Katarzyna Szajda

k.szajda1 k.szajda2 k.szajda3 k.szajda4
Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Edukacja ekologiczna / zrównoważony rozwój
Edukacja międzykulturowa
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Zarządzanie edukacją dorosłych
Imię i nazwisko: 
Katarzyna Szajda
Stanowisko pełnione w organizacji: 
Koordynatorka projektów edukacyjnych
Nazwa organizacji macierzystej: 
Centrum Inicjatyw UNESCO
Pełny adres organizacji macierzystej: 

ul. Nowowiejska 38, 50-315 Wrocław www.unescocentre.pl

Telefon: 
n/d
E-mail: 
n/d
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2009-1-PL1-GRU11-05446
Realizacja
Daty trwania asystentury: 
01.12.2009 - 31.07.2010
Dane organizacji goszczącej Asystenta: 
LOS - Liberecká občanská společnost Na pískovně 669, Liberec www.losonline.eu
Cele Asystentury: 

Prowadzenie zajęć edukacyjnych, w zakresie edukacji międzykulturowej oraz edukacji obywatelskiej, podczas projektów o charakterze lokalnym oraz międzynarodowym realizowanych przez organizację goszczącą. Doradztwo związane z edukacją/uczeniem się dorosłych, dotyczące budowania indywidualnej ścieżki rozwoju oraz możliwości wykorzystywania technologii open space i World cafe w edukacji dorosłych. Badanie aspektów edukacji/uczenia się dorosłych w kraju goszczącym poprzez kontakt z pracownikami Uniwersytetu Technicznego w Libercu oraz współpracę z miejską biblioteką. Badanie i dzielenie się doświadczeniami w zakresie aspektów systemu (polityki) edukacji dorosłych, w obszarze budowania narodowej strategii edukacji dla zrównoważonego rozwoju. Poznanie narzędzi związanych z zarządzaniem organizacją oraz zarządzaniem projektem, ze szczególnym uwzględnieniem wykorzystywania nowoczesnych technologii (blog, twitter, youtube, dropbox, inne narzędzia online). Organizacja spotkań międzykulturowych skoncentrowanych na animacjach językowych dla osób dorosłych pracujących w bibliotekach, centrach kultury raz centrach młodzieżowych w obszarach przygranicznych.

Opis działań związanych z przygotowaniem się do Asystentury: 

Przygotowanie do asystentury miało charakter dwutorowy. Z jednej strony było to przygotowanie do przekazania moich obowiązków i delegowanie zadań, za które byłam odpowiedzialna w mojej organizacji – Centrum UNESCO. Z drugiej strony było to przygotowanie merytoryczne i organizacyjne: research w Internecie na temat czeskich organizacji edukacyjnych, kontakt z organizacją przyjmującą, która pomogła mi w znalezieniu zakwaterowania oraz przygotowanie językowe. W związku z tym, że nie udało mi się znaleźć dobrego i szybkiego kursu językowego we Wrocławiu – zwróciłam się o pomoc do organizacji przyjmującej, która na tydzień przed rozpoczęciem asystentury zorganizowała dla mnie indywidualne przygotowanie językowe z lektorem. Teraz z perspektywy myślę, że bardzo pomocne w procesie przygotowania było to, że bardzo dobrze znałam przedstawicieli czeskiej organizacji, z którymi współpracowaliśmy wcześniej w ramach realizowanych wspólnie projektów polsko-czeskich, oraz to że znałam podstawy języka czeskiego. Szczególnie podczas projektów realizowanych lokalnie, spotkań zespołu, codziennej pracy w organizacji – znajomość języka jest podstawą. Stąd też myślę, że w fazie przygotowania nacisk na podszkolenie języka jest bardzo ważny.

Opis przebiegu Asystentury: 

W trakcie mojego pobytu w Czechach organizacja, w której odbywałam asystenturę prowadziła projekty zarówno o charakterze międzynarodowym jak i lokalnym – w jednych i drugich brali udział zarówno młodzież jak i osoby dorosłe, pracujące. W projektach na poziomie lokalnym mogłam ćwiczyć znajomość języka czeskiego, było to początkowo dość dużym wyzwaniem, lecz słuchacze doceniali moje starania i dla wielu niejednokrotne mieszanie słownictwa polskiego i czeskiego było zabawne, przez co też mieli dość pozytywny stosunek nawet do popełnianych błędów. Główna tematyka obejmowała polsko-czeskie sąsiedztwo, animacje językowe oraz kulturowe w ramach integracji osób mieszkających na pograniczu. Podczas projektów realizowanych przez organizację LOS na poziomie międzynarodowym nie było już bariery językowej i zajęcia mogłam prowadzić – podobnie jak niejednokrotnie wcześniej w swojej pracy – w języku angielskim. Na poziomie międzynarodowym pomagałam dydaktycznie w dwóch ważnych dla organizacji LOS projektach: Pierwszym z nich był projekt promujący współpracę bibliotek z organizacjami pozarządowymi oraz promujący bibliotekę jako miejsce wspierające rozwój lokalny, który skierowany jest do pracowników bibliotek, szczególnie znajdujących się w małych miejscowościach oraz w wioskach, oraz do pracowników organizacji pozarządowych i edukatorów. Moja rola podczas tego projektu polegała na facylitacji spotkań międzynarodowych i lokalnych, a także na przygotowaniu pedagogicznym osób biorących udział w spotkaniach. W ramach tego projektu nie tylko mogłam poznać bardzo szeroki wachlarz działań organizowanych przez biblioteki, które skierowane są do osób dorosłych, ale też mieć swój udział w promowaniu tych dobrych praktyk. Kolejnym dużym przedsięwzięciem międzynarodowym, w którego organizacji pomagałam, było międzynarodowe szkolenie dla edukatorów i pracowników młodzieżowych z ponad 30 krajów Europy. Podczas tego projektu byłam odpowiedzialna za facylitację zespołu trenerskiego. Prowadziłam zarówno spotkanie przygotowawcze w styczniu i kwietniu 2010 roku, jak i spotkanie ewaluacyjne tuż po szkoleniu. Podczas szkolenia byłam odpowiedzialna głównie za część związaną z budowaniem zespołu oraz edukacją obywatelską samą w sobie: historycznymi konceptami obywatelstwa, definicjami obywatelstwa, w tym obywatelstwa europejskiego oraz refleksji nad tym, na ile Europa potrzebuje wspólnego podręcznika do nauczania historii Europy. Były to moduły warsztatowe 2-godzinne, w których uczestniczyło 15-20 pracowników młodzieżowych, osób pracujących w centrach kultury i bibliotekach. Niektóre bloki tematyczne skierowane były do wszystkich uczestników szkolenia – czyli 45 osób. W związku z tym, że mam dość spore doświadczenie w prowadzeniu zajęć dydaktycznych, warsztaty w języku angielskim prowadziłam samodzielnie. Natomiast podczas zajęć organizowanych w języku czeskim najczęściej miałam przy sobie asystenta bądź asystentkę, którzy w razie potrzeby pomagali w kwestiach językowych. Poza prowadzeniem zajęć służyłam też radą w kwestiach dydaktycznych współpracownikom organizacji LOS oraz starałam się dobrze poznać system edukacji formalnej i pozaformalnej dla osób w każdym wieku, zarówno w Libercu jak i w całych Czechach. Spotykałam się z przedstawicielami innych organizacji, bibliotek, uniwersytetu. Dodatkowo, zarówno podczas organizowanych projektów jak i podczas szkolenia międzynarodowego dotyczącego edukacji obywatelskiej, miałam okazję spotkać się z ludźmi bezpośrednio mieszkającymi w Libercu i w regionie, i z nimi porozmawiać na temat współpracy i relacji polsko-czeskich, uwrażliwić się na ich poglądy, poznać zupełnie inną perspektywę. Tematy te poruszane były zarówno „przy okazji” innych spotkań, jak i na spotkaniach poświęconych właśnie temu zagadnieniu. Dla mnie osobiście asystentura była bardzo ważnym doświadczeniem na ścieżce rozwoju, w związku z tym, że moje obecne zainteresowania zawodowe koncentrują się głównie wokół edukacji międzykulturowej i to z bardzo konkretnym fokusem na polsko-czesko-niemieckie pogranicze. W tej chwili nie tylko jestem w stanie przywołać bezpośrednio własne doświadczenia w warsztatach na temat międzykulturowości, które prowadzę w swojej organizacji, ale też mam wrażenie, że przez doświadczenie mieszkania po drugiej strony granicy nie tylko lepiej zrozumiałam wyzwania i szanse, z którymi borykają się na co dzień mieszkający tam ludzie, ale też z perspektywy spojrzałam na swoją kulturę, na nowo zadawałam sobie pytania o to kim jestem i dokąd zmierzam. Ale poza refleksjami czas ten przyniósł też bardzo konkretne pomysły na dalszą współpracę pomiędzy organizacjami oraz na dalsze projekty, które chciałabym realizować w Euroregionie Nysa.

Opis wpływu Asystentury na Beneficjenta, jego organizację macierzystą i goszczącą: 

Wpływ mojej Asystentury na moją organizację macierzystą jest wielowymiarowy. W aspekcie rozwoju organizacji zarządzania, z pewnością pozytywny wpływ ma to, że zaczęliśmy w Centrum UNESCO wykorzystywać bloga i dropboxa do komunikacji wewnętrznej oraz youtube channel do dzielenia się produktami, które powstają podczas niektórych projektów. Wszystkie te dobre praktyki podpatrzone zostały w czeskiej organizacji. Dodatkowo, widzę duży wpływ na moją bezpośrednią pracę dydaktyczną w organizacji – w zakresie projektów, warsztatów które realizujemy w tematyce międzykulturowości. W zakresie motywacji słuchaczy moich zajęć, warsztatów, szkoleń, z których znaczna część dotyczy edukacji międzykulturowej, mogę śmiało powiedzieć, że stałam się osobą zdecydowanie bardziej autentyczną, gdyż w tej chwili z własnej perspektywy mogę odnosić się do teoretycznych założeń i konceptów leżących u podstaw uczenia się międzykulturowego, a także przywoływać bardzo konkretne przykłady ułatwiające zrozumienie pewnych zjawisk. Myślę, że doświadczenie asystentury, którym się dzielę, motywuje też słuchaczy do tego by samodzielnie odkrywali to, co dla nich znaczy Europa. Ja daję świadectwo tego, jak ważna może być współpraca transgraniczna, w ramach regionu, który przecież kiedyś nie był dzielony przez granice. Dziś te granice realnie, fizycznie są coraz mniej odczuwalne, lecz wciąż niestety pozostają w głowach ludzi – i z tym właśnie, z wzajemnymi stereotypami, chciałabym w przyszłości pracować. Wpływ Asystentury na organizację goszczącą dotyczył zarówno dzielenia się know how w zakresie realizacji projektów, jak i w kwestii zarządzania organizacją. Dzieliłam się zarówno doświadczeniami, które mamy w ramach organizacji biura, jak i w zakresie współpracy z wolontariuszami. Obie organizacje są stosunkowo małe i w związku z tym borykają się z podobnymi wyzwaniami. W zakresie doradztwa merytorycznego w ramach projektów, mogłam służyć zarówno wiedzą na temat organizacji procesu grupowego podczas szkoleń, organizacji procesu ewaluacji w procesie uczenia się, wykorzystania metod z zakresu edukacji międzykulturowej oraz obywatelskiej, jak i metodologii pracy z dużymi grupami: open space i Word cafe. Jednym z głównych celów, jakie stawia sobie organizacja LOS, jest działanie na rzecz przełamywanie stereotypów i otwieranie ludzi na inność. Szczególny nacisk – ze względu na bliskie sąsiedztwo - położony jest na przełamywanie stereotypów dotyczących sąsiadów. W tym zakresie mogłam być bardzo pomocna, bo podczas zwyczajnych rozmów, spotkań, warsztatów, wystaw w których uczestniczyliśmy stwarzałam szansę pokonania bariery międzykulturowej i, jeżeli nie przełamania, to choć zakwestionowania stereotypów. W aspekcie budowania partnerstwa transgranicznego zarówno jedna, jak i druga organizacja zyskała partnera do realizacji długofalowych działań w ramach Euroregionu Nysa. Co prawda wcześniej już realizowaliśmy wspólnie projekty, ale ich beneficjentami byli głównie ludzie młodzi. Otwarcie się na projekty dla całych społeczności przygranicznych miejscowości, ludzi w każdym wieku, sprawia, że ich oddziaływanie jest dużo bardziej kompleksowe. Dodatkowo, po polskiej stronie granicy niejednokrotnie osoby starsze to jedyni, którzy w wielu miejscach pozostali, dlatego że wciąż obserwujemy ucieczkę z pogranicza do dużych miast. W grudniu 2010 roku planujemy duże spotkanie strategiczne dotyczące planowania wspólnych działań dla euroregionu Nysa, na które zaprosiliśmy też organizację z niemieckiego Zittau.

Upowszechnianie rezultatów: 

Moje doświadczenie stało się podstawą do powstania artykułu na temat migracji w pograniczu polsko-czesko-niemieckim, który powinien zostać opublikowany w marcu 2011 roku. Chciałabym też przeprowadzić badanie dotyczące edukacji międzykulturowej w Polsce, Czechach i Niemczech - podczas asystentury poznałam bardzo ciekawe materiały dotyczące integracji mniejszości romskiej i wietnamskiej. Dodatkowo, jak opisywałam powyżej, planujemy wspólnie dalsze inicjatywy w Euroregionie, o których już wkrótce będzie można więcej przeczytać na naszych stronach internetowych.

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji Asystentury: 

Moim zdaniem kluczem do udanej Asystentury jest bardzo skrupulatny wybór organizacji goszczącej. Wybór, w którym bierzemy pod uwagę zarówno swoją ścieżkę rozwoju, plany na przyszłość naszej organizacji macierzystej, ale też, a może przede wszystkim, możliwości organizacji goszczącej. W moim przypadku bardzo pomogła dobra znajomość organizacji, w której odbywałam Asystenturę. Bardzo ważnym dla mnie elementem jest również długofalowość rezultatów, które widzę, zarówno po polskiej i czeskiej stronie, jak i rezultatów dla mnie jako osoby, jako trenerki, jako mieszkanki kulturowego pogranicza.

Kraj: 
Czechy
Miasto lub rejon: 
Liberec

Switch style