Włochy

Web 5.0

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Dane beneficjenta
Organizacja realizująca warsztat: 
Ad Infinitum
ul. Sobieskiego 27, 40-082 Katowice
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Kinga Wesołowska (e-mail: adinfinitum@wp.pl)
Krótki opis profilu działalności organizacji realizującej warsztat: 

Głównym celem działalności Fundacji "Ad Infinitum" jest wspieranie i inspirowanie działań zmierzających do rozwoju gospodarki i przedsiębiorczości oraz zasobów ludzkich poprzez m.in. kształcenie ustawiczne dorosłych, upowszechnianie kształcenia ustawicznego, wyrównywanie szans edukacyjnych, przełamywanie barier i uświadamiania w zakresie pomocy na rzecz osób niepełnosprawnych i upośledzonych, rozwoju wychowania i edukacji. W swojej dotychczasowej działalności Fundacja skupiała się głównie na szeroko rozumianej edukacji osób dorosłych poprzez warsztaty, szkolenia, nieformalnej akcje charytatywne, konferencje, kongresy i seminaria. Organizowano spotkania ukierunkowane na wymianę doświadczeń pracowników instytucji, które pracują dla przeciwdziałania wykluczenia społecznego, dyskryminacji i integracji europejskiej. 

Tytuł warsztatu: 
Web 5.0
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2012-1-PL1-GRU13-28522
Data realizacji warsztatu: 
01.07.2013 - 05.07.2013
Partnerzy zagraniczni
Liczba uczestników z zagranicy, którzy wzięli udział w warsztacie: 
11
Liczba uczestników z Polski, którzy wzięli udział w warsztacie: 
0
Cele warsztatu: 

Głównymi celami Warsztatu było:

  • rozwijanie umiejętności interpersonalnych
  • rozwijanie umiejętności ICT
  • rozwijanie umiejętności komunikacyjnych
Obszary tematyczne: 

Tematem warsztatów WEB 5.0+ było rozwijanie umiejętności interpersonalnych poprzez działające w Internecie sieci społecznościowe. Realizując projekt rozwiązano dwa istotne problemy dotyczące tej grupy wiekowej tj. otwartości komunikacyjnej oraz niechęci do korzystania z Internetu jako narzędzia komunikacji. Udział w naszych warsztatach umożliwił poznanie dostępnych w sieci aplikacji komunikacyjnych oraz rozwinięcie umiejętności miękkich związanych z komunikowaniem się i motywacją.

Kraj uczestników: 
Bułgaria
Finlandia
Hiszpania
Irlandia
Niemcy
Węgry
Włochy
Łotwa
Liczba uczestników: 
1
1
1
1
1
1
3
2
Rekrutacja uczestników i przygotowanie warsztatu: 

Większość osób trafiła do nas za pośrednictwem katalogu warsztatów. Ze swojej strony rozesłaliśmy informacje˛ o naszym projekcie do zaprzyjaźnionych organizacji z prośbą o udostępnianie jej dalej. Stworzyliśmy stronę informacyjną o projekcie, której adres linkowaliśmy do innych organizacji. Deklaracje chęci wzięcia udziału w projekcie spływały do nas tradycyjną pocztą, chociaż większość potencjalnych uczestników kontaktowała się z nami przy pomocy wiadomości e-mail (głównie za pośrednictwem skrzynek e-mailowych członków rodziny, bądź przyjaciół).

Grupa docelowa uczestników: 

Projekt skierowany był do seniorów w wieku 50+, ze znajomością języka angielskiego.

Opis przebiegu
Krótki opis przebiegu warsztatu: 

Dzień przyjazdu (30.06.2013)

Spotkanie uczestników z organizatorami.

Dzień I (01.07.2013)

  1. Powitanie uczestników, prezentacja fundacji i zakresu jej działań, tematyki projektu, trenerów oraz uczestników. Uczestnicy poznali powiązanie tytułu projektu z nieznanym, bądź nie do końca zrozumiałym pojęciem Web 2.0. Prowadzący jeszcze raz przypomnieli cele projektu oraz zaprezentowali zebrane z formularzy zgłoszeniowych oczekiwania uczestników.
  2. Lodołamacze - gry integracyjne. Gry miały na celu ocieplenie atmosfery, pomoc w zapamiętaniu imion uczestników oraz krajów pochodzenia - prezentacja przy mapie.
  3. Krótki film video o korzystaniu z Internetu w Polsce (sonda uliczna): http://www.youtube.com/watch?v=MkY6_lrh-u8. Film był w języku polskim, ale okazał się zrozumiały dla wszystkich, gdyż głównym słowem pojawiającym się w nim było słowo "nie", które zostało przed projekcją wyjaśnione.
  4. Umiejętności komunikacyjne: World caffee - dyskusja w grupach na tematy:
  • Czy osoby w wieku 50+ są za stare, żeby korzystać z Internetu?
  • Dlaczego osoby w wieku 50+ potrzebują dostępu do Internetu?
  • Dlaczego osoby 50+ nie korzystają z Internetu?
  1. Aplikacje Google - jak możemy ich używać do komunikowania się i dla tworzenia własnego stylu życia - podstawowe narzędzia: wyszukiwarka, poczta gmail, tłumacz.
  2. Ewaluacja dnia - krótkie podsumowanie i wypełnienie ankiety.
  3. Międzynarodowy wieczór - dekorowanie stołów, prezentacja poszczególnych krajów przez przedstawicieli, degustacja produktów spożywczych, prezentacja muzyki.

Dzień II (02.07.2013)

  1. Energizers.
  2. Rozwijanie umiejętności komunikacyjnych (poszukiwanie informacji i dzielenie się informacją).
  3. Google+ - sposób na bycie społecznie aktywnym - jak zorganizować "kręgi", w jaki sposób się komunikować z innymi użytkownikami.
  4. Kalendarz Google - uczestnicy nabyli umiejętność wzajemnego zapraszania się na wydarzenia oraz otrzymywania powiadomień na telefon komórkowy.
  5. Podglądanie świata poprzez mapy Google - wyznaczanie tras, wirtualne podróże za pomocą google street, planowanie trasy do siedziby Google w Krakowie.
  6. Ewaluacja dnia.

Dzień III (03.07.2013)

  1. Wizyta w krakowskim oddziale firmy Google. Dowiedzieliśmy jak wygląda praca osób, które ogromny wysiłek wkładają w to, żeby nam ułatwić życie, nie tylko w wirtualnym świecie. Pani, która była naszym opiekunem, opowiedziała nam tez o projektach, które firma kieruje do osób 50+, a także o tym jak wspiera działalność przedsiębiorców.
  2. Poznawanie polskiej kultury w jednym z najpiękniejszych miast w Polsce, zbieranie materiałów do kolejnych aktywności podczas warsztatów: zdjęcia, video, zwiedzanie najbardziej charakterystycznych miejsc, poznawanie historii miasta i związanych z nimi legend.
  3. Ewaluacja dnia.

Dzień IV (04.07.2013)

  1. Energizers.
  2. Rozwijanie umiejętności komunikacyjnych: komunikacja werbalna i pozawerbalna - opowiadanie sobie nawzajem przeżyć z wizyty w Google i w Krakowie.
  3. Picasa - praca ze zdjęciami zrobionymi w Krakowie: szybka korekta, umieszczanie zdjęć w sieci i udostępnianie wybranym użytkownikom.
  4. Facebook - poszukiwanie starych i nowych znajomych (prezentacja możliwości fb, nikt z uczestników nie zdecydował się na założenie profilu na tym portalu, gdyż uznali, że nie wzbudza ich zaufania).
  5. Korzystanie ze Skypa - wszyscy uczestnicy utworzyli konta, nauczyli się poszukiwać znajomych i zapraszać ich do listy kontaktów, video rozmowy i konferencje, wysyłanie wiadomości tekstowych (chat) oraz wyrażanie własnych emocji (emoticony), uczestnicy otrzymali na własność słuchawki, żeby móc pozostać ze sobą w kontakcie po zakończeniu warsztatów.
  6. Ewaluacja dnia.

Dzień V (05.07.2013)

  1. Energizers.
  2. Rozwijanie umiejętności komunikacyjnych: uczenie się poprzez komunikowanie.
  3. You Tube - co ciekawego można tam znaleźć (tutorial'e, muzyka, filmy) i jak opublikować własne wideo.
  4. Blogowanie - pamiętniki XXI wieku. Wyjaśnienie czym jest blog/vlog/mini blog. Krótka prezentacja blogów prowadzonych przez najstarszych blogerów w Polsce.
  5. Jak ułatwić sobie życie - załatwianie spraw przez Internet: bankowość on-line, zakupy on-line, e-urząd, korzystanie z darmowych książek - projekt Gutenberg, portale randkowe etc.
  6. Ewaluacja dnia.
  7. Rozdanie certyfikatów.
  8. Uroczysta pożegnalna kolacja.

Dzień wyjazdu (06.07.2013)

Pożegnanie i wyjazd uczestników.

Rozwiązania praktyczne zastosowane podczas realizacji warsztatu: 

Na stronie projektu umieściliśmy praktyczne informacje dotyczące lotnisk docelowych naszych uczestników oraz możliwości dojazdu do hotelu. Dla wielu z osób odnalezienie tych informacji stanowiło duży problem, więc otrzymali instrukcje krok po kroku na wskazany e-mail. Szczególną opieką objęliśmy osoby najstarsze i te, które podróżowały po raz pierwszy same.

Na wszystkie te osoby czekaliśmy na lotnisku i zawieźliśmy do hotelu. Hotel zlokalizowany był w centrum Katowic, kilka przystanków tramwajem od miejsca szkolenia. Każdy z uczestników otrzymał mapę miasta i wizytówkę hotelu na wypadek zagubienia się. Wszyscy uczestnicy otrzymali identyfikatory oraz materiały szkoleniowe + zestaw słuchawek. Dla wszystkich przygotowaliśmy zestawy promujące projekt: t-shirt, długopis, pendrive oraz torbę . Wszyscy uczestnicy otrzymali program warsztatów. Ponownie przy wyjeździe towarzyszyliśmy najstarszym osobom w drodze na lotnisko.

Wszyscy uczestnicy otrzymali imienne certyfikaty uczestnictwa potwierdzające nabyte umiejętności. Podczas warsztatów uczestnicy byli chwaleni za swoje osiągnięcia, dzięki czemu nabywali pewności siebie i utwierdzali się w przekonaniu, że robią postępy. Sprawdzaliśmy umiejętności poprzez obserwację aktywności poszczególnych osób w sieci.

Ewaluacja i monitoring: 

Uczestnicy warsztatów codziennie wypełniali ankietę, w której określali nabyte umiejętności. Trener od motywacji podsumowywał każdy dzień warsztatów krótką refleksją i zapowiadał tematy na dzień następny. Na koniec projektu wszyscy uczestnicy otrzymali ankietę ogólnie podsumowującą sposób organizacji warsztatów (ankieta wewnętrzna naszej organizacji). Za monitoring odpowiedzialna była jedna z osób z fundacji, której zadaniem było sprawdzanie zgodności każdego etapu z założeniami. Wyniki ankiet i monitoring znajdują się w odrębnym raporcie.

Na koniec projektu uczestnicy wypełnili obligatoryjne ankiety końcowe, które zostały przesłane do Narodowej Agencji Programu Grundtvig. Uczestnicy projektu wysoko ocenili organizację i sposób prowadzenia warsztatów - noty 4 i 5. Większość osób wskazała na problem z komunikowaniem się w języku angielskim, ale w naszej ocenie był to problem nieznajomości terminologii związanej z ICT. Wiele osób prosiło o wydłużenie warsztatów lub możliwość wzięcia w kolejnych.

W naszej opinii warsztaty były trochę za krótkie. Mieliśmy bardzo dużo do zaoferowania naszym uczestnikom, a i sami uczestnicy wykazywali ogromne zainteresowanie tematyką, zarówno częścią związaną z komunikacją interpersonalną oraz z treningiem motywacyjnym, jak i pracą z komputerem i odkrywaniem social media.

Wpływ warsztatu na słuchaczy, na organizację oraz społeczność lokalną – rezultaty: 

Organizacja warsztatów utwierdziła nas w przekonaniu, że potrzeby osób starszych są bardzo duże i niestety niezaspokojone przez to, że nie są dostępne na rynku szkoleń odrębne kursy w zakresie ICT dla seniorów. Dostępne szkolenia przeznaczone są dla osób dorosłych, więc trafiają na nie zarówno 30-latkowie, jak i osoby w wieku podeszłym, których sprawność fizyczna nie pozwala na tak szybkie posługiwanie się komputerem, jak robią to młodsi uczestnicy takich kursów. To powoduje, że starsze osoby często poddają się i rezygnują z dalszego udziału. Był to nasz pierwszy projekt związany z TIK, ale na pewno nie ostatni. Mieliśmy też okazję do sprawdzenia samych siebie, jako organizatorów tygodniowego pobytu. Skrupulatnie notowaliśmy wszystkie swoje potknięcia i mamy nadzieję uniknąć ich w przyszłości. Niesamowicie pozytywna atmosfera jaka wytworzyła się pomiędzy uczestnikami nawzajem, prowadzącymi i uczestnikami, podziałała na nas niezwykle motywująco i była doskonałym remedium na stres i zmęczenie jakie towarzyszy przy organizacji tego typu przedsięwzięć. Katowice to duże miasto, więc ciężko tu oddziaływać lokalnie. Jednak zdarzyło się kilka razy, że uczestnicy wzbudzili zainteresowanie mieszkańców przemieszczając się przez miasto w projektowych T-shirtach, więc kilka razy udzielaliśmy informacji nt. projektu.

Upowszechnianie rezultatów: 

Myślimy o wykorzystaniu tej tematyki w kolejnym projekcie, jednak wydaje nam się, że tego typu projekt wymaga zdecydowanie większych nakładów czasu, tak aby wszyscy uczestnicy mogli w równym stopniu posiąść wiedzę. Jeśli zrealizujemy projekt ponownie, to grupą docelową będzie ta sama grupa wiekowa, gdyż uważamy, że nowoczesne technologie w równym stopniu powinny być dostępne osobom starszym, a w wielu przypadkach mogą zapobiec całkowitemu wycofaniu się z życia społecznego np. w przypadku osób schorowanych.

Opinie słuchaczy i pracowników o warsztacie – cytaty z wypowiedzi: 

I liked the workshop very much - Angela

I think the workshop was very good indeed and the teachers were excellent, very kind and helpful - Caterina

Grundtvig Workshops are great opportunity for adults to study new subjects and meet new people - Lubova

https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=kSUwXfy0P2s

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji warsztatu: 

Brak uwag.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Kinga Wesołowska
Data wypełnienia formularza/karty: 
31.12.2013

SeniorWeb - @ktywny senior w sieci

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Dane beneficjenta
Organizacja realizująca warsztat: 
Towarzystwo Polsko-Niemieckie w Krakowie
ul. Skałeczna 2, 31-065 Kraków
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Jerzy Jedliński (793 070156; jedlinje@interia.pl)
Krótki opis profilu działalności organizacji realizującej warsztat: 

Towarzystwo Polsko-Niemieckie w Krakowie (TPNK) działa od 2004 roku na rzecz rozwoju stosunków polsko-niemieckich oraz pogłębiania dobrych relacji między narodami jednoczącej się Europy. Wykorzystując oryginalne metody edukacji dorosłych (szczególnie na bazie międzypokoleniowego zrozumienia) promujemy dziedzictwo kulturowe różnych krajów, przygotowujemy aktywnych uczestników i współtwórców proponowanych działań, poszerzamy obszar integracji społecznej o grupy różne wiekowo.

Zainicjowaliśmy realizację partnerskiego i innowacyjnego programu "Szkoła @ktywnego Seniora S@S", który jest prowadzony od 2007 roku we współpracy z Wojewódzką Biblioteką Publiczną w Krakowie. Założeniem S@S jest taka organizacja czasu wolnego osobom w średnim i starszym wieku, aby poprzez nabywanie nowych umiejętności, rozwój zainteresowań, wymianę wiedzy i doświadczenia, realizację zamierzeń i pomysłów stwarzać im warunki do samorealizacji. S@S to działania „z” seniorami, a nie „dla” nich – seniorzy są współtwórcami wielu elementów programu.

Działania realizowane są w trzech modułach:

  • Senior w świecie kultury i sztuki (edukacja dla kultury)
  • ICT: Senior w świecie nowych technologii  (społeczeństwo informacyjne)
  • Senior świadomym i pełnoprawnym obywatelem (społeczeństwo obywatelskie)

W prowadzonych działaniach mamy duże doświadczenie. Organizujemy otwarte wykłady, warsztaty, seminaria, wycieczki edukacyjne, szkolenia językowe. Działają sekcje tematyczne i Zespół poetycko-muzyczny. Rozwijamy wolontariat zarówno osób młodszych, jak i seniorów ( jesteśmy autorami pierwszego w Polsce podręcznika dla trenerów i liderów grup dotyczącego wolontariatu seniorów w kontekście europejskim). W ramach S@S organizujemy również (nadal jedyne w Europie) Międzynarodowe Komputerowe Olimpiady Seniorów.

Tytuł warsztatu: 
SeniorWeb - @ktywny senior w sieci
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2012-1-PL1-GRU13-28502
Data realizacji warsztatu: 
22.04.2013 - 27.04.2013
Partnerzy zagraniczni
Liczba uczestników z zagranicy, którzy wzięli udział w warsztacie: 
12
Liczba uczestników z Polski, którzy wzięli udział w warsztacie: 
3
Cele warsztatu: 

Główne cele warsztatu:

  • podniesienie umiejętności poprzez uzupełnienie i poszerzenie wiedzy z zakresu nowoczesnych technologii
  • integracja osób wywodzących się z różnych środowisk, kultur poprzez tworzenie wspólnego bloga
  • poszerzenie wiedzy na temat relacji społecznych i historycznych w Europie
  • podniesienie kompetencji interkulturowych uczestników
  • podniesienie motywacji do uczestnictwa w życiu publicznym i społecznym przez seniorów poprzez wzmocnienie wiary w siebie i swoje możliwości
  • poszerzenie wiedzy na temat kultury, tradycji i historii krajów, z których pochodzili uczestnicy warsztatu oraz Polski - kraju goszczącego
Obszary tematyczne: 

Głównym tematem warsztatów było praktyczne zastosowanie nowych technologii w podnoszeniu jakości życia osób starszych. Pokazano ich znaczenie i rolę w rozwijaniu kompetencji społecznych i interkulturowych.

Omówiono  sytuację seniorów w Europie i Polsce. Przeprowadzono warsztaty integracyjno- psychologiczne "Senior-liderem”.

Wszystkie opisy szkoleń i spotkań zostały umieszczone na blogu, który był "dziełem” uczestników warsztatu.

Kraj uczestników: 
Bułgaria
Czechy
Finlandia
Irlandia
Litwa
Rumunia
Słowenia
Wlk. Brytania
Włochy
Liczba uczestników: 
1
2
1
1
1
1
2
1
2
Rekrutacja uczestników i przygotowanie warsztatu: 

Promocja

Rekrutacja została poprzedzona szeroką promocją projektu. Informacja o warsztacie została:

  • umieszczona w katalogu Grundtviga,
  • umieszczona na stronie TPNK i upowszechniana podczas różnych konferencji,
  • przekazana mediom działającym w Krakowie,
  • przesłana do różnych organizacji partnerskich w Europie, z którymi współpracuje TPNK,
  • rozpowszechniona podczas konferencji NECE w Hiszpanii,
  • upowszechniana przez firmę EuroConsults z Berlina,
  • wykorzystana została sieć kontaktów promotora programu Grundtvig ( koordynatora „Szkoły @ktywnego Seniora”) oraz teamu projektu.

Rekrutacja

W celu rekrutacji stworzyliśmy formularz internetowy, który ułatwiał zgłaszanie się uczestników. Wykorzystaliśmy do tego Google Docs.

Otrzymaliśmy 28 zgłoszeń (więcej niż miejsc), spośród których trzyosobowa komisja wybrała 12 osób o dużej różnorodności kulturowej i zawodowej.

Rekrutacja przebiegała dwuetapowo: aplikacje spełniające wymogi formalne ( termin przesłania, wiek uczestnika, brak zbieżności zawodowej z tematyką warsztatu) przechodziły do drugiego etapu rekrutacji, podczas którego przeprowadzono rozmowy ze wszystkimi kandydatami. Pozwoliło to na ustalenie stopnia znajomości języka angielskiego przez uczestników oraz przedstawienie przez nich motywacji do udziału.

Przygotowanie warsztatu

  • Ustalenie harmonogramu warsztatów
  • Po konsultacji z uczestnikami dokonanie niewielkiej korekty harmonogramu (pod kątem ich oczekiwań)
  • Potwierdzenie udziału
  • Wykupienie ubezpieczenia dla uczestników
  • Wysłanie do uczestników Przewodnika ze wszystkimi koniecznymi informacjami (plan pracy, mapa dojazdu do hotelu i miejsca warsztatów, zakwaterowanie, zakres materiału, charakterystyka prelegentów, itp.)
  • Przygotowanie przez uczestników prezentacji multimedialnej (Pecha-Kucha) na temat swoich krajów, sytuacji seniorów i prowadzonych przez siebie działań
Grupa docelowa uczestników: 

Seniorzy w wieku od 50 do 67 lat.

Opis przebiegu
Krótki opis przebiegu warsztatu: 

Dzień przyjazdu (21.04.2013)

Spotkanie uczestników z organizatorami.

Dzień pierwszy (22.04.2013)

Temat: Throwing a net – what seniors can find in the internet

  • powitanie w miejscu spotkań (w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej w Krakowie)
  • prezentacja programu „Szkoła @ktywnego Seniora – S@S” oraz realizowanych w jego ramach Projektów Grundtviga
  • warsztaty prowadzone przez  psychologa integrujące grupę
  • wykład na temat sytuacji osób starszych w Europie
  • pokaz prezentacji multimedialnych przygotowanych przez uczestników
  • warsztaty praktyczne (wprowadzenie):  poczta e-mail, edycja zdjęć (Picassa, YouTube),  funkcje Google , prezentacja (Prezi, Facebook), blog i jego tworzenie
  • podsumowanie dnia, kolacja, udział w koncercie muzyki klezmerskiej

Dzień drugi (23.04.2013)

Temat: Throwing a net – but what if the fisher doesn’t know how?

  • warsztaty - tworzenie bloga (tematyka, umieszczanie zdjęć, sposoby opisu)
  • spotkanie integracyjne z polskimi seniorami z S@S: taniec, występ Zespołu S@S
  • zwiedzanie Multimedialnego Centrum w Sukiennicach
  • warsztaty - stosowanie mediów społecznościowych do działań obywatelskich i społecznych
  • zajęcia indywidualne, kolacja w Noworolu

Dzień trzeci (24.04.2013)

Temat: Senior prepares fishing nets

  • wykład: sytuacja demograficzna Europy  (teoria i praktyka)- wyzwania, migracje, mobilność, sytuacja w regionach
  • warsztaty umiejętności przywódczych, team building, rozwój umiejętności interpersonalnych (test Bolton & Bolton), autoprezentacja, praca z kamerą
  • kolacja w DS Krakowiak: degustacja tradycyjnych potraw narodowych,  legendy i opowieści (związki z Polską)

Dzień czwarty (25.04.2013)

Temat: Senior learns how to catch a fish

  • zajęcia w terenie: zwiedzanie Wawelu (zbieranie materiałów do bloga, robienie zdjęć, kolejny etap integracji grupy i praktycznego treningu działania w grupie)
  • warsztaty w sali szkoleniowej:  tworzenie sieci  (współpraca seniorów w Internecie), dobre praktyki, wprowadzenie informacji i zdjęć na bloga
  • podsumowanie dnia:  "Magiczny Kraków w legendach” -  kolacja na pokładzie barki na Wiśle;

Dzień piąty (26.04.2013)

Temat: Senior can catch a fish

  • warsztaty: „Senior @ktywnym obywatelem” (w oparciu o projekt SEVIR), tworzenie map problemów regionów, obszary aktywności obywatelskiej, lobbing na rzecz seniorów
  • zwiedzanie Arteteki w Ogrodzie Sztuki (Centrum Multimedialne WBP w Krakowie)
  • zajęcia w terenie: ”Get-together” – warsztaty dla seniorów w Międzynarodowym Centrum Kultury (tworzenie serii wydruków za pomocą takich materiałów jak tkaniny, sznurki, recyklingu materiałów i naturalnych elementów w technice collagraphgy)
  • kolacja w Jamie Michalika połączona z dyskusją na temat możliwości udziały osób starszych w życiu publicznym i ich integracji. W spotkaniu udział wzięła prof. Maria Francuz, Pełnomocnik Rektora Politechniki Krakowskiej ds. UTW oraz seniorzy z S@S

Dzień szósty (27.04.2013)

Temat: Creating new networks

  • seminarium prowadzone przez trenera z Berlina na temat wsparcia Komisji Europejskiej działań i mobilność dla seniorów (np. LLP, Interreg, EFS)- wprowadzenie; praca w grupach: prezentacja pomysłów na projekty dla seniorów
  • uzupełnianie materiałów na blogu
  • dyskusja, wypełnienie formularza ewaluacyjnego
  • wyjazd do Kopalni Soli w Wieliczce – europejskiego dziedzictwa kultury
  • podsumowanie warsztatów - uroczysta kolacja w Restauracji pod Wawelem,  rozdanie certyfikatów

Dzień siódmy (28.04.2013)

Pożegnanie i wyjazd uczestników.

Rozwiązania praktyczne zastosowane podczas realizacji warsztatu: 

ORGANIZACJA DNIA PRACY WARSZTATOWEJ

Każdy dzień zajęć składał się z trzech części: dwóch szkoleniowych ( przed-  i popołudniowych) oraz podsumowująco-integracyjnej (wieczorem). Niektóre sesje popołudniowe były prowadzone w terenie i łączone ze zwiedzaniem Krakowa. W dniu przyjazdu każdy z uczestników otrzymał dodatkowo materiały zawierające dokładny harmonogram, dane kontaktowe organizatorów oraz mapę miasta.

Grupą zajmowała się dwójka opiekunów, którzy na bieżąco monitorowali sytuację, dbali o komfort uczestników, byli dyspozycyjni.

MIEJSCE ZAJĘĆ

Wszystkie warsztaty odbywały się w sali komputerowej Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Krakowie. Pierwszy dzień rozpoczął się przywitaniem wszystkich uczestników w Sali konferencyjnej przez dyrektora WBP w Krakowie i prezesa TPNK. Goście zostali również oprowadzeni po bibliotece, jednej z największych tego typu placówek w Polsce.

W celu urozmaicenia tematyki oraz przybliżenia i wykorzystania w swoich blogach historii Krakowa, część zajęć odbywała się w terenie ( w centrum Krakowa, w muzeum, w Artetece, nad Wisłą).

DOJAZD

Uczestnikom zapewniono dojazd z/na lotnisko. Każdy miał podany kontakt telefoniczny do opiekuna grupy oraz wcześniej opracowany przewodnik z niezbędnymi informacjami, w tym dotarcia do hotelu.

Skontaktowano ze sobą uczestników z tego samego kraju, aby ułatwić im podróż.

W dniu wyjazdu tak skoordynowano wyloty uczestników, aby mogli jechać na lotnisko w zorganizowanych grupach.

ZAKWATEROWANIE

Wybrano komfortowy hotel blisko centrum, z dobrym połączeniem komunikacyjnym. Zarezerwowano pokoje jednoosobowe.

Każdy z uczestników miał kontakt do pozostałych. Ponadto w hotelu był zakwaterowany opiekun grupy.

WYŻYWIENIE

Śniadania były serwowane w hotelu. Pozostałe posiłki (obiad, lunch) w restauracji w Bibliotece, w miejscu szkoleń. Kolacje odbywały się w miejscach ciekawych pod względem historycznym czy ze względu na oryginalność atmosfery (np. Jama Michalika, Noworol, Pod Wawelem, barka na Wiśle).

Zaproponowano uczestnikom wybór menu za pośrednictwem Doodle, aby usprawnić naszą pracę, a przy okazji nauczyć uczestników używania nowego programu.

TRANSPORT

Podczas tygodniowych zajęć uczestnicy korzystali z komunikacji miejskiej, na którą zostały zakupione bilety.

UBEZPIECZENIE

Na czas trwania warsztatu zostało wykupione ubezpieczenie dla każdego z uczestników.

MATERIAŁY

Każdy z uczestników otrzymał teczki z niezbędnymi informacjami oraz materiałami promocyjnymi otrzymanymi z Wydziału Promocji Miasta Krakowa.

Przygotowano samoprzylepne etykiety na faktury z podanym numerem projektu, co usprawniło pracę księgowej.

W celu zabezpieczenia praw do używania wizerunku przygotowaliśmy dla wszystkich uczestników oraz referentów photo consent form i dopilnowaliśmy, aby wszyscy je podpisali.

TRENERZY

Do prowadzenia zajęć zostali poproszeni wysokiej klasy specjaliści-praktycy z Krakowa i Berlina, mający duże doświadczenie w tematyce warsztatów oraz w pracy z seniorami. Ich CV zostało umieszczone w Przewodniku, który każdy z uczestników otrzymał przed przyjazdem.

Ewaluacja i monitoring: 

W ramach procesu ewaluacyjnego poprosiliśmy uczestników o wypełnienie dwóch ankiet ewaluacyjnych – pierwszej standardowej ankiety ewaluacyjnej programu Grundtvig i drugiej, do której pytania znalazły się już we wniosku o dofinansowanie.

Na bieżąco uwzględnialiśmy potrzeby uczestników oraz braliśmy pod uwagę nowe informacje (np. jedna z uczestniczek w aplikacji nie wspomniała, że niedawno miała operacje i ma problemy z poruszaniem się). Ponadto, w indywidualnych rozmowach dowiadywaliśmy się, w jaki sposób ulepszyć nasz warsztat.

Na podstawie ankiet stwierdzono, że:

  • wszyscy uczestnicy w stopniu najwyższym byli zmotywowani do udziału w warsztacie ze względu na jego temat.
  • uczestnicy byli bardzo zadowoleni z warsztatu i wysoko ocenili jego poziom. Wszyscy, oprócz jednej osoby, są bardziej zmotywowani do korzystania z Internetu i korzystania z technologii komputerowych; więcej niż połowa czuje się bardziej zmotywowana do partycypacji w życiu publicznym; większość jest przekonana, że chce w przyszłości jeszcze więcej podróżować. 75% uczestników przyznało się, że dzięki warsztatom wie więcej o sytuacji seniorów w innych krajach, w tym w Polsce.
  • prawie wszyscy uczestnicy potwierdzili w stopniu najwyższym, że mają większe kompetencje w zakresie pracy w grupie, przewodnictwa w grupie i w zakresie umiejętności interkulturowych. Pięć osób stwierdziło, że czuje się w miarę kompetentnymi w używaniu Internetu i mediów społecznych po uczestnictwie w warsztacie. Pozostałe osoby stwierdziły, że nabrały dużej pewności w używaniu komputera.

Główne wnioski:

  • Termin warsztatu został odpowiednio dobrany.
  • Harmonogram zajęć i tematyka spotkań zostały dobrze przygotowane.
  • Trenerzy (z Polski i Niemiec) byli kompetentni i stosowali atrakcyjne metody nauczania dające świetne efekty (dużo zajęć interaktywnych, mało ex-katedra).
  • Organizacja spotkań była odpowiednia i nie budząca zastrzeżeń uczestników.
  • Bardzo dobrze przyjmowane były propozycje organizacji spotkań integrujących grupę.
  • Organizacja warsztatów stanowiła duże wyzwanie dla małej organizacji pozarządowej. Zdobyte doświadczenie zostanie wykorzystane w pracy z seniorami w ramach „Szkoły @ktywnego Seniora-S@S”.
Wpływ warsztatu na słuchaczy, na organizację oraz społeczność lokalną – rezultaty: 

WPŁYW WARSZTATU:

1. na SŁUCHACZY

Pozytywne opinie, jakie otrzymaliśmy po realizacji warsztatów od ich uczestników utwierdzają nas w przekonaniu o słuszności wyboru zarówno tematyki, jak i sposobu realizacji.

Warsztaty umożliwiły:

  1. uczestnikom:
  • twórczo wykorzystać zdobytą wiedzę do realizacji własnych pomysłów na projekty
  • poszerzyć wiedzę na temat seniorów w innych krajach europejskich
  • uporządkować i poszerzyć wiedzę na temat możliwości wykorzystania nowych technologii w swoich działaniach
  • głębsze poznanie polskiej kultury i tradycji ( dla niektórych był to pierwszy przyjazd do naszego kraju)
  • nawiązanie międzynarodowych kontaktów ( zarówno między sobą, jak i z polskimi uczestnikami zajęć; nadal korespondują i organizują już we własnym gronie przyjazdy do Krakowa)
  1. polskim seniorom ze "Szkoły @ktywnego Seniora”:
  • włączenie się w organizację międzynarodowych warsztatów,
  • podniesienie ich kompetencji językowych oraz motywacji do działań na rzecz rówieśników
  • prezentację własnego dorobku, co podniosło ich poczucie wartości
  • nawiązanie nowych znajomości i przyjaźni na poziomie europejskim
  • mocniejsze zaangażowanie się w wolontariat na rzecz rówieśników

2. na ORGANIZACJĘ

Warsztat miał bardzo pozytywny wpływ na naszą organizację:

  • pozwolił wykorzystać i poszerzyć wiedzę zdobytą przez TPNK w trakcie realizacji wcześniejszych międzynarodowych projektów w różnych Akcjach Grundtviga (m.in. Projekty Partnerskie, Projekty Wielostronne, Asystentura, Wymiana Kadry)
  • potwierdził skuteczność stosowanych przez nas od lat metod pracy („z seniorami”, a nie „dla seniorów”)
  • pozwolił na włączenie się w działalność w ramach S@S nowych osób, członków TPNK oraz współpracowników spoza TPNK, szczególnie warto podkreślić – głównie młodej generacji
  • wzbudził duże zainteresowanie zarówno członków TPNK jak i pracowników Biblioteki
  • utwierdził zaangażowanych w projekty seniorskie członków i trenerów TPNK w przekonaniu o skuteczności swoich dotychczasowych, wieloletnich działań prowadzonych na rzecz seniorów w ramach programu „Szkoła @ktywnego Seniora”
  • trenerzy mieli szansę przekazać swoją wiedzę z zakresu nowych technologii seniorom z innych krajów europejskich
  • TPNK poszerzyło swoją ofertę edukacyjną - stworzyło nowy program warsztatowy w ramach S@S, który może wykorzystywać w swojej pracy jako wzorzec i oferować innym organizacjom (kursy Grundtviga)
  • TPNK nawiązało kontakt z ekspertami z innych krajów, którzy wzięli udział w szkoleniach
  • realizacja międzynarodowego projektu wpłynęła na wzrost umiejętności menedżerskich osób go prowadzących.

3. na SPOŁECZNOŚĆ LOKALNĄ

  • nastąpił zauważalny wzrost zainteresowania prelegentów z zagranicy współpracujących przy realizacji projektu edukacją osób starszych oraz rozwojem kontaktów międzynarodowych.
  • poprzez szeroką promocję warsztatów nastąpił wzrost zainteresowania innych organizacji i instytucji „uczeniem się przez całe życie” w kontekście osób starszych
  • organizatorzy podobnych działań mieli okazję poznać nowatorskie metody TPNK pracy z seniorami ( liderzy UTW Politechniki Krakowskiej, MCK, EuroConsults z Berlina)
  • seniorzy z różnych krajów mogą przekazać swoje doświadczenia w swoich społecznościach lokalnych i promować Polskę
  • poprzez zainteresowanie tematem mediów ( Dziennika Polskiego), uczelni (konferencje UP w Krakowie) oraz organizacji pozarządowych ( Forum 50+ i FRSI) o projekcie dowiedziała się znaczna część społeczności kraju.
Upowszechnianie rezultatów: 

Wykorzystanie, podtrzymanie i upowszechnianie rezultatów warsztatu

  1. Najważniejszym rezultatem warsztatów było nauczenie grupy seniorów z różnych państw europejskich skutecznego i efektywnego wykorzystania nowych technologii w swoich działaniach podnoszących jakość życia i włączenie się w procesy partycypacyjne we własnych społecznościach. Poprzez naukę tworzenia bloga uczestnicy nauczyli się obróbki zdjęć oraz efektywnego umieszczania informacji i zdjęć. Poznali jak go wykorzystać do tworzenia sieci w Internecie oraz w celu rozwijania dialogu międzypokoleniowego i poszerzania wiedzy o sytuacji seniorów w swoich krajach. Swoją wiedzę wykorzystają w rodzimych organizacjach.

Prawie wszyscy uczestnicy zadeklarowali chęć włączenia się w działania obywatelskie w swoich krajach oraz, że będą stosować nowe technologie w swoich działaniach. I tak np., Słowenka chce założyć swój własny blog. Paddy chce pisać artykuły, zorganizować warsztat, zajmować się mentoringiem w zakresie międzygeneracyjnego dialogu z wykorzystaniem nowoczesnych technologii komputerowych na „koledżu” w Irlandii. Eva z Czech prowadzi Club 55+, w którym zainicjuje terapię sztuką na bazie poznanych w Krakowie działań. Vítezslava planuje kontynuację nauki sprawnej obsługi komputera; będzie wspierać czeską grupę seniorów, gdzie się angażuje oraz grupę przy kościele, planuje zrealizować wspólne inicjatywy  z polskimi seniorami poznanymi podczas warsztatów.

  1. Kolejny ważny rezultat to poszerzenie dotychczas stosowanej metodologii i programu szkoleń dla seniorów przez trenerów TPNK. Materiały szkoleniowe zostały umieszczone na stronie Projektu. Mogą z nich korzystać organizacje zajmujące się osobami starszymi. Organizacje mogą w swoich szkoleniach i wykładach używać naszego bloga i strony internetowej projektu jako efektu skutecznych działań. Można też bazować na doświadczeniu naszych trenerów, jako gwarantów dobrego i profesjonalnego uczenia seniorów. Prezentacje znajdują się w wersji elektronicznej pod adresem https://sites.google.com/site/senweb13/

Lista wybranych produktów:

  • Baier Magdalena “Condition of Europe, demographic challenges, migrations, mobility, situation in the regions – theory and practice
  • Bednarz Żaneta i Kucharczyk-Kubacka Monika „Materials for participants. Google tools, Photo management, Blog – WordPress, Social media, Presentation tools”
  • Jedliński Jerzy, a) Situation of seniors in Europe, b) Senior as an active citizen: coaching on finding civil activity areas of seniors and lobby methods in public life (based on the outcome of the SEVIR project), incl. participants draft topographic map of problems in the region and choose the ones, they would like to solve
  • Jedlińska Maria “School of @ctive senior” as an innovative, comprehensive and long-term programme carried out with (and not “for”) senior citizens”
  • Seidler Michael “Input: Support of European Commission in the activities and mobility’s for seniors (e.g. LLP, Interreg EFS)”
  • Waleczko Ewa “leadership skills, team building, Coaching on interpersonal skills (test Bolton&Bolton)”
  • Prezentacje uczestników warsztatówpt.„Sytuacja seniorów zaprezentowana metoda˛ Pecha Kucha”: Paddy Early, Marija Oderlap, Marianna Baran, Eva Martinkova, Tuomo Sanslashi.

Nasze doświadczenia przekażemy również w formie opracowanego kompendium wiedzy zawierającego nauczanie seniorów  innowacyjnych technologii, dyskusje o partycypacji osób w różnym wieku w społeczeństwie obywatelskim, uczenie się przez działanie.

  1. Strona internetowa warsztatu będzie sukcesywnie aktualizowana o nowe materiały edukacyjne.
  1. Chcielibyśmy zorganizować podobny warsztat w przyszłości. Mamy nadzieję, że w następnej perspektywie finansowej znajdą się środki na tego typu działania. Tym bardziej, że warsztat cieszył się dużym powodzeniem, a my nadal rozwijamy nasze doświadczenia.
Opinie słuchaczy i pracowników o warsztacie – cytaty z wypowiedzi: 

Uczestnicy docenili naszą pracę. W ankietach pojawiają się następujące wypowiedzi:

“…Unforgettable experience, which gave me readiness for better communication and working in group” – Tuomi ( Finlandia)

“…I visited Poland again this month - it was a trip over many towns, Krakow included, and I remembered the nice time of the meeting in April on the ground, although we spent in Krakow less than a day. I hope, that the gained skills could be a favour for me in case I try to find some new job, which is very difficult at the moment.

… the workshop gave me the chance of seeing how beautiful Poland is, and how nice polish people are!  will use the newly gained methods of interpersonal communications for senior activities” – Ekaterina (Rumunia)

“…The participation at workshop in Krakow was for me very important for the great teachings received and the wonderful company, which I remember with great nostalgia! Thanks again for the wonderful experience of living” – Nicola ( Włochy)

““… more than 6 months is from the time that we spent such a wonderful "Senior-Web time" in Krakow together…. I am thankful to you for your great idea and wish you a lot of success with your work and happiness in your private life” …I would like to share with you my pleasure to get an award for the best volunteer from the president of Slovenija and happiness to become grandmother for the first time in my life” – Marija ( Słowenia)

“… 6 months has gone since I've met a group of nice people from all over Europe. It was great to get to know the people and help as much as I was able.

I was in contact with the Library on Rajska street and took part in some meetings. I've had taken some classes of computer offered by our Library (Picassa, My heuritage, PREZI and some others)” – Halina ( Kraków)

“ Nowe, rewelacyjne doświadczenie! Możliwość kontaktu z tak wieloma osobami z różnych krajów zawsze jest ubogacająca” – Ewa, trenerka z Krakowa

Zawsze dużą radość organizatorom sprawiają widoczne efekty ich pracy. Mogliśmy tego doświadczyć już podczas prowadzonych warsztatów. Tym bardziej, że wykorzystaliśmy w nich kilkuletnie doświadczenie pracy z seniorami” – Maria, koordynatorka S@S (Kraków)

O atmosferze panującej podczas spotkań świadczą poniższe cytaty:  

  • przez cale życie nie byłem tak często fotografowany jak w ciągu tego tygodnia” - Tuomo z Finlandii
  • od lat nie miałam możliwości mówienia tyloma językami na raz - po rosyjsku, czesku angielsku i niemiecku” - Vítezslava z Czech
  • od dawna już się tyle nie śmiałam, co teraz” – Marija ze Słowenii

Te wypowiedzi, jak również wiele rozmów w kuluarach pozwala nam stwierdzić, że zorganizowane warsztaty Grundtviga były dla naszych uczestników niezapomnianym przeżyciem, możliwością spotkania interesujących ludzi, zapoznania się z tajnikami komputera, a również - polską tradycją i kulturą przekazaną w atmosferze dużej życzliwości stworzonej przez seniorów  z S@S.

W opiniach pojawiło się także wiele ciepłych słów, wyrażających uznanie personalnie dla osób, które zorganizowały Warsztaty.

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji warsztatu: 

Brak

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Jerzy Jedliński, Katarzyna Mazurek
Data wypełnienia formularza/karty: 
29.12.2013

Volunteer's passport

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Doradztwo i poradnictwo
Edukacja drugiej szansy
Edukacja międzykulturowa
Edukacja rodziców i rodzin
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Języki obce
Metody podnoszenia motywacji słuchaczy
Umiejętności podstawowe
Wolontariat
Zagadnienia pedagogiczne / dydaktyczne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Młodzieżowy Ośrodek Socjoterapii
ul. Sienkiewicza 67, 27-400 Ostrowiec Świętokrzyski
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Zdzisław Klusek, 600 417 160, zdislaw66@gmail.com
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Młodzieżowy Ośrodek Socjoterapii prowadzi następujące działania na rzecz ludzi dorosłych (rodziców naszych wychowanków):

  • indywidualne rozmowy o charakterze terapeutycznym z rodzicami, udzielenie im wsparcia psychologicznego i pedagogicznego;
  • pomoc w załatwianiu spraw urzędowych, np. pomoc w napisaniu podania, czy też inne praktyczne umiejętności;
  • zapraszanie rodziców do placówki przy okazji różnych uroczystości;
  • współpraca z MOPS, PCPR i innymi instytucjami świadczącymi pomoc psychologiczną i materialną rodzinie;
  • pedagogizacja rodziców, uczenie ich właściwego wypełniania obowiązków rodzicielskich.

Młodzieżowy Ośrodek Socjoterapii to placówka terapeutyczna dla młodzieży zagrożonej niedostosowaniem społecznym. Nasi wychowankowie w większości pochodzą z rodzin dysfunkcyjnych. Są to osoby bezrobotne, nieudolne wychowawczo, niejednokrotnie z problemem alkoholowym, z postawą wyuczonej bezradności.

Opis placówki:

W skład MOS wchodzą:

  1. Publiczna Szkoła Podstawowa Specjalna Nr 21
  2. Publiczne Gimnazjum Specjalne Nr 2
  3. Publiczna Szkoła Zawodowa Specjalna nr 2

W szkołach realizuje się program szkoły masowej, jednak wymagania są bardzo zróżnicowane i dostosowane do indywidualnych możliwości psychofizycznych ucznia. W MOS przebywa młodzież ze specjalnymi trudnościami wychowawczymi i edukacyjnymi.Ośrodek posiada 84 miejsca i jest placówką przeznaczoną dla chłopców:

  1. w normie intelektualnej,
  2. z zaburzeniami rozwojowymi,
  3. z trudnościami w uczeniu się,
  4. zagrożonej niedostosowaniem społecznym.

Do Ośrodka przyjmowana jest młodzież od 12 do 19 lat.

Tryb przyjęcia do ośrodka:

Młodzież przyjmowana jest do placówki na podstawie orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznej i prośbę rodziców

CELE I ZADANIA OŚRODKA:

  • Do zadań Ośrodka należy eliminowanie przyczyn i przejawów zaburzeń zachowania oraz przygotowanie wychowanków do życia zgodnego z obowiązującymi normami społecznymi i prawnymi. Ścisła współpraca z rodzicami i prawnymi opiekunami w tym zakresie.
  • Głównym celem Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii w Ostrowcu Św. jest resocjalizacja i reedukacja młodzieży  oraz zapewnienie im opieki, umożliwienie ukończenia szkoły podstawowej i gimnazjum i szkoły zawodowej, przygotowanie do życia w społeczeństwie.
Tytuł projektu: 
Volunteer's passport
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-IT2-GRU06-22940 3
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Włochy
Polska
Hiszpania
Rumunia
Turcja
Wlk. Brytania
Cele projektu: 

Nasz projekt realizował 5 celów:

  1. Podwyższenie  europejskich i obywatelskich kompetencji oraz zachowań obywatelskich poprzez wolontariat. Wsparcie psychologiczne i pedagogiczne dla rodzin dysfunkcyjnych. Adresowaliśmy to działanie  przede wszystkim do słuchaczy, ale również do członków lokalnych społeczności. Uczestnicy tych działań zrozumieli znaczenie ludzkiej solidarności, tolerancji,  niedyskryminowania innych, aktywnego uczestnictwa, ponadto ważności i celowości pracy wolontariuszy na rzecz społeczności szkolnej i lokalnej.
  2. Wzrost twórczości i swobodnego wyrażania osobowości słuchaczy - projekt zakładał  artystyczne i techniczne działania (opracowanie produktów końcowych projektu w postaci strony internetowej, blogu, plakatu, broszury z informacjami i zdjęciami, rysunków, wystawy zdjęć, obchodów  uroczystości, konkursów, organizowania debat i warsztatów itp.). Słuchacze uczestniczyli we wszystkich etapach projektu (wdrażanie, ocenianie i upowszechnianie). Nabyli pewności siebie, dzięki której mieli większą odwagę w podejmowaniu różnych decyzji życiowych.
  3. Wzrost umiejętności w zakresie obsługi komputera - słuchacze podczas kursu komputerowego nauczyli się,  jak edytować, skanować rysunki, projektować na komputerze, archiwizować i przesyłać dokumenty, używać Internetu, skrzynki pocztowej i chat. Opracowali również artykuły przeznaczone na stronę internetową, blogu i facebooka, przygotowali wersję roboczą plakatu i ulotki. Podczas tego kursu słuchacze odkryli i wykorzystali w praktyce  nowoczesny, szybki  sposób komunikacji.
  4. Podniesienie kompetencji w zakresie  języków obcych. To działanie było  przydatne do sprawniejszej komunikacji pomiędzy partnerami, do tłumaczenia materiałów, do czytania różnego rodzaju artykułów.  Dzięki takim umiejętnościom słuchacze zwiększyli swoją świadomość kulturową. Słuchacze uczęszczali na darmowy kurs języka angielskiego.
  5. Współpraca pomiędzy partnerami. Podczas realizacji tych samych działań i wymianie przykładów dobrych praktyk,  opracowaliśmy plan działań wolontariackich (przygotowany  dzięki   mobilności słuchaczy i nauczycieli, którzy uczestniczyli razem w działaniach wolontariackich) oraz plan komunikacji pomiędzy partnerami. Dotyczył on  systemów edukacji w Europie, wymiany przykładów dobrych praktyk, metod oceny, zarządzania instytucjami, zaangażowania lokalnych władz i społeczności w życie codzienne organizacji. Jesteśmy przekonani, że działania projektowe zwiększyły motywację słuchaczy i pragnienie uczenia się przez całe życie.
Obszary tematyczne: 
  • Edukacja rodziców
  • Aktywne obywatelstwo
  • Podstawowe umiejętności (społeczne)
  • Języki (angielski) (poziom elementarny)
  • Technologie Informatyczne (poziom elementarny)
  • Dialog międzykulturowy
Grupa docelowa słuchaczy: 

Projekt Grundtvig realizowany przez MOS adresowany był do rodziców naszych wychowanków oraz do grup lokalnej społeczności, zwłaszcza wolontariuszy. W Młodzieżowym Ośrodku Socjoterapii realizowano trudną ideę włączania w życie placówki rodziców (na zasadzie wolontariatu) ze środowisk zagrożonych patologią, wykluczeniem społecznym, jako szczególnej formy resocjalizacji społecznej. Projekt VoPa  w dużym stopniu wpłynął pozytywnie, rozwiązując część problemów bytowych i edukacyjnych konkretnych rodzin. Nasi wychowankowie i ich rodzice pochodzą z różnych części miasta, regionu, województwa, a nawet z odległych części kraju. Nasza placówka działa na potrzeby osób zamieszkałych na terenach defaworyzowanych. Podstawowy problem to, oprócz braków w wykształceniu (wielu ma tylko podstawowe), ludzie ci po prostu nie wiedzą gdzie i jak szukać pomocy, ponadto nie odczuwają potrzeby doskonalenia się, niejednokrotnie mają silnie utrwaloną postawę wyuczonej bezradności. Jednocześnie zdają sobie sprawę z tego, iż są negatywnie naznaczani przez większość społeczeństwa. Stąd silne przekonanie, że nie warto nic robić, bo i tak nic z tego nie wyjdzie. Oferta programu Grundvig realizowana przez nasz Ośrodek wypełniła tą lukę jeśli chodzi o osoby pochodzące z środowisk defaworyzowanych. Grupy docelowe naszych inicjatyw obejmowały dorosłych w wieku 18-65 lat. Były to osoby z naszego środowiska lokalnego, które wyraziły chęć uczestnictwa w działaniach projektu.

Jakie były początki projektu: 

Idea projektu pojawiła się w kręgu nauczycieli i wychowawców, którzy zajmują się wolontariatem i biorą czynny udział w różnorodnych akcjach i  działaniach społecznych na rzecz ośrodka a zwłaszcza rodzin naszych podopiecznych i innych potrzebujących osób w środowisku lokalnym. Partnerów znaleźliśmy w Internecie. Partnerstwo w celu realizacji projektu zostało zawiązane spośród instytucji, które zapoznały się z początkową  ideą projektu i pozytywnie na nią odpowiedziało. Każdy z partnerów wniósł do prac projektowych (na etapie przygotowania aplikacji)  swój własny, merytoryczny i cenny wkład.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Głównym celem  projektu było promowanie wolontariatu jako części składowej działalności na rzecz miasta i powiatu. Projekt realizowany był na dwóch płaszczyznach.  Po pierwsze zorganizowane zostały zajęcia teoretyczne, zawierające "lekcje" na temat wolontariatu (kształtujące umiejętności wolontariuszy, ukazujące znaczenie wolontariatu w każdym środowisku np.wolontariat dotyczący ochrony środowiska i dziedzictwa kulturowego, służby zdrowia). Po drugie została przygotowana i zrealizowana przez słuchaczy, nauczycieli, trenerów oraz grono organizatorów praktyczna część , w której promowano działania na krajowym i międzynarodowym poziomie. Wspólne rezultaty tych inicjatyw  zostały przedstawione w języku angielskim , dlatego oferta projektu obejmowała darmowy kurs języka angielskiego opartego na nawoczesnych i skutecznych metodach nauczania. Dzięki znajomości języka mogliśmy pracować jako międzynarodowy zespół, dzielić się przykładami dobrych praktyk, wspólnie ze wszystkimi partnerami przygotowywaliśmy produkty końcowe. Promowaliśmy również wiedzę o naszej społeczności wśród  partnerów. Nawiązaliśmy współpracę z organizacjami pozarządowymi, zachęcając w ten sposób naszych słuchaczy do kontynuowania działań wolontariackich (również po formalnym zakończeniu projektu). Działania projektu były prowadzone w kraju i zagranicą w celu poznania kultury partnerów, rozwinięcia horyzontów i odkrywania umiejętności i talentów uczestników projektu. Zorganizowaliśmy debaty, studia przypadków, warsztaty, wystawy ze zdjęciami oraz różne spotkania z polskimi instytucjami.

Oto niektóre z naszych działań:

  • stworzenie  przez koordynatorów, grono organizatorów i słuchaczy planu zadań do realizacji w ciągu dwóch lat;
  • przygotowanie materiałów na kurs języka angielskiego i kurs komputerowy dla słuchaczy;
  • szkolenie grupy słuchaczy  i ocenianie ich przez nauczycieli biorących udział w projekcie;
  • stała komunikacja pomiędzy wszystkimi uczestnikami projektu;
  • organizacja lokalnych i międzynarodowych działań wolontariackich; (sadzenie lasu, praca na rzecz hospicjum itp.)
  • organizacja mobilności (poznanie uczestników i władz zagranicznych, wymiana przykładów dobrych praktyk dotyczących zarządzania, dokumentacji, problemów i konfliktów w środowisku);
  • praca nad produktami końcowymi projektu;
  • powołanie zespołów zajmujących się oceną i analizą rezultatów;
  • udział w spotkaniach i zjazdach lokalnych w celu rozpowszechniania działań projektu, spotkanie z przedstawicielami mediów.

Produkty końcowe były rezultatem wspólnej pracy słuchaczy pod kierunkiem nauczycieli biorących udział w projekcie. Nauczyciele oferowali słuchaczom możliwość odkrywania w sobie  i nabywania umiejętności, przydatnych w codziennym życiu znajomości języków obcych, obsługi Internetu oraz zaznajomienie się ze specyfiką różnych krajów. Niektóre z produktów końcowych to: strona internetowa, blog, plakaty, ulotki, broszura, kurs komputerowy i kurs języka angielskiego, płyty CD z różnymi materiałami.

Staliśmy się bardziej wrażliwi na otaczającą nas rzeczywistość -  na ludzi z problemami finansowymi , na  rodzinny dysfunkcyjne, na ochronę naszego środowiska i na to, aby mieć odwagę podejmowania pozytywnych działań na rzecz naszej społeczności lokalnej.

Projekt odegrał znaczną rolę w pomocy rodzinom zagrożonym wykluczeniem społecznym. Wzmocniono  system pomocy psychologicznej i pedagogicznej dla rodzin zagrożonych wykluczeniem społecznym. (kilkaset interwencji, rozmów w grupach oraz indywidualnych zajęć terapeutycznych z udziałem specjalistów – psychologa, terapeuty uzależnień, wychowawców). Zwłaszcza indywidualne porady i zajęcia o charakterze terapeutycznym cieszyły się największym zainteresowanie i zostały dobrze ocenione przez rodziców. Włączenie w życie placówki. W ramach realizacji projektu  podjęto szereg działań o charakterze sportowo rekreacyjnym i parateatralnym. Na przykład : Turniej piłki tenisa stołowego grudzień 2012, Olimpiada sportowa  MOS 2012 i 20013, Jasełka 2011 i 2012.  zajęcia artystyczne itp.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
48
W wyjazdach zagranicznych: 
8
Produkty
Produkty projektu: 
  1. Założenie polskiej podstrony internetowej i umieszczenie na niej treści artykułów www.mos.ostrowiec.pl
  2. Opracowanie materiałów promocyjnych w celu nagłośnienia działań dotyczących projektu i zaprezentowanie ich w głównym holu szkoły. Planowanie działań wolontariackich razem z organizacjami pozarządowymi.
  3. Opracowano ulotek z informacjami o projekcie. Ocena kursów szkoleniowych w ramach projektu i kierowania projektem.
  4. Zorganizowano konkurs na logo projektu. W rywalizacji uczestniczyło kilkudziesięciu słuchaczy, którzy wykazali się fantazją i inwencją twórczą. Rozstrzygnięcie konkursu nastąpiło 30 listopada 2011 roku. Zorganizowano wystawę prac plastycznych.
  5. Utworzono stowarzyszenie na rzecz Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii w celu lepszej współpracy z rodzicami oraz organizacjami pozarządowymi w ramach realizacji projektu „Paszport dla wolontariatu”. Stowarzyszenie zostało zarejestrowane w grudniu 2011r.
  6. Przeprowadzony został konkurs na logo stowarzyszenia OD-NOWA, które działa na rzecz wychowanków MOS. Zajęcia plastyczne, odbywające się w ramach projektu Grundtvig – „Paszport dla wolontariatu”, które koordynowali wychowawcy. Wzięła w nich udział liczna grupa wychowanków ośrodka wraz z rodzicami lub opiekunami prawnymi.
  7. Nawiązano współpracę ze stowarzyszeniami i innymi organizacjami pozarządowymi w celu bardziej efektywnej realizacji projektu Grundtviga.  M.in. ze stowarzyszeniem „Ring”, Klubami Sportowymi Zakładów Ostrowieckich, Stowarzyszeniem „Bałt” .
  8. Opracowanie Dyplomu dla wolontariuszy –słuchaczy.
  9. Kurs języka angielskiego  i kurs komputerowy.
  10. Wolontariusze zwierzętom - 10 słuchaczy pojechało na wycieczkę do lasu w Maksymilianowie pod Bałtowem. W ramach pracy wolontariackiej zbierali żołędzie, którymi zimą była dokarmiana zwierzyna leśna.
  11. Świętokrzyska Spartakiada Dzieci i Młodzieży 2011 podczaj której słuchacze (rodzice) i ich dzieci  uczestniczyli w festynach nie tylko w charakterze zawodników sportowych, ale również jako wolontariusze, którzy pomagali organizatorom. Pomagali w pracach technicznych, rozkładali i sprzątali sprzęt po imprezie, wykonywali prace porządkowe.
  12. W ramach realizacji projektu Grundtvig podjęto działania mające na celu integrację i implementację w życie społeczne, edukację międzypokoleniową, wdrażanie  rodziców i ich dzieci  w działalność wolontariacką, rozwijanie świadomości wolontariackiej oraz promowanie wolontariatu. Cele te osiągnięto poprzez występ słuchaczy i  wychowanków w Dziennym Domu Pomocy Społecznej podczas przedstawienia z okazji Święta Niepodległości (listopad 2011) oraz podczas Jasełek (grudzień 2011).
  13. I Ty możesz zostać wolontariuszem – w dniu 22 listopada 2011 roku odbyło się spotkanie z Anną Gatkowską, długoletnią pracownicą Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ostrowcu Świętokrzyskim i koordynatorem Centrum Wolontariatu na terenie miasta. Podczas tego spotkania poruszono wiele zagadnień dotyczących wolontariatu. Sporo miejsca poświęcono korzyściom, które płyną z tej świadomej, dobrowolnej, bezpłatnej pracy na rzecz innych. Podkreślono fakt, iż działalność wolontariacka dodaje pewności siebie, odwagi, kształci umiejętność pracy w zespole i otwartość na innych.
  14. Spotkania mobilnościowe odbyły się w Polsce, Rumunii, Hiszpanii, Turcji, Anglii i we Włoszech. Zrealizowano łącznie 15 mobilności w tym 8 dla słuchaczy.
  15. Wydawnictwo z języka angielskiego i kieszonkowy słowniczek polsko angielski.
  16. Opracowanie i zainstalowanie 2 tablic informacyjnych o projekcie grundtviga.
  17. Zorganizowanie pomocy psychologicznej i pedagogicznej dla rodzin podopiecznych MOS. (kilkaset interwencji, rozmów i zajęć terapeutycznych itp.).
  18. Kronika projektu. Album ze zdjęciami w formie papierowej i elektronicznej.
  19. Zorganizowano kilka wystaw , prelekcji, pokazów PowerPoint obrazujących dokonania w ramach realizacji projektu. (dla nauczycieli i dyrektorów innych szkół i placówek z terenu powiatu.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Działania upowszechniające wyniki pracy nad projektem polegały przede  wszystkim na:

  • opracowano tablice informacyjne, ulotki, broszury, płyty CD i DVD, kroniki i albumy (dwujęzyczne)
  • publikowaniu materiałów na stronie projektu, także na stronie placówki,
  • publikacje w prasie lokalnej na temat osiągnięć w ramach projektu,
  • wystawy rezultatów i produktów w szkole,
  • upowszechnianie rezultatów projektu na spotkaniach z rodzicami,  spotkaniach dyrektorów , nauczycieli  i młodzieży przy okazji olimpiad młodzieżowych ośrodków socjoterapii w Ostrowcu Św. Itp.

Przekazaliśmy informacje o naszym projekcie i jego owocach innym instytucjom np. podczas spotkania dla dyrektorów szkół i placówek z terenu woj. Świ, podczas kursów, w jakich biorą udział nasi pedagodzy, podczas krajowych i międzynarodowych seminariów, podczas spotkania dyrektorów szkół zorganizowanego przez Kuratorium Oświaty w Kielcach, podczas Festiwalu Comeniusa w Kielcach, jak również przez naszą stronę internetową.

O naszych działaniach informowaliśmy również społeczność lokalną, media, prasę, władze lokalne, starostwo powiatowe w Ostrowcu Św., lokalne instytucje wspierające rodzinę. Umieszczamy produkty finalne na naszej stronie internetowej tak, by każdy zainteresowany mógł je obejrzeć i wykorzystać w miarę potrzeb, ponieważ z powodzeniem nadają się do kopiowania i przenoszenia.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Projekt pracy z rodzicami był kolejną sposobnością na aktywizację opiekunów i rodziców przy jednoczesnym zbliżeniu ich do dzieci. W naszym przekonaniu, dzięki realizacji tej idei ośrodek znacznie lepiej spełnia wielorakie funkcje i zadania statutowe i pozastatutowe. Według nas obserwacja rodziców podczas prac wolontariackich przez dzieci, którzy wykazywali się nowymi umiejętnościami, sprzyjała pogłębianiu więzi rodzinnych.  Dzięki programowi Grundtvig mogliśmy rozszerzyć naszą działalność edukacyjno-terapeutyczną dla dorosłych o naukę umiejętności społecznych, naukę języka ang i ICT.

Wpływ na kadrę:

  1. konieczność komunikacji pomiędzy partnerami za pomocą korespondencji e-mail lub podczas bezpośrednich spotkań doprowadziła podwyższenia znajomości języków obcych (angielskiego) wśród kadry. Niektórzy wychowawcy i nauczyciele zgłosili chęć uczestnictwa w kursach językowych Grundtvig.
  2. większość komunikacji odbywała się za pośrednictwem Internetu (email, komunikatory, wideo konferencje). Dla osób nieobeznanych z komputerem, projekt ten był doskonałą okazją nauczenia się podstaw jego obsługi. Wiedza ta jest niezbędna podczas zajęć szkolnych. Dla innych była to okazja do zainteresowania się tą sferą głębiej i nauczyli się korzystać ze skanera, konwerterów plików, programów do obróbki zdjęć i filmów.
  3. Nasi pracownicy mieli okazje podzielić się doświadczeniami ze swej pracy z kolegami z innych zagranicznych placówek, porównać metody pracy i zbierania dokumentacji, systemu szkolenia, zarządzania placówką i radzenia sobie z trudnościami.
  4. pomiędzy kierownikami placówek partnerskich nawiązała się dyskusja na temat sposobów zarządzania tymi instytucjami, prawa oświatowego, sposobów samooceny i dostępności szkolenia kadry. Zwrócono uwagę na role placówek w kontaktach pomiędzy rodzicami i władzami lokalnymi oraz ich dostępność dla dorosłych w celu doskonalenia swoich umiejętności i nadrabiania zaległości edukacyjnych. W następstwie projektu, kierownictwo placówki postanowiło doprowadzić do większego zaangażowania rodziców w proces zarządzania i organizowania życia szkoły. (zwłaszcza szkoła podstawowa z Selby z Anglii wysoko oceniła współpracę ze szkołą polską w ramach projektu)
  5. Wykonaliśmy prezentacje dotyczące instytucji  partnerskich, zorganizowano wystawy dotyczące kultury tych państw. Podczas spotkań partnerskich wymieniano się albumami o każdym z krajów, prezentacje były tłumaczone na wiele języków, słuchano tradycyjnej muzyki, spożywano tradycyjne potrawy, pokazywano ludowe stroje narodowe itp.
  6. realizacja projektu odbiła się pozytywnym echem wśród społeczności i władz lokalnych. Jesteśmy zadowoleni z efektów prac nad projektem oraz z jego finalnych produktów.
Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Dla słuchaczy:

  • działania realizowane w projekcie mają dobry wpływ na współpracę rodziców  z placówką, rodzice  stają się bardziej chętni do pomocy i udziału w życiu placówki,
  • praca wolontariacka daje  rodzicom i wychowankom poczucie tego, że są potrzebni w ośrodku i poza nim
  • kształcenie umiejętności pracy w grupie, pewności siebie, odwagi i otwartości na innych ludzi poprzez pracę wolontariacką
  • przekonanie się, że język obcy jest niezbędny w komunikacji z obcokrajowcami
  • spojrzenie na problem pomocy potrzebującym z bliższej perspektywy
  • możliwość włączenia się w działalność społeczną
  • zbliżenie i pogłębienie więzi ze swoimi dziećmi poprzez wspólne działania
  • nawiązanie i podtrzymywanie kontaktów z placówką

Dla nauczycieli:

  • doskonalenie umiejętności językowych i komputerowych
  • rozwijanie współpracy z nauczycielami krajów partnerskich – wymiana doświadczeń tzw. „dobrych praktyk”
  • poznanie dziedzictwa kulturowego krajów partnerskich
  • umiejętność zarządzania projektem na szczeblu europejskim
  • zacieśnianie więzi z rodzicami poprzez wspólne działania
  • podwyższanie kwalifikacji pracowników pedagogicznych w różnych aspektach

Dla ośrodka:

  • realizacja projektu przyczyniła się do podwyższenia jakości pracy placówki i poszerzenia oferty edukacyjnej dla rodziców,

Dla społeczności lokalnej:

  • zwrócenie uwagi na problemy młodzieży z rodzin dysfunkcyjnych, zagrożonych wykluczeniem społecznym
  • informowanie społeczności lokalnej o korzyściach jakie płyną z realizacji projektu
  • konkretne korzyści z podejmowanych akcji typu: zbiórka żywności, pomoc osobom starszym, sprzątanie lasu , sadzenie lasu itp.
Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Realizacja projektu „Paszport dla wolontariatu” dała nam  sposobność do podwyższenia jakości pracy placówki poszerzenie oferty edukacyjnej dla rodziców. Zapewniono możliwość kontynuacji projektu bez wsparcia finansowego środków unijnych. Dzięki realizacji projektu do placówki zgłosiło się kilku wolontariuszy, którzy chcą pracować z młodzieżą i na rzecz ośrodka. Terapeuta uzależnień pracuje na rzecz rodziców – kontynuacja. Ważną rolę w działalności wolontariackiej pełni założone stowarzyszenie Od-Nowa , w ramach którego spotykają się rodzice, przyjaciele placówki i wszyscy ci, którzy  chcą bezinteresownie wspierać ośrodek. Wielu rodziców chce wiedzieć o placówce jak najwięcej zanim umieszcza w niej swoje dzieci. Dzięki projektowi, nasza instytucja stała się bardziej znana i doceniana w środowisku. Zwiększył się udział rodziców w procesie wychowania swoich dzieci i w życiu Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 
  1. „…Zajęcia i spotkania z terapeutą uzależnień były dla mnie najbardziej pomocne …”
  2. „Fajnie spędziliśmy czas, ciekawe zajęcia na komputerach..”
Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

Wpływ realizacji projektu na społeczność lokalną:

  1. Uznanie szerszej społeczności lokalnej dla potrzeb rodzin zmarginalizowanych, biednych, niewydolnych i niezaradnych społecznie, ekonomicznie itd.
  2. Placówka stała się bardziej przyjazna dla rodziców.
  3. Wspólnie z Radą Osiedla Kuźnia zorganizowaliśmy kilka imprez integracyjnych i sportowo rekreacyjnych. (Olimpiada MOS; Festyn na zakończenie roku, Turniej piłki nożnej, itp.
  4. Dobrze się o nas mówi w społeczności lokalnej.
Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Zdzisław Klusek
Data wypełnienia formularza/karty: 
19.12.2013

Mother Centres developing support structures for active volunteer involvement

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Doradztwo i poradnictwo
Edukacja rodziców i rodzin
Edukacja zdrowotna
Jakość i ewaluacja edukacji
Metody podnoszenia motywacji słuchaczy
Rozpoznawanie / uznawanie kompetencji
Zagadnienia pedagogiczne / dydaktyczne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Stowarzysznie "Mamy Czas"
ul. Marymoncka 47/17, 01-868 Warszawa
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Joanna Leszczyńska-Kudłaciak, 695-582-415, leszczynska.mamyczas@gmail.com
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Stowarzyszenie „Mamy czas” zostało zarejestrowane 13 lipca 2010 roku. Jego powołanie wyniknęło z rocznej działalności nieformalnego Klubu Mam i Tatusiów z Bielan, którego spotkania odbywały się od lutego 2009 roku.

Nasze cele: Chcemy tworzyć na Bielanach miejsce przyjazne małym dzieciom i ich rodzicom.

Chcemy w sposób wszechstronny pomagać rodzicom, opiekunom, kobietom w ciąży i dzieciom poprzez działalność edukacyjną, kulturalną, charytatywną oraz działalność z zakresu ochrony oraz promocji zdrowia i pomocy społecznej.

 Stowarzyszenie realizuje swoje cele poprzez :

  • organizowanie spotkań, wykładów i szkoleń dla rodziców, opiekunów dzieci oraz kobiet w ciąży służące ich wszechstronnemu rozwojowi;
  • działania edukacyjne, kulturalne i artystyczne ukierunkowane na rozwój dzieci i rodziców;
  • organizowanie imprez kulturalnych, rekreacyjnych i sportowych;
  • działania profilaktyczne i terapeutyczne ukierunkowane na prawidłowy rozwój emocjonalny, społeczny i osobowy dzieci i rodziców;
  • działania na rzecz aktywizacji zawodowej kobiet;
  • działania zapobiegające wykluczeniu społecznemu kobiet;
  • kształcenie ustawiczne dorosłych i inne formy kształcenia;
  • działania służące profilaktyce i promocji zdrowia dzieci i kobiet w ciąży, w tym prowadzenie akcji informacyjnych i konsultacji specjalistycznych;
  • współpracę z instytucjami rządowymi, samorządowymi, organizacjami pozarządowymi, mediami oraz sektorem prywatnym na rzecz rozwiązywania problemów wychowawczych, edukacyjnych i społecznych;
  • tworzenie przestrzeni publicznej przyjaznej rodzicom i dzieciom;
  • występowanie do organów władzy i administracji państwowej i samorządowej
  • w sprawach dotyczących rodziców i dzieci;
  • promocję wolontariatu.
Tytuł projektu: 
Mother Centres developing support structures for active volunteer involvement
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-NL1-GRU06-05326 6
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Holandia
Słowacja
Węgry
Włochy
Niemcy
Bułgaria
Austria
Turcja
Czechy
Polska
Cele projektu: 

CELEM PROJEKTU BYŁO :

  • Wzmocnienie wiedzy i umiejętności kobiet aktywnie działających w Centrach Matek w zakresie rozwoju liderskiego i rozwiązywania konfliktów.
  • Stworzenie rodzicom okazji do wymiany myśli, doświadczeń nt organizowania Centrów Matek i sieci ich zrzeszających.
  • Udzielenie konkretnego wsparcia, rady, coachingu na tematy wskazywane przez każdego z partnerów.
  • Połączenie efektu uczenia się, wzmocnienia i zbudowania sieci co przyczyniło się do wzmocnienia współpracy Centrów Matek na poziomie europejskim.
  • Poznanie doświadczeń Centrów Matek z różnych krajach w obszarze ciągłości liderstwa w inicjatywach kobiecych, funkcjonowania codziennego Centrów Matek, równowagi między wolontariatem a sprawnie funkcjonującymi inicjatywami rodziców.
  • Wprowadzenie metodologii Leadership Support Process (LSP) do praktyki funkcjonowania Centrów Matek poprzez przeprowadzenie tygodniowego warsztatu z udziałem trenerek tej metody z USA i Niemiec.
  • Wzmocnienie uczestniczek poprzez peer learning - docenienie wagi uczenia się od siebie nawzajem, co jest kluczowym czynnikiem rozwoju oddolnych inicjatyw rodziców.
Obszary tematyczne: 

Międzynarodowa wymiana doświadczeń i przykładów najlepszej praktyk. Zwiększenie wiedzy uczestniczek nt prowadzenia Centrów Matek,  formalizowania ich działalności, angażowania zespołu oraz rozwiązywania konfliktów; wymiana doświadczeń między liderkami Centrów Matek.

Grupa docelowa słuchaczy: 

Udział w projekcie kobiet z różnych środowisk, różnych krajów, o różnej kulturze. Dla niektórych polskich  uczestniczek projektu udział w wyjazdach zagranicznych był pierwszym od momentu zostania matkami wyjazdem bez rodziny, w celu własnego rozwoju i poznania nowych ludzi i miejsc. Niektóre kobiety uczestniczące w projekcie pierwszy raz były za granicą  - spotykały kobiety z innych krajów, porozumiewały się w obcym języku, poznawały zwyczaje, kuchnię i style życia w innych krajach. Zetknięcie się z różnorodnością kulturową wpływało na zmianę postaw uczestniczek projektu, wzmacniały otwartość na odmienność, eliminowanie stereotypów.

Jakie były początki projektu: 

Projekt jest  kontynuacją poprzednich projektów realizowanych przez Instytut Małego Dziecka z Poznania, dzięki którym Stowarzyszenie „Mamy Czas” i inne polskie kluby zaczęły współpracę z Mother Centers Inernational Network for Empowerment (MINE).

Krótki opis przebiegu projektu: 
  1. Spotkanie robocze zespołu Stowarzyszenia „Mamy Czas” realizującego projekt Grundtvig- w dniu 2.09.2011. Przygotowanie uczniów i nauczycieli/trenerów do mobilności.
  2. I spotkanie Liderek Klubów Mam- 08-10-2011, Spotkanie poświęcone było przedstawieniu projektu Grundtvig – jego celów, zaplanowanych działań. Była to też okazja do wzajemnego poznania się liderek różnych Klubów Mam w Polsce. Uczestniczki prezentowały działalność swoich Klubów Mam oraz dzieliły się oczekiwaniami wobec udziału w projekcie. Był to dobry początek wspólnych spotkań.
  3. Wymiany doświadczeń między krajami partnerskimi zaprezentowana na pierwszym spotkaniu partnerstwa w Stuttgarcie 03-10-2011. Każdy z krajów określił w jakich obszarach potrzebuje wsparcia.  Odbyła się prezentacja krajów, ustalenie zasad współpracy, ustalenie technicznych szczegółów nt wyjazdów zagranicznych, zasad komunikacji między partnerami. Analiza celów projektu, sposobów ich osiągania. Działania: praca warsztatowa, dyskusje plenarne. Rezultaty: określenie obszarów wsparcia oraz ustalenie szczegółów wizyt coachujących dla polskiej nieformalnej sieci Klubów Mam Uczestniczył w tym spotkaniu wolontariusz i pracownik Stowarzyszenia „ Mamy Czas”
  4. II spotkanie Liderek Klubów Mam w Polsce 19-11-2011,  Spotkanie to zgromadziło nowe liderki Klubów Mam, pracowałyśmy w twórczej grupie 18 dziewczyn. Podczas bardzo pracowitego weekendu rozmawiałyśmy na wiele tematów, m.in. o konferencji Stuttgarcie rozpoczynającej projekt oraz  o potrzebie wzajemnego poznawania się liderek Klubów Mam w Polsce. Wspólnie szukałyśmy pomysłów jak skutecznie angażować rodziców do współtworzenia Klubów, dzieliłyśmy się doświadczeniami z tego obszaru. Dużą cześć spotkania poświęciłyśmy formalizacji działalności Klubów Mam – zaletom i wadom przekształcania nieformalnej grupy w organizację pozarządową, sposobom formalizacji, źródłach finansowania. W efekcie tego spotkania powstał „Praktyczny poradnik dla Klubów Mam”, w którym spisane są wszystkie poruszane podczas spotkania informacje, pomysły i doświadczenia.  W spotkaniu uczestniczyło 5 „pracowników” i 13 „słuchaczy”.
  5. Spotkanie liderek Klubów Mam - 21-01-2012, Głównym gościem spotkania była Marieke van Geldermalsen z Fundacji Nest! Foundation, która jest jedną z organizacji partnerskich projektu Grundtvig. Marieke opowiadała nam o międzynarodowej sieci centrów matek MINE (Mother Centers International Network for Empowerment www.mine.cc). Mogłyśmy poznać doświadczenia innych krajów związane z budowaniem sieci Centrów Matek i prowadzenia podobnych inicjatyw dla rodzin z małymi dziećmi. Rozmowa z Marieke sprowokowała również dyskusję nt. różnych odbiorców działalności Klubów Mam i angażowaniu rodziców w tworzenie Klubów. Było 12 przedstawicielek różnych Klubów Mam w Polsce (w tym 4 „pracowników”/ 8 „słuchaczy”).
  6. Wizyta studyjna w Czechach (Trebic i Hrotovice)- 15-02-2012 Cele: zwiększenie wiedzy uczestniczek na temat prowadzenia Klubów Mam i formalizowania ich działalności, angażowania zespołu oraz rozwiązywania konfliktów; wymiana doświadczeń między liderkami Klubów Mam; poznanie czeskich doświadczeń w zakresie prowadzenia Klubów Mam jak i funkcjonowania ogólnokrajowej sieci Klubów Mam; peer coaching; Działania: spotkania, udział w zajęciach, dyskusje, pokazywanie polskich doświadczeń. 4 osoby (3 „słuchacze” oraz 1 „pracownik” - członek zarządu Stowarzyszenia „Mamy Czas”.
  7. III spotkanie Liderek Klubów Mam- 24-03-2012, Gośćmi spotkania były przedstawicielki Sieci Centrów Matek w Czechach: Rut Kolinska – Prezes Czeskiej Sieci Centrów Matek oraz Jirina Chlebovska – koordynatorka krajowa Sieci. Obie Czeszki próbowały nam przybliżyć ideę oraz historię tworzenia Sieci Centrów Matek w Czechach. Brało udział 20 przedstawicielek różnych Klubów Mam w Polsce (w tym 3 „pracowników”/ 17 „słuchaczy”).
  8. Wizyta studyjna w Bułgarii (Sandanski i Stara Zagora)- 19-04-2102, Cele: Poznanie bułgarskich doświadczeń pract z rodzinami romskimi poprzez prowadzenie Centrów Matek; zwiększenie wiedzy uczestniczek nt prowadzenia tego typu inicjatyw; budowanie relacji pomiędzy reprezentantkami Klubów Mam w Polsce. Działania: spotkania, udział w zajęciach, dyskusje, pokazywanie polskich doświadczeń. Uczestniczyły w spotkaniu 4 osoby (3 „słuchacze” oraz 1 „pracownik” - członek zarządu Stowarzyszenia „Mamy Czas”.
  9. Szkolenie Leadership Support Process for Mother Centers w Holandii (Schoorl)- 10-06-2012 Cele: poznanie metody Leadership Support Process; wymiana doświadczeń z przedstawicielkami różnych krajów, peer learinng; poznawanie procesu powstawania sieci Centrów Matek w innych krajach partnerskich; uzyskanie wsparcia w rozwiązywaniu codziennych problemów (zaangażowanie innych, organizowanie wolontariatu w Klubie, budowanie zespołu). Działania: szkolenie, sesje plenarne, praca warsztatowa, sesje wymiany doświadczeń. Rezultaty spotkania: napisana została relacja z wyjazdu zamieszczona na stronie projektu, podręcznik metody LSP udostępniony polskim Klubom Mam.,Podczas spotkania było  5 osób z Polski (2 „słuchaczki” oraz 3 „pracowników” - członkinie zarządu oraz wolontariuszka Stowarzyszenia „Mamy Czas”.
  10. Wizyta studyjna na Słowacji (Zlate Moravce i Nitra) 26-09-2012 Cele: Poznanie doświadczeń w prowadzeniu Centrów Matek na Słowacji, zapoznanie się z funkcjonowaniem słowackiej Unii Centów Matek, udział w regionalnym spotkaniu Centrów Matek Działania: Wizyta w Materskim Centrum „Klokancek” w Nitrze, udział w spektaklu dla dzieci „Princezna Bublinka” w Centrum Matek „Klokancek” w Nitrze, udział w zajęciach muzycznych dla matek z dziećmi w Materskim Centrum „Mami-Oaza”, udział w regionalnym spotkaniu Centrów Matek, prezentacja działalności Klubów Mam w Polsce. Wyjechało  5 osób (4 „słuchaczki” oraz 1 „pracownik” - członkini zarządu Stowarzyszenia „Mamy Czas”).
  11. 18-10-2012 odbyła się rewizyta przedstawicielek Słowacji, Czech, Węgier i Bułgarii. Wymienialiśmy się doświadczeniami, pomysłami. Każdy kraj przedstawił swoją prezentację, co było bardzo budujące dla naszych mam klubowych. Poznaliśmy inne kluby warszawskie –Bemowo, Ursynów. Odbyła się także ważna debata dla obu stron,  w Urzędzie Gminy z udziałem burmistrzów, a także naszych gości.
  12. Wizyta studyjna do Niemiec, Monachium- 08-11-2012 , Cele: poznanie doświadczeń w prowadzeniu Centrów Matek w Niemczech, zapoznanie się z funkcjonowaniem bawarskiej Sieci Centrów Matek, udział w regionalnym spotkaniu bawarskiej Sieci Centrów Matek. Działania: wizyty w szeregu różnych Centrów Matek, spotkania z kobietami, udział w regionalnym spotkaniu bawarskiej Sieci Centrów Matek, prezentacja polskich doświadczeń w prowadzeniu Klubów Mam Były 3 osoby (2 „słuchaczki” oraz 1 „pracownik” - członkini zarządu Stowarzyszenia „Mamy Czas”).
  13. Konferencja upowszechniająca "Warszawa dla rodzin"-17.11.2012, Konferencja miała na celu promowanie Warszawskich Klubów dla Rodzin zgodnie z programem prorodzinnym „ Program Rodzina na lata 2010-2030”.
  14. Spotkanie założycielskie Sieci Klubów dla Rodzin w Polsce-18.11.2012, 14 osób przedstawicieli 11 różnych Klubów Mam w Polsce, Do współtworzenia Sieci zaprosiliśmy  Kluby dla Rodzin, które spełniają poniższe kryteria: są oddolnymi inicjatywami rodziców, którzy sami organizują się, aby tworzyć miejsce integracji i wsparcia dla rodzin z małymi dziećmi; mają charakter niekomercyjny, nie działają dla zysku. Pomysł założenia Sieci Klubów dla Rodzin pojawił się w marcu 2012 roku na spotkaniu dla liderek Klubów Mam, które zorganizowało Stowarzyszenie „Mamy Czas”. Wypracowaliśmy wtedy dokument roboczy „Koncepcja Sieci Klubów Mam w Polsce”.
  15. Wizyta studyjna na Węgrzech (Miskolc)- 09-05-2013, Cele: poznanie doświadczeń w prowadzeniu Centrów Matek na Węgrzech, zapoznanie się z doświadczeniami tworzenia Sieci Centrów Matek na Węgrzech. Działania: Działania: wizyta w MC Holdam (my moon), rozmowy na temat ich projektów i aktywności, kąpiel w jaskini po południu, wieczorem pokaz video nt porodów domowych;  wizyta na farmie organicznej prowadzonej przez członkinię Holdam, przedstawienie projektu Holdam - wspólna farma i przedsiębiorstwo. Wspólne pieczenie chleba, warsztat "life-road game"; udział w obchodach miasta Miskolc, udział w programie Holdam. Było  5 osób (4 „słuchaczki” oraz 1 „pracownik” - wolontariuszka Stowarzyszenia „Mamy Czas”).
  16. Konferencja podsumowująca projekt w Pradze- 22-05-2013, Cele: Zapoznanie się z prezentacją wszystkich  państw biorących udział w  projekcie lata 2011-2013, poznanie doświadczeń w prowadzeniu Sieci Klubów w Europie, zapoznanie się z funkcjonowaniem MINE, wizyta w jednym z Centrów Matek w Pradze projektu. Rezultaty: relacja z wyjazdu zamieszczona na stronie projektu. Działania: konferencja podsumowująca projekt, prezentacje krajów, ewaluacja Były 3 osoby (2 "słuchaczki" i 1 "pracownik" - członkini zarządu Stowarzyszenia "Mamy Czas").
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
160
W wyjazdach zagranicznych: 
20
Produkty
Produkty projektu: 
  • Powołanie polskiej Sieci Klubów dla Rodzin. Sieć została powołana do życia 18 listopada 2012 roku. W sieci zrzeszyło się 11 Klubów dla Rodzin z całej Polski. Powstała strona www.siecklubowdlarodzin.pl. Powstał plan działania na lata 2012-2013. Do współtworzenia Sieci zaprosiłyśmy Kluby dla Rodzin, które spełniają poniższe kryteria: są oddolnymi inicjatywami rodziców, którzy sami organizują się, aby tworzyć miejsce integracji i wsparcia dla rodzin z małymi dziećmi; mają charakter niekomercyjny, nie działają dla zysku. Pomysł założenia Sieci Klubów dla Rodzin pojawił się w marcu 2012 roku na spotkaniu dla liderek Klubów Mam, które zorganizowało Stowarzyszenie „Mamy Czas”. Wypracowaliśmy wtedy dokument roboczy „Koncepcja Sieci Klubów Mam w Polsce”.
  • Powstał także artykuł w “Dziennik Gazeta Prawna” 07.11.2012 „SIŁA MATEK i TATUSIÓW SIŁĄ SAMORZĄDU”  zastępcy burmistrza Bielan , radnego Sejmiku Województwa Mazowieckiego Grzegorza Pietruczuka.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Sieć Klubów dla Rodzin działa do tej pory na zasadzie wolontariatu. Dzięki sieci staramy się dotrzeć do jak najszerszego grona odbiorców Klubów dla Rodzin i promować  międzynarodowy projekt partnerski Grundtvig Public living room – a safe learning space”  realizowany w ramach Programu “Uczenie się przez całe życie” (Lifelong Learning Programme – LLP).  Jest to nasza druga dotacja  tym razem na lata 2013-2015.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 
  • Przedstawiciele Stowarzyszenia "Mamy Czas" mieli szanse na odświeżenie kompetencji językowych. Komunikacja mailowa z partnerami, wyjazdy zagraniczne, tłumaczenie materiałów były bardzo dobrą okazją do praktykowania komunikacji w języku angielskim.
  • Poznanie doświadczeń partnerów z obszarów prowadzenia Centrów Matek, prowadzenia sieci zrzeszających różne centra było bardzo rozwojowe. Bez tego doświadczenia polskie Kluby z pewnością nie byłyby gotowe do założenia polskiej sieci Klubów dla Rodzin.
  • Uczestniczenie w zajęciach podczas wyjazdów zagranicznych, przyglądanie się temu jak inni pracują z grupami rodziców i dzieci wpłynęło na nasze kompetencje pedagogiczne.
  • Spotkania z niezwykłymi grupami, praca w ciekawej grupie dodawała każdorazowo wiele energii i motywacji do dalszej pracy, do rozwijania naszego Klubu Mam.
  • Rola koordynatora projektu dla uczestników z Polski, zarządzanie międzynarodowym projektem, komunikacja z wieloma partnerami było zupełnie nowym doświadczeniem dla Stowarzyszenia "Mamy Czas". Z pewnością na tym doświadczeniu bardzo wiele się nauczyliśmy.
  • Poznanie odmienności kulturowych, specyfiki każdego kraju było bardzo uczącym doświadczeniem.
  • Projekt wpłynął na proces dojrzewania i krzepnięcia Stowarzyszenia "Mamy Czas". Wymagał wyraźnego określenia zadań, podział ról, systematyczności pracy. Działanie na polu międzynarodowym wymagało od zespołu stowarzyszenia podzielenia się odpowiedzialnością za stałą działalność stowarzyszenia czyli prowadzenie Klubu Mam na Bielanach. Wymusiło to powiększenie zespołu, wprowadzenie nowych matek do bardziej odpowiedzialnych ról.
  • Dzięki przyglądaniu się jak funkcjonują Centra Matek w innych krajach wprowadziłyśmy szereg drobnych zmian w funkcjonowaniu Klubu tak aby aspekt współtworzenia Klubu przez rodziców do niego przychodzących był bardziej realizowany.
Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 
  • W ramach projektu w Polsce zainicjowana została regularna komunikacja mailowa pomiędzy różnymi Klubami Mam, które nie miały dotychczas ze sobą kontaktów.
  • Wyjazdy zagranicznie były dla uczestniczek wyjazdów nieczęstymi okazjami do porozumiewania się w języku angielskim. Każde z dużych spotkań w ramach projektu był poprzedzony krótką sesją odblokowania językowego, co przyczyniało się do otwartości na zwiększanie umiejętności językowych uczestniczek. Nie w każdym momencie spotkań było możliwe tłumaczenie stąd sytuacja wymuszała na uczestniczkach komunikowanie się w obcych językach.
  • Możliwość poznania doświadczeń partnerów z pewnością przyczynił się do wzrostu umiejętności uczestniczek w dziedzinie prowadzenia Klubów dla Mam, pracy z grupą, prowadzenia zajęć dla rodziców.
  • Uczestniczenie w życiu bardzo różnorodnych Centrów Matek w różnych krajach zwiększyło umiejętności społeczne uczestniczek - nauczyły się być w odmiennych od normalnych dla siebie grupach, warunkach, kulturach.
  • Każdy z wyjazdów zagranicznych jak i spotkań krajowych był okazją do "naładowania baterii", czerpania inspiracji co bezpośrednio przyczyniło się do wzrostu motywacji uczestniczek do prowadzenia Klubów Mam.
  • Dzielenie się własnymi doświadczeniami z partnerami zagranicznymi, opowiadanie o swoich sukcesach wpłynęło na zwiększenie pewności siebie uczestniczek projektu.
  • Kilkudniowa wizyta w inny kraju poszerzała wiedzę o krajach partnerskich i ich kulturach.
Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Wyjazdy zagraniczne zrealizowane w ramach projektu dały unikalną szansę aktywnym matkom zdobycia wiedzy i doświadczenia jak funkcjonują Centra Matek w różnych krajach. Polskie Kluby Mam funkcjonują zaledwie od kilku lat podczas gdy np. Centra Matek w Niemczech mają już 20-letnią historię swoich doświadczeń. Wiedzy o tym jak organizować miejsca spotkań dla kobiet i rodzin z małymi dziećmi nie da się zdobyć inaczej niż poprzez bycie w danych Centrach Matek, uczestniczenie w ich życiu, rozmowy z liderkami i matkami korzystającymi z Centrów. Każda wizyta pokazywała jak wiele wspólnych doświadczeń, problemów i sukcesów mają Centra Matek w różnych krajach. Jednocześnie dla dość młodych Centrów Matek w Polsce niezwykle inspirujące było przyglądanie się jaką wizję możemy tworzyć w Polsce w perspektywie przyszłych kolejnych lat. Poznanie doświadczeń innych krajów w zakładaniu i prowadzeniu Sieci Centrów Matek były bardzo mocną inspiracją dla polskich kobiet do ostatecznego założenie polskiej Sieci Klubów dla Rodzin. Dzięki kontaktom z partnerkami zagranicznymi wiedziałyśmy jak dobrze się przygotować do całego procesu tworzenia sieci, jakich błędów należy się wystrzegać oraz jak czysto praktycznie zorganizować funkcjonowanie polskiej sieci. Różnice międzykulturowe odkrywane w trakcie wizyt były za każdym razem wzbogacające dla uczestniczek wyjazdów do innych krajów jak i spotkań z partnerami zagranicznymi w Polsce. Efekt uczenia w międzynarodowej różnorodnej grupie był bardzo mocny. Bogactwo perspektyw i doświadczeń wzbogacał wszystkie rozmowy i spotkania. Jednocześnie zastosowane metody uczenia przyczyniały się do wzmacniania uczestniczek, które stawały się świadome swoich kompetencji i osiągnięć jako liderek. Wzmocnieniem procesu uczenia było przekazywanie doświadczeń i obserwacji przez uczestniczki wyjazdów po powrocie – w swoich macierzystych grupach kobiet, podczas spotkań lokalnych. Dzięki temu szereg podpatrzonych rozwiązań i inspiracji mógł być łatwo zastosowany w działalności Centrów Matek w Polsce i Sieci Klubów dla Rodzin. Efekt ten na pewno byłby słabszy bez aspektu kontaktów międzynarodowych. Dodatkowo udział w międzynarodowym projekcie był ogromnym wzmocnieniem dla polskich Klubów Mam w kontaktach z władzami lokalnymi, partnerami samorządowymi, sponsorami. Projekt Grundtvig wzmocnił wizerunek Klubów Mam w Polsce jako aktywnych, rozwijających się grup kobiet, które dojrzały również do założenia ogólnopolskiej Sieci Klubów dla Rodzin.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

--

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Joanna Leszczyńska-Kudłaciak
Data wypełnienia formularza/karty: 
19.12.2013

Prisoners Opportunity To Educate Children by Telling Stories

Tematyka działań: 
Edukacja w więzieniach lub na rzecz powrotu skazanych do społeczeństwa
Inne
Języki obce
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Areszt Śledczy w Lublinie
ul. Południowa 5, 20-482 Lublin
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
mł. chor. Justyna Nowicka, 506 114 514, justyna.nowicka@sw.gov.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Lubelska jednostka penitencjarna jest aresztem śledczym przeznaczonym dla tymczasowo aresztowanych i skazanych mężczyzn i kobiet, zarówno młodocianych, odbywających karę po raz pierwszy jak też recydywistów penitencjarnych. W jednostce funkcjonuje także ośrodek diagnostyczny służący do przeprowadzania badań psychologiczno – penitencjarnych osadzonych. Grupę docelową dorosłych słuchaczy w projekcie stanowili skazani ojcowie, którzy wyrazili pisemną zgodę na wykonywanie wobec nich kary pozbawienia wolności w systemie indywidualnego programu oddziaływania.

Tytuł projektu: 
Prisoners Opportunity To Educate Children by Telling Stories
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-IT2-GRU06-24070 5
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Włochy
Litwa
Polska
Węgry
Rumunia
Turcja
Cele projektu: 
  • Innowacyjne wsparcie edukacyjne osób skazanych w ramach systemu penitencjarnego.
  • Dzielenie sie doświadczeniem oraz opracowanie procedury wymiany informacji i metody wspierającej nauczanie w wymiarze europejskim oraz umiejętności pełnienia roli rodzica w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności i po jej zakończeniu.
  • Stworzenie metodologii wsparcia nauczania skazanych, poszerzenie i udoskonalenie codziennej praktyki penitencjarnej.
  • Podniesienie kwalifikacji beneficjentów w zakresie pełnienia ról rodzicielckich, umiejętności wychowawczych, kompetencji społecznych, posługiwania sie językami obcymi (lektorat języka angielskiego).
  • Podniesienie kwalifikacji i kompetencji służb penitencjarnych poprzez szkolenia i warsztaty tematyczne (np. z zastosowań technik dramowych i teatralnych, bajkoterapii, języka angielskiego), udział w międzynarodowych mobilnościach i konferencjach penitencjarnych.
  • Naukowa współpraca z UMCS w Lublinie w celu stworzenia publikacji naukowych jako efektu działań projektowych (tworzenie kwestionariuszy dla skazanych rodziców oraz kadry SW, ankiet ewaluacyjnych, wytycznych do pracy w celu optymalizacji działań edukacyjnych).
  • Stworzenie i rozpowszechnianie produktów projektu za pomoca mediów lokalnych i branżowych, stworzenie strony internetowej, nagranie płyt CD, wydanie książeczek dla dzieci i publikacji naukowej przy współpracy z pracownikami naukowymi UMCS w Lublinie.
  • Projekt zakłada upowszechnianie osiągniętych rezultatów, wobec powyższego działania zostaną skierowane także na zewnątrz w celu uwrażliwiania społeczeństwa na rzeczywistość więzienną. Będzie to możliwe dzięki współpracy kadry więziennej z instytucjami państwowymi (urzędy, fundacje, stowarzyszenia) i naukowymi (uniwersytety, szkoły, inne placówki oświatowe), zajmującymi się szeroko pojętą edukacją i aktywizacją społeczną.
  • Zacieśnianie współpracy partnerskiej w celu kontynuacji działań międzynarodowych na rzecz pracy penitencjarnej w przyszłości.
Obszary tematyczne: 

Słuchacze (skazani):

W zakresie wiedzy – wzbogacenie wiedzy ogólnej i języka komunikacji językowej(słownictwo) oraz z zakresu jęz.angielskiego; wiedza na temat walorów terapeutycznych książek; pogłębienie wiedzy na temat funkcjonowania i zachowania dziecka;

W zakresie umiejętności – nauczenie czytania z interpretacją głosową, opowiadania, a nawet tworzenia bajek; poprawa umiejętności komunikowania się z innymi; zdobycie umiejętności konstruktywnego wyrażania uczuć; lepsze rozumienie zachowania własnego oraz innych, w tym w szczególnosci zwrócenie uwagi na poprawne rozumienie i pełnienie ról rodzicielskich.

W zakresie postaw – wykształcenie pozytywnych przekonań na temat własnych możliwości osiągnięcia sukcesu; nawiązanie pozytywnych kontaktów z rodzinami, szczególnie z dziećmi; wpływu na funkcjonowanie dziecka, wskazanie możliwości spędzania z dzieckiem czasu wolnego.

Słuchacze (kadra penitencjarna):

Podniesienie kwalifikacji i kompetencji służb penitencjarnych w zakresie realizacji działań resocjalizacyjnych z wykorzystaniem metod nieformalnych w edukacji skazanych.

Grupa docelowa słuchaczy: 

Działania projektu są kierowane bezpośrednio do dorosłych skazanych, którzy są głównymi beneficjentami programu Grundtvig  oraz  ich dzieci.  Aktywności w ramach projektu były przeznaczone dla ojców odbywających karę pozbawienia wolności, którzy wyrazili  chęć  pracy  na  rzecz podtrzymania więzi emocjonalnej z dziećmi, budowania dobrych relacji w rodzinie, opartych na wzajemnej życzliwości, otwartości i zaufaniu. W tym celu w ramach projektu zorganizowano szereg warsztatów (warsztat dramowy, kompetencji społecznych, rodzicielskich, bajkoterapia, biblioterapia), ćwiczeń, lektoraty jęz.angielski, programów resocjalizacyjnych dla osadzonych – bajkoterapia z udziałem kadry pedagogicznej SW oraz pracowników naukowych UMCS w Lublinie. Dzięki realizowanemu projektowi w ramach współpracy międzynarodowej kadra Aresztu Śledczego w Lublinie miała możliwość  zapoznania  się  z  zasadami  funkcjonowania  systemów  edukacyjnych oraz więziennictwa w innych krajach Unii Europejskiej, Funkcjonariusze AŚ Lublin brali udział w międzynarodowych mobilnościach, uczestniczyli w wielu warsztatach, konferencjach penitencjarnych, ćwiczeniach tematycznych, w lektoracie jęz.angielskiego. Podniosło to kwalifikacje kadry penitencjarnej, poszerzyło horyzonty co do zasadności zastosowań niezawodowej edukacji dorosłych na rodzimym gruncie więziennym, uelastyczniło działania resocjalizacyjne w kraju i uwrażliwiło na potrzeby więziennictwa, co zaowocowało zacieśnieniem współpracy partnerskiej na rzecz stworzenia miedzynarodowego innowacyjnego modelu działań edukacyjnych dla skazanych. Konferencje penitencjarne zorganizowane przez partnera polskiego w siedzibie aresztu miały niebagatelny wpływ na pracę kadry i instytucji.

Jakie były początki projektu: 

Przedstawiciel Aresztu Śledczego w Lublinie, mł.chor.Justyna Nowicka, została zaproszony przez Panią mjr.A.Bochniewicz z Centralnego Zarządu Służby Więziennej  na spotkanie informacyjne z przedstawicielami Narodowej Agencji , Fundacji Rozwoju Systemu Edukacji w Warszawie w dniu 16.09.2010r. w celu zapoznania z działalnością w ramach Programu Grundtvig „Uczenie się przez całe życie”. Miało to stanowić alternatywną formę edukacji dorosłych osób pozbawionych wolności.  Nastepnie koordynacji działań projektowych podjęła się mł.chor.Justyna Nowicka, psycholog działu penitencjarnego AŚ, która postanowiła przenieść na grunt polski doświadczenia z amerykańskiego programu dla więźniów. Efektem było stworzenie autorskiego pomysłu edukacyjnego PROTECT, dostosowanego specyficznych warunków proceduralnych i prawnych regulujących funkcjonowanie jednostek penitencjarnych w Polsce oraz znalezienie partnerów europejskich do udziału w projekcie. Polska koordynator zainicjowała działania poszukiwawcze partnerów i w wyniku wielomiesięcznej wytężonej pracy researchingowej pozyskała szerokie kontakty międzynarodowe, w tym z branży penitencjarnej,a jako wieńczący starania został ukonstytuowany  zespół koordynatorów, a projekt zyskał międzynarodową wersję,  zmodyfikowaną oraz przetłumaczona na język projektu oraz dostosowaną do potrzeb i możliwości jak najpełniejszej realizacji w poszczególnych krajach partnerstwa. Projekt partnerski PROTECT dzięki życzliwemu poparciu kierownictwa jako innowacja na dobre zagościł w realiach lubelskiego aresztu.

Krótki opis przebiegu projektu: 

SPOTKANIA PARTNERSKIE

(brali udział osadzeni i kadra)

26-28.10.2011 Palermo, Włochy.

Konferencja, seminarium, ustalenie planu współpracy w projekcie, zapoznanie z charakterem działalnosci i możliwościami partnerów, poznanie systemu penitencjarnego Włoch i sposoby pracy z osadzonymi, uzgodnienia strony internetowej, logo, przygotowania badań kwestionariuszowych.

06-08.03.2012 Lublin, Polska.

Międzynarodowa konferencja penitencjarna z udziałem partnerów  projektowych, przedstawicieli CZSW, kierownictwa z jednostek Okręgu Lubelskiego SW, pracowników KUL, UMCS, sędziów Sądu Okręgowego w Lublinie,wolontariatu, studenckiego oraz organizacji współpracujących z AŚ Lublin. Współpraca w projekcie zaowocowała eksploracją  zagadnienia relacji rodzicielckich więźniów przy możliwości identyfikacji podobieństw i różnic, możliwości zastosowań edukacyjnych modeli teoretycznych, innych rozwiazań praktycznych w myśli litery prawa oraz przy pokonywaniu mentalnych granic europejskich. Wspólne w partnerstwie pochylenie się nad zagadnieniami edukacji więziennej zaowocowało dogłębną analizą problemów przy zastosowaniu naukowych narzędzi oraz niejako eksperymentalnej próby sformułowania wspólnych rekomendacji dla osób pracujacych w więzieniach (opis modelu, protokoły, przewodniki, ustrukturalizowanie mechanizmów postępowania, procedury).

03-05.07.2012 Budapeszt, Węgry

konferencja penitencjarna, seminaria tematyczne, podsumowanie badań, opracowania statystyczne kwestionariuszy dla osadzonych i kadry, booklet, CD, przygotowanie magazynu 1 (poradnika edukacyjnego), opracowanie sposobów monitorowania postepów)

22-25.04.2012 Wilno, Litwa

konferencja penitencjarna, seminaria tematyczne, podsumowanie badań, magazyn dydaktyczny nr 1 i 2.Dokonane analizy postępów realizacji programu z wykorzystaniem wybranych narzędzi badawczych, dzielenie się wiedza i doświadczeniem,analiza potrzeb i możliwości oraz sposobów pracy, wzmożenie motywacji uczestników i prowadzących, zadbały o poprawność merytoryczną działań edukacyjnych.

06-08.11.2012 Istambuł, Turcja

Konferencja z udziałem przedstawicieli Departemantu Policji z Istambuł, dookreślenie kształtu magazynów i innych produktów, możliwości zastosowań edukacyjnych projektowych modeli teoretycznych oraz innych rozwiązań praktycznych projektu,

18-20.06.2013 Arad, Rumunia

Konferencje, ewaluacja kolejnego etapu projektu,  warszaty tematyczne, przygotowanie do wyprodukowania produktów projektu, ustalanie sprawozdawczości, podsumowanie projektu, omówienie raportu końcowego.

DZIAŁANIA KRAJOWE

(brali udział osadzeni, kadra penitencjarna, pracownicy naukowi UMCS, lektorzy, wolontariusze, studenci, szkoleniowcy-warsztaty dramy)

  • prezentacje konferencyjne,
  • tworzenie kwestionariuszy dla osadzonych i kadry,
  • lektoraty językowe dla osadzonych i kadry penitencjarnej,
  • programy resocjalizacyjne (w tym z zaangażowaniem tzw. osadzonych z art. 88 KKW),
  • tworzenie broszur i ulotek, plakatów projektowych,
  • prezentacje rezultatów,
  • artykuły w piśmie branżowych,
  • artykuły w mediach lokalnych,
  • artykuły na stronie AŚ Lublin i OISW Lublin,
  • materiały dydaktyczne do pracy ze skazanymi ojcami wraz z rekomendacjami, także w tłumaczeniu na język projektu,
  • artykuł Magazin 2,
  • "Rainbow is out there..."- książka z bajkami,
  • "Rainbow is out there..."- CD z bajkami,
  • strona internetowa : http://www.protectgrundtvigproject.ro,
  • porozumiewanie się partnerów w  ramach (nadal) llp_lp_prisons@googlegroups,
  • wykłady edukacyjne,
  • konferencje i warsztaty doszkalające,
  • stworzenie publikacji naukowej "Więzienie to nie jest bajka -biblioterapia i bajkoterapia w resocjalizacji  zakładowej" M.Monist-Czerwińska,UMCS,
  • programy resocjalizacyjne w trakcie bieżącej działalności edukacyjnej (z wykorzystaniem dramy i bajkoterapii, prowadzone przez wychowawców i psychologów AŚ, WOL rozpowszechniane są na stronie www.sw.gov.pl oraz stronie Aresztu Śledczego w Lublinie.
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
40
W wyjazdach zagranicznych: 
0
Produkty
Produkty projektu: 
  • Strona internetowa: http://www.protectgrundtvigproject.ro.
  • Porozumiewanie się partnerów w  ramach (nadal) llp_lp_prisons@googlegroups.
  • "Rainbow is out there... When you will see rainbow, make a wish and keep it for your child" - książka z bajkami.
  • "Rainbow is out there... When you will see rainbow, make a wish and keep it for your child" - CD z bajkami.
  • Modele teoretyczne programów resocjalizacyjnych (archiwum projektu).
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Permanentnie wykorzystuje się wszystkie produkty projektu partnerskiego PROTECT.

  1. Nadal działa strona internetowa projektu celem ewaluacji osiągnięć projektu i kontaktu z partnerami.
  2. Nadal funkcjonuje konto llp_lp_prisons@googlegroups. na Google Groups dla dalszej komunikacji partnerów w projekcie celem bieżącej wymiany informacji i działań na rzecz zaplanowanej przyszłej współpracy w ramach kolejnego projektu (zaplanowano już obszar działania, cel, roboczy tytuł przyszłych aktywności w ramach środków z UE).
  3. Projekt partnerski PROTECT został wpisany do bazy EST (European Shared Treasure).
  4. Informacje o zrealizowanych projektach oraz artykuły ewaluacyjna nt.projektu partnerskiego Grundviga PROTECT rozpowszechniane są na stronie www.sw.gov.pl oraz stronie Aresztu Śledczego w Lublinie.
  5. Rozpowszechniane(rozsyłane do CZSW, jednostek SW,organizacji, stowarzyszeń, fundacji i uczelni, biblioteki narodowej) są publikacje książkowe i CD:

    "Więzienie to nie jest bajka -biblioterapia i bajkoterapia w resocjalizacji  zakładowej"  M.Monist-Czerwińska.

    "RAINBOW IS OUT THERE -...when you see rainbow, make a wish and keep it for your child..." -książeczka z bajkami.

    "RAINBOW IS OUT THERE..." -wersja CD z bajkami dla dzieci.
  6. Programy resocjalizacyjne w trakcie bieżącej działalności edukacyjnej (z wykorzystaniem dramy i bajkoterapii, prowadzone przez wychowawców i psychologów AŚ, WOL.
Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Wyjazd i uczestnictwo były okazja do bezpośredniego kontakt z ekspertami z innych krajów europejskich, a co za tym idzie szansą na wymianę doświadczeń, dyskusję nad metodologią oraz sposobem wdrażania nowych technik w pracę edukacyjną, co przyczyni się do idealnego przełożenia teorii w praktykę penitencjarną. Międzynarodowa współpraca zaciera granice geograficzne krajów europejskich, intensyfikuje kooperację w zakresie mechanizmów i metod i procesów edukacyjnych oraz przeniesienia ich na grunt krajowy. Spotkania w ramach projektu stworzyło możliwość zidentyfikowania problemów oraz sformułowania odpowiedzi na nie na polu edukacji w UE. Umiejętności nabyte w czasie trwania projektu zostaną wykorzystane  w procesie kształcenia kadry, gdzie szczególnie ważne tu jest, aby wszyscy jego uczestnicy rozumieli kierunki innowacyjnych działań organizacji, a także wpływu, jakie nowe rozwiązania miałyby na funkcjonowanie  ich celów indywidualnych. Wdrożenie procesu szkolenia edukatorów, uwzględniając cele strategiczne organizacji, poprzez kaskadowanie ich w dół organizacji, monitorowanie działań edukacyjnych, aż po dokonanie oceny ich realizacji. Ważna jest tu kooperacje z instytucjami i organizacjami edukacyjnymi na szczeblu lokalnym i regionalnym, w tym prelekcje w tych instytucjach, artykuły w prasie branżowej i lokalnej, program resocjalizacyjny na bazie technik nowoopracowanych w ramach projektu, dzielenie się wiedzą z innymi edukatorami w organizacji i poza nią.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

W realizowanym w Areszcie Śledczym w Lublinie w latach 2011-2013 projekcie „PROTECT – prisoners opportunity to educate children by telling stores” podjęte zostały zagadnieniawpływu izolacji penitencjarnej na relacje skazany-ojciec i jego syn. Ważność tej relacji była dyskutowana na forum międzynarodowym zarówno w aspekcie konsekwencji rozłąki dla dziecka i jego przyszłości, jak też dla ojca-skazanego oraz wpływu na funkcjonowanie osadzonego w zakładzie.

Przedstawiciele więziennictwa z Węgier, Litwy, Turcji,Polski, Rumunii i Włoch, uczestniczący w międzynarodowym przedsięwzięciu, wskazywali na wieloaspektowość i złożoność problematyki, od dawna eksplorowanej, jednak nadal wymagającej poszukiwań konstruktywnych rozwiązań. W działaniach projektowych przeprowadzone zostały badania ankietowe funkcjonariuszy pracujących w bezpośrednim kontakcie z osadzonymi, a także samych skazanych ojców pod kątem edukacji pozaformalnej. Przygotowane kwestionariusze dotyczyły skutków izolacji ojców od synów,a badania zrealizowane zostały we wszystkich krajach partnerskich projektu w myśl jego założeń. Wyniki badań zaprezentowano na międzynarodowej konferencji w Areszcie Śledczym w Lublinie w marcu w 2012 r.

W wyniku wspólnej pracy powstała idea wzbogacenia wzajemnych relacji skazany ojciec – jego syn, poprzez stworzenie bajki dla dziecka(w formie książeczki i CD), a następnie przekazania jej, nie tylko jako materialnego prezentu, ale przede wszystkim jako myśli, troski oraz wartości uniwersalnych. Każdy z partnerów projektu wniósł swój wkład w wielojęzyczną publikację bajek dla dzieci, będącą efektem finalnym prawie dwuletnich kontaktów międzynarodowych w projekcie.

Zwieńczeniem edukacji dorosłych skazanych stała się polska dodatkowa publikacja „Więzienie to nie je bajka”, której autorka mgr Magdalena Monist-Czerwińska z wielkim zaangażowaniem połączyła obserwację i refleksję, stworzyła teorię, która wyjaśniała zebrane fakty oraz wskazała na kierunek przyszłych badań w ramach programu resocjalizacji:

  • nauka przezwyciężania nawyku osądzania i krytykowania,
  • wykształcenie pozytywnych przekonań na temat własnych możliwości osiągnięcia sukcesu,
  • lepsze rozumienie swojego zachowania oraz innychludzi,
  • poprawa umiejętności komunikowania się z innymi,
  • nauka zauważania problemów i stanowiska innych ludzi,
  • budowanie poczucia odpowiedzialności za pozostawioną na wolności rodzinę,
  • przedstawienie możliwości spędzania z dzieckiem czasu wolnego,
  • wzmocnienie więzi w rodzinie,
  • zdobycie umiejętności wyrażania uczuć.
Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Powyższy projekt został wysoko oceniony zarówno w kraju jak i poza jego granicami. Pozytywne opinie dało się słyszeć zarówno ze strony kadry penitencjarnej bezpośrednio i pośrednio zaangażowanej w działania projektowe jak i cywilnych przedstawicieli lubelskich uczelni i organizacji działających na polu edukacji osób dorosłych.

Trwałość zapewniono poprzez następujące działania:

  • prezentacje osiągnięć zagranicznych edukatorów/uczestników szkolenia kadrze organizacji macierzystej (odbyło się także w ramach zorganizowanych konferencji penitencjarnych)
  • prezentacje osiągnięć zagranicznych edukatorów/uczestników szkolenia kadrze innych jednostek penitencjarnych prowadzących działalność edukacyjną dorosłych  (odbyło się)
  • publikacje w gazecie branżowej (Forum Penitencjarne)
  • publikacje w prasie lokalnej/regionalnej
  • publikacje i artykuły zamieszczone na stronie internetowej organizacji Aresztu Śledczego w Lublinie
  • raporty do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej opisujące i podsumowujące uczestnictwo w projekcie oraz dotyczące wypracowanej metodologii edukacji możliwej do zastosowania w realiach penitencjarnych
  • rozpowszechnienie wśród kadry dydaktycznej: materiały, kwestionariusze, publikacje, zaproszenia na szkolenia i konferencje penitencjarne oraz streszczenie metodologii przygotowane przez koordynatora dla potrzeb szkolenia
  • przeprowadzenie specjalistycznych kursów językowych dla skazanych i kadry aresztu 
  • przeprowadzenie programów resocjalizacyjnych dla skazanych z deficytami w zakresie pełnienia ról rodzicielskich w oparciu o techniki z zakresu wypracowanej metodologii (plany penitencjarne 2011-13).
  • nagranie workshops na CD w celach szkoleniowych oraz zaprezentowanie  nagrań podczas szkolenia kadry
  • nagranie bajek dla dzieci w wersji polskiej i angielskiej, rozpowszechnianie wśród uczestników projektu, beneficjentów, organizacji współpracujących z aresztem celem zapoznania lokalnych i regionalnych organizacji prowadzących działalność edukacyjną z metodologią,
  • przeprowadzenie badań  naukowych oraz stworzenie publikacji naukowej w postaci książki „Więzienie to nie jest bajka -biblioterapia i bajkoterapia w resocjalizacji zakładowej” (uniwersytety, szkoły, urzędy marszałkowskie: wydziały edukacji i polityki społecznej) -wykłady

Poprzez realizację powyższych działań możliwe będzie wzmocnienie zdolności polskiej administracji penitencjarnej do wypełniania swoich funkcji w nowoczesny i partnerski sposób. Podniesie to poziom aktywności zawodowej oraz poprawi zdolności edukacyjne pracowników oraz upowszechni edukację społeczeństwa przy równoczesnym zwiększeniu jakości pracy penitencjarnej i jej silniejszemu powiązaniu z potrzebami osadzonych. Upowszechnianie obejmie także administrację szczebla lokarnego i regionalnego (uczelnie), samorządowego (urzędy), instytucje wymiaru sprawiedliwości (inne zakłady karne). Ukierunkowane będzie także na rozwój potencjału jednostek Służby Więziennej jako podmiotów istotnych z punktu widzenia efektywnej realizacji zasady dobrej praktyki edukacyjnej.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

"Alternatywa dla ustawowych działań penitencjarnych z szeroką perspektywą rozwoju na rzecz edukacji" - koordynator.

"Aktywizująca skazanych forma sprawowania opieki nad dziećmi, umożliwiająca porównania na arenie międzynarodowej własnych metod pracy, będąca szansą skazanych na rozwijanie myślenia alternatywnego  o wpływie na życie dziecka pozostawionego na wolności..." - f-sz psycholog.

"Zwróciłem wiekszą uwagę na moje problemy i na ewentualne problemy moich dzieci. Wiem nad czym muszę pracować, aby być lepszym ojcem, człowiekiem..." - osadzony.

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 
  • Zakończono realizację projektu,
  • zrealizowano wszystkie cele cząstkowe - wsparcie osób skazanych w ramach systemu penitencjarnego,
  • opracowano procedury wymiany informacji,
  • stworzono założenia systemu wsparcia skazanych opartego na innowacyjnej metodologii edukacyjnej,
  • podniesiono kwalifikacje  beneficjentów ostatecznych - służb penitencjarnych i inn.
Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
mł. chor. Justyna Nowicka
Data wypełnienia formularza/karty: 
16.12.2013

Training manual on social integration of refugee children and unaccompanied minors for developing social workers' competences

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Doradztwo i poradnictwo
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Inne
Umiejętności podstawowe
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Stowarzyszenie Obszary Kultury
ul. Krzemieniecka 2a, 94-030 Łódź
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Maria Goldstein, 502 626 542, mgold@math.uni.lodz.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Stowarzyszenie "Obszary Kultury" ma siedzibę w Łodzi, ale jego działania mają zasięg ponadlokalny. Zajmuje się między innymi: edukacją, popularyzacją różnych dziedzin kultury i sztuki, działaniami na rzecz środowisk i osób dysfunkcyjnych i niepełnosprawnych, mniejszości narodowych, działalnością wspomagającą rozwój wspólnot i społeczności lokalnej, propagowaniem idei integracji europejskiej, problematyką praw kobiet. Działania edukacyjne (warsztaty, koncerty, wystawy, promocje książek itd.) Stowarzyszenia skierowane są do szeroko pojętej społeczności lokalnej.

Członkami Stowarzyszenia są edukatorzy, kulturoznawcy, pracownicy naukowi, psycholodzy, socjolodzy, studenci łódzkich uczelni. Wspólną cechą członków Stowarzyszenia jest ich pasja społecznikowska i kreatywność w podejmowaniu tematów kulturowych. Stowarzyszenie swoje działania prowadzi nieodpłatnie, korzystając z pracy wolontariackiej członków; nie prowadzi działalności gospodarczej.

Tytuł projektu: 
Training manual on social integration of refugee children and unaccompanied minors for developing social workers' competences
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-IT2-GRU06-23064 9
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Włochy
Polska
Litwa
Dania
Niemcy
Hiszpania
Szwecja
Rumunia
Turcja
Cele projektu: 
  • Pogłębianie wiedzy pracowników i słuchaczy organizacji partnerskich i innych organizacji pozarządowych na temat integracji społecznej i praw uchodźców,
  • zwiększanie świadomości społecznej w zakresie integracji uchodźców oraz praw dostępu do edukacji dla uchodźców,
  • wymiana doświadczeń i wiedzy na temat społecznej integracji uchodźców,
  • wymiana doświadczeń i wiedzy na temat strategii i metod nauki o prawach człowieka,
  • dążenie do  zrozumienia i poszanowania praw człowieka i demokracji,
  • nawoływanie do tolerancji i szacunku dla uchodźców, innych ludzi i kultur,
  • wymiana wiedzy o strategii i sposobach uczenia się,
  • dzielenie się wiedzą na temat różnych form działalności na rzecz uchodźców,
  • uzyskanie pozytywnego wpływu na poglądy różnych grup społecznych na temat uchodźców,
  • rozwijanie nieformalnych i formalnych metod uczenia się.
Obszary tematyczne: 
  1. Grupy docelowe o specjalnych potrzebach.
  2. Podejścia dotyczące zagadnień włączania.
  3. Walka z rasizmem i ksenofobią.
  4. Aktywne obywatelstwo.
  5. Podstawowe umiejętności dorosłych słuchaczy.
  6. Poradnictwo i doradztwo zawodowe
Grupa docelowa słuchaczy: 

Słuchacze rekrutowali się z grup korzystających z oferty edukacyjnej organizacji partnerskich biorących udział w projekcie, byli to w szczególności imigranci oraz przedstawiciele organizacji zawodowo zajmujących się tematyką projektu, z którymi podjęta została współpraca w ramach realizacji projektu. Polscy słuchacze to osoby skupione wokół Stowarzyszenia Obszary Kultury, Poleskiego Ośrodka Sztuki oraz Instytutu Tolerancji, Stowarzyszenia Sietar, również pracownicy i osoby przebywające w Ośrodku dla Uchodźców w Grotnikach oraz przedstawiciele organizacji zajmujących się sprawami uchodźców.

Jakie były początki projektu: 

Projekt był kontynuacją projektu Grundtviga „Potrzeby psychospołeczne uchodźców” zakończonego w roku 2011. Już w trakcie realizacji tego projektu partnerzy (organizacje z Turcji, Włoch, Hiszpanii, Niemiec) postanowili kontynuować pracę nad tym tematem. Do projektu zostało zaproszonych 5 nowych partnerów m.in. nasze stowarzyszenie. Zaproponowano nam udział w projekcie ponieważ w „sieci partnerskiej” znane jest nasze doświadczenie w realizacji projektów poświęconych tematyce społecznej.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Hamburg 11-14.10.2011 - IMIR „Instytut Badań nad rasizmem i migracją”

Jednym z ważnych elementów wizyty była prezentacja zakończonego projektu i jego produktów, m.in. platformy edukacyjnej, która była medium do prezentacji wytworzonych środków dydaktycznych. IMIR stworzył również sieć organizacji pozarządowych, które połączyły siły w pracy na rzecz uchodźców, realizowanej w ramach poprzedniego projektu Grundtviga. Razem z koordynatorem poprzedniego projektu - Dr Andreasem Heronymusem, odwiedziliśmy również jedną z organizacji, stanowiącą element wspomnianej sieci, mianowicie Cafe Exil. Jest to niezależna organizacja oferująca pomoc i doradztwo dla uchodźców i osób starających się o azyl w Hamburgu. Następną organizacją działającą w tej sieci jest "Projekt FLUCHTort Hamburg Plus" - „Miejsce schronienia Hamburg plus”, której zadaniem jest udzielanie porad i pomocy osobom o statusie uchodźcy, w celu ułatwienia integracji i zwiększenia szans na rynku pracy. Przedstawiony został również artystyczny projekt  "Hajusom", który daje niepełnoletnim i dorosłym emigrantom i uchodźcom możliwość realizacji i wymiany swoich artystycznych doświadczeń oraz zaistnienia w swoich zawodach i realizacji swoich pasji. Miały również miejsce spotkania z nauczycielami uczącymi dzieci uchodźców, między innym Juttą Warlies - dyrektorką szkoły ogólnokształcącej, która uczestniczyła w projekcie badawczym na temat sytuacji romskich rodzin w Niemczech. Było to bardzo ciekawe spotkanie, ponieważ służyło ono również wymianie doświadczeń i pozwoliło na przekazanie wypracowanych w realizowanym przez nasze Stowarzyszenie projekcie „Integracja Romów w Europie” rezultatów. W omawianej szkole uczyło się wiele romskich uczniów z Łodzi. Jednym z nauczycieli języka romskiego był znany romski skrzypek z Łodzi. Projekt ten realizowany był na zlecenie UNICEFu. Prezentowane były różne projekty wspierające nauczanie integracyjne i wszelką edukację uchodźców. Miało miejsce również spotkanie z Urlike Scha. Powoduje to lepszy kontakt z uchodźcami. Andreas Hieronymus przekazał nam również publikacje badawcze opracowane przez jego organizację, dotyczące sytuacji muzułmanów nie tylko w Hamburgu ale także w Europie.

Palermo 9-11.11.2011

Reprezentanci instytucji partnerskich zreferowali sytuację imigrantów i uchodźców w swoich krajach. Dowiedzieliśmy się, że e względu na swoje położenie geograficzne i sytuację ekonomiczną kraje te mają w różnym stopniu rozwinięty program pomocowy i przyjmują inna ilość emigrantów. Najwięcej emigrantów przejeżdża obecnie do Włoch, lądują głównie na Lampeduzie i na Sycylii. Ta fala emigracyjna wiązała się z wojną w Afryce Północnej. Większość uciekinierów przybywa z biednych krajów środkowej Afryki. Wśród nich jest wiele młodych osób bez dokumentów, nieznających żadnego języka europejskiego. (Akcje pomocowe w takich wypadkach muszą być bardzo szybkie, ponieważ szczególnie na młodocianych imigrantów czyhają różne niebezpieczeństwa, np. mafia wyłapuje ich do niewolniczej pracy. Również Hiszpanię można uznać za kraj przeciążony emigrantami, dysponuje ona jednak rozbudowanymi programami pomocowymi i wykształconymi trenerami do pracy z przybyszami, ze szczególnym nastawieniem dla młodocianych. Szwecja też przyjmuje od lat uchodźców, docierają tam nawet po kilkunastomiesięcznej podróży. Kraj ten dysponuje szeroką ofertą pomocową dla dzieci i dorosłych, w tym dla matek z dziećmi. Pomoc niesiona jest w ścisłej współpracy z kościołem luterańskim. Różna jest polityka poszczególnych państw w stosunku do uchodźców (Niemcy, Włochy, Hiszpania i Szwecja są otwarte i chętne do pomocy, Litwa i Dania pozostają bardziej ostrożne w przyjmowaniu cudzoziemców). Polska mimo małego doświadczenia ma bardzo dobry program pomocy, opracowany w Warszawie i Kielcach. Rumunia ma kilka programów i źródeł finansowania, mają mało imigrantów, ale szczególnie dobra pomoc dla kobiet ze Wschodu i Południa.

Następnie  dokonaliśmy  analizy SWOT naszego partnerstwa oraz zdefiniowaliśmy wkład każdej organizacji do procesu uczenia się i realizacji projektu i ustaliliśmy następne kroki naszej działalności w projekcie, rozmawialiśmy o potrzebach edukacyjnych pracowników socjalnych, nauczycieli, wolontariuszy, dzieliliśmy sie uwagami na temat trudności w pracy z dziećmi emigrantów i na temat praktycznych metod pracy z dziećmi uchodźców. Porównywaliśmy metody stosowane w rozpowszechnianiu informacji o prawach człowieka. Stwierdziliśmy, że praca nad zaspakajaniem potrzeb pracowników i zwiększaniem kompetencji grup pomocowych( nauczyciel, wolontariusz) wymaga stałej współpracy i wymiany doświadczeń, korzystania z przykładów best practice oraz inwestycji zarówno w zespoły pomocowe, jak i też w beneficjentów tej pomocy.

W tym spotkaniu wzięło udział 2 słuchaczy.

Ankara 9-11.05.2012               

W Ankarze zaprezentowano  serwer ftp służący wymianie danych między organizacjami partnerskimi i omówiono zasady korzystania z niego. Następnie przedstawiciele wszystkich organizacji partnerskich krótko przedstawili, jakie działania w ramach projektu podejmowali od czasu ostatniego spotkania oraz jakie najważniejsze informacje uzyskali na drodze tych działań. Potem nastąpiło omówienie pozostałych narzędzi wymiany i rozpowszechniania informacji w ramach projektu m.n:. strony internetowej, grupy na portalu Facebook oraz grupy mailingowa.

Kontynuowano pracę nad określeniem struktury podręcznika, który ma powstać w wyniku projektu. Uczestnicy spotkania podzielili się na cztery grupy, w których analizowali istniejące publikacje o podobnej tematyce.

Następnie każda z grup przedstawiła wnioski ze swojej pracy. Uzgodniono,   że podręcznik ma mieć charakter bardzo praktyczny, mówić przede wszystkim o wyzwaniach stojących przed pracownikami socjalnymi i poza częścią zasadniczą, zawierać wstęp, opis źródeł oraz bibliografię.  W wyniku dyskusji, którą wywiązała się między przedstawicielami poszczególnych grup, określono kształt zasadniczej części dokumentu. Rozważano między innymi takie kwestie jak: różnice w uwarunkowaniach prawnych w krajach partnerskich (zwłaszcza między Turcją a krajami UE), kompetencje, jakie powinni posiadać pracownicy społeczni, kwestie mieszkaniowe, prawne, edukacyjne i integracyjne. Ostatecznie ustalono, że przedstawiciele każdej organizacji opiszą przypadek jednego nieletniego, obrazujący ważne wyzwania stojące przed pracownikami socjalnymi w ich kraju. Główna część prodręcznika będzie się więc składała z tzw. case studies, opisanych według podobnego schematu:

  1. Na czym polegał problem/wyzwanie?
  2. Co i jak zostało zrobione?
  3. Jakie były rezultaty?

Ustalono, że przed spotkaniem w Wilnie każda organizacja przygotuje historię wybranego dziecka ze swojego kraju i prześle ją pozostałym organizacjom.

Przed południem kontynuowano rozmowę o zasadniczej części podręcznika. Uczestnicy wymienili swoje pierwsze wyobrażenia o tym, które problemy i wyzwania będą stanowiły sedno opisywanych przez nich historii. Wymieniano takie obszary tematyczne jak szanse edukacyjne, kwestie prawne, integracja społeczna w szkole, warunki bytowe, bariera językowa, konflikty rówieśnicze, problemy psychologiczne (trauma).

Następnie zaprezentowano dokument dotyczący strategii rozpowszechnia informacji o projekcie. Uznano, że wykorzystane zostaną takie narzędzia jak strona internetowa, Facebook, newslettery, wiadomości w prasie. Strona internetowa zostanie wyposażona w program Google analytics, aby widoczne były statystyki odwiedzin strony. Organizacje partnerskie będą uczestniczyć w tworzeniu tekstów do newslettera. Stworzony zostanie baner, logo projektu oraz ulotka.

Potem nastąpiło przypomnienie zadań i zobowiązań podjętych przez poszczególne organizacje partnerskie. Omówiono także kwestię raportów ewaluacyjnych, które trafią do Agencji Narodowych. Przypomniano miejsca i ustalono terminy kolejnych spotkań: w Wilnie, Bukareszcie i Hamburgu.

Wilno 11-13. 10.2012

Spotkanie rozpoczęło się prezentacją wszystkich uczestników spotkania. Musa Kirkar, koordynator projektu CEIPES, przedstawił program pracy na najbliższe dwa dni. Koordynatorzy - przedstawiciele organizacji partnerskich zreferowali feedback właściwych Agencji Narodowych dotyczący raportu postępów. Następnie rozpoczęła się dyskusja o sposobach upowszechniania projektu.

Działania upowszechniajace:

  • Przedstawiciele rumuńskiej organizacji partnerskiej (AUR) zaprezentowali swoją sprawdzoną strategię upowszechniania.
  • Koordynatorka z litewskiej organizacji (SMK) zaprezentowała strategię ewaluacyjną stosowaną w jej organizacji.

Po obu prezentacjach nastąpiła dyskusja i wymiana doświadczeń w tych aspektach. Następnym omawianym zagadnieniem było przygotowanie produktu końcowego. Ustalono, że pierwsza wersja „podręcznika” ma być gotowa przed następnym spotkaniem w Bukareszcie (marzec 2013). W tym czasie mogą już mieć miejsce konsultacje i opinie zwrotne dotyczące tego produktu.

Następnym punktem programu spotkania była wizyta w oddalonym o 120 km od Wilna ośrodku dla uchodźców w Rukla. Ośrodek ten (The Refugees Reception Center) jest jednostką budżetową. Przeznaczony do czasowego pobytu uchodźców, oferuje zabezpieczenie socjalne i aktywności zmierzające do społecznej integracji cudzoziemców. Zapewnia pobyt czasowy pozostającym bez opieki nieletnim i wspiera ich podczas procesu aplikowania o status azylanta  w Republice Litwy. Ośrodek dla uchodźców został założony przez Ministerstwo Spraw Społecznych i Pracy Republiki Litwy. Ośrodek składa się z 5 oddziałów. Pracuje w nim 30 osób.  Założony w roku 1996, przyjął dotychczas ok. 2000 uchodźców. Podczas pobytu w ośrodku uchodźcy otrzymują: opiekę socjalną, zdrowotną i pomoc prawną, intensywny kurs litewskiego, kurs wiedzy o społeczeństwie litewskim, a także ocenę ich osobistych umiejętności i przydatności na rynku pracy, możliwość przysposobienia zawodowego, umieszczenia dzieci w przedszkolu i szkole.

Drugi dzień spotkania poświęcony był w przeważającej mierze dyskusji na temat studium przypadku (study case). Każda z organizacji przygotowała i przedstawiła swój study case. Następnie uczestnicy spotkania zostali podzieleni na grupy robocze, w których jeden z przypadków został poddany szczegółowej analizie oraz została stworzona lista kompetencji, jakimi muszą dysponować pracownicy socjalni, pracujący z uchodźcami. Następnie rezultaty pracy grup roboczych zostały omówione w dyskusji plenarnej.

Ustalono, że każda organizacja opisze w trzeciej osobie case study z perspektywy pracownika socjalnego i sporządzi listę kompetencji związanych z tym konkretnym przypadkiem. „Podręcznik” powinien zawierać ogólną listę wszystkich umiejętności i kompetencji pracowników socjalnych oraz innych osób pracujących z uchodźcami. Omawiana była również struktura tego dokumentu. Zostały również przydzielone zadania, zmierzające do opracowania końcowej wersji produktu - ustalono, że do polskiej organizacji będzie należała korekta wersji angielskiej całego „podręcznika”. Zadania tego podjął się nasz słuchacz Mark Gilston, mieszkający w Łodzi Anglik. Zostały również potwierdzone daty następnych spotkań: Bukareszt 19-22 marca i Hamburg 4-8 czerwca 2013.

W tym spotkaniu wzięło udział 8 słuchaczy.

Bukareszt  21-22.03.2013

Spotkanie rozpoczęło się od powitania uczestników spotkania przez rumuńskich organizatorów z AUR – A.N.S.R.U. (The National Association of Human Resources Specialists) oraz zwiedzenia siedziby naszych gospodarzy. Następnie miało miejsce spotkanie i bardzo ciekawa rozmowa z kobietami, które były uchodźcami i znalazły swoje miejsce do życia w Rumunii. Były to m. in.:

  • Bella z Demokratycznej Republiki Kongo. Pracuje w organizacji, która pomaga uchodźcom. Omawiała sytuacje nieletnich uchodźców.
  • Mara z Iraku. Pracuje w AUR – A.N.S.R.U. (The National Association of Human Resources Specialists). Opowiadała, jak uciekła z Iraku i jak wyglądało jej życie w Rumunii, po uzyskaniu pozwolenia na pobyt. Wyraziła nadzieję, że za rok dostanie obywatelstwo rumuńskie.

Ważnym punktem programu była wizyta w instytucie ARCA-Romanian Forum for Refugees and Migrants. Każdy z pracowników opowiedział, jak wygląda jego praca oraz czym się zajmuje. Instytut wspiera osoby pochodzące z krajów trzeciego świata, które przyjeżdżają do Rumunii, by pracować, studiować lub z powodów osobistych. Jednym ze sposobów pomagania tym osobom jest przewodnik wydany przez ARCA, zawierający wiele informacji na temat praw, obowiązków oraz szans dla obcokrajowców pozostających w Rumunii. Przewodnik pozwala odnaleźć się zarówno w aspektach prawnych, jak i socjalno-kulturowych i jest dostępny w języku rumuńskim, angielskim, francuskim, tureckim oraz chińskim. Ciekawostką są zawarte w przewodniku przydatne wyrażenia w języku rumuńskim, które ułatwiają komunikację w celu załatwienia podstawowych spraw, już w pierwszych dniach pobytu w Rumunii. ARCA angażuje się w bieżącą pomoc, jak również w projekty szkoleniowe. W instytucie prowadzona jest także świetlica dla nieletnich uchodźców. Wśród pracowników ARCA dało się wyczuć dużą pasję, zaangażowanie  i chęć niesienia pomocy innym.

W tym spotkaniu wzięło udział 2 słuchaczy.

Hamburg 27.05.- 1.06. 2013

Wizyta partnerska Spotkanie w instytucji partnerskiej IMIR – Instytut Badań nad Migracjami i Rasizmem. Prezentacja ostatecznej wersji podręcznika i dyskusja nad sposobami upowszechniania tego produktu. Wstępne prace nad przygotowaniem raportu końcowego. Prezentacja programu finałowego spotkania partnerskiego ze szczególnym uwzględnieniem koncepcji dyskusji ewaluacyjnej „word café" jako sposobu na dyskusję, w którą wszyscy uczestnicy są równie zaangażowani.

Dyskusja dotycząca aktualnej sprawy 300 uchodźców z ogarniętej działaniami wojennymi Libii, którzy schronili się we Włoszech, otrzymując tam status uchodźcy z prawem do pracy. Ponieważ to jednak okazało się fikcją, na podstawie wiz turystycznych przyjechali do Niemiec m.in. do Hamburga. Po upływie ważności wiz władze niemieckie zamierzają deportować ich z powrotem do Włoch (zgodnie z postanowieniami z Schengen). Azylanci znaleźli schronienie w namiotach przygotowanych dla nich przez parafie kościelne w dzielnicach St. Pauli i Altona (tutaj ma siedzibę nasza instytucja partnerska iMiR). Nasze partnerstwo wydało oświadczenie do prasy (http://access.ceipes.org/press-release-international-learning-partnership-access-calls-for-the-resettlement-of-the-300-libyan-refugees-in-hamburg/, w którym wspiera działania dążące do zaakceptowania tych uchodźców w Niemczech. Koordynator projektu Musa Kirkar/Palermo: ”Ze względu na kryzys, uchodźcy nie mają u nas przyszłości. Bądźcie solidarni i pomóżcie im” Andreas Heronymus iMiR/Hamburg uważa, że właśnie jest dobry moment aby pokazać, że w Europie rzeczywiście respektowane są prawa człowieka, a rasizm i dyskryminacja nie mają żadnych szans”

Wizyta w Verikom - Związku Międzykulturowej Komunikacji i Edukacji - organizacji, której głównym zadaniem jest wszelka pomoc dla uchodźców: walka o ich polityczne i społeczne równouprawnienie, przeciwstawianie się rasowej dyskryminacji, poradnictwo i szkolenia. Działania tej organizacji są finansowane m. in. ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego, Krajowego Urzędu do Spraw Migracji i Uchodźców oraz Urzędu Pracy, Spraw Społecznych, Rodziny i Integracji.

Verikom oferuje kursy alfabetyzacji dla dorosłych migrantów, którzy nie umieją pisać ani czytać w języku kraju z którego pochodzą. W kursach tych uczestniączą cześciej kobiety (np. z Afganistanu i Somalii). Później mogą wziąć udział w integracyjnych kursach alfabetyzacji języka niemieckiego. Osoby prowadzące te kursy mają bardzo trudne zadanie, ponieważ ich słuchacze mają bardzo różną bazę edukacyjną. Verikom stara się przede wszystkim pomóc uchodźcom w integracji na rynku pracy, wierząc, że jest to najlepsza droga do integracji społecznej. Jedna z uczestniczek kursu powiedziała, że dopiero kiedy jechała autobusem do pracy poczuła przynależność do tutejszego społeczeństwa.

Hamburg 4-8.06 2013

Rano odbyła się wycieczka do Internationale Bausstelung IBA (Międzynarodowa Wystawa Budownictwa i Konstrukcji), gdzie przedstawiono nam projekty owego Instytutu. Następnie zwiedziliśmy Bunkier Energetyczny, skąd rozciągał się widok na cały Hamburg oraz dzielnicę budynków socjalnych dla imigrantów.

Po południu Judy Engelhard przedstawiła nam zakres pracy w Bürgerhaus Wilhelmsburg. Jest to miejsce spotkań i wydarzeń kulturalnych. Kolejnym punktem była rozmowa o podniesieniu statusu dzielnicy Wilhelmsburg i dyskusja. O godzinie osiemnastej zebraliśmy się w restauracji Die Tonne na kolacji, gdzie kontynuowaliśmy dyskusje merytoryczne.

Podczas drugiego spotkania w siedzibie iMiR/W3 partnerzy przygotowywali się do wieczornego spotkania i klubu dyskusyjnego World Cafe. Wiebke Krause przedstawiła projekt „Why not” dotyczący uchodźców i tego, jakie pedagogiczne kwalifikacje są istotne przy współpracy z mniejszościami narodowymi. „Why not” to kawiarnia w centrum Hamburga, miejsce otwarte dla wszystkich, niezależnie od rasy, koloru skóry, religii czy języka, dla tych, którzy chcą nauczyć się języka niemieckiego, czy uzyskać pomoc w sprawach prawnych, na przykład, dla tego, kto stracił dom i musi znaleźć drogę do nowego życia, kto został pozbawiony praw człowieka i po prostu chce być człowiekiem, dla tych, którzy musieli emigrować ze swojego kraju ze względu na prześladowania polityczne czy religijne, dla tych, którzy potrzebują tylko filiżanki kawy lub rozmowy. Po lunchu nastąpiła World Cafe i dyskusja rezultatów dotychczasowej współpracy. W grupach omawialiśmy zagadnienia takie jak:

  • Jaki rodzaj dystrybucji może zmotywować pracowników społecznych i wolontariuszy do używania podręcznika w kontekście ich pracy.
  • W jaki sposób „case studies” ( analizy przypadków) podnoszą naszą świadomość w konkretnych aspektach pracy z mniejszościami.
  • Jak chciałbyś wykorzystać podręcznik w twojej organizacji?
  • W jakim ośrodku społecznym podręcznik byłby najbardziej potrzebny?

 Zaproszeni goście komentowali nasz podręcznik. O godzinie 17 nastąpiło oficjalne przedstawienie podręcznika ”Training manual on social integrationrefugee children and unaccopanied minors for developing social workers”, a o osiemnastej wzięliśmy udział w Interkulturowym Festiwalu z zaproszonymi gośćmi.

W piątek 7 czerwca koordynatorzy spotkali się, aby kontynuować  pracę nad raportem końcowym, Partnerzy z Litwy pracowali z uczestnikami nad ewaluacją projektu. Nastąpiła ostatnia wymiana uwag i rozdanie certyfikatów. Na tym zakończyło się ostatnie spotkanie w ramach projektu.

 W tym spotkaniu wzięło udział 4 słuchaczy.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
250
W wyjazdach zagranicznych: 
18
Produkty
Produkty projektu: 

Strona na portalu facebook utworzona dla słuchaczy, koordynatorów i innych zainteresowanych osób, aby utrzymywać kontakt i uaktualniać manual. https://www.facebook.com/groups/183026631784359/?fref=ts

Strona internetowa utworzona w celu upowszechniania rezultatów projektu oraz informacji związanych programami LLP: http://access.ceipes.org/.

Manual to podręcznik społecznej integracji dorastających dzieci uchodźców i pozbawionych opieki nieletnich, ze szczególnym uwzględniłem ich dostępu do edukacji, przeznaczony dla wszystkich osób pracujących z tymi grupami młodzieży. Dostępny pod adresem: http://access.ceipes.org/wp-content/uploads/ACCESS-manual-Final.pdf.

Rejestracja wideo warsztatów i przedstawienia "Podróż” oraz wystawa o tym samym tytule.

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Promocja "podręcznika" poprzez stronę internetową oraz rozesłanie informacji do prasy - zaproszenie do zapoznawania się z opracowaniem wystosowane z okazji Światowego Dnia Uchodźcy w dniu 20 czerwca 2013.

Wszystkie te produkty były przedstawione i rekomendowane podczas pierwszego spotkania partnerskiego w Pradze w dniach 31 października - 3 listopada 2013 w projekcie „Learn-Understand-Trust-Act. Civil Education on Asylum Policy in Europe" poświęconym również tematyce uchodźctwa realizowanym przez Instytut Tolerancji w Łodzi.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Pracownicy naszego stowarzyszenia uczestniczyli w konwersacjach języka angielskiego zmotywowani chęcią "godnego" reprezentowania organizacji podczas spotkań partnerskich za granicą. Projekt przyczynił się do zwiększenia własnych kompetencji międzykulturowych oraz doświadczenia w animowaniu wydarzeń, rozwijając te kompetencje u pracowników i słuchaczy.  Poznanie uwarunkowań pracy z cudzoziemcami, w tym najważniejszych problemów pojawiających się w pracy z dorastającymi uchodźcami i przykładowych rozwiązań, rozwój umiejętności organizowania zajęć dla młodzieży wzbogaciły codzienny warsztat pracy w podejmowaniu działań prospołecznych i integracyjnych. W przyszłości planowana jest kontynuacja współpracy z ośrodkiem w Grotnikach, w celu pracy z dorastającymi uchodźcami. Wraz ze wzrostem umiejętności zarządzania projektem zdobyte zostały doświadczenia w zakresie współpracy z innymi organizacjami (zagranicznymi oraz polskimi) jak również współpracy z pracownikami socjalnymi oraz rozwinięcie umiejętności pracy badawczej - przygotowania podręcznika. Pracownicy mieli okazję do poszerzenia ogólnej wiedzy o poszczególnych krajach i kulturach oraz o sytuacji (prawnej, społecznej, kulturowej) cudzoziemców - w tym uchodźców – w poszczególnych krajach partnerskich.

Projekt 'Training manual on social integration" obejmował nową, nieznaną dotąd tematykę - uchodźctwa. Spowodowało to potrzebę  nawiązania kontaktów z organizacjami i instytucjami, które już miały doświadczenie w tym temacie lub też ich profil działania skupiał się na bezpośredniej pracy z uchodźcami. Były to np.: Urząd do Spraw Cudzoziemców, Helsińska Fundacja Praw Człowieka, Fundacja Polskie Forum Migracyjne, Polska Akcja Humanitarna, Stowarzyszenie Etnos oraz inne centra kultury, np. Teatr Szwalnia. Praca z nowymi organizacjami umocniła również współpracę między pracownikami i stworzyła im możliwość lepszego zapoznania się z zagadnieniem realizowanego projektu.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Słuchacze mieli okazję do szlifowania swoich umiejętności językowych podczas realizacji zaplanowanych wydarzeń programu wizyty u partnerów oraz w fazie przygotowawczej do wyjazdu. Zwiększyli swoje kompetencje społeczne podczas przebywania w grupie oraz spotykając  partnerów z innych krajów. Możliwość porozumienia się zwiększa pewność siebie, daje poczucie przynależności do grupy oraz motywację do nauki języków obcych. Każdy wyjazd i każde spotkanie partnerów poszerza wiedzę o ich krajach poprzez wymianę informacji, prezentacje przygotowane przez gospodarzy, wizyty w muzeach, udział w wydarzeniach artystycznych oraz poprzez własne obserwacje.

Słuchacze wzięli udział w licznych działaniach lokalnych przeprowadzonych w ramach projektu: dyskusjach, debatach, prezentacjach publikacji i książek, w których poruszana była tematyka projektu, koncertach i wystawach. Również naszym najmłodszym słuchaczom - dorastającym dzieciom uchodźców z Grotnik została stworzona okazja uczenia/porozumiewania się w językach obcych. Projekt miał wpływ na zwiększenie pewności siebie u młodzieży z Grotnik, szczególnie w zakresie nawiązywania relacji międzykulturowych oraz wyrażania swoich emocji i poglądów. W przypadku dorastających dzieci uchodźców nastąpił wzrost motywacji do integracji społecznej oraz do nauki w szkole. Młodzież ta, podczas zorganizowanych przez nas warsztatów, poznała swoich przyszłych szkolnych kolegów - Polaków.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

„Podręcznik” jest ogólnie dostępny w formie elektronicznej i papierowej i służy jako poradnik dla pracowników socjalnych pracujących z uchodźcami.

Może stać się również bazą wyjściową w realizacji innych projektów o podobnej tematyce społecznej.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

“Being a leaner in the project opened my eyes to the scale of current mass migrations, how to cope with them and how work towards happy outcomes. Being involved with the manual has made me more compassionate and empathetic and to understand that my worries are nothing compared to what some displaced persons have to endure. 

Furthermore, the Pan-European cooperation required to produce such a manual for such a noble cause has provided a fantastic networking base for myself and all the participants.

It has been an honour for me to be involved in the Access Manual and I hope that one day I will again have the opportunity to offer my services in any capacity for a similar project"

"Udział w projekcie „Access” był dla mnie ważnym doświadczeniem. Dowiedziałem się wiele na temat sytuacji uchodźców w Europie i codziennych problemach, z jakimi się zmagają. Ta nowa perspektywa pozwoliła mi lepiej zrozumieć sytuację osób, które z różnych powodów muszą opuszczać swoją ojczyznę.

Jestem pewien, że podręcznik dla pracowników socjalnych, który powstał w trakcie warsztatów będzie praktycznym i użytecznym narzędziem dla tych, którzy na co dzień pracują z uchodźcami”

„Sytuacja uchodźców w Europie jest dla mnie ważnym tematem”, dlatego cieszę się, że miałam okazję uczestniczyć w projekcie, który zakończył się powstaniem instrukcji dla pracowników socjalnych. Podczas poszczególnych etapów projektu miałam okazję obserwować w naszej grupie duże zaangażowanie i prawdziwą motywację, by przygotować narzędzie, które może przynieść znaczące korzyści. Wszystkie spotkania były dokładnie zaplanowane i świetnie zorganizowane. Mieliśmy okazję wymienić się naszymi doświadczeniami, przemyśleniami i wartościami.

W mojej ocenie instrukcja, nad którą pracowaliśmy może w realny sposób ułatwić kontakty pracowników socjalnych z uchodźcami”

„Dzięki uczestnictwu w projekcie mogłam dowiedzieć się więcej o sytuacji uchodźców nie tylko w Polsce ale także w pozostałych krajach partnerskich. Miałam okazję poznać metody pracy socjalnej z uchodźcami a także dowiedzieć się jakie kompetencje powinni posiadać pracownicy socjalni, pracujący z tą grupą osób.”

"Projekt był bardzo udanym przedsięwzięciem, skupiającym liczne grono osób różnych narodowości. Mogliśmy poznać osoby, które z problemem uchodźstwa spotkały się na różnych płaszczyznach - przede wszystkim poprzez pracę z ludźmi którzy szukali schronienia w ich krajach, ale również i osoby które same kiedyś szukały pomocy w związku z tym, że musiały opuścić rodzinne strony. To właśnie dzięki zebraniu w jednym miejscu tak wielu doświadczeń i w oparciu o już wykonaną pracę przy okazji poprzednich projektów, udało się stworzyć podręcznik który, mam nadzieję, okaże się pomocny dla osób zajmujących się szeroko ujęta problematyką uchodźctwa."

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Maria Goldstein
Data wypełnienia formularza/karty: 
04.12.2013

European Reader's Club - Effective Ethnic-Cultural and socio-Economic Reception and Integration of Migrant Communities Into the Receiving Society

Tematyka działań: 
Edukacja międzykulturowa
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Języki obce
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Fundacja Ternopilska
ul. Narutowicza 32/6, 96-300 Żyrardów
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Andriy Korniychuk, 788 162 528, a.korniychuk@ternopilska.com
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Celem Fundacji Ternopilska jest prowadzenie działalności na rzecz migrantów, szczególnie ukraińskich, przebywających w Polsce lub mających zamiar przybyć do Polski, m.in.:

  • zgodnej z prawem pomocy na rynku pracy
  • promowanie edukacji wśród osób młodych i dorosłych
  • upowszechnianie wiedzy z zakresu prawa polskiego oraz praw człowieka
  • organizowanie imprez kulturalno-oświatowych
  • organizowanie konferencji i szkoleń
  • promowanie kultury ukraińskiej

Fundacja wspiera migrantów w dążeniu do godnych warunków pracy i zamieszkania, edukacji oraz aktywności w rozwoju ścieżki zawodowej. Pomaga w uzyskaniu samodzielności i przyjęciu odpowiedzialności za własną przyszłość. Najważniejsze inicjatywy/projekty Fundacji to tworzenie Działów Literatury Obcojęzycznej, Kluby Czytelnika, prowadzenie infolinii i poradnictwa dla migrantów.

Tytuł projektu: 
European Reader's Club - Effective Ethnic-Cultural and socio-Economic Reception and Integration of Migrant Communities Into the Receiving Society
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-PL1-GRU06-19323 1
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Polska
Włochy
Turcja
Łotwa
Litwa
Wlk. Brytania
Cele projektu: 

Celem projektu było stworzenie podstaw do działań edukacyjnych skierowanych do społeczności migrantów za pomocą metody Europejskiego Klubu Czytelnika. Migranci, którzy dowiadują się o cechach narodowych różnych krajów i społeczeństw, chętniej odkrywają  również własne cechy kulturowe i stają się bardziej świadomi własnej tożsamości narodowej. Na podstawie stworzonych Klubów Czytelnika została wdrożona platforma współpracy pomiędzy migrantami mieszkającymi w UE i Turcji. Oprócz skutecznej wymiany kulturowej projekt wykorzystał pozytywne doświadczenia i dobre praktyki w dziedzinie kształcenia dorosłych. Działania prowadzone w ramach projektu przyczyniły się do zwiększenia ilości czytających migrantów  w wyniku ich lepszej integracji w społeczeństwie przyjmującym.

Cele szczegółowe projektu:

  • Zwiększenie aktywności grup migrantów w sferze edukacji i pracy;
  • Dostarczenie materiałów (książek, gazet itp.) w przypadku migrantów w potrzebie;
  • Wymiana doświadczeń (najlepszych praktyk i skutecznych rozwiązań) pomiędzy organizacjami zajmującymi się edukacją dorosłych w UE i Turcji;
  • Tworzenie trwałej i efektywnej platformy współpracy pomiędzy organizacjami zajmującymi się edukacją dorosłych i migrantów;
  • Lepsza orientacja uczestników na rynku pracy;
  • Poprawa znajomości języków i umiejętności komputerowych uczestników;
  • Zwiększenie świadomości kulturowej migrantów;

Zmiana wzorców kulturowych migrantów na takie zachowania jak tolerancja, otwartość i chęć współpracy.

Obszary tematyczne: 
  • Promowanie świadomości znaczenia różnorodności kulturowej i językowej w Europie oraz świadomości potrzeby walki z rasizmem, uprzedzeniami i ksenofobią.
  • Różnorodność kulturowa i językowa.
  • Troska o uczących się ze specjalnymi potrzebami poprzez wspieranie promowania ich integracji w edukacji ogólnodostępnej.
Grupa docelowa słuchaczy: 

Główną grupę docelową w projekcie stanowili migranci. W przypadku organizacji z Polski – przede wszystkim osoby przybywające do Polski zza wschodniej granicy (migranci zarobkowi, studenci, osoby na stałe przebywające w Polsce ze względu na rodzinę).  Średnia wieku uczestników była bardzo zróżnicowana od 20-30 lat po osoby w wieku 50-60 lat. Większość uczestników stanowiły kobiety, potwierdzając tym samym specyfikę migracji zza wschodniej granicy.

Jakie były początki projektu: 

Klub Czytelnika to autorska metodologia p. Mariji Jakubowycz, fundatorki organizacji. Pomysł powstał w następstwie dyskusji z migrantami, którzy wykazali potrzebę prowadzenia działań kulturowych na terytorium Polski, szczególnie w zakresie udostępnienia literatury. Klub połączył element czytania literatury z rozpowszechnieniem najważniejszych informacji na temat życia w Polsce, tym samym przyczyniając się do lepszej integracji osób w kraju przyjmującym.

Klub Czytelnika dla migrantów - to kameralne spotkanie w kręgu osób zainteresowanych w przyjaznej dyskusji i wymianie poglądów, a co najważniejsze chętnych do dzielenia się informacjami o rzeczach ważnych dla każdego członka Klubu. Integracja migrantów, promowanie wartości międzykulturowych, wspieranie migrantów w dążeniu do godnych warunków pracy i mieszkania, konsultacje prawne, pomoc w uzyskaniu samodzielności: w kontaktach z instytucjami publicznymi, w poszukiwaniu pracy, w tworzeniu dokumentów, załatwianiu spraw związanych z legalizacją pobytu, a przede wszystkim – przyjazna atmosfera, właśnie to są główne założenia inicjatywy podjętej we współpracy z samorządem.

Każde spotkanie przewiduje udział ok. 30 osób: m.in. przedstawicieli wspólnoty migrantów w Polsce, przedstawicieli samorządu, organizacji pozarządowych, firm handlowych, agencji rządowych, mediów czy też partii politycznych. W ramach Klubu Czytelnika migranci będą mogli dzielić się informacjami i doświadczeniami, zadawać pytania, na które otrzymają profesjonalne odpowiedzi, a wszystko to w przyjaznej i otwartej atmosferze.

Klub zapewnia także możliwość rozszerzenia kontaktów między ludźmi, tworzeniu aktywnego stanowiska obywateli, tworzeniu społeczeństwa obywatelskiego, kreowaniu szeroko pojętej kultury finansowo-konsumpcyjnej u uczestników. Wszystko to przyczynia się do skuteczniejszej integracji migrantów w społeczeństwie polskim.

Za pośrednictwem Narodowej Agencji w Polsce Fundacja Ternopilska rozpowszechniła informacje o wyżej opisanym pomyśle, zapraszając inne organizacje do uczestnictwa w przygotowaniu wniosku. Partner z Turcji jako pierwszy wyraził zainteresowanie projektem, zapraszając delegację z Polski do odbycia wizyty przygotowawczej w mieście Iskenderun w październiku 2010 r. W ramach wizyty partnerzy rozpoczęli pracę nad wnioskiem projektowym a później w ramach utworzonego partnerstwa (6 organizacji) pomyślnie złożyli wniosek.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Pierwsze spotkanie w Londynie miało charakter organizacyjny, tworząc okazję do lepszego poznania wszystkich partnerów. Na spotkaniu ustalono plan ogólny dla projektu oraz przydzielono zadania poszczególnym partnerom. Drugie spotkanie odbyło się w Turcji. Głównym celem była analiza działań lokalnych w krajach partnerskich i odpowiednia dyskusja na temat wszelkich niejasności co do działań projektowych. Z wyjazdu powstał film. Trzecie spotkanie odbyło się na Litwie - partnerzy wykorzystali okazję do przeanalizowania pierwszego roku realizacji projektu (sukcesy i przeszkody). Czwarte spotkanie, które odbyło się na Łotwie, głównie dotyczyło analizy kultur i tradycji poszczególnych krajów, zwracając szczególną uwagę na bardzo ważny aspekt różnorodności kulturowej w projekcie. Piąte spotkanie było okazją do omówienia materiałów i produktów końcowych, które powinny być przygotowane w ramach projektu. Partnerzy omówili wszystkie niejasności przed zbliżającym się zakończeniem projektu. Szóste spotkanie partnerskie (konferencja końcowa), które odbyło sie w Polsce, miało na celu podsumowanie 2 lat realizacji projektu. Partnerzy również omówili przygotowanie raportu końcowego oraz możliwość współpracy w przyszłości.

W działaniach krajowych aktywny udział brali uczestnicy. Najczęściej chodziło o spotkania Klubów Czytelnika w 3 miastach woj. mazowieckiego. Szczegółowy opis tematyki spotkań Klubu Czytelnika w Polsce znajduje się na stronie www.ternopilska.com w odpowiedniej zakładce. Ponadto na stronie projektu w j. angielskim można zapoznać się z działaniami lokalnymi podjętymi przez Fundację Ternopilska.

Koordynator odpowiadał za przygotowanie krótkookresowych sprawozdań z realizacji projektu w oparciu o informacje dostarczane przez wszystkich partnerów. Po otrzymaniu odpowiednich informacji ze strony innych organizacji, w połowie realizacji projektu koordynator również przygotował wymagany raport. Sprawozdania ze spotkań międzynarodowych były opracowane przez organizacje przyjmujące przy wsparciu koordynatora. Każda mobilność stwarzała okazję do omówienia i analizy bieżącej realizacji projektu. W przypadku wystąpienia pewnych trudności partnerzy omawiali nowe sposoby umożliwiające poprawę działań projektowych tak, aby projekt był realizowany w skuteczny i wydajny sposób. Po każdym międzynarodowym spotkaniu partnerzy/uczestnicy mieli okazję do zgłaszania swoich uwag (jeżeli takie miały miejsce) poprzez wypełnianie odpowiednich formularzy oceny. Każdy uczestnik tym samym mógł określić mocne i słabe strony projektu oraz zaproponować ewentualne rozwiązania poprawiające ewentualne niedogodności. Każda informacja zwrotna była analizowana przez koordynatora i następnie przekazywana pozostałym partnerom.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
9
W wyjazdach zagranicznych: 
20
Produkty
Produkty projektu: 

Całość rezultatów jest dostępna na stronie internetowej projektu www.readerclubs.org Na stronie można m.in. pobrać opracowane broszury (informacje kulturowe o krajach, znaczenie wolontariatu dla uczestników, historie migracji, analiza literatury czytanej w ramach projektu i komentarze uczestników), zobaczyć nagrania ze spotkań (partnerów projektowych ale także spotkań lokalnych Klubów Czytelnika) w poszczególnych krajach. Ponadto strona szczegółowo przedstawia opis działalności każdego z partnerów, wszystkich spotkań międzynarodowych a także informuje o działaniach upowszechniających (w tym działaniach lokalnych). Opracowana płyta DVD (za pomocą partnera z Litwy) jest dostępna na życzenie. Większość materiałów została przygotowana w języku roboczym projektu (angielskim).

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

W ramach projektu powstała strona internetowa readerclubs.org oraz fanpage w sieci facebook za pomocą których partnerzy rozpowszechniają rezultaty projektu oraz informują społeczność na temat podjętych działań. Informacja o projekcie znajduje się również na stronie internetowej koordynatora ternopilska.com oraz na platformach youtube, facebook (fanpage fundacji) i twitter. Koordynator projektu udzielił wywiadu redakcji ukraińskiej Polskiego Radia na temat Klubów Czytelnika. Artykuły o projekcie znalazły się w takich publikacjach/czasopismach jak Gazeta Wyborcza, Nasze Słowo, Nasz Wybir, OZyrardow, Głos Żyrardowa i Okolic, Życie Żyrardowa, blog Kulturalna Ukraina. Dodatkowo, dzięki koordynatorowi na stronie Komisji Europejskiej European Web site on integration pojawiła się informacja o projekcie. Fundacja Ternopilska informuje o projekcie również za pośrednictwem kontaktów z partnerami (bezpośrednich lub w ramach koalicji w których jest członkiem – Platforma Integracji IOM, Koalicja na rzecz ruchu bezwizowego), z samorządem (Żyrardów, Ożarów Mazowiecki) czy też z kościołami (cerkiew greko-katolicka przy ul. Miodowej oraz prawosławna przy Dw. Wileńskim w Warszawie).  Na mocy odpowiednich porozumień informacja o działalności fundacji (w tym projektach) została przekazana bibliotece im. Zygmunta Jana Rumla w Warszawie oraz Powiatowemu Urzędowi Pracy w Żyrardowie.

Koncepcja Klubów Czytelnika została bardzo dobrze przyjęta przez społeczność lokalną. Przy okazji konferencji oraz różnych wydarzeń kulturowych lub integracyjnych Fundacja Ternopilska dokłada starań żeby informować organizacje pozarządowe oraz administrację rządową o przeprowadzonych działaniach. Dostępność materiałów na stronie internetowej pozwała na szybkie rozpowszechnienie rezultatów wśród potencjalnych interesariuszy. Dodatkowo Fundacja Ternopilska wykorzystuję doświadczenie projektowe przy aplikowaniu o dodatkowe fundusze na działalność skierowaną do migrantów.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Warto podkreślić duży wpływ działań projektowych na pracowników. Dzięki podróżom oraz komunikacji z partnerami z różnych krajów znacznie poprawili oni znajomość języków obcych, a praca nad materiałami dla projektu oraz prowadzenie działań edukacyjnych przyczyniła się również do zwiększenia umiejętności TIK. Wymiana doświadczeń, najlepszych praktyk oraz innowacyjnych metodologii umożliwiła zwiększenie umiejętności pedagogicznych oraz motywacji pracowników. Warto zaakcentować zwiększenie umiejętności zarządzania projektem, gdyż omawiany projektu partnerski był pierwszym doświadczeniem w realizacji projektu z funduszy UE. Podróże oraz materiały o krajach partnerskich przyczyniły się do poszerzenia wiedzy o krajach partnerskich i ich dziedzictwach kulturowych. Wszyscy poznali wiele ciekawostek kulturowych partnerów, mając często okazję do osobistego uczestniczenia w różnego rodzaju wydarzeniach kulturowych. Wymiana doświadczeń, najlepszych praktyk oraz innowacyjnych metodologii przyczyniła się do lepszego zrozumienia nie tylko potrzeb beneficjentów, lecz również pozwoliła na przemyślenie bardziej efektywnych sposobów realizacji działań edukacyjnych. Współpraca również pokazała nowe sposoby na dofinansowanie oraz wzmocniła powiązania organizacji z różnymi partnerami. Fundacja ponadto nawiązała bardzo dobrą współpracę z samorządem lokalnym Żyrardowa i Ożarowa Mazowieckiego oraz rozpoczęła współpracę z Biblioteką Narodową i Biblioteką Publiczną im. Zygmunta Jana Rumla w Warszawie. W ramach projektu Fundacja Ternopilska współpracowała również z takimi organizacjami jak IOM, Helsińska Fundacja Praw Człowieka, Nasze Słowo, Nasz Wybór. W ramach działań w projekcie Klub Czytelnika zapraszani byli przedstawicieli różnych firm (nieruchomość, bankowość, rynek pracy), którzy omawiali z uczestnikami oferty na rynku dostępne dla migrantów.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Bardzo wiele osób podkreśliło duże znaczenie literatury w życiu migrantów, gdyż wielu nie zdawało sobie sprawy na ile regularne czytanie może pomóc w lepszej integracji w nowym dla siebie otoczeniu a także przyczynić się do pielęgnowania własnej kultury przez społeczność migrantów w Polsce. Większość uczestników była od samego początku zmotywowana, lecz nauka nowych języków i nowych technologii pochłaniała im sporo czasu. Część osób nie była w stanie przeznaczyć wystarczającej ilości czasu na naukę ze względu na podjętą pracę zarobkową. Jednakże, dzięki prowadzonym zajęciom oraz pracy w grupie uczestnicy byli bardziej zmotywowani, nabierali pewności w podejmowaniu różnych inicjatyw oraz decyzji, stawali się bardziej otwarci i tolerancyjni w stosunku do innych. Co najważniejsze każde spotkanie dostarczało migrantom bardzo dużo pożytecznych informacji a także zachęcało do pewnego wysiłku umysłowego – czytania. Wspólne dyskusje w grupach pozwoliły uczestnikom na poznanie nowych osób oraz na otwarcie się na społeczeństwo Polskie. Dużo migrantów nie miało okazji nigdy w życiu wyjechać poza granicę własnego kraju (czy później Polski). Podróże oraz materiały o krajach partnerskich przyczyniły się do poszerzenia wiedzy o krajach partnerskich i ich kulturze. Wszyscy poznali wiele ciekawostek kulturowych partnerów, mając okazję do osobistego uczestniczenia w różnego rodzaju wydarzeniach kulturowych.

Fundacja napotkała pewne problemy z grupą docelową w trakcie drugiego roku realizacji projektu – spadek aktywności Klubów Czytelnika był spowodowany przede wszystkim ustawą abolicyjną, która pozwoliła dużej liczbie osób na formalne zalegalizowanie pobytu w Polsce. Dana sytuacja pozwoliła części migrantów na odwiedzenie rodzin w kraju pochodzenia, na zmianę miejsca pracy, a czasami nawet na opuszczenie terytorium Polski na dłuższy okres. W województwie Mazowieckim złożono najwięcej wniosków abolicyjnych, a Warszawa stała się centralnym ośrodkiem realizacji pomocy reintegracyjnej po abolicji. Dla Fundacji Ternopilska, która również wspierała takie organizacje jak IOM i Helsińska Fundacja Praw Człowieka w informowaniu na temat abolicji, zaistniała sytuacja stworzyła utrudnienia z utrzymaniem stałej grupy odbiorców działań projektowych. Dla usprawnienia działań zastosowano następujące środki – gromadzenie komentarzy i sugestii za pomocą mediów społecznościowych i internetu oraz prowadzenie rozmów na żywo w miarę możliwości.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Przygotowana metodologia opierająca się na tworzeniu Klubów Czytelnika sprawdziła się w różnej rzeczywistości społecznej, kulturowej i ekonomicznej, co przemawia za uniwersalnym charakterem koncepcji. Może być ona stosowana zarówno przy działaniach integracyjnych skierowanych wyłącznie do migrantów (Polska, Włochy), jak również do przedstawicieli szerzej rozumianej społeczności lokalnej (w tym seniorów, rodziców, osób dorosłych – Litwa, Łotwa, Turcja) oraz do osób (w tym migrantów) przechodzących rehabilitację czy terapię (przykład partnera z Anglii). Pozytywne komentarze uczestników, a także organizacji partnerskich przemawiają za kontynuowaniem działań edukacyjnych również po zakończeniu projektu. Przygotowane materiały (strona internetowa, broszury, filmy, DVD) dają możliwość do przekazania rezultatów projektu innym organizacjom/ podmiotom w ramach współpracy dwustronnej oraz w trakcie różnego rodzaju konferencji i wydarzeń. Materiały powstałe w trakcie projektu również przyczynią się do powielania koncepcji w innych państwach (koordynator jeszcze przed zakończeniem projektu prowadził korespondencję z zainteresowanymi organizacjami). Ponadto Kluby Czytelnika to już sprawdzona efektywna metoda integracji migrantów – dana kwestia będzie poruszona niejednokrotnie w prowadzonym dialogu z administracją rządową (np. w ramach Platformy Integracji IOM czy przy konsultacjach) i mamy nadzieję, będzie brana pod uwagę przy konstruowaniu polityki migracyjnej Polski. Dział literatury obcojęzycznej w bibliotece im. Zygmunta Jana Rumla, tworzony przez Fundację Ternopilska, to jeden z długotrwałych rezultatów projektu, pozwalający uczestnikom projektu na kontynuowanie nauki również poza projektem. Nawiązanie współpracy z samorządem w woj. mazowieckiem pozwoli na prowadzenie działań skierowanych do osób zagrożonych wykluczeniem, które to dzialania będą wychodzić naprzeciw ich realnym potrzebom. Dodatkowo, efektywna współpraca lokalna umożliwia promowanie pojęcia różnorodności kulturowej za pomocą najbardziej efektywnych inicjatyw oddolnych. Osoby uczestniczące w projekcie nabyły szereg ważnych umiejętności związanych z umiejętnością lepszego czytania i rozumienia literatury, poruszaniem się na rynku pracy, obsługą komputera, wypowiadaniem się w obcym języku – zwłaszcza w przypadku migrantów tego typu, informacja później jest często przekazywana w rodzinie, bądź od jednej osoby do drugiej przy okazji różnych spotkań. Biorąc pod uwagę podobne wzorce zachowań u migrantów, Fundacja Ternopilska również niejednokrotnie w ramach projektu podkreślała wagę pomagania innym (wolontariat) a także dzielenia się informacją i zdobytą wiedzą.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

Podsumowanie wypowiedzi:

Uczestnicy podkreślali, że bardzo dobrze się czują w gronie innych migrantów, gdyż będąc w obcym kraju każde wsparcie jest bardzo ważne. Spotkania Klubów Czytelnika stanowią okazję do otrzymania i przeanalizowania nie tylko literatury ale także informacji bardzo ważnych dla migranta w Polsce a często pomijanych przez inne organizacje czy administracją państwową. Spotkania Klubów Czytelnika to wręcz prawie że jedyna okazja dla niektórych na otwarty i nieformalny dialog z władzą samorządową. Wspólne czytanie i dyskusje to okazja na przełamanie często bardzo negatywnych stereotypów o migrantach panujących w społeczeństwie polskim. Klub Czytelnika daje szansę nie tylko na lepszą integrację w kraju przyjmującym, ale także pozwala na lepsze zrozumienie własnej kultury i tradycji.

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

Biorąc pod uwagę brak doświadczenia w realizacji projektów z funduszy programu Grundtvig Fundacja Ternopilska chciałaby podkreślić profesjonalizm pracowników Narodowej Agencji (FRSE) w Polsce, którzy na bieżąco wspierali naszą organizacje udzielając wyczerpujących odpowiedzi na pytania które powstawały w ramach realizacji projektu.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Andriy Korniychuk
Data wypełnienia formularza/karty: 
26.11.2013

Ageing With Active Knowledge and Experience

Tematyka działań: 
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Wolontariat
Zagadnienia pedagogiczne / dydaktyczne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Centrum Inicjatyw Senioralnych
ul. Mickiewicza 9a, 60-833 Poznań
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Centrum Inicjatyw Senioralnych jest miejską jednostką organizacyjną. Celem działalności Centrum jest poprawa jakości życia seniorów, w tym zwiększenie ich uczestnictwa w życiu społecznym, szczególnie w obszarze edukacji, zdrowia, kultury i sztuki.

Wychodzimy naprzeciw zarówno osobom w wieku 50+, by czerpać z ich działań inspirację, korzystać z wiedzy i doświadczenia, jak i seniorom, chcąc dopomóc tej grupie społecznej w podniesieniu jakości życia i zaktywizować w taki sposób, by twórczo i z satysfakcją uczestniczyła w życiu miasta.

Prowadząc Punkt Informacji 50+ zbieramy informacje o ofercie aktywizującej z terenu całego miasta i rozpowszechniamy je w środowiskach seniorskich, jednocześnie zachęcając do udziału w nich. Zakres tematyczny jest niezwykle bogaty i stale się rozszerza. Promujemy m.in. lektoraty językowe, zajęcia sportowe, wydarzenia kulturalne i zajęcia artystyczne, zajęcia komputerowe oraz organizacje, w których osoby 50+ mogą podjąć pracę wolontaryjną. Prowadzimy i informujemy o bezpłatnym poradnictwie prawnym, ekonomicznym i psychologicznym oraz rozpowszechniamy informacje dotyczące praw seniorów oraz badań profilaktycznych i wsparcia w opiece. Uważamy, że nie ma działań zbędnych i nawet te niszowe warte są wsparcia, jeśli tylko znajdują się na nie odbiorcy. Oferta jest zbierana rzetelnie, informacje na bieżąco weryfikowane i regularnie aktualizowane. Poprzez nawiązywanie współpracy i partnerstw z podmiotami zajmującymi się aktywizacją seniorów Centrum przyczynia się także do stymulowania tej oferty.

Prowadzimy projekty stałe, w ramach których odbywają się cykliczne wydarzenia dedykowane seniorom. Wszystkie mają na celu ułatwienie seniorom poznawania oferty oraz podmiotów, które ją dla nich przygotowują.

Tytuł projektu: 
Ageing With Active Knowledge and Experience
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-PL1-GRU06-19982 1
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Polska
Litwa
Włochy
Rumunia
Łotwa
Cele projektu: 
  • udoskonalenie metod nauczania i aktywizacji osób po 50. roku życia,
  • poszerzenie wiedzy dotyczącej potrzeb i oczekiwań edukacyjnych osób starszych,
  • poprawa metod dydaktycznych oraz sposobów zarządzania organizacjami kształcenia osób starszych,
  • poszerzanie obszarów działań edukacyjnych organizacji i instytucji biorących udział w projekcie,
  • przenoszenie dobrych praktyk europejskich na grunt lokalny,
  • przezwyciężenie stereotypów dotyczących możliwości osób starszych.
Obszary tematyczne: 
  • Uczenie międzypokoleniowe/uczenie się w starszym wieku/emeryci
  • Wolontariat
  • Pedagogika i dydaktyka
Grupa docelowa słuchaczy: 

Osoby w wieku 50+

Jakie były początki projektu: 

Pomysłodawcą projektu było Centrum Inicjatyw Senioralnych, które naturalnie stało się liderem projektu. Poszukiwaliśmy partnerów tak, aby zakres ich działalności był gwarantem wysycenia zagadnień zaplanowanych do realizacji w projekcie. Dopracowanie ostatecznej treści i filarów projektu było efektem wspólnej pracy.

Poszukiwanie partnerów odbywało się za pośrednictwem baz udostępnionych przez FRSE.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Podczas trwania projektu u każdego z partnerów zorganizowane zostało jedno spotkanie partnerskie. Podczas tych spotkań w zespole projektowym, złożonym z międzynarodowej kadry i słuchaczy seniorów, omawialiśmy zagadnienia związane z metodyką nauczania osób starszych i zapoznawaliśmy się z dobrymi praktykami wszystkich partnerów. Poruszaliśmy kwestie dotyczące różnych sposobów motywowania seniorów do nauki, organizacji wolontariatu osób 50+ oraz wykorzystania TIK w nauczaniu osób starszych. Czerpaliśmy również z wiedzy i doświadczeń samych seniorów, którzy dzielili się z nami własnymi spostrzeżeniami i oczekiwaniami dotyczącymi uczenia się w dorosłym życiu.

Spotkania projektowe:

  • Poznań, Polska, październik 2011 – Spotkanie otwierające projekt, na którym omówiono metody zarządzania projektem. Spotkanie służyło wymianie doświadczeń dotyczących wykorzystania potencjału lokalnych organizacji pozarządowych oraz instytucji publicznych w edukacji osób 50+.
  • Turyn, Włochy, luty 2012 – Tematyka: Metody rozwoju wolontariatu osób 50+ (organizacja wolontariatu i sposoby motywowania osób 50+ do pracy wolontaryjnej).
  • Wilno, Litwa, czerwiec 2012 – Tematyka: Metody formalnej i nieformalnej edukacji na Litwie, edukacja poprzez zajęcia kulturalne.
  • Madryt, Hiszpania, październik 2012 – Tematyka: Edukacja kobiet po 50 roku życia; obszary działalności kobiecych organizacji pozarządowych w Madrycie i Hiszpanii.
  • Targu Jiu, Rumunia, marzec 2013 – Tematyka: Wymiana doświadczeń związanych z uczeniem osób po 50 roku życia obsługi komputera i korzystania z internetu.
  • Jełgawa, Łotwa, czerwiec 2013 – Spotkanie zamykające projekt – konferencja, na której oficjalnie zaprezentowano wyniki badania potrzeb edukacyjnych osób 50+ i motywacji do wolontariatu zrealizowanego we wszystkich krajach partnerskich.

Działania krajowe (m.in.):

  • Poznań, październik 2011 r. - organizacja konferencji z udziałem słuchaczy i przedstawicieli lokalnych organizacji pozarządowych
  • Regularne opracowywanie polskich wersji wypracowanych wspólnie z międzynarodowymi partnerami materiałów w formule „know-how”
  • Promocja kształcenia ustawicznego i rezultatów projektu podczas dużych wydarzeń lokalnych, takich jak targi „Aktywni 50+” oraz „Senioralni. Poznań”
  • Przeprowadzenie ankiety badającej potrzeby edukacyjne i motywację do wolontariatu wśród osób po 50 roku życia
  • Kursy językowe dla słuchaczy, wolontariuszy i kadry z języka roboczego projektu
  • Projekt "Podaj dalej" - implementacja jednej z dobrych praktyk zidentyfikowanych przez zespół projektowy AWAKE na Łotwie - program indywidualnych lekcji obsługi komputera i internetu, prowadzony w oparciu o wolontariat osób starszych.

Upowszechnianie

Dla sukcesu AWAKE kluczowymi były aktywne zaangażowanie instruktorów, nauczycieli, organizacji publicznych i prywatnych oraz świadomość ludzi starszych na temat celów kształcenia ustawicznego. Stworzyliśmy i konsekwentnie wykorzystywaliśmy wspólną "markę AWAKE" (akronim i logo) oraz ujednolicone dokumenty. W celu rozpowszechniania informacji na temat metod stosowanych przez partnerów, najlepszych praktyk oraz proponowanych rozwiązań, korzystaliśmy z wypracowanych dotąd narzędzi komunikacji (zakładki poświęconej projektowi na własnej stronie internetowej, Punktu Informacji 50+ działającego w siedzibie CentrumIS, artykułów w lokalnych gazetach, audycji radiowych, etc.) oraz narzędzi internetowych, takich jak Facebook, Skype czy YouTube. W trakcie realizacji projektu regularnie uczestniczyliśmy w licznych konferencjach, seminariach i warsztatach, na których prezentowaliśmy podejmowane przez CentrumIS działania, w tym również rezultaty projektu AWAKE. Informacje o realizacji projektu oraz rezultaty implementacji dobrych praktyk, znalazły się również w przygotowywanych przez Centrum w toku przebiegu projektu, materiałach o działalności jednostki, takich jak broszury ogólne i tematyczne (np. o wolontariacie).

Ewaluacja

Na początku realizacji projektu stworzono trzy kwestionariusze, służące do bieżącej oceny postępów prac w projekcie oraz oceny komunikacji. Ewaluacja prowadzona była średnio co trzy miesiące, każdy partner zobowiązany był do przygotowania własnej oceny. Na podstawie syntetycznych materiałów wspólnie ocenialiśmy postępy w odniesieniu do założeń. Ważnym punktem każdego spotkania partnerskiego była analiza czy zaplanowane etapy realizacji projektu przebiegają zgodnie z planem. Właśnie podczas bezpośrednich spotkań, w związku z różnicami w językowych kompetencjach partnerów, najłatwiej było omówić ewentualne trudności i wspólnie wypracować rozwiązania i kompromisy.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
40
W wyjazdach zagranicznych: 
5
Produkty
Produkty projektu: 

STRONY INTERNETOWE PROJEKTU

POTRZEBY EDUKACYJNE OSÓB PO 50 ROKU ŻYCIA

  • Kwestionariusz potrzeb edukacyjnych osób po 50 roku życia
  • Arkusz kalkulacyjny (służący do zbierania danych z kwestionariusza)
  • Potrzeby i oczekiwania edukacyjne osób po 50 roku życia (publikacja)

METODY UCZENIA

  • Jak wykorzystać potencjał lokalnych instytucji i organizacji w edukacji osób po 50 roku życia
  • Jak wykorzystać potencjał wolontariatu na rzecz aktywnego starzenia się
  • Jak wykorzystać zajęcia kulturalne w edukacji osób po 50 roku życia
  • Jak wykorzystać potencjał organizacji pozarządowych w edukacji osób po 50 roku życia
  • Jak wykorzystać TIK w edukacji osób po 50 roku życia
  • Jak wykorzystać TIK w edukacji osób po 50 roku życia. Wskazówki dla instytucji europejskich

Wskazówki dotyczące wykorzystania TIK uzupełniono o dwa aneksy jak promować zdobywanie e-kompetencji:

  • Wprowadzenie do TIK dla osób 50+. Poradnik praktyczny
  • Zbiór dobrych praktyk w uczeniu TIK osób 50+

INSTRUMENTY MONITORINGU I EWALUACJI W PROJEKCIE

Kwestionariusze monitoringu i ewaluacji w projekcie:

  • Kwestionariusz oceny efektywności komunikacji między partnerami
  • Kwestionariusz oceny spotkania
  • Kwestionariusz oceny partnerstwa

FILMY

Kampania promująca uczenie się przez całe życie złożona z czterech 1-minutowych filmów zachęcających seniorów do aktywnego spędzania czasu na emeryturze.

Wszystkie materiały dostępne są na http://centrumis.pl/projekt-awake.html

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

W efekcie długotrwałej współpracy wypracowaliśmy nowe programy i propozycje dla nauczycieli, trenerów oraz pracowników organizacji pozarządowych i instytucji publicznych, którzy na co dzień zajmują się nieformalną edukacją seniorów. Materiały są na tyle uniwersalne i czytelne, że mogą korzystać z nich także sami seniorzy, wolontariusze lub animatorzy społeczności lokalnych.

Wszystkie wypracowane produkty zostały rozpowszechnione i są udostępnione na projektowej podstronie CentrumIS oraz w bazie European Shared Treasure http://www.europeansharedtreasure.eu/detail.php?id_project_base=2011-1-PL1-GRU06-19982

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Dla Centrum Inicjatyw Senioralnych jako młodej instytucji, nie posiadającej dotąd w Polsce żadnego wzorca, rozpoczęta w roku 2011 realizacja projektu AWAKE, stała się przede wszystkim inspiracją do budowania nowych kierunków rozwoju. Wymiana doświadczeń z europejskimi partnerami dostarczyła nam nowych pomysłów i gotowych rozwiązań w obszarze nauczania osób starszych. Stworzone w toku projektu produkty w formie "know-how" stały się i dla nas gotowymi narzędziami do tworzenia zróżnicowanej oferty edukacyjnej dla seniorów. Dostrzegliśmy i doceniliśmy wartość współpracy i wymiany doświadczeń i zasobów także na lokalnym gruncie, co zaowocowało nawiązaniem stałej współpracy z licznymi podmiotami i rozszerzeniem obszarów działalności. Dzięki temu staliśmy się widoczni nie tylko dla potencjalnych partnerów, oraz samych seniorów - zarówno odbiorców naszych działań, jak i nowych wolontariuszy, ale także dla mediów i lokalnych władz, które starają się wprowadzać systemowe zmiany w obszarze wspierania osób starszych.

Realizacja projektu miała ogromny wpływ na wzrost kompetencji i pewności siebie kadry CentrumIS. Dzięki kursom z języka angielskiego kadra w istotny sposób podniosła swoje kompetencje językowe, a praca w projekcie była okazją do praktycznego wykorzystania umiejętności zdobytych podczas kursu. Potrzeba stałego kontaktu z międzynarodowym zespołem spowodowała, że powszechne stało się korzystanie z dostępnych narzędzi TIK, niezbędnych do gromadzenia, przekazywania i wymiany informacji.

Wraz z podniesieniem kompetencji w zakresie znajomości języka obcego, umiejętności organizacyjnych oraz poszerzeniem wiedzy na temat metod nauczania osób starszych, pracownicy Centrum stali się ekspertami w dziedzinie projektowania działań edukacyjnych i aktywizujących w tej grupie wiekowej. Lepsze kompetencje pedagogiczne pociągnęły za sobą wzrost pewności siebie, a tym samym motywacji do podejmowania nowych, śmiałych wyzwań i realizowania innowacyjnych pomysłów.

Udział w wizytach i zdalny kontakt z partnerami wpłynął na poszerzenie wiedzy o krajach partnerskich i ich kulturach. Świadomość różnic kulturowych wpłynęła na lepsze zrozumienie, szczególnie w sytuacjach pojawiających się trudności komunikacyjnych.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Udział w działaniach projektowych pozwolił i zachęcił seniorów do śmiałej autoprezentacji posiadanej wiedzy i umiejętności i stworzył możliwość zdobycia nowych doświadczeń.

Udział w kursie językowym i wizytach partnerskich oraz współpraca w opracowywaniu materiałów pozwoliła słuchaczom zwiększyć kompetencje językowe oraz motywację do nauki i podejmowania dalszych działań, zwłaszcza na arenie międzynarodowej. Słuchacze zmobilizowani zostali do korzystania z dostępnych narzędzi TIK. Przyczyniło się to do zwiększenia samooceny i pozbycia się kompleksów, zwłaszcza w stosunku do seniorów z krajów zachodnich. Zagraniczne podróże obudziły w nich chęć poznawania innych kultur i ludzi z innych krajów.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Rozwinięta dzięki projektowi AWAKE działalność edukacyjna Centrum Inicjatyw Senioralnych jest bazą do dalszych poszukiwań dotyczących wyzwań stojących przed organizacjami zajmującymi się uczeniem seniorów oraz projektowania innowacyjnych rozwiązań edukacyjnych. Doświadczenia projektowe pozwalają nam podejmować nowe wyzwania z wiarą, że dzięki zasobom i umiejętności współpracy, jesteśmy w stanie rozwiązywać napotykanie trudności i znajdować optymalne rozwiązania w dziedzinie edukacji seniorów.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„Dzięki projektowi AWAKE zyskaliśmy dużo więcej niż mogliśmy przypuszczać.” – koordynator

„Uświadomiliśmy sobie, że naprawdę uczymy się przez całe życie.” - słuchacz

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Imię i nazwisko: Magdalena Krysińska-Sowa
Data wypełnienia formularza/karty: 
19.11.2013

Sounds & Voices

Tematyka działań: 
Edukacja drugiej szansy
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Metody podnoszenia motywacji słuchaczy
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Zagadnienia pedagogiczne / dydaktyczne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym
ul. Głogowa 2b, 02-639 Warszawa
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Anna Kwiatkowka, 501 332 652, webmaster@psouu.org.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym (PSOUU) działa na rzecz i w imieniu osób z niepełnosprawnością intelektualną w Polsce, ich rodziców i opiekunów prawnych.

Członkami PSOUU są rodzice i opiekunowie prawni osób z niepełnosprawnością intelektualną, osoby z niepełnosprawnością intelektualną oraz sprzężonymi schorzeniami, inni członkowie ich rodzin, przyjaciele i profesjonaliści zaangażowani w pracę dla ich dobra. Wspieranie oferowane przez PSOUU dotyczy wszystkich potrzebujących – niemowląt, dzieci, młodzieży i dorosłych. Intencją rodziców i opiekunów jest stworzenie możliwości rozwoju fizycznego, społecznego i intelektualnego i włączania osób z niepełnosprawnością intelektualnymi w normalne życie w społeczeństwie.

Dla osób dorosłych z orzeczonym umiarkowanym lub znacznym stopniem niepełnosprawności PSOUU prowadzi Warsztaty Terapii Zajęciowej (WTZ). Uczestnicy warsztatów biorą udział w zajęciach pozwalających im zdobyć umiejętności przydatne w bardziej samodzielnym życiu i pracy. Warsztaty umożliwiają kontakty społeczne z rówieśnikami, instruktorami i innymi ludźmi. Uczą samodzielności i niezależnego decydowania o sobie. Terapia zajęciowa, będąca ofertą edukacyjną PSOUU dla osób dorosłych, obejmuje zajęcia w pracowniach: społecznej, multimedialnej, gospodarstwa domowego, ceramicznej, stolarskiej i innych.

PSOUU od momentu swego powstania przywiązuje wielką wagę do przygotowania do pracy i zatrudnienia osób z niepełnosprawnością intelektualną.

PSOUU prowadzi, w zależności od potrzeb osób niepełnosprawnych  oraz lokalnych warunków i możliwości, różne formy mieszkalnictwa chronionego i wspomaganego.

Tytuł projektu: 
Sounds & Voices
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-IT2-GRU06-25291 7
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Włochy
Polska
Hiszpania
Francja
Szwecja
Wlk. Brytania
Cele projektu: 

Celem projektu SoVo (ang. Sound and Voices – pol. Głos i dźwięk) jest umożliwienie osobom z problemami psychicznymi i niepełnosprawnością intelektualną poprawy ich umiejętności komunikacji i znajomości informacyjnych technologii cyfrowych poprzez ich uczestnictwo w programach radia internetowego.

Radio internetowe jest otwartym i żywym kanałem komunikacji umożliwiającym podjęcie działań w kierunku wyeliminowania uprzedzeń społecznych poprzez zapewnienie wymiany doświadczeń. Umiejętności w zakresie ICT były wykorzystywane w atrakcyjnej metodologii wspierającej ważne cele społeczne i umożliwiającej aktywne zaangażowanie uczestników.

Przygotowanie programu radiowego obejmuje różne etapy: identyfikację istotnych treści, opracowanie ich w formie pisemnej i ustny przekaz do słuchaczy. Każdy etap ma na celu zwiększenie pewności siebie i wzmocnienie umiejętności komunikowania się na piśmie i w mowie. Prowadzenie radia internetowego ma zachęcić różne osoby do większej aktywności zamiast bycia biernymi odbiorcami.

Obszary tematyczne: 
  • Grupy docelowe o specjalnych potrzebach
  • Media i komunikacja
  • Nowe technologie
  • Obywatelstwo europejskie i wymiar europejski
  • Aktywne obywatelstwo
Grupa docelowa słuchaczy: 

Projekt połączył partnerów działających w różnych środowiskach – dla i z osobami chorymi psychicznie, niepełnosprawnymi intelektualnie oraz dotkniętymi bezdomnością. Słuchaczami projektu były więc osoby z różnymi specjalnymi potrzebami. W przypadku polskiej organizacji słuchaczami, a więc osobami uczącymi się jak prowadzić radio, były dorosłe osoby z niepełnosprawnością intelektualną.

Jakie były początki projektu: 

Nowe technologie informatyczne dają ogromne możliwości i zmieniają świat w różnych dziedzinach, przede wszystkim w komunikacji zdalnej. Informatyka i telekomunikacja mogą być bardzo atrakcyjnymi narzędziami edukacji, terapii i rozwoju. Informatyczka współpracująca z PSOUU szukała możliwości dostosowania narzędzi IT do potrzeb dorosłych osób z niepełnosprawnością intelektualną. Dlatego też znalazła się na seminarium kontaktowym w Wielkiej Brytanii, gdzie w wyniku rozmów ukształtował się zespół partnerów tworzących internetowe Radio SoVo.

Krótki opis przebiegu projektu: 

W czasie trwania projektu odbyły się następujące spotkania międzynarodowe:

  1. w Mediolanie, Włochy, październik 2011 – spotkanie dla koordynatorów i słuchaczy.

Cele:

  • poznanie się i integracja partnerów;
  • dopracowanie harmonogramu projektu;
  • wstępny projekt portalu;
  • warsztaty na temat tworzenia i utrzymania radia niepublicznego.

W czasie spotkania inaugurującego pracę w projekcie partnerzy poznali się osobiście, a także poznali instytucje i organizacje. Ekipa szwedzka, odpowiedzialna za utworzenie portalu, zaprezentowała jego pierwszą, roboczą wersję i poddała projekt pod dyskusję. Specjalnie dla partnerów, którzy dopiero mieli utworzyć radio, przygotowano i przedstawiono kilka prezentacji obejmujących bardzo szeroki zakres problemów - od potrzebnego sprzętu i oprogramowania po problemy finansowania takiego radia. Partnerzy zostali zaproszeni do Radia Popolare, gdzie mogli zobaczyć profesjonalne studio i redaktorów przy pracy.

  1. w Barcelonie, Hiszpania, marzec 2012 – spotkanie dla koordynatorów i słuchaczy (z Polski 3 osoby z niepełnosprawnością intelektualną).

Cele spotkania:

  • prezentacja wykonanych zadań, dyskusja i wnioski;
  • tworzenie radia razem;
  • zasady tworzenia reportażu ulicznego;
  • uzupełnienie danymi portalu.

W pierwszym roboczym dniu spotkania w Barcelonie wszyscy partnerzy przedstawili efekty swojej pracy między spotkaniami. Partnerzy byli goszczeni przez radio Contrabanda z Barcelony. Ze studia tego radia została nadana na żywo 4-godzinna audycja z udziałem wszystkich partnerów i uczestników spotkania. Tematem wiodącym była "Normopatia" - podejście do bycia normalnym, życia normalnie i czasem, wręcz chorobliwego dążenia do normalności. O swoim osobistym doświadczeniu mówili uczestnicy spotkania - osoby bezdomne, chore psychicznie i z niepełnosprawnością intelektualną. Audycja była emitowana przez stronę www Radia Contrabanda.

  1. w Lizbonie, Portugalia, październik 2012 – spotkanie dla koordynatorów i słuchaczy (z Polski dwie osoby z niepełnosprawnością intelektualną).

Cele spotkania:

  • prezentacja audycji wykonanych między spotkaniami;
  • warsztaty emisji głosu;
  • warsztaty pracy z dźwiękiem i emocjami;
  • poznanie specyfiki radia internetowego prowadzonego przez osoby chore psychicznie w szpitalu psychiatrycznym;

Spotkanie rozpoczęło się monitoringiem działań partnerów między mobilnościami. Następnego dnia pani Ana Ester poprowadziła niezwykle ciekawy warsztat na temat emisji głosu. Partnerzy mieli też możliwość zwiedzenia Szpitala Psychiatrycznego w Lizbonie, gdzie mogli zapoznać się z nowoczesnymi metodami terapii - także terapii w studiu radiowym. W kolejnym dniu uczestnicy wzięli udział w warsztatach "Emocje i dźwięk" prowadzonych przez Mesicles Helin. Mieli również okazję wysłuchania koncertu z nietypowymi instrumentami (misy tybetańskie, talerze i inne).

  1. w Paryżu, Francja, kwiecień 2013 – spotkanie koordynatorów i słuchaczy ( z Polski 4 osoby z niepełnosprawnością intelektualną).

Głównym celem spotkania w Paryżu było wyemitowanie wspólnej audycji na żywo w radiu internetowym. Spotkanie zaczęło się od wspólnego spaceru po Paryżu z zadaniem zebrania materiału do audycji - a więc dźwięków ulicy, rozmów z uczestnikami, własnych komentarzy. Popołudniowa audycja emitowana na żywo w internetowym Radiu Citron miała polegać na przedstawieniu materiału przygotowanego w czasie między spotkaniami na zadany temat brzmiący "Inni". Wieczorem, w jednym z paryskich barów odbyła się publiczna prezentacja Radia SoVo, gdzie mówiono o jego powstaniu, założeniach, osiągniętych rezultatach. Następnego dnia w czasie pracy w grupach mówiono o dotychczasowych doświadczeniach Radia SoVo oraz o jego przyszłości, o metodach pracy oraz o technicznych aspektach. Każda z grup przedstawiła konkluzje w formie prezentacji.

  1. Florencja, Włochy, lipiec 2013 – spotkanie koordynatorów

Spotkanie ewaluacyjne - podsumowanie całego projektu. Głównym celem spotkania było podsumowanie dwuletniej pracy w partnerstwie i zastanowienie się nad przyszłością Radia Sovo. Każdy z przybyłych na spotkanie koordynatorów krajowych miał obowiązek i możliwość opowiedzenia o tym, jak się rozwinęło radio w jego organizacji lub instytucji oraz jaki miało wpływ na uczestników projektu i otoczenie. W czasie rozmów o przyszłości Radia SoVo padł pomysł stworzenia sieci stacji radiowych, które będą się wspierały i współpracowały. Spotkania odbywały się na terenie byłego Szpitala Psychiatrycznego, mającego długą i bogatą historię. PSOUU jest stowarzyszeniem ponad 120 kół z całej Polski. Do projektu zostali zaproszeni przedstawiciele placówek z różnych miejsc kraju. W czasie trwania projektu odbyły się dwa spotkania lokalne – polskich uczestników projektu, w których wzięli udział wszyscy redaktorzy – uczestnicy WTZ oraz terapeuci i koordynatorzy. Od stycznia 2013 roku w internetowym Radio SoVo audycje były (są) emitowane co tydzień. Na stronie PSOUU można znaleźć audycje – ćwiczenia przygotowywane jako wprawki na kolejne spotkania partnerów (http://psouu.org.pl/projekt-sovo-dzwiek-i-glos) oraz archiwum audycji nadwanych od począku 2013 roku, o ile nie była to audycja nadawana na żywo (http://psouu.org.pl/archiwalne-audycje-radia-sovo). Autorami i redaktorami prowadzącymi są słuchacze projektu – osoby z niepełnosprawnością intelektualną.

Działania upowszechniające były prowadzone poprzez media i wewnątrz własnej organizacji.

Do działań upowszechniających należały:

  1. Publikacja artykułu na temat projektu w "Społeczeństwie dla Wszystkich" - czasopiśmie Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym - marzec 2012 (http://psouu.org.pl/sites/default/files/publikacje/SdW%201-2012.pdf).I
  2. nformowanie kół w całej Polsce o przebiegu projektu poprzez umieszczanie artykułów na stronie www PSOUU (kilkanaście tysięcy wejść miesięcznie)
  3. Rozsyłanie maili do pracowników Zarządu Głównego PSOUU i innych osób przed emisją cotygodniowej audycji w Radiu SoVo oraz umieszczanie takiej informacji na stronie PSOUU;
  4. Audycja w telewizji Polsat Polska (http://www.youtube.com/watch?v=PTpXZM5zElE);
  5. Rozpowszechnianie w czasie Dnia Godności. Raz w roku, w maju odbywa się jedna z większych, ogólnopolskich imprez masowych dla i o osobach z niepełnosprawnością intelektualną. Jest to Dzień Godności Osoby z Niepełnosprawnością. W ramach projektu zostały przygotowane ulotki informujące o projekcie SoVo - o jego idei, programie, źródłach finansowania, z podanym i wyeksponowanym adresem strony www projektu. Ulotki te były rozdawane przez wolontariuszy i dołączane do materiałów rozdawanych na stoisku PSOUU uczestnikom, gościom i przypadkowym przechodniom w czasie centralnych obchodów Dnia Godności w Warszawie - podczas debaty w Sejmie Rzeczypospolitej i imprezie w Parku Rydza - Śmigłego.

Gdy redaktorzy zbierali materiał do audycji, np. na seminariach lub innych spotkaniach, mieli plakietki z własnym nazwiskiem, nazwą radia, logotypami radia i programu z którego projekt jest finansowany. Uczestnicy byli informowani kto z nimi będzie przeprowadzał wywiady, co pośrednio informowało wszystkich o istnieniu radia i projektu.

Ewaluacja była przeprowadzana przy wykorzystaniu ankiet uczestników. Od pierwszej ewaluacji było widać zadowolenie z projektu (treść spotkań, organizacja, cele); krok po kroku uczestnicy uzmysławiali sobie jak ważne jest to, aby dzielić się własnym doświadczeniem w kontekście międzynarodowym i interkulturalnym, jak ważne jest, aby osoby ze specjalnymi potrzebami podróżowały i miały kontakt z osobami z innych krajów; uczestnicy uświadamiali też sobie rolę radia, doboru tematów, sposobu poprowadzenia audycji, docierania do odpowiednich, zainteresowanych odbiorców.

Audycje tworzone między spotkaniami były prezentowane i omawiane w czasie mobilności.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
33
W wyjazdach zagranicznych: 
9
Produkty
Produkty projektu: 
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Radio SoVo zaistniało, zaczęło działać i działa. Audycje są tworzone i emitowane. Radio się rozwija, a redaktorzy doskonalą swoje umiejętności – m.in. w nowym projekcie z programu LLL Grundtvig.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Terapeuci pracujący z osobami niepełnosprawnymi intelektualnie nie mają wielu okazji ani potrzeb używania języka angielskiego. Możliwość uczestnictwa w projekcie była szansą na odświeżenie i rozwinięcie własnych kompetencji językowych oraz przełamywanie barier w używaniu tego języka na żywo, w czym były niezwykle pomocne wyjazdy zagraniczne i przebywanie w grupie osób niemówiących po polsku.

Tworzenie radia internetowego było nowością dla wszystkich terapeutów i innych pracowników uczestniczących w projekcie. Poznawali więc oni od podstaw m.in. jak się tworzy takie radio, jak się emituje audycje nagrane wcześniej, jak się emituje audycję na żywo, jak się przeprowadza wywiady przez Skype'a. Swoje nabyte umiejętności musieli także w odpowiedni sposób przekazać uczestnikom. Tego typu praca była nowym doświadczeniem pedagogiczno-terapeutycznym.

Korzystanie z nowych technologii, moderowanie tworzenia audycji radiowych okazało się niezwykle pasjonującym i nowym fragmentem codziennej pracy terapeuty. Możliwość własnego rozwoju, uzyskiwanie dobrych efektów terapeutycznych były mocną motywacją do pracy i bycia w niej twórczym, a wyjazdy zagraniczne i kontakt z uczestnikami z innych krajów motywował do uczenia się języka (czasem nawet do zapisania się na kurs) i do jego używania.

Wyjazdy zagraniczne były bardzo ciekawym elementem projektu. Wśród terapeutów i pracowników zdarzały się osoby, które pierwszy raz leciały samolotem oraz takie, które miały kontakt z obcokrajowcami, ich miejscami życia i kulturą inny niż w czasie wyjazdów turystycznych. Ogromną wartością było to, że mogli nawiązać kontakty z profesjonalistami z tej samej branży.

Radio na stałe wpisało się w program oferowany uczestnikom z niepełnosprawnością intelektualną przez Warsztaty Terapii Zajęciowej w kilku miastach w Polsce. Jest traktowane jako nowatorska, atrakcyjna i skuteczna metoda terapeutyczna. Niektóre placówki przygotowują jedną na miesiąc audycję emitowaną z pliku mp3, inne nadają swoje programy codziennie. Radio SoVo w Polsce ma swój stały termin audycji przygotowywanych w różnych krańcach Polski oraz termin audycji codziennych. Stały się one elementem programu edukacyjno-terapeutycznego.

We wszystkich placówkach biorących udział w projekcie powstały lub zostały doposażone pracownie multimedialne.

Zarządy Kół interesowały się przebiegiem projektu, wspierając uczestników także finansowo - gdy wyasygnowały kwoty pozwalające uczestnikom spotkać się na lokalnych spotkaniach w Warszawie. O projekcie informowały np. władze lokalne (Urząd Miasta).

Jak już wspomniano, projekt prowadzony był w kilku różnych placówkach w Polsce. Koła PSOUU są lokalnymi reprezentantami całego Stowarzyszenia. Mają jednak dużą autonomię i bardzo często pracownicy nie znają swoich kolegów z innych placówek. Dzięki projektowi część osób poznała się, nawiązała kontakt. Terapeuci i inni pracownicy wiedzą, że mają w innych miejscach wsparcie i mogą tworzyć coś wspólnie. To poszerzenie kontaktów i poznanie innych pracowników było często podkreślane przez terapeutów, jako duża wartość projektu.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Tworzenie radia internetowego, bycie Redaktorem zmusza do dbania o jakość swoich wypowiedzi, o jasny przekaz. Redaktorzy prowadzący regularnie audycje zrobili duże postępy w zwiększaniu umiejętności językowych (dotyczących języka polskiego). Wyjazdy zagraniczne i stały kontakt, przez kilka dni, tylko z językiem ang., pozwalał uczestnikom na przełamywanie barier, wypowiadanie prostych zdań i uczenie się nowych słów.

Tworzenie audycji internetowych nagrywanych wcześniej i następnie emitowanych w określonym czasie pozwoliło uczestnikom warsztatów poznać program Audiacity służący do edycji plików dźwiękowych. Kilkoro z nich posługuje się nim w stopniu zaawansowanym. Nadawanie audycji na żywo z reguły jest połączone z kontaktem ze słuchaczami przez forum na stronie PSOUU oraz przez facebooka. Obsługa tych elementów była początkowo dla uczestników nowością, w tej chwili jest stałą praktyką. Podobnie, teraz to właśnie uczestnicy umieszczają przez System Zarządzania Treścią w Aktualnościach na stronie www PSOUU informacje o emitowanych audycjach.

Wiele audycji wymaga wychodzenia do innych osób, przeprowadzania z nimi wywiadów, otwierania się przed nimi i odważnego kontaktu. Te umiejętności społeczne rozwijali uczestnicy przygotowując kolejne audycje. Również należy zauważyć, że powierzenie im obowiązku przygotowania i przeprowadzenia regularnych audycji zwiększa w sposób znaczący ich poczucie odpowiedzialności.

Jednocześnie ten stały obowiązek powoduje, że uczestnicy czują się potrzebni, wiedzą, że nie mogą zawieść, a to w sposób znaczący zwiększa ich motywację do pracy, do tworzenia radia, do uczenia się, że tematy audycji muszą być odpowiednio dobrane, że audycja musi być zaplanowana, że trzeba uwzględnić i uszanować potrzeby różnych słuchaczy. Jedne z najbardziej radosnych i emocjonujących dla terapeutów momentów to te, gdy osoby trzymające się z boku przełamywały swoją alienację i prosiły o dołączenie do grona osób działających w radiu.

Bycie redaktorem daje siłę i odwagę wychodzenia do innych. Tematy audycji proponowane przez koordynatorów w czasie trwania projektu (Normalność, "normopatia", tożsamość, bycie innym), mimo, że były trudne, powodowały przełamywanie się, otwieranie się i zwiększanie pewności siebie. Sami uczestnicy po prawie dwóch latach projektu czasem mówią "Teraz nie boję się już wychodzić do ludzi".

Możliwość uczestniczenia w wyjazdach niezwykle poszerzała wiedzę o odwiedzanych krajach i ich mieszkańcach. Dla wielu uczestników były to 1-sze wyjazdy.

Wszystkim słuchaczom projektu bardzo zależało na kontynuacji. Zespół redaktorów powiększył się o nowe osoby. Mamy większe możliwości i szanse doskonalenia naszych umiejętności i naszych audycji.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Radio SoVo istnieje, ma swój stały termin emisji audycji, swoje podforum na forum PSOUU. Audycje są nadawane, mimo, że projekt się skończył. Co więcej, koordynatorka wymyśliła kolejny projekt i uzyskała dofinansowanie, dzięki któremu działalność radia będzie rozwijana i ulepszana.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 
Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Anna Kwiatkowska
Data wypełnienia formularza/karty: 
13.11.2013

IMPact Of VoluntEering on personal and professional growth

Tematyka działań: 
Rozpoznawanie / uznawanie kompetencji
Wolontariat
Zagadnienia pedagogiczne / dydaktyczne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Fundacja Wspierania Organizacji Pozarządowych "Umbrella",
ul. Legnicka 65, 54-206 Wrocław
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Anna Szmyt-Boguniewicz, a.szmyt@sektor3.wroclaw.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Misją Fundacji „Umbrella” jest wspieranie rozwoju społeczeństwa obywatelskiego. Działania Fundacji skierowane są przede wszystkim do trzech grup odbiorców: działaczy NGO, osób po 50-tym roku życia i młodzieży. Na rzecz tych grup wdrażane są liczne projekty o charakterze głównie edukacyjnym. Wiodącym projektem Fundacji „Umbrella” jest prowadzenie "inkubatora organizacji pozarządowych" pn. Wrocławskie Centrum Wspierania Organizacji Pozarządowych SEKTOR 3 - aktualnie przy współfinansowaniu Gminy Wrocław. SEKTOR 3 świadczy wszechstronną pomoc dla organizacji pozarządowych z Wrocławia poprzez wymianę informacji, doradztwo, szkolenia, udostępniane zasobów lokalowych i sprzętowych, działania animacyjne i promocyjne.

Tytuł projektu: 
IMPact Of VoluntEering on personal and professional growth
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-IT2-GRU06-23944 3
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Włochy
Hiszpania
Polska
Rumunia
Łotwa
Cele projektu: 

Głównym celem projektu IMPROVE było opracowanie narzędzi wspierających organizacje partnerskie w pracy z beneficjentami ostatecznymi tj. wolontariuszami poprzez:

  • poprawę systemu oceny, monitoringu i rozwoju kompetencji wolontariuszy,
  • rozszerzenie postrzegania wolontariatu  jako możliwości rozwoju osobistego i zawodowego,
  • zwrócenie uwagi na odpowiednie dopasowanie wolontariusza do organizacji i ułatwienie procesu jego wdrożenia do organizacji.

Projekt był także ukierunkowany na:

  • stworzenie międzynarodowej sieci organizacji zaangażowanych w pracę z wolontariuszami, w celu prowadzenia otwartej współpracy polegającej na dzieleniu się innowacyjnymi metodami i praktykami,
  • stworzenie warunków do budowy stałego partnerstwa w przyszłości.

Wszystkie cele zostały osiągnięte poprzez:

  • wymianę metodologii, materiałów, narzędzi oraz dokonywanie międzykulturowych porównań, które pozwoliły na wzrost umiejętności uczestników projektu i zbudowanie wspólnego narzędzia, które może znaleźć zastosowanie w kontekście wolontariatu w każdym kraju oraz zwiększyć efektywność pracy organizacji partnerskich,
  • analizę metodologii stosowanych przez każdą z organizacji partnerskich, wybór najlepszych praktyk i zaadaptowanie tak, by były użyteczne zarówno na poziomie lokalnym i narodowym, jak i międzynarodowym;
  • wspólne wypracowanie podręcznika zawierającego zestaw narzędzi do oceny kompetencji wolontariuszy.
Obszary tematyczne: 
  • Aktywne obywatelstwo
  • Ocena, certyfikacja i wartościowanie uczenia się
  • Uznawanie uczenia się  o charakterze nieformalnym i pozaformalnym
  • Wolontariat
  • Podnoszenie osiągnięć słuchaczy
  • Podstawowe umiejętności dorosłych słuchaczy
  • Poradnictwo i doradztwo zawodowe
Grupa docelowa słuchaczy: 

Pierwszą grupę docelową stanowiły osoby będące wolontariuszami lub zainteresowane odbyciem wolontariatu. Do drugiej grupy można zaliczyć osoby zajmujące się organizacją wolontariatu i wspieraniem wolontariuszy w odbywaniu przez nich wolontariatu. W grupie polskich słuchaczy znalazło się 41 kobiet i 15 mężczyzn, w tym 30 osób w przedziale wiekowym 16-19 lat, 10 osób – 20-26 lat oraz 16 osób - 27-65 lat.

Jakie były początki projektu: 

Przed rozpoczęciem projektu IMPROVE organizacja koordynująca z Włoch współpracowała ze wszystkimi partnerami przy innych projektach. To ona zainicjowała proces złożenia wspólnego wniosku do programu Grundtvig. Poszczególne organizacje zdecydowały się na współpracę  ze względu na chęć wymiany narzędzi i doświadczeń, potrzebę optymalizacji narzędzi stosowanych w każdym z krajów partnerskich, promowania wiedzy na temat badania kompetencji wolontariuszy, a także chęć stworzenia nowych narzędzi. Każdy z partnerów posiadał wcześniej doświadczenie we wspieraniu wolontariuszy na poziomie lokalnym lub/i międzynarodowym.

Krótki opis przebiegu projektu: 

W ramach projektu realizowane były następujące działania:

  • spotkania międzynarodowe: 1. spotkanie międzynarodowe w Pavii/Włochy 4-5.11.2011 (m.in. prezentacje partnerów, wzajemne poznanie się, rozpoczęcie pracy nad planem zarządzania, ewaluacji i upowszechniania, prezentacje nt. metod współpracy z wolontariuszami); 2. spotkanie międzynarodowe we Wrocławiu/Polska 25-26.03.2012 (m.in. prezentacja specyfiki wolontariatu w Polsce, prezentacja eksperta dot. Europejskich Ram Kwalifikacji oraz narzędzi diagnostycznych); 3. spotkanie międzynarodowe w Kluż-Napoka/Rumunia 29-30.05.2012 (m.in. prezentacja eksperta, praca nad podręcznikiem do oceny kompetencji wolontariuszy, wizyty studyjne); 4. spotkanie międzynarodowe w Rydze/Łotwa 15-16.09.2012 (m.in. praca nad podręcznikiem do oceny kompetencji wolontariuszy, planowanie testowania podręcznika); 5. spotkanie międzynarodowe w Maladze/Hiszpania 15-16.03.2013 (m.in. podsumowanie procesu testowania podręcznika w każdym z krajów, wprowadzanie zmian w podręczniku); 6. spotkanie międzynarodowe we Wrocławiu/Polska 1-2.07.2013 (m.in. zakończenie pracy nad rezultatami projektu, podsumowanie projektu); we wszystkich spotkaniach międzynarodowych brali udział słuchacze z krajów partnerskich, słuchacze z Polski wzięli udział w spotkaniach we Wrocławiu i w Maladze,
  • gromadzenie materiałów dotyczących specyfiki wolontariatu w krajach partnerskich oraz oceny kompetencji wolontariuszy,
  • testowanie z udziałem słuchaczy podręcznika "Zestaw narzędzi do oceny kompetencji wolontariuszy" w poszczególnych krajach partnerskich,
  • tłumaczenie podręcznika "Zestaw narzędzi do oceny kompetencji wolontariuszy" na wybrane języki krajów partnerskich, w tym na język polski,
  • działania ewaluacyjne dotyczące trzech obszarów: spotkań międzynarodowych, opracowanego przez partnerstwo podręcznika „Zestaw narzędzi do oceny kompetencji wolontariuszy” oraz postępu projektu tj. działań projektowych prowadzonych na poziomie międzynarodowym i lokalnym; działania ewaluacyjne były realizowane przy użyciu różnorodnych narzędzi: kwestionariuszy, szablonu programu Excel, raportów ewaluacyjnych,
  • działania upowszechniające na poziomie międzynarodowym: fanpage projektu na www.facebook.com, umieszczenie rezultatów w bazie European Shared Treasure oraz działania upowszechniające na poziomie lokalnym i narodowym prowadzone w Polsce przez Fundację „Umbrella”: informacje umieszczane na stronach internetowych (www.sektor3.wroclaw.pl, www.fundacja-umbrella.org.pl, www.facebook.com, www.ngo.pl); regularna prezentacja projektu podczas spotkań branżowych organizowanych dla środowiska NGO, m.in. szkoleń,  Konwentu Inkubatorów NGO z całej Polski, Dolnośląskiego Festiwalu Wolontariatu 2012, Dolnośląskich Targów Organizacji Pozarządowych 2011 i 2012, Festiwalu Wolontariatu w Warszawie 2013; produkcja krótkiego filmu promującego/upowszechniającego opracowany podręcznik; wysyłka informacji prasowej do bazy kontaktów lokalnych mediów; wysyłka informacji newsletterem; zorganizowanie spotkania podsumowującego projekt z udziałem przedstawicieli NGO, środowiska naukowego i wolontariuszy; zamieszczenie informacji o projekcie w czterech publikacjach naukowych,
  • spotkania wewnętrzne zespołu Fundacji „Umbrella z udziałem kadry, słuchaczy, eksperta dotyczące m.in. przebiegu spotkań międzynarodowych w Polsce, planowania procesu testowania narzędzi wypracowanych przez partnerstwo, tłumaczenia podręcznika na język polski.
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
56
W wyjazdach zagranicznych: 
3
Produkty
Produkty projektu: 

Produkty wspólne:

  1. Prezentacje ppt nt. specyfiki funkcjonowania wolontariatu w każdym z krajów partnerskich – dostępne: http://www.europeansharedtreasure.eu/detail.php?id_project_base=2011-1-I...
  2. Podręcznik "Zestaw narzędzi do oceny kompetencji wolontariuszy" - angielska wersja językowa – dostępny: http://www.europeansharedtreasure.eu/detail.php?id_project_base=2011-1-I...
  3. Logo projektu – dostępne: http://www.europeansharedtreasure.eu/detail.php?id_project_base=2011-1-I...

Produkty polskie:

  1. Podręcznik „Zestaw narzędzi do oceny kompetencji wolontariuszy” - polska wersja językowa – dostępny: www.sektor3.wroclaw.pl
  2. Video promujące/upowszechniające podręcznik „Zestaw narzędzi do oceny kompetencji wolontariuszy” – dostępny: http://www.youtube.com/watch?v=iXzA0-rpS_0&feature=youtu.be
  3. Podzakładka nt. projektu IMPROVE na stronie Fundacji Wspierania Organizacji Pozarządowych „Umbrella” – dostępna: www.fundacja-umbrella.org.pl

Prezentacja ppt w j.polskim nt. projektu i opracowanego podręcznika "Zestaw narzędzi do oceny kompetencji wolontariuszy" – dostępna: http://www.europeansharedtreasure.eu/detail.php?id_project_base=2011-1-I...

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Wszystkie powyższe produkty są wykorzystywane i rozpowszechniane po zakończeniu projektu.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Fundacja "Umbrella" zyskała nowe narzędzia z zakresu współpracy z wolontariuszami. Narzędzia te są wykorzystywane w codziennej pracy Fundacji, a także upowszechniane wśród innych organizacji pozarządowych na terenie całego kraju. Dzięki temu możliwa jest poprawa działań podejmowanych wobec dotychczasowych oraz potencjalnych wolontariuszy Fundacji „Umbrella”. Skorzystają na tym także wolontariusze innych organizacji.

W projekt zostali zaangażowani w większym lub mniejszym stopniu wszyscy stali pracownicy Fundacji. Dzięki przyświecającej projektowi idei stworzenia podręcznika, który ułatwi współpracę z wolontariuszami, nastąpiło zwiększenie współpracy między współpracownikami Fundacji. Podjęte zostały wspólne wysiłki związane z pracą nad podręcznikiem i jego testowaniem. Istotnym czynnikiem okazał się także przyjęty na początku projektu - zgodnie i dobrowolnie przez wszystkich pracowników - podział zadań (tzn. kluczowe osoby odpowiadały zgodnie ze swoimi kompetencjami za jeden z obszarów projektowych: zarządzanie, ewaluację, promocję/upowszechnianie, testowanie podręcznika, natomiast pozostałe osoby były angażowane w miarę potrzeb w realizację konkretnych zadań pomocniczych).

Kadra zwiększyła swoje umiejętności językowe dzięki bezpośredniemu porozumiewaniu się z przedstawicielami organizacji partnerskich w języku roboczym projektu (angielskim) podczas spotkań międzynarodowych, a także poprzez korespondencję emailową oraz tworzenie różnego typu dokumentów projektowych. Projekt sprzyjał osłuchaniu się z innymi - poza angielskim - językami obcymi. Rozszerzona została wiedza językowa kadry z zakresu terminologii specjalistycznej związanej z tematyką projektu.

Efektem bezpośrednich wizyt w miastach, w których mieściły się siedziby partnerów, było poszerzenie wiedzy o krajach partnerskich i ich kulturach. Podczas pracy merytorycznej uczestnicy mobilności mieli okazję zaobserwować odmienne style pracy i sposoby komunikowania się, a podczas zwiedzania czy wspólnych kolacji - zetknąć się z zasobami kulturalnymi i przyrodniczymi danego regionu, a także codziennym życiem jego mieszkańców. Wiedza o specyfice funkcjonowania wolontariatu w każdym z krajów była przekazywana poprzez prezentacje ppt oraz spotkania z lokalnie działającymi organizacjami pozarządowymi i wolontariuszami.  

Kadra udoskonaliła umiejętności pedagogiczne, w szczególności w zakresie takich obszarów jak ocena kompetencji czy opieka nad wolontariuszami. Po zapoznaniu się z aktualną wiedzą nt. kompetencji i sposobów ich diagnozowania (prezentacje eksperta) oraz dobrymi praktykami partnerów w zakresie współpracy z wolontariuszami (wymiana narzędzi i metod pracy) kadra została zaangażowana we wspólne tworzenie podręcznika o charakterze metodycznym.

Projekt wpłynął także na zwiększenie umiejętności kadry w zakresie zarządzania projektem dzięki zaangażowaniu pracowników przez cały okres trwania projektu - umożliwiło im to obserwowanie każdego z etapów realizacji projektu, a także współdecydowanie o kierunkach jego rozwoju. Kadra brała udział w opracowaniu narzędzi zarządzania - planu komunikacji, ewaluacji, upowszechniania.   

Udział w ciekawym projekcie o zasięgu europejskim, praca nad konkretnym, wymiernym rezultatem, możliwość podróżowania do miast partnerów, nabycia nowej wiedzy, doświadczeń i umiejętności oraz integrowania się ze współpracownikami przyczyniły się do wzrostu motywacji kadry do pracy.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Wśród słuchaczy polskich znaleźli się zarówno tzw. słuchacze bierni, jak i czynni. Słuchacze bierni stanowili grupę odbiorców działań upowszechniających. Słuchacze czynni mieli natomiast możliwość aktywnego uczestniczenia w zróżnicowanych działaniach projektowych, takich jak praca merytoryczna (wymiana dobrych praktyk, opracowywanie narzędzi), administracyjna (działania ewaluacyjne, planistyczne), program socjalny w ramach spotkań międzynarodowych z udziałem partnerów zagranicznych (zwiedzanie, wspólne posiłki). Dało im to możliwość nie tylko nabycia nowej wiedzy związanej z tematyką projektu, ale także uczenia się międzykulturowego, nawiązania nowych znajomości, nauki języka obcego. Niektórzy słuchacze aktywni mieli także możliwość wpływania na kształt podręcznika dzięki udziałowi w procesie jego testowania.

Słuchacze, którzy wzięli udział w mobilnościach i spotkaniach międzynarodowych mieli możliwość zwiększenia swoich umiejętności językowych, poszerzenia wiedzy o krajach partnerskich i ich kulturach oraz zwiększenia umiejętności społecznych. Było to możliwe dzięki bezpośredniemu kontaktowi z przedstawicielami innych krajów, aktywnej wymianie informacji, doświadczeń i pomysłów, a także dzięki pracy zespołowej w języku roboczym projektu - angielskim.

Słuchacze, którzy wzięli udział w testowaniu zestawu narzędzi do oceny kompetencji wolontariuszy mieli możliwość zwiększenia: motywacji (m.in do samorozwoju, nauki, działalności społecznej), pewności siebie (m.in. dzięki lepszemu poznaniu siebie - służyły temu informacje zwrotne, które otrzymali po przejściu przez ścieżkę diagnostyczną - wywiad, kwestionariusz, assessment centre), umiejętności społecznych (m.in. dzięki doświadczeniu pracy zespołowej podczas assessment centre).

Słuchacze, którzy wzięli udział w spotkaniach upowszechniających, byli zachęcani do zwiększenia umiejętności społecznych m.in. poprzez ideę angażowania się wolontariat.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Rezultaty i produkty projektu mogą być wykorzystywane:

  • poprzez stosowanie narzędzia w pracy z wolontariuszami, zarówno nowymi, jak i tymi, którzy już działają w organizacji – by rozwijać ich kompetencje i monitorować postępy,
  • przy rekrutacji wolontariuszy do organizacji – w celu jak najlepszego dopasowania umiejętności i motywacji wolontariuszy do specyfiki organizacji,
  • przy pracy z wolontariuszami – w celu jak najlepszego dopasowania umiejętności, motywacji wolontariuszy do zadań realizowanych w organizacji,
  • przy profesjonalizacji organizacji pozarządowych i innych instytucji pracujących z wolontariuszami – poprzez prezentację podręcznika i zaadaptowanie opisanych w nim narzędzi do specyfiki danej instytucji,
  • poprzez szkolenie koordynatorów wolontariatu z różnych instytucji (NGO, instytucje publiczne, szkoły) w zakresie stosowania narzędzi do badania kompetencji wolontariuszy,
  • poprzez szkolenie koordynatorów zajmujących się wolontariatem pracowniczym w zakresie stosowania narzędzi do badania kompetencji wolontariuszy,
  • poprzez umieszczenie narzędzi na stronach internetowych, tak aby zainteresowane osoby i instytucje mogły je pobrać i zastosować,
  • poprzez umieszczenie informacji o podręczniku na stronach internetowych, portalach społecznościowych, grupach dyskusyjnych związanych z wolontariatem,
  • poprzez prezentację narzędzi na konferencjach/spotkaniach/wydarzeniach związanych z wolontariatem.

Zaplanowano kontynuację działań promocyjno-upowszechniających po zakończeniu realizacji projektu oraz ubieganie się o dofinansowanie w celu stworzenia internetowej wersji podręcznika.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

Jedna ze słuchaczek projektu, Urszula Bandurowska, ma 23 lata i jest studentką pedagogiki we Wrocławiu. Wolontariuszką została dwa lata temu. Przyznaje, że znajomi patrzyli na nią ze zdziwieniem. Większość uznaje pracę dla NGO za zmarnowany czas, a część ludzi w wolontariuszach widzi naiwniaków. Jednak Urszula wie, że się opłacało.

– Do fundacji trafiłam na praktykach studenckich. Pomagałam przy pracach biurowych, szkoleniach, rekrutacjach. Spodobało mi się i zostałam.

Dziś fundacja powierza jej już poważniejsze zadania. Na przykład przed Dolnośląskimi Targami Organizacji Pozarządowych Urszula zajmuje się rekrutacją fundacji i stowarzyszeń do tego wydarzenia. Dzięki takim wyzwaniom miała okazję poznać swoje możliwości, zobaczyć, w czym jest dobra, na czym się zna i do czego ma predyspozycje.

– Wiem, że są instytucje, w których wolontariusze nie mają tyle szczęścia, bo zajmuje się im czas parzeniem kawy. W mojej organizacji jest inaczej. Dużo się nauczyłam, dużo się o sobie dowiedziałam, mam już spore doświadczenie. To wszystko zyski, z których nie zdają sobie sprawy ci, którzy nie znają wartości wolontariatu.

Urszula Bandurowska brała udział m.in. w testowaniu narzędzi wypracowanych w ramach Projektu IMPROVE. Nie wspomina tego doświadczenia jako stresujące, a raczej motywujące. Uważa, że testy diagnozujące kompetencje pomagają odnaleźć swoją drogę w NGO.

– Na początku było to intrygujące doświadczenie, a potem przerodziło się w bardzo wartościową informację zwrotną o mojej pracy.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Anna Szmyt-Boguniewicz
Data wypełnienia formularza/karty: 
11.11.2013
Subskrybuje zawartość

Switch style