Szwecja

A new way to social skills

Tematyka działań: 
Edukacja w więzieniach lub na rzecz powrotu skazanych do społeczeństwa
Metody podnoszenia motywacji słuchaczy
Umiejętności podstawowe
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Areszt Śledczy w Olsztynie
al. Piłsudskiego 3, 10-575 Olsztyn
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Agata Młynik
602 396 311, (089) 524 86 00
agata.mlynik@sw.gov.pl
 
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 
Areszt Śledczy w Olsztynie jest jednostką penitencjarną przeznaczoną dla mężczyzn. W skład jednostki wchodzi budynek aresztu (gdzie przebywają głównie tymczasowo aresztowani) oraz Oddział Zewnętrzny (gdzie przebywają skazani wszystkich kategorii wiekowych (młodociani lub pierwszy raz karani) .

Z uwagi na obowiązujące przepisy prawne oddziaływaniami w ramach projektu mogli być objęci wyłącznie osadzeni skazani (po orzeczeniu wyroku sądowego). Zajęcia odbywały się zarówno w budynku aresztu jak i budynku oddziału zewnętrznego.

Z uwagi na charakter grupy docelowej, konieczność zapewnienia bezpieczeństwa w jednostce penitencjarnej, a szczególnie zasady prowadzenia oddziaływań grupowych wobec skazanych (np. rożny poziom demoralizacji, różny charakter popełnionych przestępstw), wszelkie oddziaływania grupowe podejmowane są były po uprzednim starannym doborze grupy.

Oddziaływania edukacyjne standardowo stosowane w jednostkach penitencjarnych dotyczą głównie kształcenia formalnego skazanych (uzupełnienie wykształcenia) oraz zawodowego (kursy kwalifikacyjne i kursy zawodowe). Ponadto osadzeni obejmowani są programami readaptacyjnymi, które mają ich przystosować do lepszego funkcjonowania po opuszczeniu zakładu karnego. Programy te dobierane są głównie według charakteru popełnianych przez skazanych przestępstw np. wobec osadzonych stosujących przemoc, prowadzących pojazdy pod wpływem alkoholu. W trakcie takich zajęć poruszane są kwestie edukacyjne (normy i zasady życia społecznego) oraz rozwijane kompetencje społeczne jak radzenie sobie ze stresem, napięciem w konstruktywny sposób.  

Kolejną grupą oddziaływań są oddziaływania terapeutyczne (terapie) wobec osadzonych uzależnionych.
Tytuł projektu: 
A new way to social skills
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2012-1-PL1-GRU06-27994 1
Lata realizacji: 
2012 - 2014
Kraje uczestniczące: 
Polska
Turcja
Węgry
Szwecja
Cypr
Włochy
Cele projektu: 
Celem projektu było rozszerzenie kompetencji społecznych osób zagrożonych wykluczeniem społecznym (skazanych, uchodźców, imigrantów).
W trakcie realizacji projektu podopieczni instytucji partnerskich brali udział w aktywnościach rozwijających kompetencje społeczne z zakresu m. in:
- komunikacji
- radzenie sobie z konfliktami
- autoprezentacja
- radzenie sobie ze stresem
- wzrost samooceny
- organizacja czasu wolnego
- poszukiwanie pracy
Partnerzy projektu zgodzili się że kompetencje społeczne są niezbędne, aby zapobiec wykluczeniu społecznemu, znaleźć pracę, poprawić warunki bytowe osób, które potrzebują wparcia.
Obszary tematyczne: 
Edukacja w więzieniach lub na rzecz powrotu skazanych do społeczeństwa
Możliwość uczenia się dla osób zagrożonych marginalizacją społeczną
Uczenie się podstawowych umiejętności dorosłych słuchaczy
Kompetencje społeczne i obywatelskie
Porozumiewanie się w języku ojczystym
Znaczenie inicjatywności i przedsiębiorczości
Grupa docelowa słuchaczy: 
Osoby zagrożone wykluczeniem społecznym, z marginesu społecznego (skazani, uchodźcy, imigranci) . W przypadku Aresztu Śledczego w Olsztynie skazani mężczyźni, dorośli (od 18 r .ż.), różne wyroki.
Jakie były początki projektu: 
Partnerzy projektu byli poszukiwani za pomocą bazy internetowej udostępnianej przez FRSE. Przygotowałam wstępny  plan współpracy tj. fiszkę informacyjną i zaprosiłam do współpracy instytucje, które zajmują się pracą z osobami z marginesu społecznego. Pozytywnie odpowiedziało 6 partnerów. Wspólnie za pomocą poczty internetowej ustaliliśmy, że pracę koordynować będzie Areszt Śledczy w Olsztynie, czyli instytucja która zainicjowała kontakt i przedstawiła pomysł współpracy. Wówczas przygotowałam ankiety z pytaniami otwartymi, które zostały wysłane do przyszłych partnerów. W ankietach  potencjalni partnerzy określili swoją wizję współpracy, dokonali charakterystyki instytucji, podopiecznych, przedstawili metody pracy w macierzystych jednostkach i oczekiwania w stosunku do projektu, po to by realizacja projektu jak najlepiej wykorzystywała umiejętności partnerów i jak najlepiej trafiała w ich oczekiwania. Określiliśmy także co rozumiemy przez kompetencje społeczne, czyli umiejętności, które chcemy rozwijać.  Na podstawie danych z ankiety sporządzono wniosek aplikacyjny do Narodowych Agencji.
Krótki opis przebiegu projektu: 
 
Spotkania partnerskie:
Pierwsze spotkanie członków projektu odbyło się w Polsce 1-5.10.2012 r. W jego trakcie odbyła się konferencja (z udziałem władz instytucji, władz regionalnych Aresztu i władz publicznych) na której przedstawiono główne założenia projektu i jego członków (poszczególne organizacje przygotowały prezentacje na temat swoich instytucji).  
Na spotkaniu roboczym ustaliśmy plan pracy, zasady ewaluacji i monitorowania. Dyskutowaliśmy o pracy z osobami w trudnych sytuacjach, metodach które używamy , efektach i problemach jakie napotykamy. Byliśmy szczególnie zainteresowani metodami, które nie są powszechne stosowane, ale wiadomo, że mają dobre efekty, takie jak sztuka, teatr, taniec itp. W tym celu przygotowaliśmy "szkolenie pracowników", które odbyło się w Turcji  w dniach 8-10.01.2013. Każdy z krajów przygotował po kilka metod pracy które stosuje na co dzień i uczył pozostałych partnerów jak je wykorzystywać.
Kolejne spotkanie odbyło się na Cyprze w dniach 21-24.10.2013. W trakcie spotkania odbyła się m.i n. konferencja na której przedstawiliśmy efekty naszej pracy z wykorzystaniem nowych metod (tych które poznaliśmy w Turcji), omówiliśmy, które metody sprawdzają się, działają, i które chcielibyśmy włączyć do naszego wspólnego programu. Na spotkaniu roboczym odbyła się szczegółowa ewaluacja i podział zadań na kolejny okres współpracy.
Kolejne spotkanie partnerów miało miejsce w Szwecji w okresie 7-9.2014. W jego trakcie opracowaliśmy ostateczną wersje skryptu szkoleniowego i kolorowanki dla dzieci.
Na spotkaniu we Włoszech w dniach 26-30.05.2014 odbyła się konferencja podsumowująca realizację projektu, w trakcie której przedstawiliśmy osiągnięte rezultaty i cele.
W trakcie każdego spotkania parterów odbywały się aktywności z udziałem  podopiecznych instytucji goszczących takie jak przedstawienia teatralne, wystawy prac. Za każdym razem byliśmy także zapoznawani z działalnością organizacji i metodami pracy stosowanymi przez nią.

Działania krajowe:

Ze względu na charakter grupy - osoby pozbawione wolności, słuchacze projektu nie mogli brać udziału w wyjazdach zagranicznych.
Przez cały okres projektu tj przez dwa lata odbywały się jednak aktywności lokalne, w których wzięło udział w sumie 83 skazanych: były to zajęcia edukacyjne, plastyczne, sportowe, teatralne, treningi komunikacji, treningi radzenia sobie ze stresem, które miały na celu rozwój poszczególnych kompetencji społecznych osadzonych.
Szczególną uwagę wszystkich zwrócił udział osadzonych w Jasełkach. Skazani przygotowali stroje, dekoracje, opracowali sztukę i wystawili ją dla dzieci niepełnosprawnych w dniu 18.12.2012 r.
Grupa 30 osadzonych wzięła udział w 2,3 miesięcznym kompleksowym Programie Kształcenia Kompetencji Społecznych opracowanym na podstawie międzynarodowej współpracy i zawierającym różne moduły pracy (zajęcia indywidualne i grupowe zarówno na terenie aresztu jak i poza nim. (wrzesień – listopad 2013).
Skazani brali udział w przygotowaniu produktu końcowego - kolorowanki. Jest ona praca wspólną podopiecznych 6 krajów.

Upowszechnianie:

Główne założenia projektu były przedstawione w audycji telewizyjnej TV Olsztyn. Kolejne aktywności związane z realizacją projektu były przedstawiane w lokalnym radiu, telewizji, gazetach, a także na spotkaniach organizowanych przez naszą jednostkę (także międzynarodowych).

Na bieżąco była aktualizowana strona internetowa projektu www.grundtvig-socialskills.com
Informacje o projekcie umieszczane były na ogólnopolskim portalu Służby Więziennej.
Informacje o projekcie umieszczone zostały w broszurze informacyjnej jednostki.
Opracowano gadżety reklamowe projektu - kubki, długopisy.

Produkty końcowe projektu: skrypt szkoleniowy i kolorowanki dla dzieci dostępne są na stronie internetowej projektu w 6 językach.

Ewaluacja:
- Ankiety ewaluacyjne po każdym spotkaniu członków projektu dotycząca zarówno spotkania (przygotowanie spotkania, warunki, adekwatność zajęć) jak i projektu w ogóle (czy rozumiane są cele projektu, jak oceniana jest wartość projektu, współpraca) wypełniane przez osoby  uczestniczących w spotkaniu.
- Ankiety ewaluacyjne dla pracowników instytucji zaangażowanych w jego realizację na poziomie lokalnym.
- Ankiety ewaluacyjne i ankiety sprawdzające dla osadzonych biorących udział w Programie Kształcenia Kompetencji Społecznych.
- Informacje zwrotne od osadzonych biorących udział w aktywnościach lokalnych.
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
83 skazanych Aresztu Śledczego w Olsztynie
W wyjazdach zagranicznych: 
Podopieczni Aresztu Śledczego w Olsztynie nie brali udział w wyjazdach zagranicznych z uwagi na charakter instytucji - osoby pozbawione wolności.
Produkty
Produkty projektu: 
logo projektu
skrypt szkoleniowy Program Kształcenia Kompetencji Społecznych
Kolorowanka dla dzieci
kalendarze na rok 2014
jasełka + scenografia i stroje
kubki projektowe
ceramika
prace plastyczne (kolaż, obrazy)
kartki świąteczne
konferencje
trening kadry
warsztaty - opracowanie materiałów do projektu końcowego
prezentacje multimedialne (dostępne na stronie projektu)
audycje telewizyjne
audycje radiowe
video dokumentacja - dostępna na stronie projektu
broszury informacyjne
długopisy
medale
tabliczki pamiątkowe
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 
 
  • skrypt szkoleniowy Programu Kształcenia Kompetencji Społecznych został rozpowszechniony w jednostkach penitencjarnych okręgu olsztyńskiego celem jego wykorzystania w pracy z tamtejszymi skazanymi, dostępny jest także na stronie internetowej projektu w 6 językach
  • kolorowanka dla dzieci została przekazana dzieciom (ponad 100 egzemplarzy) , jest dostępna na stronie internetowej projektu w wersji elektronicznej
  • artykuły, prezentacje, audycje radiowe, filmy i zdjęcia na temat realizacji projektu wykorzystywane są w trakcie odpraw jednostki w celu dalszego zachęcenie funkcjonariuszy do dodatkowych aktywności zawodowych
  • zdjęcia z zajęć oraz zdjęcia produktów końcowych wykorzystywane są w prac z osadzonymi jako dobre przykłady, w celu motywowania ich do pracy
  • kadra pracująca w projekcie brała udział w treningu - uczyliśmy się nowych sposobów pracy kształtujących kompetencje społeczne. umiejętności te poszerzyły nasz wachlarz pracy
  • długopisy, kubki projektowe stanowią aktualnie reklamę projektów unijnych i zachęcają do udziału w kolejnych edycjach projektów
Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 
W Areszcie Śledczym w Olsztynie dzięki projektowi rozwinięto ofertę edukacyjną dla skazanych – uruchomiono kółko plastyczne, historyczne, realizowane są zajęcia relaksacyjne. Zajęcia są na stałe włączono do programu działalności jednostki, odbywają się cyklicznie.
  • Dzięki udziałowi w projekcie i zainicjowaniu kontaktów z innymi instytucjami i osobami wyraziły one chęć współpracy z nami i skazanymi na płaszczyźnie edukacyjno - kulturowej także po zakończonym projekcie (szkoła specjalna, muzeum historii Olsztyna, wolontariusz prowadzący zajęcia taneczne).
  • Organizacje partnerskie zapraszają nas do współpracy przy realizacji kolejnych projektów - Erasmus.
  • Wątek osobisty: przyjaźnie z zagranicznymi parterami, które trwają do dziś :)
  • Zwiększenie umiejętności językowych pracowników.
  • Rozwój kompetencji osobistych pracowników (pewność siebie, motywacja, umiejętności społeczne).
Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Celem projektu było zwiększenie wybranych kompetencji społecznych osób zagrożonych wykluczeniem społecznym. W tym celu skazani objęci zostali różnym aktywnościami, które miały te kompetencje rozwijać. Dodatkowo, grupa 30 osadzonych objęta została kompleksowym programem szkoleniowym (Programem Kształcenia Kompetencji Społecznych). Efektywność zajęć została oceniona arkuszami ewaluacyjnymi i oceniona na wysokim poziomie - można uznać że cel projektu został osiągnięty - skazani rozwinęli swoje umiejętności w zakresie m.in. autoprezentacji, samooceny, komunikacji, radzenia sobie z napięciem i konfliktami.

Niektórzy osadzeni podawali, ze dzięki udziałowi w projekcie (aktywnym wykorzystaniu czasu izolacji) otrzymali lepszą ocenę funkcjonowania i mieli większą szansę na warunkowe przedterminowa zwolnienie z zakładu karnego (kilku osadzonych projektowi przypisuje wcześniejsze zwolnienie z zk).

Skazani podawali, że relacje z rodziną (poza murami) układają im się  lepiej, gdy rodzina wie, że angażują się w działalność pomocową dla innych (mowa m.in. o Jasełkach wystawionych dla dzieci ze szkoły specjalnej) i pracują nad zmianą siebie (zajęcia z komunikacji, radzenia sobie ze stresem itd.).

Skazani podawali, że dzięki udziałowi w projekcie czują się bardziej przygotowani do procesu poszukiwania pracy po opuszczeniu zakładu karnego dzięki zajęciom z autoprezentacji, pisania CV (niestety nie będziemy mogli zweryfikować czy pracę tą udało im się znaleźć).

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 
Produkt końcowy nad którym pracowaliśmy przez 2 lata i który został sprawdzony przez nas - Program Kształcenia Kompetencji społecznych został wydrukowany i udostępniony organizacjom państw członkowskich, które zajmują się pracą z osobami zagrożonymi wykluczeniem społecznym. Został wydrukowany w 6 językach, więc odbiór jest bardzo szeroki. Sześć językowych wersji jest dostępnych na stronie internetowej projektu, możliwej do ściągnięcia przez wszystkich zainteresowanych.
Dzięki temu kolejne instytucje mogą wprowadzać zajęcia, które rzeczywiście kształtują kompetencje.
Kolorowanka dla dzieci opracowana przez słuchaczy jest dostępna w wersji elektronicznej - gotowa do dalszej dystrybucji.
Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 
„Pierwszy raz się zdarzyło, że ktoś we mnie uwierzył” - skazany Patryk
„Nie sądziłem, że jestem taki zdolny” - skazany Grzegorz
„Dla uśmiechu dzieci warto było tak ciężko pracować” - skazany Łukasz
„Duże znaczenie miała dla mnie możliwość podpatrzenia pracy funkcjonariuszy w innych krajach ... to motywuje do pracy” - funkcjonariusz Rafał
„Miło było patrzeć jak ze spotkania na spotkanie skazani stawali się coraz ufniejsi i z coraz większym zaangażowaniem uczestniczyli w zajęciach, na koniec pytali czy nie możemy projektu kontynuować dalej :) , jestem zaskoczona także pozytywnym nastawieniem osób z zewnątrz, żadna osoba którą prosiliśmy o pomoc nam nie odmówiła - wolontariusze, studenci, nauczyciele szkół publicznych, pracownicy urzędu miasta, wszyscy chętnie nam pomagali” - Agata
Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

-

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Agata Młynik
Data wypełnienia formularza/karty: 
30.01.2015

Training manual on social integration of refugee children and unaccompanied minors for developing social workers' competences

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Doradztwo i poradnictwo
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Inne
Umiejętności podstawowe
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Stowarzyszenie Obszary Kultury
ul. Krzemieniecka 2a, 94-030 Łódź
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Maria Goldstein, 502 626 542, mgold@math.uni.lodz.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Stowarzyszenie "Obszary Kultury" ma siedzibę w Łodzi, ale jego działania mają zasięg ponadlokalny. Zajmuje się między innymi: edukacją, popularyzacją różnych dziedzin kultury i sztuki, działaniami na rzecz środowisk i osób dysfunkcyjnych i niepełnosprawnych, mniejszości narodowych, działalnością wspomagającą rozwój wspólnot i społeczności lokalnej, propagowaniem idei integracji europejskiej, problematyką praw kobiet. Działania edukacyjne (warsztaty, koncerty, wystawy, promocje książek itd.) Stowarzyszenia skierowane są do szeroko pojętej społeczności lokalnej.

Członkami Stowarzyszenia są edukatorzy, kulturoznawcy, pracownicy naukowi, psycholodzy, socjolodzy, studenci łódzkich uczelni. Wspólną cechą członków Stowarzyszenia jest ich pasja społecznikowska i kreatywność w podejmowaniu tematów kulturowych. Stowarzyszenie swoje działania prowadzi nieodpłatnie, korzystając z pracy wolontariackiej członków; nie prowadzi działalności gospodarczej.

Tytuł projektu: 
Training manual on social integration of refugee children and unaccompanied minors for developing social workers' competences
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-IT2-GRU06-23064 9
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Włochy
Polska
Litwa
Dania
Niemcy
Hiszpania
Szwecja
Rumunia
Turcja
Cele projektu: 
  • Pogłębianie wiedzy pracowników i słuchaczy organizacji partnerskich i innych organizacji pozarządowych na temat integracji społecznej i praw uchodźców,
  • zwiększanie świadomości społecznej w zakresie integracji uchodźców oraz praw dostępu do edukacji dla uchodźców,
  • wymiana doświadczeń i wiedzy na temat społecznej integracji uchodźców,
  • wymiana doświadczeń i wiedzy na temat strategii i metod nauki o prawach człowieka,
  • dążenie do  zrozumienia i poszanowania praw człowieka i demokracji,
  • nawoływanie do tolerancji i szacunku dla uchodźców, innych ludzi i kultur,
  • wymiana wiedzy o strategii i sposobach uczenia się,
  • dzielenie się wiedzą na temat różnych form działalności na rzecz uchodźców,
  • uzyskanie pozytywnego wpływu na poglądy różnych grup społecznych na temat uchodźców,
  • rozwijanie nieformalnych i formalnych metod uczenia się.
Obszary tematyczne: 
  1. Grupy docelowe o specjalnych potrzebach.
  2. Podejścia dotyczące zagadnień włączania.
  3. Walka z rasizmem i ksenofobią.
  4. Aktywne obywatelstwo.
  5. Podstawowe umiejętności dorosłych słuchaczy.
  6. Poradnictwo i doradztwo zawodowe
Grupa docelowa słuchaczy: 

Słuchacze rekrutowali się z grup korzystających z oferty edukacyjnej organizacji partnerskich biorących udział w projekcie, byli to w szczególności imigranci oraz przedstawiciele organizacji zawodowo zajmujących się tematyką projektu, z którymi podjęta została współpraca w ramach realizacji projektu. Polscy słuchacze to osoby skupione wokół Stowarzyszenia Obszary Kultury, Poleskiego Ośrodka Sztuki oraz Instytutu Tolerancji, Stowarzyszenia Sietar, również pracownicy i osoby przebywające w Ośrodku dla Uchodźców w Grotnikach oraz przedstawiciele organizacji zajmujących się sprawami uchodźców.

Jakie były początki projektu: 

Projekt był kontynuacją projektu Grundtviga „Potrzeby psychospołeczne uchodźców” zakończonego w roku 2011. Już w trakcie realizacji tego projektu partnerzy (organizacje z Turcji, Włoch, Hiszpanii, Niemiec) postanowili kontynuować pracę nad tym tematem. Do projektu zostało zaproszonych 5 nowych partnerów m.in. nasze stowarzyszenie. Zaproponowano nam udział w projekcie ponieważ w „sieci partnerskiej” znane jest nasze doświadczenie w realizacji projektów poświęconych tematyce społecznej.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Hamburg 11-14.10.2011 - IMIR „Instytut Badań nad rasizmem i migracją”

Jednym z ważnych elementów wizyty była prezentacja zakończonego projektu i jego produktów, m.in. platformy edukacyjnej, która była medium do prezentacji wytworzonych środków dydaktycznych. IMIR stworzył również sieć organizacji pozarządowych, które połączyły siły w pracy na rzecz uchodźców, realizowanej w ramach poprzedniego projektu Grundtviga. Razem z koordynatorem poprzedniego projektu - Dr Andreasem Heronymusem, odwiedziliśmy również jedną z organizacji, stanowiącą element wspomnianej sieci, mianowicie Cafe Exil. Jest to niezależna organizacja oferująca pomoc i doradztwo dla uchodźców i osób starających się o azyl w Hamburgu. Następną organizacją działającą w tej sieci jest "Projekt FLUCHTort Hamburg Plus" - „Miejsce schronienia Hamburg plus”, której zadaniem jest udzielanie porad i pomocy osobom o statusie uchodźcy, w celu ułatwienia integracji i zwiększenia szans na rynku pracy. Przedstawiony został również artystyczny projekt  "Hajusom", który daje niepełnoletnim i dorosłym emigrantom i uchodźcom możliwość realizacji i wymiany swoich artystycznych doświadczeń oraz zaistnienia w swoich zawodach i realizacji swoich pasji. Miały również miejsce spotkania z nauczycielami uczącymi dzieci uchodźców, między innym Juttą Warlies - dyrektorką szkoły ogólnokształcącej, która uczestniczyła w projekcie badawczym na temat sytuacji romskich rodzin w Niemczech. Było to bardzo ciekawe spotkanie, ponieważ służyło ono również wymianie doświadczeń i pozwoliło na przekazanie wypracowanych w realizowanym przez nasze Stowarzyszenie projekcie „Integracja Romów w Europie” rezultatów. W omawianej szkole uczyło się wiele romskich uczniów z Łodzi. Jednym z nauczycieli języka romskiego był znany romski skrzypek z Łodzi. Projekt ten realizowany był na zlecenie UNICEFu. Prezentowane były różne projekty wspierające nauczanie integracyjne i wszelką edukację uchodźców. Miało miejsce również spotkanie z Urlike Scha. Powoduje to lepszy kontakt z uchodźcami. Andreas Hieronymus przekazał nam również publikacje badawcze opracowane przez jego organizację, dotyczące sytuacji muzułmanów nie tylko w Hamburgu ale także w Europie.

Palermo 9-11.11.2011

Reprezentanci instytucji partnerskich zreferowali sytuację imigrantów i uchodźców w swoich krajach. Dowiedzieliśmy się, że e względu na swoje położenie geograficzne i sytuację ekonomiczną kraje te mają w różnym stopniu rozwinięty program pomocowy i przyjmują inna ilość emigrantów. Najwięcej emigrantów przejeżdża obecnie do Włoch, lądują głównie na Lampeduzie i na Sycylii. Ta fala emigracyjna wiązała się z wojną w Afryce Północnej. Większość uciekinierów przybywa z biednych krajów środkowej Afryki. Wśród nich jest wiele młodych osób bez dokumentów, nieznających żadnego języka europejskiego. (Akcje pomocowe w takich wypadkach muszą być bardzo szybkie, ponieważ szczególnie na młodocianych imigrantów czyhają różne niebezpieczeństwa, np. mafia wyłapuje ich do niewolniczej pracy. Również Hiszpanię można uznać za kraj przeciążony emigrantami, dysponuje ona jednak rozbudowanymi programami pomocowymi i wykształconymi trenerami do pracy z przybyszami, ze szczególnym nastawieniem dla młodocianych. Szwecja też przyjmuje od lat uchodźców, docierają tam nawet po kilkunastomiesięcznej podróży. Kraj ten dysponuje szeroką ofertą pomocową dla dzieci i dorosłych, w tym dla matek z dziećmi. Pomoc niesiona jest w ścisłej współpracy z kościołem luterańskim. Różna jest polityka poszczególnych państw w stosunku do uchodźców (Niemcy, Włochy, Hiszpania i Szwecja są otwarte i chętne do pomocy, Litwa i Dania pozostają bardziej ostrożne w przyjmowaniu cudzoziemców). Polska mimo małego doświadczenia ma bardzo dobry program pomocy, opracowany w Warszawie i Kielcach. Rumunia ma kilka programów i źródeł finansowania, mają mało imigrantów, ale szczególnie dobra pomoc dla kobiet ze Wschodu i Południa.

Następnie  dokonaliśmy  analizy SWOT naszego partnerstwa oraz zdefiniowaliśmy wkład każdej organizacji do procesu uczenia się i realizacji projektu i ustaliliśmy następne kroki naszej działalności w projekcie, rozmawialiśmy o potrzebach edukacyjnych pracowników socjalnych, nauczycieli, wolontariuszy, dzieliliśmy sie uwagami na temat trudności w pracy z dziećmi emigrantów i na temat praktycznych metod pracy z dziećmi uchodźców. Porównywaliśmy metody stosowane w rozpowszechnianiu informacji o prawach człowieka. Stwierdziliśmy, że praca nad zaspakajaniem potrzeb pracowników i zwiększaniem kompetencji grup pomocowych( nauczyciel, wolontariusz) wymaga stałej współpracy i wymiany doświadczeń, korzystania z przykładów best practice oraz inwestycji zarówno w zespoły pomocowe, jak i też w beneficjentów tej pomocy.

W tym spotkaniu wzięło udział 2 słuchaczy.

Ankara 9-11.05.2012               

W Ankarze zaprezentowano  serwer ftp służący wymianie danych między organizacjami partnerskimi i omówiono zasady korzystania z niego. Następnie przedstawiciele wszystkich organizacji partnerskich krótko przedstawili, jakie działania w ramach projektu podejmowali od czasu ostatniego spotkania oraz jakie najważniejsze informacje uzyskali na drodze tych działań. Potem nastąpiło omówienie pozostałych narzędzi wymiany i rozpowszechniania informacji w ramach projektu m.n:. strony internetowej, grupy na portalu Facebook oraz grupy mailingowa.

Kontynuowano pracę nad określeniem struktury podręcznika, który ma powstać w wyniku projektu. Uczestnicy spotkania podzielili się na cztery grupy, w których analizowali istniejące publikacje o podobnej tematyce.

Następnie każda z grup przedstawiła wnioski ze swojej pracy. Uzgodniono,   że podręcznik ma mieć charakter bardzo praktyczny, mówić przede wszystkim o wyzwaniach stojących przed pracownikami socjalnymi i poza częścią zasadniczą, zawierać wstęp, opis źródeł oraz bibliografię.  W wyniku dyskusji, którą wywiązała się między przedstawicielami poszczególnych grup, określono kształt zasadniczej części dokumentu. Rozważano między innymi takie kwestie jak: różnice w uwarunkowaniach prawnych w krajach partnerskich (zwłaszcza między Turcją a krajami UE), kompetencje, jakie powinni posiadać pracownicy społeczni, kwestie mieszkaniowe, prawne, edukacyjne i integracyjne. Ostatecznie ustalono, że przedstawiciele każdej organizacji opiszą przypadek jednego nieletniego, obrazujący ważne wyzwania stojące przed pracownikami socjalnymi w ich kraju. Główna część prodręcznika będzie się więc składała z tzw. case studies, opisanych według podobnego schematu:

  1. Na czym polegał problem/wyzwanie?
  2. Co i jak zostało zrobione?
  3. Jakie były rezultaty?

Ustalono, że przed spotkaniem w Wilnie każda organizacja przygotuje historię wybranego dziecka ze swojego kraju i prześle ją pozostałym organizacjom.

Przed południem kontynuowano rozmowę o zasadniczej części podręcznika. Uczestnicy wymienili swoje pierwsze wyobrażenia o tym, które problemy i wyzwania będą stanowiły sedno opisywanych przez nich historii. Wymieniano takie obszary tematyczne jak szanse edukacyjne, kwestie prawne, integracja społeczna w szkole, warunki bytowe, bariera językowa, konflikty rówieśnicze, problemy psychologiczne (trauma).

Następnie zaprezentowano dokument dotyczący strategii rozpowszechnia informacji o projekcie. Uznano, że wykorzystane zostaną takie narzędzia jak strona internetowa, Facebook, newslettery, wiadomości w prasie. Strona internetowa zostanie wyposażona w program Google analytics, aby widoczne były statystyki odwiedzin strony. Organizacje partnerskie będą uczestniczyć w tworzeniu tekstów do newslettera. Stworzony zostanie baner, logo projektu oraz ulotka.

Potem nastąpiło przypomnienie zadań i zobowiązań podjętych przez poszczególne organizacje partnerskie. Omówiono także kwestię raportów ewaluacyjnych, które trafią do Agencji Narodowych. Przypomniano miejsca i ustalono terminy kolejnych spotkań: w Wilnie, Bukareszcie i Hamburgu.

Wilno 11-13. 10.2012

Spotkanie rozpoczęło się prezentacją wszystkich uczestników spotkania. Musa Kirkar, koordynator projektu CEIPES, przedstawił program pracy na najbliższe dwa dni. Koordynatorzy - przedstawiciele organizacji partnerskich zreferowali feedback właściwych Agencji Narodowych dotyczący raportu postępów. Następnie rozpoczęła się dyskusja o sposobach upowszechniania projektu.

Działania upowszechniajace:

  • Przedstawiciele rumuńskiej organizacji partnerskiej (AUR) zaprezentowali swoją sprawdzoną strategię upowszechniania.
  • Koordynatorka z litewskiej organizacji (SMK) zaprezentowała strategię ewaluacyjną stosowaną w jej organizacji.

Po obu prezentacjach nastąpiła dyskusja i wymiana doświadczeń w tych aspektach. Następnym omawianym zagadnieniem było przygotowanie produktu końcowego. Ustalono, że pierwsza wersja „podręcznika” ma być gotowa przed następnym spotkaniem w Bukareszcie (marzec 2013). W tym czasie mogą już mieć miejsce konsultacje i opinie zwrotne dotyczące tego produktu.

Następnym punktem programu spotkania była wizyta w oddalonym o 120 km od Wilna ośrodku dla uchodźców w Rukla. Ośrodek ten (The Refugees Reception Center) jest jednostką budżetową. Przeznaczony do czasowego pobytu uchodźców, oferuje zabezpieczenie socjalne i aktywności zmierzające do społecznej integracji cudzoziemców. Zapewnia pobyt czasowy pozostającym bez opieki nieletnim i wspiera ich podczas procesu aplikowania o status azylanta  w Republice Litwy. Ośrodek dla uchodźców został założony przez Ministerstwo Spraw Społecznych i Pracy Republiki Litwy. Ośrodek składa się z 5 oddziałów. Pracuje w nim 30 osób.  Założony w roku 1996, przyjął dotychczas ok. 2000 uchodźców. Podczas pobytu w ośrodku uchodźcy otrzymują: opiekę socjalną, zdrowotną i pomoc prawną, intensywny kurs litewskiego, kurs wiedzy o społeczeństwie litewskim, a także ocenę ich osobistych umiejętności i przydatności na rynku pracy, możliwość przysposobienia zawodowego, umieszczenia dzieci w przedszkolu i szkole.

Drugi dzień spotkania poświęcony był w przeważającej mierze dyskusji na temat studium przypadku (study case). Każda z organizacji przygotowała i przedstawiła swój study case. Następnie uczestnicy spotkania zostali podzieleni na grupy robocze, w których jeden z przypadków został poddany szczegółowej analizie oraz została stworzona lista kompetencji, jakimi muszą dysponować pracownicy socjalni, pracujący z uchodźcami. Następnie rezultaty pracy grup roboczych zostały omówione w dyskusji plenarnej.

Ustalono, że każda organizacja opisze w trzeciej osobie case study z perspektywy pracownika socjalnego i sporządzi listę kompetencji związanych z tym konkretnym przypadkiem. „Podręcznik” powinien zawierać ogólną listę wszystkich umiejętności i kompetencji pracowników socjalnych oraz innych osób pracujących z uchodźcami. Omawiana była również struktura tego dokumentu. Zostały również przydzielone zadania, zmierzające do opracowania końcowej wersji produktu - ustalono, że do polskiej organizacji będzie należała korekta wersji angielskiej całego „podręcznika”. Zadania tego podjął się nasz słuchacz Mark Gilston, mieszkający w Łodzi Anglik. Zostały również potwierdzone daty następnych spotkań: Bukareszt 19-22 marca i Hamburg 4-8 czerwca 2013.

W tym spotkaniu wzięło udział 8 słuchaczy.

Bukareszt  21-22.03.2013

Spotkanie rozpoczęło się od powitania uczestników spotkania przez rumuńskich organizatorów z AUR – A.N.S.R.U. (The National Association of Human Resources Specialists) oraz zwiedzenia siedziby naszych gospodarzy. Następnie miało miejsce spotkanie i bardzo ciekawa rozmowa z kobietami, które były uchodźcami i znalazły swoje miejsce do życia w Rumunii. Były to m. in.:

  • Bella z Demokratycznej Republiki Kongo. Pracuje w organizacji, która pomaga uchodźcom. Omawiała sytuacje nieletnich uchodźców.
  • Mara z Iraku. Pracuje w AUR – A.N.S.R.U. (The National Association of Human Resources Specialists). Opowiadała, jak uciekła z Iraku i jak wyglądało jej życie w Rumunii, po uzyskaniu pozwolenia na pobyt. Wyraziła nadzieję, że za rok dostanie obywatelstwo rumuńskie.

Ważnym punktem programu była wizyta w instytucie ARCA-Romanian Forum for Refugees and Migrants. Każdy z pracowników opowiedział, jak wygląda jego praca oraz czym się zajmuje. Instytut wspiera osoby pochodzące z krajów trzeciego świata, które przyjeżdżają do Rumunii, by pracować, studiować lub z powodów osobistych. Jednym ze sposobów pomagania tym osobom jest przewodnik wydany przez ARCA, zawierający wiele informacji na temat praw, obowiązków oraz szans dla obcokrajowców pozostających w Rumunii. Przewodnik pozwala odnaleźć się zarówno w aspektach prawnych, jak i socjalno-kulturowych i jest dostępny w języku rumuńskim, angielskim, francuskim, tureckim oraz chińskim. Ciekawostką są zawarte w przewodniku przydatne wyrażenia w języku rumuńskim, które ułatwiają komunikację w celu załatwienia podstawowych spraw, już w pierwszych dniach pobytu w Rumunii. ARCA angażuje się w bieżącą pomoc, jak również w projekty szkoleniowe. W instytucie prowadzona jest także świetlica dla nieletnich uchodźców. Wśród pracowników ARCA dało się wyczuć dużą pasję, zaangażowanie  i chęć niesienia pomocy innym.

W tym spotkaniu wzięło udział 2 słuchaczy.

Hamburg 27.05.- 1.06. 2013

Wizyta partnerska Spotkanie w instytucji partnerskiej IMIR – Instytut Badań nad Migracjami i Rasizmem. Prezentacja ostatecznej wersji podręcznika i dyskusja nad sposobami upowszechniania tego produktu. Wstępne prace nad przygotowaniem raportu końcowego. Prezentacja programu finałowego spotkania partnerskiego ze szczególnym uwzględnieniem koncepcji dyskusji ewaluacyjnej „word café" jako sposobu na dyskusję, w którą wszyscy uczestnicy są równie zaangażowani.

Dyskusja dotycząca aktualnej sprawy 300 uchodźców z ogarniętej działaniami wojennymi Libii, którzy schronili się we Włoszech, otrzymując tam status uchodźcy z prawem do pracy. Ponieważ to jednak okazało się fikcją, na podstawie wiz turystycznych przyjechali do Niemiec m.in. do Hamburga. Po upływie ważności wiz władze niemieckie zamierzają deportować ich z powrotem do Włoch (zgodnie z postanowieniami z Schengen). Azylanci znaleźli schronienie w namiotach przygotowanych dla nich przez parafie kościelne w dzielnicach St. Pauli i Altona (tutaj ma siedzibę nasza instytucja partnerska iMiR). Nasze partnerstwo wydało oświadczenie do prasy (http://access.ceipes.org/press-release-international-learning-partnership-access-calls-for-the-resettlement-of-the-300-libyan-refugees-in-hamburg/, w którym wspiera działania dążące do zaakceptowania tych uchodźców w Niemczech. Koordynator projektu Musa Kirkar/Palermo: ”Ze względu na kryzys, uchodźcy nie mają u nas przyszłości. Bądźcie solidarni i pomóżcie im” Andreas Heronymus iMiR/Hamburg uważa, że właśnie jest dobry moment aby pokazać, że w Europie rzeczywiście respektowane są prawa człowieka, a rasizm i dyskryminacja nie mają żadnych szans”

Wizyta w Verikom - Związku Międzykulturowej Komunikacji i Edukacji - organizacji, której głównym zadaniem jest wszelka pomoc dla uchodźców: walka o ich polityczne i społeczne równouprawnienie, przeciwstawianie się rasowej dyskryminacji, poradnictwo i szkolenia. Działania tej organizacji są finansowane m. in. ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego, Krajowego Urzędu do Spraw Migracji i Uchodźców oraz Urzędu Pracy, Spraw Społecznych, Rodziny i Integracji.

Verikom oferuje kursy alfabetyzacji dla dorosłych migrantów, którzy nie umieją pisać ani czytać w języku kraju z którego pochodzą. W kursach tych uczestniączą cześciej kobiety (np. z Afganistanu i Somalii). Później mogą wziąć udział w integracyjnych kursach alfabetyzacji języka niemieckiego. Osoby prowadzące te kursy mają bardzo trudne zadanie, ponieważ ich słuchacze mają bardzo różną bazę edukacyjną. Verikom stara się przede wszystkim pomóc uchodźcom w integracji na rynku pracy, wierząc, że jest to najlepsza droga do integracji społecznej. Jedna z uczestniczek kursu powiedziała, że dopiero kiedy jechała autobusem do pracy poczuła przynależność do tutejszego społeczeństwa.

Hamburg 4-8.06 2013

Rano odbyła się wycieczka do Internationale Bausstelung IBA (Międzynarodowa Wystawa Budownictwa i Konstrukcji), gdzie przedstawiono nam projekty owego Instytutu. Następnie zwiedziliśmy Bunkier Energetyczny, skąd rozciągał się widok na cały Hamburg oraz dzielnicę budynków socjalnych dla imigrantów.

Po południu Judy Engelhard przedstawiła nam zakres pracy w Bürgerhaus Wilhelmsburg. Jest to miejsce spotkań i wydarzeń kulturalnych. Kolejnym punktem była rozmowa o podniesieniu statusu dzielnicy Wilhelmsburg i dyskusja. O godzinie osiemnastej zebraliśmy się w restauracji Die Tonne na kolacji, gdzie kontynuowaliśmy dyskusje merytoryczne.

Podczas drugiego spotkania w siedzibie iMiR/W3 partnerzy przygotowywali się do wieczornego spotkania i klubu dyskusyjnego World Cafe. Wiebke Krause przedstawiła projekt „Why not” dotyczący uchodźców i tego, jakie pedagogiczne kwalifikacje są istotne przy współpracy z mniejszościami narodowymi. „Why not” to kawiarnia w centrum Hamburga, miejsce otwarte dla wszystkich, niezależnie od rasy, koloru skóry, religii czy języka, dla tych, którzy chcą nauczyć się języka niemieckiego, czy uzyskać pomoc w sprawach prawnych, na przykład, dla tego, kto stracił dom i musi znaleźć drogę do nowego życia, kto został pozbawiony praw człowieka i po prostu chce być człowiekiem, dla tych, którzy musieli emigrować ze swojego kraju ze względu na prześladowania polityczne czy religijne, dla tych, którzy potrzebują tylko filiżanki kawy lub rozmowy. Po lunchu nastąpiła World Cafe i dyskusja rezultatów dotychczasowej współpracy. W grupach omawialiśmy zagadnienia takie jak:

  • Jaki rodzaj dystrybucji może zmotywować pracowników społecznych i wolontariuszy do używania podręcznika w kontekście ich pracy.
  • W jaki sposób „case studies” ( analizy przypadków) podnoszą naszą świadomość w konkretnych aspektach pracy z mniejszościami.
  • Jak chciałbyś wykorzystać podręcznik w twojej organizacji?
  • W jakim ośrodku społecznym podręcznik byłby najbardziej potrzebny?

 Zaproszeni goście komentowali nasz podręcznik. O godzinie 17 nastąpiło oficjalne przedstawienie podręcznika ”Training manual on social integrationrefugee children and unaccopanied minors for developing social workers”, a o osiemnastej wzięliśmy udział w Interkulturowym Festiwalu z zaproszonymi gośćmi.

W piątek 7 czerwca koordynatorzy spotkali się, aby kontynuować  pracę nad raportem końcowym, Partnerzy z Litwy pracowali z uczestnikami nad ewaluacją projektu. Nastąpiła ostatnia wymiana uwag i rozdanie certyfikatów. Na tym zakończyło się ostatnie spotkanie w ramach projektu.

 W tym spotkaniu wzięło udział 4 słuchaczy.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
250
W wyjazdach zagranicznych: 
18
Produkty
Produkty projektu: 

Strona na portalu facebook utworzona dla słuchaczy, koordynatorów i innych zainteresowanych osób, aby utrzymywać kontakt i uaktualniać manual. https://www.facebook.com/groups/183026631784359/?fref=ts

Strona internetowa utworzona w celu upowszechniania rezultatów projektu oraz informacji związanych programami LLP: http://access.ceipes.org/.

Manual to podręcznik społecznej integracji dorastających dzieci uchodźców i pozbawionych opieki nieletnich, ze szczególnym uwzględniłem ich dostępu do edukacji, przeznaczony dla wszystkich osób pracujących z tymi grupami młodzieży. Dostępny pod adresem: http://access.ceipes.org/wp-content/uploads/ACCESS-manual-Final.pdf.

Rejestracja wideo warsztatów i przedstawienia "Podróż” oraz wystawa o tym samym tytule.

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Promocja "podręcznika" poprzez stronę internetową oraz rozesłanie informacji do prasy - zaproszenie do zapoznawania się z opracowaniem wystosowane z okazji Światowego Dnia Uchodźcy w dniu 20 czerwca 2013.

Wszystkie te produkty były przedstawione i rekomendowane podczas pierwszego spotkania partnerskiego w Pradze w dniach 31 października - 3 listopada 2013 w projekcie „Learn-Understand-Trust-Act. Civil Education on Asylum Policy in Europe" poświęconym również tematyce uchodźctwa realizowanym przez Instytut Tolerancji w Łodzi.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Pracownicy naszego stowarzyszenia uczestniczyli w konwersacjach języka angielskiego zmotywowani chęcią "godnego" reprezentowania organizacji podczas spotkań partnerskich za granicą. Projekt przyczynił się do zwiększenia własnych kompetencji międzykulturowych oraz doświadczenia w animowaniu wydarzeń, rozwijając te kompetencje u pracowników i słuchaczy.  Poznanie uwarunkowań pracy z cudzoziemcami, w tym najważniejszych problemów pojawiających się w pracy z dorastającymi uchodźcami i przykładowych rozwiązań, rozwój umiejętności organizowania zajęć dla młodzieży wzbogaciły codzienny warsztat pracy w podejmowaniu działań prospołecznych i integracyjnych. W przyszłości planowana jest kontynuacja współpracy z ośrodkiem w Grotnikach, w celu pracy z dorastającymi uchodźcami. Wraz ze wzrostem umiejętności zarządzania projektem zdobyte zostały doświadczenia w zakresie współpracy z innymi organizacjami (zagranicznymi oraz polskimi) jak również współpracy z pracownikami socjalnymi oraz rozwinięcie umiejętności pracy badawczej - przygotowania podręcznika. Pracownicy mieli okazję do poszerzenia ogólnej wiedzy o poszczególnych krajach i kulturach oraz o sytuacji (prawnej, społecznej, kulturowej) cudzoziemców - w tym uchodźców – w poszczególnych krajach partnerskich.

Projekt 'Training manual on social integration" obejmował nową, nieznaną dotąd tematykę - uchodźctwa. Spowodowało to potrzebę  nawiązania kontaktów z organizacjami i instytucjami, które już miały doświadczenie w tym temacie lub też ich profil działania skupiał się na bezpośredniej pracy z uchodźcami. Były to np.: Urząd do Spraw Cudzoziemców, Helsińska Fundacja Praw Człowieka, Fundacja Polskie Forum Migracyjne, Polska Akcja Humanitarna, Stowarzyszenie Etnos oraz inne centra kultury, np. Teatr Szwalnia. Praca z nowymi organizacjami umocniła również współpracę między pracownikami i stworzyła im możliwość lepszego zapoznania się z zagadnieniem realizowanego projektu.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Słuchacze mieli okazję do szlifowania swoich umiejętności językowych podczas realizacji zaplanowanych wydarzeń programu wizyty u partnerów oraz w fazie przygotowawczej do wyjazdu. Zwiększyli swoje kompetencje społeczne podczas przebywania w grupie oraz spotykając  partnerów z innych krajów. Możliwość porozumienia się zwiększa pewność siebie, daje poczucie przynależności do grupy oraz motywację do nauki języków obcych. Każdy wyjazd i każde spotkanie partnerów poszerza wiedzę o ich krajach poprzez wymianę informacji, prezentacje przygotowane przez gospodarzy, wizyty w muzeach, udział w wydarzeniach artystycznych oraz poprzez własne obserwacje.

Słuchacze wzięli udział w licznych działaniach lokalnych przeprowadzonych w ramach projektu: dyskusjach, debatach, prezentacjach publikacji i książek, w których poruszana była tematyka projektu, koncertach i wystawach. Również naszym najmłodszym słuchaczom - dorastającym dzieciom uchodźców z Grotnik została stworzona okazja uczenia/porozumiewania się w językach obcych. Projekt miał wpływ na zwiększenie pewności siebie u młodzieży z Grotnik, szczególnie w zakresie nawiązywania relacji międzykulturowych oraz wyrażania swoich emocji i poglądów. W przypadku dorastających dzieci uchodźców nastąpił wzrost motywacji do integracji społecznej oraz do nauki w szkole. Młodzież ta, podczas zorganizowanych przez nas warsztatów, poznała swoich przyszłych szkolnych kolegów - Polaków.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

„Podręcznik” jest ogólnie dostępny w formie elektronicznej i papierowej i służy jako poradnik dla pracowników socjalnych pracujących z uchodźcami.

Może stać się również bazą wyjściową w realizacji innych projektów o podobnej tematyce społecznej.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

“Being a leaner in the project opened my eyes to the scale of current mass migrations, how to cope with them and how work towards happy outcomes. Being involved with the manual has made me more compassionate and empathetic and to understand that my worries are nothing compared to what some displaced persons have to endure. 

Furthermore, the Pan-European cooperation required to produce such a manual for such a noble cause has provided a fantastic networking base for myself and all the participants.

It has been an honour for me to be involved in the Access Manual and I hope that one day I will again have the opportunity to offer my services in any capacity for a similar project"

"Udział w projekcie „Access” był dla mnie ważnym doświadczeniem. Dowiedziałem się wiele na temat sytuacji uchodźców w Europie i codziennych problemach, z jakimi się zmagają. Ta nowa perspektywa pozwoliła mi lepiej zrozumieć sytuację osób, które z różnych powodów muszą opuszczać swoją ojczyznę.

Jestem pewien, że podręcznik dla pracowników socjalnych, który powstał w trakcie warsztatów będzie praktycznym i użytecznym narzędziem dla tych, którzy na co dzień pracują z uchodźcami”

„Sytuacja uchodźców w Europie jest dla mnie ważnym tematem”, dlatego cieszę się, że miałam okazję uczestniczyć w projekcie, który zakończył się powstaniem instrukcji dla pracowników socjalnych. Podczas poszczególnych etapów projektu miałam okazję obserwować w naszej grupie duże zaangażowanie i prawdziwą motywację, by przygotować narzędzie, które może przynieść znaczące korzyści. Wszystkie spotkania były dokładnie zaplanowane i świetnie zorganizowane. Mieliśmy okazję wymienić się naszymi doświadczeniami, przemyśleniami i wartościami.

W mojej ocenie instrukcja, nad którą pracowaliśmy może w realny sposób ułatwić kontakty pracowników socjalnych z uchodźcami”

„Dzięki uczestnictwu w projekcie mogłam dowiedzieć się więcej o sytuacji uchodźców nie tylko w Polsce ale także w pozostałych krajach partnerskich. Miałam okazję poznać metody pracy socjalnej z uchodźcami a także dowiedzieć się jakie kompetencje powinni posiadać pracownicy socjalni, pracujący z tą grupą osób.”

"Projekt był bardzo udanym przedsięwzięciem, skupiającym liczne grono osób różnych narodowości. Mogliśmy poznać osoby, które z problemem uchodźstwa spotkały się na różnych płaszczyznach - przede wszystkim poprzez pracę z ludźmi którzy szukali schronienia w ich krajach, ale również i osoby które same kiedyś szukały pomocy w związku z tym, że musiały opuścić rodzinne strony. To właśnie dzięki zebraniu w jednym miejscu tak wielu doświadczeń i w oparciu o już wykonaną pracę przy okazji poprzednich projektów, udało się stworzyć podręcznik który, mam nadzieję, okaże się pomocny dla osób zajmujących się szeroko ujęta problematyką uchodźctwa."

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Maria Goldstein
Data wypełnienia formularza/karty: 
04.12.2013

Sounds & Voices

Tematyka działań: 
Edukacja drugiej szansy
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Metody podnoszenia motywacji słuchaczy
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Zagadnienia pedagogiczne / dydaktyczne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym
ul. Głogowa 2b, 02-639 Warszawa
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Anna Kwiatkowka, 501 332 652, webmaster@psouu.org.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym (PSOUU) działa na rzecz i w imieniu osób z niepełnosprawnością intelektualną w Polsce, ich rodziców i opiekunów prawnych.

Członkami PSOUU są rodzice i opiekunowie prawni osób z niepełnosprawnością intelektualną, osoby z niepełnosprawnością intelektualną oraz sprzężonymi schorzeniami, inni członkowie ich rodzin, przyjaciele i profesjonaliści zaangażowani w pracę dla ich dobra. Wspieranie oferowane przez PSOUU dotyczy wszystkich potrzebujących – niemowląt, dzieci, młodzieży i dorosłych. Intencją rodziców i opiekunów jest stworzenie możliwości rozwoju fizycznego, społecznego i intelektualnego i włączania osób z niepełnosprawnością intelektualnymi w normalne życie w społeczeństwie.

Dla osób dorosłych z orzeczonym umiarkowanym lub znacznym stopniem niepełnosprawności PSOUU prowadzi Warsztaty Terapii Zajęciowej (WTZ). Uczestnicy warsztatów biorą udział w zajęciach pozwalających im zdobyć umiejętności przydatne w bardziej samodzielnym życiu i pracy. Warsztaty umożliwiają kontakty społeczne z rówieśnikami, instruktorami i innymi ludźmi. Uczą samodzielności i niezależnego decydowania o sobie. Terapia zajęciowa, będąca ofertą edukacyjną PSOUU dla osób dorosłych, obejmuje zajęcia w pracowniach: społecznej, multimedialnej, gospodarstwa domowego, ceramicznej, stolarskiej i innych.

PSOUU od momentu swego powstania przywiązuje wielką wagę do przygotowania do pracy i zatrudnienia osób z niepełnosprawnością intelektualną.

PSOUU prowadzi, w zależności od potrzeb osób niepełnosprawnych  oraz lokalnych warunków i możliwości, różne formy mieszkalnictwa chronionego i wspomaganego.

Tytuł projektu: 
Sounds & Voices
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-IT2-GRU06-25291 7
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Włochy
Polska
Hiszpania
Francja
Szwecja
Wlk. Brytania
Cele projektu: 

Celem projektu SoVo (ang. Sound and Voices – pol. Głos i dźwięk) jest umożliwienie osobom z problemami psychicznymi i niepełnosprawnością intelektualną poprawy ich umiejętności komunikacji i znajomości informacyjnych technologii cyfrowych poprzez ich uczestnictwo w programach radia internetowego.

Radio internetowe jest otwartym i żywym kanałem komunikacji umożliwiającym podjęcie działań w kierunku wyeliminowania uprzedzeń społecznych poprzez zapewnienie wymiany doświadczeń. Umiejętności w zakresie ICT były wykorzystywane w atrakcyjnej metodologii wspierającej ważne cele społeczne i umożliwiającej aktywne zaangażowanie uczestników.

Przygotowanie programu radiowego obejmuje różne etapy: identyfikację istotnych treści, opracowanie ich w formie pisemnej i ustny przekaz do słuchaczy. Każdy etap ma na celu zwiększenie pewności siebie i wzmocnienie umiejętności komunikowania się na piśmie i w mowie. Prowadzenie radia internetowego ma zachęcić różne osoby do większej aktywności zamiast bycia biernymi odbiorcami.

Obszary tematyczne: 
  • Grupy docelowe o specjalnych potrzebach
  • Media i komunikacja
  • Nowe technologie
  • Obywatelstwo europejskie i wymiar europejski
  • Aktywne obywatelstwo
Grupa docelowa słuchaczy: 

Projekt połączył partnerów działających w różnych środowiskach – dla i z osobami chorymi psychicznie, niepełnosprawnymi intelektualnie oraz dotkniętymi bezdomnością. Słuchaczami projektu były więc osoby z różnymi specjalnymi potrzebami. W przypadku polskiej organizacji słuchaczami, a więc osobami uczącymi się jak prowadzić radio, były dorosłe osoby z niepełnosprawnością intelektualną.

Jakie były początki projektu: 

Nowe technologie informatyczne dają ogromne możliwości i zmieniają świat w różnych dziedzinach, przede wszystkim w komunikacji zdalnej. Informatyka i telekomunikacja mogą być bardzo atrakcyjnymi narzędziami edukacji, terapii i rozwoju. Informatyczka współpracująca z PSOUU szukała możliwości dostosowania narzędzi IT do potrzeb dorosłych osób z niepełnosprawnością intelektualną. Dlatego też znalazła się na seminarium kontaktowym w Wielkiej Brytanii, gdzie w wyniku rozmów ukształtował się zespół partnerów tworzących internetowe Radio SoVo.

Krótki opis przebiegu projektu: 

W czasie trwania projektu odbyły się następujące spotkania międzynarodowe:

  1. w Mediolanie, Włochy, październik 2011 – spotkanie dla koordynatorów i słuchaczy.

Cele:

  • poznanie się i integracja partnerów;
  • dopracowanie harmonogramu projektu;
  • wstępny projekt portalu;
  • warsztaty na temat tworzenia i utrzymania radia niepublicznego.

W czasie spotkania inaugurującego pracę w projekcie partnerzy poznali się osobiście, a także poznali instytucje i organizacje. Ekipa szwedzka, odpowiedzialna za utworzenie portalu, zaprezentowała jego pierwszą, roboczą wersję i poddała projekt pod dyskusję. Specjalnie dla partnerów, którzy dopiero mieli utworzyć radio, przygotowano i przedstawiono kilka prezentacji obejmujących bardzo szeroki zakres problemów - od potrzebnego sprzętu i oprogramowania po problemy finansowania takiego radia. Partnerzy zostali zaproszeni do Radia Popolare, gdzie mogli zobaczyć profesjonalne studio i redaktorów przy pracy.

  1. w Barcelonie, Hiszpania, marzec 2012 – spotkanie dla koordynatorów i słuchaczy (z Polski 3 osoby z niepełnosprawnością intelektualną).

Cele spotkania:

  • prezentacja wykonanych zadań, dyskusja i wnioski;
  • tworzenie radia razem;
  • zasady tworzenia reportażu ulicznego;
  • uzupełnienie danymi portalu.

W pierwszym roboczym dniu spotkania w Barcelonie wszyscy partnerzy przedstawili efekty swojej pracy między spotkaniami. Partnerzy byli goszczeni przez radio Contrabanda z Barcelony. Ze studia tego radia została nadana na żywo 4-godzinna audycja z udziałem wszystkich partnerów i uczestników spotkania. Tematem wiodącym była "Normopatia" - podejście do bycia normalnym, życia normalnie i czasem, wręcz chorobliwego dążenia do normalności. O swoim osobistym doświadczeniu mówili uczestnicy spotkania - osoby bezdomne, chore psychicznie i z niepełnosprawnością intelektualną. Audycja była emitowana przez stronę www Radia Contrabanda.

  1. w Lizbonie, Portugalia, październik 2012 – spotkanie dla koordynatorów i słuchaczy (z Polski dwie osoby z niepełnosprawnością intelektualną).

Cele spotkania:

  • prezentacja audycji wykonanych między spotkaniami;
  • warsztaty emisji głosu;
  • warsztaty pracy z dźwiękiem i emocjami;
  • poznanie specyfiki radia internetowego prowadzonego przez osoby chore psychicznie w szpitalu psychiatrycznym;

Spotkanie rozpoczęło się monitoringiem działań partnerów między mobilnościami. Następnego dnia pani Ana Ester poprowadziła niezwykle ciekawy warsztat na temat emisji głosu. Partnerzy mieli też możliwość zwiedzenia Szpitala Psychiatrycznego w Lizbonie, gdzie mogli zapoznać się z nowoczesnymi metodami terapii - także terapii w studiu radiowym. W kolejnym dniu uczestnicy wzięli udział w warsztatach "Emocje i dźwięk" prowadzonych przez Mesicles Helin. Mieli również okazję wysłuchania koncertu z nietypowymi instrumentami (misy tybetańskie, talerze i inne).

  1. w Paryżu, Francja, kwiecień 2013 – spotkanie koordynatorów i słuchaczy ( z Polski 4 osoby z niepełnosprawnością intelektualną).

Głównym celem spotkania w Paryżu było wyemitowanie wspólnej audycji na żywo w radiu internetowym. Spotkanie zaczęło się od wspólnego spaceru po Paryżu z zadaniem zebrania materiału do audycji - a więc dźwięków ulicy, rozmów z uczestnikami, własnych komentarzy. Popołudniowa audycja emitowana na żywo w internetowym Radiu Citron miała polegać na przedstawieniu materiału przygotowanego w czasie między spotkaniami na zadany temat brzmiący "Inni". Wieczorem, w jednym z paryskich barów odbyła się publiczna prezentacja Radia SoVo, gdzie mówiono o jego powstaniu, założeniach, osiągniętych rezultatach. Następnego dnia w czasie pracy w grupach mówiono o dotychczasowych doświadczeniach Radia SoVo oraz o jego przyszłości, o metodach pracy oraz o technicznych aspektach. Każda z grup przedstawiła konkluzje w formie prezentacji.

  1. Florencja, Włochy, lipiec 2013 – spotkanie koordynatorów

Spotkanie ewaluacyjne - podsumowanie całego projektu. Głównym celem spotkania było podsumowanie dwuletniej pracy w partnerstwie i zastanowienie się nad przyszłością Radia Sovo. Każdy z przybyłych na spotkanie koordynatorów krajowych miał obowiązek i możliwość opowiedzenia o tym, jak się rozwinęło radio w jego organizacji lub instytucji oraz jaki miało wpływ na uczestników projektu i otoczenie. W czasie rozmów o przyszłości Radia SoVo padł pomysł stworzenia sieci stacji radiowych, które będą się wspierały i współpracowały. Spotkania odbywały się na terenie byłego Szpitala Psychiatrycznego, mającego długą i bogatą historię. PSOUU jest stowarzyszeniem ponad 120 kół z całej Polski. Do projektu zostali zaproszeni przedstawiciele placówek z różnych miejsc kraju. W czasie trwania projektu odbyły się dwa spotkania lokalne – polskich uczestników projektu, w których wzięli udział wszyscy redaktorzy – uczestnicy WTZ oraz terapeuci i koordynatorzy. Od stycznia 2013 roku w internetowym Radio SoVo audycje były (są) emitowane co tydzień. Na stronie PSOUU można znaleźć audycje – ćwiczenia przygotowywane jako wprawki na kolejne spotkania partnerów (http://psouu.org.pl/projekt-sovo-dzwiek-i-glos) oraz archiwum audycji nadwanych od począku 2013 roku, o ile nie była to audycja nadawana na żywo (http://psouu.org.pl/archiwalne-audycje-radia-sovo). Autorami i redaktorami prowadzącymi są słuchacze projektu – osoby z niepełnosprawnością intelektualną.

Działania upowszechniające były prowadzone poprzez media i wewnątrz własnej organizacji.

Do działań upowszechniających należały:

  1. Publikacja artykułu na temat projektu w "Społeczeństwie dla Wszystkich" - czasopiśmie Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym - marzec 2012 (http://psouu.org.pl/sites/default/files/publikacje/SdW%201-2012.pdf).I
  2. nformowanie kół w całej Polsce o przebiegu projektu poprzez umieszczanie artykułów na stronie www PSOUU (kilkanaście tysięcy wejść miesięcznie)
  3. Rozsyłanie maili do pracowników Zarządu Głównego PSOUU i innych osób przed emisją cotygodniowej audycji w Radiu SoVo oraz umieszczanie takiej informacji na stronie PSOUU;
  4. Audycja w telewizji Polsat Polska (http://www.youtube.com/watch?v=PTpXZM5zElE);
  5. Rozpowszechnianie w czasie Dnia Godności. Raz w roku, w maju odbywa się jedna z większych, ogólnopolskich imprez masowych dla i o osobach z niepełnosprawnością intelektualną. Jest to Dzień Godności Osoby z Niepełnosprawnością. W ramach projektu zostały przygotowane ulotki informujące o projekcie SoVo - o jego idei, programie, źródłach finansowania, z podanym i wyeksponowanym adresem strony www projektu. Ulotki te były rozdawane przez wolontariuszy i dołączane do materiałów rozdawanych na stoisku PSOUU uczestnikom, gościom i przypadkowym przechodniom w czasie centralnych obchodów Dnia Godności w Warszawie - podczas debaty w Sejmie Rzeczypospolitej i imprezie w Parku Rydza - Śmigłego.

Gdy redaktorzy zbierali materiał do audycji, np. na seminariach lub innych spotkaniach, mieli plakietki z własnym nazwiskiem, nazwą radia, logotypami radia i programu z którego projekt jest finansowany. Uczestnicy byli informowani kto z nimi będzie przeprowadzał wywiady, co pośrednio informowało wszystkich o istnieniu radia i projektu.

Ewaluacja była przeprowadzana przy wykorzystaniu ankiet uczestników. Od pierwszej ewaluacji było widać zadowolenie z projektu (treść spotkań, organizacja, cele); krok po kroku uczestnicy uzmysławiali sobie jak ważne jest to, aby dzielić się własnym doświadczeniem w kontekście międzynarodowym i interkulturalnym, jak ważne jest, aby osoby ze specjalnymi potrzebami podróżowały i miały kontakt z osobami z innych krajów; uczestnicy uświadamiali też sobie rolę radia, doboru tematów, sposobu poprowadzenia audycji, docierania do odpowiednich, zainteresowanych odbiorców.

Audycje tworzone między spotkaniami były prezentowane i omawiane w czasie mobilności.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
33
W wyjazdach zagranicznych: 
9
Produkty
Produkty projektu: 
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Radio SoVo zaistniało, zaczęło działać i działa. Audycje są tworzone i emitowane. Radio się rozwija, a redaktorzy doskonalą swoje umiejętności – m.in. w nowym projekcie z programu LLL Grundtvig.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Terapeuci pracujący z osobami niepełnosprawnymi intelektualnie nie mają wielu okazji ani potrzeb używania języka angielskiego. Możliwość uczestnictwa w projekcie była szansą na odświeżenie i rozwinięcie własnych kompetencji językowych oraz przełamywanie barier w używaniu tego języka na żywo, w czym były niezwykle pomocne wyjazdy zagraniczne i przebywanie w grupie osób niemówiących po polsku.

Tworzenie radia internetowego było nowością dla wszystkich terapeutów i innych pracowników uczestniczących w projekcie. Poznawali więc oni od podstaw m.in. jak się tworzy takie radio, jak się emituje audycje nagrane wcześniej, jak się emituje audycję na żywo, jak się przeprowadza wywiady przez Skype'a. Swoje nabyte umiejętności musieli także w odpowiedni sposób przekazać uczestnikom. Tego typu praca była nowym doświadczeniem pedagogiczno-terapeutycznym.

Korzystanie z nowych technologii, moderowanie tworzenia audycji radiowych okazało się niezwykle pasjonującym i nowym fragmentem codziennej pracy terapeuty. Możliwość własnego rozwoju, uzyskiwanie dobrych efektów terapeutycznych były mocną motywacją do pracy i bycia w niej twórczym, a wyjazdy zagraniczne i kontakt z uczestnikami z innych krajów motywował do uczenia się języka (czasem nawet do zapisania się na kurs) i do jego używania.

Wyjazdy zagraniczne były bardzo ciekawym elementem projektu. Wśród terapeutów i pracowników zdarzały się osoby, które pierwszy raz leciały samolotem oraz takie, które miały kontakt z obcokrajowcami, ich miejscami życia i kulturą inny niż w czasie wyjazdów turystycznych. Ogromną wartością było to, że mogli nawiązać kontakty z profesjonalistami z tej samej branży.

Radio na stałe wpisało się w program oferowany uczestnikom z niepełnosprawnością intelektualną przez Warsztaty Terapii Zajęciowej w kilku miastach w Polsce. Jest traktowane jako nowatorska, atrakcyjna i skuteczna metoda terapeutyczna. Niektóre placówki przygotowują jedną na miesiąc audycję emitowaną z pliku mp3, inne nadają swoje programy codziennie. Radio SoVo w Polsce ma swój stały termin audycji przygotowywanych w różnych krańcach Polski oraz termin audycji codziennych. Stały się one elementem programu edukacyjno-terapeutycznego.

We wszystkich placówkach biorących udział w projekcie powstały lub zostały doposażone pracownie multimedialne.

Zarządy Kół interesowały się przebiegiem projektu, wspierając uczestników także finansowo - gdy wyasygnowały kwoty pozwalające uczestnikom spotkać się na lokalnych spotkaniach w Warszawie. O projekcie informowały np. władze lokalne (Urząd Miasta).

Jak już wspomniano, projekt prowadzony był w kilku różnych placówkach w Polsce. Koła PSOUU są lokalnymi reprezentantami całego Stowarzyszenia. Mają jednak dużą autonomię i bardzo często pracownicy nie znają swoich kolegów z innych placówek. Dzięki projektowi część osób poznała się, nawiązała kontakt. Terapeuci i inni pracownicy wiedzą, że mają w innych miejscach wsparcie i mogą tworzyć coś wspólnie. To poszerzenie kontaktów i poznanie innych pracowników było często podkreślane przez terapeutów, jako duża wartość projektu.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Tworzenie radia internetowego, bycie Redaktorem zmusza do dbania o jakość swoich wypowiedzi, o jasny przekaz. Redaktorzy prowadzący regularnie audycje zrobili duże postępy w zwiększaniu umiejętności językowych (dotyczących języka polskiego). Wyjazdy zagraniczne i stały kontakt, przez kilka dni, tylko z językiem ang., pozwalał uczestnikom na przełamywanie barier, wypowiadanie prostych zdań i uczenie się nowych słów.

Tworzenie audycji internetowych nagrywanych wcześniej i następnie emitowanych w określonym czasie pozwoliło uczestnikom warsztatów poznać program Audiacity służący do edycji plików dźwiękowych. Kilkoro z nich posługuje się nim w stopniu zaawansowanym. Nadawanie audycji na żywo z reguły jest połączone z kontaktem ze słuchaczami przez forum na stronie PSOUU oraz przez facebooka. Obsługa tych elementów była początkowo dla uczestników nowością, w tej chwili jest stałą praktyką. Podobnie, teraz to właśnie uczestnicy umieszczają przez System Zarządzania Treścią w Aktualnościach na stronie www PSOUU informacje o emitowanych audycjach.

Wiele audycji wymaga wychodzenia do innych osób, przeprowadzania z nimi wywiadów, otwierania się przed nimi i odważnego kontaktu. Te umiejętności społeczne rozwijali uczestnicy przygotowując kolejne audycje. Również należy zauważyć, że powierzenie im obowiązku przygotowania i przeprowadzenia regularnych audycji zwiększa w sposób znaczący ich poczucie odpowiedzialności.

Jednocześnie ten stały obowiązek powoduje, że uczestnicy czują się potrzebni, wiedzą, że nie mogą zawieść, a to w sposób znaczący zwiększa ich motywację do pracy, do tworzenia radia, do uczenia się, że tematy audycji muszą być odpowiednio dobrane, że audycja musi być zaplanowana, że trzeba uwzględnić i uszanować potrzeby różnych słuchaczy. Jedne z najbardziej radosnych i emocjonujących dla terapeutów momentów to te, gdy osoby trzymające się z boku przełamywały swoją alienację i prosiły o dołączenie do grona osób działających w radiu.

Bycie redaktorem daje siłę i odwagę wychodzenia do innych. Tematy audycji proponowane przez koordynatorów w czasie trwania projektu (Normalność, "normopatia", tożsamość, bycie innym), mimo, że były trudne, powodowały przełamywanie się, otwieranie się i zwiększanie pewności siebie. Sami uczestnicy po prawie dwóch latach projektu czasem mówią "Teraz nie boję się już wychodzić do ludzi".

Możliwość uczestniczenia w wyjazdach niezwykle poszerzała wiedzę o odwiedzanych krajach i ich mieszkańcach. Dla wielu uczestników były to 1-sze wyjazdy.

Wszystkim słuchaczom projektu bardzo zależało na kontynuacji. Zespół redaktorów powiększył się o nowe osoby. Mamy większe możliwości i szanse doskonalenia naszych umiejętności i naszych audycji.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Radio SoVo istnieje, ma swój stały termin emisji audycji, swoje podforum na forum PSOUU. Audycje są nadawane, mimo, że projekt się skończył. Co więcej, koordynatorka wymyśliła kolejny projekt i uzyskała dofinansowanie, dzięki któremu działalność radia będzie rozwijana i ulepszana.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 
Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Anna Kwiatkowska
Data wypełnienia formularza/karty: 
13.11.2013

Roma Integration in Europe

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Edukacja międzykulturowa
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Inne
Sztuka, muzyka, kultura
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Stowarzyszenie "Obszary Kultury"
ul. Krzemieniecka 2a, 94-030 Łódź
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Maria Goldstein
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Stowarzyszenie „Obszary Kultury” ma siedzibę w Łodzi, ale jego działania mają zasięg ponadlokalny. Zajmuje się między innymi: edukacją, popularyzacją różnych dziedzin kultury i sztuki, działaniami na rzecz środowisk i osób dysfunkcyjnych i niepełnosprawnych, mniejszości narodowych, działalnością wspomagającą rozwój wspólnot i społeczności lokalnej, propagowaniem idei integracji europejskiej, problematyką praw  człowieka.

Członkami Stowarzyszenia są edukatorzy, kulturoznawcy, pracownicy naukowi, psycholodzy, socjolodzy, studenci łódzkich uczelni. Wspólną cechą członków Stowarzyszenia jest ich pasja społecznikowska i kreatywność w podejmowaniu tematów kulturowych. Stowarzyszenie swoje działania prowadzi nieodpłatnie, korzystając z pracy wolontariackiej członków; nie prowadzi działalności gospodarczej.

Tytuł projektu: 
Roma Integration in Europe
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2010-1-PL1-GRU06-11414 1
Lata realizacji: 
2010 - 2012
Kraje uczestniczące: 
Polska
Szwecja
Austria x 2
Niemcy
Wlk. Brytania
Cele projektu: 
  1. Poznanie dziejów romskiej mniejszości na tle europejskiej historii, w aspekcie odmienności kulturowej i wynikających z niej konsekwencji politycznych i społecznych.
  2. Rozważenie przyczyn istnienia barier w porozumieniu między społecznymi większościami a mniejszością romską oraz poszukiwanie dróg sprzyjających zbliżeniu i wzajemnej akceptacji.
  3. Rozpoznanie sytuacji życiowej Romów i Sinti w krajach partnerskich oraz porównanie regulacji ustawodawczych, postaw i strategii społecznych europejskich społeczeństw wobec romskiej mniejszości.
  4. Prezentacja twórczości artystycznej Romów jako przykład możliwości interkulturowego, międzypokoleniowego i ponad granicznego porozumienia i dialogu przez sztukę.

Skupiliśmy się na opracowaniu i zdobywaniu wiedzy dotyczącej następującej tematyki. organizując odpowiednie przedsięwzięcia:

  • Romowie – wielowiekowa egzystencja pośród narodowych społeczeństw Europy – rys historyczny (wykłady eksperckie z zakresu etnografii i socjologii, prezentacja lektur poświęconych tej kwestii).
  • Romowie o sobie: pryncypia, normy, zwyczaje, więzi rodowe, język, przemiany, potrzeby  (przedstawiciele społeczności romskiej, Stowarzyszenie Centrum Doradztwa i Informacji dla Romów).
  • Status ekonomiczny i społeczny Sinti i Romów w krajach partnerskich: poziom życia, zatrudnienie, opieka zdrowotna, edukacja, stopień i chęć społecznej integracji;(relacje przedstawicieli władz lokalnych ds. mniejszości, przedstawicieli stowarzyszeń romskiej).
  • Edukacyjne i kulturowe aspiracje Romów i Sinti: aktywizacja społeczno-zawodowa kobiet romskich, kultywowanie twórczości, aktywność europejska, tworzenie się intelektualnych i artystycznych elit (prezentacje, recitale i koncerty).
  • Prześladowania, pogromy, holocaust na Romach i Sinti – tragiczne europejskie doświadczenia przeszłości (wykłady nt. zbrodniczych konsekwencji nienawiści rasowej, zwiedzanie miejsc związanych z pogromem Romów, oddanie hołdu w miejscach zagłady: Zigeunerlager w Lidzmanstadt – obóz cygański w obrębie łódzkiego getta, obóż Lackenbach/Austria).
Obszary tematyczne: 
  • Edukacja artystyczna, włącznie ze sztuką, rzemiosłem i muzyką
  • Kampanie mające na celu wzrost świadomości społecznej
  • Walka z rasizmem i ksenofobią
  • Edukacja międzykulturowa
  • Możliwości uczenia się dla osób zagrożonych marginalizacją społeczną
  • Obywatelstwo europejskie i wymiar europejski
  • Aktywne obywatelstwo
  • Uczenie się o krajach europejskich
  • Etyka/religia/filozofia
Grupa docelowa słuchaczy: 

Słuchacze rekrutowali się z grupy osób skupionych wokół stowarzyszenia i uczestniczących w organizowanych imprezach cyklicznych i okolicznościowych oraz osób zaproszonych do projektu i zainteresowanych tematyką mniejszości narodowych, a w szczególności mniejszością romską.

Jakie były początki projektu: 

Projekt powstał z inicjatywy partnera niemieckiego w roku 2009, ale nie otrzymał finansowanie w tej rundzie selekcyjnej. Ponieważ tematyka projektu wydawała nam się ważna i ciekawa, postanowiliśmy  za aprobatą partnerów jeszcze raz opracować wniosek i przejąć rolę koordynatora w projekcie.

Krótki opis przebiegu projektu: 
  1. Październik 2010/Norrköping/Szwecja: wykłady o kondycji Romów w Szwecji, różnorodne formy warsztatów oraz spotkania ze społecznością romską, wywiady z ich przedstawicielami.
  2. Kwiecień 2011/Witchford/Zjednoczone Królestwo: wizyta w Glebe. Historia powstania i rozwoju i tego ośrodka oraz realizowanych projektów na rzecz Romów: oferuje on młodzieży szereg form aktywności, w celu przeciwdziałania patologii wśród nastolatków. Prezentacje, wykłady m.in. ”The British Gypsy”, zwiedzenie terenów zamieszkałych przez Travelersów
  3. Październik 2011/Mosbach/Niemcy: tematy: sytuacja Romów po wprowadzeniu ustaw norymberskich i rozwoju nazizmu przed drugą wojną światową. Prześladowania po dojściu Hitlera do władzy:, wysiedlenia, nakazy osiedlenia w specjalnie wyznaczonych miejscach, ostateczne rozwiązanie objęło swoim zasięgiem także Romów. Zostali deportowani do obozów zagłady i zgładzeni. Spotkanie i dyskusje z przedstawicielami władz miasta i polityki. Kwestie edukacji, integracji, tolerancji i problemów, które wynikają ze zderzenia kultur. Jednakże sytuacja imigrantów romskich staje się krytyczna, ze względu na ograniczenia na rynku pracy, co prowadzi  do ekonomicznego, a tym samym społecznego wykluczenia.
  4. Kwiecień 2012/Wiedeń/Oberwart/Autria: wizyty w organizacjach romskich- Stowarzyszenie społeczno-kulturalne Romów, Romano Centro, Roma-Service. Obszerne informacje na temat działalności tych instytucji. Prezentacje multimedialne, wykłady, dokumentacja dvd. Udział w międzynarodowej konferencji poświęconej tematyce romskiej zorganizowanej z okazji Międzynarodowego Dnia Romów w Oberwart.

W wymienionych spotkaniach partnerskich wzięli udział słuchacze.

Poza tym miały miejsce wizyty partnerskie w koordynatora projektu w UK, Szwecji i Austrii w celu pracy nad sfinalizowaniem głównych produktów projektu t.j. memorandum oraz dokumentacji „where we stand” zawierającej wywiady z przedstawicielami społeczności romskiej we wszystkich krajach partnerskich.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
100
W wyjazdach zagranicznych: 
18
Produkty
Produkty projektu: 
  • www.grundtvig-partnership-roma.com
  • Miesięcznik społeczno-literacki „Tygiel”” Zeszyt poświęcony tematyce romskiej,  listopad 2011.
  • Dokumentacja DVD „Where we stand”.

    Koncerty zespołu „Perła i jej bracia”.
  • Wystawa fotograficzna o Romach rumuńskich.
  • Dokument zawierający  sugestie dotyczące rozszerzenia integracji Romów w Europie- Memorandum.
  • Krótki film  prezentujący warunki życia pewnej rodziny romskiej mieszkającej w małej wiosce w Rumunii.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Miesięcznik Tygiel został wysłany do bibliotek na terenie i jest w sprzedaży całego kraju.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Wzajemne wizyty, oprócz walorów merytorycznych, mają również  walor poznawczy: zwiedzanie konkretnych miejsc, sytuacji, instytucji, architektury, kuchni, zabytków, przyrody, ale nade wszystko ludzi.

Pracownicy naszego stowarzyszenia uczestniczą w konwersacjach języka angielskiego, zmotywowani chęcią "godnego" reprezentowania organizacji za granicą. Typowe jest, że przedstawiciele pewnych krajów (np. Szwecja, Holandia) uczą się angielskiego od wczesnych lat szkolnych i często nawet posługują się tym językiem na co dzień, sytuacja ta dotyczy również młodego pokolenia w Polaków. Ale na ogół osoby w średnim wieku, wychowane jeszcze w poprzednim systemie, nie znają języków obcych w stopniu zaawansowanym, więc uczenie się języka angielskiego z możliwością konfrontacji i zastosowania nabytych umiejętności w sytuacjach naturalnych, w rozmowie z partnerem, a w przypadku tego projektu również z native spekarem wpływa istotnie na poprawienie umiejętności komunikacyjnych i zwiększenie motywacji do dalszego uczenia się.

Dzięki projektowi szlifowane są również kompetencje pedagogiczne poprzez wymianę doświadczeń i prezentację przykładów best practice oraz wzajemną obserwację podejścia i realizacji podobnych  zagadnień i sposobów rozwiązywania problemów u naszych partnerów. Dotyczy to również zarządzania projektem. Uczymy się planowania, pracy z mediami, koordynowania działań w projekcie i monitorowania postępów w zakresie lokalnym i dla całego projektu.

Realizacja tego projektu została wzbogacona i rozszerzona przez udział naszych młodych słuchaczy skupionych wokół Stowarzyszenia. Uczestniczyli oni w projekcie w realizowanym przez nas "Reif für die Bühne" ("gotowe na scenę") przebiegającym w ramach akcji UE "Młodzież w działaniu". Projekt poświęcony był również zagadnieniom dotyczącym romskiej mniejszości społecznej, a w szczególności uczestnictwu w międzynarodowym działaniu artystycznym w Gałaczu w Rumunii. Koordynatorem tego projektu była niemiecka organizacja Jugendstil z Plauen.

Współpracowaliśmy z Centrum Doradztwa i Informacji dla Romów w Polsce  przy organizacji warsztatów przygotowujących tegoroczną edycję finałowego konkursu stypendialnego dla uzdolnionej młodzieży romskiej w siedzibie naszego stowarzyszenia. Planowane jest, że impreza ta wejdzie na stałe do grafiku działalności naszej organizacji wzbogacając jej ofertę programową.

Działania nowego typu i nowym charakterze wymagają zawsze zwiększenia współpracy między pracownikami oraz wsparcia kadry zarządzającej placówką. Wnioski płynące z wizyt partnerskich są nieocenionym "profitem" z projektu, który zainwestowany będzie w próbę zweryfikowania metod pracy i innowacyjności działań naszej instytucji. Realizacja projektów wymaga współpracy pracowników, wzajemnego wspierania się i pracy zespołowej, poszerza ofertę dla społeczności lokalnej.

Organizacja nasza zyskuje na wizerunku, ponieważ jest postrzegana jako placówka działająca na rzecz zwalczania uprzedzeń i ksenofobicznych postaw, otwarta na współpracę z grupami mniejszościowymi i innymi organizacjami lokalnymi oraz jako instytucja podejmująca nowe wyzwania.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Słuchacze zdobywają wiedzę i mają okazję do poznania przedstawicieli mniejszości romskiej, która od pokoleń mieszka w naszym kraju, a o której wiedza jest naładowana utartymi poglądami i uprzedzeniami. Projekt pozwala na zniwelowanie uprzedzeń i wykształcenia zrozumienia i akceptacji dla „inności” oraz przyczynia się istotnie do wzrostu zainteresowania tematyką realizowanego projektu. Jedna ze słuchaczek zakupiła w antykwariacie i przeczytała  dzieło Jerzego Ficowskiego „Cyganie w Polsce. Dzieje i obyczaje”.

Również  każdy wyjazd za granicę zawiera elementy uczenia się i nabywania nowych kwalifikacji. Słuchacze mają okazję do sprawdzenia  swoich umiejętności językowych nie tylko podczas  realizacji zaplanowanych elementów programu wizyty u partnerów, ale również przygotowując się do wyjazdu. Podróżowanie i przebywanie w grupie oraz spotykanie partnerów, interakcja z nimi, nawet jeśli porozumienie ma miejsce za  pomocą  prostych zdań i kiedy uczestnicy konwersacji  prowadzą w swoich językach ojczystych (zrozumiałych dla obu stron np. polski- słowacki) zwiększa kompetencje społeczne. Możliwość porozumienia się zwiększa pewność siebie i uczucie przynależności do grupy oraz motywację do nauki języków.

Każdy wyjazd i każde spotkanie partnerów poszerza wiedzę o ich krajach poprzez wymianę  informacji, prezentacje przygotowane przez gospodarzy, wizyty w muzeach, udział w wydarzeniach artystycznych oraz własne obserwacje. Wiedza na temat historycznych i geograficznych uwarunkowań krajów partnerskich jest również poszerzana w fazie przygotowawczej, w okresie planowania podróży oraz podczas rozmów z osobami, które już wcześniej odwiedzały dane kraje.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Sporządzone przez nas Memorandum zawiera nasze sugestie, wynikające z dwuletniej pracy nad zagadnieniami projektu, w jaki sposób można doprowadzić do wzrostu integracji grup mniejszościowych, w tym wypadku społeczności romskiej, z resztą społeczeństwa.

Oba filmy i wywiady mogą być pokazywane w szkołach, kursach, na wyższych uczelniach oraz podczas realizacji innych projektów i pracy nad zagadnieniami dotyczącymi egzystencji i problemów mieszkających w Europie Romów.

Miesięcznik Tygiel Kultury, w całości poświęcony Romom, jest kompendium wiedzy na temat tej mniejszości społecznej,  zawiera różnorodne artykuły, przykłady poezji, literatury w języku romskim, oraz ich przekłady i artykuły naukowe dotyczące badań nad historią i tradycją Romów. Jest produktem trwałym, który może być na bieżąco wykorzystywany w nauce o tej grupie społecznej.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„Największą wartością projektu „Integracja Romów w Europie” i wizyty polskiej grupy w Wiedniu była możliwość dowiedzenia się o sytuacji europejskich Romów - od nich samych. Mieliśmy możność spotkać się z 3 pokoleniową rodziną romską, żyjącą w bardzo skromnych warunkach i dowiedzieć się o jej codziennej egzystencji - na tle  filmu dokumentalnego zrealizowanego w osadzie, gdzie mieszkają. Poznaliśmy Gildę - Nancy Horvath, młodą austriacką dziennikarkę i aktywistkę romską, osobę charyzmatyczną , będącą autentyczną rzeczniczką praw tej mniejszości, nagłaśniającą w mediach  jej problemy."

"Gdybym miała ocenić, co dał mi udział w tym projekcie,  przywołałabym słowa, jakie skierował do jego uczestników podczas inauguracyjnego mityngu prof.Rudolf Sarkozi, przewodniczący mniejszości romskiej  w Austrii. Wg niego najważniejsze jest, abyśmy bogatsi o nową wiedzę i doświadczenia, przenieśli do swoich krajów, środowisk, miejsc pracy i rodzin przesłanie o potrzebie pozytywnego, przyjaznego nastawienia do Romów - gdziekolwiek mieszkają w Europie - oraz prezentowali sami i kształtowali u innych postawy wolne od jakichkolwiek uprzedzeń."

"Ciekawym doświadczeniem była degustacja romskiej kuchni, której potraw dotąd nie znałam. Po raz pierwszy było mi dane skosztować zupy ze szpinaku, zawijańców z mięsa baraniego i wołowego, podobnych nieco do polskich gołąbków, domowym sposobem przygotowanych owocowych napojów, przypominających fermentujący kompot lub lekkie wino.”

"Udział w projekcie romskim to dla mnie bardzo cenne doświadczenie, zarówno zawodowe, jak i życiowe. To okazja do spotkań z ludźmi i wymiana doświadczeń.”

"Dzięki udziałowi w projekcie miałam okazję poznać wielu Romów. Mogłam przyjrzeć się ich życiu, poznać problemy i ograniczenia. Dowiedzieć się więcej o ich bogatej kulturze i obyczajach. Zrozumieć złożoność wyborów i decyzji życiowych. Ta wiedza pozwala oderwać się od stereotypów. Dzięki niej zaczęłam patrzeć inaczej, mogłam dzięki temu zobaczyć przed sobą człowieka z jego bolączkami i ograniczeniami, a nie "Cygana", którym straszono mnie w dzieciństwie."

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Maria Goldstein
Data wypełnienia formularza/karty: 
07.12.2012

Akademia Nowych Możliwości – szkoły dla rodziców drogą zwiększenia kompetencji w zakresie opieki i wychowania dzieci

Tematyka działań: 
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Edukacja rodziców i rodzin
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Ośrodek Pomocy Społecznej
ul. Poznańska 25, 62 - 020 Swarzędz
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Wacław Rożek
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Ośrodek Pomocy Społecznej (OPS) jest organizacją samorządową na poziomie lokalnym.  Obszar działań OPS to pomoc społeczna, praca socjalna oraz dystrybucja środków finansowych i materialnych na zaspokojenie podstawowych potrzeb osób wymagających wsparcia. Głównym celem naszej organizacji jest pomoc ludziom, którzy mają problemy z adaptacją społeczną min. osobom bezdomnym, bezrobotnym, uzależnionym, chorym, więźniom i ofiarom przemocy w rodzinie, osobom niepełnosprawnym i starszym.

Tytuł projektu: 
Akademia Nowych Możliwości – szkoły dla rodziców drogą zwiększenia kompetencji w zakresie opieki i wychowania dzieci
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2010-1-PL1-GRU06-11411 1
Lata realizacji: 
2010 - 2012
Kraje uczestniczące: 
Polska
Łotwa
Turcja
Szwecja
Litwa
Cele projektu: 

Projekt był adresowany do rodziców mających problemy wychowawcze ze swoimi dziećmi. Projekt był skierowany w szczególności do rodziców ze środowisk mniej uprzywilejowanych z brakiem dobrych doświadczeń wychowawczych.

Cele projektu:

dla społeczności lokalnej oraz wspólnoty europejskiej:

  • pogłębienie lokalnej i regionalnej współpracy pomiędzy organizacjami zajmującymi się edukacją dorosłych w zakresie edukacji rodzicielskiej poprzez dzielenie się doświadczeniem, praktyką,
  • rozpowszechnienie na poziomie europejskim dobrych praktyk w zakresie edukacji rodzicielskiej,

dla rodziców (słuchaczy):

  • budowanie odpowiedzialności za rozwój swoich dzieci,
  • wzmocnienie poczucia własnej wartości poprzez uczestnictwo w procesie grupowym oraz świadomość kulturową,
  • dostarczenie wiedzy i wzmacnianie umiejętności w zakresie wychowywania własnych dzieci, w szczególności w zakresie komunikacji, rozwiązywania konfliktów bez przemocy, ustalania zasad obowiązujących w domu i respektowania ich, konstruktywnych metod rozwiązywania problemów,
  • pokazanie sposobów na aktywne spędzanie czasu ze swoim dzieckiem,
  • rozwijanie wiedzy na temat zagrożeń na jakie narażone są dzieci,
  • przełamanie mentalnych granic związanych z uczestniczeniem w spotkaniach europejskich (kontaktem z ludźmi z innych krajów),
  • przełamanie barier psychologicznych (wzmocnienie poczucia własnej wartości, bycia otwartym w pracy grupowej, bycia elastycznym w nowych sytuacjach),

dla nauczycieli (profesjonalistów):

  • profesjonalny rozwój w zakresie edukacji rodzicielskiej.
Obszary tematyczne: 
  • wychowanie do życia w rodzinie/ rodzicielstwa
  • kształcenie międzykulturowe
Grupa docelowa słuchaczy: 

Grupą docelową projektu byli rodzice mający problemy wychowawcze ze swoimi dziećmi, w szczególności z środowisk mniej uprzywilejowanych lub/ i z brakiem dobrych doświadczeń wychowawczych. W trakcie ustalania z organizacjami partnerskimi szczegółów realizacji projektu uzgodniono wspólne kryteria doboru rodziców. Były to:

  • motywacja do uczestnictwa w projekcie,
  • brak lub niski poziom wiedzy i / lub kompetencji społecznych (szczególnie w obszarze: edukacja rodzicielska),
  • brak lub niski poziom umiejętności organizowania wolnego czasu ze swoimi dziećmi,
  • brak lub niski poziom wykształcenia,
  • posiadanie z dziećmi w wieku szkolnym.

W przypadku polskiej organizacji grupa docelowa to rodzice spełniający powyższe kryteria. Charakterystyka grupy biorącej udział w projekcie:

  • osoby bezrobotne lub bez stałego zatrudnienia,
  • osoby otrzymujące pomoc z Ośrodka Pomocy Społecznej,
  • osoby z brakiem lub niskim poziomem wykształcenia,
  • osoby zmagające się z problemami osobistymi (niepełne rodziny, rozwód, przemoc fizyczna i psychiczna, nadużywanie substancji).
Jakie były początki projektu: 

Projekt powstał w oparciu o wcześniejsze doświadczenia Ośrodka Pomocy Społecznej w Swarzędzu. Potrzeba wsparcia rodziców w wychowywaniu dzieci jest widoczna od wielu lat w naszym środowisku lokalnym. Znaczny odsetek rodzin będących pod opieką Ośrodka Pomocy Społecznej boryka się między innymi z problemami wychowawczymi.

Zaczeliśmy od przygotowania krótkiego zarysu projektu z opisem problemu, który nas interesował, tego w jaki sposób widzimy realizację projektu, co chcemy poprzez niego osiągnąć. Następnie rozesłaliśmy gotowy zarys do organizacji zajmujących się szeroko rozumianą edukacją rodzicielską. Okazało się, że w wielu krajach istnieje ogromna potrzeba wspierania rodzin w realizowaniu funkcji opiekuńczo – wychowawczych, że problem, który widzieliśmy w swoim środowisku lokalnym istnieje obiektywnie również na poziomie krajów wspólnotowych.

Po doborze partnerów kolejnym krokiem była dyskusja z partnerami na temat szczegółów projektu – celów i rezultatów, jakie chcemy osiągnąć realizując projekt oraz zadań do realizacji. Na podstawie wspólnych ustaleń został stworzony projekt.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Przebieg projektu:

 XI. 2010 – spotkanie partnerskie Polska – Swarzędz.

Głównym celem spotkania było udoskonalenie precyzyjnego planu pracy, harmonogramu zajęć na najbliższe miesiące, a także wymiana doświadczeń pomiędzy organizacjami partnerskimi.  Przedstawiciele organizacji wzięli udział w zajęciach integracyjnych. Każda organizacja przedstawiła również prezentację na temat zakresu działalności oraz własnych doświadczeń związanych z edukacją rodzicielską. Zorganizowana była również wizyta w Ośrodka Pomocy Społecznej, Ośrodku Wsparcia oraz w Gminnym Centrum Informacji. Uczestnicy mieli okazję do rozmów o lokalnym i państwowym systemie wsparcia dla mniej uprzywilejowanych środowisk w Polsce. W spotkaniu wzięło udział łącznie 12 profesjonalistów (nauczycieli) z wszystkich krajów partnerskich.

XI. 2010 – VI.2012 – tworzenie strony internetowej projektu zawierającej opis projektu, jego założenia i cele, podjęte działania oraz opis organizacji partnerskich. Na stronie znajdują się również rezultaty projektu, relacje ze zrealizowanych mobilności oraz forum dla rodziców.

I. 2011 – IV. 2011 - przeprowadzenie sondażu wśród lokalnych organizacji zaangażowanych w edukację rodzicielską na temat koncepcji oraz metod pracy z rodzicami oraz przygotowanie prezentacji na ww. temat.

IV. 2011 – spotkanie partnerskie Szwecja – Uppsala.

Celem spotkania było poznanie warsztatu pracy organizacji partnerskich na bazie wybranej koncepcji pracy z rodzicami. Celem spotkania było również wypracowanie wspólnego stanowiska na temat funkcjonowania strony internetowej oraz forum. W spotkaniu wzięli udział przedstawiciele wszystkich organizacji partnerskich, specjaliści pracy z rodziną (pracownicy socjalni oraz psycholodzy) oraz rodzice. W spotkaniu udział wzięło łącznie 16 osób, 14 profesjonalistów oraz 2 rodziców.

V. 2011 – X. 2011 - zajęcia warsztatowe „Szkoła dla rodziców”-

I edycja (10 spotkań). Główne tematy spotkań: emocje rodziców i dzieci, kary i pochwały jako podstawowe metody wychowawcze, od konfliktu do współdziałania, wspieranie niezależności i autonomii dziecka. W zajęciach wzięło udział 10 rodziców (słuchaczy).

X.2011 – XII. 2012 – zajęcia warsztatowe „Szkoła dla rodziców” –

II edycja (10 spotkań). Główne tematy spotkań j.w. W zajęciach wzięło udział 16 rodziców.

X.2011 – przygotowanie prezentacji  podsumowującej  zrealizowane warsztaty „Szkoły dla rodziców” zawierającej charakterystykę uczestników, opis zrealizowanych tematów, główne założenia pracy, przykłady zastosowanych metod oraz osiągnięcia uczestników.

X.2011 – spotkanie partnerskie Łotwa – Jurmala.

Celem spotkania była integracja rodziców z organizacji partnerskich, wyposażenie rodziców w wiedzę i umiejętności w zakresie wychowywania dzieci, zapoznanie się z metodami pracy z rodzicami z organizacji partnerskich. Podczas spotkania każda z organizacji partnerskich prezentowała swoje doświadczenia z  dotychczasowej pracy z rodzicami. Zostały przeprowadzone również zajęcia integracyjne oraz minikonferencja dla rodziców. Jednym z punktów spotkania była również prezentacja strony internetowej oraz forum dla rodziców. W spotkaniu wzięli udział przedstawiciele wszystkich organizacji partnerskich, specjaliści pracy z rodziną (pracownicy socjalni oraz psycholodzy) oraz rodzice. Odbyło się również spotkanie dla pracowników organizacji mające na celu podsumowanie dotychczasowej pracy i ustalenie następnych kroków w projekcie. W spotkaniu łącznie wzięło udział 38 osób z wszystkich krajów partnerskich, 9 profesjonalistów oraz 29 rodziców.

III. 2012 – V. 2012 – przygotowanie warsztatów dla rodziców na potrzeby kolejnego spotkania partnerskiego (ze strony naszej organizacji były to warsztaty "Cykl życia dziecka i rodziny - największe szanse i zagrożenia, jak je dostrzec i dobrze wykorzystać, jak im w porę zaradzić. Prewencja problemów wychowawczych") oraz przygotowanie pomysłów i propozycji aktywnych form spędzania czasu wolnego z dziećmi.  

V. 2012 – spotkanie partnerskie Litwa – Kowno.

Celem spotkania była integracja słuchaczy z krajów partnerskich, wyposażenie rodziców w wiedzę i umiejętności w zakresie wychowywania dzieci. W ramach spotkania odbyły się dwudniowe warsztaty dla rodziców (tematy zajęć zostały opracowane zgodnie z zapotrzebowaniem rodziców). Celem warsztatów była wymiana metod i doświadczeń wśród rodziców.  Główne zagadnienia: cykl życia dziecka i rodziny, kompetencje rodzicielskie, skuteczna komunikacja w rodzinie. Podczas spotkania odbyły się również praktyczne zajęcia na temat posługiwania się forum internetowym wraz z użyciem broszury informacyjnej na ten temat. Ostatni dzień mobilności był przeznaczony na spotkanie koordynatorów, którego celem była ewaluacja spotkania, podsumowanie dotychczasowych osiągnięć oraz zaplanowanie i omówienie następnych działań w projekcie. W spotkaniu udział wzięło 40 osób, 10 profesjonalistów oraz 30 rodziców.

IV.2012 – VI. 2012 – przygotowanie broszury z propozycjami aktywnych form spędzania czasu wolnego rodziców z dziećmi - zbiór pomysłów wszystkich organizacji partnerskich” Active forms of spending free time with children”.

Działania upowszechniające

W lokalnej prasie na bieżąco pojawiały się artykuły dotyczące realizacji projektu. Podczas spotkania partnerskiego w Polsce został również nakręcony reportaż, który można było później zobaczyć w Swarzędzkiej Telewizji Kablowej.

Dobrym przykładem działań upowszechniających była corocznie organizowana impreza plenerowa dla społeczności lokalnej "Piknik Trzech Pokoleń". W ramach tej imprezy został zorganizowany "Kącik Grundtviga", gdzie uczestnicy pikniku mogli zapoznać się z działaniami podejmowanymi w  projekcie.

Została stworzona strona internetowa projektu, gdzie zawarty jest opis projektu, jego założenia i cele, podjęte działania oraz opis organizacji partnerskich. Znajdują się tam również osiągnięte rezultaty projektu, raporty z przebiegu mobilności oraz forum dla rodziców.

Działania ewaluacyjne

Po każdej mobilności odbywała się sesja ewaluacyjna osób zaangażowanych w projekt (przy użyciu ankiety ewaluacyjnej). Partnerzy przeprowadzili również na poziomie lokalnym spotkania ewaluacyjne z uczestnikami projektu (informacje zwrotne od uczestników projektu), organizacja partnerska z Litwy poprosiła uczestników o napisanie raportu na temat rezultatów, jakie osiągnęli w trakcie projektu.

Główne wyniki ewaluacji projektu: potrzeba spędzenia większej ilości czasu między uczestnikami projektu - rodzice mogli gościć siebie nawzajem w domach, spędzać czas np. na wspólnym gotowaniu, mieć więcej okazji do nieformalnych spotkań. Uczestnicy ocenili pozytywnie dobrą atmosferę podczas spotkań oraz dobre rozwiązania logistyczne i organizacyjne. Ważna też jest deklaracja uczestników - zdecydowana większość z nich pozytywnie oceniła udział w projekcie, zadeklarowała, że wiele się nauczyła oraz że poprawiła swoje kompetencje interpersonalne oraz interkulturowe.

Ewaluacja zajęć „Szkoły dla rodziców” - najważniejsze wnioski rodziców:

  • potrzeba ewaluacji po kilku miesiącach, odnośnie skuteczności metod i poradzenia się w obliczu nowych problemów, które mogą się pojawić w reakcji dziecka na zmiany wychowawcze i w związku z powyższym prośba o dodatkową grupę - kilka spotkań,
  • możliwość indywidualnych konsultacji po warsztatach (stworzenie takiej możliwości w ramach Ośrodka Pomocy Społecznej),
  • pomysł stworzenie równoległej grupy dla dzieci, by też mogły ćwiczyć umiejętności: jak rozmawiać, jak wyrażać negatywne emocje, jak radzić sobie z rywalizacją, jak rozwiązywać konflikty etc.
  • lepsze dopasowanie rodziców, z dziećmi w konkretnym wieku do grupy (możliwe tylko przy większej frekwencji), tak by uniknąć za dużej rozpiętości tematów,
  • konsultacje indywidualne dla każdej rodziny - rodzic z dzieckiem oraz psycholog, by omówić, co konkretnego dzieje się w danej rodzinie, chęć większego włączenia mężczyzn/ojców do uczestnictwa z grupie.
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
26
W wyjazdach zagranicznych: 
8
Produkty
Produkty projektu: 

Osiągnięte rezultaty i produkty końcowe:

  • strona internetowa  - www.academyofnewpossibilities.eu,
  • forum dla rodziców - www.forumofnewpossibilities.tk
  • broszura z propozycjami aktywnych form spędzania czasu wolnego rodziców z dziećmi - zbiór pomysłów wszystkich organizacji partnerskich” Active forms of spending free time with children”
  • prezentacja na temat działalności Ośrodka Pomocy Społecznej w Swarzędzu,
  • prezentacja na temat  koncepcji oraz metod pracy z rodzicami na podstawie sondażu  wśród  lokalnych organizacji zaangażowanych w edukację rodzicielską (założenia teoretyczne oraz praktyczne aspekty pracy),
  • prezentacja  podsumowująca  zrealizowane przez OPS warsztaty „Szkoły dla rodziców” zawierająca charakterystykę uczestników, opis zrealizowanych tematów, główne założenia pracy, przykłady zastosowanych metod oraz osiągnięcia uczestników,
  • warsztat dla rodziców "Cykl życia dziecka i rodziny - największe szanse i zagrożenia, jak je dostrzec i dobrze wykorzystać, jak im w porę zaradzić. Prewencja problemów wychowawczych", scenariusz zajęć „Szkoły dla rodziców”.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Broszura dotycząca aktywnych form spędzania czasu wolnego z dziećmi – propozycje z wszystkich krajów partnerskich.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Dla naszej organizacji był to pierwszy projekt partnerski Grundtviga. Pracownicy organizacji zaangażowani w projekt, szczególnie biorący udział w mobilnościach podkreślali, że jest to dla nich bardzo duże doświadczenie edukacyjne, w szczególności dotyczące obszaru umiejętności językowych oraz pedagogicznych. Podczas mobilności specjaliści pracujący z rodzicami mieli okazję poznać koncepcje oraz nowe metody pracy z grupą rodziców. Pracownicy naszej organizacji w większości posługują się językiem roboczym projektu, jednakże przygotowanie materiałów dotyczących edukacji rodzicielskiej (w szczególności prezentacja koncepcji, założeń, metod pracy z rodziną, przeprowadzenie warsztatów dla rodziców) wymagało od nich dużego nakładu pracy i poszerzenia zasobu słownictwa. Również w zakresie zarządzania projektem było to dla nich również duże wyzwanie i doświadczenie edukacyjne.

Motywacja pracowników zaangażowanych w projekt do prowadzenia podobnych działań w przyszłości zwiększyła się znacząco - podczas podsumowania projektu większość z nich zadeklarowała gotowość uczestnictwa w podobnych działaniach w przyszłości.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Zajęcia "Szkoły dla rodziców" miały charakter warsztatów psychologicznych, składających  się z krótkich omówień i wprowadzeń tematycznych, a przede wszystkim z ćwiczeń, dramy, debaty. Cennym elementem uczącym była wymiana doświadczeń między uczestnikami oraz praktyczne wypróbowywanie nowych umiejętności w postaci zadań domowych. Poszczególne spotkania poruszały następującą tematykę: świadomość własnych celów wychowania, poznanie i rozumienie świata uczuć własnych oraz dziecka lub wychowanka, naukę umiejętności rozmawiania o uczuciach, umiejętność stawiania jasnych granic i wymagań, zachęcanie dzieci do współpracy, wspólne rozwiązywanie konfliktów, poszukiwanie lepszych niż kara sposobów uczenia dziecka samodyscypliny, wspieranie samodzielności dzieci, uwalnianie ich od grania ról oraz wzmacnianie ich poczucia własnej wartości przez pochwałę opisową.  Dzięki udziałowi w zajęciach rodzice uświadomili sobie, że skuteczność wychowania w znacznym stopniu zależy od osoby wychowującej i oznacza to, że aby zmienić dziecko, trzeba zacząć zmianę od siebie.  Udział w zajęciach pogłębił świadomość  i refleksję na temat skuteczności określonych metod wychowawczych: ułatwienie zakwestionowania  niektórych funkcjonujących potocznie stereotypów  i mitów odnośnie wychowania.  Rodzice biorący udział w zajęciach sugerowali podniesienie skuteczności oddziaływań wychowawczych, lepsze radzenie sobie z  dzieckiem i problemami wychowawczymi, zmniejszenie bezradności wychowawczej, poprawę relacji interpersonalnych w rodzinie, podniesienie jakości komunikatów emocjonalnych rodzice – dzieci, zmianę kierunków postaw rodzicielskich w kierunku wartości pożądanych wychowawczo oraz zmniejszenie stosowania różnorodnych form przemocy i wykorzystywania  władzy rodzica wobec dziecka.  Program pokazał rodzicom, że warto zrezygnować z „przymusu wychowania” na rzecz budowania dobrego kontaktu i relacji z dzieckiem, ale stał się również platformą wymiany doświadczeń miedzy rodzicami z krajów partnerskich oraz pokazał, że problemy wychowawcze w różnych państwa i kulturach są podobne.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 
  • strona internetowa projektu oraz forum dla rodziców będą aktywne przez co najmniej 2 lata po zakończeniu projektu,
  • materiały szkoleniowe z warsztatów "Szkoły dla rodziców" opracowane w czasie projektu mogą być wykorzystywane w innych szkoleniach organizowanych już po jego zakończeniu,
  • broszura na temat aktywnych form spędzania czasu wolnego z dziećmi trafiła do wszystkich organizacji partnerskich i będzie dalej dystrybuowana zgodnie z potrzebami,
  • materiały, prezentacje powstałe w trakcje projektu będą dalej wykorzystywane przy prowadzeniu działalności Ośrodka, 
  • scenariusz zajęć "Szkoły dla rodziców" może być wykorzystywany w innych szkoleniach organizowanych już po jego zakończeniu,
  • pomysły, które się pojawiły mogą być wykorzystane przy pisaniu, wdrażaniu i realizowaniu nowych projektów,
  • ewaluacja wśród uczestników projektu pokazała nam kierunki działań jakie należy obrać w przyszłości tworząc ofertę dla rodziców,
  • jednym z postulatów zgłoszonych przez rodziców była możliwość skorzystania z indywidualnych konsultacji dla rodziców również po zakończeniu projektu – na dzień dzisiejszy mogą oni korzystać z konsultacji indywidualnych z psychologiem.
Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„Nawiązałam nowe znajomości i było to dla mnie bardzo dobre doświadczenie.”

„Nowe kontakty i możliwości z partnerami w innych krajach europejskich.”

„Bardzo dziękuję za możliwość udziału w projekcie, nie zapomnę tych chwil do końca życia.”

„Zrozumiałam, że nie tylko w Polsce mamy takie problemy.”

„Potrafię teraz w dużo lepszy sposób komunikować się ze swoimi dziećmi.”

„Nauczyłam się w jaki sposób bawić się dziećmi.”

„Dzięki uczestnictwu w szkole dla rodziców zobaczyłam, że można miło spędzać czas z dziećmi.”

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Wacław Rożek
Data wypełnienia formularza/karty: 
06.12.2012

Małgorzata Pobłocka

Tematyka działań: 
Inne
Metody podnoszenia motywacji słuchaczy
Zagadnienia pedagogiczne / dydaktyczne
Akcja: 
Wizyty i wymiana kadry dla edukacji dorosłych
Imię i nazwisko: 
Małgorzata Pobłocka
Stanowisko pełnione w organizacji: 
Główny specjalista ds. profilaktyki uzależnień
Nazwa organizacji, z której był składany wniosek: 
Urząd Miasta Sopotu
Pełny adres organizacji: 
ul. Kościuszki 25/27 81-704 Sopot
Telefon: 
+48 609 680 789
E-mail: 
malgosia@si.pl
Tytuł szkolenia: 
Tools and methods for strengthening, motivating and empowering students, colleagues and yourself
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2012-2-PL1-GRU12-30954
Data realizacji
Termin wyjazdu: 
16.09.2012 - 21.09.2012
Kraj: 
Szwecja
Miasto bądź rejon: 
Malmö
Organizator szkolenia: 
E2C Second Chance School/Komvux Södervärn Malmö
Opis szkolenia i jego wpływu: 

Konferencja przeznaczona była dla osób, pracujących w obszarze wsparcia edukacyjnego młodych osób, które wypadły z systemu nauki szkolnej, o niskich kompetencjach osobistych i społecznych. Przez 6 dni odbywały się różne formy szkolenia: wykłady, warsztaty, spotkania, wizyty. Zajęcia zaczynały się codziennie o godzinie 9.00, kończyły około godziny 19.00, z przerwą przeznaczoną na lunch.

Pierwszego dnia konferencji odbyło się spotkanie integracyjne uczestników, którego celem było bliższe poznanie się oraz przedstawienie programu konferencji. Wśród uczestników rozpoznałam stałych i długoletnich przedstawicieli Europejskiego Stowarzyszenia ”Szkół Drugiej Szansy” (E2C). Byłam jedynym przedstawicielem naszego kraju, podobnie jak miasto Sopot jest jedynym polskim miastem, będącym członkiem Stowarzyszenia E2C.

Oficjalne i uroczyste rozpoczęcie konferencji, połączone z inauguracją corocznego wydarzenia, którym jest ”YOUTH SUMMIT E2C”, czyli spotkaniem młodzieży szkół drugiej szansy, miało miejsce w sali Ratusza w Malmö. Młodzież, nauczyciele oraz wszyscy pozostali uczestnicy konferencji wysłuchali powitalnego przemówienia burmistrza Malmö, a następnie  wszyscy wzięliśmy udział w integracyjnych, aktywnych i bardzo zabawnych formach powitania i integracji.

Warto zaznaczyć, że na spotkanie ”YOUTH SUMMIT E2C” przyjechało około 150 młodych osób z całej Europy, w tym z Niemiec, Danii, Hiszpanii, Węgier, Holandii, Francji i Polski, pod opieką swoich wychowawców. Silna, 8-osobowa ekipa z Sopotu zaprezentowała się równie interesująco i atrakcyjnie, jak ich koleżanki i koledzy z Europy. Zajęcia dla młodzieży w ramach programu „YOUTH SUMMIT E2C” odbywały się w Malmö, a następnie w Kopenhadze, podczas gdy konferencja dla nauczycieli miała miejsce w Malmö.

Kolejnym inspirującym punktem programu, po części inauguracyjnej, był wykład profesora Petera Berlinera z Wydziału Psychologii Uniwersytetu w Aarhus. Aktywne metody zajęć zastosowane podczas wykładu, podwyższające integrację i aktywność uczestników, pomogły ukierunkować słuchaczy oraz wskazać, jakie warunki muszą być spełnione, aby młodzi ludzie mogli poradzić sobie z trudnymi sytuacjami: stresem, biedą, kryzysem oraz nauczyli się przezwyciężać swoje osobiste problemy, trudności i rozwiązywać je w sposób konstruktywny. Badania, prowadzone przez wykładowcę (w tym również w Polsce), potwierdziły możliwość przezwyciężania nawet bardzo trudnych osobistych sytuacji, o ile zorganizowany zostanie odpowiedni system wsparcia i pomocy (np. w postaci świetlic środowiskowych dla dzieci z rodzin patologicznych).

Kolejny wykład oraz warsztaty poświęcone były analizie trudnych przypadków oraz sposobów radzenia sobie w ich rozwiązaniu. Uczestnicy konferencji prezentowali sytuacje, w których udało im się zaproponować korzystną formę pomocy i wsparcia dla swoich uczniów, oraz i te, które pozostały nierozwiązane. Wspólnie zastanawiano się w jaki sposób można zorganizować odpowiedni system pomocy, jak wzmocnić osoby słabe, jak rozpoznać ich potrzeby, problemy, dysfunkcje itp. oraz jak i kiedy reagować.

Bardzo cenną formą pracy z młodymi osobami, i nie tylko, okazała się prezentowana na szkoleniu metoda zwana „collective narrative practice”, wzmacniająca pozytywne relacje osobiste poprzez pobudzanie do współpracy i współdziałania.

Program trzech pierwszych dni konferencji został wzbogacony o spotkania, wizyty, prezentacje, odbywające się w różnych miejscach Malmö. Interesująco wypadło spotkanie z nauczycielami Szkoły Drugiej Szansy w Malmö, prezentacja programu, kadry, metod pracy, zwiedzanie obiektu szkolnego. Rozmowa z nauczycielami wskazała na ich ogromne zaangażowanie, zainteresowanie, chęć współpracy w obszarze wsparcia swoich uczniów.

Fantastyczną propozycję dla nauczycieli przedstawili twórcy „Europejskiego Centrum Excellent” przy E2C. W sposób bardzo aktywny i zabawny doświadczyliśmy nowych metod uczenia się, które warto włączyć do własnej pracy dydaktycznej. Stale tworzony jest katalog propozycji pracy z uczniami, wykorzystujących nowoczesne, niestandardowe metody. Informacje w Internecie znaleźć można wchodząc na stronę www.e2c-europe.org.

Duże wrażenie na uczestnikach wywarła wizyta w socjalno-zawodowym ośrodku dla kobiet ”Yalla Trappen”, prowadzonym przez Polkę, zamieszkałą od lat w Szwecji. Organizatorzy nie zapomnieli o wycieczce historycznej po mieście, zapewniając opiekę dowcipnego i bardzo rozmownego przewodnika. Uzupełnieniem wędrówki śladami przeszłości była kolacja w podziemiach jednej z kamieniczek w centrum miasta.

Ciekawym doświadczeniem był warsztat poświęcony rozwijaniu ważnej i niezmiernie istotnej umiejętności, jaką jest przedsiębiorczość. Sesja odnosiła się także do przebiegu projektu B.E.S.T., w który włączeni są niektórzy uczestnicy (członkowie E2C), a który dotyczy przygotowania uczniów do aktywnego uczestnictwa w rynku pracy.

W związku z faktem, iż konferencja powiązana była z corocznym spotkaniem młodzieży szkół drugiej szansy „YOUTH SUMMIT E2C”, zaproszeni zostaliśmy na wieczorną uroczystość, poświęconą podsumowaniu wszystkich aktywności, w których wzięli udział młodzi ludzie. Ostatnie spotkanie młodzieży odbyło się w Kopenhadze, dokąd zostaliśmy przetransportowani autobusem. Po drodze mieliśmy przyjemność uczestniczyć w spotkaniu w Szkole Drugiej Szansy w Kopenhadze, na którym zaprezentowano specyfikę tej szkoły, metody pracy, schemat zajęć oraz tak atrakcyjne miejsca, jak szkolne studio nagrań (!). Była też okazja do rozmowy z uczniami i posłuchania aktualnie nagrywanej piosenki.

Wieczorem, w odświętnie udekorowanej sali „Production School” w Kopenhadze (kolejna Szkoła Drugiej Szansy) odbyło się uroczyste podsumowanie warsztatów, prowadzonych w ramach „YOUTH SUMMIT E2C”. Młodzież zaprezentowała swoje umiejętności, zdobyte w trakcie 4-dniowych zajęć - taneczne, wokalne, sportowe, cyrkowe, rzeźbiarskie, graffiti.

Sopocka reprezentacja została wyróżniona za talenty wokalno-taneczne; nasi „młodzi”, podekscytowani występami, pochwałami i nowymi międzynarodowymi przyjaźniami, opowiadali z zachwytem o swoich doświadczeniach, zdobytych w trakcie trwania „YOUTH SUMMIT E2C”. Wspólna zabawa (kolacja, prezentacje, dyskoteka) trwała do późnych godzin wieczornych.

Ostatniego dnia konferencji przedstawiono wyniki badawcze projektu, dotyczącego szwedzkich uczniów w wieku 20-22 lata, którzy wypadli z systemu edukacji formalnej. Odniesiono się do relacji beneficjentów projektu, ich przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Bazując na zdobytych doświadczeniach, sformułowano idee i działania profilaktyczne.

Uczestnicząc w konferencji, aktywnie brałam udział we wszystkich proponowanych zajęciach - wykładach, warsztatach, spotkaniach i wizytach. Nawiązałam kontakty z uczestnikami, a udział w zajęciach grupowych czy też wspólne kolacje były okazją do bliższego poznania się. Część uczestników konferencji znałam z racji uczestnictwa we wspólnych projektach, przynależności do sieci E2C, udziału w spotkaniach „YOUTH SUMMIT E2C”.

Nasza współpraca jest niezwykle cenna i wartościowa, sopocki wkład w realizację projektu szkół drugiej szansy w Polsce jest doceniany przez partnerów zagranicznych.

Udział w konferencji wpłynął przede wszystkim na zwiększenie moich kompetencji zawodowych w zakresie tworzenia systemu wsparcia dla młodych osób, pozostających bez przygotowania zawodowego i posiadających niskie umiejętności społeczne. Spotkania nieformalne, poza zajęciami programowymi, wpłynęły na pogłębienie współpracy, możliwość opracowania wspólnych projektów, wymianę doświadczeń i dobrych praktyk.

Do tej pory w Polsce brakuje kompleksowego systemu wsparcia osób, które wypadły z systemu edukacji formalnej, o niskich kompetencjach i umiejętnościach osobistych i społecznych, nie posiadających przygotowania zawodowego. Udział w konferencji i spotkania z profesjonalistami stwarzają możliwość opracowania i stworzenia programu „drugiej szansy” dla ww. beneficjentów w naszym kraju/gminie.

Music Beyond Limits - Muzyka Bez Granic. Warsztaty gospel dla osób zagrożonych wykluczeniem społecznym: osób w wieku 50+, niepełnosprawnych i bezrobotnych.

Tematyka działań: 
Edukacja drugiej szansy
Edukacja międzykulturowa
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Sztuka, muzyka, kultura
Dane beneficjenta
Organizacja realizująca warsztat: 
Stowarzyszenie Gospel
Al. Daszyńskiego 15a/10, 31-537 Kraków
biuro@gospel.com.pl
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Lea Kjeldsen lea.kjeldsen@gospel.com.pl 601 357 537
Krótki opis profilu działalności organizacji realizującej warsztat: 

Stowarzyszenie Gospel jest doświadczonym animatorem życia kulturalnego w Polsce i za granicą.

Oferta edukacyjno-kulturalna Stowarzyszenia Gospel w Krakowie z założenia skonstruowana jest tak, by trafiała bez ograniczeń do jak najszerszego kręgu odbiorców. Wspomaga w ten sposób dialog międzypokoleniowy, międzykulturowy oraz międzywyznaniowy.

Stowarzyszenie Gospel szerzy także ideę śpiewania gospel w mniejszych miejscowościach, tworząc w ten sposób prawdziwą ”muzyczną mapę muzyki gospel” w Polsce.

Mimo, że dotychczas organizowane wydarzenia nie są ograniczone do poszczególnych grup docelowych, przyciągają one głównie osoby w wieku 18-35 lat oraz młodzież gimnazjalną i licealną.

Od 2008 roku działa chór w Krakowie dla osób w wieku 50+. Rytmiczne śpiewanie po angielsku jest niewątpliwym  wezwaniem dla tej grupy.

Działalność Stowarzyszenie Gospel można streścić jako: uczymy śpiewać i używamy do tego piosenki muzyki gospel. Śpiewamy po angielsku.

Tytuł warsztatu: 
Music Beyond Limits - Muzyka Bez Granic. Warsztaty gospel dla osób zagrożonych wykluczeniem społecznym: osób w wieku 50+, niepełnosprawnych i bezrobotnych.
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-PL1-GRU13-19585
Data realizacji warsztatu: 
15.10.2011 - 20.10.2011
Partnerzy zagraniczni
Liczba uczestników z zagranicy, którzy wzięli udział w warsztacie: 
16
Liczba uczestników z Polski, którzy wzięli udział w warsztacie: 
3
Cele warsztatu: 

Celem nadrzędnym warsztatów „Music Beyond Limits” -  było ukazanie, że ograniczenia nie muszą stanowić przeszkody w spełnianiu życiowych pasji. Aby ten cel osiągnąć, założyliśmy cele szczegółowe:

1. Stworzenie międzynarodowego chóru gospel z osób zagrożonych marginalizacją społeczną.

2. Umożliwienie wspólnego występu przed publicznością osób niepełnosprawnych wraz z osobami pełnosprawnymi.

3. Stworzenie możliwości doświadczenia przez Uczestników intensywnej pracy zespołowej.

4. Prezentacja specyfiki i przesłania muzyki gospel.

5. Doskonalenie języka angielskiego wśród osób o specjalnych potrzebach edukacyjnych (dzięki językowi roboczemu warsztatów oraz tekstom śpiewanych utworów).

6. Ugruntowanie w Uczestnikach aktywnej postawy wobec życia społecznego.

7. Wzmocnienie poczucia własnej wartości Uczestników poprzez udział w zajęciach przeprowadzonych na najwyższym poziomie merytorycznym i artystycznym.

Obszary tematyczne: 

Nauka wspólnego śpiewania muzyki gospel (emisja głosu, czterogłosowa harmonia, praca z mikrofonem, choreografia, improwizacja, śpiewanie partii solowej, poznanie różnych stylów muzyki gospel).

Kraj uczestników: 
Belgia
Czechy
Dania
Hiszpania
Rumunia
Szwecja
Wielka Brytania
Liczba uczestników: 
1
2
3
1
2
3
4
Rekrutacja uczestników i przygotowanie warsztatu: 

Przygotowanie:

Grupa odpowiedzialna za prowadzenie warsztatu: koordynator projektu, lider warsztatów, dwaj woluntariusze (lekarz który śpiewa gospel i informatyk / „złota rączka”).

Kryteria, według których zostali wybrani woluntariusze to znajomość języka angielskiego oraz muzyki gospel i łatwość nawiązywania relacja z ludźmi.

Przed warsztatami odbyło się pięć spotkań osób zaangażowanych w projekt, w tym osób zatrudnionych do jego realizacji i wolontariuszy (w czerwcu, lipcu, sierpniu, wrześniu i październiku). W trakcie pierwszego i drugiego spotkania skupiliśmy się na opracowaniu szczegółowego planu działania. Rozmawialiśmy o tym, w jaki sposób zapraszać potencjalnych uczestników. Nie byliśmy pewni, czy uda nam się znaleźć osoby z odpowiednich grup docelowych. Zdawaliśmy sobie sprawę, że mogą mieć one świadomość, że są marginalizowane przez społeczeństwo. Nasze zaproszenie mogło to poczucie pogłębić, np. spowodować, że ktoś z chorobą o podłożu emocjonalnym poczuje się przygnębiony faktem zaproszenia na „specjalną imprezę” i tym, że uważamy, że jest z nim „coś nie tak”. Były to bardzo delikatne kwestie, które musieliśmy rozstrzygnąć. Zaproszenie na Warsztaty Grundtviga miało zachęcić potencjalnych uczestników do udziału, a nie sprawić im przykrość.

Po wielu dyskusjach na ten temat, zdecydowaliśmy się na tekst zaproszenia,który koncentrował się napozytywnych aspektach warsztatów,tj. na tym, co uczestnicy mogą osiągnąć podczas warsztatów „Music Beyond Limits” – odkrywaniu własnych umiejętności, nawiązywaniu znajomości oraz udziału w „czymś wielkim”, zamiast na przyczynie (niepełnosprawności, starości, problemach finansowych). Warsztaty nazwaliśmy „okazją stworzoną specjalnie dla Ciebie”, aby podkreślić, jak ważne jest dla nas dobro uczestników. W zaproszeniu użyliśmy dużych czcionek i ciepłych, nastrajających pozytywnie kolorów (zielony, pomarańczowy), aby podkreślić wspomniane aspekty. Udało się nam osiągnąć zamierzony efekt – po przyjeździe do Polski uczestnicy byli bardzo podekscytowani i pełni pozytywnych oczekiwań.

Wybór instruktorów:

Wybierając instruktorów chcieliśmy znaleźć balans między doświadczeniem w prowadzeniu warsztatów gospel i łatwością nawiązania kontaktu z ludźmi. Chcieliśmy zaangażować instruktorów (w tym przynajmniej jedną czarnoskórą osobę) z pozytywną energią, aby mogli zarazić nią uczestników.

Z instruktorami spotkaliśmy się we wrześniu. Przedyskutowaliśmy cały plan i wprowadziliśmy do niego ostatnie poprawki i zmiany (np. zdecydowaliśmy, że seminarium nie odbędzie się w formie wykładów, ale omawiania „żywych” przykładów). Na spotkaniu przygotowawczym okazało się ze instruktorzy mieli osobiste doświadczenia (w swojej rodzinie) z problemami podobnymi do tych, z którymi borykali się nasi uczestnicy.

Rekrutacja:

Aby dotrzeć do osób z grup docelowych Stowarzyszenie Gospel skorzystało ze swojego wieloletniego doświadczenia i sieci kontaktów zbudowanej m.in. po poprzednich warsztatach organizowanych w ramach programu Grundtvig (warsztaty „European Gospel Music Symposium”– z 2009 r. i warsztaty „i-communicate” – z 2010 r.). Informacja o warsztatach została rozesłana do dyrygentów chórów gospel w różnych krajach Europy z prośbą o rozpowszechnienie informacji w środowiskach chórów gospel.

Zgłosiło się 26 osób z całej Europy. Braliśmy pod uwagę wyłącznie te osoby, które należały do jednej z trzech grup docelowych. W związku z tym odmówiliśmy udziału w warsztatach kilku osobom, które miały pracę, nie ukończyły 50 lat lub nie były niepełnosprawne. Dwóch uczestników pełniło rolę asystentów opiekujących się dwiema osobami niepełnosprawnymi w trakcie warsztatów. Uczestników wybieraliśmy również pod kątem płci, aby uzyskać odpowiednie dla chóru proporcje (wśród zgłoszonych dominowały kobiety). Ponieważ nie zaakceptowaliśmy wszystkich zgłoszeń, po upływie terminu ich nadsyłania mieliśmy mniej uczestników niż przewidziano we wniosku. Aby dotrzeć do kolejnych potencjalnych uczestników po raz drugi skontaktowaliśmy się ze znajomymi z różnych krajów Europy i w odpowiedzi otrzymaliśmy zgłoszenia od osób z grup docelowych, które pozwoliły uzupełnić listę.

Grupa docelowa uczestników: 

Organizowany warsztat był skierowany do osób zagrożonych marginalizacją społeczną. Wyróżniliśmy 3 grupy docelowe warsztatu: seniorzy (50+), niepełnosprawni, bezrobotni (zwłaszcza długotrwale). Tylko uczestnicy z tych grup wzięli udział w warsztacie – w sumie 16 osób.

Opis przebiegu
Krótki opis przebiegu warsztatu: 

Zajęcia warsztatowe „Music Beyond Limits”skupiały się na nauce 10 utworów muzycznych, które zostały zaprezentowane publiczności podczas koncertu finałowego warsztatów. Przygotowania uczestników polegały na intensywnej pracy zespołowej, doskonaleniu umiejętności wokalnych, ćwiczeniu emisji głosu oraz śpiewaniu w harmonii czterogłosowej. Nauka wspólnego śpiewania jest doskonałym sposobem na wzmocnienie samooceny oraz czerpanie korzyści z pracy w zespole. Cennym doświadczeniem i wyzwaniem dla chóru była sesja nagrań, która miała miejsce w piątym dniu warsztatów w studiu Radia Kraków. W jej trakcie uczestnicy uczyli się współpracy z akustykami oraz technik śpiewania z mikrofonem. Nagranie video z sesji:

Z reguły miały miejsce dwa bloki zajęć rano i dwa popołudniu z przerwami.

Rozwiązania praktyczne zastosowane podczas realizacji warsztatu: 

Podczas pierwszych dwóch dni zajęcia warsztatowe odbyły się w Uniwersytecie Pedagogicznym przy ul. Podchorążych 2, 100m od Hotelu Demel.

Większość wydarzeń warsztatowych (zajęcia chóralne, przerwy, posiłki w środku dnia) miały miejsce w Hotelu „Demel” przy ulicy Głowackiego 22. Zdecydowaliśmy się na takie rozwiązanie ze względu na to, że w każdej chwili istniała możliwość aby uczestnicy poszli do swoich pokojów odpocząć. Naszym zdaniem to rozwiązanie dało poczucie bezpieczeństwo uczestnikom. Było to niezwykle ważne dla tych z uczestników, którzy nie czują się dobrze po długim czasie spędzonym „w tłumie” i potrzebują wtedy więcej przestrzeni i ciszy.

Obiady (wieczorem, po całym dniu pracy warsztatowej) miały miejsce w restauracji „EDEN” w pobliżu hotelu.

Środowa sesja w studiu nagrań odbyła się w Radio Kraków.

Koncert finałowy odbył się w Kościele Św. Marcina, przy ul. Grodzkaiej 58.

Organizatorzy zawsze mieli do dyspozycji co najmniej jeden samochód.

Ewaluacja i monitoring: 

Na podstawie „learner application form”  dowiedzieliśmy się jakie potrzeby specjalne maja poszczególni uczestnicy.

Dodatkowo dodaliśmy do formularzu pytania badające posiadane umiejętności muzyczne (aby ułatwić instruktorom wybór piosenek), wiedzę o muzyce gospel i zainteresowania.

Istotną częścią oceny warsztatów były nieoficjalne rozmowy z Uczestnikami podczas przerw lub posiłków. W takim swobodnym kontekście łatwiej było o szczerą i otwartą dyskusję, która pozwalała wydobyć zadowolenie lub rozczarowanie Uczestników. Po takich spotkaniach organizatorzy przedstawili sugestie Uczestników podczas spotkań organizatorów. Uczestnicy czasami zgłaszali indywidualne potrzeby, np. odpoczynku w ciągu dnia lub wizyty u lekarza.

Dla części uczestników śpiewnie całodniowe było dużym wyzwaniem. Po koncercie finałowym czuli ogromną satysfakcję widząc reakcję publiczności efekt ich ciężkiej pracy.

Ważnym elementem monitoringu były krótkie codzienne rozmowy z instruktorami (np. podczas posiłków) odnośnie postępu w warsztatach i osiąganych rezultatów. Instruktorzy wyrazili potrzebę podzielenia zajęć w taki sposób, aby jeden z nich zawsze miał zajęcia w godzinach porannych.

Wpływ warsztatu na słuchaczy, na organizację oraz społeczność lokalną – rezultaty: 

Osoby, które zgłosiły się na warsztaty „Music Beyond Limits”, na co dzień mają trudności. Każda z grup docelowych boryka się z innymi problemami. Warsztaty MBL umożliwiły tym osobom zbudowanie poczucia wspólnoty, spędzanie czasu razem i dzielenia się nowymi doświadczeniami. Wyraźnie dało się zauważyć, że uczestnicy opiekują się sobą nawzajem i wzajemnie dbają o swoje dobre samopoczucie, zarówno fizyczne, jak i psychiczne.

Po zakończeniu warsztatów kilka osób stwierdziło, że chcą znaleźć w swoim miejscu zamieszkania chór, do którego mogliby dołączyć, a niektórzy rozważali możliwość zorganizowania warsztatów gospel w swoim miejscu zamieszkania. 

Dzięki możliwości zaśpiewania partii solowej w studiu nagrań uczestnicy przekonali się, jak znaczne umiejętności wokalne już posiadają, mimo że część z nich nigdy nie przypuszczała, że odważy się występować przed innymi ludźmi.

Warsztaty MBL przyniosły efekty, przede wszystkim pod względem ich pozytywnego wpływu emocjonalnego na uczestników oraz jakość występu finałowego. Słycheć było jak bardzo owocna była praca chóru wraz z instruktorami.

Duża część uczestników skorzystała z okazji zabrania głosu przed publicznością i podzielenia się własnymi wrażeniami z warsztatów „Music Beyond Limits”. Dla niektórych z nich stanowiły one niezwykle ważne, być może nawet przełomowe wydarzenie w życiu. Organizatorzy nie spodziewali się również, że tak liczni uczestnicy będą chcieli przemawiać do publiczności. Te i inne formy zaangażowania oraz wyjątkowe efekty warsztatów należy zawdzięczać wyjątkowej otwartości uczestników, ich chęci uczenia się od siebie nawzajem oraz tworzenia wspólnoty, a także profesjonalizmowi prowadzących warsztaty instruktorów.

Jeszcze przed rozpoczęciem warsztatów można było zauważyć, że korespondencja prowadzona za pośrednictwem poczty elektronicznej skłoniła część uczestników do nauczenia się tego sposobu komunikacji (chodzi zwłaszcza o osoby w wieku 50+). Niektóre z nich korzystały wcześniej z tej formy korespondencji tylko sporadycznie, dlatego musiały stawić czoła dodatkowemu wyzwaniu. Organizatorzy zauważyli, że z czasem te osoby dokonały dużych postępów w obsłudze poczty elektronicznej.

Planujemy dwa warsztaty gospel w ciągu następnego roku które bezpośrednio są inspirowane przez warsztaty „Music Beyond Limits”:

-Międzynarodowe warsztaty dla chórów gospel z Czech, Słowacji Węgier.

-Warsztaty gospel dla seniorów (+50) - jeżeli nasz projekt otrzyma dofinansowanie z Programu Grundtvig, będą to międzynarodowe warsztaty gospel.

Upowszechnianie rezultatów: 

Planujemy dwa warsztaty gospel w ciągu następnego roku które bezpośrednio są inspirowane przez warsztaty „Music Beyond Limits”:

-Międzynarodowe warsztaty dla chórów gospel z Czech, Słowacji Węgier.

-Warsztaty gospel dla seniorów (+50) - jeżeli nasz projekt otrzyma dofinansowanie z Programu Grundtvig, będą to międzynarodowe warsztaty gospel.

Opinie słuchaczy i pracowników o warsztacie – cytaty z wypowiedzi: 

„Dla mnie to przeżycie było bardzo dobre i sprawiło, że się otworzyłam i mogłam nawiązać kontakt z osobami podobnymi do mnie. Proszę powtórzyć podobne inicjatywy, ponieważ było to jedno z najbardziej wartościowych wydarzeń w moim życiu.”

I found the experience so very good for me to open up and to get to know other people like myself. Please keep it going because it is one of the best things that has happened to me in my life.

„Warsztaty były niesamowitym przeżyciem i praca wykonana przez woluntariuszy była wspaniała, zarówno przed rozpoczęciem warsztatów jak i podczas naszego pobytu oraz po zakończeniu! Dziękuję!”

The workshop has been an amazing experience and the work of the volunteers fantastic both before, during and after the workshop! Thanks you!

„Miałam przepiękne doświadczenie w Krakowie! Wiersz „Twoja dobroć i miłość  jest lepsza niż życie” z piosenki „Better than life” nie chce opuścić mojej głowy!”

Had the most beautiful time in Krakow!

And "Your Loving kindness is better than Life", just won’t leave my mind!!

„Chciałabym bardzo wam podziękować za to, że sprawialiście, że czuliśmy się z Philipem tak dobrze w Polsce – tak jak byśmy byli w domu”

I would like to say a big thank you for the way you made me and Philip feel so much at home in Poland.

„Było niesamowicie! Tak bardzo wam dziękuję!”

It was amazing! Thanks so much!

„Byłam bardzo zadowolona z instruktorów”

I was happy about the teachers.

„Naprawdę jestem zachwycona, to był wspaniały czas!”

I really loved it and had a good time!

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji warsztatu: 

Zapraszamy do zapoznania się z prezentacją zamieszczoną na kanale  You Tube.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Lea Kjeldsen
Data wypełnienia formularza/karty: 
14.03.2012

Wicker- Living Medium of Art and Tradition

Tematyka działań: 
Edukacja międzykulturowa
Sztuka, muzyka, kultura
Dane beneficjenta
Organizacja realizująca warsztat: 
Stowarzyszenie "Obszary Kultury"
ul. Krzemieniecka 2a, 94- 030 Łódź
biuro@pos.lodz.pl
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Zuzanna Oleksińska; z.oleksinska@pos.lodz.pl; 42 688 14 18
Krótki opis profilu działalności organizacji realizującej warsztat: 

Stowarzyszenie „Obszary Kultury” ma siedzibę w Łodzi, ale jego działania mają zasięg ponadlokalny. Zajmuje się między innymi: edukacją, popularyzacją różnych dziedzin kultury i sztuki, działaniami na rzecz środowisk i osób dysfunkcyjnych i niepełnosprawnych, mniejszości narodowych, działalnością wspomagającą rozwój wspólnot i społeczności lokalnej, propagowaniem idei integracji europejskiej, problematyką praw kobiet.

Członkami Stowarzyszenia są edukatorzy, kulturoznawcy, pracownicy naukowi, psycholodzy, socjolodzy, studenci łódzkich uczelni. Wspólną cechą członków Stowarzyszenia jest ich pasja społecznikowska i kreatywność w podejmowaniu tematów kulturowych. Stowarzyszenie swoje działania prowadzi nieodpłatnie, korzystając z pracy wolontariackiej członków.

Celem Stowarzyszenia jest działalność na rzecz edukacji, rozwoju twórczego, upowszechniania kultury, aktywnego spędzania czasu szczególnie osób dorosłych.

Realizuje je poprzez: współpracę, realizację wspólnych projektów z partnerami z Unii Europejskiej na rzecz integracji, a także rozwijania kontaktów i współpracy między społecznościami; organizowanie konkursów, wystaw, festiwali oraz innych form aktywności kulturalnej i edukacyjnej; organizowanie warsztatów, konferencji, sympozjów; organizowanie kursów i szkoleń.

Tytuł warsztatu: 
Wicker- Living Medium of Art and Tradition
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2010-1-PL1-GRU13-11600
Data realizacji warsztatu: 
15.06.2011 - 22.06.2011
Partnerzy zagraniczni
Liczba uczestników z zagranicy, którzy wzięli udział w warsztacie: 
10
Liczba uczestników z Polski, którzy wzięli udział w warsztacie: 
4
Cele warsztatu: 
  • Nauczenie wyplatania z wikliny, pozwalające na realizację własnych projektów, zarówno artystycznych jak i użytkowych.
  • Popularyzacja wiedzy o najstarszym rzemiośle jakim jest plecionkarstwo.
  • Szersza perspektywa na naturalne surowce w sztuce i rzemiośle oraz ich niekonwencjonalne wykorzystanie.
  • Poznanie tradycji plecionkarskiej w Europie.
Obszary tematyczne: 

Historia plecionkarstwa

Rzemiosło wikliniarskie – praktyka

Podstawy uprawy i przetwarzania wikliny

Kraj uczestników: 
Finlandia
Grecja
Niemcy
Szwecja
Turcja
Łotwa
Liczba uczestników: 
2
1
2
3
1
1
Rekrutacja uczestników i przygotowanie warsztatu: 

Chęć udziału w warsztatach należało zgłosić w sposób mailowy, listowny, telefoniczny lub osobisty. Terminy składania wniosków zostały ustalone od 15 września 2010r. do 15 maja 2011r. W praktyce przyjmowanie wniosków odbywało się do 10 czerwca 2011r.

Promocja warsztatu odbyła się poprzez:

  • stronę internetową
  • kontakty międzynarodowe członków Stowarzyszenia
  • kontakty z uczestnikami Międzynarodowych Plenerów Wikliniarskich
  • kontakty ze Stowarzyszeniem Plecionkarzy i Wikliniarzy Polskich, Stowarzyszeniem Plecionkarzy i Wikliniarzy Niemieckich, Stowarzyszeniem Plecionkarzy i Wikliniarzy Francuskich, Stowarzyszeniem Plecionkarzy i Wikliniarzy Holenderskich
  • kontakty z muzeami etnograficznymi: Muzeum Wikliny w Nowym Tomyślu, Muzeum Archeologiczno- Etnograficznym w Łodzi
  • kontakty z ośrodkami szkoleniowymi.

Podczas rekrutacji sprawdzaliśmy kwalifikacje kandydatów na podstawie przesłanych wniosków oraz na podstawie korespondencji z potencjalnymi uczestnikami. Zakwalifikowani uczestnicy otrzymali szczegółowy program warsztatów, informacje dotyczące przelotu do Polski oraz szczegółowe informacje dotyczące przejazdu z Warszawy do Łodzi, dostosowane do godzin przylotu poszczególnych uczestników. Konsultacje dotyczące przyjazdu do Polski prowadzone były odpowiednio wcześniej. Większość uczestników zdecydowała się na podróż samolotem, wybrane przez uczestników bilety (w obie strony) zostały zakupione przez Stowarzyszenie.

Przygotowując warsztat postawiliśmy na jakość nauczania – wybraliśmy najlepszego możliwego nauczyciela wyplotu. Wielokrotnie podczas warsztatu słyszeliśmy od uczestników, że był to trafny wybór. Także wykładowcy współpracujący z nami byli osobami o wysokich kwalifikacjach, znanymi na całym świecie specjalistami w swojej dziedzinie.

Staraliśmy się, aby program warsztatów był ciekawy i zróżnicowany oraz, aby ta różnorodność nie przeszkodziła uczestnikom w przyswojeniu i zapamiętaniu technik wyplotu.

Ważnym elementem przygotowań było napisanie podręcznika wyplatania oraz jego graficzne opracowanie. Przygotowaliśmy również foldery i ulotki dotyczące miasta, w którym warsztat się odbywał.

W okresie przygotowań do warsztatu zwróciliśmy się do mediów lokalnych z prośbą o patronat medialny nad całymi warsztatami oraz wernisażem prac jego uczestników. Ostatecznie patronat zaoferowała telewizja Ret-Sat, której ekipa filmowa przyjechała na rozpoczęcie i zakończenie imprezy.

Przed rozpoczęciem projektu zorganizowaliśmy również grupę wolontariuszy, którzy zobowiązali się pomóc warsztatowiczom w dotarciu do hotelu oraz przekazali im materiały (informatory, broszury, okresowe bilety komunikacji miejskiej, identyfikatory) i udzielili dodatkowych informacje technicznych i informacji o Łodzi. 

Grupa docelowa uczestników: 

Uczestnikiem warsztatów mógł zostać każdy dorosły mieszkaniec Unii Europejskiej, o zainteresowaniach artystycznych, kulturalnych i historycznych, nie będący profesjonalnie związany z rzemiosłem, ale posiadający podstawowe umiejętności manualne.

Opis przebiegu
Krótki opis przebiegu warsztatu: 
  1. przyjazd uczestników
  2. oficjalne  powitanie, zajęcia integracyjne, wykład o wyplataniu form użytkowych i artystycznych z wikliny, wprowadzenie do posługiwania się narzędziami do obróbki wikliny, nauka podstawowych splotów wiklinowych
  3. wykład i prezentacja multimedialna o historii upraw wikliny, sposobów jej wykorzystywania w rzemiośle i sztuce nauka wyplatania denka koszyka, na bazie koła, kwadratu i prostokąta, wizyta w Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, otwarcie wystaw towarzyszących IX Międzynarodowemu Plenerowi – Przestrzenne Formy z Wikliny
  4. wizyta w Ogrodzie Botanicznym- poznanie różnych gatunków wierzby, rozmowa z dendrologiem o różnorodności roślin, używanych do wyplotu, przypomnienie technik wyplatania denek; nauka wyplatania różnego rodzaju połączeń, uchwytów do koszyka, rączek
  5. wizyta w Muzeum Archeologiczno- Etnograficznym- zapoznanie się z historią wikliniarstwa na terenie województwa łódzkiego, zbiorami rzemiosła wikliniarskiego: żaki, kosze, dzbany, przedmioty gospodarstwa domowego ( misy, koszyki); prezentacja najstarszych wyrobów; projekcja filmu „Ginące zawody”, nauka wyplatania form koszykowych w połączeniu z denkami i uchwytami
  6. nauka wyplatania pełnych form koszykowych z wykorzystaniem zdobytej wcześniej wiedzy, wizyta na plantacji wikliny, transport z siedziby Stowarzyszenia wynajętym busem do Konarzewa  k/Piątku, woj. łódzkie; oglądanie:  nasadzeń wiklinowych, maszyn potrzebnych do obróbki surowca- specjalny pokaz obróbki: okorowanie, parzenie, farbowanie;  samodzielne ścinanie wikliny, wspólne ognisko warsztatowiczów i artystów tworzących podczas IX Międzynarodowego Pleneru Wikliniarskiego w Konarzewie; pieczenie ziemniaków i kiełbasek
  7. krótkie przypomnienie poznanych wcześniej splotów; samodzielna praca z wikliną, wykład i prezentacja multimedialna „Piękno i funkcjonalność” – prezentacja nowoczesnych przedmiotów inspirowanych folklorem prowadzony przez Agnieszkę Rasmus-Zgorzelską, redaktor działu wnętrza i design magazynu „Architektura”
  8. nauka wyrobu ozdób z wikliny: kwiatów, tac, koszyczków, zwierzątek itp.; nauka wyplatania małych form przestrzennych: rzeźb, ogrodzeń, podpór, podwieszeń, omówienie wspólnego projektu grupy, dyskusja nad propozycjami, stworzenie szkicu, wizyta w Pałacu Poznańskich – Muzeum Miasta Łodzi oraz w Muzeum Sztuki „ms2”, kolacja w restauracji „Gęsi Puch” nawiązującej wystrojem do tradycji ludowej
  9. wizyta w Muzeum Kinematografii z przewodnikiem (nawiązanie do tradycji „Łodzi filmowej”), dopracowanie form plecionkarskich; wspólne wykonanie obiektu przestrzennego zaprojektowanego wcześniej przez grupę, otwarcie wystawy fotograficznej dokumentującej dokonania warsztatowiczów, wykład i prezentacja pt. „Sztuka i design – różne drogi twórcze” Agnieszki Czop i Joanny Rusin oraz Dominiki Krogulskiej-Czaskalskiej (artystek zajmujących się tkaniną unikatową), uroczysta kolacja,  rozdanie certyfikatów i upominków
  10. wyjazd
Rozwiązania praktyczne zastosowane podczas realizacji warsztatu: 

Przyjazd

Wszyscy uczestnicy przybyli do Łodzi w przeddzień rozpoczęcia warsztatów. Wszelkie informacje dotyczące godzin przylotów, rozkład pociągów relacji Warszawa – Łódź, informacji na temat autobusów  kursujących z lotniska na Dworzec Warszawa Centralna, kontakty telefoniczne ze Stowarzyszeniem i wolontariuszami uczestnicy otrzymali mailem, na kilka dni przed przyjazdem, tak aby zapobiec wszelkim nieprzewidzianym problemom.

Goście przybywali do Polski drogą lotniczą na Okęcie, skąd samodzielnie docierali do Łodzi pociągiem. W Łodzi na dworcu PKP w określonym czasie czekał na każdego uczestnika wolontariusz, którego rolą było przywitanie gościa i przewiezienie go do miejsca zakwaterowania. Pełną listę gości obsługa hotelu otrzymała na dwa tygodnie przed rozpoczęciem warsztatu. Dla każdego uczestnika w dniu przyjazdu przygotowana była kolacja w hotelu. W pokojach znajdowały się niezbędne materiały i programy warsztatów, mapy dojazdowe do miejsca realizacji warsztatów, identyfikatory i numery telefonów kontaktowych.

Biuro Promocji i Współpracy z Zagranicą UMŁ przekazało dla gości foldery promujące miasto (w języku angielskim). Następnego dnia w hotelu czekał wolontariusz, który przywiózł uczestników do siedziby Stowarzyszenia, miejsca gdzie realizowane były warsztaty. Uczestnicy otrzymali 10-cio dniowe bilety komunikacji miejskiej do wykorzystania w czasie pobytu w Łodzi.

Posiłki

Posiłki (obiady, kolacje) podawane były w salonie willi Plihala – siedziby Stowarzyszenia.

Wyjątek stanowiły śniadania podawane w hotelu i uroczysta kolacja w Restauracji „Gęsi Puch”, (centrum miasta) specjalizującej się w polskich potrawach ludowych oraz pożegnalny poczęstunek, na który zaproszono także artystów biorących udział w  IX Międzynarodowym Plenerze – Przestrzenne Formy z Wikliny. Posiłki na uroczystej kolacji serwowała firma cateringowa „Wszystko ze smakiem” specjalizująca się w polskich tradycyjnych  ludowych potrawach.

Program

Zaplanowany program był zrealizowany całkowicie i zgodnie z harmonogramem, ale na wyraźne życzenie uczestników warsztatów w ostatnich dwóch dniach pobytu wygospodarowaliśmy od rana po 1,5h na zwiedzenie Muzeum Miasta Łodzi , Muzeum Kinematografii, Muzeum Sztuki.

Transport

W przypadku zaplanowanej wizyty na plantacji wikliny w Konarzewie został wynajęty autokar, który zawiózł uczestników na miejsce. Po kończącym wizytę ognisku o g. 21.30 uczestnicy zostali odwiezieni do miejsca zakwaterowania. Korzystaliśmy również z taksówek w innych wymagających tego okolicznościach, np. na skomplikowanej trasie komunikacji miejskiej, w późnych godzinach wieczornych. Aby zapewnić wszystkim uczestnikom bezpieczny powrót do miejsc zamieszkania, zakupiliśmy bilety kolejowe z Łodzi do Warszawy, skąd samodzielnie dotarli na lotnisko. Uczestnicy otrzymali wydrukowane rozkłady pociągów relacji Łódź – Warszawa  z naszą sugestią o najkorzystniejszych połączeniach.

Wyjazd

Każdy z uczestników wyjeżdżał z wykonanymi przez siebie koszami, ozdobami wiklinowymi. Niektóre wyroby ze względu na znaczne wymiary zdecydowano się wysłać pocztą . Członkowie Stowarzyszenia, wolontariusze pomogli zapakować i wysłać przesyłki do miejsc przeznaczenia.

Przez cały czas trwania warsztatów dążyliśmy do maksymalnego wykorzystania czasu przeznaczonego na naukę. Prowadzone były także rozmowy i dyskusje  dotyczące ewaluacji projektu.

Ewaluacja i monitoring: 

Na każdym etapie pracy członkowie Stowarzyszenia czuwali nad poprawnością i przejrzystością organizacji warsztatów, przygotowań do niego i procesu rekrutacyjnego. Osobami, które odegrały szczególną rolę byli: koordynator merytoryczny – czuwający nad zawartością merytoryczną warsztatów, programem, trenerami, wykładowcami, kontaktami z artystami, zakwaterowaniem, koordynator ds. uczestników – nad prawidłowością przebiegu rekrutacji i przebiegu warsztatu, kontaktami i opieką nad uczestnikami, koordynator ds. transportu –  nad organizacją transportu.

Podczas trwania warsztatów kilkakrotnie przeprowadzaliśmy anonimowe ankiety, które pomogły nam szybko odpowiedzieć na potrzeby uczestników. Pierwszą przeprowadziliśmy po pierwszym dniu warsztatu, drugą piątego dnia trwania warsztatu, ostatnią razem z oficjalną ankietą ewaluacyjną. Pytania zawarte w ankietach dotyczyły m.in. organizacji warsztatów, podejścia organizatorów i trenerów, umiejętności przekazywania wiedzy, zgodności przeprowadzonych zajęć z otrzymanym wcześniej harmonogramem. Dodatkowo organizatorzy iwolontariusze podczas trwania warsztatów rozmawiali z uczestnikami, pytając o ich bieżące potrzeby, problemy oraz samopoczucie. Interesowały nas także takie logistyczne aspekty pobytu warsztatowiczów  jak: jakość i lokalizacja zakwaterowania, jakość i ilość posiłków oraz poczęstunku dostępnego między posiłkami, lokalizacja miejsca, w którym prowadzone były zajęcia, atrakcyjność i dostępność przestrzeni do pracy, ocena komunikacji miejskiej.

Swoistego rodzaju ewaluacją są wywiady z uczestnikami, które stanowić będą część dokumentacji filmowo-zdjęciowej. Cennym źródłem informacji byli prowadzący zajęcia oraz wykładowcy. Dzięki nim otrzymywaliśmy informacje o atrakcyjności programu warsztatu, adekwatności ilości godzin przeznaczonych na różne zajęcia oraz ewentualnych problemach z przyswojeniem materiału.

Uzupełnieniem monitoringu była:

  • dokumentacja zdjęciowo-filmowa zajęć, w której chcieliśmy uchwycić: codzienność warsztatów, różnorodność zajęć i etapy powstawania prac z wikliny,
  • prowadzona codziennie lista obecności
  • poczynione obserwacje zarządu Stowarzyszenia

Ostateczna ewaluacja w gronie członków Stowarzyszenia i wolontariuszy odbyła się po zrealizowanych warsztatach. Wspólnie omówione zostały cele projektu i stopień ich realizacji. Do wiadomości wszystkich zaangażowanych w projekt przekazano podziękowania otrzymane od uczestników mailowo po ich powrocie do domów. Listy te były dla nas cennym sygnałem, iż spełniliśmy oczekiwania warsztatowiczów.

Wpływ warsztatu na słuchaczy, na organizację oraz społeczność lokalną – rezultaty: 

Wpływ warsztatów na uczestników:

Poprzez aktywne uczestnictwo w zajęciach nasi goście opanowali umiejętność wyplatania z wikliny, pozwalające na realizację własnych projektów, zarówno artystycznych jak i użytkowych.

Wykłady, których wysłuchali, miały na celu popularyzację wiedzy o najstarszym rzemiośle jakim jest plecionkarstwo, ale też informowanie o najnowszych trendach w, szeroko pojętej, sztuce folkowej. Uczestnicy otworzyli się na nowe pomysły i inicjatywy artystyczne. Z chęcią współpracowali ze sobą, co stało się postawą do utrzymania dalszych kontaktów grupy. Wiele osób było też zainteresowanych historią Łodzi. Oprócz dodatkowych wizyt w miejscach szczególnie ważnych dla miasta, mogli zapoznać się na miejscu z literaturą traktującą o historii Łodzi.

Warsztaty z pewnością rozbudziły ciekawość jego uczestników zarówno jeśli chodzi o rzemiosło wikliniarskie, sztukę folkową i wykorzystującą naturalne surowce, jak i historię Polski i Łodzi oraz oczywiście kulturę, sztukę i tradycje współwarsztatowiczów.

Wpływ warsztatów na organizację.

Członkowie Stowarzyszenia przez możliwość korzystania z wykładów, spotkań, mogli  zapoznać się z rzemiosłem wikliniarskim, poszerzyli swoją wiedzę na temat ginących zawodów, poznali sztukę, i design, które inspirują się folklorem.

Innym ważnym aspektem było poszerzenie kompetencji językowych w ramach tego projektu, poprzez bezpośrednie komunikowanie się z grupą. Warsztaty to także zdobywanie doświadczeń różnej natury: organizacyjnej, kontaktów interpersonalnych, współpracy z instytucjami, pozyskiwanie wykładowców, nawiązywanie kontaktów z mediami, poznawanie mentalności ludzi z innych kręgów kulturowych. Wydany przez nas poradnik „Krok po kroku w plecionkarstwie” w języku angielskim, wymagał dużego nakładu pracy całego zespołu realizatorów.

Wpływ warsztatów na społeczność lokalną.

Stali uczestnicy imprez  i projektów Stowarzyszenia oraz mieszkańcy Łodzi mieli okazję uczestniczyć w wykładach, spotkaniach omawiających zawarty w tytule temat „ Wiklina- żywe medium  sztuki i tradycji”.

Uczestniczyli także w uroczystym zakończeniu warsztatu, podczas którego mogli podziwiać efekty pracy warsztatowiczów – wyroby z wikliny (kosze, ozdoby, tace), a także wspólnie zrealizowany projekt dla miasta -  dużą wiklinową  łódź . Mogli prześledzić także pełną dokumentację zdjęciową z przebiegu warsztatu.

Upowszechnianie rezultatów: 

Pozostawiamy po warsztatach pełną ich dokumentację na tworzonej stronie internetowej, która może być wykorzystana przez zainteresowane tematyką : instytucje, inne stowarzyszenia, osoby uczące rzemiosła, uczniów, studentów, osoby prywatne.

Możemy  udostępnić także inne materiały,  np. skróty wykładów, kontakt z osobami prowadzącymi warsztaty, wykłady, prezentacje, zapis filmowy i fotograficzny oraz podręcznik do nauki wyplatania.

Chętnie odpowiemy na pytania zainteresowanych, jak podjąć się podobnego przedsięwzięcia, poinformujemy jak pracować metodą projektu, możemy udzielać konsultacji i nieść ewentualną pomoc.

Powiemy jak pozyskać wolontariuszy (studentów szkół wyższych- artystycznych), którzy w tak obszernych projektach są niezbędni, niosąc w każdej fazie projektu pomoc.

Opinie słuchaczy i pracowników o warsztacie – cytaty z wypowiedzi: 

Cytaty z ewaluacji końcowych:

„Jestem bardzo zadowolona z warsztatu. Wzbogacił on moje życie o umiejętność wyplatania oraz – nie mniej ważne, różnorodna, europejska grupa była wspaniała, super – to była dla mnie idea europejska. Mieszkaliśmy w magicznym mieście. Polska była dla mnie nowym odkryciem, i kraj i ludzie – naprawdę mili ludzie! Nasi nauczycie byli bardzo cierpliwi! i odpowiedni dla mnie.”

 „Ten warsztat był dla mnie bardzo interesującym doświadczeniem, również jeśli chodzi o metodologię i pedagogiczne podejście. Organizacja i przebieg warsztatów były bez zarzutu. To było szczególnie wzbogacające doświadczenie dla mnie ponieważ miałam możliwość włączenia się w działalność artystyczną oraz poznać różnych ludzi i kultury europejskie, a także wymienić się z nimi doświadczeniami.”

„Dzięki za całą pomoc i spełnianie naszych różnych życzeń.”

Opinie pracowników:

 „To zderzenie różnych kultur było wszystkim potrzebne. Praca obok siebie i praca wspólna, wiklina złączyła tych ludzi.”

„Oni są po prostu zadowoleni z tego, że tu są. Mimo tego, że cały czas pracują, cały czas coś robią, to są zrelaksowani, uśmiechnięci, codziennie rano gotowi do dalszej pracy. Mają mnóstwo pomysłów, otwarcie mówią o swoich potrzebach – my tu jesteśmy żeby je zaspokajać, ale też po to żeby ich poznać. My też korzystamy z tej wymiany kulturalnej. Choć jeszcze nie wszystko wiem o Szwecji…”

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji warsztatu: 

-

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Zuzanna Oleksińska
Data wypełnienia formularza/karty: 
09.01.2012

Art of memory – master and enjoy. Workshop for seniors

Tematyka działań: 
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Dane beneficjenta
Organizacja realizująca warsztat: 
Stowarzyszenie Akademia Pełni Życia
ul. Juliusza Lea 5a/4, 30-046 Kraków
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Agnieszka Baran, 12 294 81 35, a.baran@apz.org.pl
Krótki opis profilu działalności organizacji realizującej warsztat: 

Akademia Pełni Życia (APZ) jest krakowskim stowarzyszeniem działającym od 2002 roku na rzecz osób w średnim i starszym wieku. Naszym celem jest poprawa jakości życia ludzi z tej grupy wiekowej poprzez jak najszerzej rozumianą edukację oraz twórcze organizowanie czasu wolnego.

Stowarzyszenie działa w formule szerszej niż typowy Uniwersytet Trzeciego Wieku – prócz zajęć organizowanych w trybie roku akademickiego mamy cały szereg innych zajęć edukacyjno-aktywizujących organizowanych w miarę potrzeb seniorów. Nasza specjalność to kursy komputerowe dla starszych - mamy na tym polu ogromne doświadczenie i własny dorobek, w tym pierwszy w Polsce podręcznik obsługi komputera dla seniorów. Organizujemy też szkolenia językowe, wykłady i seminaria, treningi pamięci, warsztaty plastyczne, taneczne, działa u nas klub filmowy i teatralny, salonik literacki, odbywają się wycieczki, spotkania z ciekawymi ludźmi, dyskusje, ale też zwykłe spotkania towarzyskie.

Realizujemy także innowacyjne projekty edukacyjne, w szczególności międzynarodowe, adresowane do seniorów.

Tytuł warsztatu: 
Art of memory – master and enjoy. Workshop for seniors
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2010-1-PL1-GRU13-11573
Data realizacji warsztatu: 
09.05.2011 - 13.05.2011
Partnerzy zagraniczni
Liczba uczestników z zagranicy, którzy wzięli udział w warsztacie: 
12
Liczba uczestników z Polski, którzy wzięli udział w warsztacie: 
1
Cele warsztatu: 

Warsztat był nastawiony głównie na dostarczenie praktycznej wiedzy i umiejętności oraz intelektualną i emocjonalną stymulację uczestników, prowadzącą do wykorzystania i właściwej interpretacji posiadanego doświadczenia. Miał on przyczyniać się do rozwoju osobistego uczestników, poprzez dostarczanie im wiedzy o pamięci i umiejętności pozwalających na lepsze zarządzanie posiadanymi przez nich zasobami pamięciowymi, a także miał prowadzić do poprawy funkcjonowania ich pamięci. Celem warsztatu było także ukazanie obecności w i wpływu sztuki pamięci na kulturę.

Obszary tematyczne: 

Tematem warsztatu była problematyka pamięci u osób w starszym wieku podjęta w bardzo szerokim kontekście: psychologicznym, neurobiologicznym, społecznym i kulturowym. Omówiono też i wykorzystano do ćwiczeń praktycznych silne związki „sztuki pamięci’’ z kulturą i jej rozwojem. Uczestnicy mieli okazje zapoznać się - tak w aspekcie teoretycznym jak i praktycznym – z aktualną wiedzą na temat funkcjonowania pamięci, sposobami jej wspomagania oraz zmianami, tak negatywnymi jak i pozytywnym, jakie zachodzą w pamięci w starszym wieku.

Pokazano też na konkretnych przykładach wpływ „sztuki pamięci’’ na rozwój kultury, literatury i nauki.

Kraj uczestników: 
Finlandia
Francja
Grecja
Niemcy
Portugalia
Szwecja
Wielka Brytania
Liczba uczestników: 
3
3
2
1
1
1
1
Rekrutacja uczestników i przygotowanie warsztatu: 

W wyniku podjętych działań promocyjnych otrzymaliśmy bardzo wiele zapytań o możliwość udziału i/lub zgłoszeń do uczestniczenia w warsztatach. Rekrutacja przebiegła bardzo pomyślnie, zgłosiło się więcej osób, niż było miejsc. Podczas rekrutacji brano pod uwagę: wiek osób zgłaszających się, motywacja do udziału w warsztacie, stopień znajomości języka angielskiego, datę zgłoszenia, płeć (staraliśmy się przyjąć równą liczbę kobiet i mężczyzn, wobec jednak zbyt małej liczby zgłoszeń od panów, nie było to możliwe), wcześniejsze pobyty w Polsce i Krakowie; oraz brak zbieżności zawodowej z tematyką warsztatu. W rezultacie przyjęto 12 osób (ze Szwecji, Finlandii, Niemiec, Wielkiej Brytanii, Francji, Grecji i Portugalii), a 6 wpisano na listę rezerwową. W grupie docelowej znalazły się osoby po 55 roku życia, z wystarczającą (komunikatywną) znajomością języka angielskiego.

W przygotowaniu warsztatu brał udział zespół złożony z koordynatora projektu, sekretarza, trenerów oraz konsultanta zewnętrznego i seniorów-wolontariuszy.

Przed przyjazdem do Krakowa uczestnicy byli proszeni o przesłanie informacji na temat swoich oczekiwań dotyczących warsztatu, na podstawie których dokonano niewielkich modyfikacji programu tak by odpowiedzieć na potrzeby biorących w warsztacie słuchaczy-seniorów. Uczestnicy mieli za zadanie przygotowanie też krótkich informacji na temat siebie, swoich krajów i innych dodatkowych materiałów, które były wykorzystywane w trakcie treningu pamięci.

Grupa docelowa uczestników: 

Warsztat skierowany był do osób po 55 roku życia z różnych krajów europejskich (biorących udział w programie Grundtvig). Wzięło w nim udział 12 uczestników z 7 krajów Europy (Szwecji, Finlandii, Francji, Wielkiej Brytanii, Portugalii, Grecji i Niemiec) w wieku od 57 do 70 lat (średnia 63,5). Wśród uczestników było 9 kobiet i 3 mężczyzn.

Opis przebiegu
Krótki opis przebiegu warsztatu: 

08.05.2011r.

  • przyjazd uczestników, odebranie gości z lotniska, obiad powitalny (zapoznanie uczestników z miejscem i organizatorem warsztatów, prezentacje „Kraków – miasto niezwykłe”, przekazanie informacji o edukacji seniorów w Polsce i o Akademii Pełni Życia – jej misji, działalności, osiągnięciach i problemach, doświadczeniach w edukacji osób dorosłych.

09.05.2011r.

  • do południa – zajęcia w sali szkoleniowej: zapoznanie z programem, analiza nadesłanych oczekiwań, wprowadzenie do problematyki pamięci, ćwiczenia wprowadzające;
  • popołudniu - zajęcia w sali szkoleniowej: pamięć w starszym wieku, rola uwagi i koncentracji, praktyczne metody wspomagania pamięci wspólne tworzenie zasad i ćwiczenia praktyczne;
  • wieczorem – zajęcia indywidualne, koncert muzyki Chopina i zwiedzanie miasta, kolacja w towarzystwie polskich seniorów.

10.05.2011r.

  • do południa - zajęcia w sali szkoleniowej: fazy działania pamięci – jak zwiększać skuteczność przypominania, mnemotechniki i ćwiczenia;
  • - popołudniu - zajęcia w Muzeum Farmacji: ćwiczenia praktyczne w grupach, wyniki, wnioski i podsumowanie zajęć w Jamie Michalika;
  • wieczorem - zajęcia indywidualne, koncert muzyki Klezmerskiej i zwiedzanie miasta, kolacja w towarzystwie polskich seniorów.

11.05.2011r.

  • do południa - zajęcia w sali szkoleniowej: co zwiększa skuteczność zapamiętywania, rola obrazu w „sztuce pamięci”, ćwiczenia w zapamiętywaniu, z wykorzystaniem obrazu, rola zmysłów – w zapamiętywaniu i przechowywaniu informacji – ćwiczenia;
  • popołudniu - zajęcia w Muzeum Sztuki Średniowiecznej: ćwiczenia praktyczne, zajęcia w „Noworolu” - budowanie historii do obrazów, ćwiczenia w kojarzeniu;
  • wieczorem - zajęcia indywidualne, zwiedzanie cmentarza Rakowickiego z przewodnikiem za strony organizatora, zwiedzanie muzeum w pod płytą Rynku Głównego, zwiedzanie Muzeum Fabryka Schindlera, kolacja w towarzystwie polskich seniorów.

12.05.2011r.

  • do południa - zajęcia w terenie: dzielnica Żydowska i 2 synagogi, zapamiętywanie jako interpretacja: różne sposoby przechowywania informacji, znaczenie miejsc w „sztuce pamięci”;
  • popołudniu - zajęcia w terenie: sala „Vinci” - spotkanie z neurobiologiem specjalistą od pamięci, prof. Jerzym Vetulanim – krótka prelekcja o neurobiologii pamięci, ćwiczenia w niewerbalnym rozpoznawaniu treści na przykładzie aktorskiej interpretacji wiersza „Lokomotywa”;
  • wieczorem - zajęcia indywidualne - wyjazd do kopalni soli w Wieliczce i Oświęcimia, zwiedzanie Muzeum Fabryka Schindlera.

13.05.2011r.

  • do południa - zajęcia w siedzibie APZ: mapa myśli – zasady i praktyczne ćwiczenia, omówienie „siedmiu grzechów pamięci”, ćwiczenia podsumowujące wszystkie poznane treści; lunch przygotowany przez seniorów;
  • popołudniu – podsumowanie warsztatów: „sprawdzian” i burza mózgów: co było pomocne a co nie, ewaluacja w formie dyskusji oraz wypełnianie formularza ewaluacyjnego;
  • wieczorem - obiad pożegnalny – kuchnia polska-biesiadna.

14.05.2011r.

  • zwiedzanie indywidualne miasta, wyjazd uczestników.
Rozwiązania praktyczne zastosowane podczas realizacji warsztatu: 

DOJAZD

Bilety lotnicze kupowane były przez Stowarzyszenie w konsultacji z uczestnikami warsztatów. Wybierano połączenia najbardziej korzystne tak dla uczestników (ze względu na czas przejazdu/przelotu jak i czas dotarcia do Krakowa/miejsca zamieszkania) jak i finansowo. Po przyjeździe uczestnicy proszeni byli o przekazanie wykorzystanych boarding-passow, zaś po powrocie do krajów – wysłanie ich pocztą do Stowarzyszenia (każda osoba otrzymała kopertę z adresem Stowarzyszenia). Po przyjeździe każda osoba została dowieziona przez organizatorów bezpośrednio do hotelu, zaś po zakończeniu warsztatów uczestnicy zostali poinstruowani jak dostać się na lotnisko i grupami docierali na nie.

ZAKWATEROWANIE

Uczestnicy zostali zakwaterowani w hotelu bardzo blisko centrum miasta.  Każdy uczestnik miał do dyspozycji jednoosobowy pokój z łazienką. Lokalizacja ta zapewniła bardzo łatwy dostęp (10-15 min spaceru, 2-3 przystanki tramwajowe) do wszystkich miejsc w których były prowadzone zajęcia, jak również do interesujących miejsc (zbytków, sal koncertowych itp.) z których uczestnicy korzystali po zajęciach. Każdy uczestnik otrzymał bilet tygodniowy MPK ważny na wszystkie środki transportu w mieście, plan miasta oraz pakiet praktycznych informacji dotyczących wszystkich aspektów pobytu.

WYŻYWIENIE

Śniadania były organizowane w hotelu, lunche w pobliskich restauracjach (każdy w innej) o interesującym, specyficznym wystroju. Ostatni lunch był przygotowany przez naszych seniorów w siedzibie stowarzyszenia. Kolacja powitalna i pożegnalna zorganizowane zostały wcześniej w wybranych przez nas restauracjach serwujących tradycyjne polskie dania. Pozostałe zaś były organizowane wspólnie z uczestnikami zajęć na podstawie przygotowanych przez nas propozycji dobrych restauracji -  uczestnicy korzystali z pomocy i towarzystwa naszych seniorów i kadry przy wieczornych posiłkach.

ORGANIZACJA DNIA WARSZTATOWEGO

W pierwszym dniu uczestnicy otrzymali program zajęć oraz materiały informacyjne na temat Krakowa wraz z planem miasta. Pierwszego i ostatniego dnia warsztatów zajęcia odbywały się w sali szkoleniowej, przewidziano wówczas jednak dłuższe przerwy oraz zorganizowano posiłki poza hotelem gdzie odbywały się warsztaty – tak by zajęcia nie były zbyt męczące dla osób w starszym wieku. W pozostałe dni część zajęć odbywała się w sali szkoleniowej a część w terenie (krakowskich muzeach, synagogach, kawiarniach itp.).

UBEZPIECZENIE

Dla wszystkich uczestników z zagranicy wykupione zostało grupowe ubezpieczenie dla obcokrajowców przebywających w Polsce na czas trwania warsztatów.

Ewaluacja i monitoring: 

Przed rozpoczęciem warsztatów uczestnicy proszeni byli o przesłanie drogą mailową swoich oczekiwań dotyczących warsztatu i jego organizacji. Oczekiwania te zostały omówione w pierwszym dniu warsztatu, a program został dostosowany tak by w miarę możliwości zostały one zrealizowane.

Ewaluacja warsztatów przez jego uczestników prowadzona była w 5 różnych formach:

  1. krytyczna ocena własnej pisemnej wypowiedzi (wykonanej na samym początku warsztatów) na temat pamięci w ostatnim dniu zajęć
  2. symboliczna ewaluacja każdego dnia warsztatów wykonywana przy pomocy znaków graficznych
  3. krótkie wywiady ewaluacyjne prowadzone przez trenerów każdego dnia oraz dyskusja plenarna przeprowadzona na ostatnich zajęciach
  4. pisemna wypowiedź o jaką zostali poproszeni uczestnicy po zakończeniu 4/5 zajęć  (obszerna odpowiedź na 4 pytania oceniające i ich analiza w ostatnim dniu zajęć)
  5. ankieta ewaluacyjna, dostarczona przez Narodową Agencję.

Wyniki działań ewaluacyjnych były na bieżąco śledzone przez koordynatora warsztatów i stanowiły ważny element monitoringu.

Dodatkowym elementem ewaluacji warsztatu były spontaniczne wypowiedzi uczestników, dostarczone nam e-mailem po zakończeniu warsztatów.

Monitoring i ewaluacja była prowadzona również w gronie zespołu projektowego: po każdym dniu zajęć organizowane były krótkie spotkania podsumowujące, dodatkowo trenerzy wykorzystywali przerwy na lunch aby przedyskutować przebieg zajęć oraz włączyć uwagi i oceny uczestników w dalszą ich realizację. Po zakończeniu warsztatów zespół spotkał się na zabraniu podsumowującym, na którym dokonano oceny przebiegu warsztatów i osiągniętych rezultatów. Dodatkowo trenerzy zostali poproszeni o przygotowanie pisemnej wypowiedzi na temat realizacji warsztatu, jego dobrych i złych stron oraz przydatności zdobytych doświadczeń do dalszej pracy.

Do oceny warsztatów zaproszono również eksperta zewnętrznego, uznanego specjalistę w zakresie pamięci prof. Jerzego Vetulaniego. Wspólnie z przedstawicielem trenerów oraz seniorów, którzy mieli doświadczenie w treningach pamięci przeanalizował on przyjętą formułę warsztatów pod względem przydatności do pobudzania funkcji pamięciowych i udzielił cennych wskazówek.

Konsekwencją prowadzonego na bieżąco monitoringu i ewaluacji były niewielkie korekty w programie zajęć np. nieco mniej typowych ćwiczeń mnemotechnicznych, nieco więcej pracy bazującej na własnych doświadczeniach uczestników, uraz uzyskanie pewności przez prowadzących, że przyjęta formuła zajęć jest właściwa.

Główne wnioski z prowadzonej ewaluacji oraz monitoringu:

  • warsztat został dobrze zaplanowany i przeprowadzony,
  • zespół trenerów oraz zespół do realizacji zadań organizacyjnych był kompetentny i znakomicie wywiązał się ze swoich obowiązków
  • sposób organizacji zajęć, a w szczególności dobór miejsc, w których się odbywały był właściwy i zwiększał ich efektywność; jedynym minusem była konieczność pokonania dużej ilości schodów w Muzeum Farmacji, co utrudniało udział w tej części zajęć kilku osobom (ponieważ jednak pytani o to przed warsztatami uczestnicy nie zgłaszali problemów z poruszaniem się, ze względów merytorycznych zdecydowano się zorganizować tam część zajęć),
  • przejęta metodyka pracy przyniosła bardzo dobre rezultaty i znalazła wysokie uznanie w oczach uczestników,
  • balans między częścią teoretyczną i praktyczną był właściwy, choć w części teoretycznej należy mniej korzystać z prezentacji multimedialnych a bardziej skupić się na żywym słowie i interesujących przykładach,
  • przyjęta formuła pracy, dostarczająca wielorakich bodźców, wykorzystująca różne zmysły oraz angażująca emocjonalnie była z punktu widzenia neurobiologii pamięci najwłaściwsza i najefektywniejsza,
  • ilość wolnego czasu na relaks, regenerację i zajęcia własne była wystarczająca,
  • pozostawienie uczestnikom swobody w organizowaniu czasu wolnego oraz wieczornych posiłków z jednoczesnym zapewnieniem pomocy i towarzystwa gdy zgłaszano taką potrzebę okazały się bardzo dobrym rozwiązaniem,
  • realizacja warsztatów, zdobyte doświadczenia, przygotowane materiały i wypracowane rozwiązania  stanowią znakomity punkt startowy do podejmowania i rozwoju tego typu zajęć w przyszłości.
Wpływ warsztatu na słuchaczy, na organizację oraz społeczność lokalną – rezultaty: 

Realizacja warsztatu wywarła znaczący wpływ na naszą organizację. Za najważniejszy uważamy zdecydowane potwierdzenie trafności wybranej przez nas, innowacyjnej formuły prowadzenia tego typu zajęć. Wprowadzone przez nas eksperymentalnie elementy tak merytoryczne jak i metodologiczne uzyskały zdecydowaną aprobatę uczestników i okazały się skuteczne. Również przyjęte rozwiązania organizacyjne okazały się słuszne i owocne. Stowarzyszenie zyskało więc bardzo cenne doświadczenie wskazujące w sposób jasny dalsze kierunki rozwoju.

Rozszerzenie naszych kontaktów międzynarodowych i umocnienie pozycji Stowarzyszenia jako organizatora ciekawych wydarzeń edukacyjnych dla seniorów tak w kontekście lokalnym jak i międzynarodowym stanowi dodatkową korzyść.

Niezwykle pozytywne i serdeczne przyjęcie warsztatów przez uczestników wyrażane w przesłanych  i wciąż nadchodzących e-maliach (przykłady p.3.4) stanowi niezwykle istotny czynnik motywujący dla organizacji: tak pracowników jak i samych seniorów.

Nasi słuchacze-seniorzy mieli okazję współuczestniczyć w organizacji i realizacji warsztatów, co przyczyniło się do wzmocnienia ich kompetencji językowych i międzykulturowych oraz poczucia własnej wartości.

Wypracowane i przetestowane w trakcie warsztatu nowe rozwiązania już w tej chwili stały się inspiracją dla nowych pomysłów i działań na rzecz seniorów (np. zostały zaimplementowane w prowadzonym przez nas seminarium Sztuka pamięci, a metody mnemotechniczne wykorzystane  na kursach języka angielskiego – z ogromnym sukcesem).

Społeczność lokalna (za pośrednictwem naszej strony internetowej, Facebooka, informacji w siedzibie stowarzyszenia i lokalnych mediów) miała okazję zapoznać się z przykładem ciekawego wydarzenia edukacyjnego dla seniorów. Za niezwykle istotne uważamy też włączenie kół akademickich w nasze działania (poprzez konsultacje i superwizje) oraz zainteresowanie autorytetów naukowych (prof. Jerzy Vetulani) pracami Stowarzyszenia.

Upowszechnianie rezultatów: 

Najważniejszym rezultatem warsztatu było zwiększenie wiedzy i umiejętności uczestników w zakresie korzystania z własnych zasobów pamięciowych oraz wzmocnienie ich wiary w swoje możliwości i motywacji do podejmowania różnorodnych aktywności. Zgłaszali oni także, iż w efekcie udziału w warsztacie zmieniły się ich postawy wobec własnej pamięci z negatywnej na pozytywną, oraz usprawnieniu uległy funkcje poznawcze i pamięciowe. Poprzez podtrzymywanie kontaktu z uczestnikami warsztatów zachęcamy ich do dalszego wykonywania ćwiczeń, które poznali podczas zajęć oraz podejmowania różnorodnych aktywności służących utrzymaniu sprawności umysłowej. Ci zaś zachęcają do podejmowania podobnej aktywności przez ich najbliższych i inne osoby w ich środowiskach lokalnych.

Z informacji zwrotnych od naszych słuchaczy wiemy, iż pozostają oni nie tylko w kontakcie z nami, ale i nawiązały się trwałe więzi przyjaźni (większość uczestników warsztatów nie znała się między sobą wcześniej) – nie tylko pozostają w kontakcie mailowym (dzięki któremu wymieniają się także dodatkowymi materiałami dot. ćwiczenia pamięci) ale i odwiedzają się w swoich krajach.

Uważamy, że także inne organizacje i osoby - korzystając z publikowanych informacji, oraz doświadczeń samych uczestników i dostarczonych im materiałów – mogą wykorzystać pomysł i formułę warsztatów dla prowadzenia własnej działalności edukacyjnej (tak indywidualnej jak i skierowanej do grup seniorskich).

Sukces jaki odniósł warsztat stanowi też ważną wskazówkę dla wszystkich zainteresowanych w jakim kierunku powinny się rozwijać tego typu zajęcia.

Materiały szkoleniowe i inne opracowania wykonane na potrzeby warsztatu stanowią cenne źródło informacji i inspiracji dla naszej organizacji oraz innych związanych z nami jednostek.

Opinie słuchaczy i pracowników o warsztacie – cytaty z wypowiedzi: 

„...I think this was the best I have experiences since 1952 when there was the Olympic games in Helsinki. I was there with my father and when I for the first time drank Coca-Cola...’’

„...I realized that something had happened in my brains. The feeling was similar as if I had been somewhere practicing physical rehabilitation - but this time it was mental instead of physical. Brains instead of muscles. It was a nice feeling...’’

„...it was a very pleasant and useful experience and I thank you for all the good work and effort you put into making this workshop a success..’’

„...excellent prepared workshop by a lovable team. All the time I had so much interest and fun dealing with the great variety which you have chosen to discuss and working with us. I am deeply convinced nearly all our activities, new informations and discussions will stay in our memory as you gave us the chance to elaborate it by our owns...’’

„...the whole group was so well chosen, we enjoyed it every second so much to talk to the lovely participants of seven countries. We spend a relaxed and even very funny time together. If you were seeking us you should have followed places of happy laughter..’’

„...the trip to Krakova was never-to-be-forgotten! Now I'll have a time to melt all I have experienced and a time to read all that information you gave us..’’

„The teachers are very energetic and good in imparting their knowledge to us.”

“Nice, engaged, clever and humorous teachers”

„Thank you very much for the very interesting week In Kraków and the good organization of it”

The most valuable part of the workshop was: “the perfect care from the leader to the group”.

„We had so much fun learning. The practical part (exercises) was the most interesting for me.”

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji warsztatu: 

brak

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Agnieszka Baran
Data wypełnienia formularza/karty: 
21.10.2011

La paix est-elle possible sur la terre?

Tematyka działań: 
Edukacja międzykulturowa
Dane beneficjenta
Organizacja realizująca warsztat: 
Centrum Edukacji EDUZ
ul. Dobra 15/15, 00-384 Warszawa
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Alicja Żmudzka +48 609 111 382 centrum274@gmail.com
Krótki opis profilu działalności organizacji realizującej warsztat: 

Centrum Edukacji EDUZ istnieje od 2001 roku – do niedawna jako Centrum Języka Francuskiego i Doskonalenia Nauczycieli, a obecnie jako Centrum Edukacji EDUZ.

Łączy nas pasja nauczania, dzielenia się zdobytym doświadczeniem oraz bogactwo możliwości, jakie daje znajomość języków obcych i poznawanie innych kultur.

Dotychczas nasza działalność skupiała się wokół języka francuskiego i doskonalenia nauczycieli oraz organizowania międzynarodowych seminariów w kraju i za granicą dotyczących edukacji europejskiej, dialogu międzykulturowego.

Obecnie poszerzamy naszą ofertę o nauczanie innych języków obcych oraz zajęcia artystyczne.

Nasza oferta skierowana jest do nauczycieli, dorosłych słuchaczy, uczniów i rodziców. Pragniemy zintegrować te środowiska wokół jednego celu, jakim jest dobra i skuteczna nauka języków obcych, doskonalenie nauczycieli oraz otwarcie na kulturę i sztukę.

Naszym celem jest skuteczna nauka języków obcych w oparciu o sprawdzone metody nauczania oraz głębsze zrozumienie kultury danego obszaru językowego, aby świadomie i pewnie funkcjonować w krajach jednoczącej się Europy i lepiej ją rozumieć.

Tytuł warsztatu: 
La paix est-elle possible sur la terre?
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2009-1-PL1-GRU13-05084
Data realizacji warsztatu: 
14.06.2010 - 19.06.2010
Partnerzy zagraniczni
Liczba uczestników z zagranicy, którzy wzięli udział w warsztacie: 
19
Liczba uczestników z Polski, którzy wzięli udział w warsztacie: 
1
Cele warsztatu: 
  • poznanie i zrozumienie różnorodności kulturowej i religijnej, aby lepiej żyć i rozwijać się w klimacie zaufania;
  • poznanie różnorodności tradycji krajów reprezentowanych i faktyczne ubogacenie się tymi różnicami;
  • odszukanie i przyjęcie tego co nas łączy w tej różnorodności;
  • refleksja nad najważniejszymi wartościami, które należy promować w naszym miejscu pracy i środowisku;
  • poznanie prawdy o Oświęcimiu;
  • przyjęcie wagi przebaczenia i pojednania;
  • uczenie się jak żyć i działać w różnorodności, aby budować Pokój;
  • wymiana doświadczeń udanego życia w różnorodności kulturowej i religijnej, aby wrastało nasze człowieczeństwo;
  • zaspokojenie indywidualnych potrzeb uczenia się przez całe życie.
Obszary tematyczne: 
  • różnorodność kulturowa i religijna
  • prawda o Oświęcimiu
  • budowanie Pokoju, wychowanie do Pokoju
Kraj uczestników: 
Belgia
Dania
Francja
Hiszpania
Portugalia
Rumunia
Szwecja
Węgry
Liczba uczestników: 
1
2
1
3
4
3
3
2
Rekrutacja uczestników i przygotowanie warsztatu: 

Dobór uczestników miał duże znaczenie dla zrealizowania celów warsztatów, staraliśmy się o przyjęcie osób o dużej różnorodności, nie tylko kulturowej i religijnej, ale zawodowej i wiekowej, rzeczywiście zainteresowanych w/w tematyką. Miesiąc przed rozpoczęciem warsztatów przesłaliśmy uczestnikom materiały dydaktyczne, wprowadzające w tematykę spotkania, jednocześnie zebraliśmy informacje od uczestników dotycząca ich zainteresowania tematyka warsztatów.

Grupa docelowa uczestników: 

W warsztatach uczestniczyło 19 osób z zagranicy, przedstawicieli 8 krajów Europy oraz 11 narodowości (syryjska, arabska, niemiecka); przedstawicieli 3 pokoleń: najmłodszy uczestnik miał 21 lat, a najstarszy 78; a więc byli to studenci, osoby w pełni aktywności zawodowej, społecznej, również naukowej oraz emeryci czynnie działający na rzecz Pokoju i pojednania. Zaprosiliśmy przedstawicieli różnych religii: katolików, koptów, prawosławnych, muzułmanów i niewierzących oraz przedstawicieli różnych zawodów: nauczyciele, psycholodzy, biznesmeni, artyści – muzycy i pisarze. Były osoby po raz pierwszy uczestniczące w spotkaniu tak zróżnicowanym pod względem kulturowym i wyznaniowym oraz osoby mające doświadczenie przebywania w dużej różnorodności.

Opis przebiegu
Krótki opis przebiegu warsztatu: 

Zajęcia warsztatowe trwały 6 dni, z tego dwa pierwsze i dwa ostatnie  przebiegały podobnie: do południa mieliśmy krótki wykład lub świadectwo życia  wprowadzające w tematykę dnia, następnie pracę w grupach warsztatowych. Po południu zwiedzaliśmy najpiękniejsze zabytki Warszawy i okolic, związane z tematyką dnia. Wieczorem, po kolacji proponowaliśmy projekcję filmu, również związanego z tematem dnia oraz dyskusję. Trzeci i czwarty dzień warsztatów był wyjazdowy: mieliśmy zajęcia w Oświęcimiu i Krakowie.

Rozwiązania praktyczne zastosowane podczas realizacji warsztatu: 

Uczestnicy byli zakwaterowani w Europejskim Centrum Kultury i Komunikacji w Falenicy pod Warszawą w luksusowych pokojach jednoosobowych z łazienką. Zajęcia odbywały się w dużej, wyposażonej w sprzęt multimedialny sali warsztatowej, a dyskusje i praca w grupach w małych salkach. Na miejscu mieliśmy wyżywienie, do naszej dyspozycji była też i kawiarenka. Dom, w którym byli zakwaterowani uczestnicy, był otoczony pięknym ogrodem. Codziennie po południu uczestnicy byli dowożeni wynajętym busem do miejsca zwiedzania, aby usprawnić szybkie i wygodne przemieszczanie się.

Ewaluacja i monitoring: 

Do przygotowania ewaluacji i monitoringu pomocą służyły nam pytania, jakie dostaliśmy z AN, przygotowujące nas do wizyty monitoringowej. Jednocześnie zwróciliśmy się do zawodowej firmy ewaluacyjnej, aby pomogła nam przygotować karty ewaluacji, które były przeprowadzane po kolejnych dwóch dniach warsztatów. Częsta ewaluacja oraz rozmowy z uczestnikami pozwoliły nam na bieżąco reagować na wszelkie ich sugestie; wszyscy byli bardzo zadowoleni i wysoko ocenili całe warsztaty: miejsce noclegowe, zajęcia,  organizację, możliwość wymiany doświadczeń, program i wybrane miejsca do zwiedzania.

Wpływ warsztatu na słuchaczy, na organizację oraz społeczność lokalną – rezultaty: 

Przygotowanie i przeprowadzenie warsztatów pozostawia duży wpływ na nasze Centrum: nie tylko wzbogaciło nasze doświadczenie współpracy międzynarodowej, ale również poszerzyło ofertę doskonalenia nauczycieli i nauczania języków obcych o wymiar europejski. Nawiązaliśmy nową współpracę ze stowarzyszeniem europejskim działającym na rzecz Pokoju. Na bazie doświadczenia tych warsztatów przygotowujemy nowe kursy doskonalenia zawodowego dla nauczycieli z Polski i z Europy.

Jednocześnie uczestnicy pozostają z nami i ze sobą w kontakcie mailowym, już powstają nowe projekty współpracy na rzecz Pokoju.

Upowszechnianie rezultatów: 

W Centrum Edukacji EDUZ:

  • kurs doskonalenia zawodowego dla nauczycieli z Polski mający na celu przekazanie uczestnikom doświadczenia w/w warsztatów oraz przygotowania nauczycieli do wychowywania do Pokoju (marzec 2011)
  • kursy doskonalenia zawodowego nauczycieli z całej Europy, wpisane do katalogu Grundtviga (wrzesień 2011, maj 2012 wrzesień 2012)
  • poszerzenie współpracy ze stowarzyszeniami europejskimi działającymi na rzecz Pokoju

Wśród uczestników:

  • projekt dotyczący współpracy na rzecz wychowania do Pokoju między Francją a Danią (luty 2011)
Opinie słuchaczy i pracowników o warsztacie – cytaty z wypowiedzi: 

Opinie słuchaczy:

Co Państwo docenili?

  • spotkanie, serdeczność, otwartość organizatorów i uczestników
  • możliwość aby być i żyć RAZEM i budować POKÓJ
  • atmosferę, a przede wszystkim Oświęcim
  • różnorodność wiekową uczestników
  • szacunek dla tożsamości

Co Państwo odkryli?

  • wspaniałych przyjaciół
  • prawdę o Oświęcimiu
  • głos milczenia w Oświęcimiu
  • miniaturę różnorodności kulturowej

Czego Państwo żałowali?

  • za mało czasu (prawie wszyscy uczestnicy tak odpowiedzieli)

Co Państwo zmienili w sobie?

  • wyjeżdżam bardzo szczęśliwa, ubogacona
  • spojrzenie na sytuacje konfliktowe
  • nowe znaczenie SŁOWA, CISZY i DZIAŁANIA

Co Państwo poprawili w sobie?

  • umiejętność słuchania drugiego człowieka (prawie wszyscy tak odpowiedzieli)
Ew. inne uwagi dotyczące realizacji warsztatu: 

n/d

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Alicja Żmudzka
Data wypełnienia formularza/karty: 
31.01.2011
Subskrybuje zawartość

Switch style