Rumunia

Second Chance

Tematyka działań: 
Edukacja w więzieniach lub na rzecz powrotu skazanych do społeczeństwa
Inne
Języki obce
Metody podnoszenia motywacji słuchaczy
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Zagadnienia pedagogiczne / dydaktyczne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Areszt Śledczy w Warszawie Białołece
ul. Ciupagi 1, 03-016 Warszawa
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Marzanna Mańkowska, 606 738 144, marzanna.mankowska@sw.gov.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Areszt Śledczy w Warszawie- Białołęce jest jedną z największych jednostek penitencjarnych w Europie. Funkcjonuje od 1958 r. W areszcie przebywa ok. 1385 osób pozbawionych wolności. Jako jednostka organizacyjna Służby Więziennej realizuje zadania w zakresie wykonywania kary pozbawienia wolności oraz tymczasowego aresztowania.

Przy areszcie śledczym funkcjonuje szkoła przywięzienna - Centrum Kształcenia Ustawicznego dla ok. 200 słuchaczy odbywających karę pozbawienia wolności. Szkoła kształci na poziomie szkoły średniej i kursów zawodowych. W ramach ukończenia szkoły średniej można przystąpić do egzaminu maturalnego. Jest to jedna z najlepiej wyposażonych przywięziennych placówek dydaktycznych w Polsce – pracownie komputerowe, sale do nauki języków i inne wyposażenie zostały zakupione z funduszy UE.

Dla osób obywających karę pozbawienia wolności jest realizowanych szereg programów naprawczych i resocjalizacyjnych w zależności od zdiagnozowanych u więźniów deficytów. Programy obejmują tematykę m.in. uzależnień, przemocy i agresji, integracji rodzin, aktywizacji zawodowej i powrotu do społeczeństwa. Wiele działań realizowanych jest także we współpracy z fundacjami, stowarzyszeniami, środowiskami naukowymi oraz innymi instytucjami.

Poza edukacją formalną w stosunku do więźniów często podejmowana jest edukacja nieformalna, która kształtuje postawy, wartości, umiejętności                 i wiedzę na podstawie różnych doświadczeń oraz wpływu edukacyjnego otoczenia. Wzrost znaczenia edukacji nieformalnej wynika bezpośrednio               z rozwoju cywilizacyjnego i technologicznego świata. Dzięki komputerom                 i nowoczesnym środkom komunikacji świat bardzo szybko się zmienia                      i konieczne jest uzupełnianie wiedzy na temat dokonujących się wokół zjawisk. Poprzez różnego rodzaju formy edukacji nieformalnej brakującą wiedzę skazani mogą szybko uzupełnić. Zaletą edukacji nieformalnej jest to, że zazwyczaj nie narzuca sztywnych ram procesu uczenia się.

Osoby dorosłe odbywają kształcenie poprzez warsztaty, seminaria oraz innowacyjne szkolenia przy wsparciu metod audiowizualnych mających na celu spełnienie wymagań bardziej skutecznych i innowacyjnych systemu ICT.

Nowatorską metodą nauki  w resorcie sprawiedliwości skierowaną do osób pozbawionych wolności jest nauka w systemie e-learningu.

Tytuł projektu: 
Second Chance
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2013-1-ES1-GRU06-73705 6
Lata realizacji: 
2013 - 2015
Kraje uczestniczące: 
Hiszpania
Turcja
Włochy
Estonia
Rumunia
Polska
Cele projektu: 

Projekt ,,Second chance’’ miał na celu porównanie edukacji osób pozbawionych wolności oraz osób wykluczonych społecznie w różnych krajach. Głównym zadaniem projektu było omówienie i zbadanie dwóch kwestii: po pierwsze odniesienie się do aktualnej sytuacji nauczania w więzieniach, odszukania przyczyn nie ukończenia przez  skazanych edukacji szkolnej na wolności i dania im kolejnej szansy nauki w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności. Drugą kwestią było podjęcie w stosunku do więźniów edukacji nieformalnej, która jest uzupełnieniem tradycyjnych form nauczania.

Obszary tematyczne: 

Projekt poprawił wiedzę uczniów nie tylko na temat sytuacji więźniów w innych krajach, ale także na temat kultury i sytuacji społecznej państw partnerskich. Dzięki działaniom aktywizacyjnym uczniów, doskonaleniu umiejętności językowych (w ramach tłumaczenia na język angielski i polski kart, pocztówek i listów) zwiększyło to ich umiejętności w zakresie kreatywności i plastyki. Dzięki nowej metodologii zostały podwyższone kompetencje informatyczno-cyfrowe uczniów, co przyczyniło się do wzmocnienia ich pewności siebie i możliwości rozwoju osobistego. Wypracowano nowe postawy i wartości, takie jak: odpowiedzialność, wytrwałość, poczucie własnej wartość, samorealizacja, możliwość dokonywania wyboru. To wszystko wpłynęło na poprawienie wśród skazanych motywacji do dążenia kontynuowania edukacji na jeszcze wyższym poziomie.

Grupa docelowa słuchaczy: 

W ramach projektu polska instytucja objęła wsparciem uczniów szkół przywięziennych oraz osoby odbywające karę pozbawienia wolności w areszcie śledczym.

W przypadku pozostałych partnerów wsparciem objęto także uczniów szkół przywięziennych oraz więźniów nie uczących się, w tym kobiety pozbawione wolności (Hiszpania, Włochy, Turcja, Estonia), osoby nieletnie i młodociane z zamkniętego ośrodka penitencjarnego (Rumunia), osoby bezrobotne ze środowisk wykluczonych i defaworyzowanych (Turcja).

Jakie były początki projektu: 

Ze względu na strukturę organizacyjną Służby Więziennej, podlegającą resortowi Ministerstwa Sprawiedliwości, informację o możliwości udziału jednostek penitencjarnych w projektach partnerskich Grundtviga otrzymaliśmy z komórki nadrzędnej więziennictwa – Centralnego Zarządu Służby Więziennej   w Warszawie. Na podstawie uzyskanych pozwoleń od Dyrektora Generalnego SW i z pomocą polskiej Agencji Narodowej zamieściliśmy na portalu Komisji Europejskiej ds. projektów partnerskich informację na temat naszej instytucji oraz chęci znalezienia partnerów do współpracy w ramach programu Grundtvig -  http://ec.europa.eu/education/grundtvig/partner_en.htm.

Od początku byliśmy zainteresowani pracą w obrębie osób pozbawionych wolności oraz wywodzących się ze środowisk wykluczonych.

Pierwszy wniosek aplikacyjny ,,Fair play w życiu, fair play w sporcie’’, nawiązujący do problemów kiboli w obliczu zbliżającego się Euro 2012, którego koordynatorem był Areszt Śledczy w Warszawie-Białołęce, został złożony do konkursu w 2012 r. Niestety ze względu na niewystarczającą liczbę partnerów  (1 organizacja z Włoch i 2 organizacje z Turcji), mimo dobrej oceny merytorycznej, wniosek został odrzucony.    

W 2013 r. Areszt Śledczy w Warszawie-Białołęce otrzymał od partnerów z Włoch propozycję przystąpienia do projektu ,,Second chance’’ zajmującego się edukacją osób pozbawionych wolności w więzieniach, którego koordynatorem była szkoła przywięzienna w Barcelonie. Projekt ,,Second chance’’ został przygotowany przez zespoły z Hiszpanii i Estonii. Następnie do projektu dołączyły: Turcja, Włochy, Rumunia i na końcu zespół z Polski.  

Krótki opis przebiegu projektu: 

I spotkanie:  04 - 09.11.2013 r. – Gebze / Turcja – 4 uczestników. Podczas wizyty zrealizowano następujące działania:

  • poznano się i zaprezentowano partnerom instytucje oraz organizacje uczestniczące w projekcie,
  • omówiono założenia i cele do realizacji w ramach rozpoczynającego się projektu, w tym zadania do wykonania dla każdej grupy narodowej,
  • przedstawiono plan działań spotkań partnerskich w Estonii i we Włoszech,
  • zaprezentowano projekty logotypu, plakatu i strony internetowej,
  • na portalu społecznościowym Facebook utworzono grupę zamkniętą uczestników projektu ,,Second chance’’,
  • omówiono i przedyskutowano pierwsze zadania do wykonania w ramach projektu, m.in. opracowania e-booka ,,Life stories’’ na podstawie zrealizowanych z uczniami szkół przywięziennych wywiadów,
  • gospodarze zaprezentowali system penitencjarny i edukacji zawodowej dla dorosłych ze środowisk wykluczonych oraz więzień, szczególnie kobiet  a także system edukacji dla dzieci i młodzieży m.in. z upośledzeniem umysłowym i z autyzmem,
  • odwiedzono więzienie dla kobiet w Gebze typu ,,F''-,,High Security'' o wysokim poziomie zabezpieczeń i podwyższonym rygorze odbywania kary pozbawienia wolności wraz z funkcjonującą przy nim szkołą przywięzienną,
  • zorganizowano spotkanie z kadrą jednostki penitencjarnej w Gebze oraz z przedstawicielami tureckiego wymiaru sprawiedliwości.

II spotkanie: 03-08.03.2014 r. – Narva/ Estonia – 3 uczestników. Podczas wizyty zrealizowano następujące działania:

  • zaprezentowano partnerom estoński system penitencjarny i edukacyjny,
  • przedstawiono szkołę przywięzienną wraz z pracowniami przygotowującymi do nauki zawodowej,
  • omówiono proces przygotowywania ,,Life stories’’ (historii życia) osób pozbawionych wolności,
  • dokonano analizy zagadnień dotyczących m.in. przyczyn kontynuowania nauki w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności, motywacji i zaangażowania słuchaczy w edukację,
  • w grupach międzynarodowych ustalono tzw. ,,working lines'' (linie robocze) celem wykonania kolejnych zadań w grupach fokusowych ze skazanymi,
  • przygotowano wnioski i podsumowanie spotkania wraz z wytycznymi na miting we Włoszech.

III spotkanie: 11-17.05.2014 r. Poggibonsi/Włochy – 5 uczestników. Podczas wizyty zrealizowano następujące działania:

  • omówiono trzy obszary zagadnień: uczeń - nauczyciel/wychowawca – metodologia,
  • przeprowadzono analizę i interpretację danych zbieranych w trakcie prowadzonych wywiadów i dyskusji grupowych z uczniami szkół przywięziennych,
  • przeprowadzono badania w ramach projektu ,,Drugiej szansy’’ - poza zagadnieniami związanymi z edukacją w szkołach przywięziennych dotyczyły również zagadnień resocjalizacji i powrotu do środowiska otwartego osób pozbawionych wolności,
  • dokonano selekcji historii życia skazanych przez poszczególnych partnerów celem zamieszczenia ich w e-book’u ,,Life stories’’,
  • przedyskutowano sprawozdania z grup fokusowych i przeprowadzono ich analizę,
  • przygotowano wytyczne do raportu śródokresowego z realizacji projektu ,,Second chance’’ po pierwszym roku realizacji z uwzględnieniem zrealizowanych celów i osiągniętych wyników,
  • gospodarze zaprezentowali dwie jednostki penitencjarne: więzienie ,,Ranza’’ dla mężczyzn o zaostrzonym rygorze w San Gimignano (ok. 420 osadzonych) oraz areszt śledczy w Sienie z przeznaczeniem dla ok. 50 osób tymczasowo aresztowanych. W obu jednostkach znajdują się szkoły przywięzienne, w których uczniowie byli objęci badaniami w ramach projektu ,,Second chance’’.

IV spotkanie: 03-07.11.2014 r. - Craiova /Romania – 3 uczestników. Podczas wizyty zrealizowano następujące działania:

  • gospodarze zaprezentowali i omówili prowadzone oddziaływania resocjalizacyjne i edukacyjne wobec osób odbywających karę pozbawienia wolności,
  • omówiono wybrane przez każdą grupę narodową propozycje z zakresu programu readaptacji dla skazanymi w ramach realizowanego projektu,
  • przedstawiono propozycje wymiany aktywności z zakresu wykonanych przez więźniów prac drobnego rękodzieła – zawieszek, magnesów, breloków, obrazków,
  • grupa włoska zaprezentowała i omówiła ostateczną wersję e-book’a ,,Life stories’’ zawierającego wybrane historie życia skazanych uczących się w więzieniach w Barcelonie, Sienie i San Gimignano, Gebze, Narvie, Craiovej i Areszcie Śledczym w Warszawie-Białołęce. E-book dostępny jest na stronie projektu partnerskiego www.secondchancegrundtvig.com w zakładce ,,Process and products’’,
  • zainicjowano sztukę korespondencji ,,Postal Art’’ wymiany kart i pocztówek przygotowanych przez więźniów. Nastąpiła pierwsza wymiana pocztówek. Partnerzy zobowiązani zostali do przesyłania sobie nawzajem ,,korespondentek'' do końca trwania projektu,
  • odwiedzono koedukacyjną jednostkę penitencjarną, areszt śledczy dla nieletnich i młodocianych w wieku od 14 do 18 roku życia oraz w wieku od 18 do 23 lat w Craiovej z przeznaczeniem dla ok. 521 osób,
  • omówiono współpracę aresztu śledczego ze stowarzyszeniami oraz organizacjami ,,non profit’’.

V spotkanie: 23-27.03.2015 r. – Barcelon/Hiszpania – 5 uczestników. Podczas wizyty zrealizowano następujące działania:

  • omówiono kwestionariusze ewaluacyjne dotyczące wymiany aktywności oraz przedyskutowano kwestionariusze końcowe projektu,
  • zespół z Rumunii przedstawił założenia filmu o projekcie ,,Second chance'',
  • zatwierdzono ostateczną wersję e-booku ,,Life stories'',
  • polski zespół omówił i zaprezentował ,,E-przewodnik dobrych praktyk'' (E-guide) projektu ,,Second chance'',
  • grupy narodowe przekazały materiały w formie PDF z wymiany korespondencji (pocztówki, listy) celem przygotowania wystawy ,,Postal Art'' na ostatnim spotkaniu partnerów w Polsce,
  • podjęto przygotowania do napisania raportu końcowego,
  • gospodarze zaprezentowali dwie jednostki penitencjarne: więzienie dla mężczyzn w Barcelonie (dla osób tymczasowo aresztowanych i skazanych) oraz nowoczesne więzienie nowej generacji – Lledoners, położone niedaleko miejscowości Sant Joan de Vilatorrada w Katalonii,
  • 26 marca 2015 r. w katalońskim Centrum Studiów Prawnych i Szkolenia Specjalistycznego (CEJFE) Departamentu Sprawiedliwości w Barcelonie odbyła się konferencja na temat realizowanego w ramach europejskiego programu partnerskiego Grundtvig projektu ,,Second chance’’. W konferencji uczestniczyli, poza partnerami projektu, przedstawiciele Departamentu Sprawiedliwości, pracownicy i funkcjonariusze katalońskich jednostek penitencjarnych oraz studenci kierunków prawniczych i szkoleń specjalistycznych CEJFE.

VI miting: 4-9.05.2015 r. – Warszawa/Polska – kraj gospodarz, zaangażowanych ok. 20 uczestników. Podczas wizyty zrealizowano następujące działania:

  • zaprezentowano polski systemu penitencjarny i szkolnictwo więzienne na przykładzie dwóch jednostek: Aresztu Śledczego w Warszawie-Białołęce oraz Oddziału Zewnętrznego Bemowo,
  • podsumowano prowadzone działania w ramach sztuki korespondencji i zaprezentowano wystawę fotograficzną  ,,Mail Art’’,
  • zespół polski przedstawił i omówił ,,Przewodnik dobrych praktyk i metodologii’’ (E-guide),  na podstawie prowadzonych analiz i badań w ciągu dwóch lat trwania projektu.
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
20
W wyjazdach zagranicznych: 
0
Produkty
Produkty projektu: 
  1. Strona internetowa projektu: http://www.secondchancegrundtvig.com/.
  2. Ekspozycje projektu - zostały przygotowane przez partnerów wystawy i ekspozycje dotyczące projektu ,,Second chance'' - uczestniczących w nim organizacji i ich państw: www.flickr.com/photos/cfajacintverdaguer/sets/72157654358793988.
  3. E-książka ,,Life stories'' - zawiera wybrane historie życia uczniów szkół przywięziennych, które zostały przygotowane przez każdego partnera celem wykorzystania do prowadzenia badań i analiz w pierwszej fazie projektu. http://issuu.com/rosilu80/docs/life_stories_ebook_final/0.
  4. E-przewodnik -przedstawienie nowych rozwiązań w edukacji więźniów wprowadzonych przez każdego partnera na podstawie przeprowadzonych badań i analiz w trakcie trwania projektu: http://issuu.com/secondchancegrundtvig/docs/e-guide.
  5. Raport z dyskusji grupowych - sprawozdanie z wyników pracy grup dyskusyjnych, opracowanie dokumentów, wniosków i propozycji przedstawionych do realizacji w drugim roku projektu: http://www.secondchancegrundtvig.com/.
  6. Konferencja w Barcelonie prezentująca zmiany i propozycje wprowadzone w obsza- rze edukacji więźniów przez partnerów uczestniczących w projekcie: http://justicia.gencat.cat/ca/ambits/formacio_recerca_documentacio/formacio/gestcon/comunitats_de_practica/ambit_penal/docents/jornada-presentacio-programa-grundtvig-second-chance-26-marc-2015/.
  7. Film Second Chance, który przedstawia spotkania i prace wykonane przez partnerów w ciągu dwóch lat trwania projektu: warsztaty, badania i wyniki: https://youtu.be/iOLO-TgKz78.
  8. Wymiana aktywności - pocztówki, listy i drobne przedmioty wykonane przez więźniów w ramach prowadzonej komunikacji między uczniami szkół przywięziennych: www.flickr.com/photos/cfajacintverdaguer/sets/72157654352821699.
  9. Wystawa sztuki pocztowej ,,Postal Art'' - wystawa kart i pocztówek wykonanych przez więźniów w drugim roku realizacji projektu celem prowadzenia korespondencji z uczniami państw partnerskich: http://www.secondchancegrundtvig.com/images/doc/EXHIBITION_EXCHANGE_ACTIVITIES.pdf.
  10. Artykuł w prasie branżowej Służby Więziennej: http://www.sw.gov.pl/Data/Files/kunickim/forumpenitencjarne/pelne/styczen-2015.pdf.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Większość wypracowanych w ramach projektu produktów jest wykorzystywana w pracy przez partnerów programu. Ze względu na zamieszczenie ich w Internecie, każdy potencjalny odbiorca ma do nich nieograniczony dostęp.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Projekt był dużą motywacja dla uczestników projektu do poprawy znajomości języka angielskiego. Kilka osób uczestniczyło w kursach językowych, aby osiągnąć zamierzony cel.

Jeśli chodzi o działania w zakresie informatyki i cyfryzacji, wykonywano różne zadania przy pomocy nowych narzędzi informatycznych i nowego oprogramowania, co przyczyniło się do nabycia przez uczestników nowych umiejętności w tej dziedzinie. Wprowadzenie nowych metodologii do pracy z więźniami, ulepszenie narzędzi i form przekazu umożliwiły wybranie i zastosowanie w pracy dydaktycznej najciekawszych aspektów metodologicznych. Nasza praca opierała się na obserwacji, analizach i współpracy co pozwoliło na wspólne i skuteczne zarządzanie projektem.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Projekt poprawił wiedzę uczniów nie tylko na temat sytuacji więźniów w innych krajach, ale także na temat kultury i sytuacji społecznej państw partnerskich. Dzięki działaniom aktywizacyjnym uczniów, doskonaleniu umiejętności językowych (w ramach tłumaczenia na język angielski i polski kart, pocztówek i listów) zwiększyło to ich umiejętności w zakresie kreatywności i plastyki. Dzięki nowej metodologii zostały podwyższone kompetencje informatyczno-cyfrowe uczniów, co przyczyniło się do wzmocnienia ich pewności siebie i możliwości rozwoju osobistego.

Wypracowano nowe postawy i wartości, takie jak: odpowiedzialność, wytrwałość, poczucie własnej wartość, samorealizacja, możliwość dokonywania wyboru. To wszystko wpłynęło na poprawienie wśród skazanych motywacji do dążenia kontynuowania edukacji na jeszcze wyższym poziomie.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Projekt w drodze współpracy organizacji partnerskich z sektora więziennictwa przyczynił się do przygotowania nowej, elastycznej oferty programów readaptacji dostosowanej do potrzeb więźniów, w tym uczniów szkół przywięziennych, którzy wymagają szczególnego wsparcia. Praca nad wybranymi zagadnieniami, wymiana doświadczeń i dobrych praktyk przyczyniła się do podniesienia świadomości zróżnicowania kulturowego, obyczajowego i społecznego uczestników oraz do lepszego zrozumienia obszarów wspólnego zainteresowania.

W procesie realizacji projektu partnerskiego współpraca pomiędzy zespołami odgrywała bardzo ważną rolę. Była niezbędna m.in. przy porozumieniu się co do realizacji wywiadów z historii życia uczniów, dyskusji grupowych, formy przedstawienia wyników i nowych propozycji. Wszystkie działania były omawiane wspólnie w grupie.

Dzięki projektowi mogliśmy spojrzeć na resocjalizację i edukację w sposób bardziej otwarty i elastyczny. To doświadczenie pomogło podnieść kompetencje osobiste i zawodowe uczestników, wzrosła umiejętność lepszej komunikacji oraz empatii w relacji nauczyciel-uczeń.

W trakcie współpracy zostały nawiązane kontakty, które pozwoliły lepiej poznać inne kraje, ich system penitencjarny i edukacyjny w obszarze osób pochodzących ze środowisk wykluczonych oraz osób pozbawionych wolności. Pozwoliło to na dokonanie porównań i wyłonienie najciekawszych i najbardziej konstruktywnych rozwiązań przydatnych w codziennej pracy penitencjarnej.

Udział w projekcie umożliwił zdobycie doświadczeń z nowymi językami, kulturami, religiami i stylami życia. Przyjaźnie i porozumienia nawiązane między uczestnikami wymian międzynarodowych stworzyły perspektywy dla realizacji nowych projektów i zawiązania stałych partnerstw dwustronnych.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

Projekt był dużą motywacja dla uczestników projektu do poprawy znajomości języka angielskiego. Kilka osób uczestniczyło w kursach językowych, aby osiągnąć zamierzony cel.

Jeśli chodzi o działania w zakresie informatyki i cyfryzacji, wykonywano różne zadania przy pomocy nowych narzędzi informatycznych i nowego oprogramowania, co przyczyniło się do nabycia przez uczestników nowych umiejętności w tej dziedzinie.

Wprowadzenie nowych metodologii do pracy z więźniami, ulepszenie narzędzi i form przekazu umożliwiły wybranie i zastosowanie w pracy dydaktycznej najciekawszych aspektów metodologicznych.

Nasza praca opierała się na obserwacji, analizach i współpracy co pozwoliło na wspólne i skuteczne zarządzanie projektem.

Cytaty pracowników:

- ,,Świetny projekt i niesamowite doświadczenia! Dzięki spotkaniom z kadrą z innych państw mieliśmy szansę na porównanie i doskonalenie swoich metod pracy. Dużo  obserwacji, analizy i wspólnych wniosków. Taka forma edukacji dorosłych jest idealna! Czekamy na nowe projekty partnerskie ;)’’

- ,,Zderzenie kilku różnych systemów, w naszym przypadku więziennictwa, różne rozwiązania w zakresie prowadzonej edukacji i resocjalizacji osób pozbawionych wolności jest niepowtarzalnym, namacalnym elementem współpracy partnerskiej. W dodatku różnorodność narodowa, kulturowa i religijna osób przebywająca w tamtejszych więzieniach daje możliwość spojrzenia z innej perspektywy na problemy pracowników ale i więźniów’’.

- ,,Projekt bardzo interesujący. Szczerze  polecam i przyłączam się do pozostałych opinii’’.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Marzanna Mańkowska
Data wypełnienia formularza/karty: 
14.03.2016

European Citizen Today

Tematyka działań: 
Edukacja zdrowotna
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Sztuka, muzyka, kultura
Wolontariat
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Stowarzyszenie na Rzecz Warsztatu Terapii Zajęciowej „Szansa”
ul. Żabia 31, 27-400 Ostrowiec Świętokrzyski
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Remigiusz Woźniak, 668 36 25 05, remigiuszek76@gmail.com
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Celem Stowarzyszenia jest:

  1. umożliwienie prawidłowego funkcjonowania społecznego osobom niepełnosprawnym;
  2. tworzenie warunków do pełnego, niezależnego, samodzielnego i aktywnego udziału osób niepełnosprawnych w życiu społecznym i publicznym, w miarę ich indywidualnych możliwości;
  3. budowanie wizerunku osoby niepełnosprawnej jako pełnego członka społeczności lokalnej;
  4. przeciwdziałanie występowaniu patologii społecznej w środowisku osób niepełnosprawnych.

Stowarzyszenie realizuje powyższe cele w szczególności poprzez:

  1. pomoc osobom niepełnosprawnym w przełamaniu barier psychicznych;
  2. uaktywnienie fizyczne i społeczne osób niepełnosprawnych;
  3. pomoc osobom niepełnosprawnym w pozyskaniu sprzętu rehabilitacyjnego;
  4. organizowanie rehabilitacji leczniczej, zawodowej i społecznej;
  5. nauka pokonywania barier architektonicznych;
  6. organizowanie turnusów rehabilitacyjnych;
  7. propagowanie działalności integrującej członków Stowarzyszenia poprzez aktywność kulturalną, rekreacyjną i towarzyską realizowaną przez zespół aktywności społecznej;
  8. ścisłą współpracę z osobami i instytucjami w zakresie zbierania informacji i wymiany doświadczeń w kwestiach niepełnosprawności;
  9. budowanie wizerunku osób niepełnosprawnych ruchowo poprzez kontakt z mediami, a w szczególności  podnoszenie świadomości i wrażliwości społecznej, na ich potrzeby, umożliwienie im wypowiadania się w sprawach ich dotyczących oraz przedstawianie opinii publicznej ich osiągnięć życiowych, artystycznych i innych;

Wyróżniającymi osiągnięciami dla Stowarzyszenia „SZANSA” jest:

  • wyróżnienie „Świętokrzyskiego Anioła Dobroci” w kategorii grupowej w 2007 roku;
  • Uchwała Nr XVIII/231/2007 Rady Miasta Ostrowca Świętokrzyskiego z dnia 6 grudnia 2007 roku w sprawie: przekazania Stowarzyszeniu na rzecz Warsztatu Terapii Zajęciowej „SZANSA” w Ostrowcu Świętokrzyskim ul. Iłżecka 31, prowadzenia Warsztatu Terapii Zajęciowej utworzonego przez Gminę Ostrowiec Świętokrzyski przy Zakładzie Opiekuńczo-Rehabilitacyjnym ul. Iłżecka 31 w Ostrowcu Świętokrzyskim pozwoliła zrealizować jeden z celów, dla których Stowarzyszenie zostało założone;
  • inwestycja przystosowania budynku pod potrzeby Warsztatu Terapii Zajęciowej, w którym obecnie znajduje się siedziba organizacji i trwają zajęcia dla 75 osób niepełnosprawnych mających terapię zajęciową w Warsztacie Terapii Zajęciowej.

Stowarzyszenie „SZANSA” prowadzi Warsztat Terapii Zajęciowej, w którym znajduje się 15 pracowni terapeutycznych dla 75 osób niepełnosprawnych w wieku od 20 do 51 lat, oprócz terapii zajęciowej prowadzona jest rehabilitacja, pomoc psychologiczna, logopedyczna oraz opieka pielęgniarska. Do projektu zaangażowani były nie tylko osoby niepełnosprawne, ale również ich rodzice i opiekunowie prawni, którzy są członkami naszej organizacji i chętnie uczestniczyli w oferowanych zajęciach.

Aktywizacja osób niepełnosprawnych to sprawianie, że dzięki działalności organizacji stają się aktywniejsi lub zwiększają poziom swojej dotychczasowej aktywności. Aktywizacja ta jest działaniem celowym i złożonym, podejmuje się ją z zamiarem wywołania konkretnych, ukierunkowanych zachowań zarówno w rehabilitacji zawodowej jak i społecznej

Przez cały rok prowadzimy regularne treningi dla osób niepełnosprawnych w różnych dyscyplinach sportowych (m.in. piłka nożna, biegi przełajowe, tenis stołowy, narciarstwo zjazdowe, łyżwiarstwo szybkie, bocce, trójbój siłowy, pływanie). Zawodnicy zrzeszeni w Olimpiadach Specjalnych startują w zawodach regionalnych, ogólnopolskich, europejskich a także światowych i zdobywają tam czołowe miejsca.

Działalność artystyczna ma za zadanie pokazanie podopiecznym jak można aktywnie i kreatywnie spędzać czas wolny wykorzystując różne formy plastyczne, rękodzielnictwa, decoupage, haftu. Podczas wykonywania zadania osoby niepełnosprawne wykazują dużą cierpliwość, wytrwałość, duże zaangażowanie, inwencję twórczą. Wspólne wykonywanie zadania wpływa pozytywnie na relacje pomiędzy słuchaczami, wzbogaciło ich duchowo. Podsumowaniem działalności artystycznej są wystawy w szczególnych miejscach, np. muzeum.

W ramach zajęć z muzykoterapii osoby niepełnosprawne kultywują tradycję bożonarodzeniową, uczą się tekstów piosenek na pamięć, integrują w grupie, poprawiają samopoczucie, odreagowują złe emocje oraz zaspakajają potrzeby emocjonalne. Kulminacyjnym punktem są występy naszych artystów na scenach festiwali, przeglądów.

Przez cały rok mają miejsce zbiórki surowców wtórnych (makulatura, zużyte baterie, złom, nakrętki plastikowe). Członkowie organizacji zrozumieli jak ważna jest segregacja śmieci.

Ponadto podczas realizacji wszystkich zadań korzystamy z pomocy wolontariuszy, a pracownicy Warsztatu Terapii Zajęciowej ul. Żabia 31 w Ostrowcu Św., którzy są jednocześnie członkami Stowarzyszenia i też pracują jako wolontariusze, nie pobierając za swoją dodatkową pracę żadnych wynagrodzeń. Instruktorzy prowadzący zajęcia z osobami niepełnosprawnymi posiadają pełne kwalifikacje.

Realizacja zadań, które wykonywaliśmy do tej pory byłaby również niemożliwa, gdyby nie pomoc Ministerstwa Sportu i Turystyki, Sejmiku Marszałkowskiego w Kielcach, Urzędu Województwa Świętokrzyskiego w Kielcach, Starostwa Powiatowego i Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Ostrowcu Świętokrzyskim, Urzędu Miasta w Ostrowcu Świętokrzyskim.

Tytuł projektu: 
European Citizen Today
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2013-1-ES1-GRU06-73312 6
Lata realizacji: 
2013 - 2015
Kraje uczestniczące: 
Hiszpania
Rumunia
Włochy
Portugalia
Cypr
Polska
Cele projektu: 

Celem projektu było przybliżenie Europy jej obywatelom i zachęcenie ich do pełnego udziału w procesie integracji europejskiej. Za pośrednictwem naszego projektu obywatele mieli możliwość uczestniczenia w wymianie ponadnarodowej i działań w zakresie współpracy, przyczyniając się do rozwoju poczucia przynależności do wspólnych europejskich ideałów promowanie koncepcji "aktywnego obywatelstwa europejskiego". Stowarzyszenie "SZANSA" kieruje działania projektowe do dorosłej grupy osób niepełnosprawnych i ich rodzin, a także kadry pracującej na co dzień z osobami niepełnosprawnymi. Działalność związana z realizacją projektu jest ze strony pracowników Warsztatu Terapii Zajęciowej jak i innych osób prowadzących zajęcia pracą wolontariacką i wykonywaną poza godzinami pracy zawodowej.

W ramach projektu prowadzone były następujące warsztaty:

  • warsztaty nauki języka angielskiego i niemieckiego;
  • warsztaty komputerowe (ICT);
  • działania wolontariackie;
  • warsztaty społecznościowe;
  • działania ekologiczne;
  • działania artystyczne, muzykoterapii i sportowe na arenie ogólnopolskiej;
  • działania ekologiczne;
  • warsztaty kulinarne i zdrowego żywienia;
  • warsztaty historyczno-fotograficzne;
  • warsztaty bezpieczeństwa w ruchu drogowym;
  • warsztaty ręcznie robionej biżuterii;
  • warsztaty hafciarskie.
Obszary tematyczne: 

W ramach projektu prowadzone były:

  • Warsztaty nauki języka angielskiego i niemieckiego.
  • warsztaty komputerowe -większość uczestników biorących w nich udział zaczęła świadomie korzystać z dostępu do internetu, a także wykorzystywać portale społecznościowe. Uczestnicy projektu wzięli udział w konferencji warsztaty komputerowe z zakresu edukacji informacyjnej oraz medialnej, w tym zagadnienia bezpieczeństwa w sieci, umiejętności korzystania z cyfrowego środowiska w procesie edukacyjnym. Odbyły się również warsztaty komputerowe. "Bezpieczeństwo w sieci", "Obróbka zdjęć z Grundtviga", "Projektowanie i wykonanie kalendarza", "Tworzenie prezentacji multimedialnych".
  • warsztaty społecznościowe i spotkania edukacyjne na temat Karty Praw - -Podstawowych oraz pobudzenia myślenia obywatelskiego poprzez zachęcanie do uczestnictwa w wyborach do PE, Prezydenckich, Sejmu i Senatu RP, wyborach samorządowych. Spotkanie z Ministrem Sportu i Turystyki, posłami na Sejm RP, posłem Parlamentu Europejskiego.
  • Działania ekologiczne–zbiórka surowców wtórnych (makulatura, złom, plastikowe nakrętki oraz zużyte baterie).
  • Działania artystyczne. Wystawa w Muzeum Historyczno-Archeologicznym w Ostrowcu Św. Na ścianach było 72 prace wykonane przez osoby niepełnosprawne: fotografia, gobelin, rzeźba, linoryt i malarstwo.
  • Działania ekologiczne-kultywowanie tradycji Świąt Bożego Narodzenia i Wielkanocnych, opanowanie technologii wytwarzania wyrobów plastycznych oraz rękodzielniczych z surowców wtórnych.Warsztaty fotograficzne-słuchacze rozwijają własną inwencję, wyobraźnię oraz wrażliwość plastyczną. Uczą się przestrzegania zasad bezpieczeństwa podczas zajęć fotograficznych.(udział w konkursie o tematyce osób niepełnosprawnych, czyli Biennale Fotograficznego 'Fot.ON - nasz świat' organizowanego przez Fundację AKCES.).
  • Warsztaty historyczne-„Pogańskie i chrześcijańskie Świętokrzyskie–co warto zobaczyć”.
  • Warsztaty kulturalne-udział III Ostrowieckie Spotkania Szekspirowskie pod hasłem "LONDYN SZEKSPIRA - LONDYN DZIŚ", przybliżenie miasta Londyn z innej strony. Wykład "LONDYN SZEKSPIRA". Wystawa fotografii "THE LONDON GLOBE CZYLI LONDYŃSKA WIEŻA BABEL".W
  • arsztaty muzykoterapii - Powstanie klipu z kolędą (http://youtu.be/LIiueG9H8mg). Celebrowanie Dnia Europy - zorganizowanie koncertu rekreacyjnego z wykorzystaniem muzyki z całej europy. Koncert Chóru „CANTATE DOMINO” w Diecezjalnym Sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Saletyńskiej w Ostrowcu Świętokrzyskim zorganizowany w ramach Spotkania Grundtviga w Polsce.D
  • ziałania sportowe - Udział w treningach różnych dyscyplin, a docelowo w zawodach sportowych. Cel: integracja, zdrowy tryb życia, lecznicze właściwości ruchu, wpływ wychowawczo–psychologiczny oraz higieniczno–zdrowotny.
  • Warsztaty bezpieczeństwa w ruchu drogowym, wychowanie komunikacyjne. Poznanie znaków drogowych oraz przepisów ruchu drogowego, kształcenie umiejętności rozpoznawania sytuacji zagrażających bezpieczeństwu na drodze, świadomość noszenia odblasków.
  • Wolontariat POMAGAMY. Uczestnicy projektu zbierali tzw. miedziaki, czyli monety 1, 2 i 5 groszowe, które później przekazali do Sztabu Miejskiego WOŚP. 10.01.2014 roku oddali prawie 11 kg monet, natomiast 11.01.2015 roku oddali 42,5 kg monet, a 10.01.2016 roku oddali 61,1 kg monet. Zbiórka nakrętek plastikowych. Odpowiedź na apel o pomoc w rehabilitacji młodego piłkarza ręcznego z Lubina. Przekazaliśmy 32 szt. 120 litrowych worków nakrętek. Współpraca z polską szkołą sobotnią Polish Abroad Saturday School. Polskie dzieci w ramach współpracy otrzymali paczki z polskimi książkami. Przekazaliśmy 6 paczek książek.
Grupa docelowa słuchaczy: 

Działania lokalne: 61 słuchaczy (w tym 37 mężczyzn i 24 kobiety), 16 nauczycieli/pracowników. Do projektu zaangażowani były nie tylko osoby niepełnosprawne, ale również ich rodzice i opiekunowie prawni, którzy chętnie uczestniczyli w oferowanych zajęciach.

Jakie były początki projektu: 

Idea projektu Grundtvig pojawiła się powstał w 2012 roku podczas realizacji „Volunteer's passport” w Młodzieżowym Ośrodku Socjoterapii w Ostrowcu Świętokrzyskim, kiedy to koordynator Zdzisław Klusek wprowadzał w ówczesne działania swojego pracownika Remigiusza Woźniaka, który zajmował się wolontariatem i brał czynny udział w różnorodnych akcjach i  działaniach społecznych na rzecz osób niepełnosprawnych i chciał bardzo aby ta grupa społeczna mogła skorzystać z możliwości jakie daje „Grundtvig”. Po konsultacjach z Zarządem i Kierownikiem Warsztatu Terapii Zajęciowej Robertem Rogalą zapadła decyzja, że próbujemy. Partnerów znaleźliśmy dzięki kontaktom w poprzednich projektach oraz w Internecie. Partnerstwo w celu realizacji projektu zostało zawiązane spośród instytucji, które zapoznały się z początkową ideą projektu i pozytywnie na nią odpowiedziało. Każdy z partnerów wniósł do prac projektowych (na etapie przygotowania aplikacji)  swój własny, merytoryczny i cenny wkład.

Krótki opis przebiegu projektu: 

W ramach projektu odbyły się spotkania w Hiszpanii (październik 2013 Santa Cruz de Tenerife), w Portugalii (styczeń 2014 Evora), we Włoszech (marzec 2014 Rzym), na Cyprze (czerwiec 2014 Phapos), w Rumunii (marzec 2015 Bukareszt), w Polsce (maj 2015 Ostrowiec Świętokrzyski). Łącznie w wyjazdach zagranicznych odbyło się 25 mobilności. 7 słuchaczy – osób niepełnosprawnych (w tym 6 mężczyzn i 1 kobieta) oraz 18 nauczycieli/pracowników. Spotkania miały na celu wzmocnienie dialogu międzykulturowego uczestników projektu, prezentowanie dotychczasowych osiągnięć przez każdego z partnerów oraz plany na najbliższy okres realizacji projektu, zwiększenie znajomości języków obcych - zwiększenie motywacji do nauki przez całe życie uczestników, wymiana przykładów dobrych praktyk między uczących: trenerów projektu, koordynatorów, członków lokalnej społeczności i władz, wzmocnienie współpracy między partnerami, planowanie działań – terminów, rozpowszechnianie projektu na szczeblu lokalnej społeczności, analiza i ocena dotychczasowych działań edukacyjnych oraz prezentacja produktów końcowych wykonanych przez poszczególnych partnerów.

Podczas poszczególnych wizyt roboczych odbywały się spotkania z najwyższymi władzami lokalnymi i prezentowany był program turystyczny i artystyczny ukazujący piękno danego regionu. Spotkania miały na celu wzajemne zrozumienie, przyjaźń i współpracę oraz dynamika zbudowania przyjaznych stosunków w grupie. Europejską samoświadomość i poznanie innych społeczności, podstawowy dialog międzykulturowy.

Stowarzyszenie Na rzecz Warsztatu Terapii Zajęciowej „SZANSA” organizowało w maju 2015 roku spotkanie robocze w Polsce w ramach projektu pt. „EUROPEAN CITIZEN TODAY” - w ramach programu „Uczenie się przez całe życie” – Grundtvig, akcja Projekty Partnerskie Grundtviga. Ze względu na formalne obowiązki, niektórych partnerów spotkanie podsumowujące projekt zostało podzielone na dwie części. Ostatecznie do Ostrowca Świętokrzyskiego przyjechali partnerzy z Cypru, Hiszpanii, Portugalii i Rumunii. Głównym elementem tego typu spotkań jest podsumowanie dotychczasowej działalności w poszczególnych krajach oraz przedstawienie planów na najbliższy okres trwania projektu. Tym razem to spotkanie było trochę inne, ponieważ te najbliższe plany to utworzenie raportu końcowego projektu, który musiał brzmieć tak samo we wszystkich krajach. 19 maja 2015 roku W Starostwie Powiatowym w Ostrowcu Świętokrzyskim z uczestnikami projektu spotkał się Starosta Ostrowiecki, który po oficjalnym spotkaniu wręczył regionalne upominki. Następnie w sali obrad Powiatu Ostrowieckiego odbyła się prezentacja dokonań w ramach projektu przez każdego z partnerów. W końcu nadszedł czas na wspólne stanowisko co do raportu końcowego. Okazało się, że jest tak dużo dodatkowych, przeprowadzonych warsztatów, że ciężko będzie wszystko opisowo ująć w końcowym raporcie, który ma oczywiście ograniczoną ilość znaków. Następnie uczestnicy projektu przeszli do Urzędu Miasta, gdzie również otrzymali regionalne upominki. Kolejnym elementem było zwiedzanie siedziby Stowarzyszenia „SZANSA”, gdzie partnerzy osobiście mogli zobaczyć efekty pracy z osobami niepełnosprawnymi. Przysłowiową wisienką na torcie był obiad w siedzibie Stowarzyszenia „SZANSA”, który został przygotowany w ramach warsztatów kulinarnych, do którego uczestnicy przygotowywali się od zeszłego roku (m.in. ogórki kwaszone, kiszona kapusta).

Bardzo ważnym elementem takich spotkań roboczych jest program turystyczny, podczas którego każdy z partnerów zapoznaje swoich przyjaciół z projektu z najpiękniejszymi miejscami swojego regionu. Podczas wizyty w Polsce zwiedzili m.in. Krzemionki Opatowskie, Bałtów, Święty Krzyż, Osadę Średniowieczną w Starej Hucie, Muzeum Skamieniałości w Świętej Katarzynie, Aleję Miniatur w Krajnie.

W ramach spotkania odbył się specjalnie dedykowany uczestnikom projektu koncert Chóru „CANTATE DOMINO”, który odbył się w Diecezjalnym Sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Saletyńskiej w Ostrowcu Świętokrzyskim. Jak się okazało to nie był jedynym muzyczny akcent, ponieważ podczas uroczystego wręczania certyfikatów uczestnictwa w spotkaniu jeden z partnerów z Portugalii wykonał utwór z gatunku Fado, czyli melancholijnych pieśni, nazywanych czasami portugalskim bluesem.

Okazało się, że w dobie mediów elektronicznych wielkim zaskoczeniem dla wszystkich partnerów była papierowa kronika z działań realizacji działań przez polskiego partnera, czyli osoby będące w ramach projektu skupione przy Stowarzyszeniu „SZANSA”.

Na stronie internetowej Stowarzyszenia pod adresem www.szansa.onecik.pl powstał specjalny blok z odnośnikami do oficjalnej strony projektu, blogu oraz konta Facebook, oficjalnej strony Grundtviga. Dodatkowo powstał specjalny moduł informujący o działaniach polskiego partnera.

Korzystając z każdej okazji, uczestnicząc w imprezach sportowych, muzycznych, straganach wystawowych, gdzie prezentowaliśmy osiągnięcia osób niepełnosprawnych rozdawaliśmy okolicznościowe ulotki - produkt końcowy wykonany przez polskiego partnera, który przedstawia działalność projektu "European Citizen Today" - w ramach programu „Uczenie się przez całe życie” – Grundtvig, akcja Projekty Partnerskie Grundtviga.

Upowszechnianie projektu w lokalnej społeczności, innych organizacjach, władzach lokalnych za pośrednictwem:

  • strony internetowej projektu (http://www.europeancitizentoday.org/) Blog (http://ect-2013.blogspot.ro/) i Facebook (https://www.facebook.com/Europeancitizentoday) możemy rozpowszechniać w jak najlepszy sposób i do dużej liczby osób;
  • ulotki, plakaty, broszury, kursów i szkoleń języka angielskiego i technologii informacyjno-komunikacyjnych i działań projketu (wolontariat, uroczystości, wystawy zdjęć i mobilności);
  • spotkań kadry, gdzie zaprezentowane były raporty na temat działalności i produktów końcowych projektu;
  • podczas spotkań członków stowarzyszenia, rodziców, zaprezentowaliśmy raporty i produkty końcowe realizowane podczas projektu;
  • rodziców, którzy uczestniczyli bezpośrednio jako wolontariusze;
  • poinformowania lokalnych władz o projekcie. Dzięki czemu możliwe było spotkanie z przedstawicielami władz..

Monitoring był realizowany w sposób następujący:

  1. Prowadzona była kronika projektu na stronie internetowej i w formie papierowej, gdzie opisywane były wszystkie realizowane zadania. Zadania projektu przedstawiano w sposób transparentny i szczegółowy.
  2. Sukcesywnie ukazywały się artykuły o poszczególnych działaniach i wizytach do każdego kraju partnera w gazetach w wersjach papierowych, na portalach internetowych, w mediach społecznościowych (FB, TT, YT) oraz w TV regionalnej.
  3. Kadra zarządzająca projektu spotykała się systematycznie.
  4. Na każdym Zebraniu Zarządu Stowarzyszenia składane było sprawozdanie z dotychczasowej działalności.
  5. Uczestnicy biorący udział w projekcie w ramach rekrutacji wypełnili ankiety i podpisali zgodę o przetwarzaniu danych osobowych.

Wnioski i konsekwencje monitorowania, oceniane było czy:

  • poprzez edukację możemy lepiej zrozumieć i szanować kulturę każdego kraju;
  • projekt przyczynił się do szerzenia zachowań o tolerancji, solidarności i wzajemnego szacunku;
  • osoby niepełnosprawne, ich rodzice oraz instruktorzy terapii zajęciowej rozumieją, że są oni aktywnymi europejskimi obywatelami i że jedynie z poszanowaniem innych otrzymają również szacunek by móc żyć w pokoju i harmonii;
  • nauka języków obcych ułatwiła komunikację pomiędzy partnerami z różnych krajów;
  • uczestnicy projektu odkryli swój potencjał artystyczny i wyrażali swoje uczucia i wyobraźnię w przyjemny sposób, wzbudzając większe zainteresowanie projektem;
  • ze względu na zwiększoną zdolność wykorzystania ICT uczestników projektu, dostęp do różnych elementów informacji z całego świata, udało im się powiększyć ich horyzonty kulturalne, przez ciągłe dostosowanie i poprawianie w zakresie ich pracy na komputerze.
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
61
W wyjazdach zagranicznych: 
7
Produkty
Produkty projektu: 
  1. Blog "EUROPEAN CITIZEN TODAY" www.ect-2013.blogspot.ro. Materiały na blogu zostały wykonane przez wszystkich partnerów, zebrane i opublikowane przez rumuński zespół. Zawierają informacje na temat partnerów, cele projektu, działania i galeria zdjęć.
  2. Konto Facebook "EUROPEAN CITIZEN TODAY" www.facebook.com/Europeancitizentoday zostało założone przez portugalskiego partnera, współadministrowane przez polskiego partnera; przedstawia informacje na temat działań związanych z projektem. Facebook miał wielki wpływ zwłaszcza na młodych ludzi z naszej społeczności.
  3. Logo projektu. Logotyp został skonstruowany do wyrażenia najważniejszych celi projektu, czyli pojęcia obywatelstwa europejskiego i znaczenie tej terminologii. Był to pierwszy konkurs partnera poprzez e-głosowanie (www.Europeancitizentoday.simplyvoting.com).
  4. Technika wykonania logo projektu była dowolnym zastosowaniem jednej z podstawowych dziedzin twórczości artystycznej formą płaszczyznową, m.in. malarstwo, rysunek, grafika komputerowa. Ostatecznie wybrane zostało logo z Polski, "SZANSY", które było używane jako logotyp we wszystkich oficjalnych publikacjach w ramach realizowanego projektu.
  5. Strona internetowa "European citizen today" www.europeancitizentoday.org.
  6. Materiały na stronie internetowej (artykuły i zdjęcia) zostały wykonane przez wszystkich partnerów, zebrane i opublikowane przez zespół portugalski. Produkt ten miał bardzo silny wpływ w naszych wspólnych działaniach.
  7. Strona internetowa Stowarzyszenia „SZANSA” www.szansa.onecik.pl zawiera działania polskiego partnera, Stowarzyszenia SZANSA w ramach projektu, znajdują się tam szczegółowe opisy działań, zdjęcia, wycinki prasowe i filmy video.
  8. Ulotka wykonana przez polskeigo partnera promuje kreatywność, zwiększenie wykorzystania komputera, wiedzy, lepszej komunikacji i reklamy między partnerami, świadomości kulturowej, oceny i upowszechniania projektu.
  9. Plakat i dyplom wykonany przez włoskiego partnera promuje pozytywne podejście dorosłych osób w kierunku działania na rzecz aktywnego obywatelstwa europejskiego.
  10. Broszura. Materiał wykonany przez cypryjskiego partnera jest podsumowaniem działań obywatelskich uczniów Europejskich - wolontariat. Materiał ma teksty i zdjęcia, i został opublikowany na stronie internetowej projektu, blogu i Facebooku.
  11. Kalendarz wykonany przez polskiego partnera zawierał 12 stron (każdy partner miał przydzielone 2 strony, 2 miesiące), na których prezentował swoje partnerstwo w projekcie i jest to sposób rozpowszechniania przydatny i atrakcyjny.
  12. Magazyn wykonany przez hiszpańskiego partnera prezentuje najważniejsze wydarzenia podczas dwuletniego projektu.
  13. DVD wykonany przez portugalskiego partnera zawiera najważniejsze wydarzenia projektu jak zdjęcia, filmy i produkty końcowe - został stworzony przez wszystkich partnerów i był finalizowany przez portugalskich partnerów po ostatniej mobilności.
  14. Kronika - wersja papierowa, która była prowadzona w ramach różnych warsztatów zawiera działania polskiego partnera, Stowarzyszenia SZANSA w ramach projektu, znajdują się tam szczegółowe opisy działań, zdjęcia, wycinki prasowe i pamiątki z mobilności.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Działania upowszechniające wyniki pracy nad projektem polegały przede  wszystkim na tym, że:

  • opracowano tablice informacyjne, ulotki, broszury, płyty CD i DVD, kronikę papierową;
  • publikowaniu materiałów na stronie projektu, także na stronie internetowej organizacji, publikacje w prasie lokalnej na temat osiągnięć w ramach projektu;
  • bieżące wystawy rezultatów i produktów w szkole;
  • upowszechnianie rezultatów projektu na spotkaniach z rodzicami,  oraz przy okazji występów artystycznych, zawodów sportowych czy też stoisk, gdzie prezentowane są prace terapeutyczne wykonane przez osoby niepełnosprawne.

O naszych działaniach na bieżąco informowaliśmy również społeczność lokalną, media, prasę, władze lokalne, starostwo powiatowe w Ostrowcu Św., lokalne instytucje wspierające rodzinę. Wszystkie produkty finalne w każdej chwili na naszej stronie internetowej tak, by każdy zainteresowany mógł je obejrzeć i wykorzystać w miarę potrzeb, ponieważ z powodzeniem nadają się do kopiowania i przenoszenia.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 
  • Projekt dał możliwość nowych rozwiązań, pomysłów oraz umożliwił nowe relacje między instytucjami z różnych krajów, jest to niewątpliwie korzyść dla lokalnej społeczności oraz władz lokalnych.
  • Opracowanie europejskiego projektu w naszej organizacji jest gwarancją jakości kształcenia w naszej instytucji, dobrej reklamy naszej pracy w naszej społeczności.
  • Projekt przyczynił się do lepszej promocji organizacji zarówno lokalnie jak i w Unii Europejskiej - za pośrednictwem strony internetowej, blogu i Facebook, ulotki, plakatu i broszury. Dlatego nasza organizacja stała się dobrze znana i rozpoznawalna.
  • Podczas projektu stosunki między organizacją a władzami lokalnymi stały się lepsze i silniejsze z korzyścią dla wszystkich zaangażowanych podmiotów, czego w swoim przemówieniu dał dowód Starosta Powiatu Ostrowieckiego podczas spotkania roboczego (mobilności) w Polsce.
  • Praca w tym projekcie stworzyła dobre relacje pomiędzy członkami organizacji oraz przyczyniła się do współpracy pomiędzy współpracownikami i zwiększonego wsparcia ze strony kadry zarządzającej.
  • Dzięki projektowi możemy poprawić metody komunikacji w języku obcym, umiejętności ICT, umiejętności zarządzania projektem.
  • Rozwój działań europejskiego projektu oznacza wielki rozgłos dla nas w naszej lokalnej społeczności.
  • Podniesiono umiejętności związane z zarządzaniem dzięki spotkaniom menedżerów innych europejskich organizacji, wymianie "dobrych praktyk". Komunikację językową poprowadzono za pomocą publikacji, materiałów audio i video, spotkań z członkami organizacji pozarządowych, przedstawicielami władz lokalnych, organizacji wystaw, uroczystości. Projekt miał duży wpływ na zmiany w strukturze organizacji i programu nauczania.
Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Nasz projekt miał pozytywny wpływ na zachowanie osób niepełnosprawnych i ich rodziców biorących udział w projekcie. Zrozumieli, że wolontariat to odpowiedzialność. Osoby biorące udział w projekcie miały możliwość zaznajomienia się z kulturami różnych krajów biorących udział w projekcie i nabywaniu umiejętności (obsługa komputera/internet/języki obce). Duże korzyści dawał udział w mobilnościach. Osoby biorące udział w projekcie poznały różne organizacje, poznały swoich partnerów; zaczęły posługiwać się obcymi językami, nastąpiła wymiana opinii i ocen ich zainteresowań i zachowań. Niektóre osoby biorące udział w projekcie były zapraszane do wzięcia udziału w procesach zarządzania projektem (oceny, rozpowszechnianie, poprawiając swoje umiejętności zarządzania).

Działania, takie jak: opracowanie artykułów, tłumaczenia, dyskusje podczas spotkań i mobilności, prezentacja projektu innym partnerom i wewnątrz organizacji, udział w uroczystościach, udział z dobrymi wynikami w lekcjach języków obcych i w konkursach, wzrosła pewność siebie miały duże znaczenie dla osób biorących udział w projekcie.

Działania, takie jak: wzrost udziału ponadnarodowego wolontariatu w mobilnościach, wolontariat we własnej organizacji, wolontariat na lokalnym rynku oraz w swoim kraju przyczyniły się do otrzymania produktów końcowych oraz nabycia umiejętności zarządzania.

Artystyczne działania zachęciły do wolności wypowiedzi i kreatywności osób biorących udział w projekcie odkryły ich artystyczny potencjał. Cieszyły się one wielkim zainteresowaniem dając radość, poczucie dumy, motywację, pewność siebie. Działania związane z projektem cieszyły się wielkim zainteresowaniem dając osobom biorącym w nich udział, motywację, dumę, zachęciły do udziału w przyszłych projektach i wydarzeniach kulturalnych.

Działania, takie jak: opracowania artykułów, nagrywanie płyt, udostępnianie na witrynę sieci web, udział w panelach partnerskich dotyczących działań wolontariackich, udział w mobilnościach, udział w realizacji produktów końcowych, zwiększenie wiedzy o partnerskich krajach w zakresie społecznego i kulturowego punktu widzenia przyczyniły się do rozwoju zainteresowań i umiejętności. Możemy zauważyć, że osoby pracujące jako wolontariusze w projekcie na bieżąco aktualizowały swoją wiedzę na temat aktywnego obywatelstwa europejskiego, a także posiadają pozytywne zachowanie społeczeństwa obywatelskiego w ich rodzinach i społecznościach.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Upowszechnianie projektu jest cały czas procesem kontynuowanym, a jego wyniki są używane przez wszystkich za darmo. Kraje partnerskie będą wykorzystywały wyniki projektu, informowały o obsłudze systemów i metodach nauki oraz dostępie do programów. Wspieranie osób uczących się, jego zasoby edukacyjne, nabyte praktyki zostały włączone do systemów i mechanizmów wsparcia integracji społecznej i kulturowej.

Nasze produkty końcowe są wykorzystane jako przykłady dobrych praktyk dla osób zainteresowanych rozwojem projektów międzynarodowych. Strona internetowa, blog i Facebook są źródłem informacji dla osób niepełnosprawnych i ich rodziców, członków społeczności lokalnych i zagranicznych organizacji zainteresowanych systemem edukacji dorosłych.

Nasze doświadczenia zdobyte w tym projekcie stanowią dobry przykład dla innych organizacji publicznych i prywatnych. Głównym celem było umieszczenie potrzeb człowieka w centrum uwagi i wszystkie nasze wysiłki i produkty końcowe projektu mające na celu włączenie koncepcji wolontariatu w życie wszystkich.

Po zakończeniu projektu widząc zaangażowaniem osób niepełnosprawnych w warsztaty fotograficzne rozpoczął się profesjonalny kurs fotograficzny prowadzony przez absolwentkę fotografii, zawodowego fotografa.

W dalszym ciągu wszyscy są zaangażowani w działania ekologiczne i trwa zbiórka surowców wtórnych (makulatura, zużyte baterie, drobne metale).

Po zakończeniu projektu nadal kontynuowane są całoroczne akcje "POMAGAMY INNYM"

Systematycznie odbywa się akcja zbierania nakrętek plastikowych. Oczekujemy na kolejną informację o kolejnej osobie potrzebującej takiego wsparcia, ponieważ uzyskane środki finansowe w ten sposób przekazane będą na cele rehabilitacyjne tej osoby.

Przez cały rok prowadzimy akcję charytatywną zbiórki odzieży, książek dla dzieci, zabawek, gier manualnych i przekazywanie w/w przedmiotów najuboższym rodzinom z dziećmi.

Przez cały rok prowadzimy akcję "Grosz do grosza". Zbieramy tzw. żółte monety (1 grosz, 2 grosze, 5 groszy) i następnie w dniu Finału (druga sobota stycznia) przekazujemy je oficjalnie do Sztabu Miejskiego Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy w Ostrowcu Świętokrzyskim.

Projekt przyniósł nam satysfakcję zawodową i osobistą. Budowanie osobistej relacji z partnerami dało nam siłę do opracowywania nowych projektów.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

Opinie słuchaczy (osób niepełnosprawnych) – pisownia orginalna

Piotr Modrzejewski (słuchacz): Dzięki projektowi "GRUNDTVIG" brałem udział w kursie z języka angielskiego, kursie fotografowania oraz byłem w Rumunii na spotkaniu z uczestnikami kursu z innych państw. Uważam, że udział w tym projekcie dał mi wiele korzyści. Lepsza znajomość języka angielskiego i umiejętność fotografowania przydadzą mi się zwłaszcza w podróżach i ich uwiecznianiu, a podczas wyjazdu do Bukaresztu oprócz zwiedzania tego interesującego miasta poznałem wielu ciekawych i niezwykle sympatycznych ludzi.

Milenka Szwagierczak (słuchacz): W mieście Włochy gdzie byłam poznałam dużo ciekawych rzeczy gdy zwiedzaliśmy Rzym byliśmy na placu Świętego Piotra zobaczyliśmy jak to może być w innym kraju. Poznałam dużo ludzi którzy mówili w obcym języku było bardzo ciekawie i fajnie. Bardzo ciekawa jestem nadal ich kultury i chciałabym się czegoś jeszcze dowiedzieć. Bardzo mi się podobało i chciałabym jeszcze raz tam pojechać.

Piotr Datka (słuchacz): Jak tylko GRUNDTVIG się pojawił ucieszyłem się i dlatego nie musiałem na to czekać. Bo od razu odbyło się  pierwsze zebranie n a którym o tym powiedzieli. a zaraz po nim rozpoczęły się te kursy: Niemieckiego, Angielskiego , Fotograficzny. - Te kursy które się odbyły  wiele mi dały i wiele się na nich się nauczyłem.

Tomasz Taborski (słuchacz): Projekt, w którym brałem udział, mogłem poznać nowe umiejętności i techniki i też poznałem nowych ludzi. Projekt był ciekawie prowadzony przez kadrę i dużo mogłem się dowiedzieć. Czekam już na kolejne takie projekty.

Marcin Solarz (słuchacz): Grundtvig Da możliwość osobom niepełnosprawnym możliwość wykazania się w czynnościach takich których wcześniej nie mogli brać udział. Dzięki Grundtvigowi osoby niepełnosprawne mogli skorzystać z takich rzeczy jak np. nauka języka angielskiego. Grundtvig czyli „na naukę nigdy nie jest za późno” to bardzo przydatny projekt edukacyjny

Opinie pracowników:

Remigiusz Woźniak (koordynator projektu): Projekt „European Citizen Today” dał możliwość rozwoju w różnych kierunkach edukacji dla dorosłych zarówno słuchaczom jak i pracownikom. Organizacja nasza otrzymała niesamowity zastrzyk pozytywnych energii i emocji. Jako koordynatorowi sprawiało mi niesamowitą przyjemność widząc radość słuchaczy z każdego jednego organizowanego dla nich warsztatu czy też innego przedsięwzięcia.

Marta Walczyk (osoba prowadząca warsztaty): W moim przekonaniu udział w projekcie Grundtvig stworzył szansę rozwoju zawodowego jak i osobistego, poprzez nabycie nowych praktycznych umiejętności (nauka języka angielskiego), wymianę doświadczeń, praktyk i metod  wraz z innymi uczestnikami projektu z innych krajów Europejskich, biorących w nim również udział; wzrost kompetencji międzykulturowych, językowych i poznanie innych regionów Europy, a także nawiązanie nowych znajomości i cennych przyjaźni.

Wiesława Serwinowska (osoba prowadząca warsztaty): Gratulacje za super projekt Grundtvig! Szkoda, że to już było... Super pomysł, przyczynił się do poszerzenia horyzontów kulturowych. Jeszcze raz gratulacje.

Tomasz Przybysławski (osoba prowadząca warsztaty): Jako osoba, która była aktywnie włączona w realizację projektu mogłem uczestniczyć w działaniach międzynarodowego zespołu partnerów. Udział w projekcie był dla mnie ogromnym doświadczeniem. Dzięki niemu mogłem komunikować się z uczestnikami z innych krajów oraz budować i wzmacniać poczucie więzi i wspólnoty europejskiej beneficjentów projektu. Mogłem z racji brania udziału w projekcie poznać niektóre Europejskie miasta i ich historię.

Anita Artykiewicz-Woźniak (osoba prowadząca warsztaty): Projekt Grundtvig pozwolił uczestnikom naszego Stowarzyszenie jak i też pracownikom poznać inną kulturę, obyczaje państw partnerskich. Nawiązać przyjaźnie. Uczestnicy utwierdzili się w swoich umiejętnościach, które mogli pokazać osobom spoza naszego kraju, zwiększyło się ich poczucie własnej wartości, obycie z inną kulturą. Rodzice i opiekunowie prawni byli bardzo dumni i zadowoleni z prowadzonego projektu, ale też dumni ze swych podopiecznych.

Robert Rogala (Kierownik Warsztatu Terapii Zajęciowej): Jako osoba kierująca Warsztatem Terapii Zajęciowej, który działa przy Stowarzyszeniu "SZANSA" oraz osoba biorąca udział w projekcie uważam, że był on potrzebny Nam wszystkim. Wszystkie osoby biorące udział w tym projekcie miały możliwość poznania kultur innych państw, zapoznaliśmy wiele osób, z którymi do chwili obecnej utrzymujemy kontakty. Ponadto mogliśmy poznać sami siebie i sprawdzić się w działaniu czego dowodem były efekty jakie uzyskaliśmy. Sam projekt w/g mnie dla Nas był również potrzebny do tego abyśmy wszyscy razem mogli podejmować decyzje- a były one niełatwe, trzeba było podejmować je na drodze kompromisu i wybrać to co jest ważniejsze dla Nas wszystkich w celu realizacji poszczególnych zadań.

Najważniejsze jest jednak to, że w moim przekonaniu wszytko się udało i to z nawiązką ponieważ podczas przyjętych na siebie zadań "urodziło" się jeszcze kilka innych pomysłów, które dodatkowo zostały zrealizowane i realizacja ich trwa do chwili obecnej- czego przykładem może być zbiórka surowców wtórnych czy udział w wielu imprezach sportowych i turystycznych. Ważne jest również to, że wiele osób udało się przekonać również do tego, że nie za wszystkie rzeczy należy brać wynagrodzenie ale można zrobić coś społecznie.

Przemysław Walczyk (osoba prowadząca warsztaty): Udział w projekcie był dla mnie ogromnym wyzwaniem i pozytywnym doświadczeniem. Poznałem ciekawych ludzi, ich kraje, kulturę  i obyczaje. Miałem możliwość zobaczenia ciekawych miejsc, zabytków Europy. Kontakt z uczestnikami innych krajów Europy pozwolił mi na poprawę umiejętności posługiwania się językiem angielskim.

Piotr Jakubowski (osoba prowadząca warsztaty): Uczestnictwo w tym programie pozwoliło mi na zdobycie nowych doświadczeń i poprawiło umiejętność pracy w zespole. Dzięki temu programowi mogłem poprawić znajomość j.angielskiego, poznać wielu ciekawych ludz, ich kulturę i zwiedzić wiele miejsc w kturych dotąd nie byłem.  To dla mnie niezwykłe oraz wspaniałe doświadczenie i chciałbym zachęcić wszystkich do udziału w tego typu projektach.

Piotr Kiljański (Prezes Stowarzyszenia „SZANSA”): Dla mnie ciekawe było poznanie sposobów rozwiązywania trudnych spraw dla lokalnych społeczności w ramach wspólnego działania ponad podziałami. Np. w Portugalii doprowadzono do powstania jednego z największych sztucznych zbiorników wody po to żeby zaopatrzyć w wodę plantatorów winorośli i drzew korkowych. Do tego poznanie kultury i takich ludzi - bezcenne.

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

Stowarzyszenie Na Rzecz Warsztatu Terapii Zajęciowej "SZANSA" realizowało wiele projektów z różnymi jednostkami samorządowym czy tez ministerstwami, ale nigdy nie spotkaliśmy się z tak kompetentnym podejściem do beneficjenta. Na pewno będziemy bardzo mile wspominać to jak się układały relacje z Fundacją Rozwoju Systemu Edukacji podczas realizacji projektu GRUNDTVIG „EUROPEAN CITIZEN TODAY” - „WSPÓŁCZESNY OBYWATEL EUROPY” w ramach programu „Uczenie się przez całe życie".

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Remigiusz Woźniak
Data wypełnienia formularza/karty: 
29.01.2016

The world of childhood through stories and sport

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Edukacja rodziców i rodzin
Edukacja zdrowotna
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Inne
Sztuka, muzyka, kultura
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Centrum Edukacji i Wspierania RES-GEST
ul. Langiewicza 22, 35-085 Rzeszów
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Piotr Krupa, 785 141 060,krupio@wp.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Celem Centrum Edukacji i Wsparcia „RES-GEST” jest prowadzenie działalności edukacyjno – oświatowej, kulturalnej, zawodowej, społecznej i medycznej skierowanej do osób niesłyszących. Istotnym elementem działalności jest edukacja w zakresie Polskiego Języka Migowego różnych grup społecznych i zawodowych. Posiadamy ekspertów w zakresie nauczania języka migowego oraz w zakresie świadczenia usług tłumaczenia na język migowy. Realizujemy wiele projektów edukacyjnych z wykorzystaniem nowych technologii, a naszym atutem jest prowadzenie edukacji osób niesłyszących z wykorzystaniem filmów tłumaczonych na język migowy.

Tytuł projektu: 
The world of childhood through stories and sport
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2013-1-RO1-GRU06-29576 3
Lata realizacji: 
2013 - 2015
Kraje uczestniczące: 
Rumunia
Turcja
Polska
Dania
Cele projektu: 

Celem głównym projektu było rozwijanie kompetencji rodzicielskich tych rodziców, którzy mają dzieci z ciężką wadą słuchu lub głuche dzieci, oraz głuchych rodziców którzy mają słyszące dzieci. By osiągnąć zamierzony cel zorganizowane zostały grupy edukacyjne których zadaniem było wsparcie rodziny z problemami wychowawczymi, gdzie rodzice uczyli się jak używać bajek i sportu jako wartościowych narzędzi w procesie edukacji ich dzieci.

Projekt ten miał również na celu ułatwienie dzieciom głuchym lub z wadą słuchu zbliżenie się do klasycznych bajek, i zrozumienie ich treści po przez wizualne formy przekazu. Pozwoliło to osobom niesłyszącym poczuć się na równi z osobami słyszącymi gdy czerpały przyjemność z poznawanych historii. Tym sposobem, rodzice mogli używać bajek jako wartościowych narzędzi w procesie edukacji ich dzieci.

Innym wartościowym narzędziem edukacji głuchych dzieci jest sport. Z tego powodu, drugim celem programu było zwiększenie świadomości rodziców co do roli sportu w środowisku głuchych, i tworzenie programów które pozwolą dzieciom być aktywnymi uczestnikami zajęć sportowych jako sportowcy lub organizatorzy, a także w późniejszym życiu, kiedy nie będą oni już dłużej mieć chęci lub możliwości by rywalizować, jako widzowie, ze wszystkimi korzyściami płynącymi z socjalizacji jaką przynosi taka forma angażowania się.

Cele te zostały osiągnięte po przez:

  • Wzmocnienie umiejętności rodzicielskich rodziców których dzieci są niesłyszące lub mają wadę słuchu, oraz niesłyszących rodziców którzy mają słyszące dzieci. W ramach projektu nauczyliśmy ich jak skutecznie wykorzystywać sport oraz bajki jako narzędzia edukacyjne dla dzieci.
  • Udostępnienie bajek o charakterze edukacyjnym niesłyszącym dzieciom i ich rodzinom dzięki stworzeniu internetowej biblioteki zawierającej tłumaczone na język migowy bajki pochodzące z różnych krajów.
  • Zwiększenie dostępności sportu dla niesłyszących dzieci i ich rodzin, poprzez zorganizowanie zajęć sportowych i integracyjnych.
  • Rozwój umiejętności osób, które zajmują się edukacją rodzin należących do społeczności osób niesłyszących.
Obszary tematyczne: 

Projekt dotyczył następujących obszarów tematycznych:

  • uczenie się w rodzinie/edukacja rodziców,
  • edukacja fizyczna i sport,
  • grupy docelowe o specjalnych potrzebach,
  • możliwości uczenia się dla osób zagrożonych marginalizacją społeczną,
  • dziedzictwo kulturowe,
  • zarządzanie projektami europejskimi,
  • uczenie się o krajach europejskich,
  • aktywne obywatelstwo.
Grupa docelowa słuchaczy: 

Adresatami  projektu były osoby niesłyszące, w szczególności zaś rodzice którzy mają dzieci z ciężką wadą słuchu lub niesłyszące dzieci, oraz niesłyszący rodzice którzy mają słyszące dzieci. Projekt skierowany był również do ekspertów, którzy zajmują się edukacją osób niesłyszących.

Jakie były początki projektu: 

Pomysł na projekt powstał w czasie rozmów przedstawicieli naszej organizacji z organizacją partnerską z Rumunii. Na stronie służącej do wyszukiwania partnerów gotowych do współpracy ogłosiliśmy informacje, że chętnie weźmiemy udział w projekcie skierowanym do osób niesłyszących,  w ten sposób odnowiliśmy kontakty zdobyte podczas pracy nad innymi projektami Grundtviga. Zadeklarowaliśmy pomoc w znalezieniu partnerów w oparciu o nasze znajomości zdobyte w czasie realizacji innych projektów Grundtviga.

Naszym głównym celem było kontynuowanie działalności międzynarodowej strony www.tv-deaf.com utworzonej w ramach wcześniejszego projektu Grundtviga, kierowanej do osób niesłyszących. Strona ta w całości przetłumaczona została na język migowy, dzięki czemu jest w pełni dostosowana do potrzeb osób niesłyszących.

Partner z Rumunii był bardzo zainteresowany tworzonymi przez nas filmami dla osób niesłyszących. Chciał, abyśmy podzielili się naszym doświadczeniem w zakresie prowadzenia strony dla osób niesłyszących, tworzenia bajek dla dzieci w języku migowym oraz upowszechniania sportu w społeczności osób niesłyszących.

Po długich dyskusjach z organizacjami partnerskimi, oraz opracowaniu celów jakie chcemy osiągnąć, ustaliliśmy ostateczny kształt projektu.

Krótki opis przebiegu projektu: 

W czasie realizacji projektu zorganizowanych zostało pięć spotkań partnerskich, dwa w Danii oraz po jednym w Turcji, Rumunii i Polsce.

Pierwsze spotkanie odbyło się 20-22 grudnia 2012 roku w Danii, wzięli w nim udział członkowie organizacji partnerskich, którzy skupili się głównie na aspektach organizacyjnych, zaplanowaniu działań związanych z realizacją projektu, a także podziale pracy pomiędzy poszczególnych partnerów. Gospodarzem następnego seminarium była nasza organizacji, spotkanie to odbyło się od 3 do 6 lutego 2014 roku, o było otwarte dla słuchaczy. Głównym tematem spotkania był sport wśród osób niesłyszących. W czasie konferencji zaprezentowaliśmy prezentacje multimedialne na temat prowadzonej przez nas działalności oraz sportu w społeczności osób niesłyszących. Ponadto chcą przybliżyć partnerom historię naszego kraju zorganizowaliśmy wycieczkę do  Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu. W dniach od 1 do 4 czerwca w Kopenhadze odbyło się trzecie seminarium projektowe. Podczas którego członkowie organizacji partnerskich rozmawiali na temat aktualnego stanu realizacji oraz zagadnień dotyczących finansowania  projektu. Czwarte spotkanie zostało zorganizowane w Ankarze w Turcji, w dniach od 13 do 16 października 2014. W spotkaniu oprócz członków organizacji partnerskich wzięli również udział słuchacze. Głównym tematem seminarium była edukacja osób niesłyszących oraz działanie szkół specjalnych dla osób z wadami słuchu. Ostatnie spotkanie w czasie którego zaprezentowane zostały rezultaty realizacji projektu odbyło się w dniach 27-30 kwietnia 2015 roku w Iasi w Rumunii. W spotkaniu uczestniczyli także słuchacze.

Do działań krajowych realizowanych w czasie projektu należały przede wszystkim przygotowanie bajek w języku migowym oraz promocja sportu wśród osób niesłyszących. Przygotowane przez nas bajki zamieszczane były na stronie internatowej www.tv-deaf.com, dzięki czemu były ogólnodostępne. Odbywały się również spotkania z rodzicami dzieci niesłyszących w czasie których uświadamialiśmy ich jak ważne są sport i bajki w życiu dziecka. Dużą popularnością wśród niesłyszących dzieci cieszyły się prowadzone przez nas treningi piłki nożnej oraz siatkówki. Ponadto 27 czerwca 2015 roku zorganizowaliśmy piknik integracyjny dla niesłyszących: dzieci, młodzieży oraz rodziców. W czasie pikniku dostępnych było wiele atrakcji dla dzieci (dmuchany zamek, trampolina) zorganizowano również gry i zabawy integracyjne.

Centrum Edukacji i Wsparcia "RES-GEST" upowszechniało projekt za pomocą witryny internetowej http://tv-deaf.com/,  na której na bieżąco ukazywały się materiały dotyczące realizacji projektu (filmy promujące projekt, informacje na temat aktualnych działań, bajki w języku migowym). Łącznie na naszej stronie internetowej zamieściliśmy 16 bajek w Polskim Języku Migowym. Po za tym na stronie ukazywały się również filmy związane ze sportem oraz wyjazdami przeprowadzonymi w ramach projektu, łącznie dodaliśmy 46 filmów.

Głównym środkiem służącym do ewaluacji oraz monitoringu projektu była bezpłatna technologia Google Analitycs, dzięki której mogliśmy na bieżąco śledzić popularność prowadzonej przez nas strony internetowej.

Do monitorowania postępów w realizacji projektu służyła również częsta wymiana wiadomości e-mail, komunikacja za pomocą Skype, Facebooka oraz rozmowy telefoniczne z partnerami.

Po zakończeniu seminariów sporządzaliśmy notatki służbowe, w której podsumowywano przebieg spotkania oraz określano kolejne działania.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
16
W wyjazdach zagranicznych: 
16
Produkty
Produkty projektu: 

W wyniku realizacji projektu powstały następujące rezultaty:

  1. strona projektowa: http://www.wcss.tk/,
  2. strona internetowa www.tv-deaf.com zawierająca materiały video,
  3. internetowa biblioteka dla niesłyszących - zawiera bajki przystosowane do potrzeb Europejskiej Społeczności Osób Niesłyszących. Biblioteka ta zamieszczona została na naszej stronie projektowej,
  4. bajki przetłumaczone na język migowy: 5 bajek w międzynarodowym języku migowym, 14 w Tureckim Języku Migowym, 20 w Rumuńskim Języku Migowym, 16 w Polskim Języku Migowym, 7 w Duńskim Języku Migowym,
  5. płyta DVD zawierająca bajki przystosowane do potrzeb niesłyszących dzieci,
  6. impreza integracyjna zorganizowana w ramach projektu dla niesłyszących dzieci, młodzieży oraz rodziców, w ramach której uczestnicy integrowali się dzięki uczestnictwie w przygotowanych  wcześniej grach i zabawach,
  7. spotkania projektowe organizowane przez partnerów - w czasie realizacji projektu odbyły się dwa spotkania projektowe w Danii, oraz po jednym spotkaniu w Polsce, Rumunii oraz Turcji,
  8. prezentacje multimedialne przygotowane w programie PowerPoint na temat rezultatów projektu.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

W czasie realizacji projektu Centrum Edukacji i Wsparcia „RES-GEST” na bieżąco zamieszczało na stronie internetowej materiały dotyczące działań prowadzonych w ramach projektu. Na stronie regularnie pojawiały się między innymi bajki przetłumaczone na język migowy, filmy ukazujące przebieg spotkań odbywających się w krajach partnerskich oraz zdjęcia z tych spotkań. Wszystkie te materiały zostały zarchiwizowane na stronie internetowej, i w dalszym ciągu są dostępne dla osób niesłyszących.

Nadal prowadzimy stronę internetowa otwartą w ramach projektu - http://tv-deaf.com/, zamieszczając na niej materiały przeznaczone dla osób niesłyszących.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Udział w realizacji projektu miał bardzo pozytywny wpływ na naszych pracowników, którzy dzięki spotkaniom z zagranicznymi partnerami mogli zwiększyć swoje umiejętności językowe, informacyjno-komunikacyjne oraz pedagogiczne. Udział w projekcie wzbogacił doświadczenie pracujących dla naszego stowarzyszenia osób, dzięki czemu w przyszłości będziemy mogli lepiej zarządzać realizowanymi projektami międzynarodowymi. Nasi pracownicy mogli również zapoznać się ze sposobami wspierania osób niesłyszących stosowanymi przez organizacje w innych krajach partnerskich. Podobnie jak w przypadku naszych podopiecznych, pracownicy dzięki uczestnictwie w wyjazdach oraz możliwości zapoznania się z pracownikami innych organizacji wzbogacili swoją wiedzę na temat organizacji pracy w  krajach partnerskich.

Dzięki realizacji projektu nasza organizacja wprowadziła innowacyjne rozwiązania, które pozwoliły poprawić prowadzony przez nas program edukacyjny przeznaczony dla osób niesłyszących, został on wzbogacony o elementy skierowane do młodszych odbiorców.  W wyniku realizacji projektu w naszej strukturze organizacyjnej nie zaszły żadne zmiany. Pracownicy mogli liczyć na duże wsparcie kadry zarządzającej instytucją, dzięki czemu  nauczyli się skutecznej współpracować oraz lepiej organizować swój czas pracy.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

W czasie działań przeprowadzonych w ramach projektu nasi podopieczni poprawili swoje umiejętności językowe. Na uwagę szczególnie zasługuje fakt, że większość naszych słuchaczy to osoby niesłyszące, które dzięki realizacji projektu poznały różnice w języku migowym obowiązującym wśród niesłyszących pochodzących z poszczególnych krajów partnerskich. Dzięki uczestnictwie w projekcie beneficjenci  podnieśli również swoje umiejętności informacyjno-komunikacyjne. Spotkania i wyjazdy organizowane w ramach projektu pozwoliły naszym podopiecznym nawiązać nowe znajomości oraz wzmocnić swoje kompetencje społeczne. Udział w wyjazdach zmotywował ich do aktywniejszego działania na rzecz społeczeństwa niesłyszących, a także pozwolił zwiększyć pewność siebie. Programy spotkań w poszczególnych krajach partnerskich umożliwiły zapoznanie się kulturą oraz historią odwiedzanego państwa, dzięki czemu nasi podopieczni zdobyli nową wiedzę na temat danego kraju.

Dodatkowo dzięki realizacji bajek w języku migowym, z naszej pomocy skorzystali niesłyszący rodzice, oraz niesłyszące dzieci. Wcześniej ta grupa osób nie miała dostępu do w pełni zrozumiałych materiałów z tej dziedziny. Spotkania z niesłyszącymi rodzicami pozwoliły nam lepiej poznać potrzeby tych osób, a co za tym idzie zaoferować im skuteczniejsze formy pomocy. Dużym zainteresowaniem cieszyły się zamieszczone przez nas na stronie internetowej bajki dostosowane do potrzeb osób niesłyszących. Rodzice dzięki realizacji projektu zyskali narzędzie, które mogą wykorzystać w procesie edukacji swoich niesłyszących dzieci.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Dzięki publikacji przetłumaczonych przez nas na język migowy bajek, oraz zamieszczeniu ich na stronie internetowej mogą one być wykorzystywane, jako materiały wychowawcze oraz dydaktyczne przez rodziców oraz pedagogów, jedynym warunkiem jest dostęp do Internetu. Ponadto nabyte w czasie partnerstwa doświadczenie zostanie wykorzystane w czasie dalszej działalności naszej organizacji na rzecz osób niepełnosprawnych. Udział w projekcie pozwolił nam przekonać się jak duży wpływ na wychowanie dzieci i młodzieży, także niesłyszących, mają bajki oraz sport. Dzięki zapoznaniu się z metodami działania organizacji pochodzących z innych krajów, mogliśmy wprowadzić nowe elementy do naszej działalności, dzięki czemu nasza pomoc osobom niesłyszącym stała się jeszcze efektywniejsza. Po za kończeniu projektu w dalszym ciągu będziemy dodajemy na stronie internetowej http://tv-deaf.com  nowe materiały, z których mogą korzystać osoby niesłyszące.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„Uwielbiam ten film i piosenki. Ja często śpiewam dla najmłodszą córeczki” - komentarz pod przetłumaczoną przez nas w ramach projektu bajką „Kaczka Dziwaczka”

„Projekt „The world of childhood through stories and sport” powstał w oparciu o nowatorski pomysł, który powinien być w dalszym ciągu rozwijany, powinniśmy się postarać udostępnić osobom niesłyszącym jak największą ilość materiałów edukacyjnych dostosowanych do ich potrzeb” – wypowiedz jednego z pracowników Centrum Edukacji i Wsparcia „RES-GEST”

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Piotr Krupa
Data wypełnienia formularza/karty: 
13.01.2015

Connecting generation

Tematyka działań: 
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Języki obce
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Uniwersytet Trzeciego Wieku w Białymstoku
ul. M. Skłodowskiej-Curie 14, 15-097 Białystok
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Danuta Sajur, danutasajur@wp.pl, +48608254345
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Uniwersytet Trzeciego Wieku w Białymstoku jest stowarzyszeniem pożytku publicznego, którego podstawową działalnością jest nieformalna edukacja seniorów.  Grupa docelowa słuchaczy to seniorzy 50+.Tematyka i metody pracy edukacyjnej naszego Uniwersytetu są następujące:

Wykłady obligatoryjne dla około 600 seniorów, z różnych dziedzin wiedzy,  prowadzone są przez wykładowców wyższych uczelni. Tematyka wykładów jest zróżnicowana. Dotyczy zdrowia, historii, turystyki, muzykologii, religii, geografii, medycyny, prawa, itd. z uwzględnieniem  sytuacji ludzi starszych i wielu innych dziedzin  i wszelkich innych w zależności od zainteresowania słuchaczy UTW.

Wykłady fakultatywne odbywają się w: Muzeum Podlaskim, Muzeum Historycznym, Muzeum Wojska, Muzeum Rzeźby im Alfonsa Karnego,   Muzeum Przyrodniczym im. Profesora  Andrzeja Myrchy  w Uniwersytecie Muzycznym im. F. Chopina.

Prowadzone są lektoraty języka angielskiego, niemieckiego, francuskiego, rosyjskiego i esperanta. W zależności od posiadanych środków  prowadzone są kursy komputerowe.

Dodatkowe zajęcia prowadzone są w wielu sekcjach zainteresowań jak np. historycznej, malarskiej, haftu, teatralnej, brydża, tańca, w chórze, w sekcji „O Uśmiech Seniora”, fotograficzno-filmowej, turystycznych, żeglarskiej, gimnastycznych, redakcji gazetki „Zawsze Młodzi”, itd.

Tytuł projektu: 
Connecting generation
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2012-1-IT2-GRU06-37059 6
Lata realizacji: 
2012 - 2014
Kraje uczestniczące: 
Włochy
Wlk. Brytania
Węgry
Grecja
Polska
Turcja
Słowenia
Włochy
Rumunia
Cele projektu: 

Projekt miał 2 nadrzędne cele:

  • Wzmocnienie Europejskich sieci nauczania, które przyczynią się do konsolidacji Europy jako społeczeństwa wiedzy i pokojowego i socjalnego wspólnego regionu.
  • Zwiększenie  świadomości  i znalezienie odpowiednich, konkretnych i wymiernych odpowiedzi odnośnie nadchodzących zmian w aktywnym starzeniu się.

Wszystkie cele międzynarodowego partnerskiego projektu CONGENIAL zostały zrealizowane.

Celem pośrednim było stworzenie w lokalnych społecznościach, w których funkcjonują partnerzy projektu, platformy do wspólnej, formalnej i nie formalnej międzypokoleniowej i międzynarodowej wzajemnej edukacji i przekazywania wiedzy, wspólnej płaszczyzny do wzajemnego międzypokoleniowego zrozumienia się ale i dla społecznej aktywności, która prowadziła do lepszego współżycia seniorów i młodszych pokoleń.  Celem było również tworzenie i transfer wiedzy, metod i dobrej praktyki dla edukacji społeczności seniorskiej i międzypokoleniowej nauki poprzez poznawanie tych praktyk od naszych partnerów podczas międzynarodowych spotkań partnerskich.

Specyficznym celem był rozwój innowacyjnych metod aby polepszyć  komunikację pomiędzy pokoleniami i tworzyć możliwości do wzajemnego przekazywania wiedzy pomiędzy starszą i młodszą generacją bazując na poznanych tą drogą dobrych praktykach stosowanych w organizacjach partnerskich.  Faktycznie poznaliśmy kilka  innowacyjnych metod komunikacji międzypokoleniowej.

Jak ważne cele realizowaliśmy w tym projekcie świadczy fakt dużego zainteresowania  się tym projektem przez białostockie media lokalne. 5 artykułów na temat naszej działalności projektowej napisano w wielonakładowym piśmie regionalnym "Kurier Podlaski" oraz stworzono 20 minutowy reportaż o naszym projekcie w Radiu Białystok.

Obszary tematyczne: 

Międzypokoleniowe integracyjne zadania realizowane przez poszczególnych partnerów projektu oraz spotkania partnerskie organizowane w ramach projektu CONGENIAL przyczyniły się do tego, iż poczuliśmy się zintegrowani ze społecznością Europy i Turcji.

Żyjemy w świecie globalnym, w którym często zapomina sie o człowieku, o jego potrzebach i prawach. Dlatego coraz bardziej potrzebujemy funkcjonować według zasad  praw człowieka zwłaszcza Europejskiej Karty Praw Człowieka. W projekcie współpracowało 9 partnerów z 8 krajów. Każdy z tych partnerów realizował inne zadania i spotykał się z różnymi międzypokoleniowymi problemami w społecznościach lokalnych. Poznawaliśmy te problemy podczas międzynarodowych projektowych spotkań, widzieliśmy jak nasi partnerzy realizują międzypokoleniowe zadania integracyjne i jak pokonują różne problemy i trudności z tym związane. Doszliśmy do wniosku, że  te same zasady, reguły a nawet metody integracji międzypokoleniowej mogą i powinny być stosowane  na poziomie globalnym, państwowym i lokalnym. Wypracowaliśmy wspólnie innowacyjne metody współpracy międzypokoleniowej, które mogą i na pewno będą stosowane w organizacjach partnerów.

Europa jest dla młodych i starych, jest dla wszystkich. Ale powinna być ciągłość kulturowa i historyczna pomiędzy pokoleniami. I to staraliśmy się stosować w ciągu 2 lat funkcjonowania projektu. Na przykład, na międzypokoleniowym spotkaniu we Włoszech wydyskutowano wniosek, że jest potrzeba opracowania w Europie wspólnych obiektywnych podręczników historii, w których zdarzenia historyczne będą przedstawiane w obiektywny sposób, przekazując punkty widzenia różnych stron (krajów) tych zdarzeń.

Nauka języka angielskiego i praktyczna możliwość komunikowania się w tym języku przyczyniła się do tego, że seniorzy UTW w Białymstoku, uczestnicy projektu,  nabrali pewności siebie, pozyskali możliwość wykorzystania swoich językowych umiejętności do dalszej integracji międzynarodowej i międzypokoleniowej.

Okazało się, że dzięki nauce angielskiego polscy seniorzy rozumieli się nawzajem w kontaktach bezpośrednich z uczestnikami projektu z innych krajów. Tym bardziej to należy docenić gdyż wielu seniorów UTW nigdy by się nie zaangażowało w naukę języka angielskiego gdyby nie motywacja wynikająca z faktu uczestniczenia w tym projekcie.

Nasi uczestnicy projektu mieli możliwość nauki technologii informatycznych, nauczyli się tworzyć filmy, komputerowe prezentacje, korespondować i rozmawiać przez Internet, wymieniać przez Internet zdjęcia i informacje ze spotkań międzynarodowych. W ten sposób zostały stworzone im możliwości do poznawania nowych krajów i ludzi. Zawiązano przyjaźnie i kontakty międzypokoleniowe i międzynarodowe. Niektóre polskie uczestniczki projektu cały czas utrzymują e-mailowy kontakt z uczestnikami projektu z innych krajów. Inna nasza uczestniczka projektu samodzielnie przygotowała edycję wydanych książek i broszur, inne dwie przygotowały prezentację multimedialną w Power Point i to po angielsku, samodzielnie przygotowaliśmy na komputerze projekty zaproszeń, świadectw i baneru. Nauczyliśmy się przez Internet zakupywać bilety lotnicze i rezerwować hotele. Może to dla innych jest normalne ale my mówimy o seniorach, z których wielu po raz pierwszy, dopiero w trakcie uczestniczenia w tym projekcie zaczęło się uczyć angielskiego i korzystać z komputerów.

Podczas trwania projektu seniorzy, uczestnicy projektu mieli ogromną ilość spotkań międzypokoleniowych, na których realizowano naukę międzypokoleniową i wymianę kulturową realizując między innymi w ten sposób kompetencje społeczne i obywatelskie.

Ale najważniejszym się wydaje fakt stworzenia przez seniorów dla potomnych 3 książek wspomnieniowych. 2 z tych książek były tworzone przez 2 lata na stronie internetowej UTW a przekazały naszym potomnym ogromną wiedzę o czasach dzieciństwa, młodości i dojrzałego życia seniorów UTW.

Grupa docelowa słuchaczy: 

Słuchaczami projektu zarówno w organizacjach partnerów jak i w organizacji polskiej były różne pokolenia; dzieci, młodzież, dorośli, seniorzy.

Jakie były początki projektu: 

Grupa partnerska zawiązała się w trakcie seminarium kontaktowego na Sardynii w roku 2012. Na początku było 7 partnerów. Koordynator projektu z Włoch Gilda Esposito dobrała  jeszcze do grupy organizację z Rumunii i z Włoch. W efekcie w projekcie było 9 partnerów;  z Włoch – 2 organizacje, oraz po jednym partnerze z  Grecji, Węgier, Wlk. Brytanii, Słowenii, Polski, Rumunii  i Turcji. Prace nad wnioskiem aplikacyjnym  zaczęliśmy już w listopadzie 2012.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Międzynarodowe spotkania projektowe odbyły się we wszystkich krajach partnerów ale zgodnie z projektem obowiązkowe były na Węgrzech, w Słowenii i w Polsce. Grupa polska uczestniczyła w spotkaniach na Węgrzech, w Turcji, Słowenii, Włoszech i Grecji

Aktywność własna.

W obszarze pracy własnej grupy uczestników projektu z UTW od samego początku: przeprowadzono 2 kursy językowe, kurs komputerowy,  zorganizowano 29 spotkań z dziećmi i młodzieżą, stworzono stronę internetową, napisano 14 artykułów, zorganizowano międzynarodowe spotkanie projektowe w Białymstoku oraz wystawę malarską i hafciarską podczas tego spotkania, napisano 3 książki wspomnieniowe wykorzystując do tego stronę internetową projektu,  przygotowano wspólnie z dziećmi spektakl „Hello Europe”, zorganizowano międzynarodowy, międzypokoleniowy piknik  i wiele innych zadań (patrz: produkty finalne).

Międzynarodowe spotkania partnerskie.

Natomiast międzynarodowe spotkania projektowe, w których uczestniczyła grupa polska miały następujący przebieg.

Węgry (uczestniczyły 2 osoby staff’u).

W pierwszym międzynarodowym spotkaniu organizacyjnym w Budapeszcie wzięli udział wszyscy koordynatorzy z osobami wspomagającymi. Ze strony naszej organizacji w spotkaniu tym wzięła udział koordynator Danuta Sajur i Helena Łukaszewicz. Na spotkaniu tym uzgodniono nowy plan spotkań i zadań gdyż do projektu doszły 2 nowe organizacje. Ustalono wszystkie szczegóły współpracy,  zasady realizacji poszczególnych zadań, podział tych zadań pomiędzy partnerów oraz sposób rozliczania kosztów, sposób komunikowania się, itd..

Turcja ( uczestniczyło 4 słuchaczy i 1 osoba staff’u).

Spotkanie było przygotowane fachowo i było bardzo owocne. Poznaliśmy system edukacyjny funkcjonujący w Turcji w obszarze edukacji grup mniej uprzywilejowanych a zwłaszcza niepełnosprawnych osób, młodych  kobiet i dzieci oraz systemy wspomagania społecznego tych grup.

W miasteczku Bolwadin, w Lokalnym Ośrodku Aktywizacji Niepełnosprawnych, uczestniczyliśmy w tworzeniu rękodzieł w postaci kolorowych, imitujących kwiaty klamerek do włosów z filcu. Warsztaty artystyczne w filcu, które są tam prowadzone z niepełnosprawnymi grupami osób, przyczyniają sie do wyzwalania aktywności społecznej i ucieczki od samotności.

W następnych dniach zwiedzaliśmy szkołę zawodową gdzie uczono młodzież wielu zawodów, w tym młode dziewczyny z tradycyjnych domów, wykonywania różnych zawodów np. związanych z szyciem i haftowaniem. Oglądaliśmy pięknie wyposażone gabinety przygotowujące młodzież do różnych innych zawodów. Kształci się tu informatyków, fotografików, grafików, fryzjerów, plastyków. itd..

W tym samym budynku było przedszkole, gdzie maluszki ubrane w stroje ludowe zaprezentowały nam piękne tańce tureckie, a na pamiątkę obdarowały nas swoimi malunkami. Rozmawialiśmy z dyrekcją i nauczycielami na tematy integracji międzypokoleniowej w Turcji.

Następnie oglądałyśmy centrum szkolenia dorosłych, gdzie młodsze i starsze kobiety uczyły się szycia i wyszywania. Najbardziej nas urzekły stroje, jakie są przygotowywane na ceremonię zaślubin dla panny młodej.  Obejrzałyśmy też pracownie plastyczne. Podziwiałyśmy wykonane przez młode uczennice piękne mozaiki i artystycznie wykonane rękodzieła.

Następnego dnia pojechaliśmy do miejscowości Erkman. Tutaj w szkole przywitała nas  grupa dzieci z uboższych rodzin w wieku około 8 – 9 lat, która zaczynała poznawać język angielski. Uczniowie byli bardzo przejęci rolą, pytali nas o imiona i mówili, że miło im ze nas widzą (oczywiście po angielsku). Widać było jak bardzo to spotkanie przeżywali.

Następnie mieliśmy spotkanie w Village Room z najstarszymi mieszkańcami tej miejscowości. Była to niewielka sala z piecem i rurą do komina pośrodku, gdzie spotykają się różne pokolenia. Piją tutaj herbatę, czytają, śpiewają, tańczą i prowadzą rozmowy. Naprzeciwko znajdował się meczet, gdzie mogliśmy zobaczyć modlących się mężczyzn i wyjaśniono nam szczegóły tego obrzędu.

Mieliśmy również możliwość obejrzenia pięknej prywatnej szkoły z fantastycznym wyposażeniem i szerokimi możliwościami edukacyjnymi.

Z Erkman pojechaliśmy do Afyon by zwiedzić Meczet Mevlevi. Tutaj wysłuchaliśmy historii Meczetu i grobów, które się tam znajdują (kobiety musiały przed wejściem założyć chusty). Zobaczyliśmy warsztaty artystycznego rzemiosła.

Następnie zwiedziliśmy muzeum, gdzie kustosz opowiedział nam o życiu i obyczajach Derwiszów. Na zakończenie zagrał nam turecką melodię na instrumencie a mały chłopiec próbował zatańczyć rytualny taniec Derwisza. Taniec ten fachowo zaprezentował nam później specjalista w tej dziedzinie.

Słowenia ( uczestniczyło 3 słuchaczy i 2 osób staff’u):

W Słowenii, odbyło się bardzo ważne spotkanie partnerskie w ramach projektu Congenial. Spotkanie to było zaplanowane jako sprawozdawcze, z połowy realizacji tego projektu. W spotkaniu tym, z racji jego rangi, uczestniczyli przedstawiciele wszystkich partnerów. Przypomniano kluczowe hasła, wokół których skupiły się prace prowadzone w poszczególnych krajach partnerskich i rodzaje prowadzonych działań międzypokoleniowych. Przeanalizowano wykonane prace projektowe, wypunktowano niedociągnięcia oraz przedstawiono przyszłe zadania. Każdy z partnerów projektu przedstawił swoje dokonania. Uczestnicy zapoznali się z prezentacją przedstawioną przez dr Petera Beltrama z Lublany na temat edukacji dorosłych w Słowenii i obejrzeli 2 filmy.

Następnego dnia uczestniczyliśmy w  prezentacji lokalnego programu młodych przewodników turystycznych. Dla tych młodych ludzi był to sprawdzian wiedzy, który przygotowali specjalnie dla naszej grupy projektowej, sprawdzian umiejętności posługiwania się językiem angielskim i jednocześnie egzamin uprawniający ich do pracy w zawodzie przewodnika turystycznego. Zapoznali nas  z historią miasteczka, tradycjami i tradycyjnymi lokalnymi wyrobami. Byliśmy w multimedialnym muzeum przyrodniczym.

U partnera słoweńskiego zapoznaliśmy się również z międzypokoleniową współpracą w obszarze poznawania roślin leczniczych i wykorzystywania ich w lecznictwie i w żywieniu. Wiedzę tę młodszemu pokoleniu przekazywał senior- zielarz, który w tym specjalizuje się. Młodzi, słoweńscy uczestnicy projektu przygotowali na ten temat poradnik w postaci informatycznej i broszurowej.

Odwiedziliśmy Muzeum Miejskie w Tolminie znajdujące się w rezydencji Coronini z drugiej połowy XVIII wieku. Posiada ono bogate zbiory dokumentujące dziedzictwo kulturowe i historię regionu oraz nietypowe prezentacje zasobów muzealnych. W muzeum powitała nas dyrektor muzeum Damjana Cernilogar oraz mer miasteczka Tolmin. Do najciekawszych punktów programu zwiedzania należał pokaz, w którym starsze kobiety prezentowały prace związane z obróbką wełny pozyskiwanej od owiec hodowanych w dolinie Socza. Interesującym był też pokaz, w którym brała udział jedna z uczestniczek projektu „Congenial”. Została ona krok po kroku ubrana w strój damy dworu. Bardzo ciekawa była też ekspozycja dotycząca czasów budowy socjalizmu na terenach byłej Jugosławii, w skład której, miedzy innymi, wchodziła Słowenia. 

Specjalną tradycyjną kuchnię poznaliśmy bardzo wysoko w górach w  agroturystycznym gospodarstwie. A jedno z nietypowych słoweńskich tradycyjnych potraw przygotowała dla nas ponad 90-letnia seniorka

Włochy (uczestniczyło 5 słuchaczy i 2 osób staff’u):

We Włoszech pierwsze oficjalne spotkanie projektowe odbyło się w Pałacu Province, w którym urzęduje prezydent miasta La Spezia. Spotkanie prowadziły Gilda Esposito i Gabriella Peroni oraz Jacopo Bianchi. Przywitały nas bardzo serdecznie 2 przedstawicielki władz miasta w tym Patrizia Bianchetto vice prefetto La Spezia. Następnie koordynatorzy z poszczególnych krajów przedstawili uczestników, swoje kraje i organizacje. Lokalny przewodnik zaprezentował w formie multiumedialnej historię, bogactwo i piękno prowincji La Spezia oraz program Festa della Marineria, w którym potem uczestniczyliśmy. Następnie organizacje z Włoch; Eda Forum i AIDEA przedstawiły multimedialną prezentację swoich organizacji, ich cele oraz zrealizowane zadania i planowane działania w ramach projektu “CONGENIAL”. W dalszej części spotkania dyskutowano głównie na tematy związane z projektem.

W kolejnym dniu  udaliśmy się do Muzeum Marynarki Wojennej „Navale”. W muzeum prowadzone są lekcje i warsztaty dla dzieci i młodzieży ze szkół La Spezia. Celem warsztatów było zwiedzanie wystaw i obejrzenie prezentacji multimedialnej dziejów włoskiej marynarki wojennej. W ten sposób mieliśmy my seniorzy poznać i odczuć to co uczą się młodsze pokolenia tego regionu ale i porównać to z naszymi systemami edukacji.

Kolejne warsztaty uczestników projektu Congenial razem z dziećmi odbyły się w Miejskim Centrum w La Spezia, które prowadziła pani Lilli Cazdone. Na wstępie opowiedziała o miejscu, w którym byliśmy, o dzieciach uczestnikach warsztatów oraz o historii garncarstwa. Obejrzeliśmy wystawę finalnych produktów procesu garncarskiego. Następnie rozdano nam materiały do lepienia, deseczki, farby, pędzle, formy i zabraliśmy się razem z grupą dzieci do tworzenia.

Potem uczestniczyliśmy w spotkaniu z młodzieżą gimnazjum badającą temat uchodźców z Istrii w czasie II wojny światowej. Spotkanie prowadziły koordynator projektu Gilda Esposito oraz Gabriela Peroni, która jest absolwentem tej szkoły a obecnie nauczycielem. Młodzież przygotowała specjalną multimedialną prezentację o uchodźcach z Istrii. Po tej prezentacji  wywiązała się gorąca dyskusja pomiędzy międzynarodowymi uczestnikami spotkania a Włochami o potrzebie obiektywizowania europejskiej historii gdyż jak dotąd nie ma historii, która prezentowałaby w jednym opracowaniu punkty widzenia różnych uczestników zdarzeń historycznych.

Dowiedzieliśmy się, że w ramach tego projektu, u włoskiego partnera, przeprowadzono zajęcia językowe z młodzieżą, na których seniorki przedstawiały tradycyjne regionalne przepisy kulinarne a młodzież tłumaczyła je na kilka języków. Odbyły się również gry teatralne seniorów i młodzieży prowadzone w różnych językach na Marinella.

Polska grupa uczestniczyła w kawiarence językowej prowadzonej przez Jacopo Bianchi.

Zwiedzaliśmy miejscowości "4 terra" wpisane na listę UNESCO zabytków ludzkości.

Grecja ( uczestniczyło 8 słuchaczy i 2 osób staffu):

Najpierw spotkaliśmy  się z członkami klubu Stowarzyszenia Wartości Życia. W klubie podziwiałyśmy występ grupy muzycznej seniorów i młodzieży. Śpiewane piosenki i aranżowane scenki ukazały istotne zdarzenia w życiu człowieka, podkreślające ich wartość moralną – chrzest, ślub; edukacja, służba w wojsku, itd., i uczyły, co w egzystencji ludzkiej jest najważniejsze. Młodzież zapraszała wszystkich do tańca i śpiewania. Wspólny występ starszego i młodszego pokolenia stał się ciekawą realizacją głównej  idei projektu CONGENIAL.

Następnego dnia cała grupa wyjechała do Ermioni. Pierwsze warsztaty to udział w World Cafe. Losowy wybór grupy i możemy na arkuszach papieru czarnymi flamastrami zapisać nasze dokonania w projekcie CONGENIAL. Okazuje się, że polska grupa zrealizowała najwięcej zadań międzypokoleniowych, ponadto  opracowała 3 publikacje wspomnieniowe. Zmiana miejsc przy stolikach i niebieskimi flamastrami zapisujemy satysfakcjonujące nas efekty projektu. Teresa Lautsch (polska uczestniczka) w formie rysunków przedstawiła skutki naszych przedsięwzięć. Ostatnia zmiana w grupach i na zielono zapisaliśmy możliwości modernizacji pomysłów. Następnie przedstawione na papierze pomysły aktywności międzypokoleniowej, które wszyscy uczestnicy World Cafe oglądali uważnie i dokonali wyboru najciekawszych poprzez przylepienie żółtych kropek. Po podsumowaniu dyskusji okazało się, że dwie polskie realizacje zdobyły najwięcej zwolenników – pieczenie ciasteczek w Domu Dziecka w Supraślu i nauka obsługi komputerów przez uczni Technikum Elektrycznego seniorów z UTW.

Następnie zwiedzaliśmy muzeum, mieszczące się w tradycyjnym kamiennym domu, gdzie sympatyczna kustoszka przedstawiła eksponaty obrazujące przeszłość i tradycje Ermioni.  Odwiedziliśmy również muzeum zabawek i eksponatów szkolnych. Wróciliśmy do dzieciństwa podczas warsztatów robienia lalek ze skrawków płótna i wstążek. Po drodze zwiedziliśmy cerkiew gdzie  sympatyczny duchowny pozwolił Zosi Pytel – Król zaśpiewać Ave Maria. Wzruszeni uczestnicy spotkania nie kryli zachwytu.

Po południu odwiedziliśmy siedzibę stowarzyszenia ELEOS, istniejącego od 80 lat, do którego należą bogatsze mieszkanki Ermioni. Opiekują się one 250 rodzinami, realizując ideę MIŁOŚCI. Zdobywają pieniądze ze sprzedaży dżemów, nalewek, mydła, obrazów, rękodzieła. Ponadto organizują zbiórki żywności, kultywują tradycje, uczą języka greckiego; pozyskują wolontariuszy i sponsorów. Opowiadali nam o tym przy herbacie i słodkich powidłach. Uczestniczyliśmy jeszcze w pokazie robienia przez nie mydła oliwkowego.

W kolejnym dniu zwiedzaliśmy historyczne miejsca Peloponezu a w powrotnej drodze Akropol.

Działania rozpowszechniające.

W trakcie realizacji projektu grupa polska zrealizowała następujące działania rozpowszechniające:

  1. Napisano 14 poniższych artykułów, tematycznie związane z projektem CONGENIAL, w miesięczniku UTW "Wiecznie młodzi", który wydawany jest co miesiąc w nakładzie kilkuset egzemplarzy:
    • "Międzypokoleniowa integracja",  B. Wilczewska, nr. 6/2012(43), s. 10 – 11
    • "Międzynarodowe i krajowe projekty UTW”, Barbara Wojtulewska – Kostka,  Nr. 2/2013(47), s. 32
    • "Współpraca UTW z młodszą generacją”, Barbara Wilczewska, nr. 2/2013(47), s. 29 – 31
    • "Międzypokoleniowe spotkania w Domu Dziecka”, Barbara Wilczewska, Nr. 3/2013(48), s. 8 – 9 
    • "Międzypokoleniowe warsztaty kosmetyczne przeprowadzone na UWB”, Halina Stelmach, Nr 3/2013(48), s.14
    • Barbara Wilczewska, Międzypokoleniowa edukacja na osiedlu TBS, „Wiecznie Młodzi”, nr 7/2013(52), s.12–14
    • Anna Paszkiewicz – Gadek, Wspomnienia z La Spezia, „Wiecznie Młodzi”, nr 7/2013(52), s. 22 – 23
    • Barbara Wilczewska, Gotowanie z   Bogusią, „Wiecznie Młodzi”, nr 7/2013(52), s. 26
    • Krystyna Szewczyk, Międzypokoleniowa edukacja, „Wiecznie Młodzi”, nr 8/2013(53), s. 17
    • Krystyna Szewczyk, Integracyjne spotkania przy komputerach, „Wiecznie Młodzi”, nr 1/2014(54), s. 10
    • Krystyna Szewczyk, Wizyta edukacyjna w Grecji, „Wiecznie Młodzi”, nr 4/2014(57), s. 24 – 27
    • Barbara Wilczewska, Spisane dla potomnych, „Wiecznie Młodzi”, nr 4/2014(57), s. 20 – 21
    • Alicja Temler, Legendy i prawdy o międzynarodowych projektach na naszym UTW, „Wiecznie Młodzi”, nr 4/2014(57), s.11 – 13
    • Krystyna Szewczyk, Ostatnia konferencja w projekcie CONGENIAL, „Wiecznie Młodzi”, nr 12/2014
  2. Opracowywano i wprowadzano na bieżąco wszystkie informacje o zadaniach realizowanych w projekcie CONGENIAL (po angielsku i po polsku) na stronę internetową tego projektu znajdującą się na platformie UTW w Białymstoku.
  3. Prowadzono na bieżąco kronikę projektu CONGENIAL na w/w stronie internetowej.
  4. Opracowano kronikę papierową projektu CONGENIAL.
  5. Opracowano prezentację komputerową o UTW w Białymstoku (w tym o projektach partnerskich z fundacji Grundtvig) po polsku i po angielsku (Alicja Temler, Helena Łukaszewicz).
  6. Przygotowano prezentację multimedialną (Halina Stelmach, Helena Łukaszewicz) o realizacji projektu CONGENIAL przez polskich uczestników projektu.
  7. Opracowano (Barbara Wilczewska) na stronę internetową 3 artykuły na temat międzypokoleniowej współpracy i integracji z młodym pokoleniem:1.Współpraca naszego UTW z młodym pokoleniem. 2.Międzypokoleniowa integracja w międzypokoleniowym projekcie. 3.Spisane dla potomnych. Artykuły te po przetłumaczeniu na angielski przez Helenę Łukaszewicz wprowadzono również na angielską stronę internetową projektu.
  8. Pisaliśmy w innowacyjny sposób, to znaczy na stronie internetowej, 2 książki wspomnieniowe dla potomnych, które są dostępne na tej stronie wszystkim zainteresowanym i będą nadal przez wiele lat. Wspomnienia te wydaliśmy również w   wersji papierowej.
  9. Udzieliliśmy wywiadu redaktorom, w efekcie których ukazało się 5 artykułów na temat tego projektu w wielonakładowym czasopiśmie lokalnym  „Kurier Poranny”
  10. „Kurier Poranny”, nr 76/2013,  „Na początek przeboje dwóch pokoleń”
  11. ”Kurier Poranny”,  nr 132/2013,  „Łączą pokolenia”
  12. „Kurier Poranny”, nr 41/2014,  „Seniorzy dokumentują”
  13. „Kurier Poranny” nr 66/2014,  „Opowieść o stryjach”
  14. ”Kurier Poranny”, Nr 71/2014, c.d. “Opowieść o stryjach”
  15. Przygotowano w języku angielskim specjalną edycję broszurową, tematycznie związana z projektem; "For ever Young"
  16. Zaprezentowaliśmy mieszkańcom Białegostoku (około 200 osób) i naszym międzynarodowym partnerom, razem  z dziećmi, spektakl "Hello Europa".
  17. Zorganizowaliśmy razem z grupą "Wychowawców Podwórkowych" międzypokoleniowy, międzynarodowy piknik w Muzeum Wsi, na którym oprócz naszych międzynarodowych partnerów było około 500 mieszkańców Białegostoku.
  18. W "Radiu Białystok" nadano specjalny reportaż (około 20 minut) o  aktywności społecznej uczestników tego projektu.

Ewaluacja

Został opracowany specjalny, wspólny dla wszystkich partnerów, formularz ewaluacyjny. Po każdym międzynarodowym. partnerskim spotkaniu formularze te były wypełniane przez uczestników tych spotkań. Sumaryczne zestawienie uwag i ocen tych spotkań, odrębnie dla każdego spotkania gromadzone były w DropBox’ie dla zapoznania się z uwagami i unikania w ten sposób podobnych uwag na następnych spotkaniach.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
180
W wyjazdach zagranicznych: 
20
Produkty
Produkty projektu: 
  1. Zorganizowano 2 kursy nauki języka angielskiego (dla początkujących i dla zaawansowanych) przygotowujące członków UTW, którzy wyjeżdżali na zagraniczne  spotkania.  Uczyły się 33 osoby.
  2. Opracowano bogatą informację w języku polskim i angielskim na stronę internetową projektu CONGENIAL. Tematyka informacji; opis wszystkich międzypokoleniowych zadań (ogółem 29), aktywności i spotkania projektowe, wspomnienia, kroniki, itd..
  3. Utworzyliśmy na stronie internetowej 2 książki dla potomnych. Do ustalonych wcześniej spisów treści wprowadzaliśmy napisane przez siebie wspomnienia, opis zwyczajów, porady, przepisy. Na naszych oczach powstawał dostępny dla wszystkich zbiór wspomnień.
  4. Ze wspomnień umieszczonych na stronie internetowej wydaliśmy 2 książki;  „Rodzinne wspomnienia dla potomnych" - 270 stron,  „Podlaskie tradycje łączą pokolenia” -176 stron. Dodatkowo wydaliśmy książkę  „Nasze dziedzictwo” – 208 stron, w której zawarto większe wspomnienia członków UTW.
  5. Prowadziliśmy kronikę projektu CONGENIAL na stronie internetowej naszego UTW w 2 wersjach; polskiej i angielskiej. Równolegle do kroniki internetowej opracowaliśmy kronikę papierową, która została oprawiona i ma formę albumu.
  6. Przygotowano i zaprezentowano w języku angielskim 3 multimedialne prezentacje:
    • ”The University of the Third Age in Białystok",
    • ”The Presentation of the CONGENIAL project meetings",
    • ”Project „CONGENIAL”, inter-generational activities in UTA Białystok”.
  7. Zebraliśmy książki wśród uczestników projektu i wspólnie z Biblioteką przy Centrum Zamenhofa w Białymstoku przekazaliśmy je do Pogotowia Dziecięcego.
  8. Zorganizowano 7 spotkań z dziećmi z Domu Dziecka: Ostatki; Niedziela Palmowa; Wakacyjna wizyta; Kasztanowe korale; Jesienne harce; Świąteczny zapach pierników; Róże karnawałowe. Opisy spotkań, prezentacje, filmy znajdują na stronie internetowej.
  9. W ramach współpracy z młodzieżą studencką zostały zorganizowane dwa międzypokoleniowe zajęcia edukacyjne z zakresu kosmetologii upiększającej seniorów w Samodzielnej Pracowni Kosmetologii Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku. Uczestniczyło 29 osób.
  10. W ramach projektu powstała Szkoła Babć. Nawiązano współpracę ze Żłobkiem nr 1 (integracyjnym) w Białymstoku. W okresie trwania projektu zorganizowano dwa spotkania z milusińskimi tej placówki.
  11. W ramach projektu nasz Uniwersytet współpracował z dziećmi i młodzieżą z Programu „Wychowawca Podwórkowy”. Odbyły się dwie wycieczki integracyjne w plenerze: Sobolewo-Stawy Dojlidzkie (65 osób), i Antoniuk (50 osób).
  12. Zorganizowano 3 razy warsztaty robótek ręcznych i robienia biżuterii z dziećmi z programu „Wychowawca podwórkowy”. W warsztatach uczestniczyło 62 dzieci z osiedla TBS w Białymstoku.
  13. W ramach projektu CONGENIAL nawiązano współpracę z młodzieżą licealną Zespołu Szkół Elektrycznych w Białymstoku. Młodzież uczyła grupę seniorów z naszego UTW  obsługi komputerów. Zajęcia były wyjątkowo  efektywne.
  14. Wspólna nauka piosenek z różnych epok była wielką radością i fantastyczną zabawą i  faktycznie połączyła 3 pokolenia (dzieci, ich wychowawców i seniorów). Odbyło się  30 spotkań  śpiewających, na których seniorzy przygotowywali stare pieśni.
  15. Zorganizowano spotkanie z dziećmi pt. „Kawiarenka językowa”. W trakcie spotkania w języku angielskim poznawaliśmy się nawzajem, potem odbył się konkurs na logo spotkania, a w dalszej części było wspólne śpiewanie i zabawy w języku angielskim.
  16. W międzypokoleniowym spotkaniu z historią i wspomnieniami uczestniczyli dzieci, wychowawcy podwórkowi i seniorzy z UTW a rozmowom towarzyszyła redaktor z Radia Białystok. Na spotkanie seniorzy przynieśli stare archiwalne rodzinne zdjęcia i dokumenty.
  17. Zorganizowano spotkanie malarskie z dziećmi, wychowawcami podwórkowymi i seniorami z sekcji malarskiej. Seniorzy uczyli dzieci technik malarskich.  Powstał bogaty zbiór prac malarskich, uważnie oglądany i podziwiany przez wszystkich uczestników zajęć.
  18. Nauka tworzenia ozdób choinkowych. Podczas warsztatów przypomnieliśmy sobie i naszym młodym partnerom dawne techniki robienia łańcuchów, aniołków, jeżyków,  itp., przy śpiewie kolęd a oni pokazali nam bardziej nowoczesne pomysły na świąteczne dekoracje.
  19. Podczas warsztatów z uczniami w Technikum Gastronomicznym poznałyśmy tajemnice i z zapałem próbowałyśmy swoich sił w technikach carvingu tj. artystycznego nacinania warzyw. Poznałyśmy także narzędzia do tych prac.
  20. Opracowaliśmy w języku angielskim zestaw materiałów informacyjnych o naszej aktywności projektowej na wspólną, partnerską stronę projektu CONGENIAL, która znajduje się na serwerze włoskiego uczestnika projektu-EDA FORUM.
  21. Zaprezentowano, przygotowany podczas wielu prób, specjalny wielopokoleniowy spektakl "Hello Europe" dla zagranicznych gości, uczestników projektowego spotkania w Białymstoku i mieszkańców Białegostoku. Spektakl oglądało około 200 osób.
  22. Opracowano na stronę internetową 3 artykuły na temat międzypokoleniowej współpracy i integracji z młodym pokoleniem.
  23. Namalowano obraz  o tematyce przyrody Podlasia, będący prezentem dla głównego koordynatora projektu. Obraz wręczyła jego autorka podczas spotkania projektowego we Włoszech.
  24. Opracowaliśmy w celach sprawozdawczych (w języku angielskim) tabelę zawierającą informację o naszej działalności rozpowszechniającej projekt CONGENIAL.
  25. Opracowaliśmy po angielsku zestaw materiałów informacyjnych do wspólnego e-booka projektu CONGENIAL, które ostatecznie zestawiła, opracowała w układzie ostatecznym i wydała jedna z włoskich organizacji partnerskich-EDA FORUM.
  26. Zostały opracowane samodzielnie projekty baneru, plakatów i świadectw uczestnictwa w międzynarodowym spotkaniu projektowym w Białymstoku.
  27. Opracowaliśmy 10 filmików, które umieszczone na stronie internetowej projektu CONGENIAL na platformie UTW ilustrują naszą własną działalność międzypokoleniową przez cały okres trwania projektu i pozostaną na tej stronie przez wiele lat.
  28. Opracowano 13 filmików, które umieszczone na stronie internetowej projektu CONGENIAL na platformie UTW ilustrują międzynarodowe spotkania w każdym kraju partnerów projektu przez cały okres funkcjonowania projektu i pozostaną na tej stronie długo.
  29. 2 osoby uczestniczyły aktywnie w spotkaniu koordynatorów w Budapeszcie. Ustalono zasady realizacji partnerstwa tego projektu.
  30. 5 uczestników projektu CONGENIAL z UTW w Białymstoku wzięło udział w spotkaniu edukacyjnym w Afyon w Turcji. Sporządzono kronikę z tego spotkania na stronie internetowej UTW, gdzie zamieszczono opis w wersji polskiej i angielskiej oraz zdjęcia.
  31. 5 uczestników projektu CONGENIAL z UTW w Białymstoku wzięło udział w spotkaniu partnerskim  w Tolminie na Słowenii. Sporządzono kronikę tego spotkania na stronie internetowej UTW, gdzie zamieszczono opis w wersji polskiej i angielskiej.
  32. 7 uczestników projektu CONGENIAL z UTW w Białymstoku wzięło udział w spotkaniu partnerskim w La Spezia we Włoszech. Sporządzono kronikę tego spotkania na stronie internetowej UTW, gdzie zamieszczono opis w wersji polskiej i angielskiej oraz zdjęcia.
  33. 10 uczestników projektu CONGENIAL z UTW w Białymstoku wzięło udział w spotkaniu partnerskim w Atenach w Grecji. Sporządzono kronikę tego spotkania na stronie internetowej UTW, gdzie zamieszczono opis w wersji polskiej i angielskiej oraz zdjęcia.
  34. Zorganizowaliśmy międzynarodowe  spotkanie partnerów kończące projekt CONGENIAL. W spotkaniu uczestniczyło 18 zagranicznych uczestników projektu. W organizacji tego spotkania brali udział prawiwe wszyscy polscy uczestnicy projektu (29 osób).
  35. W Liceum Plastycznym w Supraślu odbyły się warsztaty artystyczne; malowanie obrazów i tworzenie grafik. Obrazy malowaliśmy techniką akwarelową a niektórzy pastelami. Techniki grafiki warsztatowej cieszyły dużym zainteresowaniem wśród naszych zagranicznych gości.
  36. Zorganizowaliśmy dla uczestników  międzynarodowego spotkania projektowego w Białymstoku  warsztaty pisania ikon.
  37. Zorganizowaliśmy wielopokoleniowy piknik, na którym zaprezentowano projekt CONGENIAL dla społeczności Białegostoku i na który pozyskaliśmy patronat Prezydenta miasta. Brały udział pokolenia seniorów, dzieci i młodzieży.  Trwały warsztaty dla dzieci.
  38. Na spotkaniu partnerskim projektu CONGENIAL w Białymstoku, podczas Konferencji inaugurującej spotkanie zaprezentowano wykład multimedialny w języku angielskim pt „Interegenerational Challenges of Contempory. To be Homo Sapiens or only Homo?”.
  39. Przygotowano specjalne wydanie naszej gazetki "Wiecznie Młodzi" w języku angielskim, związanej z  tematyką projektu, która została wręczona na międzynarodowym spotkaniu partnerskim w Białymstoku wszystkim  uczestnikom spotkania.
  40. Podczas spotkania partnerskiego w Białymstoku  otwarto uroczyście wystawę dorobku artystycznego seniorów UTW w Białymstoku. Otwarcia wraz  z przecięciem wstęgi dokonały panie;  Gilda Esposito główny koordynator projektu  i Prezes UTW Krystyna Szner.
  41. Zorganizowaliśmy dla uczestników międzynarodowego partnerskiego  spotkania w Białymstoku zwiedzanie Muzeum Wsi.
  42. Sporządzono kronikę międzynarodowego partnerskiego  spotkania w Białymstoku na stronie internetowej UTW i w formie papierowej, gdzie zamieszczono opis w wersji polskiej i angielskiej oraz zdjęcia.
  43. Zorganizowano warsztaty garncarskie dla uczestników międzynarodowego spotkania w Białymstoku
  44. Zorganizowano wykład dla młodzieży z Zespołu Szkół Elektrycznych, która nauczała seniorów korzystania z komputerów. Wykład był prezentacją projektu CONGENIAL i międzypokoleniowej integracji. Wykład zaprezentowała Krystyna Szewczyk, uczestnik projektu.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Produkty trwałe projektu to:  strona internetowa projektu CONGENIAL na platformie internetowej UTW,  3 książki,  23 filmy,  obrazy,  hafty, zdjęcia,  17 artykułów (14 w czasopiśmie „Na zawsze młodzi” oraz 3 na stronie internetowej), 2 kroniki (internetowa i papierowa), specjalna edycja, w języku angielskim, o tematyce projektu CONGENIAL, gazetki „ For ever Young”, 5 artykułów o projekcie w lokalnej gazecie „Kurier Poranny”, 20 minutowa audycja w Radiu Białystok. Wszystkie te produkty są ogólnodostępne i ciągle upowszechniane. Dla członków UTW najbardziej upowszechnianym produktem są wydane książki wspomnieniowe, których edycja będzie prawdopodobnie wznowiona.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

UTW w Białymstoku w bardzo znaczący sposób zwiększyła swoją kreatywność i motywację do aktywności w obszarze pozyskiwania środków unijnych na  aktywizację społeczną poprzez edukację. Nasza organizacja stała się członkiem wirtualnej społeczności poznając różne fora do komunikacji, tematyczne sieci informatyczne oraz nowe innowacyjne metody współpracy międzypokoleniowej co z pewnością przyda się nam na przyszłość nawet w bieżącej pracy z seniorami. Zrozumiano  potrzebę wzrostu lokalnej i europejskiej międzypokoleniowej solidarności. Ale również ważne stało się poznawanie dobrych praktyk aby usprawniać swoje wewnętrzne i zewnętrzne organizacyjne i edukacyjne zadania. Wprowadzono do programu edukacyjnego specjalne kursy językowe i komputerowe. Powstało stanowisko Koordynatora d/s międzynarodowych projektów i jego asystenta. Nasze stowarzyszenie pracuje na zasadzie wolontariatu i dlatego przede wszystkim zwiększyło się wolontariackie zaangażowanie wielu członków UTW w realizację tego projektu.

Powstały dobre stosunki pomiędzy staff’em projektu a Zarządem  w naszej organizacji oparte na współpracy i wzajemnym uzgadnianiu wszelkich działań. Odbyło się szereg spotkań organizacyjnych

Działalność w obszarze tego projektu zmotywowała pracowników do doskonalenia swoich umiejętności językowych i informatycznych, do korzystania z coraz to nowszych możliwości Internetu ale również do zwiększenia swoich umiejętności w obszarze zarządzania zadaniami tego projektu, pozyskiwania najlepszych powiązań komunikacyjnych między organizacjami  uczestnikami projektu, organizowania dla swoich uczestników najodpowiedniejszych  hoteli, wyżywienia  oraz  rozliczania tego projektu. Ale również poprzez ten projekt staff miał okazję poznać fantastycznych ludzi z innych krajów, poznać różnego rodzaju integracyjne działania międzypokoleniowe

Staliśmy się pełnymi członkami społeczności europejskiej.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Słuchacze UTW, uczestnicy projektu CONGENIAL zwiększyli swoją pewność siebie, poczucie wartości, udoskonalili swoje umiejętności uczestniczenia w życiu społecznym. Bardzo dużo dały im wielopłaszczyznowe kontakty z młodszym pokoleniem. Czuli się ważni i potrzebni przekazując swoją wiedzę o przeszłych czasach pisząc wspomnienia dla potomnych. Okazało się, że ta innowacyjna metoda pisania wspomnień, tzn. pisania  na stronie internetowej, wymagała od seniorów dużego zaangażowania nie tylko w pisaniu tych wspomnień ale również pisania ich na komputerze, edytowania tekstu, przesyłania plików Internetem, itd., a więc nauczyli się korzystać ze środków informatycznych. Nauczyli się więc używać Internet,  korzystać z YouTube'a, aktualizować stronę internetową i samodzielnie tworzyć na komputerze specjalną edycję gazetkę  po angielsku "For ever Young", tworzyć projekty wydawnicze.

Ucząc się języka angielskiego nabyli umiejętność lepszego  kontaktowania się z uczestnikami projektu z innych krajów,  dzięki temu poznali na międzynarodowych spotkaniach u partnerów nowe metody i techniki komunikowania się i współpracy między pokoleniami, które prezentowali nasi partnerzy.

Ale przede wszystkim mieli możliwość poznać społeczności seniorów z 4 partnerskich krajów Europy, dziedzictwo kulturowe tych krajów a przede wszystkim działalność międzypokoleniową realizowaną przez  naszych partnerów w swoich społecznościach.

Poszerzyło to w bardzo znaczący sposób horyzonty intelektualne uczestników projektu (seniorów)  oraz przyczyniło się do bardzo znacznej integracji tych seniorów. Niektórzy z nich utrzymują przyjazne kontakty z wieloma osobami, uczestnikami projektu z innych krajów.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Współpraca międzypokoleniowa naszego UTW, która została zawiązana podczas trwania projektu trwa nadal. Odbywają  się w  dalszym ciągu spotkania z młodzieżą i dziećmi.

Wszelka informacja o celach, działaniach i osiągnięciach projektu CONGENIAL  umieszczona jest na własnej stronie internetowej UTW w Białymstoku (utw.uwb.edu.pl/Projekty/Międzynarodowe/CONGENIAL), która prowadzona była w języku polskim i angielskim. Na tej stronie znajdują się 2 nasze książki wspomnieniowe, które wszyscy mogą czytać. Stronę tę w czasie trwania tego projektu odwiedziło ponad 200 000 osób i odwiedza ją codziennie. Informacja ta pozostanie na tej stronie przez wiele lat. Na dzień  08.02.2015 na stronę tę weszło już ponad 452 000 osób.

Ale również informacje o aktywności naszego UTW w tym projekcie umieszczone zostały na wspólnej stronie internetowej projektu prowadzonej przez włoskiego partnera EDAFORUM. Na stronie tej umieszczony jest e-book opracowany wspólnie przez wszystkich partnerów projektu  pod kierownictwem i nadzorem koordynatora głównego projektu Gildy Esposito.   

Opracowano również  papierową kronikę projektu CONGENIAL, która znajduje się w zasobach UTW i jest  również dowodem  zrealizowania tego projektu. Wiele osób, członków UTW,  przegląda tę kronikę z wielkim zainteresowaniem.

Dużym zainteresowaniem cieszą się wydane 3 książki wspomnieniowe, które otrzymali autorzy i uczestnicy projektu oraz wielu innych członków UTW, którzy otrzymali te książki jako nagrody. Książki te były głównymi prezentami dla ich dzieci i wnuków podczas ostatniego Bożego Narodzenia. Planujemy dodruk tych książek.

Planujemy wznowić wspólnie  z dziećmi spektakl „ Hello Europa”.

To wszystko stanowi dowód trwały do poznawania możliwości społecznej aktywności edukacyjnej seniorów, które dały nam partnerskie projekty Grundtviga. Jest to przykład dla innych organizacji partnerskich w zakresie rodzajów aktywności oraz metod współpracy i integracji międzypokoleniowej.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 
  1. Projekt CONGENIAL pozwolił mi nawiązać kontakt z młodszym pokoleniem, zmniejszył dystans, który zdarza się między ludźmi młodymi i starszymi. Poznałam radości i problemy ludzi młodych i dzieci. Poprzez wzajemne kontakty uczyliśmy się siebie. Młodsi pomagali nam wejść w świat komputerów i nowoczesności a my zaprosiliśmy ich do naszego dawnego życia. Dzieci z wielkim zaciekawieniem i z chęcią poznawały nasze wspomnienia z dawnych lat. Podobała mi się integracja pokoleń oraz to, że czułyśmy się potrzebne i lubiane przez dzieci i młodzież. Teraz mam więcej odwagi w kontaktach z ludźmi młodymi. Dzięki udziałowi w projekcie poznałyśmy także jak wygląda współpraca międzypokoleniowa w innych krajach. Partnerzy projektu starali się nam pokazać w jaki sposób wpływają na siebie starsze i młodsze pokolenie
    Teresa Lautsch
  2. W projekcie „CONGENIAL” podobała mi się różnorodność zadań projektowych i różnorodność współpracujących pokoleń. Bardzo cenny (myślę, że dla obu generacji) był kontakt z wychowankami Domu Dziecka w Supraślu. Dzieci były zadowolone z naszych spotkań i bardzo czekały na następne. Wspomnienia uczestników projektu, wydane w formie książkowej spotkały się z dużym zainteresowaniem rodziny i znajomych
    Halina Stelmach
  3. Dzięki projektowi CONGENIAL odważyłam się napisać wspomnienia z mojej młodości, które zostały opublikowane w książce. W projekcie nawiązałam kontakt z dziećmi, którym mogłam przekazać swoje zafascynowanie przyrodą oraz nauczyć ich robótek ręcznych
    A. Temler
  4. Uczestnictwo w projekcie CONGENIAL było dla mnie wielkim wyzwaniem. Współpraca z dziećmi i młodzieżą, sprawiła mi wiele radości i wzbogaciła mnie o nowe doświadczenia. Uważam, że integracja międzypokoleniowa, poprzez naukę, zabawę, śpiew, pracę, jest silnym spoiwem między ludźmi i rodzi nowe wartości. Uczy tolerancji i zrozumienia i tych młodych i tych starszych. Uświadamia nam, że jedni bez drugich nie mogą istnieć
    Halina Wiszowata
  5. Moim zdaniem, największym osiągnięciem naszego projektu była współpraca 3 pokoleń: seniorów, dzieci i ich wychowawców. Mieliśmy dużo wspólnych warsztatów, spotkań i wycieczek oraz przygotowaliśmy wspólny międzynarodowy, międzypokoleniowy spektakl "Hello, Europe", który odniósł duży sukces, z czego byliśmy wszyscy bardzo zadowoleni
    Helena Łukaszewicz
  6. Projekt ten miał z nazwy łączyć pokolenia. Ja myślę, że takie zamierzenie zostało osiągnięte. Albowiem wspólnie uczyliśmy się bawiąc na wspólnych naszych spotkaniach - starsze i młodsze pokolenie. Myślę, że starsi jak i młodsi mieli sobie nawzajem coś do przekazania. Warto było być w tym projekcie
    Elżbieta Wiktor
  7. Ten projekt umożliwił mi twórczy kontakt z dziećmi dzięki wspólnym wycieczkom krajoznawczym, śpiewom przy ognisku, spotkaniom w świetlicy i szkole gdzie śpiewaliśmy razem piosenki stare i nowe, retro i ludowe, kolędy; uczyliśmy dzieci różnych robótek, w tym wykonywania tradycyjnych ozdób na choinkę. Dzięki projektowi poznałam bogatą kulturę Grecji. W Atenach zachwyciło mnie też spotkanie ze stowarzyszeniem "Wartości życia", podczas którego młodzież i dorośli przedstawili śpiewająco spektakl na temat losu człowieka. A potem wspólnie bawiliśmy się przy muzyce greckiej. W Ermioni uczestniczyłyśmy w całej bogatej ceremonii niedzieli palmowej w prawosławnym kościele greckim
    Danuta Łada
  8. Dzięki projektowi mogliśmy poprawić więzi z młodszym pokoleniem na spotkaniach Wychowawców Podwórkowych, w Domu Dziecka, w przedszkolu i szkole, na różnego typu zajęciach poprzez zabawę i jednocześnie naukę. Nasze doświadczenia życiowe, przeżycia, wspomnienia rodzinne, tradycję mogliśmy przekazać w formie dokumentalnej tj. książkowej i na stronach internetowych UTW, dla obecnego i przyszłych pokoleń. Wyjazdy zagraniczne pozwoliły nam zapoznać się jak w innych krajach więź międzypokoleniowa jest realizowana. Poza tym sami nawiązaliśmy kontakty z rówieśnikami i młodszym pokoleniem z innych krajów. Walory poznawcze wyjazdów to: działalność międzypokoleniowa w innych krajach, przyroda, zwyczaje i tradycja odwiedzanych krajów. Dokumenty trwałe tzn. książki, zdjęcia i relacje ze spotkań - to najlepsza reklama i owoce naszej pracy w tym projekcie
    Anna Paszkiewicz-Gadek
  9. Projekt CONGENIAL pozwolił mi na lepsze poznanie i zrozumienie młodego pokolenia. W ramach realizowanych zadań mogłam nauczyć młodych ludzi dawnych tradycyjnych sposobów wykonywania robótek ręcznych, pieczenia ciastek, opowiedzieć historię swojej rodziny, pokazując archiwalne pamiątkowe fotografie. Skorzystałam również z fachowych komputerowych porad i wskazówek, udzielonych przez uczniów technikum elektrycznego. Uczestniczyłam w wielu wspólnych edukacyjnych i rozrywkowych zajęciach z dziećmi oraz ich "Podwórkowymi Wychowawcami". Należałam do tych seniorów, którzy kierowali cenną inicjatywą przekazania rodzinnych wspomnień i podlaskich tradycji młodemu pokoleniu; najpierw na stronie internetowej, a następnie w postaci książek, które redagowałam, przygotowując do druku. Gotowe książkowe publikacje uczestnicy projektu CONGENIAL podarowali swoim dzieciom i wnukom
    Barbara Wilczewska
  10. Udział w pracach z projektu udowodnił mi, że potrafię zrobić więcej niż sądziłam. Przekonałam się, że moje życie może być ciekawsze niż dotychczas. Wyjazd na spotkanie partnerskie pozwolił na osobisty kontakt z ludźmi z wielu krajów co w innych sytuacjach jest niemożliwe. Cieszę się, że uczestniczyłam w tym projekcje
    Elżbieta Kackieło
  11. CONGENIAL był moim pierwszym projektem, w którym uczestniczyłam. Dzięki niemu poznałam wiele wspaniałych osób w kraju i na wyjeździe w Turcji. Zostałam zmotywowana do napisania wspomnień dla potomnych. Odżyły moje wspomnienia tych trudnych lat gdy sama z trójką dzieci borykałam się z trudnościami w czasach “budowy demokracji”. Współpraca z dziećmi Wychowawców Podwórkowych dała mi dużo satysfakcji
    Walentyna Łuksza
  12. Dzięki uczestniczeniu w programie CONGENIAL poznałam wielu ciekawych ludzi z naszego UTW. Zaczęłam się uczyć języka angielskiego i uwierzyłam, że potrafię porozumieć się w tym języku, oczywiście na poziomie podstawowym. Sięgnęłam do moich wspomnień i również w mojej rodzinie nastąpiło " łączenie pokoleń". Dałam naszym dzieciom w prezencie książkę "Rodzinne wspomnienia" i były nią zauroczone. Poznałam też wielu zagranicznych partnerów a na szczególne uznanie, moim zdaniem, zasługują nasi ateńscy przyjaciele, którzy przygotowali inscenizację z udziałem młodzieży i osób starszych przedstawiającą koleje życia od narodzin do wieku dojrzałego. Uczestniczenie w tym projekcie zmuszało mnie do większej aktywności, zaangażowania i kontaktów z innymi. Żałuję, że ten program zakończył się, ale mam nadzieję, że będą następne
    Elżbieta Kułak
  13. Projekt ten pokazał mi jak bardzo dzieci chłoną wiadomości od starszych. Jak chętnie spotykają się z nami. Mnie osobiście projekt ten dał możliwość przekazanie moich umiejętności (w tym śpiewu) dzieciom. Dzieci nauczyły mnie większej spontaniczności i kreatywności. W trakcie tworzenia projektu pogłębiłam znajomość angielskiego. Projekt dał mi możliwość wyjazdu za granicę i poznania wielu ciekawych osób oraz ciekawych zabaw z dziećmi w innych krajach
    Zofia-Pytel Król
Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

W grupie partnerskiej występowały nierówne ilości mobilności. Dla dobra takiego projektu partnerskiego partnerami powinny być  organizacje z taka samą ilością mobilności i nastawione raczej na słuchaczy a nie trenerów. W tym projekcie z niektórych krajów na spotkania partnerskie przyjeżdżali przede wszystkim instruktorzy i organizatorzy.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Danuta Sajur
Data wypełnienia formularza/karty: 
08.02.2015

SeniorWeb - @ktywny senior w sieci

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Dane beneficjenta
Organizacja realizująca warsztat: 
Towarzystwo Polsko-Niemieckie w Krakowie
ul. Skałeczna 2, 31-065 Kraków
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Jerzy Jedliński (793 070156; jedlinje@interia.pl)
Krótki opis profilu działalności organizacji realizującej warsztat: 

Towarzystwo Polsko-Niemieckie w Krakowie (TPNK) działa od 2004 roku na rzecz rozwoju stosunków polsko-niemieckich oraz pogłębiania dobrych relacji między narodami jednoczącej się Europy. Wykorzystując oryginalne metody edukacji dorosłych (szczególnie na bazie międzypokoleniowego zrozumienia) promujemy dziedzictwo kulturowe różnych krajów, przygotowujemy aktywnych uczestników i współtwórców proponowanych działań, poszerzamy obszar integracji społecznej o grupy różne wiekowo.

Zainicjowaliśmy realizację partnerskiego i innowacyjnego programu "Szkoła @ktywnego Seniora S@S", który jest prowadzony od 2007 roku we współpracy z Wojewódzką Biblioteką Publiczną w Krakowie. Założeniem S@S jest taka organizacja czasu wolnego osobom w średnim i starszym wieku, aby poprzez nabywanie nowych umiejętności, rozwój zainteresowań, wymianę wiedzy i doświadczenia, realizację zamierzeń i pomysłów stwarzać im warunki do samorealizacji. S@S to działania „z” seniorami, a nie „dla” nich – seniorzy są współtwórcami wielu elementów programu.

Działania realizowane są w trzech modułach:

  • Senior w świecie kultury i sztuki (edukacja dla kultury)
  • ICT: Senior w świecie nowych technologii  (społeczeństwo informacyjne)
  • Senior świadomym i pełnoprawnym obywatelem (społeczeństwo obywatelskie)

W prowadzonych działaniach mamy duże doświadczenie. Organizujemy otwarte wykłady, warsztaty, seminaria, wycieczki edukacyjne, szkolenia językowe. Działają sekcje tematyczne i Zespół poetycko-muzyczny. Rozwijamy wolontariat zarówno osób młodszych, jak i seniorów ( jesteśmy autorami pierwszego w Polsce podręcznika dla trenerów i liderów grup dotyczącego wolontariatu seniorów w kontekście europejskim). W ramach S@S organizujemy również (nadal jedyne w Europie) Międzynarodowe Komputerowe Olimpiady Seniorów.

Tytuł warsztatu: 
SeniorWeb - @ktywny senior w sieci
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2012-1-PL1-GRU13-28502
Data realizacji warsztatu: 
22.04.2013 - 27.04.2013
Partnerzy zagraniczni
Liczba uczestników z zagranicy, którzy wzięli udział w warsztacie: 
12
Liczba uczestników z Polski, którzy wzięli udział w warsztacie: 
3
Cele warsztatu: 

Główne cele warsztatu:

  • podniesienie umiejętności poprzez uzupełnienie i poszerzenie wiedzy z zakresu nowoczesnych technologii
  • integracja osób wywodzących się z różnych środowisk, kultur poprzez tworzenie wspólnego bloga
  • poszerzenie wiedzy na temat relacji społecznych i historycznych w Europie
  • podniesienie kompetencji interkulturowych uczestników
  • podniesienie motywacji do uczestnictwa w życiu publicznym i społecznym przez seniorów poprzez wzmocnienie wiary w siebie i swoje możliwości
  • poszerzenie wiedzy na temat kultury, tradycji i historii krajów, z których pochodzili uczestnicy warsztatu oraz Polski - kraju goszczącego
Obszary tematyczne: 

Głównym tematem warsztatów było praktyczne zastosowanie nowych technologii w podnoszeniu jakości życia osób starszych. Pokazano ich znaczenie i rolę w rozwijaniu kompetencji społecznych i interkulturowych.

Omówiono  sytuację seniorów w Europie i Polsce. Przeprowadzono warsztaty integracyjno- psychologiczne "Senior-liderem”.

Wszystkie opisy szkoleń i spotkań zostały umieszczone na blogu, który był "dziełem” uczestników warsztatu.

Kraj uczestników: 
Bułgaria
Czechy
Finlandia
Irlandia
Litwa
Rumunia
Słowenia
Wlk. Brytania
Włochy
Liczba uczestników: 
1
2
1
1
1
1
2
1
2
Rekrutacja uczestników i przygotowanie warsztatu: 

Promocja

Rekrutacja została poprzedzona szeroką promocją projektu. Informacja o warsztacie została:

  • umieszczona w katalogu Grundtviga,
  • umieszczona na stronie TPNK i upowszechniana podczas różnych konferencji,
  • przekazana mediom działającym w Krakowie,
  • przesłana do różnych organizacji partnerskich w Europie, z którymi współpracuje TPNK,
  • rozpowszechniona podczas konferencji NECE w Hiszpanii,
  • upowszechniana przez firmę EuroConsults z Berlina,
  • wykorzystana została sieć kontaktów promotora programu Grundtvig ( koordynatora „Szkoły @ktywnego Seniora”) oraz teamu projektu.

Rekrutacja

W celu rekrutacji stworzyliśmy formularz internetowy, który ułatwiał zgłaszanie się uczestników. Wykorzystaliśmy do tego Google Docs.

Otrzymaliśmy 28 zgłoszeń (więcej niż miejsc), spośród których trzyosobowa komisja wybrała 12 osób o dużej różnorodności kulturowej i zawodowej.

Rekrutacja przebiegała dwuetapowo: aplikacje spełniające wymogi formalne ( termin przesłania, wiek uczestnika, brak zbieżności zawodowej z tematyką warsztatu) przechodziły do drugiego etapu rekrutacji, podczas którego przeprowadzono rozmowy ze wszystkimi kandydatami. Pozwoliło to na ustalenie stopnia znajomości języka angielskiego przez uczestników oraz przedstawienie przez nich motywacji do udziału.

Przygotowanie warsztatu

  • Ustalenie harmonogramu warsztatów
  • Po konsultacji z uczestnikami dokonanie niewielkiej korekty harmonogramu (pod kątem ich oczekiwań)
  • Potwierdzenie udziału
  • Wykupienie ubezpieczenia dla uczestników
  • Wysłanie do uczestników Przewodnika ze wszystkimi koniecznymi informacjami (plan pracy, mapa dojazdu do hotelu i miejsca warsztatów, zakwaterowanie, zakres materiału, charakterystyka prelegentów, itp.)
  • Przygotowanie przez uczestników prezentacji multimedialnej (Pecha-Kucha) na temat swoich krajów, sytuacji seniorów i prowadzonych przez siebie działań
Grupa docelowa uczestników: 

Seniorzy w wieku od 50 do 67 lat.

Opis przebiegu
Krótki opis przebiegu warsztatu: 

Dzień przyjazdu (21.04.2013)

Spotkanie uczestników z organizatorami.

Dzień pierwszy (22.04.2013)

Temat: Throwing a net – what seniors can find in the internet

  • powitanie w miejscu spotkań (w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej w Krakowie)
  • prezentacja programu „Szkoła @ktywnego Seniora – S@S” oraz realizowanych w jego ramach Projektów Grundtviga
  • warsztaty prowadzone przez  psychologa integrujące grupę
  • wykład na temat sytuacji osób starszych w Europie
  • pokaz prezentacji multimedialnych przygotowanych przez uczestników
  • warsztaty praktyczne (wprowadzenie):  poczta e-mail, edycja zdjęć (Picassa, YouTube),  funkcje Google , prezentacja (Prezi, Facebook), blog i jego tworzenie
  • podsumowanie dnia, kolacja, udział w koncercie muzyki klezmerskiej

Dzień drugi (23.04.2013)

Temat: Throwing a net – but what if the fisher doesn’t know how?

  • warsztaty - tworzenie bloga (tematyka, umieszczanie zdjęć, sposoby opisu)
  • spotkanie integracyjne z polskimi seniorami z S@S: taniec, występ Zespołu S@S
  • zwiedzanie Multimedialnego Centrum w Sukiennicach
  • warsztaty - stosowanie mediów społecznościowych do działań obywatelskich i społecznych
  • zajęcia indywidualne, kolacja w Noworolu

Dzień trzeci (24.04.2013)

Temat: Senior prepares fishing nets

  • wykład: sytuacja demograficzna Europy  (teoria i praktyka)- wyzwania, migracje, mobilność, sytuacja w regionach
  • warsztaty umiejętności przywódczych, team building, rozwój umiejętności interpersonalnych (test Bolton & Bolton), autoprezentacja, praca z kamerą
  • kolacja w DS Krakowiak: degustacja tradycyjnych potraw narodowych,  legendy i opowieści (związki z Polską)

Dzień czwarty (25.04.2013)

Temat: Senior learns how to catch a fish

  • zajęcia w terenie: zwiedzanie Wawelu (zbieranie materiałów do bloga, robienie zdjęć, kolejny etap integracji grupy i praktycznego treningu działania w grupie)
  • warsztaty w sali szkoleniowej:  tworzenie sieci  (współpraca seniorów w Internecie), dobre praktyki, wprowadzenie informacji i zdjęć na bloga
  • podsumowanie dnia:  "Magiczny Kraków w legendach” -  kolacja na pokładzie barki na Wiśle;

Dzień piąty (26.04.2013)

Temat: Senior can catch a fish

  • warsztaty: „Senior @ktywnym obywatelem” (w oparciu o projekt SEVIR), tworzenie map problemów regionów, obszary aktywności obywatelskiej, lobbing na rzecz seniorów
  • zwiedzanie Arteteki w Ogrodzie Sztuki (Centrum Multimedialne WBP w Krakowie)
  • zajęcia w terenie: ”Get-together” – warsztaty dla seniorów w Międzynarodowym Centrum Kultury (tworzenie serii wydruków za pomocą takich materiałów jak tkaniny, sznurki, recyklingu materiałów i naturalnych elementów w technice collagraphgy)
  • kolacja w Jamie Michalika połączona z dyskusją na temat możliwości udziały osób starszych w życiu publicznym i ich integracji. W spotkaniu udział wzięła prof. Maria Francuz, Pełnomocnik Rektora Politechniki Krakowskiej ds. UTW oraz seniorzy z S@S

Dzień szósty (27.04.2013)

Temat: Creating new networks

  • seminarium prowadzone przez trenera z Berlina na temat wsparcia Komisji Europejskiej działań i mobilność dla seniorów (np. LLP, Interreg, EFS)- wprowadzenie; praca w grupach: prezentacja pomysłów na projekty dla seniorów
  • uzupełnianie materiałów na blogu
  • dyskusja, wypełnienie formularza ewaluacyjnego
  • wyjazd do Kopalni Soli w Wieliczce – europejskiego dziedzictwa kultury
  • podsumowanie warsztatów - uroczysta kolacja w Restauracji pod Wawelem,  rozdanie certyfikatów

Dzień siódmy (28.04.2013)

Pożegnanie i wyjazd uczestników.

Rozwiązania praktyczne zastosowane podczas realizacji warsztatu: 

ORGANIZACJA DNIA PRACY WARSZTATOWEJ

Każdy dzień zajęć składał się z trzech części: dwóch szkoleniowych ( przed-  i popołudniowych) oraz podsumowująco-integracyjnej (wieczorem). Niektóre sesje popołudniowe były prowadzone w terenie i łączone ze zwiedzaniem Krakowa. W dniu przyjazdu każdy z uczestników otrzymał dodatkowo materiały zawierające dokładny harmonogram, dane kontaktowe organizatorów oraz mapę miasta.

Grupą zajmowała się dwójka opiekunów, którzy na bieżąco monitorowali sytuację, dbali o komfort uczestników, byli dyspozycyjni.

MIEJSCE ZAJĘĆ

Wszystkie warsztaty odbywały się w sali komputerowej Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Krakowie. Pierwszy dzień rozpoczął się przywitaniem wszystkich uczestników w Sali konferencyjnej przez dyrektora WBP w Krakowie i prezesa TPNK. Goście zostali również oprowadzeni po bibliotece, jednej z największych tego typu placówek w Polsce.

W celu urozmaicenia tematyki oraz przybliżenia i wykorzystania w swoich blogach historii Krakowa, część zajęć odbywała się w terenie ( w centrum Krakowa, w muzeum, w Artetece, nad Wisłą).

DOJAZD

Uczestnikom zapewniono dojazd z/na lotnisko. Każdy miał podany kontakt telefoniczny do opiekuna grupy oraz wcześniej opracowany przewodnik z niezbędnymi informacjami, w tym dotarcia do hotelu.

Skontaktowano ze sobą uczestników z tego samego kraju, aby ułatwić im podróż.

W dniu wyjazdu tak skoordynowano wyloty uczestników, aby mogli jechać na lotnisko w zorganizowanych grupach.

ZAKWATEROWANIE

Wybrano komfortowy hotel blisko centrum, z dobrym połączeniem komunikacyjnym. Zarezerwowano pokoje jednoosobowe.

Każdy z uczestników miał kontakt do pozostałych. Ponadto w hotelu był zakwaterowany opiekun grupy.

WYŻYWIENIE

Śniadania były serwowane w hotelu. Pozostałe posiłki (obiad, lunch) w restauracji w Bibliotece, w miejscu szkoleń. Kolacje odbywały się w miejscach ciekawych pod względem historycznym czy ze względu na oryginalność atmosfery (np. Jama Michalika, Noworol, Pod Wawelem, barka na Wiśle).

Zaproponowano uczestnikom wybór menu za pośrednictwem Doodle, aby usprawnić naszą pracę, a przy okazji nauczyć uczestników używania nowego programu.

TRANSPORT

Podczas tygodniowych zajęć uczestnicy korzystali z komunikacji miejskiej, na którą zostały zakupione bilety.

UBEZPIECZENIE

Na czas trwania warsztatu zostało wykupione ubezpieczenie dla każdego z uczestników.

MATERIAŁY

Każdy z uczestników otrzymał teczki z niezbędnymi informacjami oraz materiałami promocyjnymi otrzymanymi z Wydziału Promocji Miasta Krakowa.

Przygotowano samoprzylepne etykiety na faktury z podanym numerem projektu, co usprawniło pracę księgowej.

W celu zabezpieczenia praw do używania wizerunku przygotowaliśmy dla wszystkich uczestników oraz referentów photo consent form i dopilnowaliśmy, aby wszyscy je podpisali.

TRENERZY

Do prowadzenia zajęć zostali poproszeni wysokiej klasy specjaliści-praktycy z Krakowa i Berlina, mający duże doświadczenie w tematyce warsztatów oraz w pracy z seniorami. Ich CV zostało umieszczone w Przewodniku, który każdy z uczestników otrzymał przed przyjazdem.

Ewaluacja i monitoring: 

W ramach procesu ewaluacyjnego poprosiliśmy uczestników o wypełnienie dwóch ankiet ewaluacyjnych – pierwszej standardowej ankiety ewaluacyjnej programu Grundtvig i drugiej, do której pytania znalazły się już we wniosku o dofinansowanie.

Na bieżąco uwzględnialiśmy potrzeby uczestników oraz braliśmy pod uwagę nowe informacje (np. jedna z uczestniczek w aplikacji nie wspomniała, że niedawno miała operacje i ma problemy z poruszaniem się). Ponadto, w indywidualnych rozmowach dowiadywaliśmy się, w jaki sposób ulepszyć nasz warsztat.

Na podstawie ankiet stwierdzono, że:

  • wszyscy uczestnicy w stopniu najwyższym byli zmotywowani do udziału w warsztacie ze względu na jego temat.
  • uczestnicy byli bardzo zadowoleni z warsztatu i wysoko ocenili jego poziom. Wszyscy, oprócz jednej osoby, są bardziej zmotywowani do korzystania z Internetu i korzystania z technologii komputerowych; więcej niż połowa czuje się bardziej zmotywowana do partycypacji w życiu publicznym; większość jest przekonana, że chce w przyszłości jeszcze więcej podróżować. 75% uczestników przyznało się, że dzięki warsztatom wie więcej o sytuacji seniorów w innych krajach, w tym w Polsce.
  • prawie wszyscy uczestnicy potwierdzili w stopniu najwyższym, że mają większe kompetencje w zakresie pracy w grupie, przewodnictwa w grupie i w zakresie umiejętności interkulturowych. Pięć osób stwierdziło, że czuje się w miarę kompetentnymi w używaniu Internetu i mediów społecznych po uczestnictwie w warsztacie. Pozostałe osoby stwierdziły, że nabrały dużej pewności w używaniu komputera.

Główne wnioski:

  • Termin warsztatu został odpowiednio dobrany.
  • Harmonogram zajęć i tematyka spotkań zostały dobrze przygotowane.
  • Trenerzy (z Polski i Niemiec) byli kompetentni i stosowali atrakcyjne metody nauczania dające świetne efekty (dużo zajęć interaktywnych, mało ex-katedra).
  • Organizacja spotkań była odpowiednia i nie budząca zastrzeżeń uczestników.
  • Bardzo dobrze przyjmowane były propozycje organizacji spotkań integrujących grupę.
  • Organizacja warsztatów stanowiła duże wyzwanie dla małej organizacji pozarządowej. Zdobyte doświadczenie zostanie wykorzystane w pracy z seniorami w ramach „Szkoły @ktywnego Seniora-S@S”.
Wpływ warsztatu na słuchaczy, na organizację oraz społeczność lokalną – rezultaty: 

WPŁYW WARSZTATU:

1. na SŁUCHACZY

Pozytywne opinie, jakie otrzymaliśmy po realizacji warsztatów od ich uczestników utwierdzają nas w przekonaniu o słuszności wyboru zarówno tematyki, jak i sposobu realizacji.

Warsztaty umożliwiły:

  1. uczestnikom:
  • twórczo wykorzystać zdobytą wiedzę do realizacji własnych pomysłów na projekty
  • poszerzyć wiedzę na temat seniorów w innych krajach europejskich
  • uporządkować i poszerzyć wiedzę na temat możliwości wykorzystania nowych technologii w swoich działaniach
  • głębsze poznanie polskiej kultury i tradycji ( dla niektórych był to pierwszy przyjazd do naszego kraju)
  • nawiązanie międzynarodowych kontaktów ( zarówno między sobą, jak i z polskimi uczestnikami zajęć; nadal korespondują i organizują już we własnym gronie przyjazdy do Krakowa)
  1. polskim seniorom ze "Szkoły @ktywnego Seniora”:
  • włączenie się w organizację międzynarodowych warsztatów,
  • podniesienie ich kompetencji językowych oraz motywacji do działań na rzecz rówieśników
  • prezentację własnego dorobku, co podniosło ich poczucie wartości
  • nawiązanie nowych znajomości i przyjaźni na poziomie europejskim
  • mocniejsze zaangażowanie się w wolontariat na rzecz rówieśników

2. na ORGANIZACJĘ

Warsztat miał bardzo pozytywny wpływ na naszą organizację:

  • pozwolił wykorzystać i poszerzyć wiedzę zdobytą przez TPNK w trakcie realizacji wcześniejszych międzynarodowych projektów w różnych Akcjach Grundtviga (m.in. Projekty Partnerskie, Projekty Wielostronne, Asystentura, Wymiana Kadry)
  • potwierdził skuteczność stosowanych przez nas od lat metod pracy („z seniorami”, a nie „dla seniorów”)
  • pozwolił na włączenie się w działalność w ramach S@S nowych osób, członków TPNK oraz współpracowników spoza TPNK, szczególnie warto podkreślić – głównie młodej generacji
  • wzbudził duże zainteresowanie zarówno członków TPNK jak i pracowników Biblioteki
  • utwierdził zaangażowanych w projekty seniorskie członków i trenerów TPNK w przekonaniu o skuteczności swoich dotychczasowych, wieloletnich działań prowadzonych na rzecz seniorów w ramach programu „Szkoła @ktywnego Seniora”
  • trenerzy mieli szansę przekazać swoją wiedzę z zakresu nowych technologii seniorom z innych krajów europejskich
  • TPNK poszerzyło swoją ofertę edukacyjną - stworzyło nowy program warsztatowy w ramach S@S, który może wykorzystywać w swojej pracy jako wzorzec i oferować innym organizacjom (kursy Grundtviga)
  • TPNK nawiązało kontakt z ekspertami z innych krajów, którzy wzięli udział w szkoleniach
  • realizacja międzynarodowego projektu wpłynęła na wzrost umiejętności menedżerskich osób go prowadzących.

3. na SPOŁECZNOŚĆ LOKALNĄ

  • nastąpił zauważalny wzrost zainteresowania prelegentów z zagranicy współpracujących przy realizacji projektu edukacją osób starszych oraz rozwojem kontaktów międzynarodowych.
  • poprzez szeroką promocję warsztatów nastąpił wzrost zainteresowania innych organizacji i instytucji „uczeniem się przez całe życie” w kontekście osób starszych
  • organizatorzy podobnych działań mieli okazję poznać nowatorskie metody TPNK pracy z seniorami ( liderzy UTW Politechniki Krakowskiej, MCK, EuroConsults z Berlina)
  • seniorzy z różnych krajów mogą przekazać swoje doświadczenia w swoich społecznościach lokalnych i promować Polskę
  • poprzez zainteresowanie tematem mediów ( Dziennika Polskiego), uczelni (konferencje UP w Krakowie) oraz organizacji pozarządowych ( Forum 50+ i FRSI) o projekcie dowiedziała się znaczna część społeczności kraju.
Upowszechnianie rezultatów: 

Wykorzystanie, podtrzymanie i upowszechnianie rezultatów warsztatu

  1. Najważniejszym rezultatem warsztatów było nauczenie grupy seniorów z różnych państw europejskich skutecznego i efektywnego wykorzystania nowych technologii w swoich działaniach podnoszących jakość życia i włączenie się w procesy partycypacyjne we własnych społecznościach. Poprzez naukę tworzenia bloga uczestnicy nauczyli się obróbki zdjęć oraz efektywnego umieszczania informacji i zdjęć. Poznali jak go wykorzystać do tworzenia sieci w Internecie oraz w celu rozwijania dialogu międzypokoleniowego i poszerzania wiedzy o sytuacji seniorów w swoich krajach. Swoją wiedzę wykorzystają w rodzimych organizacjach.

Prawie wszyscy uczestnicy zadeklarowali chęć włączenia się w działania obywatelskie w swoich krajach oraz, że będą stosować nowe technologie w swoich działaniach. I tak np., Słowenka chce założyć swój własny blog. Paddy chce pisać artykuły, zorganizować warsztat, zajmować się mentoringiem w zakresie międzygeneracyjnego dialogu z wykorzystaniem nowoczesnych technologii komputerowych na „koledżu” w Irlandii. Eva z Czech prowadzi Club 55+, w którym zainicjuje terapię sztuką na bazie poznanych w Krakowie działań. Vítezslava planuje kontynuację nauki sprawnej obsługi komputera; będzie wspierać czeską grupę seniorów, gdzie się angażuje oraz grupę przy kościele, planuje zrealizować wspólne inicjatywy  z polskimi seniorami poznanymi podczas warsztatów.

  1. Kolejny ważny rezultat to poszerzenie dotychczas stosowanej metodologii i programu szkoleń dla seniorów przez trenerów TPNK. Materiały szkoleniowe zostały umieszczone na stronie Projektu. Mogą z nich korzystać organizacje zajmujące się osobami starszymi. Organizacje mogą w swoich szkoleniach i wykładach używać naszego bloga i strony internetowej projektu jako efektu skutecznych działań. Można też bazować na doświadczeniu naszych trenerów, jako gwarantów dobrego i profesjonalnego uczenia seniorów. Prezentacje znajdują się w wersji elektronicznej pod adresem https://sites.google.com/site/senweb13/

Lista wybranych produktów:

  • Baier Magdalena “Condition of Europe, demographic challenges, migrations, mobility, situation in the regions – theory and practice
  • Bednarz Żaneta i Kucharczyk-Kubacka Monika „Materials for participants. Google tools, Photo management, Blog – WordPress, Social media, Presentation tools”
  • Jedliński Jerzy, a) Situation of seniors in Europe, b) Senior as an active citizen: coaching on finding civil activity areas of seniors and lobby methods in public life (based on the outcome of the SEVIR project), incl. participants draft topographic map of problems in the region and choose the ones, they would like to solve
  • Jedlińska Maria “School of @ctive senior” as an innovative, comprehensive and long-term programme carried out with (and not “for”) senior citizens”
  • Seidler Michael “Input: Support of European Commission in the activities and mobility’s for seniors (e.g. LLP, Interreg EFS)”
  • Waleczko Ewa “leadership skills, team building, Coaching on interpersonal skills (test Bolton&Bolton)”
  • Prezentacje uczestników warsztatówpt.„Sytuacja seniorów zaprezentowana metoda˛ Pecha Kucha”: Paddy Early, Marija Oderlap, Marianna Baran, Eva Martinkova, Tuomo Sanslashi.

Nasze doświadczenia przekażemy również w formie opracowanego kompendium wiedzy zawierającego nauczanie seniorów  innowacyjnych technologii, dyskusje o partycypacji osób w różnym wieku w społeczeństwie obywatelskim, uczenie się przez działanie.

  1. Strona internetowa warsztatu będzie sukcesywnie aktualizowana o nowe materiały edukacyjne.
  1. Chcielibyśmy zorganizować podobny warsztat w przyszłości. Mamy nadzieję, że w następnej perspektywie finansowej znajdą się środki na tego typu działania. Tym bardziej, że warsztat cieszył się dużym powodzeniem, a my nadal rozwijamy nasze doświadczenia.
Opinie słuchaczy i pracowników o warsztacie – cytaty z wypowiedzi: 

Uczestnicy docenili naszą pracę. W ankietach pojawiają się następujące wypowiedzi:

“…Unforgettable experience, which gave me readiness for better communication and working in group” – Tuomi ( Finlandia)

“…I visited Poland again this month - it was a trip over many towns, Krakow included, and I remembered the nice time of the meeting in April on the ground, although we spent in Krakow less than a day. I hope, that the gained skills could be a favour for me in case I try to find some new job, which is very difficult at the moment.

… the workshop gave me the chance of seeing how beautiful Poland is, and how nice polish people are!  will use the newly gained methods of interpersonal communications for senior activities” – Ekaterina (Rumunia)

“…The participation at workshop in Krakow was for me very important for the great teachings received and the wonderful company, which I remember with great nostalgia! Thanks again for the wonderful experience of living” – Nicola ( Włochy)

““… more than 6 months is from the time that we spent such a wonderful "Senior-Web time" in Krakow together…. I am thankful to you for your great idea and wish you a lot of success with your work and happiness in your private life” …I would like to share with you my pleasure to get an award for the best volunteer from the president of Slovenija and happiness to become grandmother for the first time in my life” – Marija ( Słowenia)

“… 6 months has gone since I've met a group of nice people from all over Europe. It was great to get to know the people and help as much as I was able.

I was in contact with the Library on Rajska street and took part in some meetings. I've had taken some classes of computer offered by our Library (Picassa, My heuritage, PREZI and some others)” – Halina ( Kraków)

“ Nowe, rewelacyjne doświadczenie! Możliwość kontaktu z tak wieloma osobami z różnych krajów zawsze jest ubogacająca” – Ewa, trenerka z Krakowa

Zawsze dużą radość organizatorom sprawiają widoczne efekty ich pracy. Mogliśmy tego doświadczyć już podczas prowadzonych warsztatów. Tym bardziej, że wykorzystaliśmy w nich kilkuletnie doświadczenie pracy z seniorami” – Maria, koordynatorka S@S (Kraków)

O atmosferze panującej podczas spotkań świadczą poniższe cytaty:  

  • przez cale życie nie byłem tak często fotografowany jak w ciągu tego tygodnia” - Tuomo z Finlandii
  • od lat nie miałam możliwości mówienia tyloma językami na raz - po rosyjsku, czesku angielsku i niemiecku” - Vítezslava z Czech
  • od dawna już się tyle nie śmiałam, co teraz” – Marija ze Słowenii

Te wypowiedzi, jak również wiele rozmów w kuluarach pozwala nam stwierdzić, że zorganizowane warsztaty Grundtviga były dla naszych uczestników niezapomnianym przeżyciem, możliwością spotkania interesujących ludzi, zapoznania się z tajnikami komputera, a również - polską tradycją i kulturą przekazaną w atmosferze dużej życzliwości stworzonej przez seniorów  z S@S.

W opiniach pojawiło się także wiele ciepłych słów, wyrażających uznanie personalnie dla osób, które zorganizowały Warsztaty.

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji warsztatu: 

Brak

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Jerzy Jedliński, Katarzyna Mazurek
Data wypełnienia formularza/karty: 
29.12.2013

Volunteer's passport

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Doradztwo i poradnictwo
Edukacja drugiej szansy
Edukacja międzykulturowa
Edukacja rodziców i rodzin
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Języki obce
Metody podnoszenia motywacji słuchaczy
Umiejętności podstawowe
Wolontariat
Zagadnienia pedagogiczne / dydaktyczne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Młodzieżowy Ośrodek Socjoterapii
ul. Sienkiewicza 67, 27-400 Ostrowiec Świętokrzyski
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Zdzisław Klusek, 600 417 160, zdislaw66@gmail.com
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Młodzieżowy Ośrodek Socjoterapii prowadzi następujące działania na rzecz ludzi dorosłych (rodziców naszych wychowanków):

  • indywidualne rozmowy o charakterze terapeutycznym z rodzicami, udzielenie im wsparcia psychologicznego i pedagogicznego;
  • pomoc w załatwianiu spraw urzędowych, np. pomoc w napisaniu podania, czy też inne praktyczne umiejętności;
  • zapraszanie rodziców do placówki przy okazji różnych uroczystości;
  • współpraca z MOPS, PCPR i innymi instytucjami świadczącymi pomoc psychologiczną i materialną rodzinie;
  • pedagogizacja rodziców, uczenie ich właściwego wypełniania obowiązków rodzicielskich.

Młodzieżowy Ośrodek Socjoterapii to placówka terapeutyczna dla młodzieży zagrożonej niedostosowaniem społecznym. Nasi wychowankowie w większości pochodzą z rodzin dysfunkcyjnych. Są to osoby bezrobotne, nieudolne wychowawczo, niejednokrotnie z problemem alkoholowym, z postawą wyuczonej bezradności.

Opis placówki:

W skład MOS wchodzą:

  1. Publiczna Szkoła Podstawowa Specjalna Nr 21
  2. Publiczne Gimnazjum Specjalne Nr 2
  3. Publiczna Szkoła Zawodowa Specjalna nr 2

W szkołach realizuje się program szkoły masowej, jednak wymagania są bardzo zróżnicowane i dostosowane do indywidualnych możliwości psychofizycznych ucznia. W MOS przebywa młodzież ze specjalnymi trudnościami wychowawczymi i edukacyjnymi.Ośrodek posiada 84 miejsca i jest placówką przeznaczoną dla chłopców:

  1. w normie intelektualnej,
  2. z zaburzeniami rozwojowymi,
  3. z trudnościami w uczeniu się,
  4. zagrożonej niedostosowaniem społecznym.

Do Ośrodka przyjmowana jest młodzież od 12 do 19 lat.

Tryb przyjęcia do ośrodka:

Młodzież przyjmowana jest do placówki na podstawie orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznej i prośbę rodziców

CELE I ZADANIA OŚRODKA:

  • Do zadań Ośrodka należy eliminowanie przyczyn i przejawów zaburzeń zachowania oraz przygotowanie wychowanków do życia zgodnego z obowiązującymi normami społecznymi i prawnymi. Ścisła współpraca z rodzicami i prawnymi opiekunami w tym zakresie.
  • Głównym celem Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii w Ostrowcu Św. jest resocjalizacja i reedukacja młodzieży  oraz zapewnienie im opieki, umożliwienie ukończenia szkoły podstawowej i gimnazjum i szkoły zawodowej, przygotowanie do życia w społeczeństwie.
Tytuł projektu: 
Volunteer's passport
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-IT2-GRU06-22940 3
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Włochy
Polska
Hiszpania
Rumunia
Turcja
Wlk. Brytania
Cele projektu: 

Nasz projekt realizował 5 celów:

  1. Podwyższenie  europejskich i obywatelskich kompetencji oraz zachowań obywatelskich poprzez wolontariat. Wsparcie psychologiczne i pedagogiczne dla rodzin dysfunkcyjnych. Adresowaliśmy to działanie  przede wszystkim do słuchaczy, ale również do członków lokalnych społeczności. Uczestnicy tych działań zrozumieli znaczenie ludzkiej solidarności, tolerancji,  niedyskryminowania innych, aktywnego uczestnictwa, ponadto ważności i celowości pracy wolontariuszy na rzecz społeczności szkolnej i lokalnej.
  2. Wzrost twórczości i swobodnego wyrażania osobowości słuchaczy - projekt zakładał  artystyczne i techniczne działania (opracowanie produktów końcowych projektu w postaci strony internetowej, blogu, plakatu, broszury z informacjami i zdjęciami, rysunków, wystawy zdjęć, obchodów  uroczystości, konkursów, organizowania debat i warsztatów itp.). Słuchacze uczestniczyli we wszystkich etapach projektu (wdrażanie, ocenianie i upowszechnianie). Nabyli pewności siebie, dzięki której mieli większą odwagę w podejmowaniu różnych decyzji życiowych.
  3. Wzrost umiejętności w zakresie obsługi komputera - słuchacze podczas kursu komputerowego nauczyli się,  jak edytować, skanować rysunki, projektować na komputerze, archiwizować i przesyłać dokumenty, używać Internetu, skrzynki pocztowej i chat. Opracowali również artykuły przeznaczone na stronę internetową, blogu i facebooka, przygotowali wersję roboczą plakatu i ulotki. Podczas tego kursu słuchacze odkryli i wykorzystali w praktyce  nowoczesny, szybki  sposób komunikacji.
  4. Podniesienie kompetencji w zakresie  języków obcych. To działanie było  przydatne do sprawniejszej komunikacji pomiędzy partnerami, do tłumaczenia materiałów, do czytania różnego rodzaju artykułów.  Dzięki takim umiejętnościom słuchacze zwiększyli swoją świadomość kulturową. Słuchacze uczęszczali na darmowy kurs języka angielskiego.
  5. Współpraca pomiędzy partnerami. Podczas realizacji tych samych działań i wymianie przykładów dobrych praktyk,  opracowaliśmy plan działań wolontariackich (przygotowany  dzięki   mobilności słuchaczy i nauczycieli, którzy uczestniczyli razem w działaniach wolontariackich) oraz plan komunikacji pomiędzy partnerami. Dotyczył on  systemów edukacji w Europie, wymiany przykładów dobrych praktyk, metod oceny, zarządzania instytucjami, zaangażowania lokalnych władz i społeczności w życie codzienne organizacji. Jesteśmy przekonani, że działania projektowe zwiększyły motywację słuchaczy i pragnienie uczenia się przez całe życie.
Obszary tematyczne: 
  • Edukacja rodziców
  • Aktywne obywatelstwo
  • Podstawowe umiejętności (społeczne)
  • Języki (angielski) (poziom elementarny)
  • Technologie Informatyczne (poziom elementarny)
  • Dialog międzykulturowy
Grupa docelowa słuchaczy: 

Projekt Grundtvig realizowany przez MOS adresowany był do rodziców naszych wychowanków oraz do grup lokalnej społeczności, zwłaszcza wolontariuszy. W Młodzieżowym Ośrodku Socjoterapii realizowano trudną ideę włączania w życie placówki rodziców (na zasadzie wolontariatu) ze środowisk zagrożonych patologią, wykluczeniem społecznym, jako szczególnej formy resocjalizacji społecznej. Projekt VoPa  w dużym stopniu wpłynął pozytywnie, rozwiązując część problemów bytowych i edukacyjnych konkretnych rodzin. Nasi wychowankowie i ich rodzice pochodzą z różnych części miasta, regionu, województwa, a nawet z odległych części kraju. Nasza placówka działa na potrzeby osób zamieszkałych na terenach defaworyzowanych. Podstawowy problem to, oprócz braków w wykształceniu (wielu ma tylko podstawowe), ludzie ci po prostu nie wiedzą gdzie i jak szukać pomocy, ponadto nie odczuwają potrzeby doskonalenia się, niejednokrotnie mają silnie utrwaloną postawę wyuczonej bezradności. Jednocześnie zdają sobie sprawę z tego, iż są negatywnie naznaczani przez większość społeczeństwa. Stąd silne przekonanie, że nie warto nic robić, bo i tak nic z tego nie wyjdzie. Oferta programu Grundvig realizowana przez nasz Ośrodek wypełniła tą lukę jeśli chodzi o osoby pochodzące z środowisk defaworyzowanych. Grupy docelowe naszych inicjatyw obejmowały dorosłych w wieku 18-65 lat. Były to osoby z naszego środowiska lokalnego, które wyraziły chęć uczestnictwa w działaniach projektu.

Jakie były początki projektu: 

Idea projektu pojawiła się w kręgu nauczycieli i wychowawców, którzy zajmują się wolontariatem i biorą czynny udział w różnorodnych akcjach i  działaniach społecznych na rzecz ośrodka a zwłaszcza rodzin naszych podopiecznych i innych potrzebujących osób w środowisku lokalnym. Partnerów znaleźliśmy w Internecie. Partnerstwo w celu realizacji projektu zostało zawiązane spośród instytucji, które zapoznały się z początkową  ideą projektu i pozytywnie na nią odpowiedziało. Każdy z partnerów wniósł do prac projektowych (na etapie przygotowania aplikacji)  swój własny, merytoryczny i cenny wkład.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Głównym celem  projektu było promowanie wolontariatu jako części składowej działalności na rzecz miasta i powiatu. Projekt realizowany był na dwóch płaszczyznach.  Po pierwsze zorganizowane zostały zajęcia teoretyczne, zawierające "lekcje" na temat wolontariatu (kształtujące umiejętności wolontariuszy, ukazujące znaczenie wolontariatu w każdym środowisku np.wolontariat dotyczący ochrony środowiska i dziedzictwa kulturowego, służby zdrowia). Po drugie została przygotowana i zrealizowana przez słuchaczy, nauczycieli, trenerów oraz grono organizatorów praktyczna część , w której promowano działania na krajowym i międzynarodowym poziomie. Wspólne rezultaty tych inicjatyw  zostały przedstawione w języku angielskim , dlatego oferta projektu obejmowała darmowy kurs języka angielskiego opartego na nawoczesnych i skutecznych metodach nauczania. Dzięki znajomości języka mogliśmy pracować jako międzynarodowy zespół, dzielić się przykładami dobrych praktyk, wspólnie ze wszystkimi partnerami przygotowywaliśmy produkty końcowe. Promowaliśmy również wiedzę o naszej społeczności wśród  partnerów. Nawiązaliśmy współpracę z organizacjami pozarządowymi, zachęcając w ten sposób naszych słuchaczy do kontynuowania działań wolontariackich (również po formalnym zakończeniu projektu). Działania projektu były prowadzone w kraju i zagranicą w celu poznania kultury partnerów, rozwinięcia horyzontów i odkrywania umiejętności i talentów uczestników projektu. Zorganizowaliśmy debaty, studia przypadków, warsztaty, wystawy ze zdjęciami oraz różne spotkania z polskimi instytucjami.

Oto niektóre z naszych działań:

  • stworzenie  przez koordynatorów, grono organizatorów i słuchaczy planu zadań do realizacji w ciągu dwóch lat;
  • przygotowanie materiałów na kurs języka angielskiego i kurs komputerowy dla słuchaczy;
  • szkolenie grupy słuchaczy  i ocenianie ich przez nauczycieli biorących udział w projekcie;
  • stała komunikacja pomiędzy wszystkimi uczestnikami projektu;
  • organizacja lokalnych i międzynarodowych działań wolontariackich; (sadzenie lasu, praca na rzecz hospicjum itp.)
  • organizacja mobilności (poznanie uczestników i władz zagranicznych, wymiana przykładów dobrych praktyk dotyczących zarządzania, dokumentacji, problemów i konfliktów w środowisku);
  • praca nad produktami końcowymi projektu;
  • powołanie zespołów zajmujących się oceną i analizą rezultatów;
  • udział w spotkaniach i zjazdach lokalnych w celu rozpowszechniania działań projektu, spotkanie z przedstawicielami mediów.

Produkty końcowe były rezultatem wspólnej pracy słuchaczy pod kierunkiem nauczycieli biorących udział w projekcie. Nauczyciele oferowali słuchaczom możliwość odkrywania w sobie  i nabywania umiejętności, przydatnych w codziennym życiu znajomości języków obcych, obsługi Internetu oraz zaznajomienie się ze specyfiką różnych krajów. Niektóre z produktów końcowych to: strona internetowa, blog, plakaty, ulotki, broszura, kurs komputerowy i kurs języka angielskiego, płyty CD z różnymi materiałami.

Staliśmy się bardziej wrażliwi na otaczającą nas rzeczywistość -  na ludzi z problemami finansowymi , na  rodzinny dysfunkcyjne, na ochronę naszego środowiska i na to, aby mieć odwagę podejmowania pozytywnych działań na rzecz naszej społeczności lokalnej.

Projekt odegrał znaczną rolę w pomocy rodzinom zagrożonym wykluczeniem społecznym. Wzmocniono  system pomocy psychologicznej i pedagogicznej dla rodzin zagrożonych wykluczeniem społecznym. (kilkaset interwencji, rozmów w grupach oraz indywidualnych zajęć terapeutycznych z udziałem specjalistów – psychologa, terapeuty uzależnień, wychowawców). Zwłaszcza indywidualne porady i zajęcia o charakterze terapeutycznym cieszyły się największym zainteresowanie i zostały dobrze ocenione przez rodziców. Włączenie w życie placówki. W ramach realizacji projektu  podjęto szereg działań o charakterze sportowo rekreacyjnym i parateatralnym. Na przykład : Turniej piłki tenisa stołowego grudzień 2012, Olimpiada sportowa  MOS 2012 i 20013, Jasełka 2011 i 2012.  zajęcia artystyczne itp.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
48
W wyjazdach zagranicznych: 
8
Produkty
Produkty projektu: 
  1. Założenie polskiej podstrony internetowej i umieszczenie na niej treści artykułów www.mos.ostrowiec.pl
  2. Opracowanie materiałów promocyjnych w celu nagłośnienia działań dotyczących projektu i zaprezentowanie ich w głównym holu szkoły. Planowanie działań wolontariackich razem z organizacjami pozarządowymi.
  3. Opracowano ulotek z informacjami o projekcie. Ocena kursów szkoleniowych w ramach projektu i kierowania projektem.
  4. Zorganizowano konkurs na logo projektu. W rywalizacji uczestniczyło kilkudziesięciu słuchaczy, którzy wykazali się fantazją i inwencją twórczą. Rozstrzygnięcie konkursu nastąpiło 30 listopada 2011 roku. Zorganizowano wystawę prac plastycznych.
  5. Utworzono stowarzyszenie na rzecz Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii w celu lepszej współpracy z rodzicami oraz organizacjami pozarządowymi w ramach realizacji projektu „Paszport dla wolontariatu”. Stowarzyszenie zostało zarejestrowane w grudniu 2011r.
  6. Przeprowadzony został konkurs na logo stowarzyszenia OD-NOWA, które działa na rzecz wychowanków MOS. Zajęcia plastyczne, odbywające się w ramach projektu Grundtvig – „Paszport dla wolontariatu”, które koordynowali wychowawcy. Wzięła w nich udział liczna grupa wychowanków ośrodka wraz z rodzicami lub opiekunami prawnymi.
  7. Nawiązano współpracę ze stowarzyszeniami i innymi organizacjami pozarządowymi w celu bardziej efektywnej realizacji projektu Grundtviga.  M.in. ze stowarzyszeniem „Ring”, Klubami Sportowymi Zakładów Ostrowieckich, Stowarzyszeniem „Bałt” .
  8. Opracowanie Dyplomu dla wolontariuszy –słuchaczy.
  9. Kurs języka angielskiego  i kurs komputerowy.
  10. Wolontariusze zwierzętom - 10 słuchaczy pojechało na wycieczkę do lasu w Maksymilianowie pod Bałtowem. W ramach pracy wolontariackiej zbierali żołędzie, którymi zimą była dokarmiana zwierzyna leśna.
  11. Świętokrzyska Spartakiada Dzieci i Młodzieży 2011 podczaj której słuchacze (rodzice) i ich dzieci  uczestniczyli w festynach nie tylko w charakterze zawodników sportowych, ale również jako wolontariusze, którzy pomagali organizatorom. Pomagali w pracach technicznych, rozkładali i sprzątali sprzęt po imprezie, wykonywali prace porządkowe.
  12. W ramach realizacji projektu Grundtvig podjęto działania mające na celu integrację i implementację w życie społeczne, edukację międzypokoleniową, wdrażanie  rodziców i ich dzieci  w działalność wolontariacką, rozwijanie świadomości wolontariackiej oraz promowanie wolontariatu. Cele te osiągnięto poprzez występ słuchaczy i  wychowanków w Dziennym Domu Pomocy Społecznej podczas przedstawienia z okazji Święta Niepodległości (listopad 2011) oraz podczas Jasełek (grudzień 2011).
  13. I Ty możesz zostać wolontariuszem – w dniu 22 listopada 2011 roku odbyło się spotkanie z Anną Gatkowską, długoletnią pracownicą Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ostrowcu Świętokrzyskim i koordynatorem Centrum Wolontariatu na terenie miasta. Podczas tego spotkania poruszono wiele zagadnień dotyczących wolontariatu. Sporo miejsca poświęcono korzyściom, które płyną z tej świadomej, dobrowolnej, bezpłatnej pracy na rzecz innych. Podkreślono fakt, iż działalność wolontariacka dodaje pewności siebie, odwagi, kształci umiejętność pracy w zespole i otwartość na innych.
  14. Spotkania mobilnościowe odbyły się w Polsce, Rumunii, Hiszpanii, Turcji, Anglii i we Włoszech. Zrealizowano łącznie 15 mobilności w tym 8 dla słuchaczy.
  15. Wydawnictwo z języka angielskiego i kieszonkowy słowniczek polsko angielski.
  16. Opracowanie i zainstalowanie 2 tablic informacyjnych o projekcie grundtviga.
  17. Zorganizowanie pomocy psychologicznej i pedagogicznej dla rodzin podopiecznych MOS. (kilkaset interwencji, rozmów i zajęć terapeutycznych itp.).
  18. Kronika projektu. Album ze zdjęciami w formie papierowej i elektronicznej.
  19. Zorganizowano kilka wystaw , prelekcji, pokazów PowerPoint obrazujących dokonania w ramach realizacji projektu. (dla nauczycieli i dyrektorów innych szkół i placówek z terenu powiatu.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Działania upowszechniające wyniki pracy nad projektem polegały przede  wszystkim na:

  • opracowano tablice informacyjne, ulotki, broszury, płyty CD i DVD, kroniki i albumy (dwujęzyczne)
  • publikowaniu materiałów na stronie projektu, także na stronie placówki,
  • publikacje w prasie lokalnej na temat osiągnięć w ramach projektu,
  • wystawy rezultatów i produktów w szkole,
  • upowszechnianie rezultatów projektu na spotkaniach z rodzicami,  spotkaniach dyrektorów , nauczycieli  i młodzieży przy okazji olimpiad młodzieżowych ośrodków socjoterapii w Ostrowcu Św. Itp.

Przekazaliśmy informacje o naszym projekcie i jego owocach innym instytucjom np. podczas spotkania dla dyrektorów szkół i placówek z terenu woj. Świ, podczas kursów, w jakich biorą udział nasi pedagodzy, podczas krajowych i międzynarodowych seminariów, podczas spotkania dyrektorów szkół zorganizowanego przez Kuratorium Oświaty w Kielcach, podczas Festiwalu Comeniusa w Kielcach, jak również przez naszą stronę internetową.

O naszych działaniach informowaliśmy również społeczność lokalną, media, prasę, władze lokalne, starostwo powiatowe w Ostrowcu Św., lokalne instytucje wspierające rodzinę. Umieszczamy produkty finalne na naszej stronie internetowej tak, by każdy zainteresowany mógł je obejrzeć i wykorzystać w miarę potrzeb, ponieważ z powodzeniem nadają się do kopiowania i przenoszenia.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Projekt pracy z rodzicami był kolejną sposobnością na aktywizację opiekunów i rodziców przy jednoczesnym zbliżeniu ich do dzieci. W naszym przekonaniu, dzięki realizacji tej idei ośrodek znacznie lepiej spełnia wielorakie funkcje i zadania statutowe i pozastatutowe. Według nas obserwacja rodziców podczas prac wolontariackich przez dzieci, którzy wykazywali się nowymi umiejętnościami, sprzyjała pogłębianiu więzi rodzinnych.  Dzięki programowi Grundtvig mogliśmy rozszerzyć naszą działalność edukacyjno-terapeutyczną dla dorosłych o naukę umiejętności społecznych, naukę języka ang i ICT.

Wpływ na kadrę:

  1. konieczność komunikacji pomiędzy partnerami za pomocą korespondencji e-mail lub podczas bezpośrednich spotkań doprowadziła podwyższenia znajomości języków obcych (angielskiego) wśród kadry. Niektórzy wychowawcy i nauczyciele zgłosili chęć uczestnictwa w kursach językowych Grundtvig.
  2. większość komunikacji odbywała się za pośrednictwem Internetu (email, komunikatory, wideo konferencje). Dla osób nieobeznanych z komputerem, projekt ten był doskonałą okazją nauczenia się podstaw jego obsługi. Wiedza ta jest niezbędna podczas zajęć szkolnych. Dla innych była to okazja do zainteresowania się tą sferą głębiej i nauczyli się korzystać ze skanera, konwerterów plików, programów do obróbki zdjęć i filmów.
  3. Nasi pracownicy mieli okazje podzielić się doświadczeniami ze swej pracy z kolegami z innych zagranicznych placówek, porównać metody pracy i zbierania dokumentacji, systemu szkolenia, zarządzania placówką i radzenia sobie z trudnościami.
  4. pomiędzy kierownikami placówek partnerskich nawiązała się dyskusja na temat sposobów zarządzania tymi instytucjami, prawa oświatowego, sposobów samooceny i dostępności szkolenia kadry. Zwrócono uwagę na role placówek w kontaktach pomiędzy rodzicami i władzami lokalnymi oraz ich dostępność dla dorosłych w celu doskonalenia swoich umiejętności i nadrabiania zaległości edukacyjnych. W następstwie projektu, kierownictwo placówki postanowiło doprowadzić do większego zaangażowania rodziców w proces zarządzania i organizowania życia szkoły. (zwłaszcza szkoła podstawowa z Selby z Anglii wysoko oceniła współpracę ze szkołą polską w ramach projektu)
  5. Wykonaliśmy prezentacje dotyczące instytucji  partnerskich, zorganizowano wystawy dotyczące kultury tych państw. Podczas spotkań partnerskich wymieniano się albumami o każdym z krajów, prezentacje były tłumaczone na wiele języków, słuchano tradycyjnej muzyki, spożywano tradycyjne potrawy, pokazywano ludowe stroje narodowe itp.
  6. realizacja projektu odbiła się pozytywnym echem wśród społeczności i władz lokalnych. Jesteśmy zadowoleni z efektów prac nad projektem oraz z jego finalnych produktów.
Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Dla słuchaczy:

  • działania realizowane w projekcie mają dobry wpływ na współpracę rodziców  z placówką, rodzice  stają się bardziej chętni do pomocy i udziału w życiu placówki,
  • praca wolontariacka daje  rodzicom i wychowankom poczucie tego, że są potrzebni w ośrodku i poza nim
  • kształcenie umiejętności pracy w grupie, pewności siebie, odwagi i otwartości na innych ludzi poprzez pracę wolontariacką
  • przekonanie się, że język obcy jest niezbędny w komunikacji z obcokrajowcami
  • spojrzenie na problem pomocy potrzebującym z bliższej perspektywy
  • możliwość włączenia się w działalność społeczną
  • zbliżenie i pogłębienie więzi ze swoimi dziećmi poprzez wspólne działania
  • nawiązanie i podtrzymywanie kontaktów z placówką

Dla nauczycieli:

  • doskonalenie umiejętności językowych i komputerowych
  • rozwijanie współpracy z nauczycielami krajów partnerskich – wymiana doświadczeń tzw. „dobrych praktyk”
  • poznanie dziedzictwa kulturowego krajów partnerskich
  • umiejętność zarządzania projektem na szczeblu europejskim
  • zacieśnianie więzi z rodzicami poprzez wspólne działania
  • podwyższanie kwalifikacji pracowników pedagogicznych w różnych aspektach

Dla ośrodka:

  • realizacja projektu przyczyniła się do podwyższenia jakości pracy placówki i poszerzenia oferty edukacyjnej dla rodziców,

Dla społeczności lokalnej:

  • zwrócenie uwagi na problemy młodzieży z rodzin dysfunkcyjnych, zagrożonych wykluczeniem społecznym
  • informowanie społeczności lokalnej o korzyściach jakie płyną z realizacji projektu
  • konkretne korzyści z podejmowanych akcji typu: zbiórka żywności, pomoc osobom starszym, sprzątanie lasu , sadzenie lasu itp.
Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Realizacja projektu „Paszport dla wolontariatu” dała nam  sposobność do podwyższenia jakości pracy placówki poszerzenie oferty edukacyjnej dla rodziców. Zapewniono możliwość kontynuacji projektu bez wsparcia finansowego środków unijnych. Dzięki realizacji projektu do placówki zgłosiło się kilku wolontariuszy, którzy chcą pracować z młodzieżą i na rzecz ośrodka. Terapeuta uzależnień pracuje na rzecz rodziców – kontynuacja. Ważną rolę w działalności wolontariackiej pełni założone stowarzyszenie Od-Nowa , w ramach którego spotykają się rodzice, przyjaciele placówki i wszyscy ci, którzy  chcą bezinteresownie wspierać ośrodek. Wielu rodziców chce wiedzieć o placówce jak najwięcej zanim umieszcza w niej swoje dzieci. Dzięki projektowi, nasza instytucja stała się bardziej znana i doceniana w środowisku. Zwiększył się udział rodziców w procesie wychowania swoich dzieci i w życiu Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 
  1. „…Zajęcia i spotkania z terapeutą uzależnień były dla mnie najbardziej pomocne …”
  2. „Fajnie spędziliśmy czas, ciekawe zajęcia na komputerach..”
Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

Wpływ realizacji projektu na społeczność lokalną:

  1. Uznanie szerszej społeczności lokalnej dla potrzeb rodzin zmarginalizowanych, biednych, niewydolnych i niezaradnych społecznie, ekonomicznie itd.
  2. Placówka stała się bardziej przyjazna dla rodziców.
  3. Wspólnie z Radą Osiedla Kuźnia zorganizowaliśmy kilka imprez integracyjnych i sportowo rekreacyjnych. (Olimpiada MOS; Festyn na zakończenie roku, Turniej piłki nożnej, itp.
  4. Dobrze się o nas mówi w społeczności lokalnej.
Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Zdzisław Klusek
Data wypełnienia formularza/karty: 
19.12.2013

Prisoners Opportunity To Educate Children by Telling Stories

Tematyka działań: 
Edukacja w więzieniach lub na rzecz powrotu skazanych do społeczeństwa
Inne
Języki obce
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Areszt Śledczy w Lublinie
ul. Południowa 5, 20-482 Lublin
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
mł. chor. Justyna Nowicka, 506 114 514, justyna.nowicka@sw.gov.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Lubelska jednostka penitencjarna jest aresztem śledczym przeznaczonym dla tymczasowo aresztowanych i skazanych mężczyzn i kobiet, zarówno młodocianych, odbywających karę po raz pierwszy jak też recydywistów penitencjarnych. W jednostce funkcjonuje także ośrodek diagnostyczny służący do przeprowadzania badań psychologiczno – penitencjarnych osadzonych. Grupę docelową dorosłych słuchaczy w projekcie stanowili skazani ojcowie, którzy wyrazili pisemną zgodę na wykonywanie wobec nich kary pozbawienia wolności w systemie indywidualnego programu oddziaływania.

Tytuł projektu: 
Prisoners Opportunity To Educate Children by Telling Stories
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-IT2-GRU06-24070 5
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Włochy
Litwa
Polska
Węgry
Rumunia
Turcja
Cele projektu: 
  • Innowacyjne wsparcie edukacyjne osób skazanych w ramach systemu penitencjarnego.
  • Dzielenie sie doświadczeniem oraz opracowanie procedury wymiany informacji i metody wspierającej nauczanie w wymiarze europejskim oraz umiejętności pełnienia roli rodzica w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności i po jej zakończeniu.
  • Stworzenie metodologii wsparcia nauczania skazanych, poszerzenie i udoskonalenie codziennej praktyki penitencjarnej.
  • Podniesienie kwalifikacji beneficjentów w zakresie pełnienia ról rodzicielckich, umiejętności wychowawczych, kompetencji społecznych, posługiwania sie językami obcymi (lektorat języka angielskiego).
  • Podniesienie kwalifikacji i kompetencji służb penitencjarnych poprzez szkolenia i warsztaty tematyczne (np. z zastosowań technik dramowych i teatralnych, bajkoterapii, języka angielskiego), udział w międzynarodowych mobilnościach i konferencjach penitencjarnych.
  • Naukowa współpraca z UMCS w Lublinie w celu stworzenia publikacji naukowych jako efektu działań projektowych (tworzenie kwestionariuszy dla skazanych rodziców oraz kadry SW, ankiet ewaluacyjnych, wytycznych do pracy w celu optymalizacji działań edukacyjnych).
  • Stworzenie i rozpowszechnianie produktów projektu za pomoca mediów lokalnych i branżowych, stworzenie strony internetowej, nagranie płyt CD, wydanie książeczek dla dzieci i publikacji naukowej przy współpracy z pracownikami naukowymi UMCS w Lublinie.
  • Projekt zakłada upowszechnianie osiągniętych rezultatów, wobec powyższego działania zostaną skierowane także na zewnątrz w celu uwrażliwiania społeczeństwa na rzeczywistość więzienną. Będzie to możliwe dzięki współpracy kadry więziennej z instytucjami państwowymi (urzędy, fundacje, stowarzyszenia) i naukowymi (uniwersytety, szkoły, inne placówki oświatowe), zajmującymi się szeroko pojętą edukacją i aktywizacją społeczną.
  • Zacieśnianie współpracy partnerskiej w celu kontynuacji działań międzynarodowych na rzecz pracy penitencjarnej w przyszłości.
Obszary tematyczne: 

Słuchacze (skazani):

W zakresie wiedzy – wzbogacenie wiedzy ogólnej i języka komunikacji językowej(słownictwo) oraz z zakresu jęz.angielskiego; wiedza na temat walorów terapeutycznych książek; pogłębienie wiedzy na temat funkcjonowania i zachowania dziecka;

W zakresie umiejętności – nauczenie czytania z interpretacją głosową, opowiadania, a nawet tworzenia bajek; poprawa umiejętności komunikowania się z innymi; zdobycie umiejętności konstruktywnego wyrażania uczuć; lepsze rozumienie zachowania własnego oraz innych, w tym w szczególnosci zwrócenie uwagi na poprawne rozumienie i pełnienie ról rodzicielskich.

W zakresie postaw – wykształcenie pozytywnych przekonań na temat własnych możliwości osiągnięcia sukcesu; nawiązanie pozytywnych kontaktów z rodzinami, szczególnie z dziećmi; wpływu na funkcjonowanie dziecka, wskazanie możliwości spędzania z dzieckiem czasu wolnego.

Słuchacze (kadra penitencjarna):

Podniesienie kwalifikacji i kompetencji służb penitencjarnych w zakresie realizacji działań resocjalizacyjnych z wykorzystaniem metod nieformalnych w edukacji skazanych.

Grupa docelowa słuchaczy: 

Działania projektu są kierowane bezpośrednio do dorosłych skazanych, którzy są głównymi beneficjentami programu Grundtvig  oraz  ich dzieci.  Aktywności w ramach projektu były przeznaczone dla ojców odbywających karę pozbawienia wolności, którzy wyrazili  chęć  pracy  na  rzecz podtrzymania więzi emocjonalnej z dziećmi, budowania dobrych relacji w rodzinie, opartych na wzajemnej życzliwości, otwartości i zaufaniu. W tym celu w ramach projektu zorganizowano szereg warsztatów (warsztat dramowy, kompetencji społecznych, rodzicielskich, bajkoterapia, biblioterapia), ćwiczeń, lektoraty jęz.angielski, programów resocjalizacyjnych dla osadzonych – bajkoterapia z udziałem kadry pedagogicznej SW oraz pracowników naukowych UMCS w Lublinie. Dzięki realizowanemu projektowi w ramach współpracy międzynarodowej kadra Aresztu Śledczego w Lublinie miała możliwość  zapoznania  się  z  zasadami  funkcjonowania  systemów  edukacyjnych oraz więziennictwa w innych krajach Unii Europejskiej, Funkcjonariusze AŚ Lublin brali udział w międzynarodowych mobilnościach, uczestniczyli w wielu warsztatach, konferencjach penitencjarnych, ćwiczeniach tematycznych, w lektoracie jęz.angielskiego. Podniosło to kwalifikacje kadry penitencjarnej, poszerzyło horyzonty co do zasadności zastosowań niezawodowej edukacji dorosłych na rodzimym gruncie więziennym, uelastyczniło działania resocjalizacyjne w kraju i uwrażliwiło na potrzeby więziennictwa, co zaowocowało zacieśnieniem współpracy partnerskiej na rzecz stworzenia miedzynarodowego innowacyjnego modelu działań edukacyjnych dla skazanych. Konferencje penitencjarne zorganizowane przez partnera polskiego w siedzibie aresztu miały niebagatelny wpływ na pracę kadry i instytucji.

Jakie były początki projektu: 

Przedstawiciel Aresztu Śledczego w Lublinie, mł.chor.Justyna Nowicka, została zaproszony przez Panią mjr.A.Bochniewicz z Centralnego Zarządu Służby Więziennej  na spotkanie informacyjne z przedstawicielami Narodowej Agencji , Fundacji Rozwoju Systemu Edukacji w Warszawie w dniu 16.09.2010r. w celu zapoznania z działalnością w ramach Programu Grundtvig „Uczenie się przez całe życie”. Miało to stanowić alternatywną formę edukacji dorosłych osób pozbawionych wolności.  Nastepnie koordynacji działań projektowych podjęła się mł.chor.Justyna Nowicka, psycholog działu penitencjarnego AŚ, która postanowiła przenieść na grunt polski doświadczenia z amerykańskiego programu dla więźniów. Efektem było stworzenie autorskiego pomysłu edukacyjnego PROTECT, dostosowanego specyficznych warunków proceduralnych i prawnych regulujących funkcjonowanie jednostek penitencjarnych w Polsce oraz znalezienie partnerów europejskich do udziału w projekcie. Polska koordynator zainicjowała działania poszukiwawcze partnerów i w wyniku wielomiesięcznej wytężonej pracy researchingowej pozyskała szerokie kontakty międzynarodowe, w tym z branży penitencjarnej,a jako wieńczący starania został ukonstytuowany  zespół koordynatorów, a projekt zyskał międzynarodową wersję,  zmodyfikowaną oraz przetłumaczona na język projektu oraz dostosowaną do potrzeb i możliwości jak najpełniejszej realizacji w poszczególnych krajach partnerstwa. Projekt partnerski PROTECT dzięki życzliwemu poparciu kierownictwa jako innowacja na dobre zagościł w realiach lubelskiego aresztu.

Krótki opis przebiegu projektu: 

SPOTKANIA PARTNERSKIE

(brali udział osadzeni i kadra)

26-28.10.2011 Palermo, Włochy.

Konferencja, seminarium, ustalenie planu współpracy w projekcie, zapoznanie z charakterem działalnosci i możliwościami partnerów, poznanie systemu penitencjarnego Włoch i sposoby pracy z osadzonymi, uzgodnienia strony internetowej, logo, przygotowania badań kwestionariuszowych.

06-08.03.2012 Lublin, Polska.

Międzynarodowa konferencja penitencjarna z udziałem partnerów  projektowych, przedstawicieli CZSW, kierownictwa z jednostek Okręgu Lubelskiego SW, pracowników KUL, UMCS, sędziów Sądu Okręgowego w Lublinie,wolontariatu, studenckiego oraz organizacji współpracujących z AŚ Lublin. Współpraca w projekcie zaowocowała eksploracją  zagadnienia relacji rodzicielckich więźniów przy możliwości identyfikacji podobieństw i różnic, możliwości zastosowań edukacyjnych modeli teoretycznych, innych rozwiazań praktycznych w myśli litery prawa oraz przy pokonywaniu mentalnych granic europejskich. Wspólne w partnerstwie pochylenie się nad zagadnieniami edukacji więziennej zaowocowało dogłębną analizą problemów przy zastosowaniu naukowych narzędzi oraz niejako eksperymentalnej próby sformułowania wspólnych rekomendacji dla osób pracujacych w więzieniach (opis modelu, protokoły, przewodniki, ustrukturalizowanie mechanizmów postępowania, procedury).

03-05.07.2012 Budapeszt, Węgry

konferencja penitencjarna, seminaria tematyczne, podsumowanie badań, opracowania statystyczne kwestionariuszy dla osadzonych i kadry, booklet, CD, przygotowanie magazynu 1 (poradnika edukacyjnego), opracowanie sposobów monitorowania postepów)

22-25.04.2012 Wilno, Litwa

konferencja penitencjarna, seminaria tematyczne, podsumowanie badań, magazyn dydaktyczny nr 1 i 2.Dokonane analizy postępów realizacji programu z wykorzystaniem wybranych narzędzi badawczych, dzielenie się wiedza i doświadczeniem,analiza potrzeb i możliwości oraz sposobów pracy, wzmożenie motywacji uczestników i prowadzących, zadbały o poprawność merytoryczną działań edukacyjnych.

06-08.11.2012 Istambuł, Turcja

Konferencja z udziałem przedstawicieli Departemantu Policji z Istambuł, dookreślenie kształtu magazynów i innych produktów, możliwości zastosowań edukacyjnych projektowych modeli teoretycznych oraz innych rozwiązań praktycznych projektu,

18-20.06.2013 Arad, Rumunia

Konferencje, ewaluacja kolejnego etapu projektu,  warszaty tematyczne, przygotowanie do wyprodukowania produktów projektu, ustalanie sprawozdawczości, podsumowanie projektu, omówienie raportu końcowego.

DZIAŁANIA KRAJOWE

(brali udział osadzeni, kadra penitencjarna, pracownicy naukowi UMCS, lektorzy, wolontariusze, studenci, szkoleniowcy-warsztaty dramy)

  • prezentacje konferencyjne,
  • tworzenie kwestionariuszy dla osadzonych i kadry,
  • lektoraty językowe dla osadzonych i kadry penitencjarnej,
  • programy resocjalizacyjne (w tym z zaangażowaniem tzw. osadzonych z art. 88 KKW),
  • tworzenie broszur i ulotek, plakatów projektowych,
  • prezentacje rezultatów,
  • artykuły w piśmie branżowych,
  • artykuły w mediach lokalnych,
  • artykuły na stronie AŚ Lublin i OISW Lublin,
  • materiały dydaktyczne do pracy ze skazanymi ojcami wraz z rekomendacjami, także w tłumaczeniu na język projektu,
  • artykuł Magazin 2,
  • "Rainbow is out there..."- książka z bajkami,
  • "Rainbow is out there..."- CD z bajkami,
  • strona internetowa : http://www.protectgrundtvigproject.ro,
  • porozumiewanie się partnerów w  ramach (nadal) llp_lp_prisons@googlegroups,
  • wykłady edukacyjne,
  • konferencje i warsztaty doszkalające,
  • stworzenie publikacji naukowej "Więzienie to nie jest bajka -biblioterapia i bajkoterapia w resocjalizacji  zakładowej" M.Monist-Czerwińska,UMCS,
  • programy resocjalizacyjne w trakcie bieżącej działalności edukacyjnej (z wykorzystaniem dramy i bajkoterapii, prowadzone przez wychowawców i psychologów AŚ, WOL rozpowszechniane są na stronie www.sw.gov.pl oraz stronie Aresztu Śledczego w Lublinie.
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
40
W wyjazdach zagranicznych: 
0
Produkty
Produkty projektu: 
  • Strona internetowa: http://www.protectgrundtvigproject.ro.
  • Porozumiewanie się partnerów w  ramach (nadal) llp_lp_prisons@googlegroups.
  • "Rainbow is out there... When you will see rainbow, make a wish and keep it for your child" - książka z bajkami.
  • "Rainbow is out there... When you will see rainbow, make a wish and keep it for your child" - CD z bajkami.
  • Modele teoretyczne programów resocjalizacyjnych (archiwum projektu).
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Permanentnie wykorzystuje się wszystkie produkty projektu partnerskiego PROTECT.

  1. Nadal działa strona internetowa projektu celem ewaluacji osiągnięć projektu i kontaktu z partnerami.
  2. Nadal funkcjonuje konto llp_lp_prisons@googlegroups. na Google Groups dla dalszej komunikacji partnerów w projekcie celem bieżącej wymiany informacji i działań na rzecz zaplanowanej przyszłej współpracy w ramach kolejnego projektu (zaplanowano już obszar działania, cel, roboczy tytuł przyszłych aktywności w ramach środków z UE).
  3. Projekt partnerski PROTECT został wpisany do bazy EST (European Shared Treasure).
  4. Informacje o zrealizowanych projektach oraz artykuły ewaluacyjna nt.projektu partnerskiego Grundviga PROTECT rozpowszechniane są na stronie www.sw.gov.pl oraz stronie Aresztu Śledczego w Lublinie.
  5. Rozpowszechniane(rozsyłane do CZSW, jednostek SW,organizacji, stowarzyszeń, fundacji i uczelni, biblioteki narodowej) są publikacje książkowe i CD:

    "Więzienie to nie jest bajka -biblioterapia i bajkoterapia w resocjalizacji  zakładowej"  M.Monist-Czerwińska.

    "RAINBOW IS OUT THERE -...when you see rainbow, make a wish and keep it for your child..." -książeczka z bajkami.

    "RAINBOW IS OUT THERE..." -wersja CD z bajkami dla dzieci.
  6. Programy resocjalizacyjne w trakcie bieżącej działalności edukacyjnej (z wykorzystaniem dramy i bajkoterapii, prowadzone przez wychowawców i psychologów AŚ, WOL.
Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Wyjazd i uczestnictwo były okazja do bezpośredniego kontakt z ekspertami z innych krajów europejskich, a co za tym idzie szansą na wymianę doświadczeń, dyskusję nad metodologią oraz sposobem wdrażania nowych technik w pracę edukacyjną, co przyczyni się do idealnego przełożenia teorii w praktykę penitencjarną. Międzynarodowa współpraca zaciera granice geograficzne krajów europejskich, intensyfikuje kooperację w zakresie mechanizmów i metod i procesów edukacyjnych oraz przeniesienia ich na grunt krajowy. Spotkania w ramach projektu stworzyło możliwość zidentyfikowania problemów oraz sformułowania odpowiedzi na nie na polu edukacji w UE. Umiejętności nabyte w czasie trwania projektu zostaną wykorzystane  w procesie kształcenia kadry, gdzie szczególnie ważne tu jest, aby wszyscy jego uczestnicy rozumieli kierunki innowacyjnych działań organizacji, a także wpływu, jakie nowe rozwiązania miałyby na funkcjonowanie  ich celów indywidualnych. Wdrożenie procesu szkolenia edukatorów, uwzględniając cele strategiczne organizacji, poprzez kaskadowanie ich w dół organizacji, monitorowanie działań edukacyjnych, aż po dokonanie oceny ich realizacji. Ważna jest tu kooperacje z instytucjami i organizacjami edukacyjnymi na szczeblu lokalnym i regionalnym, w tym prelekcje w tych instytucjach, artykuły w prasie branżowej i lokalnej, program resocjalizacyjny na bazie technik nowoopracowanych w ramach projektu, dzielenie się wiedzą z innymi edukatorami w organizacji i poza nią.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

W realizowanym w Areszcie Śledczym w Lublinie w latach 2011-2013 projekcie „PROTECT – prisoners opportunity to educate children by telling stores” podjęte zostały zagadnieniawpływu izolacji penitencjarnej na relacje skazany-ojciec i jego syn. Ważność tej relacji była dyskutowana na forum międzynarodowym zarówno w aspekcie konsekwencji rozłąki dla dziecka i jego przyszłości, jak też dla ojca-skazanego oraz wpływu na funkcjonowanie osadzonego w zakładzie.

Przedstawiciele więziennictwa z Węgier, Litwy, Turcji,Polski, Rumunii i Włoch, uczestniczący w międzynarodowym przedsięwzięciu, wskazywali na wieloaspektowość i złożoność problematyki, od dawna eksplorowanej, jednak nadal wymagającej poszukiwań konstruktywnych rozwiązań. W działaniach projektowych przeprowadzone zostały badania ankietowe funkcjonariuszy pracujących w bezpośrednim kontakcie z osadzonymi, a także samych skazanych ojców pod kątem edukacji pozaformalnej. Przygotowane kwestionariusze dotyczyły skutków izolacji ojców od synów,a badania zrealizowane zostały we wszystkich krajach partnerskich projektu w myśl jego założeń. Wyniki badań zaprezentowano na międzynarodowej konferencji w Areszcie Śledczym w Lublinie w marcu w 2012 r.

W wyniku wspólnej pracy powstała idea wzbogacenia wzajemnych relacji skazany ojciec – jego syn, poprzez stworzenie bajki dla dziecka(w formie książeczki i CD), a następnie przekazania jej, nie tylko jako materialnego prezentu, ale przede wszystkim jako myśli, troski oraz wartości uniwersalnych. Każdy z partnerów projektu wniósł swój wkład w wielojęzyczną publikację bajek dla dzieci, będącą efektem finalnym prawie dwuletnich kontaktów międzynarodowych w projekcie.

Zwieńczeniem edukacji dorosłych skazanych stała się polska dodatkowa publikacja „Więzienie to nie je bajka”, której autorka mgr Magdalena Monist-Czerwińska z wielkim zaangażowaniem połączyła obserwację i refleksję, stworzyła teorię, która wyjaśniała zebrane fakty oraz wskazała na kierunek przyszłych badań w ramach programu resocjalizacji:

  • nauka przezwyciężania nawyku osądzania i krytykowania,
  • wykształcenie pozytywnych przekonań na temat własnych możliwości osiągnięcia sukcesu,
  • lepsze rozumienie swojego zachowania oraz innychludzi,
  • poprawa umiejętności komunikowania się z innymi,
  • nauka zauważania problemów i stanowiska innych ludzi,
  • budowanie poczucia odpowiedzialności za pozostawioną na wolności rodzinę,
  • przedstawienie możliwości spędzania z dzieckiem czasu wolnego,
  • wzmocnienie więzi w rodzinie,
  • zdobycie umiejętności wyrażania uczuć.
Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Powyższy projekt został wysoko oceniony zarówno w kraju jak i poza jego granicami. Pozytywne opinie dało się słyszeć zarówno ze strony kadry penitencjarnej bezpośrednio i pośrednio zaangażowanej w działania projektowe jak i cywilnych przedstawicieli lubelskich uczelni i organizacji działających na polu edukacji osób dorosłych.

Trwałość zapewniono poprzez następujące działania:

  • prezentacje osiągnięć zagranicznych edukatorów/uczestników szkolenia kadrze organizacji macierzystej (odbyło się także w ramach zorganizowanych konferencji penitencjarnych)
  • prezentacje osiągnięć zagranicznych edukatorów/uczestników szkolenia kadrze innych jednostek penitencjarnych prowadzących działalność edukacyjną dorosłych  (odbyło się)
  • publikacje w gazecie branżowej (Forum Penitencjarne)
  • publikacje w prasie lokalnej/regionalnej
  • publikacje i artykuły zamieszczone na stronie internetowej organizacji Aresztu Śledczego w Lublinie
  • raporty do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej opisujące i podsumowujące uczestnictwo w projekcie oraz dotyczące wypracowanej metodologii edukacji możliwej do zastosowania w realiach penitencjarnych
  • rozpowszechnienie wśród kadry dydaktycznej: materiały, kwestionariusze, publikacje, zaproszenia na szkolenia i konferencje penitencjarne oraz streszczenie metodologii przygotowane przez koordynatora dla potrzeb szkolenia
  • przeprowadzenie specjalistycznych kursów językowych dla skazanych i kadry aresztu 
  • przeprowadzenie programów resocjalizacyjnych dla skazanych z deficytami w zakresie pełnienia ról rodzicielskich w oparciu o techniki z zakresu wypracowanej metodologii (plany penitencjarne 2011-13).
  • nagranie workshops na CD w celach szkoleniowych oraz zaprezentowanie  nagrań podczas szkolenia kadry
  • nagranie bajek dla dzieci w wersji polskiej i angielskiej, rozpowszechnianie wśród uczestników projektu, beneficjentów, organizacji współpracujących z aresztem celem zapoznania lokalnych i regionalnych organizacji prowadzących działalność edukacyjną z metodologią,
  • przeprowadzenie badań  naukowych oraz stworzenie publikacji naukowej w postaci książki „Więzienie to nie jest bajka -biblioterapia i bajkoterapia w resocjalizacji zakładowej” (uniwersytety, szkoły, urzędy marszałkowskie: wydziały edukacji i polityki społecznej) -wykłady

Poprzez realizację powyższych działań możliwe będzie wzmocnienie zdolności polskiej administracji penitencjarnej do wypełniania swoich funkcji w nowoczesny i partnerski sposób. Podniesie to poziom aktywności zawodowej oraz poprawi zdolności edukacyjne pracowników oraz upowszechni edukację społeczeństwa przy równoczesnym zwiększeniu jakości pracy penitencjarnej i jej silniejszemu powiązaniu z potrzebami osadzonych. Upowszechnianie obejmie także administrację szczebla lokarnego i regionalnego (uczelnie), samorządowego (urzędy), instytucje wymiaru sprawiedliwości (inne zakłady karne). Ukierunkowane będzie także na rozwój potencjału jednostek Służby Więziennej jako podmiotów istotnych z punktu widzenia efektywnej realizacji zasady dobrej praktyki edukacyjnej.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

"Alternatywa dla ustawowych działań penitencjarnych z szeroką perspektywą rozwoju na rzecz edukacji" - koordynator.

"Aktywizująca skazanych forma sprawowania opieki nad dziećmi, umożliwiająca porównania na arenie międzynarodowej własnych metod pracy, będąca szansą skazanych na rozwijanie myślenia alternatywnego  o wpływie na życie dziecka pozostawionego na wolności..." - f-sz psycholog.

"Zwróciłem wiekszą uwagę na moje problemy i na ewentualne problemy moich dzieci. Wiem nad czym muszę pracować, aby być lepszym ojcem, człowiekiem..." - osadzony.

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 
  • Zakończono realizację projektu,
  • zrealizowano wszystkie cele cząstkowe - wsparcie osób skazanych w ramach systemu penitencjarnego,
  • opracowano procedury wymiany informacji,
  • stworzono założenia systemu wsparcia skazanych opartego na innowacyjnej metodologii edukacyjnej,
  • podniesiono kwalifikacje  beneficjentów ostatecznych - służb penitencjarnych i inn.
Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
mł. chor. Justyna Nowicka
Data wypełnienia formularza/karty: 
16.12.2013

Training manual on social integration of refugee children and unaccompanied minors for developing social workers' competences

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Doradztwo i poradnictwo
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Inne
Umiejętności podstawowe
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Stowarzyszenie Obszary Kultury
ul. Krzemieniecka 2a, 94-030 Łódź
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Maria Goldstein, 502 626 542, mgold@math.uni.lodz.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Stowarzyszenie "Obszary Kultury" ma siedzibę w Łodzi, ale jego działania mają zasięg ponadlokalny. Zajmuje się między innymi: edukacją, popularyzacją różnych dziedzin kultury i sztuki, działaniami na rzecz środowisk i osób dysfunkcyjnych i niepełnosprawnych, mniejszości narodowych, działalnością wspomagającą rozwój wspólnot i społeczności lokalnej, propagowaniem idei integracji europejskiej, problematyką praw kobiet. Działania edukacyjne (warsztaty, koncerty, wystawy, promocje książek itd.) Stowarzyszenia skierowane są do szeroko pojętej społeczności lokalnej.

Członkami Stowarzyszenia są edukatorzy, kulturoznawcy, pracownicy naukowi, psycholodzy, socjolodzy, studenci łódzkich uczelni. Wspólną cechą członków Stowarzyszenia jest ich pasja społecznikowska i kreatywność w podejmowaniu tematów kulturowych. Stowarzyszenie swoje działania prowadzi nieodpłatnie, korzystając z pracy wolontariackiej członków; nie prowadzi działalności gospodarczej.

Tytuł projektu: 
Training manual on social integration of refugee children and unaccompanied minors for developing social workers' competences
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-IT2-GRU06-23064 9
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Włochy
Polska
Litwa
Dania
Niemcy
Hiszpania
Szwecja
Rumunia
Turcja
Cele projektu: 
  • Pogłębianie wiedzy pracowników i słuchaczy organizacji partnerskich i innych organizacji pozarządowych na temat integracji społecznej i praw uchodźców,
  • zwiększanie świadomości społecznej w zakresie integracji uchodźców oraz praw dostępu do edukacji dla uchodźców,
  • wymiana doświadczeń i wiedzy na temat społecznej integracji uchodźców,
  • wymiana doświadczeń i wiedzy na temat strategii i metod nauki o prawach człowieka,
  • dążenie do  zrozumienia i poszanowania praw człowieka i demokracji,
  • nawoływanie do tolerancji i szacunku dla uchodźców, innych ludzi i kultur,
  • wymiana wiedzy o strategii i sposobach uczenia się,
  • dzielenie się wiedzą na temat różnych form działalności na rzecz uchodźców,
  • uzyskanie pozytywnego wpływu na poglądy różnych grup społecznych na temat uchodźców,
  • rozwijanie nieformalnych i formalnych metod uczenia się.
Obszary tematyczne: 
  1. Grupy docelowe o specjalnych potrzebach.
  2. Podejścia dotyczące zagadnień włączania.
  3. Walka z rasizmem i ksenofobią.
  4. Aktywne obywatelstwo.
  5. Podstawowe umiejętności dorosłych słuchaczy.
  6. Poradnictwo i doradztwo zawodowe
Grupa docelowa słuchaczy: 

Słuchacze rekrutowali się z grup korzystających z oferty edukacyjnej organizacji partnerskich biorących udział w projekcie, byli to w szczególności imigranci oraz przedstawiciele organizacji zawodowo zajmujących się tematyką projektu, z którymi podjęta została współpraca w ramach realizacji projektu. Polscy słuchacze to osoby skupione wokół Stowarzyszenia Obszary Kultury, Poleskiego Ośrodka Sztuki oraz Instytutu Tolerancji, Stowarzyszenia Sietar, również pracownicy i osoby przebywające w Ośrodku dla Uchodźców w Grotnikach oraz przedstawiciele organizacji zajmujących się sprawami uchodźców.

Jakie były początki projektu: 

Projekt był kontynuacją projektu Grundtviga „Potrzeby psychospołeczne uchodźców” zakończonego w roku 2011. Już w trakcie realizacji tego projektu partnerzy (organizacje z Turcji, Włoch, Hiszpanii, Niemiec) postanowili kontynuować pracę nad tym tematem. Do projektu zostało zaproszonych 5 nowych partnerów m.in. nasze stowarzyszenie. Zaproponowano nam udział w projekcie ponieważ w „sieci partnerskiej” znane jest nasze doświadczenie w realizacji projektów poświęconych tematyce społecznej.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Hamburg 11-14.10.2011 - IMIR „Instytut Badań nad rasizmem i migracją”

Jednym z ważnych elementów wizyty była prezentacja zakończonego projektu i jego produktów, m.in. platformy edukacyjnej, która była medium do prezentacji wytworzonych środków dydaktycznych. IMIR stworzył również sieć organizacji pozarządowych, które połączyły siły w pracy na rzecz uchodźców, realizowanej w ramach poprzedniego projektu Grundtviga. Razem z koordynatorem poprzedniego projektu - Dr Andreasem Heronymusem, odwiedziliśmy również jedną z organizacji, stanowiącą element wspomnianej sieci, mianowicie Cafe Exil. Jest to niezależna organizacja oferująca pomoc i doradztwo dla uchodźców i osób starających się o azyl w Hamburgu. Następną organizacją działającą w tej sieci jest "Projekt FLUCHTort Hamburg Plus" - „Miejsce schronienia Hamburg plus”, której zadaniem jest udzielanie porad i pomocy osobom o statusie uchodźcy, w celu ułatwienia integracji i zwiększenia szans na rynku pracy. Przedstawiony został również artystyczny projekt  "Hajusom", który daje niepełnoletnim i dorosłym emigrantom i uchodźcom możliwość realizacji i wymiany swoich artystycznych doświadczeń oraz zaistnienia w swoich zawodach i realizacji swoich pasji. Miały również miejsce spotkania z nauczycielami uczącymi dzieci uchodźców, między innym Juttą Warlies - dyrektorką szkoły ogólnokształcącej, która uczestniczyła w projekcie badawczym na temat sytuacji romskich rodzin w Niemczech. Było to bardzo ciekawe spotkanie, ponieważ służyło ono również wymianie doświadczeń i pozwoliło na przekazanie wypracowanych w realizowanym przez nasze Stowarzyszenie projekcie „Integracja Romów w Europie” rezultatów. W omawianej szkole uczyło się wiele romskich uczniów z Łodzi. Jednym z nauczycieli języka romskiego był znany romski skrzypek z Łodzi. Projekt ten realizowany był na zlecenie UNICEFu. Prezentowane były różne projekty wspierające nauczanie integracyjne i wszelką edukację uchodźców. Miało miejsce również spotkanie z Urlike Scha. Powoduje to lepszy kontakt z uchodźcami. Andreas Hieronymus przekazał nam również publikacje badawcze opracowane przez jego organizację, dotyczące sytuacji muzułmanów nie tylko w Hamburgu ale także w Europie.

Palermo 9-11.11.2011

Reprezentanci instytucji partnerskich zreferowali sytuację imigrantów i uchodźców w swoich krajach. Dowiedzieliśmy się, że e względu na swoje położenie geograficzne i sytuację ekonomiczną kraje te mają w różnym stopniu rozwinięty program pomocowy i przyjmują inna ilość emigrantów. Najwięcej emigrantów przejeżdża obecnie do Włoch, lądują głównie na Lampeduzie i na Sycylii. Ta fala emigracyjna wiązała się z wojną w Afryce Północnej. Większość uciekinierów przybywa z biednych krajów środkowej Afryki. Wśród nich jest wiele młodych osób bez dokumentów, nieznających żadnego języka europejskiego. (Akcje pomocowe w takich wypadkach muszą być bardzo szybkie, ponieważ szczególnie na młodocianych imigrantów czyhają różne niebezpieczeństwa, np. mafia wyłapuje ich do niewolniczej pracy. Również Hiszpanię można uznać za kraj przeciążony emigrantami, dysponuje ona jednak rozbudowanymi programami pomocowymi i wykształconymi trenerami do pracy z przybyszami, ze szczególnym nastawieniem dla młodocianych. Szwecja też przyjmuje od lat uchodźców, docierają tam nawet po kilkunastomiesięcznej podróży. Kraj ten dysponuje szeroką ofertą pomocową dla dzieci i dorosłych, w tym dla matek z dziećmi. Pomoc niesiona jest w ścisłej współpracy z kościołem luterańskim. Różna jest polityka poszczególnych państw w stosunku do uchodźców (Niemcy, Włochy, Hiszpania i Szwecja są otwarte i chętne do pomocy, Litwa i Dania pozostają bardziej ostrożne w przyjmowaniu cudzoziemców). Polska mimo małego doświadczenia ma bardzo dobry program pomocy, opracowany w Warszawie i Kielcach. Rumunia ma kilka programów i źródeł finansowania, mają mało imigrantów, ale szczególnie dobra pomoc dla kobiet ze Wschodu i Południa.

Następnie  dokonaliśmy  analizy SWOT naszego partnerstwa oraz zdefiniowaliśmy wkład każdej organizacji do procesu uczenia się i realizacji projektu i ustaliliśmy następne kroki naszej działalności w projekcie, rozmawialiśmy o potrzebach edukacyjnych pracowników socjalnych, nauczycieli, wolontariuszy, dzieliliśmy sie uwagami na temat trudności w pracy z dziećmi emigrantów i na temat praktycznych metod pracy z dziećmi uchodźców. Porównywaliśmy metody stosowane w rozpowszechnianiu informacji o prawach człowieka. Stwierdziliśmy, że praca nad zaspakajaniem potrzeb pracowników i zwiększaniem kompetencji grup pomocowych( nauczyciel, wolontariusz) wymaga stałej współpracy i wymiany doświadczeń, korzystania z przykładów best practice oraz inwestycji zarówno w zespoły pomocowe, jak i też w beneficjentów tej pomocy.

W tym spotkaniu wzięło udział 2 słuchaczy.

Ankara 9-11.05.2012               

W Ankarze zaprezentowano  serwer ftp służący wymianie danych między organizacjami partnerskimi i omówiono zasady korzystania z niego. Następnie przedstawiciele wszystkich organizacji partnerskich krótko przedstawili, jakie działania w ramach projektu podejmowali od czasu ostatniego spotkania oraz jakie najważniejsze informacje uzyskali na drodze tych działań. Potem nastąpiło omówienie pozostałych narzędzi wymiany i rozpowszechniania informacji w ramach projektu m.n:. strony internetowej, grupy na portalu Facebook oraz grupy mailingowa.

Kontynuowano pracę nad określeniem struktury podręcznika, który ma powstać w wyniku projektu. Uczestnicy spotkania podzielili się na cztery grupy, w których analizowali istniejące publikacje o podobnej tematyce.

Następnie każda z grup przedstawiła wnioski ze swojej pracy. Uzgodniono,   że podręcznik ma mieć charakter bardzo praktyczny, mówić przede wszystkim o wyzwaniach stojących przed pracownikami socjalnymi i poza częścią zasadniczą, zawierać wstęp, opis źródeł oraz bibliografię.  W wyniku dyskusji, którą wywiązała się między przedstawicielami poszczególnych grup, określono kształt zasadniczej części dokumentu. Rozważano między innymi takie kwestie jak: różnice w uwarunkowaniach prawnych w krajach partnerskich (zwłaszcza między Turcją a krajami UE), kompetencje, jakie powinni posiadać pracownicy społeczni, kwestie mieszkaniowe, prawne, edukacyjne i integracyjne. Ostatecznie ustalono, że przedstawiciele każdej organizacji opiszą przypadek jednego nieletniego, obrazujący ważne wyzwania stojące przed pracownikami socjalnymi w ich kraju. Główna część prodręcznika będzie się więc składała z tzw. case studies, opisanych według podobnego schematu:

  1. Na czym polegał problem/wyzwanie?
  2. Co i jak zostało zrobione?
  3. Jakie były rezultaty?

Ustalono, że przed spotkaniem w Wilnie każda organizacja przygotuje historię wybranego dziecka ze swojego kraju i prześle ją pozostałym organizacjom.

Przed południem kontynuowano rozmowę o zasadniczej części podręcznika. Uczestnicy wymienili swoje pierwsze wyobrażenia o tym, które problemy i wyzwania będą stanowiły sedno opisywanych przez nich historii. Wymieniano takie obszary tematyczne jak szanse edukacyjne, kwestie prawne, integracja społeczna w szkole, warunki bytowe, bariera językowa, konflikty rówieśnicze, problemy psychologiczne (trauma).

Następnie zaprezentowano dokument dotyczący strategii rozpowszechnia informacji o projekcie. Uznano, że wykorzystane zostaną takie narzędzia jak strona internetowa, Facebook, newslettery, wiadomości w prasie. Strona internetowa zostanie wyposażona w program Google analytics, aby widoczne były statystyki odwiedzin strony. Organizacje partnerskie będą uczestniczyć w tworzeniu tekstów do newslettera. Stworzony zostanie baner, logo projektu oraz ulotka.

Potem nastąpiło przypomnienie zadań i zobowiązań podjętych przez poszczególne organizacje partnerskie. Omówiono także kwestię raportów ewaluacyjnych, które trafią do Agencji Narodowych. Przypomniano miejsca i ustalono terminy kolejnych spotkań: w Wilnie, Bukareszcie i Hamburgu.

Wilno 11-13. 10.2012

Spotkanie rozpoczęło się prezentacją wszystkich uczestników spotkania. Musa Kirkar, koordynator projektu CEIPES, przedstawił program pracy na najbliższe dwa dni. Koordynatorzy - przedstawiciele organizacji partnerskich zreferowali feedback właściwych Agencji Narodowych dotyczący raportu postępów. Następnie rozpoczęła się dyskusja o sposobach upowszechniania projektu.

Działania upowszechniajace:

  • Przedstawiciele rumuńskiej organizacji partnerskiej (AUR) zaprezentowali swoją sprawdzoną strategię upowszechniania.
  • Koordynatorka z litewskiej organizacji (SMK) zaprezentowała strategię ewaluacyjną stosowaną w jej organizacji.

Po obu prezentacjach nastąpiła dyskusja i wymiana doświadczeń w tych aspektach. Następnym omawianym zagadnieniem było przygotowanie produktu końcowego. Ustalono, że pierwsza wersja „podręcznika” ma być gotowa przed następnym spotkaniem w Bukareszcie (marzec 2013). W tym czasie mogą już mieć miejsce konsultacje i opinie zwrotne dotyczące tego produktu.

Następnym punktem programu spotkania była wizyta w oddalonym o 120 km od Wilna ośrodku dla uchodźców w Rukla. Ośrodek ten (The Refugees Reception Center) jest jednostką budżetową. Przeznaczony do czasowego pobytu uchodźców, oferuje zabezpieczenie socjalne i aktywności zmierzające do społecznej integracji cudzoziemców. Zapewnia pobyt czasowy pozostającym bez opieki nieletnim i wspiera ich podczas procesu aplikowania o status azylanta  w Republice Litwy. Ośrodek dla uchodźców został założony przez Ministerstwo Spraw Społecznych i Pracy Republiki Litwy. Ośrodek składa się z 5 oddziałów. Pracuje w nim 30 osób.  Założony w roku 1996, przyjął dotychczas ok. 2000 uchodźców. Podczas pobytu w ośrodku uchodźcy otrzymują: opiekę socjalną, zdrowotną i pomoc prawną, intensywny kurs litewskiego, kurs wiedzy o społeczeństwie litewskim, a także ocenę ich osobistych umiejętności i przydatności na rynku pracy, możliwość przysposobienia zawodowego, umieszczenia dzieci w przedszkolu i szkole.

Drugi dzień spotkania poświęcony był w przeważającej mierze dyskusji na temat studium przypadku (study case). Każda z organizacji przygotowała i przedstawiła swój study case. Następnie uczestnicy spotkania zostali podzieleni na grupy robocze, w których jeden z przypadków został poddany szczegółowej analizie oraz została stworzona lista kompetencji, jakimi muszą dysponować pracownicy socjalni, pracujący z uchodźcami. Następnie rezultaty pracy grup roboczych zostały omówione w dyskusji plenarnej.

Ustalono, że każda organizacja opisze w trzeciej osobie case study z perspektywy pracownika socjalnego i sporządzi listę kompetencji związanych z tym konkretnym przypadkiem. „Podręcznik” powinien zawierać ogólną listę wszystkich umiejętności i kompetencji pracowników socjalnych oraz innych osób pracujących z uchodźcami. Omawiana była również struktura tego dokumentu. Zostały również przydzielone zadania, zmierzające do opracowania końcowej wersji produktu - ustalono, że do polskiej organizacji będzie należała korekta wersji angielskiej całego „podręcznika”. Zadania tego podjął się nasz słuchacz Mark Gilston, mieszkający w Łodzi Anglik. Zostały również potwierdzone daty następnych spotkań: Bukareszt 19-22 marca i Hamburg 4-8 czerwca 2013.

W tym spotkaniu wzięło udział 8 słuchaczy.

Bukareszt  21-22.03.2013

Spotkanie rozpoczęło się od powitania uczestników spotkania przez rumuńskich organizatorów z AUR – A.N.S.R.U. (The National Association of Human Resources Specialists) oraz zwiedzenia siedziby naszych gospodarzy. Następnie miało miejsce spotkanie i bardzo ciekawa rozmowa z kobietami, które były uchodźcami i znalazły swoje miejsce do życia w Rumunii. Były to m. in.:

  • Bella z Demokratycznej Republiki Kongo. Pracuje w organizacji, która pomaga uchodźcom. Omawiała sytuacje nieletnich uchodźców.
  • Mara z Iraku. Pracuje w AUR – A.N.S.R.U. (The National Association of Human Resources Specialists). Opowiadała, jak uciekła z Iraku i jak wyglądało jej życie w Rumunii, po uzyskaniu pozwolenia na pobyt. Wyraziła nadzieję, że za rok dostanie obywatelstwo rumuńskie.

Ważnym punktem programu była wizyta w instytucie ARCA-Romanian Forum for Refugees and Migrants. Każdy z pracowników opowiedział, jak wygląda jego praca oraz czym się zajmuje. Instytut wspiera osoby pochodzące z krajów trzeciego świata, które przyjeżdżają do Rumunii, by pracować, studiować lub z powodów osobistych. Jednym ze sposobów pomagania tym osobom jest przewodnik wydany przez ARCA, zawierający wiele informacji na temat praw, obowiązków oraz szans dla obcokrajowców pozostających w Rumunii. Przewodnik pozwala odnaleźć się zarówno w aspektach prawnych, jak i socjalno-kulturowych i jest dostępny w języku rumuńskim, angielskim, francuskim, tureckim oraz chińskim. Ciekawostką są zawarte w przewodniku przydatne wyrażenia w języku rumuńskim, które ułatwiają komunikację w celu załatwienia podstawowych spraw, już w pierwszych dniach pobytu w Rumunii. ARCA angażuje się w bieżącą pomoc, jak również w projekty szkoleniowe. W instytucie prowadzona jest także świetlica dla nieletnich uchodźców. Wśród pracowników ARCA dało się wyczuć dużą pasję, zaangażowanie  i chęć niesienia pomocy innym.

W tym spotkaniu wzięło udział 2 słuchaczy.

Hamburg 27.05.- 1.06. 2013

Wizyta partnerska Spotkanie w instytucji partnerskiej IMIR – Instytut Badań nad Migracjami i Rasizmem. Prezentacja ostatecznej wersji podręcznika i dyskusja nad sposobami upowszechniania tego produktu. Wstępne prace nad przygotowaniem raportu końcowego. Prezentacja programu finałowego spotkania partnerskiego ze szczególnym uwzględnieniem koncepcji dyskusji ewaluacyjnej „word café" jako sposobu na dyskusję, w którą wszyscy uczestnicy są równie zaangażowani.

Dyskusja dotycząca aktualnej sprawy 300 uchodźców z ogarniętej działaniami wojennymi Libii, którzy schronili się we Włoszech, otrzymując tam status uchodźcy z prawem do pracy. Ponieważ to jednak okazało się fikcją, na podstawie wiz turystycznych przyjechali do Niemiec m.in. do Hamburga. Po upływie ważności wiz władze niemieckie zamierzają deportować ich z powrotem do Włoch (zgodnie z postanowieniami z Schengen). Azylanci znaleźli schronienie w namiotach przygotowanych dla nich przez parafie kościelne w dzielnicach St. Pauli i Altona (tutaj ma siedzibę nasza instytucja partnerska iMiR). Nasze partnerstwo wydało oświadczenie do prasy (http://access.ceipes.org/press-release-international-learning-partnership-access-calls-for-the-resettlement-of-the-300-libyan-refugees-in-hamburg/, w którym wspiera działania dążące do zaakceptowania tych uchodźców w Niemczech. Koordynator projektu Musa Kirkar/Palermo: ”Ze względu na kryzys, uchodźcy nie mają u nas przyszłości. Bądźcie solidarni i pomóżcie im” Andreas Heronymus iMiR/Hamburg uważa, że właśnie jest dobry moment aby pokazać, że w Europie rzeczywiście respektowane są prawa człowieka, a rasizm i dyskryminacja nie mają żadnych szans”

Wizyta w Verikom - Związku Międzykulturowej Komunikacji i Edukacji - organizacji, której głównym zadaniem jest wszelka pomoc dla uchodźców: walka o ich polityczne i społeczne równouprawnienie, przeciwstawianie się rasowej dyskryminacji, poradnictwo i szkolenia. Działania tej organizacji są finansowane m. in. ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego, Krajowego Urzędu do Spraw Migracji i Uchodźców oraz Urzędu Pracy, Spraw Społecznych, Rodziny i Integracji.

Verikom oferuje kursy alfabetyzacji dla dorosłych migrantów, którzy nie umieją pisać ani czytać w języku kraju z którego pochodzą. W kursach tych uczestniączą cześciej kobiety (np. z Afganistanu i Somalii). Później mogą wziąć udział w integracyjnych kursach alfabetyzacji języka niemieckiego. Osoby prowadzące te kursy mają bardzo trudne zadanie, ponieważ ich słuchacze mają bardzo różną bazę edukacyjną. Verikom stara się przede wszystkim pomóc uchodźcom w integracji na rynku pracy, wierząc, że jest to najlepsza droga do integracji społecznej. Jedna z uczestniczek kursu powiedziała, że dopiero kiedy jechała autobusem do pracy poczuła przynależność do tutejszego społeczeństwa.

Hamburg 4-8.06 2013

Rano odbyła się wycieczka do Internationale Bausstelung IBA (Międzynarodowa Wystawa Budownictwa i Konstrukcji), gdzie przedstawiono nam projekty owego Instytutu. Następnie zwiedziliśmy Bunkier Energetyczny, skąd rozciągał się widok na cały Hamburg oraz dzielnicę budynków socjalnych dla imigrantów.

Po południu Judy Engelhard przedstawiła nam zakres pracy w Bürgerhaus Wilhelmsburg. Jest to miejsce spotkań i wydarzeń kulturalnych. Kolejnym punktem była rozmowa o podniesieniu statusu dzielnicy Wilhelmsburg i dyskusja. O godzinie osiemnastej zebraliśmy się w restauracji Die Tonne na kolacji, gdzie kontynuowaliśmy dyskusje merytoryczne.

Podczas drugiego spotkania w siedzibie iMiR/W3 partnerzy przygotowywali się do wieczornego spotkania i klubu dyskusyjnego World Cafe. Wiebke Krause przedstawiła projekt „Why not” dotyczący uchodźców i tego, jakie pedagogiczne kwalifikacje są istotne przy współpracy z mniejszościami narodowymi. „Why not” to kawiarnia w centrum Hamburga, miejsce otwarte dla wszystkich, niezależnie od rasy, koloru skóry, religii czy języka, dla tych, którzy chcą nauczyć się języka niemieckiego, czy uzyskać pomoc w sprawach prawnych, na przykład, dla tego, kto stracił dom i musi znaleźć drogę do nowego życia, kto został pozbawiony praw człowieka i po prostu chce być człowiekiem, dla tych, którzy musieli emigrować ze swojego kraju ze względu na prześladowania polityczne czy religijne, dla tych, którzy potrzebują tylko filiżanki kawy lub rozmowy. Po lunchu nastąpiła World Cafe i dyskusja rezultatów dotychczasowej współpracy. W grupach omawialiśmy zagadnienia takie jak:

  • Jaki rodzaj dystrybucji może zmotywować pracowników społecznych i wolontariuszy do używania podręcznika w kontekście ich pracy.
  • W jaki sposób „case studies” ( analizy przypadków) podnoszą naszą świadomość w konkretnych aspektach pracy z mniejszościami.
  • Jak chciałbyś wykorzystać podręcznik w twojej organizacji?
  • W jakim ośrodku społecznym podręcznik byłby najbardziej potrzebny?

 Zaproszeni goście komentowali nasz podręcznik. O godzinie 17 nastąpiło oficjalne przedstawienie podręcznika ”Training manual on social integrationrefugee children and unaccopanied minors for developing social workers”, a o osiemnastej wzięliśmy udział w Interkulturowym Festiwalu z zaproszonymi gośćmi.

W piątek 7 czerwca koordynatorzy spotkali się, aby kontynuować  pracę nad raportem końcowym, Partnerzy z Litwy pracowali z uczestnikami nad ewaluacją projektu. Nastąpiła ostatnia wymiana uwag i rozdanie certyfikatów. Na tym zakończyło się ostatnie spotkanie w ramach projektu.

 W tym spotkaniu wzięło udział 4 słuchaczy.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
250
W wyjazdach zagranicznych: 
18
Produkty
Produkty projektu: 

Strona na portalu facebook utworzona dla słuchaczy, koordynatorów i innych zainteresowanych osób, aby utrzymywać kontakt i uaktualniać manual. https://www.facebook.com/groups/183026631784359/?fref=ts

Strona internetowa utworzona w celu upowszechniania rezultatów projektu oraz informacji związanych programami LLP: http://access.ceipes.org/.

Manual to podręcznik społecznej integracji dorastających dzieci uchodźców i pozbawionych opieki nieletnich, ze szczególnym uwzględniłem ich dostępu do edukacji, przeznaczony dla wszystkich osób pracujących z tymi grupami młodzieży. Dostępny pod adresem: http://access.ceipes.org/wp-content/uploads/ACCESS-manual-Final.pdf.

Rejestracja wideo warsztatów i przedstawienia "Podróż” oraz wystawa o tym samym tytule.

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Promocja "podręcznika" poprzez stronę internetową oraz rozesłanie informacji do prasy - zaproszenie do zapoznawania się z opracowaniem wystosowane z okazji Światowego Dnia Uchodźcy w dniu 20 czerwca 2013.

Wszystkie te produkty były przedstawione i rekomendowane podczas pierwszego spotkania partnerskiego w Pradze w dniach 31 października - 3 listopada 2013 w projekcie „Learn-Understand-Trust-Act. Civil Education on Asylum Policy in Europe" poświęconym również tematyce uchodźctwa realizowanym przez Instytut Tolerancji w Łodzi.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Pracownicy naszego stowarzyszenia uczestniczyli w konwersacjach języka angielskiego zmotywowani chęcią "godnego" reprezentowania organizacji podczas spotkań partnerskich za granicą. Projekt przyczynił się do zwiększenia własnych kompetencji międzykulturowych oraz doświadczenia w animowaniu wydarzeń, rozwijając te kompetencje u pracowników i słuchaczy.  Poznanie uwarunkowań pracy z cudzoziemcami, w tym najważniejszych problemów pojawiających się w pracy z dorastającymi uchodźcami i przykładowych rozwiązań, rozwój umiejętności organizowania zajęć dla młodzieży wzbogaciły codzienny warsztat pracy w podejmowaniu działań prospołecznych i integracyjnych. W przyszłości planowana jest kontynuacja współpracy z ośrodkiem w Grotnikach, w celu pracy z dorastającymi uchodźcami. Wraz ze wzrostem umiejętności zarządzania projektem zdobyte zostały doświadczenia w zakresie współpracy z innymi organizacjami (zagranicznymi oraz polskimi) jak również współpracy z pracownikami socjalnymi oraz rozwinięcie umiejętności pracy badawczej - przygotowania podręcznika. Pracownicy mieli okazję do poszerzenia ogólnej wiedzy o poszczególnych krajach i kulturach oraz o sytuacji (prawnej, społecznej, kulturowej) cudzoziemców - w tym uchodźców – w poszczególnych krajach partnerskich.

Projekt 'Training manual on social integration" obejmował nową, nieznaną dotąd tematykę - uchodźctwa. Spowodowało to potrzebę  nawiązania kontaktów z organizacjami i instytucjami, które już miały doświadczenie w tym temacie lub też ich profil działania skupiał się na bezpośredniej pracy z uchodźcami. Były to np.: Urząd do Spraw Cudzoziemców, Helsińska Fundacja Praw Człowieka, Fundacja Polskie Forum Migracyjne, Polska Akcja Humanitarna, Stowarzyszenie Etnos oraz inne centra kultury, np. Teatr Szwalnia. Praca z nowymi organizacjami umocniła również współpracę między pracownikami i stworzyła im możliwość lepszego zapoznania się z zagadnieniem realizowanego projektu.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Słuchacze mieli okazję do szlifowania swoich umiejętności językowych podczas realizacji zaplanowanych wydarzeń programu wizyty u partnerów oraz w fazie przygotowawczej do wyjazdu. Zwiększyli swoje kompetencje społeczne podczas przebywania w grupie oraz spotykając  partnerów z innych krajów. Możliwość porozumienia się zwiększa pewność siebie, daje poczucie przynależności do grupy oraz motywację do nauki języków obcych. Każdy wyjazd i każde spotkanie partnerów poszerza wiedzę o ich krajach poprzez wymianę informacji, prezentacje przygotowane przez gospodarzy, wizyty w muzeach, udział w wydarzeniach artystycznych oraz poprzez własne obserwacje.

Słuchacze wzięli udział w licznych działaniach lokalnych przeprowadzonych w ramach projektu: dyskusjach, debatach, prezentacjach publikacji i książek, w których poruszana była tematyka projektu, koncertach i wystawach. Również naszym najmłodszym słuchaczom - dorastającym dzieciom uchodźców z Grotnik została stworzona okazja uczenia/porozumiewania się w językach obcych. Projekt miał wpływ na zwiększenie pewności siebie u młodzieży z Grotnik, szczególnie w zakresie nawiązywania relacji międzykulturowych oraz wyrażania swoich emocji i poglądów. W przypadku dorastających dzieci uchodźców nastąpił wzrost motywacji do integracji społecznej oraz do nauki w szkole. Młodzież ta, podczas zorganizowanych przez nas warsztatów, poznała swoich przyszłych szkolnych kolegów - Polaków.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

„Podręcznik” jest ogólnie dostępny w formie elektronicznej i papierowej i służy jako poradnik dla pracowników socjalnych pracujących z uchodźcami.

Może stać się również bazą wyjściową w realizacji innych projektów o podobnej tematyce społecznej.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

“Being a leaner in the project opened my eyes to the scale of current mass migrations, how to cope with them and how work towards happy outcomes. Being involved with the manual has made me more compassionate and empathetic and to understand that my worries are nothing compared to what some displaced persons have to endure. 

Furthermore, the Pan-European cooperation required to produce such a manual for such a noble cause has provided a fantastic networking base for myself and all the participants.

It has been an honour for me to be involved in the Access Manual and I hope that one day I will again have the opportunity to offer my services in any capacity for a similar project"

"Udział w projekcie „Access” był dla mnie ważnym doświadczeniem. Dowiedziałem się wiele na temat sytuacji uchodźców w Europie i codziennych problemach, z jakimi się zmagają. Ta nowa perspektywa pozwoliła mi lepiej zrozumieć sytuację osób, które z różnych powodów muszą opuszczać swoją ojczyznę.

Jestem pewien, że podręcznik dla pracowników socjalnych, który powstał w trakcie warsztatów będzie praktycznym i użytecznym narzędziem dla tych, którzy na co dzień pracują z uchodźcami”

„Sytuacja uchodźców w Europie jest dla mnie ważnym tematem”, dlatego cieszę się, że miałam okazję uczestniczyć w projekcie, który zakończył się powstaniem instrukcji dla pracowników socjalnych. Podczas poszczególnych etapów projektu miałam okazję obserwować w naszej grupie duże zaangażowanie i prawdziwą motywację, by przygotować narzędzie, które może przynieść znaczące korzyści. Wszystkie spotkania były dokładnie zaplanowane i świetnie zorganizowane. Mieliśmy okazję wymienić się naszymi doświadczeniami, przemyśleniami i wartościami.

W mojej ocenie instrukcja, nad którą pracowaliśmy może w realny sposób ułatwić kontakty pracowników socjalnych z uchodźcami”

„Dzięki uczestnictwu w projekcie mogłam dowiedzieć się więcej o sytuacji uchodźców nie tylko w Polsce ale także w pozostałych krajach partnerskich. Miałam okazję poznać metody pracy socjalnej z uchodźcami a także dowiedzieć się jakie kompetencje powinni posiadać pracownicy socjalni, pracujący z tą grupą osób.”

"Projekt był bardzo udanym przedsięwzięciem, skupiającym liczne grono osób różnych narodowości. Mogliśmy poznać osoby, które z problemem uchodźstwa spotkały się na różnych płaszczyznach - przede wszystkim poprzez pracę z ludźmi którzy szukali schronienia w ich krajach, ale również i osoby które same kiedyś szukały pomocy w związku z tym, że musiały opuścić rodzinne strony. To właśnie dzięki zebraniu w jednym miejscu tak wielu doświadczeń i w oparciu o już wykonaną pracę przy okazji poprzednich projektów, udało się stworzyć podręcznik który, mam nadzieję, okaże się pomocny dla osób zajmujących się szeroko ujęta problematyką uchodźctwa."

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Maria Goldstein
Data wypełnienia formularza/karty: 
04.12.2013

Guide us Into Arts

Tematyka działań: 
Sztuka, muzyka, kultura
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Dom Kultury Rakowiec, filia Ośrodka Kultury Ochoty
ul. Wiślicka 8, 02 -114 Warszawa
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Anita Szaboova – koordynator projektu
502 330 069, anita.szaboova@oko.com.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Dom Kultury Rakowiec, filia Ośrodka Kultury Ochoty jest wielofunkcyjną placówką kultury działającą na terenie warszawskiej Ochoty. Stwarzamy przestrzeń do rozwoju talentów i zainteresowań mieszkańców wszystkich kategorii wiekowych poprzez udział w różnorodnych zajęciach artystycznych: muzycznych, teatralnych, plastycznych, hobbystycznych, edukacyjnych. Oferujemy możliwości uczestniczenia w kulturze poprzez organizowanie koncertów, spektakli teatralnych, wystaw, warsztatów, projektów interdyscyplinarnych. Jesteśmy inicjatorem współpracy międzyorganizacyjnej na terenie Ochoty, animatorem działań aktywizujących i integrujących mieszkańców Ochoty i całej Warszawy. Rakowiec jest miejscem przyjaznym i stwarzającym okazje do udziału w kulturze osobom wykluczonym – niepełnosprawnym, biednym, młodzieży z trudnościami wychowawczymi.

Od 2008 r. realizujemy tu Strefę Otwartą – projekt integracyjnych warsztatów artystycznych realizowanych z osobami niepełnosprawnymi lub zagrożonymi wykluczeniem. Jest to Strefa wolna od uprzedzeń, nietolerancji, barier. Strefa dla wszystkich, którzy lubią i pragną przekraczać granice osobiste, społeczne, artystyczne, architektoniczne oraz granice własnej wyobraźni. Najchętniej używamy narzędzi artystycznych, nie bronimy się jednak przed rzemiosłem, edukacją i podróżami... Wierzymy, że wzajemna tolerancja i odkrywanie umiejętności kreatywnych wyzwalają w człowieku obszary dające potencjał do przekroczenia wszelkich stref, widzialnych i niewidzialnych.

Tytuł projektu: 
Guide us Into Arts
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-PL1-GRU06-19340 1
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Polska
Niemcy
Belgia
Chorwacja
Turcja
Rumunia
Czechy
Wlk. Brytania x2
Cele projektu: 

Projekt GUIA miał na celu wymianę doświadczeń, wiedzy i metodologii w działaniach artystycznych z osobami niepełnosprawnymi. Do uczestnictwa w projekcie zostały zaproszone osoby niepełnosprawne oraz wszyscy, którzy pragnęli poszerzyć swoją wiedzę i umiejętności.

Angielska nazwa projektu GUIA znaczy:

GUIDE – przewodnik, proces nauczania, poznawania;

US – wszyscy, niepełnosprawni i sprawni;

INTO – nie tylko drogą pasywnej konsumpcji, ale także poprzez aktywne uczestnictwo;

ARTS – sztuki performatywne - teatr, taniec, muzyka.

Projekt obejmował:

3 spotkania partnerskie prowadzone przez angielskich, niemieckich i polskich partnerów, stanowiące praktyczne warsztaty dla uczących się osób niepełnosprawnych i pełnosprawnych oraz dla prowadzących warsztaty, jak również dla nauczycieli zajmujących się edukacją zawodowo,

oraz

3 spotkania partnerskie będące festiwalami, które przedstawiały włączające (grupy wykluczone) pokazy teatralne, taneczne i muzyczne oraz wystawy artystyczne zorganizowane przez partnerów z Belgii, Czech i Chorwacji. Większość z tych pokazów było wykonanych przez organizacje partnerskie. Pokazy te były wynikiem kulturalnej i włączającej (grupy wykluczone) pracy partnerów.

Wszystkie spotkania obejmowały:

  • spotkania ewaluacyjne służące wymianie spostrzeżeń,
  • spotkania twórców służące wymianie myśli odnośnie metodologii pracy,
  • publiczne prezentacje służące podniesieniu udziału w projekcie mieszkańców Europy,
  • spotkania zarządu – koordynatorów narodowych,
  • nieformalne spotkania zawierające dyskusje, tańce, muzyke, koncerty, gry itp.

Pomiędzy spotkaniami, partnerzy pracowali nad oceną pracy i rozwinęli takie rezultaty jak: strona internetowa, płyta DVD, galeria zdjęć, filmy i archiwum doświadczeń.

Sukces projektu został osiągnięty w następujących dziedzinach:

  • zmniejszenie uprzedzeń i poprawa w procesie włączenia społecznego i artystycznego,
  • rozwój metodologii włączającej (grupy wykluczone) do celów pracy z osobami niepełnosprawnymi,
  • rozwój umiejętności praktycznych pracy twórczej dla wszystkich uczestników, niezależnie od tego, czy są oni zawodowcami czy amatorami, kierunek zwraca się ku sztuce,
  • uczenie się poprzez wiedzę dzieloną z innymi,
  • zwiększenie wiary w siebie, zwłaszcza wśród ludzi z niepełnosprawnością,
  • promocja idei, że praca artystyczna jest naturalna dla każdego i niepełnosprawność nie stanowi bariery,
  • promocja idei, że sztuka z ludźmi niepełnosprawnymi nie jest jedynie pracą społeczną, ale może być sztuką sama w sobie,

Osiągnięte rezultaty:

  • Strona internetowa: www.guideusintoarts.eu,
  • płyta DVD z mapami metodycznymi i dokumentacją ze wszystkich spotkań,
  • dokumentacja fotograficzna i filmowa projektum
  • archiwum doświadczeń: zbiór wywiadów i informacji zwrotnych, opis metod używanych przez prowadzących warsztaty z organizacji partnerskich.
Obszary tematyczne: 

Podejścia dotyczące zagadnień pracy inkluzyjnej używając narzędzi sztuki.

Edukacja artystyczna, włącznie ze sztuką, rzemiosłem i muzyką.

Grupa docelowa słuchaczy: 

Grupy docelowe o specjalnych potrzebach

Dorośli słuchacze, szczególnie osoby niepełnosprawne.

Dorośli słuchacze, szczególnie animatorzy kultury, opiekunowie, instruktorzy.   

Instytucje kultury oraz instytucje o profilu socjalnym zawierające w swoich programach realizację sztuki włączającej osoby niepełnosprawne.

Jakie były początki projektu: 

Pomysł na projekt powstał podczas realizacji cyklu integracyjnych warsztatów artystycznych Strefa Otwarta w DK Rakowiec, filii OKO. Autorem i koordynatorem Strefy Otwartej jest Anita Szaboova. Jest to cykl różnorodnych warsztatów – teatralnych, tanecznych, muzycznych, plastycznych i innych dla osób zagrożonych wykluczeniem. Od samego początku zapraszaliśmy do prowadzenia warsztatów profesjonalnych artystów. Pragnęliśmy w ten sposób zaproponować wysoką jakość spotkań a tym samym wyrównać szanse w dostępie do edukacji artystycznej dla osób zagrożonych wykluczeniem. Artyści, których zapraszaliśmy do prowadzenia warsztatów nieraz deklarowali bardzo duży entuzjazm do pracy z osobami niepełnosprawnymi, ale równocześnie przyznawali się do braku wiedzy i doświadczeń w tym zakresie. Z tego zrodził się pomysł na projekt, który umożliwił by wymianę doświadczeń  a tym samym poszerzył kompetencje instruktorów a równocześnie stworzył by nowe przestrzenie do rozwoju osób niepełnosprawnych.    

W jaki sposób znaleźliśmy partnerów: swoim pomysłem na projekt podzieliłam się podczas konferencji międzynarodowej poświeconej europejskim i światowym sieciom instytucji kultury i edukacji, we Wiedniu w 2010 r. , w której brałam udział. Na moje zapytanie czy są na sali osoby, które chętnie by zostali partnerem w takim projekcie odpowiedziało 2 uczestników konferencji – później zostali partnerami GUIA projektu (przedstawiciel Belgii i Chorwacji).  Każdy z nas zaprosił kolejne organizacje, z którymi współpracował wcześniej przy innych projektach, w ten sposób uzbierało się 9 partnerów.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Partnerskie spotkania zagraniczne:

27-30 X 2011

1. Spotkanie partnerskie - warsztaty muzyczne. Londyn, Wielka Brytania.

Organizator: Stowarzyszenie Joy of sound.

Program spotkania:

I. Otwarte integracyjne warsztaty muzyczne, które Joy of sound organizuje w Londynie regularnie, co tydzień od 7 lat. To otwarty warsztat muzyczny dla osób niepełnosprawnych, ich opiekunów i każdego kto jest chętny do udziału. Podczas warsztatów wykorzystywane są instrumenty muzyczne, które zostały wymyślone, rozwinięte i wyprodukowane pod specjalne potrzeby osób niepełnosprawnych. Warsztaty muzyczne poprzedziła prezentacja tych instrumentów, nauka posługiwania się nimi.  

II. Gamelan session - nauka gry na tradycyjnych balijskich instrumentach muzycznych.

III. Warsztat „Łączone sztuki” - 4 grupy uczestników podzielone były pomiędzy 4 stanowiska o różnych rodzajach sztuki – taniec, muzyka, rzeźba, plastyka. Główną ideą warsztatu było skupienie uwagi na fakcie, że spektrum naszych indywidualnych umiejętności twórczych jest szerokie i połączone.

IV. Warsztat bębniarski w ramach którego uczyliśmy się współgrania korzystając z  4 podstawowych rytmów oraz kreowaliśmy wspólne ścieżki rytmiczne w mniejszych podgrupach.

V. spotkanie podsumowujące i omawiające metodę pracy JOS oraz nasze wspólne działania.

Z Polski wyjechało do Londynu 4 słuchaczy, 1 pracownik.

1-4.III 2012

2. spotkanie partnerskie: GUIA Festiwal, Bruksela, Belgia.

Organizator: Community Centre De Zeyp

Cel: wymiana doświadczeń na polu produkcji artystycznych, przede wszystkim spektakli teatralnych i tanecznych.

Z Polski wyjechaliśmy z grupą teatralną 5 osób niepełnosprawnych, którzy przygotowali spektakl teatralny p.t. „Piękna na swój sposób”, w reżyserii Justyny Sobczyk. Oprócz polskiego spektaklu na festiwalu GUIA zaprezentowało się 8 grup artystycznych z udziałem aktorów, tancerzy, piosenkarzy i muzyków niepełnosprawnych. W ramach festiwalu odbyły się również 2 warsztaty taneczne dla instruktorów oraz dla osób niepełnosprawnych. Każdy dzień Festiwalu zawierał również spotkania twórców służące wymianie poglądów oraz omówieniu metody pracy. Spotkania były moderowane i nagrywane.

W spektaklu polskiej grupy występowało 5 dorosłych aktorów o różnym charakterze niepełnosprawności. Spektakl był przygotowywany w DK Rakowiec, filii OKO, premiera odbyła się na krótko przed wyjazdem do Brukseli. Scenariusz do spektaklu był przygotowany przez Justynę Sobczyk na podstawie wywiadów z aktorami podczas prób. Bogaty był w historie z życia aktorów, w tematy dla nich istotne. Na życzenie aktorów spektakl zawierał tematy związane z Polskimi symbolami narodowymi – Matka Boska, Adam Małysz, reprezentacja sportowa polski itp. Dla wszystkich aktorów wyjazd do Brukseli był pierwszym wyjazdem zagranicznym w życiu, po raz pierwszy mieli lecieć samolotem. To odzwierciedliło się w temacie sztuki. Aktorzy przeżywali bardzo fakt samotnego wyjazdu, czuli, że są kimś w rodzaju ambasadorów swoje kraju a więc powinni mówić również o państwie. Spektakl oczarował zagraniczną widownie, m in. dzięki temu, że grupa zaprezentowała dystans i lekkość z jaką opowiadała o Polsce. Pierwszy dzień pobytu w Brukseli odwiedziliśmy Parlament Europejski, gdzie zostaliśmy przyjęci przez Jerzego Buzka.

Wystąpienie na scenie międzynarodowej oraz owacje na stojąco, które dostała nasza grupa po spektaklu od widowni, przebywanie przez 3 dni w międzynarodowym towarzystwie obejmującym osoby niepełnosprawne, z podobną pasją artystyczną  niezwykle podwyższyło pewność siebie naszych uczestników, poczucie własnej wartości i dodawało im odwagi do pokonywania własnych lęków i niepewności.

Z Polski wyjechało 7 słuchaczy, 1 nauczyciel, 2 pracowników.

02-05. V 2012

3. spotkanie partnerskie, Emden, Niemcy.

Organizator: The association Theartic e.V.

Spotkanie o charakterze warsztatowym. Celem warsztatów teatralnych przygotowanych przez grupę Theartic było przedstawienie swojej metodologii pracy poprzez aktywne uczestnictwo w warsztatach teatralnych oraz poprzez obserwację prób teatralnych grupy dorosłej i dziecięcej Theartic.Częścią spotkania było przygotowanie przez wszystkich uczestników GUIA spektaklu plenerowego.  Po każdym dniu warsztatów odbyły się dyskusje na temat realizowanych działań i użytej metodologii, filozofii pracy itp. Działania w Emden zawierały również spotkanie z władzami lokalnymi. Polskimi uczestnikami spotkania byli opiekunowie na co dzień pracujący z osobami niepełnosprawnymi, bez wykształcenia teatralnego oraz dwóch instruktorów teatralnych, którzy nie mieli wcześniejszych doświadczeń z pracą z osobami niepełnosprawnymi.

Podczas warsztatów mogliśmy poznać bardzo konkretne działania, ćwiczenia teatralne, które Theartic używa podczas swojej pracy z zespołem. Przygotowanie spektaklu plenerowego niezwykle zintegrowało grupę.  W spektaklu wzięło udział ponad 60 osób, ponad 9 narodowości, niepełnosprawni i pełnosprawni. Scenariusz spektaklu angażował wszystkich uczestników spotkania a w trakcie jego realizacji, na ulicach Emden, również przypadkowych przechodni, mieszkańców i turystów. Wydarzenie było przykładem prawdziwego integracyjnego publicznego działania artystycznego oddziaływującego pozytywnie na uczestników i na zewnętrzne grupy socjalne, które się do nas dołączyły.

Skorzystaliśmy z tych doświadczeń przy naszych lokalnych działaniach. We wrześniu 2012 byliśmy partnerem przy realizacji społecznej kampanii na rzecz przełamywania stereotypów na temat osób z chorobami psychicznymi p.t. Ochoczo Razem, gdzie, jako DK Rakowiec, przygotowaliśmy publiczny pochód z elementami happeningu, angażując kilkadziesiąt uczestników kampanii, oraz przypadkowych przechodniów.

Kolejne rezultaty: w Emden zostały zaprezentowane 3 filmy

  1. relacja z festiwalu GUIA w Brukseli (w tej chwili do obejrzenia na stronie internetowej www.guideusintoarts.eu),
  2. prezentacja warsztatów muzycznych zorganizowanych przez Stowarzyszenie Altea w Rumunii, na bazie doświadczeń z warsztatów Joy of sound w Anglii,
  3. prezentacja warsztatów muzycznych zorganizowanych przez Sait Ulusoy Egitim Uygulama Okulu Ve Is Egitim Merkezi W Ankarze.

Z Polski wyjechało 4 słuchaczy, 1 pracownik.

7-11. XI 2012.

4. spotkanie partnerskie, Praga, Czechy

The Normal GUIA Festiwal

Organizator: Stowarzyszenie Inventura.

Cel: Wymiana doświadczeń na polu produkcji artystycznych, przede wszystkim spektakli teatralnych, tanecznych zrealizowanych przez partnerów GUIA.

W programie było 14 wydarzeń - spektakle, prezentacje filmowe, warsztaty, spotkania twórców, spotkania z aktorami, wystawa, wieczór taneczny. Polska w ramach festiwalu zaprezentowała film p.t. Nakręceni, który został wyprodukowany w DK Rakowiec, filii OKO podczas warsztatów Strefy Otwartej z młodzieżą z trudnościami wychowawczymi. W filmie występuje młodzież z Ochoty objęta programem Pedagodzy Ulicy. Realizacja filmu i jego prezentacja na Festiwalu GUIA w Pradze była przykładem dobrej praktyki szerszej działalności placówki na rzecz osób zagrożonych wykluczeniem. Film spowodował ciekawą dyskusje, okazało się bowiem, że większość partnerów GUIA działa nie tylko na rzecz osób niepełnosprawnych, ale ma też doświadczenia z trudną młodzieżą.

Odbyła się również publiczna prezentacja filmu nakręconego podczas warsztatów muzycznych Joy of sound zrealizowanych w ramach spotkania GUIA w Londynie. Film ten można zobaczyć na stronie www.guideusintoarts.eu w zakładce Meetings/London. Niezmiernie wartościowe były dyskusje z aktorami, które się odbywały po każdym z spektakli. Organizator spotkania – Stowarzyszenie Inventura, wynajął do realizacji tego przedsięwzięcia teatr oraz przestrzeń, w której mogli wszyscy uczestnicy spotkania spędzać czas razem pomiędzy spektaklami.  Takie warunki wyjątkowo mocno zintegrowały uczestników.  

Z Polski wyjechał 1 słuchacz, 1 pracownik.

23-25.5 2013

5. zagraniczne spotkanie partnerskie o charakterze festiwalowym.  Zagreb, Chorwacja.

Organizator:  Trešnjevka Cultural Centre 

Festiwal pod tytułem "This is not the end" był osttanim spotkaniem partnerskim GUIA. Spotkanie rozpoczął wernisaż wystawy fotograficznej zawierającej zdjęcia z całego GUIA projektu, prezentująca wszystkie spotkania GUIA. W trakcie całego festiwalu odbyło się 16 wydarzeń. W przeważnej części były to prezentacje teatralne wyprodukowane przez GUIA partnerów, warsztaty, spotkania, dyskusje, otwarte próby. Był to juz trzeci festiwal GUIA, w związku z czym mogliśmy zobaczyć produkcje artystyczne będące kolejnym spektaklem grupy prezentującej się już na wcześniejszych festiwalach - np. spektakle z Belgii i Czech, lub reżysera czy instruktora, z którego pracą spotkaliśmy się wcześniej w ramach GUIA projektu. np. Justyna Wielgus, która prowadziła warsztaty taneczne w Polsce podczas spotkania Ship of Love, poprowadziła warsztaty z uczestnikami festiwalu w Zagrzebiu. Podczas Festiwalu zostały przeprowadzone liczne wywiady z uczestnikami podsumowujące bieżące działania jak i cały projekt GUIA. Na bazie tych wywiadów został wyprodukowany film, który można zobaczyć na stronie www.guideusintoarts.eu w zakładce Meetings/Zagreb.

Z Polski wyjechał 1 słuchacz, 1 pracownik.

Działania krajowe:

1.

21- 22. 03-2013 Inkluzyjne warsztaty artystyczne p.t. "Ship of Love"

Organizator: Dom Kultury Rakowiec, filia Ośrodka Kultury Ochoty,

Warszawa, Polska.

„Statek miłości” to piąte spotkanie partnerskie projektu GUIA zorganizowane przez Dom Kultury „Rakowiec”, filię OKO. Na „pokład” Statku Miłości przybyło 52 pasażerów z 8 państw Europy (Anglia, Belgia, Chorwacja, Czechy, Niemcy, Rumunia, Polska, Turcja). W trakcie 3-dniowego rejsu odbyły się 4 rodzaje warsztatów artystycznych:

WARSZTAT TEATRALNY „W poszukiwaniu synchronii”

Prowadziła Justyna Sobczyk -  pedagożka teatru. Założycielka Teatru 21, który od 8 lat prowadzi i rozwija w Warszawie. Absolwentka Wydziału Pedagogiki Teatralnej na Universität der Künste w Berlinie.

WARSZTAT TANECZNY „A ty mnie na wyspy szczęśliwe zawieź...”

Prowadziła: Justyna Wielgus – aktorka, tancerka, animatorka ruchu, od 11 lat związana z Teatrem Węgajty/projekt terenowy. Współpracowała z tancerką i choreografką Adalisą Menghini (TanzFabrik/Berlin). Związana z Centre of Performing Art. Odbyła roczną rezydencję w Narodowym Teatrze Lalkowym/Teatri Kombetar i Kukullave w Tiranie.

WARSZTAT FILMOWY „Kamera jak statek – język filmu językiem miłości"

Prowadził: Bartek Konopka - reżyser filmowy, jego film Królik po Berlinsku został nominowany na Oscara w 2009 r. Rezyser filmów Lęk wysokości (2011), Sztuka znikania (2013)

WARSZTAT LALKARSKI „Lalkowe randez vouz”

Prowadził Ilir Dragovoja – urodzony w Albanii reżyser teatralny, antropolog kultury. W programie były również zajęcia performatywne prowadzone przez grupę „Performeria Warszawa” oraz publiczny pokaz finałowy prezentujący pracę wszystkich 4 grup podczas warsztatów.

Tematem przewodnim spotkania była MIŁOŚĆ, która jest esencją życia potrzebną każdej istocie a równocześnie zawsze stanowi duże wyzwanie, bez względu na to, czy jest się osobą pełno- lub niepełnosprawną. Do zajęć instruktorzy przygotowali tzw. Labirynt Miłości nazywający uczucia, które najczęściej miłości towarzyszą: bezpieczeństwo, bliskość, szczęście, synchronia, pożądanie, flirt, wstyd, cierpienie, ból, niespełnienie, zazdrość. W nawiązaniu do tych wyrazów instruktorzy zbudowali strukturę swoich warsztatów. Każdy z uczestników mógł wybrać swoją ścieżkę lub miejsce w labiryncie, do którego chciałby dotrzeć albo z niego wypłynąć, albo go uniknąć. Pracowaliśmy w 4 stałych grupach, dążyliśmy jednak do wspólnego publicznego performansu, w którym miały się połączyć nasze działania.  

Wyszliśmy z założenia, że spektakl finałowy nie jest naszym celem nadrzędnym. Aktywność warsztatowa służyła przede wszystkim spotkaniom: z sobą, z innymi, z tematem oraz ze sztuką a dopiero w drugiej kolejności dążyliśmy do osiągnięcia kompatybilnej formy.

Film ze spotkania Ship of love można zobaczyć na stronie www.guideusintoarts.eu w zakładce Meetings/Warsaw.

23.03 2013 "Dzień Performatywny" w ramach spotkania "Ship of love" - dzień poświecony różnorodnym działaniom artystycznym -tanecznym, plastycznym, gram, happeningom itp. Działania wzmacniające integracje grupy oraz wprowadzające nowe elementy do spotkania. 

20.03 – 19.04 2013 Wystawa mandal Johna Webstera tworzonych  w trakcie procesu twórczego z osobami niepełnosprawnymi – otwarcie wystawy było wydarzeniem towarzyszącym spotkaniu Ship of love w Warszawie.

23.03.2013 Spektakl finałowy "Ship of love" zamykający 4 dniowe spotkanie GUIA w Warszawie.

20.03.2013 Spotkanie uczestników GUIA w Instytucie Teatralnym w Warszawie w celu obejrzenia spektaklu Teatru 21, w reżyserii Justyny Sobczyk. Aktorami Teatru 21 są osoby niepełnosprawne.22.03 2013 Prelekcja Johna Webstera połączona z prezentacją dotyczącą procesu tworzenia mandal elektronicznych w arteterapii.

27.02.2012 - Premiera spektaklu teatralnego "Piękna na swój sposób" w DK Rakowiec, filii OKO w Warszawie. Spektakl został zrealizowany na potrzeby Festiwalu GUIA w ramach spotkania partnerskiego w Brukseli. Aktorami było 5 osób niepełnosprawnych.

Działania upowszechniające:

  1. Zamieszczenie informacji o projekcie na stronie internetowej DK Rakowiec - www.rakowiec.art.pl.
  2. Zamieszczenie relacji ze spotkania partnerskiego odbywającego się w Warszawie na stronie internetowej DK Rakowiec oraz na funpagu DK Rakowiec na Facebooku.
  3. Zamieszczenie artykułu o spektaklu Piękna na swój sposób realizowanego przed wyjazdem na festiwal GUIA do Brukseli w Gazecie Ochoty Ursusa i Włoch.  
  4. Zamieszczenie informacji o projekcie na stronie internetowej OKO - www.oko.com.pl
  5. Zamieszczenie informacji o projekcie w broszurze OKO wyprodukowanej na potrzeby Konferencji Kultury odbywającej się w Warszawie w 2012. Buszura poświęcona jest współpracy z zagranicą OKO i cała promuje i rozpowszechnia projekty, które OKO realizuje z funduszy Grundtviga.
  6. Prezentacja projektu po jego zakończeniu odbędzie się wewnątrz własnej organizacji, dla pracowników OKO.
  7. W ramach projektu nawiązaliśmy bliską współprace z lokalnymi organizacjami takimi jak Środowiskowy Dom Samopomocy pod Skrzydłami, Stowarzyszenie Otwarte Drzwi, Instytut Teatralny, Teatr 21, Warsztat Terapii Zajęciowej św. Wincentego, WTZ Caritas, Niezależna Grupa Performeria Warszawa. Te wszystkie organizacje współpracowały z nami przy projekcie GUIA i zapoznały się bardzo szczegółowo z projektem. W SDSP pod Skrzydłami została wyeksponowana wystawa prezentująca udział członków Środowiskowego Domu w GUIA projekcie.
  8. Prezentacja projektu na konferencji Zdobywamy przestrzeń publiczną w Pradze.
  9. Przedstawienie projektu GUIA w ramach prezentacji na konferencji "Teatr wykluczonych wczoraj dziś i jutro"  na Międzynarodowym Biennale Spotkania Teatralne Terapia i Teatr w Łodzi, czerwiec 2012.
  10. Przedstawienie projektu GUIA w Instytucie Teatralnym przed spektaklem Teatru 21, na który zostali zaproszeni uczestnicy warszawskiego spotkania partnerskiego oraz szeroka publiczność z Warszawy.
  11. Projekt był  prezentowany na stronie ENCC (European Network of Culural Centres) web site; http://www.encc.eu/, oraz informacja o warszawskim spotkaniu Ship of Love została wysłana przez newsletter do członków tej organizacji obejmującej kilkaset osób z centrów kultury z całej Europy.

Działania ewaluacyjne:

Podczas projektu były zastosowane trzy rodzaje ewaluacji:

1 . Ocena procesu i rezultatów:

  • Przy każdym spotkaniu partnerskim zorganizowaliśmy spotkania służące podsumowaniu, wymianie doświadczeń, poglądów, refleksji wszystkich uczestników projektu.
  • Spotkania dla twórców w celu wymiany doświadczeń  i metodologii ich pracy z osobami niepełnosprawnymi. 

2. Ocena dokonana przez uczestników niepełnosprawnych

Na początku projektu zaplanowaliśmy opracowanie konkretnego narzędzia ewaluacyjnego dla osób niepełnosprawnych. Ale w trakcie projektu uznaliśmy, że nie można zaproponować uczestnikom niepełnosprawnym tylko jednego narzędzia ewaluacyjnego. Opracowaliśmy więc trzy różne narzędzia ewaluacyjne:

  • Ewaluacja poprzez sztukę na przykład: obrazy, rysunki, ruch, dźwięk.
  • Wideo wywiady z uczestnikami spotkań.
  • Pisemne i ustne informacje zwrotne na przykład ; flipcharty,  dyskusje pomiędzy uczestnikami i moderatorami po przedstawieniach, które zostały nagrane lub spisane.

Wyniki tej ewaluacji były przesyłane do wszystkich partnerów.

3 . Ankiety ewaluacyjne:

Opracowaliśmy wspólną ankietę dla każdego spotkania partnerskiego. Kwestionariusz  był wysyłany do wszystkich uczestników spotkania po powrocie do domu. Wypełnione ankiety zostały przesłane do koordynatora krajowego, każdego z partnerów.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
23
W wyjazdach zagranicznych: 
18
Produkty
Produkty projektu: 

Osiągnięte rezultaty:

  • strona internetowa: www.guideusintoarts.eu
  • płyta DVD
  • mapy metodyczne  z mapami metodycznymi i dokumentacją ze wszystkich spotkań
  • dokumentacja fotograficzna i filmowa projektu
  • archiwum doświadczeń: zbiór wywiadów i informacji zwrotnych, opis metod używanych przez prowadzących warsztaty z organizacji partnerskich.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

strona internetowa www.guideusintoarts.eu

DVD - GUIA

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Pracownicy DK Rakowiec, filii OKO dzięki projektowi GUIA poszerzyli swoje umiejętności socjalne w kontakcie z osobami niepełnosprawnymi. Przełamali bariery, obawy, czasami strach, który odczuwali wcześniej w np. w kontakcie z osobą chorująca psychicznie, lub upośledzoną mentalnie. Obecnie nie boją się współpracować, współtworzyć, komunikować z otwartością i naturalnością z osobami niepełnosprawnymi.

W DK Rakowiec, filii OKO już wcześniej realizowaliśmy projekty dla osób zagrożonych wykluczeniem – cykl warsztatów artystycznych dla osób niepełnosprawnych oraz dla trudnej młodzieży  Strefa Otwarta. Projekt GUIA przekonał nas do słuszności takiego kierunku działania. Planujemy kontynuować naszą działalność skierowaną do grupy osób zagrożonych wykluczeniem. Dzięki projektowi GUIA mamy bardziej zaangażowaną kadrę instruktorów, którzy poszerzyli swoje kompetencje i w zakresie pracy artystycznej z osobami niepełnosprawnymi i pogłębiła się ich samoidentyfikacja z taką działalnością.  

Projekt wywarł bardzo duży wpływ na rozwój zawodowy nauczycieli – reżyserów, instruktorów. Poprzez uczestnictwo  w projekcie nie tylko poszerzyli swoje umiejętności, ale też nawiązali szerokie kontakty i te przyniosły im nowe możliwości rozwoju. Wiele z nich tworzy nowe projekty w nowych międzynarodowych kooperacjach, złożonych z partnerów oraz współpracowników GUIA projektu.  

Projekt przełożył się bardzo pozytywnie na współpracę z lokalnymi organizacjami ze sfery socjalnej. Np. we wrześniu 2103 po raz drugi zrealizowaliśmy wspólną kampanię społeczną p.t. Ochoczo Razem, poświęconej uwrażliwianiu świadomości społeczeństwa na problemy osób chorujących psychicznie. Partnerami w tej kampanii jest 12 organizacji z Ochoty ze sfery publicznej i prywatnej.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Najlepszym świadectwem będzie kilka cytatów z ankiet ewaluacyjnych: Sebastian, instruktor teatralny, który przed projektem nigdy nie pracował z osobami niepełnosprawnymi, odpowiada na pytanie: Czy projekt był wkładem w rozwój twojego życia zawodowego lub prywatnego? Jeżeli tak, to jak byś określił ten wkład? Jeżeli nie, to napisz dlaczego.

Odpowiedź: „Projekt otworzył mi nową perspektywę widzenia świata. Uświadomił piękno i radość życia drzemiące w ludziach niepełnosprawnych. Sprawił, że przestałem zauważać niepełnosprawność i odnalazłem poza nią człowieka a także pozwolił pogodniej spoglądać na własne życie. Dzięki warsztatom postanowiłem zająć się pracą z osobami niepełnosprawnymi. Dały mi one podstawowe techniki i umiejętności interpersonalne do takiej pracy.”

Sebastian wyjechał do Emden jako słuchacz. Po tym wyjeździe wziął udział w dwóch projektach realizowanych w DK Rakowiec, tym razem jako instruktor integracyjnych zajęć teatralnych, z udziałem osób niepełnosprawnych.

Agnieszka, opiekunka w Warsztacie Terapii Zajęciowej. Odpowiada na to samo pytanie:  „Pomimo to, że już wcześniej znałam wiele tych ćwiczeń teatralnych poznałam więcej możliwości pracy i prawdziwą integrację poprzez teatr, ten projekt był dla mnie szalenie inspirujący i pokazał mi wiele nowych form pracy.”

Janusz, uczestnik niepełnosprawny, aktor spektaklu „Piękna na swój sposób” odpowiada na to samo pytanie odnośnie wyjazdu do Brukseli: „Oczywiście, jak najbardziej ten wyjazd pozwolił mi poznać ich kulturę, zwyczaje itp. Zarazem poznać nowych ludzi z innych krajów i większą mam otwartość do ludzi i zdałem sobie sprawę, że muszę się nauczyć języka obcego, żeby się z nimi dogadywać.”

Emilia, uczestniczka niepełnosprawna, aktorka spektaklu „Piękna na swój sposób” odpowiada na to samo pytanie: „Było to fajne odkrycie w nowym miejscu, doświadczyłam tego, że ludzie są mili, pierwszy raz leciałam samolotem i byłam za granicą. Nauczyłam się jak się odprawia na lotnisku, sprawdza bagaże. Mogłam użyć kilku słów po angielsku, których nauczyłam się w Polsce. Na warsztatach tanecznych nauczyłam się jak się wyginać, poruszać, pracować w grupie. Cieszyłam się, że mogę wystąpić w Brukseli, w nowym miejscu. „

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Rezultaty projektu takie jak strona guideusintoarts.pl oraz dvd są ogólnie dostępne. Mogą być wykorzystane przez każdego kto poszukuje nowych inspiracji, metodologii pracy z osobami niepełnosprawnymi. Główną inspiracją do stworzenia tego projektu było to, że instruktorzy, których zapraszaliśmy do współpracy z osobami niepełnosprawnymi często deklarowali dobre chęci, ale brak doświadczeń i wiedzy w tym zakresie. Artyści, którzy chcą tworzyć z osobami niepełnosprawnymi mogą zdobyć wiedzę na przykład z naszych map metodologicznych. Są to dokumenty zamieszczone na stronie www projektu oraz na GUIA DVD. Zostały przygotowane przez nauczycieli GUIA projektu – reżyserów, instruktorów pracujących z osobami niepełnosprawnymi i zawierają opisy metodologii pracy instruktorów, ich założenia,  wiedzę ogólną, jaką nabyli podczas swoich doświadczeń w pracy z osobami niepełnosprawnymi.

Te mapy wraz z raportem z każdego spotkania partnerskiego, zdjęciami i filmami tworzą razem wartościowy materiał edukacyjny, który może służyć innym.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„Zatem zorganizowaliście wspólnie zaplanowane wydarzenie warsztatowe, które łączyło doświadczenie intensywnej, skoncentrowanej nauki z zabawą i poszukiwaniem. To była podróż, która zapadła mi w pamięć – zarówno na polu zawodowym (jako osoba dorosła ucząca się) i jako człowiek.” Tania

„Uważam, że to doświadczenie dało mi olbrzymie możliwości. Miałam możliwość spotkania z samą sobą, z moją prawdziwą naturą oraz połączenia z innymi w głęboko wzruszający sposób. Warsztaty taneczne pozwoliły mi zaufać, odpocząć i otworzyć się na teraźniejszą chwilę, na innych oraz znaleźć mocniejszą podstawę w ciele. Potrafiłam podjąć wyzwanie z samą sobą w najbardziej satysfakcjonujący mnie sposób. Czy można prosić o jeszcze???!!!”

Julie

“Po pierwsze, chcę podziękować Wam za wspaniałe dni GUIA w Warszawie. To było tak mocne doświadczenie, pełne kreatywności i szacunku. I przede wszystkim, tak dobrze zorganizowane z dużą dozą miłości…Czułam się bardzo uprzywilejowana, że mogę uczestniczyć w tych wyjątkowych dniach w zaśnieżonej Warszawie.”

Caroline

„Mam nadzieję, że takie projekty będą płonąć na świecie i zaspokoją pasje cudownych ludzi, którzy potrzebują pomocy. Uczestnictwo w warsztatach i stworzenie po próbie ciekawego podsumowania, które podoba się i jest oglądane przez innych, daje także ogromną satysfakcję każdemu. Wszyscy zakończyliśmy rejs z inteligentnym „koszykiem” pomysłów.

Warsztaty taneczne zainspirowały mnie do prowadzenia innych warsztatów związanych z pomaganiem innym poprzez taniec i do zachęcania ludzi, którzy są unieruchomieni w fotelu, by się ruszyli!! To może pomóc im w życiu codziennym na holistycznym poziomie (w ujęciu całościowym)” Harriet

„Wyjazd dał mi szansę przede wszystkim wymiany doświadczeń i nawiązania współpracy w  przyszłości. Poznanie nowych technik pracy nad rytmem. Przede wszystkim przełamanie bariery językowej” (Agnieszka odnośnie spotkania partnerskiego w Londynie)

„Tak, ten wyjazd wpisał się w odpowiedni moment mojego życia zawodowego, kiedy szukałam inspiracji dla rozwoju grupy prowadzonej przeze mnie. Do tej pory utrzymywałam, że ten skład grupy jest zamknięty, że chcę pracować tylko z osobami z zespołem Downa, a okazało się, że wymieszanie wielu różnych nietypowych osób daje cudowne szanse na odkrywanie nowych jakości teatralnych. Wyjazdy dały szanse żywej otwartej rozmowy na temat teatru i sztuki wogóle, która angażuje osoby wykluczone....to był dla mnie luksusowy czas na refleksie, rozmowę, inspiracje.” Justyna (dodam tylko, że od tamtego momentu Justyna wyreżyserowała spektakl teatralny, w którego obsadzie są 2 profesjonalne aktorki oraz 1 aktorka z zespołem Downa, czyli zrealizowała dokładnie to, co założyła w wypowiedzi powyżej. Spektakl się nazywa „Śmiertelnie trudna gra”, jest o temacie śmierci.  Jest to produkcja wyjazdowa, z którą grupa jeździ po wielu szkołach i ośrodkach w Polsce. 

Feedback Ilony, przedstawicielki Stowarzyszenia Inventura, które deklarowało na początku projektu żal z powodu niskiego zainteresowania widzów dla ich spektakli. Inventura prowadzi teatr z osobami chorującymi psychicznie w Pradze w Czechach. „Wczoraj mieliśmy premierę naszej nowej gry Dasa, wstawaj! i było naprawdę dobrze! Chciałbym powiedzieć, że zrobiliśmy duży krok do przodu i będziemy szli dalej na pewno!:) Krok po kroku stajemy się coraz  bardziej znani i mamy więcej i więcej widzów, którzy przychodzą na nasze przedstawienia. GUIA żyje :)!”

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

Zostaje tylko podziękować za możliwość realizacji projektu, dzięki któremu tyle osób wzbogaciło swoje życie i poszerzyło wiedzę i umiejętności.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Imię i nazwisko: Anita Szaboova
Data wypełnienia formularza/karty: 
18.11.2013

Ageing With Active Knowledge and Experience

Tematyka działań: 
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Wolontariat
Zagadnienia pedagogiczne / dydaktyczne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Centrum Inicjatyw Senioralnych
ul. Mickiewicza 9a, 60-833 Poznań
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Centrum Inicjatyw Senioralnych jest miejską jednostką organizacyjną. Celem działalności Centrum jest poprawa jakości życia seniorów, w tym zwiększenie ich uczestnictwa w życiu społecznym, szczególnie w obszarze edukacji, zdrowia, kultury i sztuki.

Wychodzimy naprzeciw zarówno osobom w wieku 50+, by czerpać z ich działań inspirację, korzystać z wiedzy i doświadczenia, jak i seniorom, chcąc dopomóc tej grupie społecznej w podniesieniu jakości życia i zaktywizować w taki sposób, by twórczo i z satysfakcją uczestniczyła w życiu miasta.

Prowadząc Punkt Informacji 50+ zbieramy informacje o ofercie aktywizującej z terenu całego miasta i rozpowszechniamy je w środowiskach seniorskich, jednocześnie zachęcając do udziału w nich. Zakres tematyczny jest niezwykle bogaty i stale się rozszerza. Promujemy m.in. lektoraty językowe, zajęcia sportowe, wydarzenia kulturalne i zajęcia artystyczne, zajęcia komputerowe oraz organizacje, w których osoby 50+ mogą podjąć pracę wolontaryjną. Prowadzimy i informujemy o bezpłatnym poradnictwie prawnym, ekonomicznym i psychologicznym oraz rozpowszechniamy informacje dotyczące praw seniorów oraz badań profilaktycznych i wsparcia w opiece. Uważamy, że nie ma działań zbędnych i nawet te niszowe warte są wsparcia, jeśli tylko znajdują się na nie odbiorcy. Oferta jest zbierana rzetelnie, informacje na bieżąco weryfikowane i regularnie aktualizowane. Poprzez nawiązywanie współpracy i partnerstw z podmiotami zajmującymi się aktywizacją seniorów Centrum przyczynia się także do stymulowania tej oferty.

Prowadzimy projekty stałe, w ramach których odbywają się cykliczne wydarzenia dedykowane seniorom. Wszystkie mają na celu ułatwienie seniorom poznawania oferty oraz podmiotów, które ją dla nich przygotowują.

Tytuł projektu: 
Ageing With Active Knowledge and Experience
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-PL1-GRU06-19982 1
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Polska
Litwa
Włochy
Rumunia
Łotwa
Cele projektu: 
  • udoskonalenie metod nauczania i aktywizacji osób po 50. roku życia,
  • poszerzenie wiedzy dotyczącej potrzeb i oczekiwań edukacyjnych osób starszych,
  • poprawa metod dydaktycznych oraz sposobów zarządzania organizacjami kształcenia osób starszych,
  • poszerzanie obszarów działań edukacyjnych organizacji i instytucji biorących udział w projekcie,
  • przenoszenie dobrych praktyk europejskich na grunt lokalny,
  • przezwyciężenie stereotypów dotyczących możliwości osób starszych.
Obszary tematyczne: 
  • Uczenie międzypokoleniowe/uczenie się w starszym wieku/emeryci
  • Wolontariat
  • Pedagogika i dydaktyka
Grupa docelowa słuchaczy: 

Osoby w wieku 50+

Jakie były początki projektu: 

Pomysłodawcą projektu było Centrum Inicjatyw Senioralnych, które naturalnie stało się liderem projektu. Poszukiwaliśmy partnerów tak, aby zakres ich działalności był gwarantem wysycenia zagadnień zaplanowanych do realizacji w projekcie. Dopracowanie ostatecznej treści i filarów projektu było efektem wspólnej pracy.

Poszukiwanie partnerów odbywało się za pośrednictwem baz udostępnionych przez FRSE.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Podczas trwania projektu u każdego z partnerów zorganizowane zostało jedno spotkanie partnerskie. Podczas tych spotkań w zespole projektowym, złożonym z międzynarodowej kadry i słuchaczy seniorów, omawialiśmy zagadnienia związane z metodyką nauczania osób starszych i zapoznawaliśmy się z dobrymi praktykami wszystkich partnerów. Poruszaliśmy kwestie dotyczące różnych sposobów motywowania seniorów do nauki, organizacji wolontariatu osób 50+ oraz wykorzystania TIK w nauczaniu osób starszych. Czerpaliśmy również z wiedzy i doświadczeń samych seniorów, którzy dzielili się z nami własnymi spostrzeżeniami i oczekiwaniami dotyczącymi uczenia się w dorosłym życiu.

Spotkania projektowe:

  • Poznań, Polska, październik 2011 – Spotkanie otwierające projekt, na którym omówiono metody zarządzania projektem. Spotkanie służyło wymianie doświadczeń dotyczących wykorzystania potencjału lokalnych organizacji pozarządowych oraz instytucji publicznych w edukacji osób 50+.
  • Turyn, Włochy, luty 2012 – Tematyka: Metody rozwoju wolontariatu osób 50+ (organizacja wolontariatu i sposoby motywowania osób 50+ do pracy wolontaryjnej).
  • Wilno, Litwa, czerwiec 2012 – Tematyka: Metody formalnej i nieformalnej edukacji na Litwie, edukacja poprzez zajęcia kulturalne.
  • Madryt, Hiszpania, październik 2012 – Tematyka: Edukacja kobiet po 50 roku życia; obszary działalności kobiecych organizacji pozarządowych w Madrycie i Hiszpanii.
  • Targu Jiu, Rumunia, marzec 2013 – Tematyka: Wymiana doświadczeń związanych z uczeniem osób po 50 roku życia obsługi komputera i korzystania z internetu.
  • Jełgawa, Łotwa, czerwiec 2013 – Spotkanie zamykające projekt – konferencja, na której oficjalnie zaprezentowano wyniki badania potrzeb edukacyjnych osób 50+ i motywacji do wolontariatu zrealizowanego we wszystkich krajach partnerskich.

Działania krajowe (m.in.):

  • Poznań, październik 2011 r. - organizacja konferencji z udziałem słuchaczy i przedstawicieli lokalnych organizacji pozarządowych
  • Regularne opracowywanie polskich wersji wypracowanych wspólnie z międzynarodowymi partnerami materiałów w formule „know-how”
  • Promocja kształcenia ustawicznego i rezultatów projektu podczas dużych wydarzeń lokalnych, takich jak targi „Aktywni 50+” oraz „Senioralni. Poznań”
  • Przeprowadzenie ankiety badającej potrzeby edukacyjne i motywację do wolontariatu wśród osób po 50 roku życia
  • Kursy językowe dla słuchaczy, wolontariuszy i kadry z języka roboczego projektu
  • Projekt "Podaj dalej" - implementacja jednej z dobrych praktyk zidentyfikowanych przez zespół projektowy AWAKE na Łotwie - program indywidualnych lekcji obsługi komputera i internetu, prowadzony w oparciu o wolontariat osób starszych.

Upowszechnianie

Dla sukcesu AWAKE kluczowymi były aktywne zaangażowanie instruktorów, nauczycieli, organizacji publicznych i prywatnych oraz świadomość ludzi starszych na temat celów kształcenia ustawicznego. Stworzyliśmy i konsekwentnie wykorzystywaliśmy wspólną "markę AWAKE" (akronim i logo) oraz ujednolicone dokumenty. W celu rozpowszechniania informacji na temat metod stosowanych przez partnerów, najlepszych praktyk oraz proponowanych rozwiązań, korzystaliśmy z wypracowanych dotąd narzędzi komunikacji (zakładki poświęconej projektowi na własnej stronie internetowej, Punktu Informacji 50+ działającego w siedzibie CentrumIS, artykułów w lokalnych gazetach, audycji radiowych, etc.) oraz narzędzi internetowych, takich jak Facebook, Skype czy YouTube. W trakcie realizacji projektu regularnie uczestniczyliśmy w licznych konferencjach, seminariach i warsztatach, na których prezentowaliśmy podejmowane przez CentrumIS działania, w tym również rezultaty projektu AWAKE. Informacje o realizacji projektu oraz rezultaty implementacji dobrych praktyk, znalazły się również w przygotowywanych przez Centrum w toku przebiegu projektu, materiałach o działalności jednostki, takich jak broszury ogólne i tematyczne (np. o wolontariacie).

Ewaluacja

Na początku realizacji projektu stworzono trzy kwestionariusze, służące do bieżącej oceny postępów prac w projekcie oraz oceny komunikacji. Ewaluacja prowadzona była średnio co trzy miesiące, każdy partner zobowiązany był do przygotowania własnej oceny. Na podstawie syntetycznych materiałów wspólnie ocenialiśmy postępy w odniesieniu do założeń. Ważnym punktem każdego spotkania partnerskiego była analiza czy zaplanowane etapy realizacji projektu przebiegają zgodnie z planem. Właśnie podczas bezpośrednich spotkań, w związku z różnicami w językowych kompetencjach partnerów, najłatwiej było omówić ewentualne trudności i wspólnie wypracować rozwiązania i kompromisy.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
40
W wyjazdach zagranicznych: 
5
Produkty
Produkty projektu: 

STRONY INTERNETOWE PROJEKTU

POTRZEBY EDUKACYJNE OSÓB PO 50 ROKU ŻYCIA

  • Kwestionariusz potrzeb edukacyjnych osób po 50 roku życia
  • Arkusz kalkulacyjny (służący do zbierania danych z kwestionariusza)
  • Potrzeby i oczekiwania edukacyjne osób po 50 roku życia (publikacja)

METODY UCZENIA

  • Jak wykorzystać potencjał lokalnych instytucji i organizacji w edukacji osób po 50 roku życia
  • Jak wykorzystać potencjał wolontariatu na rzecz aktywnego starzenia się
  • Jak wykorzystać zajęcia kulturalne w edukacji osób po 50 roku życia
  • Jak wykorzystać potencjał organizacji pozarządowych w edukacji osób po 50 roku życia
  • Jak wykorzystać TIK w edukacji osób po 50 roku życia
  • Jak wykorzystać TIK w edukacji osób po 50 roku życia. Wskazówki dla instytucji europejskich

Wskazówki dotyczące wykorzystania TIK uzupełniono o dwa aneksy jak promować zdobywanie e-kompetencji:

  • Wprowadzenie do TIK dla osób 50+. Poradnik praktyczny
  • Zbiór dobrych praktyk w uczeniu TIK osób 50+

INSTRUMENTY MONITORINGU I EWALUACJI W PROJEKCIE

Kwestionariusze monitoringu i ewaluacji w projekcie:

  • Kwestionariusz oceny efektywności komunikacji między partnerami
  • Kwestionariusz oceny spotkania
  • Kwestionariusz oceny partnerstwa

FILMY

Kampania promująca uczenie się przez całe życie złożona z czterech 1-minutowych filmów zachęcających seniorów do aktywnego spędzania czasu na emeryturze.

Wszystkie materiały dostępne są na http://centrumis.pl/projekt-awake.html

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

W efekcie długotrwałej współpracy wypracowaliśmy nowe programy i propozycje dla nauczycieli, trenerów oraz pracowników organizacji pozarządowych i instytucji publicznych, którzy na co dzień zajmują się nieformalną edukacją seniorów. Materiały są na tyle uniwersalne i czytelne, że mogą korzystać z nich także sami seniorzy, wolontariusze lub animatorzy społeczności lokalnych.

Wszystkie wypracowane produkty zostały rozpowszechnione i są udostępnione na projektowej podstronie CentrumIS oraz w bazie European Shared Treasure http://www.europeansharedtreasure.eu/detail.php?id_project_base=2011-1-PL1-GRU06-19982

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Dla Centrum Inicjatyw Senioralnych jako młodej instytucji, nie posiadającej dotąd w Polsce żadnego wzorca, rozpoczęta w roku 2011 realizacja projektu AWAKE, stała się przede wszystkim inspiracją do budowania nowych kierunków rozwoju. Wymiana doświadczeń z europejskimi partnerami dostarczyła nam nowych pomysłów i gotowych rozwiązań w obszarze nauczania osób starszych. Stworzone w toku projektu produkty w formie "know-how" stały się i dla nas gotowymi narzędziami do tworzenia zróżnicowanej oferty edukacyjnej dla seniorów. Dostrzegliśmy i doceniliśmy wartość współpracy i wymiany doświadczeń i zasobów także na lokalnym gruncie, co zaowocowało nawiązaniem stałej współpracy z licznymi podmiotami i rozszerzeniem obszarów działalności. Dzięki temu staliśmy się widoczni nie tylko dla potencjalnych partnerów, oraz samych seniorów - zarówno odbiorców naszych działań, jak i nowych wolontariuszy, ale także dla mediów i lokalnych władz, które starają się wprowadzać systemowe zmiany w obszarze wspierania osób starszych.

Realizacja projektu miała ogromny wpływ na wzrost kompetencji i pewności siebie kadry CentrumIS. Dzięki kursom z języka angielskiego kadra w istotny sposób podniosła swoje kompetencje językowe, a praca w projekcie była okazją do praktycznego wykorzystania umiejętności zdobytych podczas kursu. Potrzeba stałego kontaktu z międzynarodowym zespołem spowodowała, że powszechne stało się korzystanie z dostępnych narzędzi TIK, niezbędnych do gromadzenia, przekazywania i wymiany informacji.

Wraz z podniesieniem kompetencji w zakresie znajomości języka obcego, umiejętności organizacyjnych oraz poszerzeniem wiedzy na temat metod nauczania osób starszych, pracownicy Centrum stali się ekspertami w dziedzinie projektowania działań edukacyjnych i aktywizujących w tej grupie wiekowej. Lepsze kompetencje pedagogiczne pociągnęły za sobą wzrost pewności siebie, a tym samym motywacji do podejmowania nowych, śmiałych wyzwań i realizowania innowacyjnych pomysłów.

Udział w wizytach i zdalny kontakt z partnerami wpłynął na poszerzenie wiedzy o krajach partnerskich i ich kulturach. Świadomość różnic kulturowych wpłynęła na lepsze zrozumienie, szczególnie w sytuacjach pojawiających się trudności komunikacyjnych.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Udział w działaniach projektowych pozwolił i zachęcił seniorów do śmiałej autoprezentacji posiadanej wiedzy i umiejętności i stworzył możliwość zdobycia nowych doświadczeń.

Udział w kursie językowym i wizytach partnerskich oraz współpraca w opracowywaniu materiałów pozwoliła słuchaczom zwiększyć kompetencje językowe oraz motywację do nauki i podejmowania dalszych działań, zwłaszcza na arenie międzynarodowej. Słuchacze zmobilizowani zostali do korzystania z dostępnych narzędzi TIK. Przyczyniło się to do zwiększenia samooceny i pozbycia się kompleksów, zwłaszcza w stosunku do seniorów z krajów zachodnich. Zagraniczne podróże obudziły w nich chęć poznawania innych kultur i ludzi z innych krajów.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Rozwinięta dzięki projektowi AWAKE działalność edukacyjna Centrum Inicjatyw Senioralnych jest bazą do dalszych poszukiwań dotyczących wyzwań stojących przed organizacjami zajmującymi się uczeniem seniorów oraz projektowania innowacyjnych rozwiązań edukacyjnych. Doświadczenia projektowe pozwalają nam podejmować nowe wyzwania z wiarą, że dzięki zasobom i umiejętności współpracy, jesteśmy w stanie rozwiązywać napotykanie trudności i znajdować optymalne rozwiązania w dziedzinie edukacji seniorów.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„Dzięki projektowi AWAKE zyskaliśmy dużo więcej niż mogliśmy przypuszczać.” – koordynator

„Uświadomiliśmy sobie, że naprawdę uczymy się przez całe życie.” - słuchacz

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Imię i nazwisko: Magdalena Krysińska-Sowa
Data wypełnienia formularza/karty: 
19.11.2013
Subskrybuje zawartość

Switch style