Polska

Książki 21 - Otwarta Społeczność Edukacji Dorosłych w ramach uczenia się przez całe życie dla społeczeństw międzykulturowych

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Edukacja międzykulturowa
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Inne
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Centrum Inicjatyw UNESCO
ul. Nowowiejska 38
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Damian Drużkowski
damian.druzkowski@unescocentre.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Centrum Inicjatyw UNESCO jest organizacją pozarządową, której celem jest angażowanie ludzi w budowanie społeczeństwa opartego na szacunku dla różnorodności oraz poczucia odpowiedzialności za środowisko społeczne i naturalne. Naszą misję realizujemy poprzez następujące działania: szkolenia, warsztaty, indywidualne wsparcie: coaching i toturing oraz kompleksowe projekty edukacyjne.

Nasze działania kierujemy do edukatorów, nauczycieli, młodzieży, lecz przede wszystkim kompleksowo: do całych społeczności lokalnych, w szczególności społeczności lokalnych Jeleniej Góry oraz mniejszych miejscowości i wiosek Dolnego Śląska i czeskiej strony Euroregionu Nysa (Liberecky Kraj).

Współpracujemy ze szkołami, bibliotekami oraz innymi organizacjami o charakterze edukacyjnym.

Dla słuchaczy dorosłych prowadzimy: warsztaty i szkolenia dotyczące rozwoju społeczności lokalnej, zarządzania czasem, w tym w szczególności czasem wolnym, warsztaty z zakresu wykorzystywania metody historii mówionej.

Podstawowe metody pracy to: metody aktywizujące, uczenie się przez doświadczenie, praca z wykorzystaniem nowoczesnych technologii, open space, Word cafe, appriciative inquiry, żywa biblioteka.

Tytuł projektu: 
Książki 21 - Otwarta Społeczność Edukacji Dorosłych w ramach uczenia się przez całe życie dla społeczeństw międzykulturowych
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2009-1-CZ1-GRU06-01991 2
Lata realizacji: 
2009 - 2011
Kraje uczestniczące: 
Czechy
Grecja
Niemcy
Hiszpania
Polska
Cele projektu: 

Celem projektu było wyposażenie osób dorosłych pracujących w bibliotekach, organizacjach pozarządowych oraz centrach kultury z Czech, Polski, Niemiec, Grecji i Hiszpanii (Galicji) w kompetencje wykorzystywania metod edukacji międzykulturowej i technologii informacyjnych. Umiejętności te uczestnicy wykorzystywali (i wciąż wykorzystują) podczas realizacji projektów dla dorosłych (powyżej 40 roku życia) w ich społecznościach lokalnych.

Cele szczegółowe projektu były następujące:

  • dzielenie się dobrymi praktykami w zakresie projektów związanych z edukacją międzykulturową poprzez wizyty studyjne oraz opisy dobrych praktyk zamieszczone na stronie internetowej (www.thebooks21.eu) oraz DVD
  • poznanie przez organizacje partnerskie oraz słuchaczy metodologii żywej biblioteki
  • zbudowanie trwałego partnerstwa pomiędzy organizacjami z Czech, Polski, Niemiec, Grecji, Hiszpanii
  • nawiązanie długofalowej współpracy wspartej przez technologie informacyjno – komunikacyjne (ning, dropbox)
Obszary tematyczne: 
Aktywne obywatelstwo
Edukacja międzykulturowa
Przeciwdziałanie dyskryminacji
Nowoczesne technologie
Dialog międzypokoleniowy
Grupa docelowa słuchaczy: 

Grupą docelową działań projektu byli:

  • pracownicy organizacji pozarządowych, w szczególności tych realizujących projekty o charakterze edukacyjnym bądź kulturowym
  • pracownicy bibliotek
  • społeczności lokalne w miejscowościach, miastach w których działają organizacje partnerskie, gdzie odbywały się działania lokalne

W przypadku polskiej organizacji, grupami docelowymi byli:

  • pracownicy Centrum UNESCO, zaangażowani zarówno w działania lokalne jak i międzynarodowe realizowane w ramach projektu
  • pracownicy oraz wolontariusze Książnicy Karkonoskiej w Jeleniej Górze, naszego lokalnego partnera w ramach projektu – słuchacze realizowanych przez nas projektów
  • biblioteki oraz instytucje odwiedzane przez nas podczas wizyt studyjnych
  • żywe książki, które brały udział w przygotowaniach oraz realizacji żywej biblioteki
  • czytelnicy w ramach żywej biblioteki, którzy uczestniczyli w lokalnej żywej bibliotece w Jeleniej Górze
Jakie były początki projektu: 

Projekt został zainspirowany przez partnerów z Czech i z Polski, którzy zaczęli rozwijać swoją współpracę transgraniczną, w szczególności w ramach Euroregionu Nysa. W metodzie żywej biblioteki dostrzegli ciekawą alternatywę do pracy z innością, dialogiem i rozwojem społeczności lokalnej. Następnie do projektu zaproszone zostały organizacje z Niemiec, Grecji i Hiszpanii (Galicji). Stwierdziliśmy bowiem, że możliwość porównania jak żywą biblioteką można stosować w różnych kątach Europy będzie ważną wartością dodaną projektu. Organizacje partnerskie znaleźliśmy poprzez kontaktowanie się z osobami, które z nami wcześniej współpracowały przy realizacji innych projektów – te osoby pomogły nam znaleźć właściwych partnerów.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Na projekt składało się:

5 spotkań partnerskich:

  1. W Polsce, w lutym 2010
  2. W Czechach, w czerwcu 2010
  3. W Niemczech, w listopadzie 2010
  4. W Hiszpanii (Galicji), w marcu 2011
  5. W Grecji, w kwietniu 2011

Pierwsze spotkania miały charakter zapoznawczy: poznanie partnerów, indywidualnych osób zaangażowanych w projekt, społeczności lokalnych, w których partnerzy funkcjonują. Począwszy od pierwszego spotkania spotykaliśmy się z przedstawicielami organizacji, instytucji które miały już doświadczenia z realizacją żywej biblioteki. Podczas trzeciego spotkania miała miejsce ewaluacja mid term, a na ostatnim – ewaluacja końcowa. Spotkania ewaluacyjne miały też miejsce na poziomie lokalnym.

Podczas każdego spotkania partnerskiego miały miejsce wizyty studyjne w bibliotekach, organizacjach, instytucjach, wymiana doświadczeń dotyczących bieżących działań lokalnych, planowanie „produktów” partnerstwa, warsztaty i wykłady z tematów, które uważaliśmy za istotne oraz na koniec ewaluacja każdego spotkania. W spotkaniach partnerskich brali udział zarówno słuchacze jak i pracownicy naszej organizacji.

Działania krajowe to głównie przygotowanie, implementacja oraz ewaluacja żywej biblioteki organizowanej we współpracy z Książnicą Karkonoską. To działanie było realizowane głównie przez słuchaczy, przy wsparciu zespołu naszej organizacji. Miało miejsce w marcu 2011 roku.

Żywa biblioteka organizowana przez nas w Jeleniej Górze zorganizowana została we współpracy z Książnicą Karkonoską. Obecne w niej żywe książki odpowiadały wcześniej zrobionej analizie lokalnych stereotypów i uprzedzeń, identyfikacji grup, które w okolicach Jeleniej Góry często spotykają się z dyskryminacją, niezrozumieniem. Uczestnicy żywej biblioteki byli zaskoczeni tym, że taka metodologia istnieje. Tego typu projekt organizowany był w Jeleniej Górze po raz pierwszy. W ankietach ewaluacyjnych wspominali, że niejednokrotnie była to dla nich pierwsza możliwość, żeby porozmawiać z „innym”, spotkać się z własnymi uprzedzeniami i stereotypami. Naszą żywą bibliotekę odwiedziło blisko 200 „czytelników”.

Działania upowszechniające przebiegały dwutorowo:

  • Międzynarodowo – gdzie głównymi narzędziami była ulotka – dystrybuowana podczas lokalnych żywych bibliotek oraz strona internetowa, facebook
  • Lokalnie – gdzie każdy partner decydował o sposobach, były to głównie lokalne media (radio, prasa, telewizja), przykłady:

http://www.thebooks21.eu/press-info/

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
250
W wyjazdach zagranicznych: 
4
Produkty
Produkty projektu: 

Najważniejszym, i najczęściej wykorzystywanym produktem partnerstwa jest strona internetowa:

www.thebooks21.eu, która zawiera ważne informacje na temat przebiegu projektu, opisy dobrych praktyk oraz opisy realizowanych przez partnerów żywych bibliotek.

Produktem promującym stronę internetową była sześciojęzyczna ulotka (wszystkie języki partnerstwa + j. angielski), z której uczestnicy działań lokalnych mogli dowiedzieć się więcej o metodzie żywej biblioteki, o samym projekcie i o organizacjach partnerskich. Ulotki dystrybuowane były podczas lokalnych żywych bibliotek, oraz podczas innych projektów realizowanych przez partnerów – podczas których dzielili się oni z uczestnikami metodologią żywej biblioteki (np. w nawiązaniu do tematów takich jak: wolontariat, zarządzanie projektem, współpraca transgraniczna).

Na koniec projektu postanowiliśmy też wszystkie doświadczenia, które zdobyliśmy wspólnie przez te 2 lata zamieścić na DVD, są tam informacje ze strony internetowej oraz dodatkowe materiały – szczególnie dotyczące działań lokalnych, które „nie zmieściły się” na stronie.

Najważniejszym produktem projektu były żywe biblioteki, organizowane przez wszystkich partnerów partnerstwa. Dotyczyły one różnych tematów (stereotypy socjalne, międzypokoleniowe, kulturowe), oraz miały różną wielkość i zasięg. Każda żywa biblioteka była dostosowana do potrzeb społeczności lokalnej, w której była organizowana. Ta różnorodność sprawiała, że dużo nauczyliśmy się od siebie nawzajem o tym jak kreatywnie i różnorodnie można wykorzystywać tą metodę.

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Strona internetowa: www.thebooks21.eu, była niejednokrotnie prezentowana podczas projektów lokalnych oraz międzynarodowych przez organizacje partnerskie – jako dobra praktyka działań edukacyjnych.

Na realizowanych przez partnerów projektach dla dorosłych, edukatorów, młodzieży – były również dystrybuowane ulotki, które powstały podczas projektu.

Najważniejszym produktem, który będzie dalej wykorzystywany jest metoda żywej biblioteki. Wszystkie organizacje postanowiły wpisać żywą bibliotekę do regularnie corocznie realizowanych projektów.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Biorący udział w projekcie przedstawiciele naszej organizacji:

  • podwyższyli swoje kompetencje językowe (j. angielski i j. niemiecki)
  • poznali nowe technologie komunikacyjne, które obecnie wykorzystują w kolejnych projektach (np. webnode, dropbox)
  • mieli też okazję prowadzić szkolenia, warsztaty dla pracowników bibliotek, książek – które prowadzone były po raz pierwszy w ramach projektu, w tym roku będą przeprowadzone po raz kolejny
  • pracownicy organizacji poznali też metodę żywej biblioteki, która na stałe weszła do repertuaru naszych działań
  • nabyli też nowe umiejętności zarządzania projektem regionalnym w partnerstwie z partnerem jakim jest biblioteka
  • dzięki dobrze przygotowanym spotkaniom partnerskim mogli też bardzo kompleksowo poznać tradycje, wartości i inne aspekty kultury krajów uczestniczących w projekcie – które poszerzyły ich horyzonty na edukację międzykulturową. To doświadczenie dało dodatkowe inspiracje, które wykorzystują podczas  warsztatów i szkoleń z zakresu przygotowania międzykulturowego.
Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Dla biorących udział w projekcie słuchaczy, ważne było:

  • możliwość przełamania bariery językowej i tym samym deklarowany wzrost motywacji do nauki języka obcego
  • wykorzystanie nowoczesnych technologii (poznanie podczas szkoleń i warsztatów narzędzi wspierających proces zarządzania projektem  / tworzenie stron internetowych)
  • otwarcie nowych możliwości – poszerzenie oferty biblioteki, możliwość współpracy i wymiany metod / doświadczeń na linii biblioteki – organizacje pozarządowe
  • poznanie nowej metody pracy jaką jest nowa biblioteka, która na stałe weszła do repertuary działań realizowanych przez bibliotekę
  • możliwość poznawania dobrych praktyk z bibliotek z innych krajów oraz dzielenie się tymi dobrymi praktykami ze swoimi koleżankami i kolegami w pracy
  • edukacja międzykulturowa – dogłębne wprowadzenie w kulturę krajów partnerskich.

Najważniejszy długofalowy wpływ: to otwarcie na współpracę z trzecim sektorem, z organizacjami pozarządowymi oraz nowa metoda pracy – żywa biblioteka. Słuchacze pracujący w bibliotece zostali też zmotywowani do dalszej pracy z edukacją dorosłych na poziomie międzynarodowym, rok po zakończeniu projektu we współpracy z Centrum UNESCO opracowany został projekt międzynarodowego warsztatu dla seniorów.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Najważniejszą wartość projektu stanowiły 2 elementy:

  • metoda żywej biblioteki sama w sobie – która była nowym doświadczeniem dla wszystkich partnerów, ale poprzez adaptacje jej do lokalnych warunków oraz wzajemną wymianę doświadczeń mieliśmy okazję dogłębnie ją poznać i nauczyć się z nią pracować. Wszyscy partnerzy postanowili wykorzystywać nowo poznaną metodę w swojej dalszej pracy.
  • stabilne partnerstwo pomiędzy organizacjami oraz indywidualnymi osobami, które w chwili obecnej owocuje kolejnymi wspólnymi działaniami. Ich przykładem może być projekt: www.grand-treasures.eu
Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„Udział w projekcie Books 21 był dla mnie bardzo użyteczny, ponieważ mogłam się zapoznać z systemami bibliotecznymi w czterech bardzo różnych krajach Unii Europejskiej. Poznałam nowe, atrakcyjne metody pracy z czytelnikami, a w szczególności metodę "żywej biblioteki", którą wykorzystałam w pracy Książnicy Karkonoskiej w Jeleniej Górze. Nawiązałam przydatne kontakty z bibliotekarzami w innych krajach, które nadal podtrzymuję wymieniając korespondencję przede wszystkim w Internecie. Wiedzą i doświadczeniami dzielę się podczas zorganizowanych szkoleń i wykładów dla bibliotekarzy i nauczycieli, a także podczas nieformalnych spotkań na gruncie zawodowym. Szczególnie ważne okazało się rozszerzenie kontaktów ze stowarzyszeniami wspierającymi działalność edukacyjną i kulturalną, w tym w szczególności z Centrum Inicjatyw UNESCO.”

„Uczestnictwo w projekcie Books 21, poza tym, że dało możliwość poznania ciekawych ludzi z różnych zakątków Europy, było przede wszystkim pełne nowych inspiracji. Wizyty studyjne, dobre praktyki, spotkania z ciekawymi ludźmi były źródłem wielu pomysłów, które wykorzystuje w swojej pracy w Centrum UNESCO. Ważnym rezultatem edukacyjnym było dla mnie poznanie metody żywej biblioteki samej w sobie. Projekt uważam za bardzo udany też dlatego, że podczas niego nauczyłem się jak łączyć lokalny i międzynarodowy charakter mojej pracy. „

„Dzięki projektowi Books 21 miałam szansę sprawdzić się w roli organizatorki Żywej Bibilioteki w Jeleniej Górze. Było to dla mnie niezwykłe doświadczenie - dzięki niemu miałam okazję zaobserwować, jak wspólny cel gromadzi nieznanych sobie, całkowicie odmiennych ludzi, z zupełnie różnych środowisk i sprawia, że zaczynają oni  współpracować na rzecz idei, w powodzenie której wszyscy wierzą. To utwierdziło mnie w przekonaniu, że organizowanie tego typu inicjatyw na prawdę ma znaczenie. „

„Projekt był dla mnie okazją do tego, żeby poznać nie tylko metodę żywej biblioteki, ale też zainspirować się działaniami realizowanymi przez partnerów. Stworzył on przestrzeń do refleksji nad tym jak lepiej pracować ze społecznością lokalną. Zainspirował do wykorzystywania historii indywidualnych osób, w tym metody historii mówionej, w innych projektach edukacyjnych. „

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

-

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Damian Drużkowski, Katarzyna Szajda
Data wypełnienia formularza/karty: 
03.03.2012

OPEN (H)ART - Sztuka otwartych serc

Tematyka działań: 
Edukacja drugiej szansy
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Sztuka, muzyka, kultura
Zagadnienia pedagogiczne / dydaktyczne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Stowarzyszenie Akademia plus 50
ul. Upalna 24/11, 15-668 Białystok
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Jolanta Wołągiewicz
+48 519 153 189
jolanta.wolagiewicz@plus50.org.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Stowarzyszenie Akademia Plus 50  jest organizacją pozarządową non-profit, zarejestrowaną w kwietniu 2008 r. Statut Stowarzyszenia znajduje się na stronie internetowej  www.akademiaplus50.ning.com. Głównym  celem Stowarzyszenia  jest kulturalna i społeczna aktywizacja i integracja  osób  w wieku poprodukcyjnym – emerytów, rencistów i bezrobotnych – poprzez stymulowanie ich intelektualnego  i fizycznego  doskonalenia. Promujemy różnorodność kultur naszego regionu, tolerancję, profesjonalną i  amatorską kreatywność, zdrowy styl życia, turystykę.

Cele te realizujemy  poprzez różnorodne  formy działania:

  • wykłady i warsztaty na różnorodne tematy, prowadzone  przez specjalistów, jak też przez samych słuchaczy  gdyż  warto podzielić się z innymi własnymi doświadczeniami i wiedzą,
  • kursy językowe: język angielski, niemiecki, rosyjski,
  • zajęcia  ruchowe : pilastes, gimnastyka chińska qi  gong, aqua - aerobik, kinezjologia,  nordic walking,
  • zajęcia taneczne: tańce hawajskie, flamenco, taniec brzucha, tańce etniczne w kręgu,
  • wycieczki po naszym regionie, Polsce i zagraniczne, turystyka  piesza
  • organizowanie własnych i promowanie wydarzeń kulturalnych, odbywających się w mieście i regionie,
  • oraz inne zajęcia  zgodnie z propozycjami członków Stowarzyszenia.

W naszej  działalności  współpracujemy z licznymi organizacjami lokalnymi  i regionalnymi oraz z władzami miasta i województwa. Uczestniczymy w wielu projektach lokalnych oraz realizujemy  przedsięwzięcia współfinansowane przez władze miasta  i województwa oraz partnerskie projekty międzynarodowe. Jesteśmy zdobywcami  I wyróżnienia w konkursie „Inicjatywa społeczna’ organizowanego przez Wojewodę Podlaskiego w zakresie polityki społecznej za rok 2009 i 2010. Nasze działania  są  oparte  na idei  wolontariatu. Zajęcia prowadzone przez Akademię plus 50 w ramach projektów są nieodpłatne , a za zajęcia poza projektami pobierana jest minimalna odpłatności  na pokrycie  niezbędnych kosztów.

Tytuł projektu: 
OPEN (H)ART - Sztuka otwartych serc
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2009-1-PT1-GRU06-03067 5
Lata realizacji: 
2009 - 2011
Kraje uczestniczące: 
Portugalia
Bułgaria
Litwa
Włochy
Polska
Cele projektu: 

Główne cele projektu:

  • Dzielenie się dobrą praktyką - materiałami i metodami wykorzystującymi sztukę jako narzędzie w pracy społecznej i edukacyjnej, ich testowanie i promowanie.
  • Odkrywanie nowych, innowacyjnych i kreatywnych praktyk i ich transferowanie, rozwój nowych alternatywnych sposób uczenia się.
  • Stworzenie platformy dla profesjonalistów z różnych krajów w celu dzielenia się doświadczeniami, wiedzą i umiejętnościami w stosowaniu sztuki na rzecz społecznej przemiany, generalizowanie doświadczeń w stosowaniu różnorodnych dziedzin sztuki w pracy z różnymi grupami docelowymi oraz stworzenie wspólnej terminologii oraz podstawowych zasad współpracy.
  • Rozwój indywidualnych umiejętności, zwiększanie mobilności kadry i słuchaczy.
  • Włączenie do współpracy oraz szkolenie nowych ekspertów z zakresu zastosowania sztuki na rzecz społecznej przemiany.
  • Stworzenie strony internetowej projektu, funkcjonującej jako aktywne, wirtualne centrum zasobów, ułatwiającej rozpowszechnianie rezultatów oraz produktów projektu, a także doświadczeń uczestników.
  • Regularnie aktualizowana strona stanie się zarówno forum dla partnerów, jak też „otwartymi drzwiami” dla przyszłych partnerów oraz dla osób zainteresowanych widzą na temat programów i strategii opartych na sztuce.
  • Zwrócenie publicznej uwagi na problemy grup społecznie wykluczonych i marginalizowanych oraz otwarcie ludzkich serc na osoby deprawowane.
Obszary tematyczne: 

Wykorzystanie różnych gatunków sztuki w pracy z grupami zagrożonymi wykluczeniem społecznym.

Grupa docelowa słuchaczy: 

Projekt skierowany był do trenerów i instruktorów, profesjonalistów wykorzystujących w swojej pracy różne gatunki sztuki jako narzędzie, a poprzez nich do grup słuchaczy, z którymi pracują. Każda z organizacji partnerskich pracowała z inna grupą docelową.

  • Portugalia (koordynator projektu) –„trudna” młodzież w szkole drugiej szansy
  • Bułgaria – dzieci i młodzież z defaworyzowanych środowisk
  • Włochy – osoby dotknięte afazją
  • Litwa – dorośli słuchacze
  • Polska – osoby po 50 roku życia, emeryci, renciści, bezrobotni, głównie kobiety.

Osoby w wieku tzw. poprodukcyjnym stają zwykle przed poważnymi zmianami życiowymi – rozstanie ze środowiskiem pracy, powolne ograniczenie sprawności ruchowej i percepcji prowadzi niejednokrotnie do izolacji społecznej seniorów. Szczególnie istotnie problem ten dotyka kobiet zwłaszcza na terenach takich jak Podlasie, gdzie możliwość pozostania w aktywności zawodowej jest bardzo nikła. Kobiety w wieku po 50 roku życia  z reguły odczuwają pustkę, wynikającą  z wielu przyczyn (w tym między innymi: z racji usamodzielnienia się własnych dzieci i związanego z tym faktem „zespołu pustego gniazda”, czy przejścia na emeryturę  i zamknięcia pewnego etapu życia). Kolejnym problemem osób w tym wieku jest przeważnie niski poziom dochodów (emerytury, renty).

Jakie były początki projektu: 

Pierwszy zarys projektu powstał na Seminarium Kontaktowym w Veliko Turnovo, Bułgaria w roku 2006. Jego pomysłodawczynią była Tsvete Janeva, kierująca organizacją Theatre Tsvete. Grupa partnerów, która wówczas powstała opracowała pierwotną wersje projektu i aplikowała w roku 2008. Niestety projekt nie został zakwalifikowany do realizacji i ponownie aplikowaliśmy w roku 2009. W międzyczasie część dotychczasowych partnerów zrezygnowała z udziału, dołączyli inni, zaproszeni do współpracy i  projekt został zmodyfikowany i dostosowany do ustaleń nowej grupy partnerskiej.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Projekt „Open (h)art.” Miał na celu wzbogacenie metodologii wykorzystania  różnych gatunków sztuki jako narzędzia w pracy  edukacyjnej z grupami zagrożonymi wykluczeniem społecznym, poszukiwanie i zastosowanie innowacyjnych i kreatywnych metod w procesie przemiany społecznej. W trakcie realizacji udało się nam stworzyć platformę wymiany doświadczeń pomiędzy praktykami i wolontariuszami pracującymi z takimi grupami (artystów, animatorów, terapeutów, trenerów, pedagogów, pracowników socjalnych…) z krajów partnerskich – Portugalii, Bułgarii, Włoch, Litwy i Polski. Dzieliliśmy się wiedzą i doświadczeniami oraz podnosiliśmy jakość i atrakcyjność naszych działań edukacyjnych. Ponieważ każda z organizacji partnerskich pracuje z innymi grupami mogliśmy przetestować wpływ różnorodnych technik stosujących różne gatunki sztuki na różne środowiska (osoby starsze, trudna młodzież, osoby z afazja czy ludzi żyjących w ubóstwie, stosując wspólne wskaźniki i instrumenty. Stworzona strona internetowa projektu jest rozszerzeniem tej platformy dla wszystkich zainteresowanych tym tematem.

W trakcie realizacji projektu odbyło się 6 spotkań międzynarodowych a w okresach pomiędzy nimi organizacje partnerskie prowadziły działania lokalne, organizując warsztaty (z zastosowaniem technik obejmujących teatr, dramę, ruch i taniec, muzykę, sztuki plastyczne oraz fotografię) , poszukując nowych scenariuszy zajęć, prowadząc kampanię informacyjną oraz ewaluację bieżącą. Wyniki tych działań były dyskutowane w czasie spotkań partnerów, wtedy także były przeprowadzane przykładowe warsztaty dla wszystkich uczestników z organizacji partnerskich.

Pierwsze (12-15 październik 2009)  i ostatnie (20-24 czerwiec 2011) spotkania partnerów odbyły się w Portugalii, kraju koordynatora projektu.  Pierwsze było spotkaniem organizacyjnym, ustaliliśmy wówczas wszystkie szczegóły współpracy, zweryfikowaliśmy gatunki sztuki, jakie będziemy stosować w dalszej pracy itp. Ostatnie spotkanie miało formę festiwalu i konferencji międzynarodowej, prezentującej i upowszechniającej rezultaty projektu.. Pozostałe 4 spotkania miały charakter roboczy i odbyły się na Litwie (1-4- marzec 2010), we Włoszech ((20-23 maj 2010), w Polsce (7-10 listopad 2010) oraz w Bułgarii (3-7 marzec 20110). We wszystkich spotkaniach uczestniczyli zarówno praktycy prowadzący zajęcia jak tez słuchacze uczestnicy działań lokalnych oraz koordynatorzy krajowi. Akademia plus 50 zrealizowała 20 mobilności w ramach projektu „Open (h)art.”

W trakcie polskiego spotkania uczestnicy wzięli udział w otwartych warsztatach kinezjologii i tańców etnicznych w kręgu. Zorganizowaliśmy również przy wsparciu Urzędu Wojewody Podlaskiego konferencję dla organizacji NGO z tereny Białegostoku i Podlasia, promującą nasz projekt jak też program Grundtvig.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
68
W wyjazdach zagranicznych: 
12
Produkty
Produkty projektu: 

Strona projektu www.open-h-art.eu

Profil na facebooku http://www.facebook.com/pages/Open-HArt-project/118078568279539#!/pages/Open-HArt-project/118078568279539

Materiały filmowe, zdjęcia i prezentacje powstałe w trakcie realizacji projektu są zamieszczone na stronie www oraz w bazie EST

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Materiały filmowe, zdjęcia i prezentacje powstałe w trakcie realizacji projektu były prezentowane na spotkaniach z przedstawicielami organizacji o podobnym do naszego profilu działania.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Był to pierwszy projekt partnerski realizowany przez Akademię plus 50. Było to więc dla zarządu stowarzyszenia niezwykle cenne doświadczenie - trafny dobór organizacji partnerskich, przyjazna atmosfera, zarówno na spotkaniach partnerskich jak też we wszystkich innych kontaktach, ciekawe osiągnięte efekty oraz bardzo cenna dla nas wymiana doświadczeń w dziedzinie współpracy podczas tworzenia koncepcji oraz dokumentacji w fazie aplikowania oraz podczas realizacji projektu.

Trenerzy i instruktorzy, prowadzący warsztaty dla słuchaczy - członków Akademii plus 50 zmotywowani zostali do odświeżenia swoich kompetencji językowych lub wręcz do rozpoczęcia czy wznowienia nauki języka angielskiego. Zaangażowanie ich do pracy z osobami starszymi oraz wymiana doświadczeń z kolegami z innych krajów dały im dodatkową wiedzę, nowe metody pracy oraz motywację do poszerzania swego warsztatu.

Na bazie zebranych doświadczeń oraz dużego zainteresowania słuchaczy oferta edukacyjna Akademii plus 50 została wzbogacona o nowe, zainicjowane w trakcie realizacji projektu zajęcia – warsztaty fotograficzne, grupy tańca brzucha, hula i flamenco.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Słuchacze, uczestnicy projektu to kobiety po 50 roku życia z różnych środowisk, będące na emeryturze. Wszystkie uczą się języka angielskiego, ale do tej pory odczuwały  brak motywacji do porozumiewania się w tym języku i małą wiarę w swoje umiejętności. Możliwość kontaktu z partnerami zagranicznymi podczas spotkania partnerów w Polsce oraz wyjazd na spotkanie w krajach partnerskich pomogły im pokonać barierę mówienia oraz znacznie zmotywowała do dalszej nauki.

Wyjazdy na spotkania w krajach partnerskich były dla naszych słuchaczy doskonałą okazją do poszerzenia swojej wiedzy o tych krajach, ich kulturze i tradycjach. Dla niektórych uczestników były to pierwsze wyjazdy zagraniczne, pierwsze loty samolotem, a dla wszystkich wspaniałym przezyciem.

Uczestniczki warsztatów bardzo zintegrowały się, i w znacznej mierze włączyły się w proces organizacji warsztatów, wykazywały coraz większą aktywność w trakcie ich trwania oraz zgłaszały swoje pomysły na nowe przedsięwzięcia, które Akademia plus 50 może wprowadzić do swojej oferty - część z tych inicjatyw ma już miejsce, np. grupy  taneczne (flamenco, hula i taniec brzucha). W chwili obecnej uczestniczki projektu Open (H)art stanowią bardzo aktywną grupę działającą na rzecz stowarzyszenia.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 
  • Produkty naszego projektu były prezentowane publicznie na wielu konferencjach i spotkaniach przedstawicieli organizacji pozarządowych oraz naszych członków i innych mieszkańców miasta. Informacja o projekcie znajduje się na stronie internetowej Akademii plus 50. O projekcie i spotkaniu partnerów w Białymstoku pisała też lokalna prasa, a miejska telewizja TV Białystok emitowała program informacyjny.
  • Rezultaty naszego projektu już są wykorzystywanie w ofercie naszej organizacji, planujemy także poszerzać ją w miarę zdobywania nowych doświadczeń.
  • Strona www projektu będzie działała przez kolejne lata jako platforma wymiany doświadczeń, będzie też regularnie uzupełniana o nasze nowe materiały, jak też jest otwarta dla innych użytkowników - profesjonalistów, nauczycieli, instruktorów. 
  • Nawiązane relacje i dalsze kontakty z organizacjami partnerskimi mają szansę zaowocować kolejnym projektem, kontynuującym temat.
Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

MARYNA (uczestniczka zajęć Tańce etniczne w kręgu)

„Chcę powiedzieć co dały mi spotkania taneczne w parku z koleżankami w moim wieku, teraz już dobrymi przyjaciółkami. To jest dla mnie niezmiernie ważne, ponieważ po wielu latach choroby, jako że mieszkam poza miastem, przestałam spotykać się z ludźmi. Kiedy po wielu latach, dzięki Akademii plus 50, zdecydowałam się wyjść do parku i tańczyć, to była dla mnie wielka sprawa. Stałam się 50 latka nie 60 latka, tak jak moje nowe przyjaciółki z którymi tańczę. Ja nie wiem ile one mają lat, ale dla mnie są piękne i młode. Odważyłam się nałożyć ładna spódnice i buty na obcasie i tańczyć, śpiewać, cieszyć się i śmiać. Dziękuje za to.

Ja myślę, ze to jest niezwykle ważne i pożyteczne dla kobiet,a głownie dla tych które przeszły przez traumę spowodowana ciężką chorobą i pozostały zamknięte w domu na wiele miesięcy i lat. Ja wróciłam do życia dzięki Akademii i jestem o wiele szczęśliwszym człowiekiem niż byłam nawet rok temu.”

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

W trakcie realizacji projektu OPEN (H)ART w bardzo dużym stopniu wzrosła intensywność współpracy z innymi organizacjami pozarządowymi z regionu, ponieważ nasz projekt stał się ich przedmiotem zainteresowania w kontekście możliwości i szansy, jaką daje program Grundtvig,  Zorganizowaliśmy kilka spotkań (w ramach spotkania partnerów projektu w Polsce - z udziałem przedstawicieli Narodowej Agencji, w Centrum Współpracy Organizacji Pozarządowych - przy ich wsparciu organizacyjnym, oraz wiele indywidualnych). Otrzymaliśmy także duże wsparcie od władz miasta i województwa.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Jolanta Wołągiewicz
Data wypełnienia formularza/karty: 
29.12.2011

Wymiana doświadczeń artystycznych

Tematyka działań: 
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Sztuka, muzyka, kultura
Zagadnienia pedagogiczne / dydaktyczne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Stowarzyszenie na Rzecz Autyzmu "Uczymy się żyć razem"
ul. Jana Bytnara Rudego 2, 45-254 Opole
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Elżbieta Sobolewska
600992840
sobel8@wp.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Stowarzyszenie na Rzecz Autyzmu „ Uczymy się żyć razem” jest organizacją pozarządową działającą non profit, której  celem jest  inicjowanie i  prowadzenie różnych form pomocy dla osób autystycznych oraz ich rodzin.  Oddziaływania  stowarzyszenia w zakresie pomocy osobom z autyzmem dotyczą ich poprawy zdrowia, warunków socjalnych, sytuacji materialnej oraz ich adaptacji w społeczeństwie. Stowarzyszenie obejmuje osoby z autyzmem kompleksową opieką od diagnozy, poprzez edukację, aktywizację zawodową i społeczną, do miejsca pracy i w konsekwencji obecnie w planach do  bezpiecznego  mieszkania. W indywidualnie, dla każdej osoby, zaplanowanej pracy stosowane są wszelkiego rodzaju terapie wpływając na poprawę jej funkcjonowania.  Ważnym zadaniem stowarzyszenia  jest wspieranie  i aktywizowanie osób dorosłych z autyzmem dla których  zakończył się obowiązek szkolny. Od 2008 roku Stowarzyszenie dla tej grupy niepełnosprawnych  prowadzi świetlicę i warsztaty socjoterapeutyczne. Dążeniem organizacji jest utworzenie spółdzielni socjalnej i tworzenie miejsc pracy. W ramach już prowadzonych działań stowarzyszenia osoby z autyzmem uczą się samodzielności w podstawowych czynnościach życiowych i samoobsłudze. Podnoszą swoje kompetencje zawodowe  w zakresie  przygotowania posiłku, prac porządkowych, prac w ogrodzie, prac biurowych oraz w zakresie, umiejętnego organizowania wolnego czasu. W ramach zajęć warsztatowych dorośli uczą się wykorzystywania narzędzi i sprzętu mechanicznego pokonując przy tym swoje lęki i ograniczenia.  Ważne miejsce w działalności warsztatowej zajmuje arteterapia. W ramach tych zajęć dorośli autyści poznają nowe techniki, rozwijają swoją wyobraźnię, ograniczają zaburzenia wynikające ze swojej niepełnosprawności, uczą się prawidłowych zachowań i reakcji emocjonalnych. Dzięki aktywności artystycznej i działań promocyjno-wystawienniczych ogranicza się dyskryminację i marginalizację zawodową jak również społeczną dorosłych osób wykluczonych społecznie  –  autystów. Uczestnicząc w zajęciach i włączając się w aktywność ogólnospołeczną mają szansę na godne życie.

Tytuł projektu: 
Wymiana doświadczeń artystycznych
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2009-1-ES1-GRU06-09709 3
Lata realizacji: 
2009 - 2011
Kraje uczestniczące: 
Hiszpania
Irlandia
Włochy
Finlandia
Polska
Cele projektu: 

Projekt SHARE miał na celu aktywizację artystyczną osób dorosłych z różnymi trudnościami (imigranci, osadzeni w więzieniu, osoby nieczynne zawodowo, niepełnosprawni) oraz wymianę doświadczeń nauczycieli zajmujących się tymi grupami w krajach objętych partnerstwem i poznawanie kultury tych poszczególnych krajów.

Obszary tematyczne: 

Projekt obejmował zgłębianie technik arteterapeutycznych w zakresie plastyki , muzyki, teatru, literatury i tańca.

W zakresie plastyki – poznanie technik malarskich, rzeźbiarskich w tym ceramiki oraz rękodzieła artystycznego i grafiki w tym komputerowej jak również fotografii.

W zakresie muzyki – pieśni narodowe oraz repertuar pop, poznanie ludowych instrumentów muzycznych i muzyki klasycznej.

W zakresie teatru – przygotowanie kostiumów w tym masek do przedstawienia legendy. Uczestniczenie w akcji happeningowej.

W zakresie literatury – pisanie własnych utworów literackich obejmujących tematykę legendy. Poznanie tekstów legend narodowych wszystkich partnerów.

W zakresie tańca – poznanie tańców narodowych poszczególnych partnerów i nauka kroków podstawowych dając wyobrażenie o sposobie spędzania czasu ludności zamieszkującej konkretny region.

Ważnym elementem było poznanie tradycji kulinarnych poszczególnych krajów.

Grupa docelowa słuchaczy: 

W Polsce grupą docelową słuchaczy uczestniczących w projekcie były osoby dorosłe z autyzmem objęte opieką Stowarzyszenia.

Jakie były początki projektu: 

Pomysł na wspólną realizację projektu artystycznego zrodził się w trakcie seminarium kontaktowego w Besançon we Francji.  W trakcie naszego pierwszego spotkania określiliśmy cele działania. Przed realizacją projektu dopracowywaliśmy szczegóły.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Do końca czerwca 2011 roku odbyło się 5 spotkań partnerskich.

1. Pierwsze spotkanie było  w październiku 2009 r. w  Madrycie na zaproszenie organizacji, która koordynowała realizację całego projektu Unidad de Programas de la DAT-Norte de Madrit.  W spotkaniu uczestniczyli przedstawiciele – koordynatorzy ze wszystkich krajów partnerskich. Miało ono na celu wzajemne poznanie się i skonkretyzowanie oddziaływań projektowych, jak również podział zadań wśród poszczególnych partnerów. Wspólnie podjęto decyzję, że w ramach projektu tematem wiodącym będą legendy poszczególnych krajów kładąc nacisk na jedną najbardziej charakterystyczną dla danego regionu. W trakcie spotkania  w Madrycie mieliśmy szansę poznania systemu kształcenia dorosłych we wszystkich krajach partnerskich poprzez przygotowane prezentacje.

Wizytując zakład karny w Madrycie mieliśmy szansę poznania aktywności artystycznej osadzonych tam imigrantów . Była to zarówno działalność plastyczna jak i muzyczna. Specjalnie dla uczestników spotkania więźniowie zaprezentowali  koncert własnych utworów muzycznych. W trakcie wizyty w Madrycie zobaczyliśmy również ośrodek kształcenia artystycznego osób niepełnosprawnych.

2. Drugie spotkanie odbyło się we Włoskiej Florencji, w kwietniu 2010 roku na zaproszenie organizacji Astir consorzio di cooperative sociali-societa cooperative social.  W spotkaniu nie uczestniczyli partnerzy z Irlandii. Wizytę utrudnił  problem zamknięcia przestrzeni powietrznej nad poszczególnymi krajami, który był związany  z erupcją wulkanu na Islandii. W ramach tego spotkania poszczególni partnerzy zaprezentowali postęp pracy nad projektem. Podczas spotkania Partner włoski przedstawił w formie gry dydaktycznej legendę o Piracie Barbarossie. Gra była przygotowana przez  więźniów z zakładu karnego na Elbie dla  lokalnej młodzieży szkolnej. Podczas spotkania mieliśmy szansę zapoznania się z zabytkami kultury materialnej Toskanii oraz mieliśmy szansę zobaczenia dwóch różnych zakładów  karnych zlokalizowanych na wyspach.

3. Trzecie spotkanie odbyło się w czerwcu 2010 roku w  Suomosalmi w Finlandii. Organizacją goszczącą była Kianta-Opisto. W spotkaniu aktywnie uczestniczyli wszyscy partnerzy. Jednym z punktów programu wizyty było  wspólne uczestnictwo w 2 cyklicznych akcjach performance, organizowanych w regionie. W ramach pierwszej akcji naszym zadaniem było ubranie „Cichych Ludzi”. Ta akcja happeningowa jest odgrywana od 1994 roku dwukrotnie w ciągu roku. Kolejne dni upływały  na przygotowaniu przedstawienia z wykorzystaniem „Muzycznego lasu”. Z dużym zainteresowaniem przyglądaliśmy się etnicznym instrumentom, powszechnie udostępnionym okolicznym mieszkańcom.  Do tego przedstawienia wszyscy partnerzy przygotowali maski, które miały podkreślić charakter postaci. Dla wszystkich uczestników była to szansa zdobycia nowych doświadczeń i umiejętności pokonując własne bariery. W ostatni dzień wizyty wspólnie z lokalną społecznością, a w szczególności z uczestnikami grupy teatralnej Kianta-Opisto z Suomosalmi odbyło się przedstawienie ukazujące legendę o Kalawali. Organizacja goszcząca dała wszystkim uczestnikom spotkania szansę poznania tradycji i kultury Finlandii. Wizyta przez organizację Kianta–Opisto została przygotowana z wielką pieczołowitością. Uroki klimatu i krajobrazu podziwialiśmy przez cały pobyt. Białe noce pokazały swój niepowtarzalny urok. Finowie zaprezentowali się jako bardzo  zintegrowany naród dbający o tradycję i kulturę.

4. Kolejne spotkanie odbyło się w Polsce i organizacją goszczącą było Stowarzyszenie na Rzecz Autyzmu „Uczymy się żyć razem” w Opolu. Ponieważ stowarzyszenie zajmuje się osobami z autyzmem celem spotkania było przybliżenie problemu autyzmu i ukazanie możliwości edukacji artystycznej nieformalnej dorosłych z tą niepełnosprawnością. Podczas spotkania wszyscy partnerzy oraz dorosłe osoby z autyzmem uczestniczyli w akcji plastycznej w poszukiwaniu Złotej Kaczki. Ta akcja miała na celu przybliżenie osobom zdrowym problemów z jakimi borykają się osoby niepełnosprawne. Każdy otrzymał jednakowej długości nić którą zwijając pokonywał przestrzeń w konsekwencji dochodząc do Złotej Kaczki. Utrudnieniem dla pełnosprawnych były zawiązane oczy i tworzona atmosfera niewiadomej. Poprzez taką formę działania artystycznego organizatorzy chcieli przybliżyć gościom jak trudno funkcjonować mając problemy sensoryczne, a z takimi problemami borykają się osoby z autyzmem. Kolejnym wspólnym działaniem była plastyczna interpretacja  utworu Fryderyka Chopina. W akcji również uczestniczyły osoby dorosłe z autyzmem. Na podstawie tych dwóch działań powstały dwa filmy  dokumentalne. Kolejnym punktem wizyty był wernisaż prac pani Marii Radochońskiej, która jako niepełnosprawna seniorka również wykonała prace ilustrujące polskie legendy. Tę wystawę wzbogaciły prace osób z autyzmem wyrażające ten sam temat.

Temat legend interpretowany był w różnych formach artystycznych. Na terenie placówki prowadzonej przez Stowarzyszenie w trakcie realizacji projektu ogłoszony został konkurs plastyczny na ilustrację do legend polskich oraz do utworów Fryderyka Chopina. Efektem tego konkursu wydana została książka „Chopinem malowane” z ilustracjami do konkretnych utworów tego wielkiego polskiego kompozytora, dla którego źródłem inspiracji był krajobraz  polski oraz sztuka ludowa. Kolejny dzień wizyty to wspólny z kadrą, z rodzicami i osobami z autyzmem wyjazd w Góry Stołowe i w tej niepowtarzalnej scenerii poznanie 2 legend związanych z tymi górami. Ważne spotkanie dla wszystkich partnerów miało miejsce w Bibliotece Wojewódzkiej w Rogowie Opolskim po której oprowadzał nas Dyrektor tej biblioteki, a na co dzień ojciec dorosłego autysty. To spotkanie dało wszystkim szansę zobaczenia takich zbiorów, które  są pieczołowicie zabezpieczane i ukrywane dla potomnych. Wielkim zainteresowaniem cieszyły się siedemnastowieczne mapy wszystkich krajów europejskich.

5. Kolejne spotkanie odbyło się w kwietniu 2011 r w Irlandii, a organizacją goszczącą była Tech Amergin Comunity Education Centre z Waterville. W trakcie spotkania poznaliśmy zakres działania organizacji i wspólnie wykonaliśmy prace w technice mieszanej ukazujące legendy Irlandzkie. Powstały piękne prace, które po skończeniu działań projektowych będą eksponowane na wystawach w poszczególnych krajach uczestniczących w projekcie. Pierwsza wystawa została zorganizowana w Kup w Polsce podczas uroczystego otwarcia domu dla dorosłych osób z autyzmem, który powstawał w trakcie realizacji projektu Grundtvig.

6. Ostatnie spotkanie w ramach projektu miało miejsce w czerwcu 2011 r w Madrycie. Celem tego spotkania było podsumowanie całego projektu jak również zwiedzanie ośrodka zajmującego się edukacją artystyczną, opiekującego się osobami niepełnosprawnymi i wysłuchanie koncertu chóru prezentującego utwory muzyczne wszystkich krajów uczestniczących w projekcie. Podczas spotkań mieliśmy również okazję poznania tańców ludowych poszczególnych krajów.

Wszystkie spotkania upływały bez przeszkód. Zakwaterowanie, wyżywienie i atrakcje regionalne, zabytki kultury miały ważne znaczenie w  panującej życzliwej atmosferze.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
43
W wyjazdach zagranicznych: 
5
Produkty
Produkty projektu: 

W ramach projektu powstała wspólna strona internetowa i była ona prowadzona przez Hiszpanię:

http://sharingarts.blogspot.com/

http://arteencentros.blogspot.com/

Wiadomości o działaniach projektowych zamieszczone są również na stronie internetowej naszej organizacji: www.autyzmopole.pl.

W trakcie realizacji projektu powstała książka zbierająca plon konkursu „Tak czuję muzykę Fryderyka Chopina” oraz 2 filmy dokumentalne ukazujące przeprowadzone działania artystyczne w trakcie trwania spotkania partnerskiego w Polsce. Przez cały okres trwania  projektu powstawały prace ilustrujące legendy polskie w różnych technikach plastycznych. Były one eksponowane na stronie internetowej organizacji oraz na wystawie w Bibliotece miejskiej w Opolu i wystawkach okazjonalnych podczas imprez integracyjnych. Prace wykonane przez grupy międzynarodowe podczas spotkania  w Irlandii można było zobaczyć w Kup w otwartym we wrześniu 2011 domu dla dorosłych osób z autyzmem. W tym nowopowstałym budynku dorośli autyści mają możliwość kreacji artystycznych w różnych technikach.

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Po zakończeniu projektu wykorzystano filmy prezentując je podczas konferencji organizowanej w ramach Europejskiego Tygodnia Autyzmu. Prace, które powstały w Irlandii można było zobaczyć również po zakończeniu realizacji projektu w Kup w otwartym we wrześniu 2011 domu dla dorosłych osób z autyzmem a następnie w listopadzie w Madrycie i kolejnych krajach partnerskich. Ta wystawa ma objechać wszystkie kraje partnerskie.

Nagrane w ośrodku w Kup Jasełka ukazujące kulturę i tradycje narodowe zostały rozesłane do partnerów w kraju i za granicą. Opublikowana pozycja książkowa oraz materiał filmowy  trafia do różnych partnerów organizacji i są wykorzystywane w pracy ze studentami Uniwersytetu Opolskiego oraz Wyższej Szkoły Zarządzania i Administracji w Opolu.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Projekt SHARE miał na celu aktywizację artystyczną osób dorosłych z różnymi trudnościami ( imigranci, osadzeni w więzieniu, osoby nieczynne zawodowo, niepełnosprawni) oraz wymianę doświadczeń nauczycieli zajmujących się tymi grupami w krajach objętych partnerstwem i poznawanie kultury tych poszczególnych krajów. Realizacja projektu i odbyte spotkania międzynarodowe zachęciły pracowników do nauki języków obcych i uświadomiły im, że podejmowane przez nich działania są na poziomie europejskim . Podejrzane wzorce w innych krajach stopniowo są wprowadzane w prowadzonej przez nas placówce. Realizacja projektu Grundvig SHARE zmobilizowała organizację do szybkiego uruchomienia domu aktywności twórczej dla dorosłych osób z autyzmem w regionie. Wzrost poczucia wartości i uzyskane efekty pracy zmobilizowały nas do zorganizowania konferencji szkoleniowej SZKOŁA –PRACA –DOM – godne życie osoby z autyzmem , która również była okazją do prezentacji naszych osiągnięć w pracy z dorosłymi i kontaktów międzynarodowych wynikających z realizacji projektów.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Celem projektu była wymiana doświadczeń artystycznych w zakresie różnych dziedzin artystycznych takich jak  plastyka, teatr, muzyka, taniec, literatura. Poprzez te dziedziny sztuki wszyscy partnerzy wspólnie ilustrowali legendy poszczególnych krajów i konkretnych regionów. To wspólne działanie dało szansę integracji całej grupy partnerów oraz wielostronnego spojrzenia na konkretny temat. Podróże do krajów partnerskich umożliwiły poznanie kultur narodów  uczestniczących w projekcie. Ponieważ marginalizacja społeczna i zawodowa jest problemem we wszystkich krajach ważnym celem działania jest poznanie metod i form ograniczania jej skutków w poszczególnych krajach. W projekcie grupą docelową  są osoby dorosłe marginalizowane np. uchodźcy, więźniowie, matki samotnie wychowujące dzieci, starsi i niepełnosprawni. Ważnym celem projektu było również wzmocnienie kadry pracującej z grupami marginalizowanymi. Uczestnicząc w projekcie mieliśmy szansę i motywację do nauki języka angielskiego.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

W przypadku naszego kraju ważnym rezultatem było nawiązanie współpracy z krajami partnerskimi i wzmocniona została nasza samoocena. W trakcie wizyt w poszczególnych krajach mieliśmy okazję zapoznać się z formami pracy z osobami dorosłymi z niepełnosprawnością. W trakcie trwania projektu stworzyliśmy miejsce dla dorosłych osób z autyzmem gdzie wykorzystując doświadczenia partnerów nasi podopieczni mogą godnie funkcjonować. Otwarcia budynku dokonaliśmy 3 września 2011 r. Ważnym punktem tego wydarzenia było otwarcie wystawy objazdowej złożonej z prac powstałych podczas spotkania partnerskiego w Irlandii. Podczas tej uroczystości zaprezentowany został również projekt Szkoły dla osób z autyzmem który powstał również na podstawie obserwacji dokonanych w trakcie podróży w ramach projektu.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„…Dzięki realizacji projektu przypomniałam sobie polskie legendy.”

„ ...Uczestnictwo w projekcie uświadomiło mi, że trzeba uczyć się języka angielskiego”.

„ …W projekt SHARE  są  zaangażowani bardzo interesujący i pełni pasji  ludzie z różnych krajów.”

„ …Uczestnicząc w projekcie miałem szansę poznania ciekawych kultur i  zebrania doświadczeń w podróży po Europie”.

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

Grupa partnerów realizujących projekt była bardzo zaangażowana. Spotkania upływały w bardzo miłej przyjacielskiej atmosferze, a nawiązane kontakty skutkują kontynuowaną komunikacją pomiędzy partnerami.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Elżbieta Sobolewska
Data wypełnienia formularza/karty: 
29.12.2011

Praca hospicyjna w organizacjach partnerskich UE, określenie stanowiska, wspólne standardy, strategie realizacji i kształcenie ustawiczne

Tematyka działań: 
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Inne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Centrum Misji i Ewangelizacji Kościoła Ewangelicko - Augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej
ul. Misyjna 8, 43-445 Dzięgielów
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Roman Fenger
tel. 691 544 474
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Działania CME w zakresie niezawodowej edukacji dorosłych idą w kierunku współdziałania, motywowania, szkolenia oraz udzielania praktycznego wsparcia tym osobom. Warsztaty, seminaria tematyczne i kursy duszpasterskie, dotyczące m.in. komunikacji interpersonalnej, towarzyszeniu umierającym i osobom w żałobie oraz opiece paliatywnej, prowadzone przez specjalistów, to główne metody działania, które w efekcie mają wpływać na jakość życia edukowanych oraz ich oddziaływanie na innych.

Tytuł projektu: 
Praca hospicyjna w organizacjach partnerskich UE, określenie stanowiska, wspólne standardy, strategie realizacji i kształcenie ustawiczne
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2009-1-CZ1-GRU06-01984 4
Lata realizacji: 
2009 - 2011
Kraje uczestniczące: 
Czechy
Niemcy
Polska
Cele projektu: 

Cele projektu to:

  • wskazanie na potrzebę opieki nad umierającymi i ich rodzinami,
  • kształcenie wolontariuszy i osób prowadzących służbę odwiedzinową,
  • międzynarodowa wymiana doświadczeń związanych z pracą hospicyjną.
Obszary tematyczne: 

Zajmowaliśmy się tematami śmierci i umierania oraz towarzyszenia umierającemu i jego rodzinie w tym najtrudniejszym okresie życia.

Grupa docelowa słuchaczy: 

Pracownicy i wolontariusze hospicjów i domów opieki ale także duchowni, pracownicy socjalni i wolontariusze parafii.

Jakie były początki projektu: 

Zostaliśmy zaproszeni przez Diakonię Śląską do współpracy. To jest  partner z Czeskiej Republiki.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Projekt składał się z trzech międzynarodowych wyjazdowych spotkań, ale również odbywały się konferencje na poziomach krajowych.

Pierwsza konferencja odbyła się w Niemczech 30.11.2009r. Trwała 5 dni i ze strony polskiej uczestniczyło w niej 6 osób. Druga konferencja odbyła się w Polsce w okresie 01.11.2010r. – 05.11.2011. Ze strony polskiej uczestniczyło 6 osób z projektu. Poza tym odbywały się warsztaty w których uczestniczyło około 30 osób i konferencja w Bielsku Białej w której uczestniczyło ponad 100 uczestników, w tym goście z Niemiec, Czech i Słowacji. Trzecia konferencja odbyła się w Republice Czeskiej od 20.02.2011r. ze strony polskiej uczestniczyło 6 osób. Na poziomie krajowym zorganizowano Konferencję Diakonijną w Wiśle Jaworniku 21.02.2010r. W konferencji uczestniczyły 72 osoby. 9 osób wzięło udział w konferencji „Żyć godnie do końca” w Opolu od 25 – 26.05.2010r. W trakcie Tygodnia Ewangelizacyjnego w lipcu 2010 r. w Dzięgielowie odbyły się trzy panele dyskusyjne w których uczestniczyło 10 prowadzących i ponad 100 słuchaczy. Także w trakcie Tygodnia Ewangelizacyjnego 2011r. odbyło się Seminarium podsumowujące Projekt Hospicyjny gdzie przedstawiono wyniki projektu. Dwie osoby prowadzące i 50 słuchaczy. Wyniki i materiały z konferencji można zobaczyć na stronie http://www.cme.org.pl/index.php?D=338

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
10
W wyjazdach zagranicznych: 
10
Produkty
Produkty projektu: 

Wszystkie materiały są zamieszczone na stronie http://www.cme.org.pl/index.php?D=338.

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 
Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Projekt miał duży wpływ na całą organizację. Efektem jest propozycja szkolenia dla wolontariuszy. Cała organizacja kładzie większy nacisk na szkolenia i rozwijanie pracy duszpasterskiej. Dyrektor organizacji zachęcił osoby zaangażowane w projekt do wzięcia udziału w szkoleniu z zakresu rozmowy i poradnictwa duszpasterskiego. Zaangażowanie Dyrektora organizacji było motorem do działania. Regularne spotkania grupy pozwoliły nawiązać relacje między osobami zaangażowanymi.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Dzięki wspólnej pracy partnerów podczas wyjazdów nawiązały się nowe kontakty i przyjaźnie. Podczas warsztatów i zajęć mogliśmy nauczyć się od siebie nawzajem otwarcia na drugiego człowieka. Poprzez spotkania szerzej spojrzeliśmy na istniejące stereotypy. Partnerstwo wzmocniło motywację szczególnie w kwestii rozpropagowania innego podejścia do pracy hospicyjnej i otwartego mówienia o śmierci. Kontakt z zagranicą pokazał, że nasi fachowcy są równie dobrzy jak goście zagraniczni i że nie mamy się czego wstydzić, bo wyjazdy pokazały że wszyscy możemy się czegoś od siebie nawzajem nauczyć. Osobiste kontakty międzynarodowe pozwalają na inne spojrzenie i przełamanie uprzedzeń historycznych i kulturowych. Wyjazdy przyczyniły się do polepszenia umiejętności językowych oraz pozwoliły dostrzec, że niezależnie od kraju w jakim się żyje, praca z osobami umierającymi i ich rodzinami jest niezwykle potrzebna.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Osoby zaangażowane w projekt rozpoczęły odwiedziny w Domach Opieki.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

Przyzwyczaiłam się do spokojniejszego myślenia o śmierci. Zdałam sobie sprawę, że etap odchodzenia należy do życia i może być bardzo wartościowy. Przemyślenie tej tematyki w kontekście religijnym i zaznajomienie się z literaturą jej dotyczącą zwiększyło moją świadomość i poszerzyło horyzonty.

Przepracowywanie tego rodzaju tematyki, szczególnie podczas medytacji, poprawiło relacje w grupie i skłoniło do ciekawych refleksji, takich jak odczuwanie świadomej i większej radości z możliwości realizacji planów życiowych.

Dzięki projektowi nieoczekiwanie moje życie zupełnie się zmieniło. Wjechało na inne tory :-)

Projekt był impulsem do rozpoczęcia wolontariatu w Domu Opieki. Zawsze miałam dobre relacje ze starszymi ludźmi, ale teraz moje bycie z nimi było bardziej świadome. Szacunek, który żywiłam wobec nich samych i ich doświadczeń życiowych wzrósł. Spotkałam się z opiniami, że praca z osobami w podeszłym wieku jest bardzo trudna z wielu względów. Nie zauważyłam jakichś poważnych barier (oprócz pewnych przypadków związanych ze stanem zdrowia), które uniemożliwiałyby mi wejście w relację z pensjonariuszami Domów Opieki.

Janina

Na pewno poświęciłem o wiele więcej czasu na zastanawianie się nad problemem śmierci i umierania, a wizyty w hospicjach pozwoliły mi na własne oczy przekonać się jak wygląda praca i opieka w tych placówkach. Uczestnictwo w projekcie pozwoliło mi na „usystematyzowanie” zachowań człowieka po stracie kogoś bliskiego. Wielkim dla mnie zaskoczeniem, ale i wzbudzającym podziw był spokój, wyciszenie, ciepło ludzi bezpośrednio związanych  ze służbą wśród  ludzi umierających. Trudnym dla mnie było zajmowanie się tematem śmierci przez tyle dni bez przerwy. Dało mi to do myślenia   że sprawa śmierci i umierania jest przemilczana i należy o niej mówić,  że jest ogromna potrzeba zajmowaniem się ludźmi w ich ostatnim stadium życia, że bardzo trudno jest wprowadzić w życie wiadomości, których dostarczył nam projekt, że sprawy związane ze śmiercią wzbudzają większe emocje niż się spodziewałem, że ludzie zaangażowani przez dłuższy czas w pracę z ludźmi umierającymi wyrabiają w sobie otwartość, opanowanie i umiejętności wprowadzania spokoju.

Arnold

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Janusz Fenger
Data wypełnienia formularza/karty: 
30.12.2011

Innowacje 2010: Innowacje społeczno – wychowawcze we wspieraniu rodzicielstwa i walce z wykluczeniem

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Edukacja drugiej szansy
Edukacja rodziców i rodzin
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Ruch ATD - rAzem posTawmy na goDność (Stowarzyszenie Przyjaciół Międzynarodowego Ruchu ATD Czwarty Świat w Polsce)
Aleja Waszyngtona 4/8, 03-910 Warszawa
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Pierre Klein
tel 505 222 609
e-mail: pfklein@atd-quartmonde.org
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

ATD to ruch,  gromadzący ludzi  z  różnych środowisk, między innymi osoby w sytuacji skrajnej biedy i wykluczenia. ATD podejmuje starania, by z ludzi najuboższych uczynić najważniejszych partnerów w walce z nędzą i w budowaniu świata szanującego godność każdego człowieka. Stara się również ułatwić najuboższym zabranie głosu w publicznej debacie na temat współczesnych problemów społecznych oraz umożliwić im współdecydowanie w kwestiach, które ich bezpośrednio dotyczą.

Tytuł projektu: 
Innowacje 2010: Innowacje społeczno – wychowawcze we wspieraniu rodzicielstwa i walce z wykluczeniem
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2009-1-FR1-GRU06-07060 2
Lata realizacji: 
2009 - 2011
Kraje uczestniczące: 
Francja, Belgia, Niemicy, Polska
Cele projektu: 
  • Wymiana praktyki wolontariackiej i zawodowej w zakresie innowacyjnych działań społeczno-wychowawczych, adresowanych do rodzin w trudnej sytuacji życiowej lub rodzin w sytuacji wykluczenia społecznego.
  • Promowanie uczestnictwa klientów (rodziców w trudnej sytuacji wychowaczej, rodziców z niskim poziomem wykształcenia, dotkniętych ubóstwem lub żyjacych w środowisku zdefaworyzowanym) w opracowaniu działań wspomagających, ich realizacji i oceny.
  • Pomoc pracownikom socjalnym i wolontariuszom skonfrontowanym z trudnościami włączenia klientów w proponowane im działania (problemy w przemieszczaniu się, włączanie klientów w proces pomocy opartej na współpracy i nieprzymusowej akceptacji pomocy).
Obszary tematyczne: 

Projekt przez swoją tematykę w oczywisty sposób wpisywał się w trzy kolejne lata europejskie : 2009, 2010 i 2011: Rok Kreatywności i Innowacji, Rok Walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym i Rok Wolontariatu.

Obszary tematyczne:

  • Promowanie świadomości, zdolności europejskich i zaangażowania na rzecz ochrony rodziny w walce z ubóstwem w Europie.
  • Promowanie tego odkrycia w środowisku kadry społeczno-wychowawczej, stowarzyszeń społecznych i klientów służb społeczno-wychowawczych.
  • Wsparcie dla osób o szczególnych potrzebach (niskie kwalifikacje).
  • Rozwój dobrych praktyk w Europie i innowacyjnej dynamiki w dziedzinie pracy socjalnej
Grupa docelowa słuchaczy: 

18 osób z Polski, w pozycji słuchaczy dopełniających mobilności programu Grundtviga. Te osoby mają bardzo różne doświadczenia życiowe, niektórzy doświadczyli ubóstwa, inni wolontariatu, a jeszcze inni pracy socjalnej jako zawodu.

Jakie były początki projektu: 

INNOWACJE 2010 – ten skrót podsumowuje trzyletnią współprace czterech organizacji z Niemiec, Belgii, Francji i Polski. Każda z tych organizacji, miała na celu rozwinięcie partnerskiej refleksji nad rolą pracy społecznej w walce

z ubóstwem i wykluczeniem społecznym rodzin w Europie. Do realizacji celu każda z organizacji chciała znaleźć partnerów do refleksji i do działania. Stowarzyszenie Globul’In, które rozwija usługi pomocowe dla młodzieży w Dinant, w Belgii, i Eurocef (Europejski Komitet specjalistycznych działań skierowanych do rodzin w środowisku ich życia) we Francji dążyło do wymiany praktyk i debaty na temat tożsamości pracowników socjalnych w Europie. ATD w Polsce i Forum dla wspólnej europy, Haus Neudorf w Niemczech, zaobserwowali dużą rozbieżność pomiędzy oczekiwaniami klienta usług społecznych,  z jednej strony, ograniczeniami i priorytetami  tych służb,  z drugiej strony. To rozbudziło w nich chęć pokazania młodym profesjonalistom pracy socjalnej, którzy również często działają jako wolontariusze, nową formę spotkania z klientami  i otwarcie na europejski wymiar obywatelskiej misji zawodu pracownika socjalnego.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Wiele pytań było przedmiotem dyskusji na 4 transnarodowych seminariach, trwających każde z osobna od czterech do sześciu dni. Około 80 stałych słuchaczy przeżyło te spotkania razem. W czasie pomiędzy 4 transnarodowymi seminariami, były organizowane spotkania i inicjatywy i miały one wpływ na kierunek projektu.

Podczas trwania projektu, każdy słuchacz mógł wypowiedzieć się w jego ojczystym języku. Pytania każdego słuchacza zmuszały innych do refleksji. Nie chodziło tylko o konfrontację idei, ale o refleksje nad praktyką i przemyślenia wzorców, do których słuchacze z  każdego kraju się odnoszą.

Wrażenia z czterech etapów:

W listopadzie 2009 r. pod hasłem "Zagrożone dzieci, zagrożeni rodzice" Warszawa gościła około 120 pracowników socjalnych, wolontariuszy ATD, klientów pracy socjalnej, naukowców, polityków, profesjonalistów z czterech europejskich krajów i studentów z Francji, Polski i Niemiec, oferując wiele tematów odnoszących się do działań skierowanych do polskich rodzin w trudnej sytuacji życiowej.

Na tym samym modelu organizacyjnym, oparte zostało spotkanie w regionie paryskim, które miało miejsce w dniach od 27 marca do 2 kwietnia 2010. Tematem było „Porównanie nauczania, badań, polityki i praktyki ochrony dzieci w jego rodzinie".

W Niemczech, Uckermark / Berlin w dniach od 11 do 17 października 2010 r. były rozpatrywane "kwestie wykluczenia na wsi i w mieście".

Spotkanie w Brukseli od 13 do 17 lutego 2011 roku, zostało zatytułowany "Jak klienci, specjaliści i politycy budują wspólnie Społeczną Europe ? Społeczeństwo dla wszystkich? Sztuka innowacji ".

Każde spotkanie trwało około tygodnia i było zorganizowane wg. takiego samego schematu:

  • Czas integracji, warsztaty plastyczne, formalne i nieformalne dyskusje dla wszystkich uczestników,
  • Sesje plenarne z udziałem przedstawicieli władz lokalnych (na konferencje lub seminarium była zaproszona szersza publiczność),
  • Wizyty specjalistów i klientów w innowacyjnych instytucjach i służbach społeczno-wychowawczych (około dziesięciu za każdym razem),
  • wizyty kulturalne.

Ewaluacje uczestników spotkań transnarodowych dokonywane w formie kwestionariuszy i na spotkaniach szczebla lokalnego/krajowego, były pozytywne i pomagały lepiej programować kolejne działania. 9 kwietnia 2011 roku strony projektu spotkały się we Francji, by podsumować projekt i zastanowić się nad kontynuacją współpracy.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
35
W wyjazdach zagranicznych: 
18
Produkty
Produkty projektu: 
  • Strona www.innov2010.eu
  • Broszura "Niektóre spojrzenia ponad granicami: czego się nauczyłeś od twoich klientów"  (po francusku)
  • Film "szaleństwo sektora społecznego" (po francusku - www.innov2010.eu/article90.html)
  • CD-Rom: dokumenty z projektu
  • Instalacja „ dłonie nadziei”
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Strona Internetowa  www.innov2010.eu

Instalacja została później pokazana w Polsce i we Francji podczas wydarzeń związanych z Europejskim Rokiem walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym. (www.innov2010.eu/article99.html)

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Polskie stowarzyszenie ATD współodpowiedzialne za projekt jest młodym stowarzyszeniem, zarejestrowanym w 2005 roku. Projekt « Innowacje 2010 »  upowszechnił projekty i ekspertyzy ATD w Polsce, zwłaszcza w  środowiskach publicznych służb społecznych i innych organizacji zajmujących się pracą socjalną.

Realizacja projektu opierała się częściowo na zaangażowaniu wolontariuszy. Wolontariusze przyjmowali w swoich domach uczestników pierwszego spotkania transnarodowego. Inni wolontariusze pomagali tłumacząc ustnie lub pisemnie na różnych etapach projektu. Liczne kontakty z wolontariuszami są utrzymywane i wzbogacają sieć wsparcia dla działań ATD w Polsce, co jest o tyle ważne, że jest to stowarzyszenie rozwijające się głównie dzięki zaangażowaniu wolontariuszy.

Możliwe, że współpraca umożliwi wprowadzenie innowacji w projektach ATD na poziomie wzajemnej formacji zaangażowanych w te projekty wolontariuszy, zwłaszcza tych, którzy mają doświadczenie ubóstwa. Chodzi o możliwość  regularnych spotkań w ramach projektu „Uniwersytet Obywatelski Dialogu i Solidarności.”

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Projekt zgromadził profesjonalistów, wolontariuszy i klientów służb społecznych z różnych krajów i o różnych doświadczeniach życiowych. Zmusił on uczących się do spotkania i uznania, że mamy wspólną odpowiedzialność.

Po pierwszym transnarodowym spotkaniu powstało wiele pytań, gdyż doświadczenia życiowe słuchaczy były bardzo różne, ich status w  pomocy społeczno-wychowawczej również (w zależności od zajmowanego miejsca kto pomaga, kto otrzymuje pomoc). Czyje słowa się prawdziwe ? Kto ma racje. Kto najlepiej wyjaśni, co dzieje się w procesie pomocy? Kto broni klienta i w jaki sposób ? Każdy mógł znaleźć swoje miejsce, przekazać swoją wiedzę i wizję rzeczywistości, przez pryzmat własnej funkcji jeśli chodzi o profesjonalistę i przez pryzmat praw jeśli chodzi o użytkowników. Na ostatnim spotkaniu transnarodowym okazało się oczywiste, że słuchacze dokonali postępu w umiejętnościach obywatelskich i społecznych dzięki aktywnej obecności klientów w ramach całego projektu. Nowe postawy obywatelskie i społeczne dały się zaobserwować lub stały się przedmiotem dyskusji:

  • Dialog,
  • Wzajemne uznawanie uprawnień i obowiązków klientów,
  • Nowe spojrzenie na zadania pracownika socjalnego oraz wsparcia społecznego,
  • konieczne dla  działania obywatelskiego partnerstwo z radnymi.

Słuchacze napisali sprawozdania z wizyt w strukturach w każdym kraju, który zostaną wykorzystane w ostatecznej publikacji.

W każdym kraju spotkania krajowe słuchaczy zostały zorganizowane pomiędzy spotkaniami transnarodowymi. Spotkania były momentem odpowiedzi na pytanie : jaką wiedzę czerpiemy z naszych transnarodowych spotkań.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Kwestie europejskie są często postrzegane jako te zarezerwowane dla elity, a w jeszcze innym odczuciu są one bardzo abstrakcyjną rzeczywistością dla przeciętnego obywatela. Kwestia europejska jest regulowana przez przepisy, traktaty i wskaźniki ekonomiczne, na które przeciętny obywatel wydaje się nie mieć wpływu. Uwidacznia się to w procencie osób które uczestniczą w wyborach do Parlamentu Europejskiego. Nasz projekt pokazał uczestnikom inną twarz Europy. Kilku uczniów powiedziało na ostatnim spotkaniu: doświadczyliśmy Europy, Europa jest teraz dla nas rzeczywista.



Współpraca europejska pozwoliła uczestnikom projektu (klientom służb społecznych,  wolontariuszom i profesjonalistom):

  • Zrozumieć znaczenie działań europejskich dla przyszłości rodziny i osób wyizolowanych, w trudnej sytuacji życiowej,
  • spotkać się i zmobilizować wokół wspólnych wartości,
  • odkryć, poza ich kontekstem  lokalnym i krajowym, że są lub mogą być zaangażowani w zmiany w miejscach, w których działają zawodowo i obywatelsko,
  • odczuć chęć do stworzenia i koordynowania nowych projektów: "To co chciałabym zrobić w przyszłości to łączyć nasze projekty. Np.: osoby z Polski korzystające z projektów w mojej Fundacji mogą jechać do Francji i poznać rodziny, osoby które korzystają z projektów we Francji. A rodziny z Francji są zaproszone przez rodziny z mojej Fundacji które ukończyły projekty. Iza O."

Jednym z pomysłów Ruchu ATD na wykorzystanie rezultatów projektu jest rozwinięcie w Warszawie projektu Uniwersytet Obywatelski Dialogu i Solidarności polegającego na regularnych spotkaniach wymiany wiedzy i doświadczeń osób z różnych środowisk (projekt  prezentowany na spotkaniach transnarodowych w Warszawie i Paryżu). Dzięki nawiązanym w ramach Projektu Grundtvig kontaktom ATD ma możliwość zaangażowania w ten nowy projekt inne organizacje.

Wielu słuchaczy wyraża gotowość do uczestnictwa w podobnych wymianach transnarodowych w Europie, a niektórzy z nich chcą organizować mniejsze lub większe projekty wymiany europejskiej dzięki temu, że mieli okazję doświadczyć jak wiele takie wymiany wnoszą.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

Pozytywnymi aspektami spotkania na szczeblu europejskim są... możliwość zapoznania się z systemem i ze sposobami pomagania, w innym kraju, poznanie nowych osób , którym bliskie są te same rzeczy, nawiązanie kontaktów z organizacjami pozarządowymi z Francji,  dostrzeżenie wpływu kultury na stosunek do drugiego człowieka. Dzięki spotkaniu w Paryżu rozważam w sobie kwestie wolności człowieka. Np. to że w Paryżu bezdomni mieszkają na ulicy i nikt ich  nie "atakuje", nie przewozi na siłę do schronisk, odebrałam jako przyznanie im wolności w tym względzie "masz prawo być bezdomny" ale też jeśli osoba zechce skorzystać z pomocy to tez jest w tym wolna " masz prawo do zmiany, do innego życia.

Ewa B, Warszawa

Kiedy wspominam ten projekt to faktycznie przypomina mi się kilka rzeczy a przede wszystkim to że projekt obejmował dwie strony medalu. Byli decydenci i ludzie którzy na co dzień żyją w ubóstwie to o czym mówiono i to jak trzeba się zmieni żeby było dobrze. Osobiście cieszę się że mogłem być na takich spotkaniach i dzielić się swoim doświadczeniem i mówić w imieniu ludzi którzy żyją w bardzo trudnych warunkach. Podobało mi się że ludzie którzy pracowali w socjalu zauważyli niedociągnięcia systemu i sami zorganizowali swoje stowarzyszenia pomocowa gdzie człowiek jest postrzegany jako człowiek nie jako następny do załatwienia. Dzięki takim spotkaniom wiem jak ważne jest dzielenie się swoimi doświadczeniami i zrozumienie innych którzy chcą pomagać ale system związuje im ręce.

Adam K, Kielce

Pozytywnymi aspektami spotkania na szczeblu europejskim są... przyjrzenie się różnicom i ciekawym rozwiązaniom systemowym w odwiedzanych krajach i porównania z system we własnym kraju, stworzenie szansy na integrację środowiska pracy socjalnej i wolontariuszy w krajach europejskich, co może w przyszłości ułatwić współpracę, której efektem mogłaby  być większa efektywność systemu pomocy osobom i rodzinom w sytuacjach kryzysowych i  marginalizowanym, stworzenie szansy na międzynarodową współpracę organizacji realizujących podobne cele (może wspólna praca nad mniejszymi projektami?)

Aspekt spotkanie na szczeblu europejskim, który był trudny lub stanowił pewnego rodzaju wyzwanie dla mnie...Wydaje mi się, że z uwagi na bogactwo doświadczeń, zgromadzonych w krótkim czasie, trudno było dokonać bieżącej wymiany tych doświadczeń pomiędzy uczestnikami. Mam poczucie, że z tego powodu mogło nam umknąć wiele cennych refleksji. Ważna jest bowiem „świeżość” spostrzeżeń i wrażeń oraz energia, jaką wnoszą (cenna jest też energia grupy)

Tamara P, Warszawa

Zauważyłam szczególnie w Paryżu i Brukseli, że nawet zwiedzanie, oglądanie innej architektury miast dawało mi wolność wychodzenia poza to co było mi znane. Bardzo dużą rolę odegrały również spotkania z ludźmi. Poznanianie ich myślenia, tego jak pracują o czym myślą co planują, jakie maja doświadczenia. Wszystko to dawało poczucie braku ograniczeń.  To co mogłam zaobserwować w Niemczech, Belgii i Francji to współpraca z środowiskami – lokalnymi i innymi. Że wszystkie projekty nie były „dla”  ludzi ale” z” ludźmi ta niewielka wydawałoby się różnica powoduje podstawowe, fundamentalną zmianę myślenia o potrzebujących. I to jest chyba najważniejsza korzyść którą wynoszę z tego projektu. Dla mnie ogromnym wyzwaniem  spotkań jest oczywiście język……

Izabela O, Warszawa

Projekt był unikalny i innowacyjny z co najmniej trzech powodów: był partnerski i międzynarodowy, opierał się nie tylko na współpracy międzysektorowej, ale też włączał odbiorców usług oraz studentów/wolontariuszy, a także był zróżnicowany pod względem sposobów oddziaływań.

Udział w projekcie był szansą na pogłębienie wiedzy i nabranie doświadczeń czysto merytorycznych, zawodowych, ale także tych dotyczących spraw tzw. trudno opisywalnych, to jest relacji międzyludzkich (międzyzawodowych) i międzynarodowych. Z perspektywy czasu jako najważniejsze doświadczenie oceniam wizyty w wybranych instytucjach, „podglądanie” zawodowców w ich miejscach pracy, podejście inne od tego, które jest udziałem znanych mi specjalistów. Równie ważne stały się dla mnie słowa, zachowania tych osób, z którymi nie mam na co dzień do czynienia: klienci, pracownicy francuscy, niemieccy, belgijscy. Nie do przecenienia są nawiązane w wyniku uczestnictwa w projekcie kontakty osobiste i zawodowe.

Zmiana, która jest efektem projektu dotyczy w szczególności podejścia do inności, ale też z prawdziwą przyjemnością i podziwem przyglądałam się organizacji od strony logistyczno-merytorycznej. Ponieważ obecnie zawodowo zajmuję się koordynacją projektów, duże wrażenie zrobiło na mnie płynne i niezwykle otwarte/tolerancyjne nastawienie do odbiorców projektu-nieczęsto spotykane przy przedsięwzięciu o tej skali (!).

Marta S, Warszawa

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

Wybór pracy w trzech językach (francuskim, polskim i niemieckim) związany był z chęcią włączenia w projekt słuchaczy bez względu na ich znajomość języków obcych. Celem partnerów było umożliwienie wymiany pomiędzy osobami, które zazwyczaj z różnych powodów (niskie dochody, mała dyspozycyjność/brak czasu, mało kontaktów międzynarodowych) nie mają okazji do wymiany doświadczeń i refleksji związanych z tematyką projektu z obcokrajowcami.  Wybór ten wiązał się z wieloma komplikacjami i dodatkowymi kosztami. Rozwiązanie to wymagało od partnerów  dużo pracy i energii, która nie mogła być poświęcona innym aspektom projektu (jak na przykład przygotowanie wspólnego dokumentu końcowego, nad którym partnerzy wciąż jeszcze pracują).

Każdy partner wykonywał swoją regularną pracę, której zakres nie zmniejszał się w  istotnym stopniu z powodu zaangażowania w Projekt « Innowacje 2010 ». Projekt Partnerski Grundtvig był projektem dodatkowym, który z jednej strony - pozytywnie wpływał na regularną działalność organizacji partnerskich, a z drugiej - wymagał od nich dużego nakładu pracy. Czasem trudno było utrzymać równowagę między regularną działalnością organizacji, a pracą nad dodatkowym projektem.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Pierre Klein
Data wypełnienia formularza/karty: 
16.10.2011

Empowering victims of domestic violence (Wsparcie Ofiar Przemocy Domowej)

Tematyka działań: 
Edukacja fizyczna i sport
Edukacja międzykulturowa
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Dane beneficjenta
Organizacja realizująca warsztat: 
Centrum Kształcenia Ustawicznego
ul. Kościuszki 22-24, 81-704 Sopot
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Sylwia Knot e-mail: sylwiaknot@sopot.pl telefon: 58 550 33 65 lub 0791-983-610
Krótki opis profilu działalności organizacji realizującej warsztat: 

Krótki opis organizacji: Centrum Kształcenia Ustawicznego im. Bohaterów Wybrzeża w Sopocie to placówka, której historia sięga 1946 roku. Obecnie Centrum zapewnia kształcenie w formach dziennej, wieczorowej i zaocznej w liceum i szkołach policealnych. Organizowane są kursy rachunkowości, informatyki oraz inne zgodne z popytem na rynku pracy. Dodatkowo prowadzone są kursy przygotowawcze do egzaminów z języka angielskiego BEC (Business English Certificate). CKU Sopot to ośrodek egzaminacyjny ECDL (Europejski Certyfikat Umiejętności Komputerowych). Szkoła kładzie duży nacisk na przygotowanie absolwentów zgodnie z aktualnymi potrzebami rynku pracy.

Od 2001 roku w placówce realizowane są międzynarodowe projekty w ramach programów takich jak Socrates, Leonardo da Vinci, Program Uczenie się Przez Całe Życie czy Daphne III. W ramach prowadzonych działań projektowych oferujemy różnym grupom docelowym udział w wielu działaniach edukacji nieformalnej.

Naszymi grupami docelowymi są: nauczyciele, osoby bezrobotne i pracujące, osoby dorosłe z trudnościami w uczeniu się, osoby niepełnosprawne, kobiety, ofiary przemocy, pracownicy socjalni, policjanci, pracownicy organizacji pozarządowych, wolontariusze, praktykanci itd.

Tematyka oferty edukacyjnej dla tych grup: szkolenia podnoszące kompetencje kluczowe, szkolenia z zakresu e-learningu, zapobiegania przemocy i interwencji itp.

Metody pracy edukacyjnej z tymi grupami: spotkania, seminaria konferencje, warsztaty edukacyjne, warsztaty edukacyjno-kulturowe, szkolenia internetowe, szkolenia tradycyjne

Tytuł warsztatu: 
Empowering victims of domestic violence (Wsparcie Ofiar Przemocy Domowej)
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2009-1-PL1-GRU13-05058
Data realizacji warsztatu: 
09.05.2010 - 15.05.2010
Partnerzy zagraniczni
Liczba uczestników z zagranicy, którzy wzięli udział w warsztacie: 
12
Liczba uczestników z Polski, którzy wzięli udział w warsztacie: 
3
Cele warsztatu: 
  • zbudowanie zaufania uczestniczek i wzmocnienie ich psychicznie by skutecznie i na dobre wydostały się z kręgu przemocy
  • wymiana doświadczeń i wsparcie koleżeńskie
  • porównanie sytuacji i wsparcia jakie otrzymują ofiary przemocy w różnych krajach
  • poznanie innych kultur

Uwagi: Interaktywne warsztaty miały pokazać uczestniczkom, że w każdym momencie życia, poprzez udział w różnych formach kształcenia, można poprawić własne życie oraz życie własnych dzieci. Dzielenie się doświadczeniami z innymi kobietami o podobnych doświadczeniach to bardzo ważny element warsztatów. Uczestniczki, które często czują się osamotnione w swoim problemie, uświadomiły sobie, że przemoc to problem, który istnieje nie tylko w jej domu. To problem kobiet w całym społeczeństwie, problem każdego kraju. Rozwiązanie może być podobne i zawsze istnieje wyjście z każdej, nawet najtrudniejszej, sytuacji. Organizatorzy warsztatów założyli, że jeśli uczestniczki wrócą do domu gotowe do walki o ich prawa i niezależność, cele warsztatu zostaną osiągnięte.

Obszary tematyczne: 
  • Przemoc – postawy, stereotypy, role społeczne
  • Aspekty komunikowania się w zaleŜności od płci, świadomość relacji
  • Nauka rozładowywania stresu i agresji poprzez taniec
  • Technologie informacyjno-komunikacyjne
  • Wymiana interkulturowa
Kraj uczestników: 
Holandia
Litwa
Malta
Polska
Portugalia
Liczba uczestników: 
2
3
4
3
3
Rekrutacja uczestników i przygotowanie warsztatu: 

Promocja warsztatów rozpoczęła się w listopadzie 2009 roku i trwała nieustannie podczas międzynarodowych wydarzeń w CKU Sopot lub międzynarodowych spotkań partnerów projektów w innych krajach europejskich, w których realizację zaangażowane jest CKU Sopot. Warsztaty promowane były również poprzez nieformalne spotkania i stronę internetową organizacji: http://www.cku.sopot.pl

Z doświadczenia wiemy, że najlepszym sposobem na rekrutację jest bezpośredni kontakt z grupami docelowymi lub organizacjami pracującymi na rzecz grup docelowych. Ofiary przemocy to osoby, które są wyjątkowo trudne do rekrutowania na szkolenie przez organizację z innego kraju. W tym wypadku jedynym racjonalnym sposobem rekrutacji był poprzez bezpośredni kontakt (telefon, Skype, spotkanie), który nawiązaliśmy z pracownikami organizacji pracującymi na rzecz ofiar przemocy występując z propozycją przeprowadzenia warsztatów dla ich podopiecznych. O warsztatach powiadomionych zostało osiem organizacji działających na rzecz kobiet w krajach europejskich (Niemcy, Austria, Szwecja, Malta, Portugalia, Holandia) oraz jedna z Polski. Pozytywny odzew początkowo był od wszystkich organizacji. Niektóre z ww. organizacji były bardzo pomocne w zorganizowaniu wyjazdu podopiecznych na warsztaty w Polsce, inne dały kontakt do zidentyfikowanych podopiecznych i to z nimi organizatorki warsztatów kontaktowały się bezpośrednio.

Grupa docelowa uczestników: 

Ofiary przemocy domowej w krajach Unii Europejskiej

Opis przebiegu
Krótki opis przebiegu warsztatu: 

Dzień 1 (09-05-2010 r.)

Sprawy organizacyjne, przyjazd, wspólna kolacja uczestniczek z organizatorkami warsztatów i prowadzącymi warsztaty

Dzień 2 (10-05-2010 r.)

Aspekty komunikowania się w zależności od płci: oczekiwania uczestniczek, poznawanie siebie, „przełamywanie lodów”, wstępna ocena umiejętności uczestniczek, świadomość relacji, postaw, stereotypów, ról społecznych, mój profil komunikacyjny, komunikowanie się kobiet a mężczyzn, współpraca

Dzień 3 (11-05-2010 r.)

Aspekty komunikowania się w zależności od płci cd.: wzmocnienie osobowości; rozwiązywanie problemów

Dzień 4 (12-05-2010 r.)

Nauka rozładowywania stresu i agresji poprzez tańce afrykańskie: wprowadzenie – wykład o pierwotnych formach i funkcjach tańca; społeczne funkcje tańca w kulturach pierwotnych; możliwości ruchu własnego ciała, oswojenie przestrzeni w relacji z innymi; taniec afrykański, taniec rąk; masaże relaksacyjne, taniec senegalski, elementy improwizacji tanecznej  jako metoda relaksacji – taniec z emocjami

Dzień 5 (13-05-2010 r.)

Poznawanie innych kultur; zwiedzanie Gdańska; spotkania integracyjne

Dzień 6 (14-05-2010 r.)

Technologie informacyjno-komunikacyjne: wprowadzenie do wykorzystania nowych technologii, komunikacja on-line, e-forum, platforma http://moodle.cku.sopot.pl; możliwości komunikowania się z uczestniczkami warsztatów w przyszłości; przetwarzanie tekstów i obrazów; publikowanie zdjęć w Internecie, tworzenie filmów ze zdjęć; uroczyste rozdanie certyfikatów podczas kolacji pożegnalnej

Dzień 7 (15-05-2010 r.)

Sprawy organizacyjne; wyjazd uczestniczek

Rozwiązania praktyczne zastosowane podczas realizacji warsztatu: 

Organizatorki i prowadzący warsztaty uczestniczyli w warsztatach oraz w spotkaniach nieformalnych, jedli wspólnie posiłk

Uczestniczki warsztatów miały zapewniony transport z lotniska do hotelu i z powrotem oraz transport lokalny (taksówki, pociąg).

Uczestniczki warsztatów otrzymały wszystkie praktyczne informacje przed przylotem/przyjazdem do Polski tj. program, mapy, opis organizatora warsztatów, informacje turystyczne o regionie i najważniejszych zabytkach, opis miejsca zakwaterowania, dane do kontaktu do taksówkarza i organizatorek warsztatów, informacje na temat prognozy pogody, waluty i jej przelicznika itd.

Uczestniczki zakwaterowane zostały w jednym hotelu w pokojach jednoosobowych w bardzo dobrej lokalizacji – 5 minut od miejsca szkolenia i 5 minut od plaży oraz 10 minut od sopockiego mola.

Śniadania zapewnione były w hotelu, obiady i kolacje w znanych restauracjach z polskim jedzeniem w Sopocie i Gdańsku.

Transport zapewniony był przez korporację, z którą organizator ma podpisaną umowę o współpracy. Wieloletnia współpraca CKU Sopot z pracownikami korporacji (właściciel, dyspozytorka, taksówkarze) z bardzo dobrą znajomością języka angielskiego, również miała zapewnić jakość usług i poczucie bezpieczeństwa w obcym kraju dla uczestniczek warsztatów.

Nauczone przykrymi doświadczeniami z poprzednich akcji wynikające z rezygnacji beneficjentów z konkretnych działań w ramach różnych akcji i związane z tym nie przyjęcie przez organizacje wdrążające poniesionych wydatków jako kwalifikowane, organizatorki warsztatów postanowiły zabezpieczyć się przed ewentualnymi tego typu sytuacjami. Organizacje międzynarodowe, które zadeklarowały chęć wytypowania na warsztaty swoich podopiecznych w dalszej fazie rozmów miały zobowiązać się do pokrycia kosztów transportu z góry, i zgodnie z podpisaną umową współpracy w ramach organizacji warsztatów, miały ubiegać się o ich refundację tuż po przyjeździe uczestniczek na warsztaty w Polsce. Takich wydatków, z różnych powodów, nie mogły pokryć organizacje z Niemiec, Austrii i Szwecji w związku z czym, ostatecznie nie doszło do podpisania umowy między nimi a CKU Sopot jako organizatorem warsztatów. Spowodowało to, że liczba uczestniczek warsztatów (poza uczestniczkami z Polski) była mniejsza niż oczekiwana – 12 zamiast 15. Dodatkową barierą okazał się tu limit Narodowej Organizacji dotyczący maksymalnego odsetka uczestniczek na warsztatach z jednego kraju (maksymalnie 1/3 uczestniczek).

Organizacja z Holandii pokryła wydatki za trzy uczestniczki, które miały wziąć udział w warsztatach. Mimo podpisanego formularza rejestracyjnego, zakupionych polis i biletów lotniczych, jedna z uczestniczek na krótko przed wyjazdem na warsztaty zrezygnowała z uczestnictwa w działaniu. Powodem był powrót do swojego partnera. Po zakończeniu warsztatów kobieta znów pobita wróciła do schroniska przy ośrodku pomocy społecznej. Tego typu zachowań od tej grupy docelowej organizatorzy warsztatów mogli się niestety spodziewać. W tym przypadku wydatki za kobietę, która zrezygnowała z uczestnictwa pokryte zostały przez organizację z Holandii.

Ewaluacja i monitoring: 

Co najmniej jedna z dwóch organizatorek warsztatów obecna była na poszczególnych sesjach. Na zakończenie każdego dnia, uczestniczki wypełniały bardzo krótkie ankiety, specjalnie skonstruowane w prosty obrazkowy sposób, aby uniknąć nieporozumień wynikających z użycia zaawansowanego słownictwa. Wyniki z ankiet każdorazowo omawiane zostały z osobami prowadzącymi zajęcia. Organizatorki warsztatów, aby nie stwarzać wrażenia  „osób z zewnątrz” czy „oceniających” prowadzących i uczestniczki, organizatorki aktywnie uczestniczyły w warsztatach jednocześnie obserwując postępy grupy i proces integracji pełniąc „dyskretnie” rolę ewaluatorek. Pomogło to również na bieżąco kontrolować sytuację w potencjalnie trudnych momentach dla uczestniczek wynikających początkowo głównie z trudności w płynnym komunikowaniu się w języku angielskim (upewnianie się, że uczestniczki wszystko zrozumiały, że prowadzący nie mówi zbyt szybko itd.).

Ponadto organizatorki w trakcie dyskusji, zarówno z uczestniczkami jak i prowadzącymi dokonywały analizy i wniosków zachęcając wszystkie kobiety do wyrażania swojej opinii na bieżąco.

Wpływ warsztatu na słuchaczy, na organizację oraz społeczność lokalną – rezultaty: 

REZULTATY / UCZESTNICZKI

  • Wzmocnienie pewności siebie i nabranie odwagi, żeby kontynuować wychodzenie z kręgu przemocy (spotkanie się z kobietami z innych krajów Europejskich, które przerwały „błędne koło przemocy”, ich przykłady miały pomóc innym uczestniczkom warsztatów wytrwać w postanowieniu i nie powrócić do tego „koła”)
  • Poznanie sposobów rozładowywania złości i radzenia sobie z gniewem
  • Podniesienie umiejętności w zakresie komunikowania się w języku angielskim
  • Nabycie umiejętności w zakresie komunikacji elektronicznej i wymiany doświadczeń w sieci
  • Poszerzenie wiedzy na temat kraju goszczącego oraz państw uczestników i ich kultur
  • Udział w kształceniu ustawicznym (przekonanie się, że uczenie się przez całe życie może mieć różne formy, rozważenie wyboru odpowiednich form kształcenia ustawicznego dla siebie)
  • Zwiększenie umiejętności społecznych
  • Zwiększenie motywacji do wyjścia z kręgu przemocy – podjecie radykalnych decyzji zmieniających sytuację w rodzinie
  • Zmiana postawy w stosunku do kobiet w najbliższym otoczeniu, które także są ofiarami przemocy w domu – motywowanie ich do zmiany postawy poprzez wsparcie koleżeńskie
  • Zmiana postawy w życiu zawodowym i prywatnym (np. jak zachowywać się w pracy w relacjach damsko-męskich; jak być asertywną; jak bronić siebie w trudnych sytuacjach w rodzinie w relacjach z Partnerem i rodziną)

REZULTATY / PROWADZĄCY WARSZTATY I ORGANIZATORZY

  • Nowe doświadczenia wykorzystywane w pracy codziennej i w życiu prywatnym

REZULTATY / ORGANIZACJA NA POZIOMIE LOKALNY

  • Zacieśnienie współpracy z Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej w zakresie (Punkt Interwencji Kryzysowej) – zainteresowanie dalszymi tego rodzaju działaniami z zakresu edukacji nieformalnej dla ofiar przemocy dla podopiecznych MOPS-u
  • Poszerzanie zakresu działań Centrum Kształcenia Ustawicznego w Sopocie – pełnienie funkcji nie tylko dydaktycznej, ale także opiekuńczo-wychowawczej – zainteresowanie dalszymi tego rodzaju działaniami z zakresu edukacji nieformalnej ze strony opiekunów semestrów dla ich słuchaczek

REZULTATY / ORGANIZACJA NA POZIOMIE MIĘDZYNARODOWYM

  • Zacieśnienie współpracy z organizacjami wspierajacymi ofiary przemocy w Europie
Upowszechnianie rezultatów: 

Elementy programu warsztatów umieszczone zostały w aplikacji projektu w ramach programu DAPHNE III (konkurs 2010), którego celem jest wypracowanie innowacyjnych szkoleń dla pracowników policji i innych profesjonalistów mających bezpośredni kontakt z ofiarami przemocy. Elementy programu warsztatów wykorzystane zostaną w realizowanym obecnie przez CKU Sopot międzynarodowym projekcie PACT - Promowanie międzynarodowej współpracy i szkoleń w obszarze przemocy domowej (Promoting Awareness for Cooperation and Training in the Field of Domestic Violence) <http://pact-eu.org/> Ponadto osoby prowadzące szkolenie (psycholodzy) wykorzystują zdobyte doświadczenie podczas codziennej pracy.

Opinie słuchaczy i pracowników o warsztacie – cytaty z wypowiedzi: 

Uczestniczka 1: „Początkowo język był trudny, ale z dnia na dzień szło coraz lepiej”

Uczestniczka 2: „Organizatorzy przygotowali wszystko w najmniejszych szczegółach”

Uczestniczka 3: „Organizatorki dołożyły wszelkich starań by zapewnić sukces warsztatów oraz naukę w przyjemnych warunkach dla wszystkich uczestniczek.”

Uczestniczka 4: „Trenerzy byli dobrze dobrani.”

Uczestniczka 5: „Oczekiwałam trochę więcej zajęć na temat samoświadomości i własnego rozwoju.”

Uczestniczka 6: „Wszystko poszło OK.”

Uczestniczka 7: „Jestem bardzo szczęśliwa, że miałam możliwość uczestniczyć w tych warsztatach. To bardzo ważne doświadczenie. Chciałabym podziękować wszystkim, którzy przyczynili się do zorganizowania warsztatów. DZIĘKUJĘ.”

Uczestniczka 8: „To były na prawdę interesujące warsztaty. Dużo się nauczyłam. Potrzebowałam tego. Na pewno pomoże mi to w pokonywaniu trudności w życiu. DZIĘKUJĘ.”

Uczestniczka 9: „Czasami tematyka warsztatów mogłaby bardziej dotyczyć przykładów i sytuacji z życia wziętych uczestniczek (dotyczy dwóch pierwszych dni). Obecna sytuacja uczestniczek nie zawsze brana była pod uwagę. Część dotycząca ICT: Podobała mi się Picasa, pozostałe narzędzia były mi znane. Tańce OK. ale za dużo. Zbyt krótko w Starym Mieście Gdańsk.”

Uczestniczka 10: „Tłumaczenie z polskiego na rosyjski i na odwrót czasami zajmowało sporo czasu.”

Uczestniczka 11: „Świetna robota!!!

Uczestniczka 12: „Dziękuję!!! Znów byłam szczęśliwa!!!

Urszula Hadrych - organizatorka: „Organizacja warsztatów wymaga bardzo dużego zaangażowania i ciężkiej pracy, ponieważ osoby uczestniczące w warsztatach muszą czuć się „zaopiekowane” cały czas. Często oznacza pracę od wczesnych godzin rannych do dwudziestej drugiej i później – w zależności od czasu zakończenia kolacji. Wymaga również odporności psychicznej, ponieważ podczas spotkań nieformalnych wszystkie kobiety opowiadają o swoich problemach, które są bardzo trudne. Mimo to, praca ta daje dużą przyjemność, ponieważ większość uczestniczek bardzo ceni sobie warsztaty i bardzo sympatycznie wyraża wdzięczność w formie uśmiechu, podziękowań, chwalenia warsztatów.”

Sylwia Knot - organizatorka: „Zorganizowanie takich warsztatów to ciężka i stresująca praca, ale rezultaty są tego warte.”

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji warsztatu: 

Tego typu akcje mają jeszcze jedno istotne znaczenie. Bez wątpienia nakierunkowanie są na zwiększanie, poprawę jakości i dostępności mobilności osób biorących udział w kształceniu dorosłych oraz zwiększenie i podnoszenie jakości współpracy pomiędzy organizacjami zajmującymi się kształceniem dorosłych w Europie. Są to jedne z kilku celów programu Grundtvig, w ramach którego warsztaty zostały sfinansowane.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Sylwia Knot
Data wypełnienia formularza/karty: 
15.10.2010

TeachNET - edukacja w każdym wieku

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Krakowie
ul. Rajska 1, 31-124 Kraków
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Lidia Maria Jedlińska
0048 791 919 108
jedlinska13@gmail.com
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 
Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Krakowie (WBP) jest instytucją kultury Województwa Małopolskiego, która gromadzi, opracowuje i udostępnia zbiory, a także sprawuje nadzór merytoryczny nad siecią samorządowych bibliotek publicznych w Małopolsce (ponad 700 bibliotek).
Od 2007r w partnerstwie z Towarzystwem Polsko-Niemieckim w Krakowie (TPNK) realizuje program „Szkoła @ktywnego Seniora – S@S”, którego adresatami są osoby starsze. Celem realizowanych działań jest m.in: udoskonalanie metod nauczania osób starszych w dziedzinie ICT, integracja środowiska, promowanie dialogu pokoleniowego, promowanie idei uczenia ustawicznego seniorów (media, konferencje). W ramach S@S stosuje się niekonwencjonalne metody edukacji dorosłych: WBP i TPNK są autorami pierwszego w Polsce „Poradnika dot. wolontariatu seniorów” bazującego na międzynarodowych doświadczeniach oraz książek napisanych przez samych seniorów.Osobom starszym proponuje się udział w kursach komputerowych, warsztatach, Komputerowych Olimpiadach Seniorów, spotkaniach z psychologiem, sekcjach S@S opartych o wolontariat uczestników (Artystycznej, Redakcyjnej, Sportowej, Poetycko-Muzycznej), Senioradach - imprezach integracyjnych z elementami edukacji, międzynarodowych spotkaniach seniorów, konferencjach polskich i międzynarodowych dotyczących roli nowych technologii w podnoszeniu jakości życia osób starszych. Od 2007 roku w S@S wzięło w nich udział ponad 3000 osób. Wszystkie działania dla seniorów są bezpłatne!
Więcej informacji znajduje się na stronie: www.sas.tpnk.org.pl
Tytuł projektu: 
TeachNET - edukacja w każdym wieku
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2009-1-DE2-GRU06-01828 4
Lata realizacji: 
2009 - 2011
Kraje uczestniczące: 
Niemcy, Finlandia, Francja, Polska
Cele projektu: 
Celem projektu było wypracowanie specjalnej oferty edukacyjnej dla nauczycieli prowadzących zajęcia z seniorami, wspieranie młodych nauczycieli w planowaniu i prowadzeniu szkoleń oraz opracowaniu skutecznych metod treningowych będących rezultatem współpracy seniorów i trenerów z krajów partnerskich. Dostosowane do uczestników grupy docelowej oryginalne metody ćwiczeń oraz indywidualne wsparcie w trakcie nauki spowodowały skuteczniejsze opanowanie przez nich wiedzy. Techniczne szczegóły zostały zastąpione łatwiej przyswajalnym nazewnictwem.
Cele projektu były realizowane w ramach ścieżek programowych skierowanych do: nauczycieli, seniorów, organizacji - w przypadku Polski – bibliotek.
Zastosowano różnorodne możliwości szkoleniowe dotyczące nowych technologii, jak np. różne poziomy nauczania komputera, obsługiwania telefonów komórkowych, wykorzystania Internetu do integracji grup środowiskowych. Nabycie umiejętności stosowania nowych technologii w praktyce - kontakt przez skype, korzystanie z poczty e-mail, zamawianie biletów, robienie zakupów czy korzystanie z banku (on-line), obróbka zdjęć cyfrowych, przygotowywanie prezentacji multimedialnych i komputerowego składu książki - umożliwiło szersze włączenie się osób starszych w działania społeczności lokalnych.
Obszary tematyczne: 
edukacja seniorów w zakresie stosowania nowych technologii, doskonalenie metod pracy z osobami starszymi, promowanie ich integracji w edukacji ogólnodostępnej.
Grupa docelowa słuchaczy: 
Projekt był skierowany do: nauczycieli prowadzących szkolenia dla seniorów (kursy komputerowe prowadzili młodzi pracownicy biblioteki, przyczyniając się do pogłębienia wzajemnych relacji międzypokoleniowych), a także osób starszych, powyżej 50 roku życia, z terenu Województwa Małopolskiego, w znacznej większości z wyższym wykształceniem (przewaga kobiet).
Jakie były początki projektu: 
Projekt bazuje na wiedzy zdobytej przez organizacje partnerskie podczas wcześniej wspólnie realizowanego Partnerskiego Projektu Grundtviga („ICT a międzypokoleniowa komunikacja”, 2007-2009), w którym starano się wypracować nowe łatwiejsze metody nauczania osób starszych. Pomysłodawcą i koordynatorem projektu był partner z Niemiec.
Krótki opis przebiegu projektu: 
Spotkania międzynarodowe:
1. Niemcy/Selb (listopad 2009)
Spotkanie u koordynatora rozpoczynające Projekt i zawierające:
• ustalenie szczegółowego planu działań na najbliższe dwa lata
• określenie sposobu komunikacji między partnerami
• ustalenie harmonogramu działań na następne spotkanie (w Finlandii)
• ustalenie terminu przeprowadzenia Komputerowej Olimpiady Seniorów 2010
• wymiana informacji o prowadzonych szkoleniach komputerowych dla seniorów w poszczególnych organizacjach
2. Finlandia/Vantaa (maj 2010)
• omówienie dotychczasowych rezultatów
• przygotowanie działań na okres kolejnych 5 miesięcy
• spotkanie z seniorami z Niemiec i Finlandii
• wybór jednej z metod nauczania seniorów i przetestowanie jej w swojej organizacji,
• opracowanie jednolitego wzoru kwestionariusza z pytaniami dla seniorów i trenerów,
• prezentacja oryginalnych metod tworzenia sieci komunikacji środowiskowej( firma dystrybucyjna IT: Next-S Ltd z Helsinek)
• udoskonalenie metod komunikacji wykorzystując stronę internetową projektu
• udoskonalanie planu pracy
3. Francja/Paryż (listopad.2010)
• organizacja międzynarodowej konferencji "Stosowanie nowych technologii przez osoby starsze", podczas której wskazano szereg praktycznych rozwiązań podnoszących jakość życia seniorów poprzez praktyczne zastosowanie metod ICT
•organizacja międzynarodowego seminarium "Aktywna emerytura: gry dla zdrowia", podczas którego zaprezentowano różne metody zastosowania nowych technologii w podnoszeniu prozdrowotnej świadomości seniorów oraz stosowania nowych narzędzi ICT aktywizujących seniorów ruchowo
• omówienie dotychczasowych rezultatów
• przygotowanie działań na spotkanie kończące projekt (Kraków, IV.2011)
• udoskonalanie planu pracy
4. Polska/Kraków (kwiecień 2011)
• dokonanie ewaluacji projektu
• omówienie ostatecznej wersji Raportu Końcowego
• doprecyzowanie harmonogramu i Regulaminu Komputerowej Olimpiady Seniorów 2011
• spotkanie seniorów z Finlandii, Francji, Niemiec i Polski (udział wzięło ok.50 osób)
• udział partnerów w II międzynarodowej konferencji "Seniorzy w nowoczesnym społeczeństwie europejskim" podsumowującej realizację Projektu
Wzięło w niej udział ponad 100 osób z bibliotek, instytucji kultury, UTW
• spotkanie trenerów kursów komputerowych z Finlandii, Francji, Niemiec i Polski (udział wzięło 25 osób)
Działania krajowe:
• organizacja specjalistycznych treningów i kursów komputerowych podnoszących umiejętności osób starszych w posługiwaniu się nowymi technologiami ICT (fotografia cyfrowa, Skype, poczta elektroniczna, tworzenie stron www, korzystanie z mediów społecznościowych).
• wprowadzanie i testowanie różnych metod nauczania w zakresie
• nabywania umiejętności komputerowych (na bazie doświadczeń organizacji partnerskich)
• wprowadzenie oryginalnych działań aktywizujących seniorów m.in.:
• organizacja dwóch Komputerowych Olimpiad Seniorów, stymulujących aktywność i przyczyniających się do koniecznej korekty szkoleń komputerowych,
• opracowywanie przez seniorów prezentacji multimedialnych,
• redakcja książki „Małopolska w naszej pamięci i fotografii”,
• organizacja imprezy integracyjnej pt Senioriada 2010
• organizacja spotkań, warsztatów, szkoleń promujących dialog międzypokoleniowy
We wszystkich działaniach prowadzonych w ramach projektu udział wzięło ponad 500 osób
Działania upowszechniające:
• problematyka projektu została upowszechniona w skali ogólnopolskiej poprzez zainteresowanie tematem mediów (patronat medialny: TVPKraków, Dziennik Polski, Poradnik Bibliotekarza ), jednostek samorządu terytorialnego (patronat honorowy nad konferencją objął Marszałek Województwa Małopolskiego) oraz licznych organizacji pozarządowych i Uniwersytetów III Wieku 
• strona internetowa projektu (administrator: organizacja z Finlandii)
• Informacje na stronach internetowych „Szkoły @ktywnego Seniora”, Biblioteki oraz Towarzystwa Polsko-Niemieckiego w Krakowie,
• publikacje w lokalnej prasie i Internecie,
• poszerzenie oferty edukacyjnej dla seniorów w ramach programu,
„Szkoła @ktywnego Seniora” (bazując na doświadczeniach Francji)
• kontynuacja Komputerowej Olimpiady Seniorów, w której wzięły również udział biblioteki z Wieliczki i Chrzanowa,
• otwarte spotkania integracyjne, wykłady promujące nowe technologie w turystyce i kulturze,
• prezentacja projektu na konferencjach krajowych i międzynarodowych (Francja, Polska, Rumunia)
• prezentacje książki redagowanej przez seniorów w innych
organizacjach i bibliotekach Województwa Małopolskiego oraz na międzynarodowych spotkaniach partnerskich (Bruksela 2011)
• udział WBP w Małopolskim Partnerstwie „na rzecz uczenia się przez całe życie” i Ogólnopolskiej Koalicji 50+ „Dojrzałość w sieci”
Działania ewaluacyjne:
• odbywały się każdorazowo, podczas międzynarodowych spotkań partnerskich
• przygotowano ankiety i przeprowadzono ewaluację wśród pracowników i słuchaczy szkoleń komputerowych,
• opracowano końcowy raport ewaluacyjny projektu
W wyniku prowadzenia (w sposób ciągły ) działań ewaluacyjnych:
• kontynuowano bez większych zakłóceń działania projektowe (pomimo problemów zdrowotnych koordynatora projektu z Niemiec)
• na bieżąco, skutecznie monitorowano stronę internetową projektu i strony w językach narodowych partnerów
Dodatkowe efekty:
• spotkanie z seniorami niemieckimi z klubu „Cafe mit Anschluss” (ok. 80 osób; Selb, 2009);
• spotkanie z organizatorami różnych działań skierowanych do seniorów i realizowanych w Finlandii ( m.in.telewizji interaktywnej); Vantaa, 2010;
• organizacja spotkania promującego interaktywne gry komputerowe dla seniorów w merostwie Paryża (2010);
• organizacja międzynarodowej konferencji pt. "Stosowanie nowych technologii przez osoby starsze", (Paryż, 2010);
• Seniorada 2010;
• seminaria z psychologiem pt. "Radość (z)tworzenia", których celem było nabycie umiejętności rozpoznawania własnych reakcji, budowania relacji, kierowania nimi, radzenia sobie ze stresem, zarządzania emocjami, "ożywienie pracy mózgu";
• organizacja międzynarodowej konferencji w Krakowie „Seniorzy w nowoczesnym społeczeństwie europejskim” (2011);
• spotkanie seniorów i trenerów z Finlandii, Francji, Niemiec i Polski (Kraków 2011);
• wydanie książki w całości przygotowanej przez seniorów „Małopolska w naszej pamięci i fotografii” (Kraków, 2011);
•wystawa zdjęć z okazji 5-lecia "Szkoły @ktywnego Seniora" - uczestnicy projektu samodzielnie robili zdjęcia, dokonywali w programie Picasa ich selekcji i obróbki;
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
500
W wyjazdach zagranicznych: 
4
Produkty
Produkty projektu: 
  1. stała aktualizacja strony internetowej Projektu: http://sites.google.com/site/teachnet4eu/home oraz narodowych stron partnerów (www.sas.tpnk.org.pl ) pozwalała śledzić na bieżąco realizację jego etapów,
  2. ulotki i broszury promujące projekt były udostępniane w organizacjach partnerskich,
  3. we Francji i w Polsce zorganizowano międzynarodowe konferencje promujące dobre praktyki,
  4. dwie Komputerowe Olimpiady Seniorów, w której udział wzięli seniorzy z Francji i Polski oraz zainteresowanych bibliotek Województwa Małopolskiego,
  5. referaty wygłoszone na międzynarodowej II konferencji „Seniorzy w nowoczesnym społeczeństwie europejskim”(2010); płytka CD,
  6. książka „Małopolska w naszej pamięci i fotografii” (2011),
  7. wystawa zdjęć z działań projektowych,

 

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

WBP jako wojewódzka instytucja kultury współpracuje i służy pomocą merytoryczną ok. 700 bibliotekom w Województwie Małopolskim.

Produkty projektu są upowszechniane na organizowanych przez WBP spotkaniach, seminariach, konferencjach. Produkty upowszechniane to:

•      strona internetowa:  www.sas.tpnk.org.pl, a na niej informacje o projekcie

•      materiały szkoleniowe dla seniorów ( nadal są prowadzone

•      bezpłatne kursy komputerowe)

•      Komputerowa Olimpiada Seniorów – coraz więcej bibliotek i organizacji deklaruje chęć wzięcia w niej udziału

•      książka w dwóch wersjach językowych – polskiej i angielskiej - dostępna w WBP i 24 bibliotekach powiatowych

•      prezentacje multimedialne seniorów, które są pokazywane na otwartych spotkaniach

•      kontynuacja spotkań w ramach cyklu „Radość (z)tworzenia”

•      zdjęcia z wystawy zostały wklejone do Kroniki S@S i są dostępne dla seniorów i organizacji seniorskich

Ponadto:

• Materiały są prezentowane na otwartych spotkaniach w WBP i w innych organizacjach/instytucjach działających w Krakowie

• Utrzymywane są kontakty międzynarodowe seniorów i trenerów z osobami uczestniczącymi w projekcie

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 
Wpływ na instytucję:
Projekt był realizowany w ramach programu "Szkoła @ktywnego Seniora- S@S". Przyczynił się do zmiany wizerunku biblioteki i postrzegania jej jako centrum kultury i edukacji,  wzrostu współpracy między pracownikami Biblioteki w celu realizacji założonych krajowych i międzynarodowych celów, a przede wszystkim poszerzenia i udoskonalenie oferty edukacyjnej pod kątem osób starszych (Internet praktyczny, biblioteczne i  biznesowe bazy danych, Power Point, Picasa, komunikacja on-line, itp.). Na skutek realizowanych projektów Grundtviga wzrosło zainteresowanie działaniami Biblioteki na rzecz seniorów w skali nie tylko województwa, ale również kraju. Biblioteka została partnerem Ogólnopolskiej Koalicji 50+ "Dojrzałość w sieci" oraz członkiem „Małopolskiego Partnerstwa na rzecz uczenia się przez całe życie”.
Wpływ na pracowników:
Widoczny był wpływ realizowanego projektu na pracowników WBP, szczególnie na młodych trenerów kursów komputerowych. Pracownicy zostali zmotywowani do nauki języków obcych (językiem komunikacji był angielski), podnoszenia kwalifikacji poprzez opracowywanie nowych metod nauczania osób starszych oraz niejednokrotnie do korekty sposobu przekazu wiedzy, która została również wykorzystana na szkoleniach dla bibliotekarzy z Województwa Małopolskiego. Zajęcia prowadzone były przez młodych trenerów – pracowników Biblioteki i stanowiły bardzo dobry przykład współpracy międzypokoleniowej. Wzajemne pozytywne relacje między młodszym i starszym pokoleniem przejawiały się w bardzo dobrej wzajemnej komunikacji i zrozumieniu.
Realizacja projektu prowadzonego w międzynarodowym partnerstwie wpłynęła na wzrost umiejętności menedżerskich osób nim zarządzających oraz przyczyniła się do ich udziału w eksperckich gremiach zajmujących się edukacją osób starszych.
Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 
Efektem prowadzonych szkoleń jest wzrost umiejętności oraz zainteresowania osób starszych nowymi technologiami ICT (komputer, telefonia cyfrowa, fotografia, Skype, e-administracja, tworzenie stron www, korzystanie z mediów społecznościowych), a na ich bazie – działaniami społecznymi, kulturalnymi, edukacyjnymi (spotkania, warsztaty, wystawy).
Sprawdzianem umiejętności komputerowych była organizowana w każdym roku trwania projektu jedyna w Europie „Międzynarodowa Komputerowa Olimpiada Seniorów”, w której uczestniczyły osoby z Polski i Francji (w wieku 63 – 89 lat). Stała się jednym z głównych „motorów” motywujących seniorów do nauki. Udział w niej przyczynił się do przełamania lęku nie tylko przed nowymi technologiami, ale również przed rywalizacją.
Swoją wiedzę komputerową seniorzy wykorzystywali m.in. podczas przygotowywanych przez siebie prezentacji multimedialnych oraz opracowywania tekstu i zdjęć do książki „Małopolska w naszej pamięci i fotografii” (wersja polska i angielska; Kraków, 2011). Brali aktywny udział w spotkaniach ze swoimi rówieśnikami z zagranicy i międzynarodowej konferencji w Krakowie (2011), co motywowało ich do nauki języków.
Nie maleje ilość zainteresowanych taką formą prowadzonych działań, poprzez które seniorzy zaczęli być postrzegani przez środowisko jako aktywni, pełni pasji, posiadający dużą wiedzę obywatele.
Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 
  • rezultaty przyczyniają się do promowania biblioteki jako „miejsca przyjaznego seniorom” integrującego osoby starsze na bazie nowych technologii,
  • problematyką wykluczenia społecznego seniorów zainteresowały się media oraz inne organizacje i instytucje,
  • stworzono projektową bazę danych - wszystkie informacje dotyczące rezultatów znajdują się na stronie www.sas.tpnk.org.pl,
  • działania projektowe umożliwiły udział w realizowanych przedsięwzięciach nie tylko seniorom, ale również członkom ich rodzin, znajomym. Działania te są kontynuowane,
  • bazując na doświadczeniu WBP szereg bibliotek w Województwie Małopolskim, Podkarpackim i Świętokrzyskim uruchomiła kursy komputerowe dla seniorów,
  • promuje się „edukację przez całe życie” poprzez przygotowywane na bieżąco przez seniorów prezentacje multimedialne, które są przedstawiane rówieśnikom na otwartych spotkaniach,
  • w spotkaniach „Radość (z)tworzenia” każdorazowo udział bierze ok.50 osób. Spotkania są kontynuowane i cieszą się dużym zainteresowaniem słuchaczy,
  • do organizacji Komputerowej Olimpiady Seniorów włączy się w roku 2012 UPC Polska, przez co – w ramach „Szkoły @ktywnego Seniora” – możliwe będzie partnerstwo trzech sektorów: publicznego (WBP), społecznego (TPNK) i biznesu,
  • dzięki działaniom podjętym m.in. w projekcie „TeachNET” biblioteka została włączona do Ogólnopolskiej Koalicji 50+ „Dojrzałość w sieci” promującej włączenie społeczne i cyfrowe osób starszych oraz „Małopolskiego Partnerstwa na rzecz uczenia się przez całe życie”,
  • osoby zaangażowane w realizacje projektu są zapraszane przez  instytucje samorządowe do udziału w tworzeniu „polityk społecznych” Regionu.
Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

Wypowiedzi słuchaczy:

Lipiec 2009-go roku był miesiącem mojego powrotu z USA do Polski. Milczący telefon, chwilowa dezorientacja, codzienne zderzenia z różnicami pomiędzy amerykańską a polską rzeczywistością stały się trudnościami nie do pokonania. Byłam znowu emigrantką we własnym kraju…. Zdecydowałam się na włączenie do działań Szkoły @ktywnego Seniora przy Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej w Krakowie.(…) Znalazłam właściwe dla siebie miejsce i ludzi, z którymi mogę aktywnie włączać się w realizację pożytecznych celów. Pragnę być pomocna i służyć swoim rówieśnikom w nauce języka angielskiego i obsłudze komputera

„Wzięłam udział w szkoleniu komputerowym i w IIIKomputerowej Olimpiadzie Seniorów;zgłosiłam swoje uczestnictwo do kolejnego kursu komputerowego,brałamudział w wielu lokalnych wycieczkach i spotkaniach z ciekawymi ludźmi. Internet stał się moim oknem na świat.Aby zapewnić sobie ciągły do niego dostępzamieniłam swój telefon komórkowy na I-Phone. Nie czuję się już odizolowana.

Moim najbardziej ulubionym zajęciem stały się cotygodniowe środowe spotkania w grupie literacko-redakcyjnej. Uczestnicy tej grupy zbierają materiały do wielojęzycznej internetowej bazy danych zawierającej rysunki, fotografie, przekazy słowne i filmy z przeszłości kilku regionów Europy wykorzystując środki audiowizualne i techniki komputerowe.”

Niezmiernie interesujący dla mnie był udział w międzynarodowej konferencji „Senior w nowoczesnym społeczeństwie europejskim: nowe technologie - moda czy konieczność”, która odbyła się w kwietniu tego roku w WBP w Krakowie. Wymiana doświadczeń w zakresie edukacji ludzi starszych w różnych krajach, wspólna kolacja i luźne indywidualne konwersacje z gośćmi z innych krajów daływspaniały początek dalszym kontaktom on-line, wymianie fotografii, filmów, doświadczeń i być może w przyszłości wspólnym wizytom.”          

Wypowiedzi trenerów/pracowników:

Zgłosiłam się do prowadzenia zajęć komputerowych z seniorami, bo potraktowałam tę propozycję jako wyzwanie, możliwość sprawdzenia się i wykazania. W bibliotece niewiele jest okazji do konfrontowania się z nowymi doświadczeniami...”

… wydawało się, że beneficjentami będą tylko oni – seniorzy, a ja jako przewodnik będę ich przeprowadzać przez gąszcz komputerowych funkcji, skrótów, ikonek, zasad użycia prawego i lewego klawisza myszy oraz labirynt internetowego gmaszyska. Okazało się, że ja także coś zyskuję: nabieram wprawy w występowaniu przed większą ilością osób, mówię płynniej, lepiej dobieram słowa, pozbywam się lęku, uczę się cierpliwości.

„Ze względu na realizowanie kursów w ramach międzynarodowych projektów, nagle i nieoczekiwanie zobaczyłam, że partycypacja w tej pracy – na poły charytatywnej – daje szansę uczestnictwa w spotkaniach trenerów w zgoła innej scenerii: Helsinek czy Paryża. Otworzyła się przede mną szansa opuszczenia stałego miejsca na ziemi i spojrzenia na siebie i to co robię z odleglejszej perspektywy, zetknięcia się z doświadczeniami osób z innych krajów, które wykonują tę samą pracę, ale inaczej, po swojemu.”

Oprócz czasu spędzonego na merytorycznej wymianie doświadczeń i metod pracy, wyjazdy dawały szansę spotkania tych konkretnych osób, Finów, Niemców, Francuzów, których bez projektu z pewnością nie miałabym okazji poznać. Wyjazdy to też po prostu szansa podróży, wejścia w skórę turysty, okazja poznawania nowych miejsc, zwiedzania najwspanialszych stolic Europy, prostego dziwienia się w kontakcie z innością.”

Każda podróż oznaczała dla mnie konieczność „odkurzenia” narzędzia językowego i przestawienia się na angielski, co było nie lada wyzwaniem, ale jednocześnie uświadamiało mi niezbędność tego narzędzia w pełnym poznawaniu innych kultur.”

„Najcenniejsze, co wynoszę ze spotkań z seniorami to możliwość poznania tych konkretnych osób: pani Krystyny ze złamaną ręką, pani Marty między jedną a drugą operacją, pana Józefa bez prawej dłoni, który znakomicie radził sobie z myszką przy użyciu lewej dłoni, niedowidzącej pani Zdzisławy, która uparcie wypatrywała kursora na ekranie monitora, szarmanckiego pana Kazimierza, który pomimo bolesnych doświadczeń wojennych zachował pogodę ducha czy pani Jolanty, śmieszki, która swoje sukcesy komputerowo-internetowe wieńczyła okrzykiem niczym z amerykańskiego filmu „O Jesus!” [dżizys], czym rozbawiała wszystkich! …A ja? Kim ja będę w ich wieku? Czy będę tak sprawna, tak ciekawa świata i tak głodna nowości? Czy będę potrafiła ocalić optymizm i dziecięcą radość z poznawania nieznanego i możliwości uczenia się? Czy będę potrafiła się mądrze zestarzeć
?”

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Lidia Maria Jedlińska
Data wypełnienia formularza/karty: 
05.12.2011

Społeczny potencjał kobiet w średnim wieku - ponadpokoleniowa praca biograficzna w kształceniu dorosłych

Tematyka działań: 
Edukacja międzykulturowa
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Obszary Kultury
ul. Krzemienicka 2a, 94-030 Łódź
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Maria Goldstein
0048 505 998 782
mgold@math.uni.lodz.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 
Stowarzyszenie „Obszary Kultury” ma siedzibę w Łodzi, ale jego działania mają zasięg ponadlokalny. Zajmuje się między innymi: edukacją, popularyzacją różnych dziedzin kultury i sztuki, działaniami na rzecz środowisk i osób dysfunkcyjnych i niepełnosprawnych, mniejszości narodowych, działalnością wspomagającą rozwój wspólnot i społeczności lokalnej, propagowaniem idei integracji europejskiej, problematyką praw kobiet. Członkami Stowarzyszenia są edukatorzy, kulturoznawcy, pracownicy naukowi, psycholodzy, socjolodzy, studenci łódzkich uczelni. Wspólną cechą członków Stowarzyszenia jest ich pasja społecznikowska i kreatywność w podejmowaniu tematów kulturowych. Stowarzyszenie swoje działania prowadzi nieodpłatnie, korzystając z pracy wolontariackiej członków; nie prowadzi działalności gospodarczej.
Tytuł projektu: 
Społeczny potencjał kobiet w średnim wieku - ponadpokoleniowa praca biograficzna w kształceniu dorosłych
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2009-1-AT1-GRU06-01523 6
Lata realizacji: 
2009 - 2011
Kraje uczestniczące: 
Austria, Czechy, Niemcy, Polska, Szwecja, Słowacja, Turcja
Cele projektu: 
- refleksja nad międzypokoleniowymi i międzykulturowymi podobieństwami i różnicami w różnych społeczeństwach europejskich,
- porównanie biografii kobiet „Wschód” i „Zachód”,
- zwrócenie uwagi na znaczenie kompetencji i potencjału starszego pokolenia pochodzącego z różnych społeczno-kulturalnych środowisk,
- zainicjowanie i utworzenie sieci organizacji wspierających oba pokolenia kobiet;
Obszary tematyczne: 
zagadnienia równouprawnienia płci, edukacja międzykulturowa, dialog międzypokoleniowy, uczenie się w starszym wieku, grupy o specjalnych potrzebach;
Grupa docelowa słuchaczy: 
Słuchaczki/Słuchacze odzwierciedlali przekrój społeczeństwa: byłe włókniarki, urzędniczki, nauczycielki, migrantki, seniorzy
Jakie były początki projektu: 
Jedna z partnerek, emigrantka z Rosji do Niemiec zwróciła się do mnie z pomysłem zrealizowania projektu poświęconego wykształconym kobietom w średnim wieku, które nie mogą odnaleźć się na rynku pracy (tzn. będące w takiej samej sytuacji jak ona), ja z kolei zainteresowałam tą ideą moją koleżankę w Wiedniu, która jest zainteresowana tą tematyką. Spotkałyśmy się w trójkę w Wiedniu w październiku 2008 w ramach wizyty przygotowawczej i postanowiliśmy napisać projekt, pokazujący potencjał kobiet, projekt w którym kobiety, przedstawicielki różnych grup i o różnym statusie społecznym dojdą do głosu, opowiedzą o swoim życiu a ich historie życia zostaną opublikowane.
Krótki opis przebiegu projektu: 
Rozpoczęcie projektu w Wiedniu w Austrii, 15-18 października 2009 roku. Warsztaty na temat metod przeprowadzania wywiadów biograficznych w różnych kontekstach kulturowych. W różnych ustawieniach i językach ćwiczyliśmy przeprowadzanie wywiadu biograficznego. Aby przygotować się do nadchodzących wywiadów, partnerzy ułożyli katalog tematów, które miały być przedmiotem dyskusji i porównań z perspektywy różnych pokoleń i kultur, pomiędzy „Wschodem i Zachodem”.
Zdobyte doświadczenia zostały wprowadzone w życie przez członków grupy. Każda grupa z każdego państwa przeprowadziła przynajmniej dwa wywiady. Rozmowy nagrano w formie plików audio.
Spotkanie w Izmirze w Turcji 11-14 marca 2010. Refleksja na temat doświadczeń w przeprowadzaniu wywiadów biograficznych, dyskusja o głównych tematach z wywiadów. Prezentacja projektu lokalnej władzy administracyjnej i w lokalnej prasie. Warsztaty na temat tradycyjnych rzemiosł kobiet i tańca tradycyjnego. Prezentacja dokumentacji video z dwóch wywiadów z kobietami z Izmiru. Warsztaty dotyczące rozwijania tematu i czasu wykonania wywiadów biograficznych dla celów wydania książki.
Kwiecień-maj 2010 - transkrypcja wywiadów.
Spotkanie w Norrköping w Szwecji 10-13 czerwca 2010. Prezentacja wywiadów z krajów partnerskich: porażki i sukcesy, trudy i doświadczenia. Wycieczka: Śladami św. Brygidy - historia średniowieczna o kobiecie o silnej woli i jej córce. Warsztaty „Teenager”, Warsztaty” Kreatywne pisanie”: Jak zmienić wywiad w opowiadanie. Wizyta na wystawie „Teenager” w Muzeum Miasta.
Spotkanie w Brnie w Czechach 23-26 września 2010. Sesja z uczniami szkoły średniej MORAVA na temat szans młodych kobiet w pogodzeniu kariery zawodowej i życia rodzinnego, rynku pracy, trudów po urlopie macierzyńskim. Grupowa dyskusja z kobietami powyżej pięćdziesiątego roku życia. Dyskusja na temat procesu wydania książki, porównywanie języków, pytania o edycję, adjustację i okładkę. Redakcja wywiadów. Pisanie fragmentów po angielsku.
Spotkanie w Bratysławie na Słowacji: 10-13 marca 2011. Warsztaty z upośledzonymi kobietami i matkami dzieci upośledzonych, o ich życiu jako kobiet należących do grupy kobiet defaworyzowanych w Malacky. Dyskusja z reprezentantami stowarzyszenia kobiet o kwestiach kobiecych, ich sytuacji na rynku pracy, w rodzinie, itd.
Ukończenie książki (marzec-czerwiec 2011)
Spotkanie w Łodzi w Polsce 9-12 czerwca 2011
Prezentacja publikacji: wydruk pdf. Dyskusja z matką dziecka autystycznego i prezentacja książki, którą ona przetłumaczyła, dyskusja na temat wdrożenia metod przeprowadzania wywiadu biograficznego do codziennej pracy w edukacji dorosłych.
W działaniach krajowych brali udział słuchacze, którzy przyszli licznie na organizowane przez nas imprezy towarzyszące oraz na spotkanie partnerskie organizowane w Łodzi.
Wśród działań upowszechniających należy wymienić współpracę z mediami, udział w debacie zorganizowaną przez wiceprzewodniczącą Rady Miejskiej w Łodzi na temat „Dojrzała Łódź”.
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
250
W wyjazdach zagranicznych: 
20
Produkty
Produkty projektu: 
Strona internetowa projektu http://www.mothers-daughters-dialogue.eu/
Książka “Hidden Stories. Female Life Paths across Europe” – zawierająca m. in. wywiady z Polkami, które wyemigrowały do Szwecji.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 
Książka została przekazana zainteresowanym osobom oraz bibliotekom.
Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 
Grupa partnerska bardzo się zżyła, zmotywowana dobrą współpracą i wynikami, będzie starała kontynuować współpracę międzynarodową w tym samym składzie i opracować wspólnie nowy projekt partnerski. Nowymi umiejętnościami było koordynowanie i monitorowanie procesu wydawniczego oraz praca metodą wywiadu biograficznego. Będzie ona na pewno wykorzystana w dalszych projektach.
Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 
W wyniku naszego projektu daliśmy szansę „zaistnienia” kobietom „przeciętnym”, które zgodziły się opowiedzieć nam historię swojego życia. Obrzynały publikację, w której są głównymi partnerkami.
Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 
Publikacja w siedmiu językach jest świadectwem czasu i porównaniem warunków życia na przestrzeni dwóch pokoleń kobiet i  dwóch systemów politycznych.
Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 
„Nasza grupa skupiła się na wywiadach biograficznych jako międzynarodową i międzypokoleniową metodą nauczania dorosłych i kontynuujących naukę. W projekcie brali udział zarówno pracownicy jak i słuchacze instytucji partnerskich. Nauczyliśmy się wdrażać wywiady biograficzne do naszej codziennej pracy.” - A. Brechelmacher, Austria.
„Podczas projektu stało się jasne, jak różne są tła instytucji partnerskich, a ich doświadczenia dały nam wielorakie perspektywy, jeśli chodzi o wywiady, zbieranie i radzenie sobie z materiałami biograficznymi. Pojawiły się wspaniałe dyskusje, poglądy z perspektywy kuratorów, wspólnoty poszukiwawczej, psychologów i pracowników społecznych.  Jednym z benefitów projektu było uzyskanie szerszego zrozumienia. (...) Kolejnym krokiem będzie rozprzestrzenienie naszych doświadczeń wśród znajomych kobiet i mężczyzn w naszych społecznościach i ukazanie nieustającego  wątku w zawiłej sieci, jaką są biografie kobiet w Europie.” - A. Kindhal, Szwecja.
„Po raz pierwszy rozpocząłem pracę nad takim projektem, a wiedza, jaką zyskałem była mi potrzebna do zrozumienia na jakich warunkach i w jaki sposób działa metoda wywiadów biograficznych. (...) Książka podsumowuje dwa lata pracy i odzwierciedla nasze nowe doświadczenia z socjologicznymi narzędziami, które nie były nam dotąd znane. Co więcej, demonstruje to wysiłek włożony w międzynarodowa współpracę – jak efektywni byliśmy w przedstawieniu naszych wizji partnerom europejskim.” - R. Zaltsman, Niemcy.
„Wywiady były bardzo ciekawym i kształcącym doświadczeniem. Nauczyłem się wiele z biografii ludzi, których wcześniej nie znałem.” - A. Erarslan, Turcja.
„Ja – jako psycholog – zwykłam rozmawiać z ludźmi, przeprowadzać wywiady z pacjentami. Wywiady do tej książki były inne, ponieważ musiałam kontrolować się, aby nie prowadzić wywiadu, ale jedynie uczynić dialog z osobą udzielająca mi wywiadu prostym. (...) Opublikowana książka jest naszym „dzieckiem” i dowodem na nasza współpracę w grupie. To było i nadal jest bardzo interesujące, żeby spotkać partnerów z innych krajów, rozpoznać wszelkie podobieństwa i różnice w tradycjach, kulturze, zwyczajach. Staliśmy się dobrą grupą projektową i chcemy kontynuować współpracę. Książka napisana jest w siedmiu językach. Dla mnie przyjemnością jest czytać w języku niemieckim, polskim i oczywiście czeskim. Jestem mocno zmotywowana, żeby “odświeżyć” moją znajomość języków.” - M. Chaloupkowá, Słowacja.
„Praca nad projektem była dla mnie wzbogacającym doświadczeniem. Przez kilka lat żyłam z rodziną w pobliżu domów osób, które udzielały mi wywiadu. Mieszkałam na miejskim osiedlu na peryferiach Brna, a moi rozmówcy dwa kilometry dalej w prostej linii, w Ostopowicach. Dystans jest wyraźnie niewielki. Jednakże kiedy rozmawiałam z Libuše, która jest mniej więcej w moim wieku, zrozumiałam jaki „dystans”, jakie różnice utworzyły się lata temu poprzez wszelakie społeczne i kulturowe warunki typowe dla wiejskiego/rolniczego i miejskiego środowiska. Cieszyło mnie słuchanie nie tylko biografii obu kobiet, ale także ich komentarzy, mówiących o tym, że wywiad pozwolił im słuchać siebie nawzajem, podzielić się wspomnieniami, przejść przez własne życia, podzielić się myślami i mieć świadomość wspólnoty rodzinnej.(...) Będziemy używać metody wywiadu biograficznego podczas kolejnych kilku wywiadów w naszej organizacji. Oferujemy książkę naszym politykom.” - Margit Brèznová, Czechy.
„Projekt nie tylko pozwolił wdrożyć metodę wywiadu biograficznego, aby zachęcić kobiety z różnych pokoleń i krajów, aby rozmawiały o swoich biografiach, a także kreować mozaikę kobiecych wspomnień i biografii w formie książki, która inspiruje nas wszystkich, aby za tym podążać i rozumieć. Co więcej, wielu uczestników projektu także poznało podstawowe zasady i praktyki w pisaniu pracy biograficznej” - G. Dressel, Austria.
„Jeśli projekty europejskie mają przyczyniać się do tego, żeby obywatele różnych krajów lepiej mogli się poznać i zrozumieć, to ten projekt partnerski spełnił swój cel.”
„Ważny był proces poznawania różnych biografii i to, że musieliśmy skonfrontować je z własnymi.”
„I believe that we will continue with our cooperation in any form of project. Today the lady from Office of Government contacted me and she has told she would like that ou organisation will prepare  any project to the topic of intergenerational solidarity.”
„I also want to thank everybody for good cooperation and wonderful memories from the meetings. I  think our project was a success and I would very much like to cooperate in the future.”
Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 
Wszyscy partnerzy wyrażają wolę dalszej współpracy w ramach projektów partnerskich i wielostronnych Grundtviga.
Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Maria Goldstein
Data wypełnienia formularza/karty: 
15.12.2011

Wymiana wiedzy na temat tradycyjnych zawodów w Europie

Tematyka działań: 
Edukacja międzykulturowa
Sztuka, muzyka, kultura
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Umiejętności podstawowe
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Urząd Gminy w Bodzanowie
ul. Bankowa 7, 09-470 Bodzanów
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Iwona Rakowska
sekretarzbodz@wp.pl
0048 24 260 77 38, 0048 606 898 227
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 
Urząd Gminy Bodzanów jest organem administracji publicznej, w rolniczej gminie na zachodnim Mazowszu. Społeczność gminy zatrudniona jest głównie w sektorze rolnictwa. Gmina ma dość wysoki wskaźnik bezrobocia (15%). Funkcjonuje tu niewiele firm – głównie mikroprzedsiębiorstw. Bodzanów jest regionem w którym występowało wiele zawodów, jednakże z powodu transformacji ekonomicznej, nie zostało wiele z nich. Gmina realizuje zadania publiczne określone ustawami, wśród nich jest zadanie określane jako edukacja publiczna. W rozumieniu tego zapisu znajduje się przede wszystkim prowadzenie szkół publicznych co nie ogranicza do podejmowania wszelkich innych inicjatyw w tym zakresie. W latach 2005-2008 Gmina była beneficjentem Europejskiego Funduszu Społecznego ze środków którego wyszkolono - w różnym zakresie - 190 osób. W latach 2008 -2010 realizowany był program z POKL pn. „Aktywna integracja osób korzystających ze wsparcia Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Bodzanowie szansą na powrót na rynek pracy”, w którym udział wzięły 24 osoby. W latach 2010-2011 realizowany jest projekt – „Klub Integracji Społecznej – aktywizacja zawodowa i społeczna osób zagrożonych wykluczeniem społecznym w Gminie Bodzanów”, w którym udział bierze 30 osób.
Tytuł projektu: 
Wymiana wiedzy na temat tradycyjnych zawodów w Europie
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2008-1-GR1-GRU06-00107 3
Lata realizacji: 
2008 - 2010
Kraje uczestniczące: 
Grecja, Bułgaria, Hiszpania, Portugalia, Polska
Cele projektu: 
Zaoferowano ludziom starszym możliwość identyfikacji i zapoznania się z tradycyjnymi zawodami innych krajów UE oraz umocnienie dialogu kulturowego uczestniczących w projekcie regionów:
- zidentyfikowano sposoby jakimi Europejczycy pracowali w przeszłości,
- ulepszono podstawowe umiejętności słuchaczy,
- wzmocniono demokratyczne zrozumienie i docenienie różnych kultur poprzez wymianę doświadczeń i specjalistycznej wiedzy o tradycyjnych zawodach,
- wykorzystano technologie informacyjno-komunikacyjne do przekazywania informacji o tradycyjnych zawodach,
- nastąpiła wymiana doświadczeń i przykładów dobrej praktyki poprzez utworzenie międzynarodowej sieci współpracy,
- zorganizowano warsztaty w krajach organizacji uczestniczących.
Obszary tematyczne: 
dziedzictwo kulturowe, nowe technologie, podstawowe umiejętności dorosłych słuchaczy
Grupa docelowa słuchaczy: 
W projekcie udział wzięli przedstawiciele zawodów tradycyjnych, a szczególnie takich, które są uznawane jako zawody odchodzące, m.in. tkactwo, wikliniarstwo, pszczelarstwo, rzeźbiarstwo, ikonografia, fotografia analogowa.
Jakie były początki projektu: 
Urząd Gminy Bodzanów został zaproszony do współpracy w ramach Projektu Partnerskiego Grundtviga przez przedstawicieli partnera greckiego, z którym wcześniej realizował inny program Town–twinning. Nawiązane wcześniej kontakty i więzi przyjaźni zaowocowały dalszą współpracą.
Krótki opis przebiegu projektu: 
Spotkania partnerskie odbywały się zgodnie z harmonogramem spotkań ustalonym podczas pierwszego spotkania inicjującego w Grecji – Gmina Moudros (listopad 2008), kolejne: Hiszpania-Pampeluna maj 2009, Bułgaria – Gabrovo wrzesień 2009, Portugalia – Grandola kwiecień 2010, Grecja – Moudros czerwiec 2010, konferencja podsumowująca lipiec 2010. Tematyka spotkań związana była z upowszechnieniem wiedzy na temat ginących i tradycyjnych zawodów w każdym z krajów partnerskich, a także poznaniem środowiska kulturowego w którym te zawody funkcjonowały. Na każdym etapie realizacji projektu wypełniane były ankiety ewaluacyjne, które miały an celu zapewnić prawidłową realizację projektu.
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
19
W wyjazdach zagranicznych: 
10
Produkty
Produkty projektu: 
Strony internetowe: www.exprofessions.eu oraz www.bodzanow.pl (zakładka z logo projektu)
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 
podane powyżej strony internetowe
Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 
Podwyższenie umiejętności językowych, podwyższenie umiejętności w zakresie stosowania nowoczesnych technik informacyjno-komunikacyjnych. Realizacja tego projektu pozwoliła pracownikom sprawdzić się w zakresie zaradzanie tego typu projektami – raport z realizacji został sporządzony poprawnie i terminowo i został zaakceptowany przez Narodową Agencję projektu, należna ilość środków została wypłacona. Pracownicy zdobyli ogromne doświadczenie w zakresie organizacji spotkań międzynarodowych, dialog międzykulturowy odbył się pod znakiem porozumienia, przyjaźni i dalszej współpracy. Kolejny Projekt Partnerski Grundtviga jest w trakcie realizacji. Realizacja tego projektu nie miała wpływu na ofertę edukacyjną – nie dotyczy.
Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 
Wpływ projektu na słuchaczy w nim uczestniczących, jest znaczący. Poprzez udział w warsztatach i dyskusjach pogłębili swoją wiedzę nt. tradycyjnych zawodów w krajach uczestniczących w projekcie, podłoża kulturowego w jakim się one rozwijały i funkcjonowały. Poprzez udział w dialogu międzykulturowym uświadomili sobie niepowtarzalność i wartość własnej kultury i jej znaczenie w Europie. Poprzez stosowanie nowoczesnych technik informacyjno-komunikacyjnych zwiększyli swoje podstawowe umiejętności w tym zakresie.
Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 
Rezultatem jest strona internetowa projektu www.exprofessions.eu na której zaprezentowane zostały informacje nt. tradycyjnych zawodów wszystkich partnerów projektu. Na stronie www.bodzanow.pl w zakładce z logo projektu umieszczone zostały materiały edukacyjne wytworzone w trakcie realizacji projektu, zdjęcia ze spotkań, opisy wydarzeń. Jest także angielska wersja raportów z każdego spotkania ponadnarodowego. Cały materiał przedstawia dużą wartość edukacyjną.
Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 
Projekt był oceniany jako bardzo wartościowy, ze względu na ilość i jakość zdobytej wiedzy. Dla wielu uczestników udział w takim projekcie był ogromnym wyzwaniem i zdobyciem umiejętności pokonywania barier i otwieraniem się na nowe doświadczenia. Dla wszystkich uczestników niepowtarzalnym rezultatem udziału w tym projekcie było nawiązanie tak wielu wspaniałych znajomości. Każde spotkanie zorganizowane było profesjonalnie pod względem logistycznym jak i merytorycznym.
Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Iwona Rakowska
Data wypełnienia formularza/karty: 
28.02.2011

AURORA POLARIS - Możliwości partnerstwa dla uczenia się: zasoby astronomii dla inspiracji seniorów

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Edukacja ekologiczna / zrównoważony rozwój
Inne
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Olsztyńskie Planetarium i Obserwatorium Astronomiczne
ul. Piłsudskiego 38, 10-450 Olsztyn
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Elżbieta Plucińska
0048 608 450 213
ela@planetarium.olsztyn.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Popularyzacja i edukacja w zakresie astronomii i nauk pokrewnych skierowana do ogółu społeczeństwa. Główne grupy docelowe dorosłych słuchaczy to: Koło Astronomiczne U3W, dorośli miłośnicy astronomii, podopieczni

Ośrodka Mieszkalno-Rehabilitacyjnego Polskiego Związku Niewidomych w Olsztynie. Zorganizowane zajęcia w postaci odczytów, pogadanek, warsztatów, pokazów, obserwacji i seansów astronomicznych. Organizowanie doraźnych pokazów i obserwacji ciekawego zjawiska astronomicznego.

Tytuł projektu: 
AURORA POLARIS - Możliwości partnerstwa dla uczenia się: zasoby astronomii dla inspiracji seniorów
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2008-1-GB2-GRU06-00100 3
Lata realizacji: 
2008 - 2010
Kraje uczestniczące: 
Wielka Brytania, Grecja, Słowacja, Polska
Cele projektu: 

Zbudowanie w Europie podstaw współpracy związanej z nauczaniem osób dorosłych, która polegać będzie na dzieleniu się doświadczeniem i umiejętnościami w pracy z osobami w starszym wieku oraz stworzenie szerokiego wachlarza zasobów edukacyjnych stanowiących spuściznę obchodów Międzynarodowego Roku Astronomii 2009. Odzew na wyzwanie, jakim jest edukacja starzejącej się populacji europejskiej. Zwiększenie udziału osób starszych w obchodach Międzynarodowego Roku Astronomii 2009. Umożliwienie ok. 10 organizacjom europejskim współpracy w ramach nauczania Programu Grundtvig.

Obszary tematyczne: 

nauki przyrodnicze, w szczególności astronomia i astronautyka oraz matematyka i fizyka.

Grupa docelowa słuchaczy: 

Słuchacze Warmińsko-Mazurskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Olsztynie oraz podopieczni Ośrodka Mieszkalno-Rehabilitacyjnego Polskiego Związku Niewidomych w Olsztynie.

Jakie były początki projektu: 

Pomysł powstał w trakcie seminarium kontaktowego, które odbyło się w Atenach, organizacją projektu zajął się Paul Haley z The Share Initiative Cic z Hereford w Wielkiej Brytanii. Nasza instytucja została dokooptowana dzięki prowadzącemu polski portal astronomiczny Astronomia.pl, który brał udział w tym seminarium.

Krótki opis przebiegu projektu: 

W ramach projektu odbyły się cztery spotkania partnerskie:

  1. Ateny (Grecja) – 24-28.09.2008 – zapoznanie partnerów, dyskusja nad poszczególnymi elementami projektu, ustalenie tematyki mających powstać materiałów, dokładne zaplanowanie wyjazdów, finansowanie lokalnych działań oraz ustalenie struktury strony WWW oraz logo projektu. Polscy słuchacze nie uczestniczyli w tym spotkaniu.
  2. Olsztyn (Polska) – 7-10.05.2009 – analiza realizacji projektu, prezentowanie i testowanie przygotowanych materiałów przez poszczególnych partnerów, szczególnie w materiałów przeznaczonych dla osób niewidomych i niedowidzących w Ośrodku Mieszkalno-Rehabilitacyjnym PZN w Olsztynie. Zaplanowanie kolejnych materiałów edukacyjnych, tworzonych w ramach projektu. Zorganizowanie wystawy w języku polskim i angielskim „Mechanizm z Antikythery” oraz wykład prof. Xenophona Moussas. Liczny udział polskich słuchaczy w spotkaniu.
  3. Tatrzańska Łomnica (Słowacja) – 30.09-5.10.2009 – analiza realizacji projektu, informacja zwrotna na temat powstałych materiałów edukacyjnych oraz prezentowanie i testowanie kolejnych form edukacyjnych. Tworzenie materiałów do produkcji DVD – znani astronomowie z każdego kraju partnerskiego. Sprawozdania z przebiegu Międzynarodowego Roku Astronomii u poszczególnych partnerów. Udział 5 polskich słuchaczy.
  4. Hereford (Wielka Brytania) – 26-30.05.2010 – analiza powstałych materiałów, testowanie wszystkich powstałych do tej pory form. Analiza oddziaływanie Międzynarodowego Roku Astronomii 2009 na słuchaczy. Uzgodnienie sposobu rozpowszechniania powstałych materiałów. Udział 4 polskich słuchaczy.

W przygotowywaniu programu (tematyki) zajęć Koła Astronomicznego U3W uczestniczyli sami słuchacze. Przygotowywali materiały dotyczące polskich astronomów i prezentowali je swoim kolegom i koleżankom, przedstawiali informacje o wyjazdach w ramach projektu, przygotowali plakaty o działalności koła oraz o samym projekcie.

Informacje w mediach lokalnych o wystawie oraz wykładzie „Mechanizm z Antikythery”. Na każdym spotkaniu międzynarodowym odbywało się podsumowywanie działań w ramach projektu i planowanie kolejnych działań uwzględniając realne możliwości i potrzeby. Na koniec każdego semestru słuchacze wypełniali ankiety, w których oceniali działania oraz mieli możliwość zaproponowania nowych działań.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
39
W wyjazdach zagranicznych: 
9
Produkty
Produkty projektu: 
  1. Przygotowanie szczegółowego konspektu zajęć z osobami niewidzącymi i niedowidzącymi.
  2. Przygotowanie i wydrukowanie w specjalnej wypukłej technice broszury o Układzie Słonecznym uzupełnionej o rysunki i zdjęcia obiektów Układu Słonecznego również wykonane w specjalnej technice umożliwiającej odczyt przez osoby niewidome i niedowidzące. Tworzenie rysunków i odpowiednie przygotowanie zdjęć do druku w specjalnej technice było konsultowane z osobami niewidomymi, w celu uzyskania jak najlepszej czytelności dla osób niewidomych.
  3. Przygotowywanie i przeprowadzenie astronomicznego programu edukacyjnego dla słuchaczy Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Kolejne etapy tworzenia programu były konsultowane ze słuchaczami, z ich potrzebami i oczekiwaniami.
  4. Strona projektu www.aurora-polaris.eu – gdzie znajdują się informacje o kolejnych spotkaniach oraz inne materiały związane z projektem.
  5. Eseje astronomiczne o kalendarzu, Słońcu oraz o zaćmieniach Słońca i Księżyca przygotowane w postaci plików dźwiękowych, przeznaczone przede wszystkim dla osób niewidomych i niedowidzących.
  6. Spotkanie z astronomem – wycieczka do Centrum Astronomicznego UMK w Piwnicach k/Torunia. Astronom oprowadzający wycieczkę po obserwatorium jednocześnie wprowadzał w tajniki pracy astronoma oraz obserwacji wizualnych oraz radiowych. Zwiedzanie Domu Mikołaja Kopernika w Toruniu.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Broszura o Układzie Słonecznym została podarowana: Zespołowi Szkół Ogólnokształcących Nr 3 w Olsztynie, w której prowadzone są klasy integracyjne i uczęszczają do niej uczniowie niewidomi i niedowidzący. Bibliotece Polskiego Związku Niewidomych w Warszawie. Udostępniona wojewódzkiemu oddziałowi PZN w Olsztynie.

 

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Nasza placówka staje się bardziej znana w kręgu instytucji o podobnej działalności. Dzięki temu nawiązaliśmy kontakty, umożliwiające współpracę i wymianę doświadczeń. Pracownicy mieli możliwość zobaczyć, jakie i w jaki sposób prowadzone są działania edukacyjne w innych krajach i przenieść niektóre z nich do naszej działalności. Mieli również możliwość pochwalenia się swoimi osiągnięciami, co daje poczucie większej wartości. Nową umiejętnością jest na pewno odpowiednie przygotowanie i prowadzenie zajęć z osobami niewidomymi i niedowidzącymi. Po zakończeniu projektu współpraca z organizacjami partnerskimi nadal się rozwija, jesteśmy zapraszani na konferencje, dostajemy propozycje współpracy przy wystawach i nowych projektach.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Słuchacze, którzy bezpośrednio uczestniczyli w projekcie, stali się bardziej aktywni i czują się współodpowiedzialni za działania Koła Astronomicznego U3W. Wymuszają wręcz działania, w których mogą aktywnie uczestniczyć, np. przygotowując materiały na zajęcia całej grupy, czy wpływając na tematykę i rodzaj zajęć. Potrafią posługiwać się komputerem, sami przygotowują prezentacje multimedialne i robią plakaty. Chodzą na dodatkowe zajęcia języka angielskiego.

 

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Koło Miłośników Astronomii przy Uniwersytecie Trzeciego Wieku w Olsztynie kontynuuje swoje działania i skupia coraz większą liczbę aktywnych słuchaczy. Kontynuowana jest wymiana doświadczeń i idei pomiędzy partnerami projektu Aurora-Polaris.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„Poznałam ciekawy przedmiot - starożytny komputer - i jego historię. Niezwykła historia!!! Miło było uczestniczyć w tych spotkaniach i spotkać ludzi z innych krajów, co dopinguje mnie do nauki j. angielskiego.”

„Spotkanie z zagranicznymi gośćmi uważam za bardzo cenne, ponieważ poszerzyło znacznie horyzonty mojej wiedzy. W związku z tym zainteresowałam się urządzeniami pomiarowymi używanymi przez dawnych astronomów.”

„Uczestnicząc w spotkaniach odniosłam bardzo miłe wrażenie, które wniosło w moje życie dużo wiedzy i zadowolenia. Świat wydaje się bardzo ciekawy. Cieszę się, że mogłam uczestniczyć w tak miłych spotkaniach.” – Leokadia Czajkowska.

„Dla mnie niesamowite były obserwacje zmian, jakim podlegają nasi podopieczni – seniorzy. Jak zmienia się ich nastawienie do nas, prowadzących, do swoich koleżanek i kolegów a przede wszystkim do samych siebie, jak rośnie ich poczucie własnej wartości. Jak z biernych odbiorców stają się aktywnymi uczestnikami spotkań, którzy chcą decydować o działaniach chociażby tej małej społeczności.” – Elżbieta Plucińska.

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

Idee będące u podstaw projektu Aurora-Polaris okazały się wyjątkowo nośne w środowisku seniorów (Uniwersytetu Trzeciego Wieku).

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Elżbieta Plucińska, Jacek Szubiakowski
Data wypełnienia formularza/karty: 
28.02.2011
Subskrybuje zawartość

Switch style