Polska

Volunteer's passport

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Doradztwo i poradnictwo
Edukacja drugiej szansy
Edukacja międzykulturowa
Edukacja rodziców i rodzin
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Języki obce
Metody podnoszenia motywacji słuchaczy
Umiejętności podstawowe
Wolontariat
Zagadnienia pedagogiczne / dydaktyczne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Młodzieżowy Ośrodek Socjoterapii
ul. Sienkiewicza 67, 27-400 Ostrowiec Świętokrzyski
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Zdzisław Klusek, 600 417 160, zdislaw66@gmail.com
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Młodzieżowy Ośrodek Socjoterapii prowadzi następujące działania na rzecz ludzi dorosłych (rodziców naszych wychowanków):

  • indywidualne rozmowy o charakterze terapeutycznym z rodzicami, udzielenie im wsparcia psychologicznego i pedagogicznego;
  • pomoc w załatwianiu spraw urzędowych, np. pomoc w napisaniu podania, czy też inne praktyczne umiejętności;
  • zapraszanie rodziców do placówki przy okazji różnych uroczystości;
  • współpraca z MOPS, PCPR i innymi instytucjami świadczącymi pomoc psychologiczną i materialną rodzinie;
  • pedagogizacja rodziców, uczenie ich właściwego wypełniania obowiązków rodzicielskich.

Młodzieżowy Ośrodek Socjoterapii to placówka terapeutyczna dla młodzieży zagrożonej niedostosowaniem społecznym. Nasi wychowankowie w większości pochodzą z rodzin dysfunkcyjnych. Są to osoby bezrobotne, nieudolne wychowawczo, niejednokrotnie z problemem alkoholowym, z postawą wyuczonej bezradności.

Opis placówki:

W skład MOS wchodzą:

  1. Publiczna Szkoła Podstawowa Specjalna Nr 21
  2. Publiczne Gimnazjum Specjalne Nr 2
  3. Publiczna Szkoła Zawodowa Specjalna nr 2

W szkołach realizuje się program szkoły masowej, jednak wymagania są bardzo zróżnicowane i dostosowane do indywidualnych możliwości psychofizycznych ucznia. W MOS przebywa młodzież ze specjalnymi trudnościami wychowawczymi i edukacyjnymi.Ośrodek posiada 84 miejsca i jest placówką przeznaczoną dla chłopców:

  1. w normie intelektualnej,
  2. z zaburzeniami rozwojowymi,
  3. z trudnościami w uczeniu się,
  4. zagrożonej niedostosowaniem społecznym.

Do Ośrodka przyjmowana jest młodzież od 12 do 19 lat.

Tryb przyjęcia do ośrodka:

Młodzież przyjmowana jest do placówki na podstawie orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznej i prośbę rodziców

CELE I ZADANIA OŚRODKA:

  • Do zadań Ośrodka należy eliminowanie przyczyn i przejawów zaburzeń zachowania oraz przygotowanie wychowanków do życia zgodnego z obowiązującymi normami społecznymi i prawnymi. Ścisła współpraca z rodzicami i prawnymi opiekunami w tym zakresie.
  • Głównym celem Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii w Ostrowcu Św. jest resocjalizacja i reedukacja młodzieży  oraz zapewnienie im opieki, umożliwienie ukończenia szkoły podstawowej i gimnazjum i szkoły zawodowej, przygotowanie do życia w społeczeństwie.
Tytuł projektu: 
Volunteer's passport
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-IT2-GRU06-22940 3
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Włochy
Polska
Hiszpania
Rumunia
Turcja
Wlk. Brytania
Cele projektu: 

Nasz projekt realizował 5 celów:

  1. Podwyższenie  europejskich i obywatelskich kompetencji oraz zachowań obywatelskich poprzez wolontariat. Wsparcie psychologiczne i pedagogiczne dla rodzin dysfunkcyjnych. Adresowaliśmy to działanie  przede wszystkim do słuchaczy, ale również do członków lokalnych społeczności. Uczestnicy tych działań zrozumieli znaczenie ludzkiej solidarności, tolerancji,  niedyskryminowania innych, aktywnego uczestnictwa, ponadto ważności i celowości pracy wolontariuszy na rzecz społeczności szkolnej i lokalnej.
  2. Wzrost twórczości i swobodnego wyrażania osobowości słuchaczy - projekt zakładał  artystyczne i techniczne działania (opracowanie produktów końcowych projektu w postaci strony internetowej, blogu, plakatu, broszury z informacjami i zdjęciami, rysunków, wystawy zdjęć, obchodów  uroczystości, konkursów, organizowania debat i warsztatów itp.). Słuchacze uczestniczyli we wszystkich etapach projektu (wdrażanie, ocenianie i upowszechnianie). Nabyli pewności siebie, dzięki której mieli większą odwagę w podejmowaniu różnych decyzji życiowych.
  3. Wzrost umiejętności w zakresie obsługi komputera - słuchacze podczas kursu komputerowego nauczyli się,  jak edytować, skanować rysunki, projektować na komputerze, archiwizować i przesyłać dokumenty, używać Internetu, skrzynki pocztowej i chat. Opracowali również artykuły przeznaczone na stronę internetową, blogu i facebooka, przygotowali wersję roboczą plakatu i ulotki. Podczas tego kursu słuchacze odkryli i wykorzystali w praktyce  nowoczesny, szybki  sposób komunikacji.
  4. Podniesienie kompetencji w zakresie  języków obcych. To działanie było  przydatne do sprawniejszej komunikacji pomiędzy partnerami, do tłumaczenia materiałów, do czytania różnego rodzaju artykułów.  Dzięki takim umiejętnościom słuchacze zwiększyli swoją świadomość kulturową. Słuchacze uczęszczali na darmowy kurs języka angielskiego.
  5. Współpraca pomiędzy partnerami. Podczas realizacji tych samych działań i wymianie przykładów dobrych praktyk,  opracowaliśmy plan działań wolontariackich (przygotowany  dzięki   mobilności słuchaczy i nauczycieli, którzy uczestniczyli razem w działaniach wolontariackich) oraz plan komunikacji pomiędzy partnerami. Dotyczył on  systemów edukacji w Europie, wymiany przykładów dobrych praktyk, metod oceny, zarządzania instytucjami, zaangażowania lokalnych władz i społeczności w życie codzienne organizacji. Jesteśmy przekonani, że działania projektowe zwiększyły motywację słuchaczy i pragnienie uczenia się przez całe życie.
Obszary tematyczne: 
  • Edukacja rodziców
  • Aktywne obywatelstwo
  • Podstawowe umiejętności (społeczne)
  • Języki (angielski) (poziom elementarny)
  • Technologie Informatyczne (poziom elementarny)
  • Dialog międzykulturowy
Grupa docelowa słuchaczy: 

Projekt Grundtvig realizowany przez MOS adresowany był do rodziców naszych wychowanków oraz do grup lokalnej społeczności, zwłaszcza wolontariuszy. W Młodzieżowym Ośrodku Socjoterapii realizowano trudną ideę włączania w życie placówki rodziców (na zasadzie wolontariatu) ze środowisk zagrożonych patologią, wykluczeniem społecznym, jako szczególnej formy resocjalizacji społecznej. Projekt VoPa  w dużym stopniu wpłynął pozytywnie, rozwiązując część problemów bytowych i edukacyjnych konkretnych rodzin. Nasi wychowankowie i ich rodzice pochodzą z różnych części miasta, regionu, województwa, a nawet z odległych części kraju. Nasza placówka działa na potrzeby osób zamieszkałych na terenach defaworyzowanych. Podstawowy problem to, oprócz braków w wykształceniu (wielu ma tylko podstawowe), ludzie ci po prostu nie wiedzą gdzie i jak szukać pomocy, ponadto nie odczuwają potrzeby doskonalenia się, niejednokrotnie mają silnie utrwaloną postawę wyuczonej bezradności. Jednocześnie zdają sobie sprawę z tego, iż są negatywnie naznaczani przez większość społeczeństwa. Stąd silne przekonanie, że nie warto nic robić, bo i tak nic z tego nie wyjdzie. Oferta programu Grundvig realizowana przez nasz Ośrodek wypełniła tą lukę jeśli chodzi o osoby pochodzące z środowisk defaworyzowanych. Grupy docelowe naszych inicjatyw obejmowały dorosłych w wieku 18-65 lat. Były to osoby z naszego środowiska lokalnego, które wyraziły chęć uczestnictwa w działaniach projektu.

Jakie były początki projektu: 

Idea projektu pojawiła się w kręgu nauczycieli i wychowawców, którzy zajmują się wolontariatem i biorą czynny udział w różnorodnych akcjach i  działaniach społecznych na rzecz ośrodka a zwłaszcza rodzin naszych podopiecznych i innych potrzebujących osób w środowisku lokalnym. Partnerów znaleźliśmy w Internecie. Partnerstwo w celu realizacji projektu zostało zawiązane spośród instytucji, które zapoznały się z początkową  ideą projektu i pozytywnie na nią odpowiedziało. Każdy z partnerów wniósł do prac projektowych (na etapie przygotowania aplikacji)  swój własny, merytoryczny i cenny wkład.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Głównym celem  projektu było promowanie wolontariatu jako części składowej działalności na rzecz miasta i powiatu. Projekt realizowany był na dwóch płaszczyznach.  Po pierwsze zorganizowane zostały zajęcia teoretyczne, zawierające "lekcje" na temat wolontariatu (kształtujące umiejętności wolontariuszy, ukazujące znaczenie wolontariatu w każdym środowisku np.wolontariat dotyczący ochrony środowiska i dziedzictwa kulturowego, służby zdrowia). Po drugie została przygotowana i zrealizowana przez słuchaczy, nauczycieli, trenerów oraz grono organizatorów praktyczna część , w której promowano działania na krajowym i międzynarodowym poziomie. Wspólne rezultaty tych inicjatyw  zostały przedstawione w języku angielskim , dlatego oferta projektu obejmowała darmowy kurs języka angielskiego opartego na nawoczesnych i skutecznych metodach nauczania. Dzięki znajomości języka mogliśmy pracować jako międzynarodowy zespół, dzielić się przykładami dobrych praktyk, wspólnie ze wszystkimi partnerami przygotowywaliśmy produkty końcowe. Promowaliśmy również wiedzę o naszej społeczności wśród  partnerów. Nawiązaliśmy współpracę z organizacjami pozarządowymi, zachęcając w ten sposób naszych słuchaczy do kontynuowania działań wolontariackich (również po formalnym zakończeniu projektu). Działania projektu były prowadzone w kraju i zagranicą w celu poznania kultury partnerów, rozwinięcia horyzontów i odkrywania umiejętności i talentów uczestników projektu. Zorganizowaliśmy debaty, studia przypadków, warsztaty, wystawy ze zdjęciami oraz różne spotkania z polskimi instytucjami.

Oto niektóre z naszych działań:

  • stworzenie  przez koordynatorów, grono organizatorów i słuchaczy planu zadań do realizacji w ciągu dwóch lat;
  • przygotowanie materiałów na kurs języka angielskiego i kurs komputerowy dla słuchaczy;
  • szkolenie grupy słuchaczy  i ocenianie ich przez nauczycieli biorących udział w projekcie;
  • stała komunikacja pomiędzy wszystkimi uczestnikami projektu;
  • organizacja lokalnych i międzynarodowych działań wolontariackich; (sadzenie lasu, praca na rzecz hospicjum itp.)
  • organizacja mobilności (poznanie uczestników i władz zagranicznych, wymiana przykładów dobrych praktyk dotyczących zarządzania, dokumentacji, problemów i konfliktów w środowisku);
  • praca nad produktami końcowymi projektu;
  • powołanie zespołów zajmujących się oceną i analizą rezultatów;
  • udział w spotkaniach i zjazdach lokalnych w celu rozpowszechniania działań projektu, spotkanie z przedstawicielami mediów.

Produkty końcowe były rezultatem wspólnej pracy słuchaczy pod kierunkiem nauczycieli biorących udział w projekcie. Nauczyciele oferowali słuchaczom możliwość odkrywania w sobie  i nabywania umiejętności, przydatnych w codziennym życiu znajomości języków obcych, obsługi Internetu oraz zaznajomienie się ze specyfiką różnych krajów. Niektóre z produktów końcowych to: strona internetowa, blog, plakaty, ulotki, broszura, kurs komputerowy i kurs języka angielskiego, płyty CD z różnymi materiałami.

Staliśmy się bardziej wrażliwi na otaczającą nas rzeczywistość -  na ludzi z problemami finansowymi , na  rodzinny dysfunkcyjne, na ochronę naszego środowiska i na to, aby mieć odwagę podejmowania pozytywnych działań na rzecz naszej społeczności lokalnej.

Projekt odegrał znaczną rolę w pomocy rodzinom zagrożonym wykluczeniem społecznym. Wzmocniono  system pomocy psychologicznej i pedagogicznej dla rodzin zagrożonych wykluczeniem społecznym. (kilkaset interwencji, rozmów w grupach oraz indywidualnych zajęć terapeutycznych z udziałem specjalistów – psychologa, terapeuty uzależnień, wychowawców). Zwłaszcza indywidualne porady i zajęcia o charakterze terapeutycznym cieszyły się największym zainteresowanie i zostały dobrze ocenione przez rodziców. Włączenie w życie placówki. W ramach realizacji projektu  podjęto szereg działań o charakterze sportowo rekreacyjnym i parateatralnym. Na przykład : Turniej piłki tenisa stołowego grudzień 2012, Olimpiada sportowa  MOS 2012 i 20013, Jasełka 2011 i 2012.  zajęcia artystyczne itp.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
48
W wyjazdach zagranicznych: 
8
Produkty
Produkty projektu: 
  1. Założenie polskiej podstrony internetowej i umieszczenie na niej treści artykułów www.mos.ostrowiec.pl
  2. Opracowanie materiałów promocyjnych w celu nagłośnienia działań dotyczących projektu i zaprezentowanie ich w głównym holu szkoły. Planowanie działań wolontariackich razem z organizacjami pozarządowymi.
  3. Opracowano ulotek z informacjami o projekcie. Ocena kursów szkoleniowych w ramach projektu i kierowania projektem.
  4. Zorganizowano konkurs na logo projektu. W rywalizacji uczestniczyło kilkudziesięciu słuchaczy, którzy wykazali się fantazją i inwencją twórczą. Rozstrzygnięcie konkursu nastąpiło 30 listopada 2011 roku. Zorganizowano wystawę prac plastycznych.
  5. Utworzono stowarzyszenie na rzecz Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii w celu lepszej współpracy z rodzicami oraz organizacjami pozarządowymi w ramach realizacji projektu „Paszport dla wolontariatu”. Stowarzyszenie zostało zarejestrowane w grudniu 2011r.
  6. Przeprowadzony został konkurs na logo stowarzyszenia OD-NOWA, które działa na rzecz wychowanków MOS. Zajęcia plastyczne, odbywające się w ramach projektu Grundtvig – „Paszport dla wolontariatu”, które koordynowali wychowawcy. Wzięła w nich udział liczna grupa wychowanków ośrodka wraz z rodzicami lub opiekunami prawnymi.
  7. Nawiązano współpracę ze stowarzyszeniami i innymi organizacjami pozarządowymi w celu bardziej efektywnej realizacji projektu Grundtviga.  M.in. ze stowarzyszeniem „Ring”, Klubami Sportowymi Zakładów Ostrowieckich, Stowarzyszeniem „Bałt” .
  8. Opracowanie Dyplomu dla wolontariuszy –słuchaczy.
  9. Kurs języka angielskiego  i kurs komputerowy.
  10. Wolontariusze zwierzętom - 10 słuchaczy pojechało na wycieczkę do lasu w Maksymilianowie pod Bałtowem. W ramach pracy wolontariackiej zbierali żołędzie, którymi zimą była dokarmiana zwierzyna leśna.
  11. Świętokrzyska Spartakiada Dzieci i Młodzieży 2011 podczaj której słuchacze (rodzice) i ich dzieci  uczestniczyli w festynach nie tylko w charakterze zawodników sportowych, ale również jako wolontariusze, którzy pomagali organizatorom. Pomagali w pracach technicznych, rozkładali i sprzątali sprzęt po imprezie, wykonywali prace porządkowe.
  12. W ramach realizacji projektu Grundtvig podjęto działania mające na celu integrację i implementację w życie społeczne, edukację międzypokoleniową, wdrażanie  rodziców i ich dzieci  w działalność wolontariacką, rozwijanie świadomości wolontariackiej oraz promowanie wolontariatu. Cele te osiągnięto poprzez występ słuchaczy i  wychowanków w Dziennym Domu Pomocy Społecznej podczas przedstawienia z okazji Święta Niepodległości (listopad 2011) oraz podczas Jasełek (grudzień 2011).
  13. I Ty możesz zostać wolontariuszem – w dniu 22 listopada 2011 roku odbyło się spotkanie z Anną Gatkowską, długoletnią pracownicą Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ostrowcu Świętokrzyskim i koordynatorem Centrum Wolontariatu na terenie miasta. Podczas tego spotkania poruszono wiele zagadnień dotyczących wolontariatu. Sporo miejsca poświęcono korzyściom, które płyną z tej świadomej, dobrowolnej, bezpłatnej pracy na rzecz innych. Podkreślono fakt, iż działalność wolontariacka dodaje pewności siebie, odwagi, kształci umiejętność pracy w zespole i otwartość na innych.
  14. Spotkania mobilnościowe odbyły się w Polsce, Rumunii, Hiszpanii, Turcji, Anglii i we Włoszech. Zrealizowano łącznie 15 mobilności w tym 8 dla słuchaczy.
  15. Wydawnictwo z języka angielskiego i kieszonkowy słowniczek polsko angielski.
  16. Opracowanie i zainstalowanie 2 tablic informacyjnych o projekcie grundtviga.
  17. Zorganizowanie pomocy psychologicznej i pedagogicznej dla rodzin podopiecznych MOS. (kilkaset interwencji, rozmów i zajęć terapeutycznych itp.).
  18. Kronika projektu. Album ze zdjęciami w formie papierowej i elektronicznej.
  19. Zorganizowano kilka wystaw , prelekcji, pokazów PowerPoint obrazujących dokonania w ramach realizacji projektu. (dla nauczycieli i dyrektorów innych szkół i placówek z terenu powiatu.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Działania upowszechniające wyniki pracy nad projektem polegały przede  wszystkim na:

  • opracowano tablice informacyjne, ulotki, broszury, płyty CD i DVD, kroniki i albumy (dwujęzyczne)
  • publikowaniu materiałów na stronie projektu, także na stronie placówki,
  • publikacje w prasie lokalnej na temat osiągnięć w ramach projektu,
  • wystawy rezultatów i produktów w szkole,
  • upowszechnianie rezultatów projektu na spotkaniach z rodzicami,  spotkaniach dyrektorów , nauczycieli  i młodzieży przy okazji olimpiad młodzieżowych ośrodków socjoterapii w Ostrowcu Św. Itp.

Przekazaliśmy informacje o naszym projekcie i jego owocach innym instytucjom np. podczas spotkania dla dyrektorów szkół i placówek z terenu woj. Świ, podczas kursów, w jakich biorą udział nasi pedagodzy, podczas krajowych i międzynarodowych seminariów, podczas spotkania dyrektorów szkół zorganizowanego przez Kuratorium Oświaty w Kielcach, podczas Festiwalu Comeniusa w Kielcach, jak również przez naszą stronę internetową.

O naszych działaniach informowaliśmy również społeczność lokalną, media, prasę, władze lokalne, starostwo powiatowe w Ostrowcu Św., lokalne instytucje wspierające rodzinę. Umieszczamy produkty finalne na naszej stronie internetowej tak, by każdy zainteresowany mógł je obejrzeć i wykorzystać w miarę potrzeb, ponieważ z powodzeniem nadają się do kopiowania i przenoszenia.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Projekt pracy z rodzicami był kolejną sposobnością na aktywizację opiekunów i rodziców przy jednoczesnym zbliżeniu ich do dzieci. W naszym przekonaniu, dzięki realizacji tej idei ośrodek znacznie lepiej spełnia wielorakie funkcje i zadania statutowe i pozastatutowe. Według nas obserwacja rodziców podczas prac wolontariackich przez dzieci, którzy wykazywali się nowymi umiejętnościami, sprzyjała pogłębianiu więzi rodzinnych.  Dzięki programowi Grundtvig mogliśmy rozszerzyć naszą działalność edukacyjno-terapeutyczną dla dorosłych o naukę umiejętności społecznych, naukę języka ang i ICT.

Wpływ na kadrę:

  1. konieczność komunikacji pomiędzy partnerami za pomocą korespondencji e-mail lub podczas bezpośrednich spotkań doprowadziła podwyższenia znajomości języków obcych (angielskiego) wśród kadry. Niektórzy wychowawcy i nauczyciele zgłosili chęć uczestnictwa w kursach językowych Grundtvig.
  2. większość komunikacji odbywała się za pośrednictwem Internetu (email, komunikatory, wideo konferencje). Dla osób nieobeznanych z komputerem, projekt ten był doskonałą okazją nauczenia się podstaw jego obsługi. Wiedza ta jest niezbędna podczas zajęć szkolnych. Dla innych była to okazja do zainteresowania się tą sferą głębiej i nauczyli się korzystać ze skanera, konwerterów plików, programów do obróbki zdjęć i filmów.
  3. Nasi pracownicy mieli okazje podzielić się doświadczeniami ze swej pracy z kolegami z innych zagranicznych placówek, porównać metody pracy i zbierania dokumentacji, systemu szkolenia, zarządzania placówką i radzenia sobie z trudnościami.
  4. pomiędzy kierownikami placówek partnerskich nawiązała się dyskusja na temat sposobów zarządzania tymi instytucjami, prawa oświatowego, sposobów samooceny i dostępności szkolenia kadry. Zwrócono uwagę na role placówek w kontaktach pomiędzy rodzicami i władzami lokalnymi oraz ich dostępność dla dorosłych w celu doskonalenia swoich umiejętności i nadrabiania zaległości edukacyjnych. W następstwie projektu, kierownictwo placówki postanowiło doprowadzić do większego zaangażowania rodziców w proces zarządzania i organizowania życia szkoły. (zwłaszcza szkoła podstawowa z Selby z Anglii wysoko oceniła współpracę ze szkołą polską w ramach projektu)
  5. Wykonaliśmy prezentacje dotyczące instytucji  partnerskich, zorganizowano wystawy dotyczące kultury tych państw. Podczas spotkań partnerskich wymieniano się albumami o każdym z krajów, prezentacje były tłumaczone na wiele języków, słuchano tradycyjnej muzyki, spożywano tradycyjne potrawy, pokazywano ludowe stroje narodowe itp.
  6. realizacja projektu odbiła się pozytywnym echem wśród społeczności i władz lokalnych. Jesteśmy zadowoleni z efektów prac nad projektem oraz z jego finalnych produktów.
Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Dla słuchaczy:

  • działania realizowane w projekcie mają dobry wpływ na współpracę rodziców  z placówką, rodzice  stają się bardziej chętni do pomocy i udziału w życiu placówki,
  • praca wolontariacka daje  rodzicom i wychowankom poczucie tego, że są potrzebni w ośrodku i poza nim
  • kształcenie umiejętności pracy w grupie, pewności siebie, odwagi i otwartości na innych ludzi poprzez pracę wolontariacką
  • przekonanie się, że język obcy jest niezbędny w komunikacji z obcokrajowcami
  • spojrzenie na problem pomocy potrzebującym z bliższej perspektywy
  • możliwość włączenia się w działalność społeczną
  • zbliżenie i pogłębienie więzi ze swoimi dziećmi poprzez wspólne działania
  • nawiązanie i podtrzymywanie kontaktów z placówką

Dla nauczycieli:

  • doskonalenie umiejętności językowych i komputerowych
  • rozwijanie współpracy z nauczycielami krajów partnerskich – wymiana doświadczeń tzw. „dobrych praktyk”
  • poznanie dziedzictwa kulturowego krajów partnerskich
  • umiejętność zarządzania projektem na szczeblu europejskim
  • zacieśnianie więzi z rodzicami poprzez wspólne działania
  • podwyższanie kwalifikacji pracowników pedagogicznych w różnych aspektach

Dla ośrodka:

  • realizacja projektu przyczyniła się do podwyższenia jakości pracy placówki i poszerzenia oferty edukacyjnej dla rodziców,

Dla społeczności lokalnej:

  • zwrócenie uwagi na problemy młodzieży z rodzin dysfunkcyjnych, zagrożonych wykluczeniem społecznym
  • informowanie społeczności lokalnej o korzyściach jakie płyną z realizacji projektu
  • konkretne korzyści z podejmowanych akcji typu: zbiórka żywności, pomoc osobom starszym, sprzątanie lasu , sadzenie lasu itp.
Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Realizacja projektu „Paszport dla wolontariatu” dała nam  sposobność do podwyższenia jakości pracy placówki poszerzenie oferty edukacyjnej dla rodziców. Zapewniono możliwość kontynuacji projektu bez wsparcia finansowego środków unijnych. Dzięki realizacji projektu do placówki zgłosiło się kilku wolontariuszy, którzy chcą pracować z młodzieżą i na rzecz ośrodka. Terapeuta uzależnień pracuje na rzecz rodziców – kontynuacja. Ważną rolę w działalności wolontariackiej pełni założone stowarzyszenie Od-Nowa , w ramach którego spotykają się rodzice, przyjaciele placówki i wszyscy ci, którzy  chcą bezinteresownie wspierać ośrodek. Wielu rodziców chce wiedzieć o placówce jak najwięcej zanim umieszcza w niej swoje dzieci. Dzięki projektowi, nasza instytucja stała się bardziej znana i doceniana w środowisku. Zwiększył się udział rodziców w procesie wychowania swoich dzieci i w życiu Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 
  1. „…Zajęcia i spotkania z terapeutą uzależnień były dla mnie najbardziej pomocne …”
  2. „Fajnie spędziliśmy czas, ciekawe zajęcia na komputerach..”
Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

Wpływ realizacji projektu na społeczność lokalną:

  1. Uznanie szerszej społeczności lokalnej dla potrzeb rodzin zmarginalizowanych, biednych, niewydolnych i niezaradnych społecznie, ekonomicznie itd.
  2. Placówka stała się bardziej przyjazna dla rodziców.
  3. Wspólnie z Radą Osiedla Kuźnia zorganizowaliśmy kilka imprez integracyjnych i sportowo rekreacyjnych. (Olimpiada MOS; Festyn na zakończenie roku, Turniej piłki nożnej, itp.
  4. Dobrze się o nas mówi w społeczności lokalnej.
Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Zdzisław Klusek
Data wypełnienia formularza/karty: 
19.12.2013

Mother Centres developing support structures for active volunteer involvement

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Doradztwo i poradnictwo
Edukacja rodziców i rodzin
Edukacja zdrowotna
Jakość i ewaluacja edukacji
Metody podnoszenia motywacji słuchaczy
Rozpoznawanie / uznawanie kompetencji
Zagadnienia pedagogiczne / dydaktyczne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Stowarzysznie "Mamy Czas"
ul. Marymoncka 47/17, 01-868 Warszawa
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Joanna Leszczyńska-Kudłaciak, 695-582-415, leszczynska.mamyczas@gmail.com
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Stowarzyszenie „Mamy czas” zostało zarejestrowane 13 lipca 2010 roku. Jego powołanie wyniknęło z rocznej działalności nieformalnego Klubu Mam i Tatusiów z Bielan, którego spotkania odbywały się od lutego 2009 roku.

Nasze cele: Chcemy tworzyć na Bielanach miejsce przyjazne małym dzieciom i ich rodzicom.

Chcemy w sposób wszechstronny pomagać rodzicom, opiekunom, kobietom w ciąży i dzieciom poprzez działalność edukacyjną, kulturalną, charytatywną oraz działalność z zakresu ochrony oraz promocji zdrowia i pomocy społecznej.

 Stowarzyszenie realizuje swoje cele poprzez :

  • organizowanie spotkań, wykładów i szkoleń dla rodziców, opiekunów dzieci oraz kobiet w ciąży służące ich wszechstronnemu rozwojowi;
  • działania edukacyjne, kulturalne i artystyczne ukierunkowane na rozwój dzieci i rodziców;
  • organizowanie imprez kulturalnych, rekreacyjnych i sportowych;
  • działania profilaktyczne i terapeutyczne ukierunkowane na prawidłowy rozwój emocjonalny, społeczny i osobowy dzieci i rodziców;
  • działania na rzecz aktywizacji zawodowej kobiet;
  • działania zapobiegające wykluczeniu społecznemu kobiet;
  • kształcenie ustawiczne dorosłych i inne formy kształcenia;
  • działania służące profilaktyce i promocji zdrowia dzieci i kobiet w ciąży, w tym prowadzenie akcji informacyjnych i konsultacji specjalistycznych;
  • współpracę z instytucjami rządowymi, samorządowymi, organizacjami pozarządowymi, mediami oraz sektorem prywatnym na rzecz rozwiązywania problemów wychowawczych, edukacyjnych i społecznych;
  • tworzenie przestrzeni publicznej przyjaznej rodzicom i dzieciom;
  • występowanie do organów władzy i administracji państwowej i samorządowej
  • w sprawach dotyczących rodziców i dzieci;
  • promocję wolontariatu.
Tytuł projektu: 
Mother Centres developing support structures for active volunteer involvement
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-NL1-GRU06-05326 6
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Holandia
Słowacja
Węgry
Włochy
Niemcy
Bułgaria
Austria
Turcja
Czechy
Polska
Cele projektu: 

CELEM PROJEKTU BYŁO :

  • Wzmocnienie wiedzy i umiejętności kobiet aktywnie działających w Centrach Matek w zakresie rozwoju liderskiego i rozwiązywania konfliktów.
  • Stworzenie rodzicom okazji do wymiany myśli, doświadczeń nt organizowania Centrów Matek i sieci ich zrzeszających.
  • Udzielenie konkretnego wsparcia, rady, coachingu na tematy wskazywane przez każdego z partnerów.
  • Połączenie efektu uczenia się, wzmocnienia i zbudowania sieci co przyczyniło się do wzmocnienia współpracy Centrów Matek na poziomie europejskim.
  • Poznanie doświadczeń Centrów Matek z różnych krajach w obszarze ciągłości liderstwa w inicjatywach kobiecych, funkcjonowania codziennego Centrów Matek, równowagi między wolontariatem a sprawnie funkcjonującymi inicjatywami rodziców.
  • Wprowadzenie metodologii Leadership Support Process (LSP) do praktyki funkcjonowania Centrów Matek poprzez przeprowadzenie tygodniowego warsztatu z udziałem trenerek tej metody z USA i Niemiec.
  • Wzmocnienie uczestniczek poprzez peer learning - docenienie wagi uczenia się od siebie nawzajem, co jest kluczowym czynnikiem rozwoju oddolnych inicjatyw rodziców.
Obszary tematyczne: 

Międzynarodowa wymiana doświadczeń i przykładów najlepszej praktyk. Zwiększenie wiedzy uczestniczek nt prowadzenia Centrów Matek,  formalizowania ich działalności, angażowania zespołu oraz rozwiązywania konfliktów; wymiana doświadczeń między liderkami Centrów Matek.

Grupa docelowa słuchaczy: 

Udział w projekcie kobiet z różnych środowisk, różnych krajów, o różnej kulturze. Dla niektórych polskich  uczestniczek projektu udział w wyjazdach zagranicznych był pierwszym od momentu zostania matkami wyjazdem bez rodziny, w celu własnego rozwoju i poznania nowych ludzi i miejsc. Niektóre kobiety uczestniczące w projekcie pierwszy raz były za granicą  - spotykały kobiety z innych krajów, porozumiewały się w obcym języku, poznawały zwyczaje, kuchnię i style życia w innych krajach. Zetknięcie się z różnorodnością kulturową wpływało na zmianę postaw uczestniczek projektu, wzmacniały otwartość na odmienność, eliminowanie stereotypów.

Jakie były początki projektu: 

Projekt jest  kontynuacją poprzednich projektów realizowanych przez Instytut Małego Dziecka z Poznania, dzięki którym Stowarzyszenie „Mamy Czas” i inne polskie kluby zaczęły współpracę z Mother Centers Inernational Network for Empowerment (MINE).

Krótki opis przebiegu projektu: 
  1. Spotkanie robocze zespołu Stowarzyszenia „Mamy Czas” realizującego projekt Grundtvig- w dniu 2.09.2011. Przygotowanie uczniów i nauczycieli/trenerów do mobilności.
  2. I spotkanie Liderek Klubów Mam- 08-10-2011, Spotkanie poświęcone było przedstawieniu projektu Grundtvig – jego celów, zaplanowanych działań. Była to też okazja do wzajemnego poznania się liderek różnych Klubów Mam w Polsce. Uczestniczki prezentowały działalność swoich Klubów Mam oraz dzieliły się oczekiwaniami wobec udziału w projekcie. Był to dobry początek wspólnych spotkań.
  3. Wymiany doświadczeń między krajami partnerskimi zaprezentowana na pierwszym spotkaniu partnerstwa w Stuttgarcie 03-10-2011. Każdy z krajów określił w jakich obszarach potrzebuje wsparcia.  Odbyła się prezentacja krajów, ustalenie zasad współpracy, ustalenie technicznych szczegółów nt wyjazdów zagranicznych, zasad komunikacji między partnerami. Analiza celów projektu, sposobów ich osiągania. Działania: praca warsztatowa, dyskusje plenarne. Rezultaty: określenie obszarów wsparcia oraz ustalenie szczegółów wizyt coachujących dla polskiej nieformalnej sieci Klubów Mam Uczestniczył w tym spotkaniu wolontariusz i pracownik Stowarzyszenia „ Mamy Czas”
  4. II spotkanie Liderek Klubów Mam w Polsce 19-11-2011,  Spotkanie to zgromadziło nowe liderki Klubów Mam, pracowałyśmy w twórczej grupie 18 dziewczyn. Podczas bardzo pracowitego weekendu rozmawiałyśmy na wiele tematów, m.in. o konferencji Stuttgarcie rozpoczynającej projekt oraz  o potrzebie wzajemnego poznawania się liderek Klubów Mam w Polsce. Wspólnie szukałyśmy pomysłów jak skutecznie angażować rodziców do współtworzenia Klubów, dzieliłyśmy się doświadczeniami z tego obszaru. Dużą cześć spotkania poświęciłyśmy formalizacji działalności Klubów Mam – zaletom i wadom przekształcania nieformalnej grupy w organizację pozarządową, sposobom formalizacji, źródłach finansowania. W efekcie tego spotkania powstał „Praktyczny poradnik dla Klubów Mam”, w którym spisane są wszystkie poruszane podczas spotkania informacje, pomysły i doświadczenia.  W spotkaniu uczestniczyło 5 „pracowników” i 13 „słuchaczy”.
  5. Spotkanie liderek Klubów Mam - 21-01-2012, Głównym gościem spotkania była Marieke van Geldermalsen z Fundacji Nest! Foundation, która jest jedną z organizacji partnerskich projektu Grundtvig. Marieke opowiadała nam o międzynarodowej sieci centrów matek MINE (Mother Centers International Network for Empowerment www.mine.cc). Mogłyśmy poznać doświadczenia innych krajów związane z budowaniem sieci Centrów Matek i prowadzenia podobnych inicjatyw dla rodzin z małymi dziećmi. Rozmowa z Marieke sprowokowała również dyskusję nt. różnych odbiorców działalności Klubów Mam i angażowaniu rodziców w tworzenie Klubów. Było 12 przedstawicielek różnych Klubów Mam w Polsce (w tym 4 „pracowników”/ 8 „słuchaczy”).
  6. Wizyta studyjna w Czechach (Trebic i Hrotovice)- 15-02-2012 Cele: zwiększenie wiedzy uczestniczek na temat prowadzenia Klubów Mam i formalizowania ich działalności, angażowania zespołu oraz rozwiązywania konfliktów; wymiana doświadczeń między liderkami Klubów Mam; poznanie czeskich doświadczeń w zakresie prowadzenia Klubów Mam jak i funkcjonowania ogólnokrajowej sieci Klubów Mam; peer coaching; Działania: spotkania, udział w zajęciach, dyskusje, pokazywanie polskich doświadczeń. 4 osoby (3 „słuchacze” oraz 1 „pracownik” - członek zarządu Stowarzyszenia „Mamy Czas”.
  7. III spotkanie Liderek Klubów Mam- 24-03-2012, Gośćmi spotkania były przedstawicielki Sieci Centrów Matek w Czechach: Rut Kolinska – Prezes Czeskiej Sieci Centrów Matek oraz Jirina Chlebovska – koordynatorka krajowa Sieci. Obie Czeszki próbowały nam przybliżyć ideę oraz historię tworzenia Sieci Centrów Matek w Czechach. Brało udział 20 przedstawicielek różnych Klubów Mam w Polsce (w tym 3 „pracowników”/ 17 „słuchaczy”).
  8. Wizyta studyjna w Bułgarii (Sandanski i Stara Zagora)- 19-04-2102, Cele: Poznanie bułgarskich doświadczeń pract z rodzinami romskimi poprzez prowadzenie Centrów Matek; zwiększenie wiedzy uczestniczek nt prowadzenia tego typu inicjatyw; budowanie relacji pomiędzy reprezentantkami Klubów Mam w Polsce. Działania: spotkania, udział w zajęciach, dyskusje, pokazywanie polskich doświadczeń. Uczestniczyły w spotkaniu 4 osoby (3 „słuchacze” oraz 1 „pracownik” - członek zarządu Stowarzyszenia „Mamy Czas”.
  9. Szkolenie Leadership Support Process for Mother Centers w Holandii (Schoorl)- 10-06-2012 Cele: poznanie metody Leadership Support Process; wymiana doświadczeń z przedstawicielkami różnych krajów, peer learinng; poznawanie procesu powstawania sieci Centrów Matek w innych krajach partnerskich; uzyskanie wsparcia w rozwiązywaniu codziennych problemów (zaangażowanie innych, organizowanie wolontariatu w Klubie, budowanie zespołu). Działania: szkolenie, sesje plenarne, praca warsztatowa, sesje wymiany doświadczeń. Rezultaty spotkania: napisana została relacja z wyjazdu zamieszczona na stronie projektu, podręcznik metody LSP udostępniony polskim Klubom Mam.,Podczas spotkania było  5 osób z Polski (2 „słuchaczki” oraz 3 „pracowników” - członkinie zarządu oraz wolontariuszka Stowarzyszenia „Mamy Czas”.
  10. Wizyta studyjna na Słowacji (Zlate Moravce i Nitra) 26-09-2012 Cele: Poznanie doświadczeń w prowadzeniu Centrów Matek na Słowacji, zapoznanie się z funkcjonowaniem słowackiej Unii Centów Matek, udział w regionalnym spotkaniu Centrów Matek Działania: Wizyta w Materskim Centrum „Klokancek” w Nitrze, udział w spektaklu dla dzieci „Princezna Bublinka” w Centrum Matek „Klokancek” w Nitrze, udział w zajęciach muzycznych dla matek z dziećmi w Materskim Centrum „Mami-Oaza”, udział w regionalnym spotkaniu Centrów Matek, prezentacja działalności Klubów Mam w Polsce. Wyjechało  5 osób (4 „słuchaczki” oraz 1 „pracownik” - członkini zarządu Stowarzyszenia „Mamy Czas”).
  11. 18-10-2012 odbyła się rewizyta przedstawicielek Słowacji, Czech, Węgier i Bułgarii. Wymienialiśmy się doświadczeniami, pomysłami. Każdy kraj przedstawił swoją prezentację, co było bardzo budujące dla naszych mam klubowych. Poznaliśmy inne kluby warszawskie –Bemowo, Ursynów. Odbyła się także ważna debata dla obu stron,  w Urzędzie Gminy z udziałem burmistrzów, a także naszych gości.
  12. Wizyta studyjna do Niemiec, Monachium- 08-11-2012 , Cele: poznanie doświadczeń w prowadzeniu Centrów Matek w Niemczech, zapoznanie się z funkcjonowaniem bawarskiej Sieci Centrów Matek, udział w regionalnym spotkaniu bawarskiej Sieci Centrów Matek. Działania: wizyty w szeregu różnych Centrów Matek, spotkania z kobietami, udział w regionalnym spotkaniu bawarskiej Sieci Centrów Matek, prezentacja polskich doświadczeń w prowadzeniu Klubów Mam Były 3 osoby (2 „słuchaczki” oraz 1 „pracownik” - członkini zarządu Stowarzyszenia „Mamy Czas”).
  13. Konferencja upowszechniająca "Warszawa dla rodzin"-17.11.2012, Konferencja miała na celu promowanie Warszawskich Klubów dla Rodzin zgodnie z programem prorodzinnym „ Program Rodzina na lata 2010-2030”.
  14. Spotkanie założycielskie Sieci Klubów dla Rodzin w Polsce-18.11.2012, 14 osób przedstawicieli 11 różnych Klubów Mam w Polsce, Do współtworzenia Sieci zaprosiliśmy  Kluby dla Rodzin, które spełniają poniższe kryteria: są oddolnymi inicjatywami rodziców, którzy sami organizują się, aby tworzyć miejsce integracji i wsparcia dla rodzin z małymi dziećmi; mają charakter niekomercyjny, nie działają dla zysku. Pomysł założenia Sieci Klubów dla Rodzin pojawił się w marcu 2012 roku na spotkaniu dla liderek Klubów Mam, które zorganizowało Stowarzyszenie „Mamy Czas”. Wypracowaliśmy wtedy dokument roboczy „Koncepcja Sieci Klubów Mam w Polsce”.
  15. Wizyta studyjna na Węgrzech (Miskolc)- 09-05-2013, Cele: poznanie doświadczeń w prowadzeniu Centrów Matek na Węgrzech, zapoznanie się z doświadczeniami tworzenia Sieci Centrów Matek na Węgrzech. Działania: Działania: wizyta w MC Holdam (my moon), rozmowy na temat ich projektów i aktywności, kąpiel w jaskini po południu, wieczorem pokaz video nt porodów domowych;  wizyta na farmie organicznej prowadzonej przez członkinię Holdam, przedstawienie projektu Holdam - wspólna farma i przedsiębiorstwo. Wspólne pieczenie chleba, warsztat "life-road game"; udział w obchodach miasta Miskolc, udział w programie Holdam. Było  5 osób (4 „słuchaczki” oraz 1 „pracownik” - wolontariuszka Stowarzyszenia „Mamy Czas”).
  16. Konferencja podsumowująca projekt w Pradze- 22-05-2013, Cele: Zapoznanie się z prezentacją wszystkich  państw biorących udział w  projekcie lata 2011-2013, poznanie doświadczeń w prowadzeniu Sieci Klubów w Europie, zapoznanie się z funkcjonowaniem MINE, wizyta w jednym z Centrów Matek w Pradze projektu. Rezultaty: relacja z wyjazdu zamieszczona na stronie projektu. Działania: konferencja podsumowująca projekt, prezentacje krajów, ewaluacja Były 3 osoby (2 "słuchaczki" i 1 "pracownik" - członkini zarządu Stowarzyszenia "Mamy Czas").
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
160
W wyjazdach zagranicznych: 
20
Produkty
Produkty projektu: 
  • Powołanie polskiej Sieci Klubów dla Rodzin. Sieć została powołana do życia 18 listopada 2012 roku. W sieci zrzeszyło się 11 Klubów dla Rodzin z całej Polski. Powstała strona www.siecklubowdlarodzin.pl. Powstał plan działania na lata 2012-2013. Do współtworzenia Sieci zaprosiłyśmy Kluby dla Rodzin, które spełniają poniższe kryteria: są oddolnymi inicjatywami rodziców, którzy sami organizują się, aby tworzyć miejsce integracji i wsparcia dla rodzin z małymi dziećmi; mają charakter niekomercyjny, nie działają dla zysku. Pomysł założenia Sieci Klubów dla Rodzin pojawił się w marcu 2012 roku na spotkaniu dla liderek Klubów Mam, które zorganizowało Stowarzyszenie „Mamy Czas”. Wypracowaliśmy wtedy dokument roboczy „Koncepcja Sieci Klubów Mam w Polsce”.
  • Powstał także artykuł w “Dziennik Gazeta Prawna” 07.11.2012 „SIŁA MATEK i TATUSIÓW SIŁĄ SAMORZĄDU”  zastępcy burmistrza Bielan , radnego Sejmiku Województwa Mazowieckiego Grzegorza Pietruczuka.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Sieć Klubów dla Rodzin działa do tej pory na zasadzie wolontariatu. Dzięki sieci staramy się dotrzeć do jak najszerszego grona odbiorców Klubów dla Rodzin i promować  międzynarodowy projekt partnerski Grundtvig Public living room – a safe learning space”  realizowany w ramach Programu “Uczenie się przez całe życie” (Lifelong Learning Programme – LLP).  Jest to nasza druga dotacja  tym razem na lata 2013-2015.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 
  • Przedstawiciele Stowarzyszenia "Mamy Czas" mieli szanse na odświeżenie kompetencji językowych. Komunikacja mailowa z partnerami, wyjazdy zagraniczne, tłumaczenie materiałów były bardzo dobrą okazją do praktykowania komunikacji w języku angielskim.
  • Poznanie doświadczeń partnerów z obszarów prowadzenia Centrów Matek, prowadzenia sieci zrzeszających różne centra było bardzo rozwojowe. Bez tego doświadczenia polskie Kluby z pewnością nie byłyby gotowe do założenia polskiej sieci Klubów dla Rodzin.
  • Uczestniczenie w zajęciach podczas wyjazdów zagranicznych, przyglądanie się temu jak inni pracują z grupami rodziców i dzieci wpłynęło na nasze kompetencje pedagogiczne.
  • Spotkania z niezwykłymi grupami, praca w ciekawej grupie dodawała każdorazowo wiele energii i motywacji do dalszej pracy, do rozwijania naszego Klubu Mam.
  • Rola koordynatora projektu dla uczestników z Polski, zarządzanie międzynarodowym projektem, komunikacja z wieloma partnerami było zupełnie nowym doświadczeniem dla Stowarzyszenia "Mamy Czas". Z pewnością na tym doświadczeniu bardzo wiele się nauczyliśmy.
  • Poznanie odmienności kulturowych, specyfiki każdego kraju było bardzo uczącym doświadczeniem.
  • Projekt wpłynął na proces dojrzewania i krzepnięcia Stowarzyszenia "Mamy Czas". Wymagał wyraźnego określenia zadań, podział ról, systematyczności pracy. Działanie na polu międzynarodowym wymagało od zespołu stowarzyszenia podzielenia się odpowiedzialnością za stałą działalność stowarzyszenia czyli prowadzenie Klubu Mam na Bielanach. Wymusiło to powiększenie zespołu, wprowadzenie nowych matek do bardziej odpowiedzialnych ról.
  • Dzięki przyglądaniu się jak funkcjonują Centra Matek w innych krajach wprowadziłyśmy szereg drobnych zmian w funkcjonowaniu Klubu tak aby aspekt współtworzenia Klubu przez rodziców do niego przychodzących był bardziej realizowany.
Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 
  • W ramach projektu w Polsce zainicjowana została regularna komunikacja mailowa pomiędzy różnymi Klubami Mam, które nie miały dotychczas ze sobą kontaktów.
  • Wyjazdy zagranicznie były dla uczestniczek wyjazdów nieczęstymi okazjami do porozumiewania się w języku angielskim. Każde z dużych spotkań w ramach projektu był poprzedzony krótką sesją odblokowania językowego, co przyczyniało się do otwartości na zwiększanie umiejętności językowych uczestniczek. Nie w każdym momencie spotkań było możliwe tłumaczenie stąd sytuacja wymuszała na uczestniczkach komunikowanie się w obcych językach.
  • Możliwość poznania doświadczeń partnerów z pewnością przyczynił się do wzrostu umiejętności uczestniczek w dziedzinie prowadzenia Klubów dla Mam, pracy z grupą, prowadzenia zajęć dla rodziców.
  • Uczestniczenie w życiu bardzo różnorodnych Centrów Matek w różnych krajach zwiększyło umiejętności społeczne uczestniczek - nauczyły się być w odmiennych od normalnych dla siebie grupach, warunkach, kulturach.
  • Każdy z wyjazdów zagranicznych jak i spotkań krajowych był okazją do "naładowania baterii", czerpania inspiracji co bezpośrednio przyczyniło się do wzrostu motywacji uczestniczek do prowadzenia Klubów Mam.
  • Dzielenie się własnymi doświadczeniami z partnerami zagranicznymi, opowiadanie o swoich sukcesach wpłynęło na zwiększenie pewności siebie uczestniczek projektu.
  • Kilkudniowa wizyta w inny kraju poszerzała wiedzę o krajach partnerskich i ich kulturach.
Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Wyjazdy zagraniczne zrealizowane w ramach projektu dały unikalną szansę aktywnym matkom zdobycia wiedzy i doświadczenia jak funkcjonują Centra Matek w różnych krajach. Polskie Kluby Mam funkcjonują zaledwie od kilku lat podczas gdy np. Centra Matek w Niemczech mają już 20-letnią historię swoich doświadczeń. Wiedzy o tym jak organizować miejsca spotkań dla kobiet i rodzin z małymi dziećmi nie da się zdobyć inaczej niż poprzez bycie w danych Centrach Matek, uczestniczenie w ich życiu, rozmowy z liderkami i matkami korzystającymi z Centrów. Każda wizyta pokazywała jak wiele wspólnych doświadczeń, problemów i sukcesów mają Centra Matek w różnych krajach. Jednocześnie dla dość młodych Centrów Matek w Polsce niezwykle inspirujące było przyglądanie się jaką wizję możemy tworzyć w Polsce w perspektywie przyszłych kolejnych lat. Poznanie doświadczeń innych krajów w zakładaniu i prowadzeniu Sieci Centrów Matek były bardzo mocną inspiracją dla polskich kobiet do ostatecznego założenie polskiej Sieci Klubów dla Rodzin. Dzięki kontaktom z partnerkami zagranicznymi wiedziałyśmy jak dobrze się przygotować do całego procesu tworzenia sieci, jakich błędów należy się wystrzegać oraz jak czysto praktycznie zorganizować funkcjonowanie polskiej sieci. Różnice międzykulturowe odkrywane w trakcie wizyt były za każdym razem wzbogacające dla uczestniczek wyjazdów do innych krajów jak i spotkań z partnerami zagranicznymi w Polsce. Efekt uczenia w międzynarodowej różnorodnej grupie był bardzo mocny. Bogactwo perspektyw i doświadczeń wzbogacał wszystkie rozmowy i spotkania. Jednocześnie zastosowane metody uczenia przyczyniały się do wzmacniania uczestniczek, które stawały się świadome swoich kompetencji i osiągnięć jako liderek. Wzmocnieniem procesu uczenia było przekazywanie doświadczeń i obserwacji przez uczestniczki wyjazdów po powrocie – w swoich macierzystych grupach kobiet, podczas spotkań lokalnych. Dzięki temu szereg podpatrzonych rozwiązań i inspiracji mógł być łatwo zastosowany w działalności Centrów Matek w Polsce i Sieci Klubów dla Rodzin. Efekt ten na pewno byłby słabszy bez aspektu kontaktów międzynarodowych. Dodatkowo udział w międzynarodowym projekcie był ogromnym wzmocnieniem dla polskich Klubów Mam w kontaktach z władzami lokalnymi, partnerami samorządowymi, sponsorami. Projekt Grundtvig wzmocnił wizerunek Klubów Mam w Polsce jako aktywnych, rozwijających się grup kobiet, które dojrzały również do założenia ogólnopolskiej Sieci Klubów dla Rodzin.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

--

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Joanna Leszczyńska-Kudłaciak
Data wypełnienia formularza/karty: 
19.12.2013

Prisoners Opportunity To Educate Children by Telling Stories

Tematyka działań: 
Edukacja w więzieniach lub na rzecz powrotu skazanych do społeczeństwa
Inne
Języki obce
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Areszt Śledczy w Lublinie
ul. Południowa 5, 20-482 Lublin
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
mł. chor. Justyna Nowicka, 506 114 514, justyna.nowicka@sw.gov.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Lubelska jednostka penitencjarna jest aresztem śledczym przeznaczonym dla tymczasowo aresztowanych i skazanych mężczyzn i kobiet, zarówno młodocianych, odbywających karę po raz pierwszy jak też recydywistów penitencjarnych. W jednostce funkcjonuje także ośrodek diagnostyczny służący do przeprowadzania badań psychologiczno – penitencjarnych osadzonych. Grupę docelową dorosłych słuchaczy w projekcie stanowili skazani ojcowie, którzy wyrazili pisemną zgodę na wykonywanie wobec nich kary pozbawienia wolności w systemie indywidualnego programu oddziaływania.

Tytuł projektu: 
Prisoners Opportunity To Educate Children by Telling Stories
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-IT2-GRU06-24070 5
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Włochy
Litwa
Polska
Węgry
Rumunia
Turcja
Cele projektu: 
  • Innowacyjne wsparcie edukacyjne osób skazanych w ramach systemu penitencjarnego.
  • Dzielenie sie doświadczeniem oraz opracowanie procedury wymiany informacji i metody wspierającej nauczanie w wymiarze europejskim oraz umiejętności pełnienia roli rodzica w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności i po jej zakończeniu.
  • Stworzenie metodologii wsparcia nauczania skazanych, poszerzenie i udoskonalenie codziennej praktyki penitencjarnej.
  • Podniesienie kwalifikacji beneficjentów w zakresie pełnienia ról rodzicielckich, umiejętności wychowawczych, kompetencji społecznych, posługiwania sie językami obcymi (lektorat języka angielskiego).
  • Podniesienie kwalifikacji i kompetencji służb penitencjarnych poprzez szkolenia i warsztaty tematyczne (np. z zastosowań technik dramowych i teatralnych, bajkoterapii, języka angielskiego), udział w międzynarodowych mobilnościach i konferencjach penitencjarnych.
  • Naukowa współpraca z UMCS w Lublinie w celu stworzenia publikacji naukowych jako efektu działań projektowych (tworzenie kwestionariuszy dla skazanych rodziców oraz kadry SW, ankiet ewaluacyjnych, wytycznych do pracy w celu optymalizacji działań edukacyjnych).
  • Stworzenie i rozpowszechnianie produktów projektu za pomoca mediów lokalnych i branżowych, stworzenie strony internetowej, nagranie płyt CD, wydanie książeczek dla dzieci i publikacji naukowej przy współpracy z pracownikami naukowymi UMCS w Lublinie.
  • Projekt zakłada upowszechnianie osiągniętych rezultatów, wobec powyższego działania zostaną skierowane także na zewnątrz w celu uwrażliwiania społeczeństwa na rzeczywistość więzienną. Będzie to możliwe dzięki współpracy kadry więziennej z instytucjami państwowymi (urzędy, fundacje, stowarzyszenia) i naukowymi (uniwersytety, szkoły, inne placówki oświatowe), zajmującymi się szeroko pojętą edukacją i aktywizacją społeczną.
  • Zacieśnianie współpracy partnerskiej w celu kontynuacji działań międzynarodowych na rzecz pracy penitencjarnej w przyszłości.
Obszary tematyczne: 

Słuchacze (skazani):

W zakresie wiedzy – wzbogacenie wiedzy ogólnej i języka komunikacji językowej(słownictwo) oraz z zakresu jęz.angielskiego; wiedza na temat walorów terapeutycznych książek; pogłębienie wiedzy na temat funkcjonowania i zachowania dziecka;

W zakresie umiejętności – nauczenie czytania z interpretacją głosową, opowiadania, a nawet tworzenia bajek; poprawa umiejętności komunikowania się z innymi; zdobycie umiejętności konstruktywnego wyrażania uczuć; lepsze rozumienie zachowania własnego oraz innych, w tym w szczególnosci zwrócenie uwagi na poprawne rozumienie i pełnienie ról rodzicielskich.

W zakresie postaw – wykształcenie pozytywnych przekonań na temat własnych możliwości osiągnięcia sukcesu; nawiązanie pozytywnych kontaktów z rodzinami, szczególnie z dziećmi; wpływu na funkcjonowanie dziecka, wskazanie możliwości spędzania z dzieckiem czasu wolnego.

Słuchacze (kadra penitencjarna):

Podniesienie kwalifikacji i kompetencji służb penitencjarnych w zakresie realizacji działań resocjalizacyjnych z wykorzystaniem metod nieformalnych w edukacji skazanych.

Grupa docelowa słuchaczy: 

Działania projektu są kierowane bezpośrednio do dorosłych skazanych, którzy są głównymi beneficjentami programu Grundtvig  oraz  ich dzieci.  Aktywności w ramach projektu były przeznaczone dla ojców odbywających karę pozbawienia wolności, którzy wyrazili  chęć  pracy  na  rzecz podtrzymania więzi emocjonalnej z dziećmi, budowania dobrych relacji w rodzinie, opartych na wzajemnej życzliwości, otwartości i zaufaniu. W tym celu w ramach projektu zorganizowano szereg warsztatów (warsztat dramowy, kompetencji społecznych, rodzicielskich, bajkoterapia, biblioterapia), ćwiczeń, lektoraty jęz.angielski, programów resocjalizacyjnych dla osadzonych – bajkoterapia z udziałem kadry pedagogicznej SW oraz pracowników naukowych UMCS w Lublinie. Dzięki realizowanemu projektowi w ramach współpracy międzynarodowej kadra Aresztu Śledczego w Lublinie miała możliwość  zapoznania  się  z  zasadami  funkcjonowania  systemów  edukacyjnych oraz więziennictwa w innych krajach Unii Europejskiej, Funkcjonariusze AŚ Lublin brali udział w międzynarodowych mobilnościach, uczestniczyli w wielu warsztatach, konferencjach penitencjarnych, ćwiczeniach tematycznych, w lektoracie jęz.angielskiego. Podniosło to kwalifikacje kadry penitencjarnej, poszerzyło horyzonty co do zasadności zastosowań niezawodowej edukacji dorosłych na rodzimym gruncie więziennym, uelastyczniło działania resocjalizacyjne w kraju i uwrażliwiło na potrzeby więziennictwa, co zaowocowało zacieśnieniem współpracy partnerskiej na rzecz stworzenia miedzynarodowego innowacyjnego modelu działań edukacyjnych dla skazanych. Konferencje penitencjarne zorganizowane przez partnera polskiego w siedzibie aresztu miały niebagatelny wpływ na pracę kadry i instytucji.

Jakie były początki projektu: 

Przedstawiciel Aresztu Śledczego w Lublinie, mł.chor.Justyna Nowicka, została zaproszony przez Panią mjr.A.Bochniewicz z Centralnego Zarządu Służby Więziennej  na spotkanie informacyjne z przedstawicielami Narodowej Agencji , Fundacji Rozwoju Systemu Edukacji w Warszawie w dniu 16.09.2010r. w celu zapoznania z działalnością w ramach Programu Grundtvig „Uczenie się przez całe życie”. Miało to stanowić alternatywną formę edukacji dorosłych osób pozbawionych wolności.  Nastepnie koordynacji działań projektowych podjęła się mł.chor.Justyna Nowicka, psycholog działu penitencjarnego AŚ, która postanowiła przenieść na grunt polski doświadczenia z amerykańskiego programu dla więźniów. Efektem było stworzenie autorskiego pomysłu edukacyjnego PROTECT, dostosowanego specyficznych warunków proceduralnych i prawnych regulujących funkcjonowanie jednostek penitencjarnych w Polsce oraz znalezienie partnerów europejskich do udziału w projekcie. Polska koordynator zainicjowała działania poszukiwawcze partnerów i w wyniku wielomiesięcznej wytężonej pracy researchingowej pozyskała szerokie kontakty międzynarodowe, w tym z branży penitencjarnej,a jako wieńczący starania został ukonstytuowany  zespół koordynatorów, a projekt zyskał międzynarodową wersję,  zmodyfikowaną oraz przetłumaczona na język projektu oraz dostosowaną do potrzeb i możliwości jak najpełniejszej realizacji w poszczególnych krajach partnerstwa. Projekt partnerski PROTECT dzięki życzliwemu poparciu kierownictwa jako innowacja na dobre zagościł w realiach lubelskiego aresztu.

Krótki opis przebiegu projektu: 

SPOTKANIA PARTNERSKIE

(brali udział osadzeni i kadra)

26-28.10.2011 Palermo, Włochy.

Konferencja, seminarium, ustalenie planu współpracy w projekcie, zapoznanie z charakterem działalnosci i możliwościami partnerów, poznanie systemu penitencjarnego Włoch i sposoby pracy z osadzonymi, uzgodnienia strony internetowej, logo, przygotowania badań kwestionariuszowych.

06-08.03.2012 Lublin, Polska.

Międzynarodowa konferencja penitencjarna z udziałem partnerów  projektowych, przedstawicieli CZSW, kierownictwa z jednostek Okręgu Lubelskiego SW, pracowników KUL, UMCS, sędziów Sądu Okręgowego w Lublinie,wolontariatu, studenckiego oraz organizacji współpracujących z AŚ Lublin. Współpraca w projekcie zaowocowała eksploracją  zagadnienia relacji rodzicielckich więźniów przy możliwości identyfikacji podobieństw i różnic, możliwości zastosowań edukacyjnych modeli teoretycznych, innych rozwiazań praktycznych w myśli litery prawa oraz przy pokonywaniu mentalnych granic europejskich. Wspólne w partnerstwie pochylenie się nad zagadnieniami edukacji więziennej zaowocowało dogłębną analizą problemów przy zastosowaniu naukowych narzędzi oraz niejako eksperymentalnej próby sformułowania wspólnych rekomendacji dla osób pracujacych w więzieniach (opis modelu, protokoły, przewodniki, ustrukturalizowanie mechanizmów postępowania, procedury).

03-05.07.2012 Budapeszt, Węgry

konferencja penitencjarna, seminaria tematyczne, podsumowanie badań, opracowania statystyczne kwestionariuszy dla osadzonych i kadry, booklet, CD, przygotowanie magazynu 1 (poradnika edukacyjnego), opracowanie sposobów monitorowania postepów)

22-25.04.2012 Wilno, Litwa

konferencja penitencjarna, seminaria tematyczne, podsumowanie badań, magazyn dydaktyczny nr 1 i 2.Dokonane analizy postępów realizacji programu z wykorzystaniem wybranych narzędzi badawczych, dzielenie się wiedza i doświadczeniem,analiza potrzeb i możliwości oraz sposobów pracy, wzmożenie motywacji uczestników i prowadzących, zadbały o poprawność merytoryczną działań edukacyjnych.

06-08.11.2012 Istambuł, Turcja

Konferencja z udziałem przedstawicieli Departemantu Policji z Istambuł, dookreślenie kształtu magazynów i innych produktów, możliwości zastosowań edukacyjnych projektowych modeli teoretycznych oraz innych rozwiązań praktycznych projektu,

18-20.06.2013 Arad, Rumunia

Konferencje, ewaluacja kolejnego etapu projektu,  warszaty tematyczne, przygotowanie do wyprodukowania produktów projektu, ustalanie sprawozdawczości, podsumowanie projektu, omówienie raportu końcowego.

DZIAŁANIA KRAJOWE

(brali udział osadzeni, kadra penitencjarna, pracownicy naukowi UMCS, lektorzy, wolontariusze, studenci, szkoleniowcy-warsztaty dramy)

  • prezentacje konferencyjne,
  • tworzenie kwestionariuszy dla osadzonych i kadry,
  • lektoraty językowe dla osadzonych i kadry penitencjarnej,
  • programy resocjalizacyjne (w tym z zaangażowaniem tzw. osadzonych z art. 88 KKW),
  • tworzenie broszur i ulotek, plakatów projektowych,
  • prezentacje rezultatów,
  • artykuły w piśmie branżowych,
  • artykuły w mediach lokalnych,
  • artykuły na stronie AŚ Lublin i OISW Lublin,
  • materiały dydaktyczne do pracy ze skazanymi ojcami wraz z rekomendacjami, także w tłumaczeniu na język projektu,
  • artykuł Magazin 2,
  • "Rainbow is out there..."- książka z bajkami,
  • "Rainbow is out there..."- CD z bajkami,
  • strona internetowa : http://www.protectgrundtvigproject.ro,
  • porozumiewanie się partnerów w  ramach (nadal) llp_lp_prisons@googlegroups,
  • wykłady edukacyjne,
  • konferencje i warsztaty doszkalające,
  • stworzenie publikacji naukowej "Więzienie to nie jest bajka -biblioterapia i bajkoterapia w resocjalizacji  zakładowej" M.Monist-Czerwińska,UMCS,
  • programy resocjalizacyjne w trakcie bieżącej działalności edukacyjnej (z wykorzystaniem dramy i bajkoterapii, prowadzone przez wychowawców i psychologów AŚ, WOL rozpowszechniane są na stronie www.sw.gov.pl oraz stronie Aresztu Śledczego w Lublinie.
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
40
W wyjazdach zagranicznych: 
0
Produkty
Produkty projektu: 
  • Strona internetowa: http://www.protectgrundtvigproject.ro.
  • Porozumiewanie się partnerów w  ramach (nadal) llp_lp_prisons@googlegroups.
  • "Rainbow is out there... When you will see rainbow, make a wish and keep it for your child" - książka z bajkami.
  • "Rainbow is out there... When you will see rainbow, make a wish and keep it for your child" - CD z bajkami.
  • Modele teoretyczne programów resocjalizacyjnych (archiwum projektu).
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Permanentnie wykorzystuje się wszystkie produkty projektu partnerskiego PROTECT.

  1. Nadal działa strona internetowa projektu celem ewaluacji osiągnięć projektu i kontaktu z partnerami.
  2. Nadal funkcjonuje konto llp_lp_prisons@googlegroups. na Google Groups dla dalszej komunikacji partnerów w projekcie celem bieżącej wymiany informacji i działań na rzecz zaplanowanej przyszłej współpracy w ramach kolejnego projektu (zaplanowano już obszar działania, cel, roboczy tytuł przyszłych aktywności w ramach środków z UE).
  3. Projekt partnerski PROTECT został wpisany do bazy EST (European Shared Treasure).
  4. Informacje o zrealizowanych projektach oraz artykuły ewaluacyjna nt.projektu partnerskiego Grundviga PROTECT rozpowszechniane są na stronie www.sw.gov.pl oraz stronie Aresztu Śledczego w Lublinie.
  5. Rozpowszechniane(rozsyłane do CZSW, jednostek SW,organizacji, stowarzyszeń, fundacji i uczelni, biblioteki narodowej) są publikacje książkowe i CD:

    "Więzienie to nie jest bajka -biblioterapia i bajkoterapia w resocjalizacji  zakładowej"  M.Monist-Czerwińska.

    "RAINBOW IS OUT THERE -...when you see rainbow, make a wish and keep it for your child..." -książeczka z bajkami.

    "RAINBOW IS OUT THERE..." -wersja CD z bajkami dla dzieci.
  6. Programy resocjalizacyjne w trakcie bieżącej działalności edukacyjnej (z wykorzystaniem dramy i bajkoterapii, prowadzone przez wychowawców i psychologów AŚ, WOL.
Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Wyjazd i uczestnictwo były okazja do bezpośredniego kontakt z ekspertami z innych krajów europejskich, a co za tym idzie szansą na wymianę doświadczeń, dyskusję nad metodologią oraz sposobem wdrażania nowych technik w pracę edukacyjną, co przyczyni się do idealnego przełożenia teorii w praktykę penitencjarną. Międzynarodowa współpraca zaciera granice geograficzne krajów europejskich, intensyfikuje kooperację w zakresie mechanizmów i metod i procesów edukacyjnych oraz przeniesienia ich na grunt krajowy. Spotkania w ramach projektu stworzyło możliwość zidentyfikowania problemów oraz sformułowania odpowiedzi na nie na polu edukacji w UE. Umiejętności nabyte w czasie trwania projektu zostaną wykorzystane  w procesie kształcenia kadry, gdzie szczególnie ważne tu jest, aby wszyscy jego uczestnicy rozumieli kierunki innowacyjnych działań organizacji, a także wpływu, jakie nowe rozwiązania miałyby na funkcjonowanie  ich celów indywidualnych. Wdrożenie procesu szkolenia edukatorów, uwzględniając cele strategiczne organizacji, poprzez kaskadowanie ich w dół organizacji, monitorowanie działań edukacyjnych, aż po dokonanie oceny ich realizacji. Ważna jest tu kooperacje z instytucjami i organizacjami edukacyjnymi na szczeblu lokalnym i regionalnym, w tym prelekcje w tych instytucjach, artykuły w prasie branżowej i lokalnej, program resocjalizacyjny na bazie technik nowoopracowanych w ramach projektu, dzielenie się wiedzą z innymi edukatorami w organizacji i poza nią.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

W realizowanym w Areszcie Śledczym w Lublinie w latach 2011-2013 projekcie „PROTECT – prisoners opportunity to educate children by telling stores” podjęte zostały zagadnieniawpływu izolacji penitencjarnej na relacje skazany-ojciec i jego syn. Ważność tej relacji była dyskutowana na forum międzynarodowym zarówno w aspekcie konsekwencji rozłąki dla dziecka i jego przyszłości, jak też dla ojca-skazanego oraz wpływu na funkcjonowanie osadzonego w zakładzie.

Przedstawiciele więziennictwa z Węgier, Litwy, Turcji,Polski, Rumunii i Włoch, uczestniczący w międzynarodowym przedsięwzięciu, wskazywali na wieloaspektowość i złożoność problematyki, od dawna eksplorowanej, jednak nadal wymagającej poszukiwań konstruktywnych rozwiązań. W działaniach projektowych przeprowadzone zostały badania ankietowe funkcjonariuszy pracujących w bezpośrednim kontakcie z osadzonymi, a także samych skazanych ojców pod kątem edukacji pozaformalnej. Przygotowane kwestionariusze dotyczyły skutków izolacji ojców od synów,a badania zrealizowane zostały we wszystkich krajach partnerskich projektu w myśl jego założeń. Wyniki badań zaprezentowano na międzynarodowej konferencji w Areszcie Śledczym w Lublinie w marcu w 2012 r.

W wyniku wspólnej pracy powstała idea wzbogacenia wzajemnych relacji skazany ojciec – jego syn, poprzez stworzenie bajki dla dziecka(w formie książeczki i CD), a następnie przekazania jej, nie tylko jako materialnego prezentu, ale przede wszystkim jako myśli, troski oraz wartości uniwersalnych. Każdy z partnerów projektu wniósł swój wkład w wielojęzyczną publikację bajek dla dzieci, będącą efektem finalnym prawie dwuletnich kontaktów międzynarodowych w projekcie.

Zwieńczeniem edukacji dorosłych skazanych stała się polska dodatkowa publikacja „Więzienie to nie je bajka”, której autorka mgr Magdalena Monist-Czerwińska z wielkim zaangażowaniem połączyła obserwację i refleksję, stworzyła teorię, która wyjaśniała zebrane fakty oraz wskazała na kierunek przyszłych badań w ramach programu resocjalizacji:

  • nauka przezwyciężania nawyku osądzania i krytykowania,
  • wykształcenie pozytywnych przekonań na temat własnych możliwości osiągnięcia sukcesu,
  • lepsze rozumienie swojego zachowania oraz innychludzi,
  • poprawa umiejętności komunikowania się z innymi,
  • nauka zauważania problemów i stanowiska innych ludzi,
  • budowanie poczucia odpowiedzialności za pozostawioną na wolności rodzinę,
  • przedstawienie możliwości spędzania z dzieckiem czasu wolnego,
  • wzmocnienie więzi w rodzinie,
  • zdobycie umiejętności wyrażania uczuć.
Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Powyższy projekt został wysoko oceniony zarówno w kraju jak i poza jego granicami. Pozytywne opinie dało się słyszeć zarówno ze strony kadry penitencjarnej bezpośrednio i pośrednio zaangażowanej w działania projektowe jak i cywilnych przedstawicieli lubelskich uczelni i organizacji działających na polu edukacji osób dorosłych.

Trwałość zapewniono poprzez następujące działania:

  • prezentacje osiągnięć zagranicznych edukatorów/uczestników szkolenia kadrze organizacji macierzystej (odbyło się także w ramach zorganizowanych konferencji penitencjarnych)
  • prezentacje osiągnięć zagranicznych edukatorów/uczestników szkolenia kadrze innych jednostek penitencjarnych prowadzących działalność edukacyjną dorosłych  (odbyło się)
  • publikacje w gazecie branżowej (Forum Penitencjarne)
  • publikacje w prasie lokalnej/regionalnej
  • publikacje i artykuły zamieszczone na stronie internetowej organizacji Aresztu Śledczego w Lublinie
  • raporty do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej opisujące i podsumowujące uczestnictwo w projekcie oraz dotyczące wypracowanej metodologii edukacji możliwej do zastosowania w realiach penitencjarnych
  • rozpowszechnienie wśród kadry dydaktycznej: materiały, kwestionariusze, publikacje, zaproszenia na szkolenia i konferencje penitencjarne oraz streszczenie metodologii przygotowane przez koordynatora dla potrzeb szkolenia
  • przeprowadzenie specjalistycznych kursów językowych dla skazanych i kadry aresztu 
  • przeprowadzenie programów resocjalizacyjnych dla skazanych z deficytami w zakresie pełnienia ról rodzicielskich w oparciu o techniki z zakresu wypracowanej metodologii (plany penitencjarne 2011-13).
  • nagranie workshops na CD w celach szkoleniowych oraz zaprezentowanie  nagrań podczas szkolenia kadry
  • nagranie bajek dla dzieci w wersji polskiej i angielskiej, rozpowszechnianie wśród uczestników projektu, beneficjentów, organizacji współpracujących z aresztem celem zapoznania lokalnych i regionalnych organizacji prowadzących działalność edukacyjną z metodologią,
  • przeprowadzenie badań  naukowych oraz stworzenie publikacji naukowej w postaci książki „Więzienie to nie jest bajka -biblioterapia i bajkoterapia w resocjalizacji zakładowej” (uniwersytety, szkoły, urzędy marszałkowskie: wydziały edukacji i polityki społecznej) -wykłady

Poprzez realizację powyższych działań możliwe będzie wzmocnienie zdolności polskiej administracji penitencjarnej do wypełniania swoich funkcji w nowoczesny i partnerski sposób. Podniesie to poziom aktywności zawodowej oraz poprawi zdolności edukacyjne pracowników oraz upowszechni edukację społeczeństwa przy równoczesnym zwiększeniu jakości pracy penitencjarnej i jej silniejszemu powiązaniu z potrzebami osadzonych. Upowszechnianie obejmie także administrację szczebla lokarnego i regionalnego (uczelnie), samorządowego (urzędy), instytucje wymiaru sprawiedliwości (inne zakłady karne). Ukierunkowane będzie także na rozwój potencjału jednostek Służby Więziennej jako podmiotów istotnych z punktu widzenia efektywnej realizacji zasady dobrej praktyki edukacyjnej.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

"Alternatywa dla ustawowych działań penitencjarnych z szeroką perspektywą rozwoju na rzecz edukacji" - koordynator.

"Aktywizująca skazanych forma sprawowania opieki nad dziećmi, umożliwiająca porównania na arenie międzynarodowej własnych metod pracy, będąca szansą skazanych na rozwijanie myślenia alternatywnego  o wpływie na życie dziecka pozostawionego na wolności..." - f-sz psycholog.

"Zwróciłem wiekszą uwagę na moje problemy i na ewentualne problemy moich dzieci. Wiem nad czym muszę pracować, aby być lepszym ojcem, człowiekiem..." - osadzony.

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 
  • Zakończono realizację projektu,
  • zrealizowano wszystkie cele cząstkowe - wsparcie osób skazanych w ramach systemu penitencjarnego,
  • opracowano procedury wymiany informacji,
  • stworzono założenia systemu wsparcia skazanych opartego na innowacyjnej metodologii edukacyjnej,
  • podniesiono kwalifikacje  beneficjentów ostatecznych - służb penitencjarnych i inn.
Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
mł. chor. Justyna Nowicka
Data wypełnienia formularza/karty: 
16.12.2013

Culture and tradition - European programme for adult education

Tematyka działań: 
Edukacja w więzieniach lub na rzecz powrotu skazanych do społeczeństwa
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Języki obce
Sztuka, muzyka, kultura
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Okręgowy Inspektorat Służby Więziennej w Olsztynie
al. J. Piłsudskiego 3, 10-575 Olsztyn
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Monika Kaczkowska, 89 524 87 67, 698 445 098, monika.kaczkowska@sw.gov.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Okręgowy Inspektorat Służby Więziennej w Olsztynie koordynuje i nadzoruje działalność podległych jednostek organizacyjnych: 4 zakładów karnych, 5 aresztów śledczych, 2 oddziałów zewnętrznych. W realizację projektu partnerskiego zostali zaangażowani funkcjonariusze i pracownicy oraz osadzeni z Zakładu Karnego w Barczewie i Iławie. Obecnie Zakład Karny w Barczewie jest zakładem typu zamkniętego dla mężczyzn odbywających karę po raz pierwszy oraz dla recydywistów z wyodrębnionym Aresztem Śledczym, pojemność zakładu to około 780 osadzonych, natomiast Zakład Karny w Iławie jest zakładem typu zamkniętego dla mężczyzn odbywających karę po raz pierwszy oraz dla młodocianych. Pojemność zakładu to około 1300 osadzonych. W zakładach karnych zarówno w Barczewie jak i Iławie prowadzone są różnorodne oddziaływania dla osadzonych zmierzające do ich readaptacji społecznej, a także uświadomienia społeczności, że karę pozbawienia wolności często też odbywają osoby naprawdę zdolne, wrażliwe na piękno i utalentowane. Skazani w ramach terapii zajęciowej wykonują wytwory własne w postaci obrazów, rysunków, modeli z kartonu i sklejki, rzeźb oraz przestrzenne konstrukcje z gliny, drewna, zapałek lub innych dostępnych materiałów. Innym ważnym środkiem oddziaływania na skazanych są zajęcia kulturalno-oświatowe. Racjonalne wypełnianie czasu wolnego w zakładzie karnym zapobiega wzajemnej demoralizacji i deprawacji, tworzeniu się i zacieśnianiu solidarności przestępczej, a poza tym przeciwdziała nudzie. Oddziaływania te prowadzone są poprzez możliwość uczestniczenia skazanych w różnego rodzaju występach, przedstawieniach, spektaklach i koncertach organizowanych zarówno na terenie placówek penitencjarnych jak i poza nimi.

Tytuł projektu: 
Culture and tradition - European programme for adult education
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-PL1-GRU06-19401 1
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Polska
Łotwa
Litwa
Cele projektu: 

Głównym celem projektu było wsparcie procesu readaptacji społecznej osób dorosłych z grup szczególnie defaworyzowanych poprzez nieformalną i pozaformalną edukację w formie zajęć kulturalno – edukacyjnych oraz wymiana doświadczeń i „dobrych praktyk” w zakresie edukacji skazanych poprzez współpracę z krajami partnerskimi osób zajmujących się edukacją w więzieniach.

Cele szczegółowe projektu:

  • odkrycie oraz promowanie twórczego i kulturalnego potencjału osób wykluczonych społecznie,
  • stworzenie procesu odkrywania i oceny własnej kultury, tradycji,
  • poznawanie idei uczenia się przez całe życie,
  • analizowanie problemu wykluczenia społecznego

    i identyfikowanie barier utrudniających ponowną integrację ze społeczeństwem,
  • rozwiązywanie problemów życiowych, kształtowanie umiejętności społecznych, 
  • zapewnienie możliwości nauki języka angielskiego na poziomie podstawowym,
  • zapewnienie możliwości nauki języka angielskiego na poziomie średniozaawansowanym dla pracowników organizacji biorących udział w projekcie.
Obszary tematyczne: 
  1. Edukacja w więzieniach lub na rzecz powrotu skazanych do społeczeństwa.
  2. Edukacja artystyczna, włącznie ze sztuką, rzemiosłem i muzyką.
  3. Grupy docelowe o specjalnych potrzebach.
  4. Kurs doskonalący umiejętności językowe.
Grupa docelowa słuchaczy: 

Grupę docelową projektu stanowili dorośli słuchacze – osoby wykluczone społeczne, odbywające karę pozbawienia wolności w jednostkach penitencjarnych na Łotwie, w Zakładzie Karnym w Wilnie oraz jednostkach podległych OISW w Olsztynie: Zakładzie Karnym w Barczewie oraz Zakładzie Karnym w Iławie.

Podczas realizacji działań projektowych dorośli słuchacze nauczyli się podstaw języka angielskiego oraz zostali zachęceni do dalszego podejmowania działań edukacyjnych, związanych z nauką języków obcych. Udział w projekcie stworzył im możliwość zdobycia wiedzy na temat krajów partnerskich, ich historii, tradycji i kultury, a poprzez udział w spotkaniach klubów filmowych także mieli możliwość obcowania z twórczością filmową, natomiast dzięki pracy wychowawców i psychologów  - kształtowania postaw społecznych, które pozwolą im w przyszłości na powrót do społeczeństwa po zakończeniu odbywania kary pozbawienia wolności.

Jakie były początki projektu: 

Idea stworzenia projektu, który pozwoliłby aktywnie zaangażować w działania projektowe skazanych powstała po spotkaniu zorganizowanym w Centralnym Zarządzie Służby Więziennej w Warszawie z przedstawicielami Fundacji Rozwoju Systemu Edukacji. Kolejnym etapem było zorganizowanie spotkania w Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w Olsztynie, z wychowawcami, psychologami. W trakcie spotkania powstał pomysł na stworzenie jakieś wspólnej publikacji, która prezentowałaby twórczość skazanych, ale jednocześnie prezentowała też kulturę i tradycję danego kraju czy regionu. Stąd idea poszukiwania partnerów zagranicznych do projektu, organizacji które na co dzień realizują programy readaptacyjne.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Spotkania przedstawicieli organizacji partnerskich:

  1. 17-20 października 2011r. Litwa, Wilno
  2. 21-25 luty 2012r.,  Polska, Olsztyn
  3. 6-9 2012r., Łotwa, Ryga
  4. 5-8 listopada 2012r., Litwa, Wilno
  5. 4-7 czerwca 2013r. Łotwa, Ryga
  6. 15-18 lipca 2013r.  Polska , Olsztyn

Głównym celem spotkań była wymiana doświadczeń w zakresie prowadzonych działań edukacyjnych dla osób pozbawionych wolności, dotyczących historii, tradycji, kultury kraju partnerskiego oraz wypracowanie zasad współpracy służącej realizacji celów projektu. W trakcie pierwszego spotkania ustaliliśmy metodologię ewaluacji naszego projektu, zarówno w kontekście oceny instytucji przygotowującej spotkanie jak i formy oceny przez skazanych ich udziału w całym projekcie. Ewaluacja bieżąca miała na celu śledzenie rozwoju poszczególnych etapów projektu i pomoc w jego lepszej realizacji, polegała na systematycznej ocenie poszczególnych faz projektu określonych w harmonogramie zadań. Wspólnie wypracowano kwestionariusze ankiet, które zostały wykorzystane w procesie ewaluacji projektu i posłużyły do oceny stopnia osiągnięcia zakładanych rezultatów. Po każdym spotkaniu partnerskim gospodarz został zobligowany do przygotowania raportu (według przyjętego schematu), uwzględniającego poszczególne oceny oraz streszczenie zrealizowanych działań/aktywności. W trakcie pierwszego spotkania omówiona została strona internetowa projektu. Przedmiotem dyskusji była też idea funkcjonowania „przywięziennych klubów filmowych” oraz główne założenia i zasady ich funkcjonowania. W trakcie spotkania omówiony został także sposób wydatkowania środków finansowych w ramach projektu na realizację głównych jego celów oraz tzw. osobowyjazdów a także szczegółowy harmonogram działań do czasu kolejnego spotkania partnerów i zadania dla poszczególnych organizacji. W trakcie pierwszego spotkania w Polsce zorganizowana została konferencja promująca realizację projektu partnerskiego Grundtvig. W ramach projektu został opracowany modelowy scenariusz zajęć do zrealizowania ze skazanymi w ramach klubów filmowych. Ponadto w wyniku działań realizowanych w ramach przywięziennych klubów filmowych zrodził się pomysł na międzynarodowy festiwal filmowy „Prison’s movie”,  który prezentowałby twórczość skazanych.

W trakcie ostatniego spotkania partnerów, został podsumowany przebieg całego projektu i osiągnięte rezultaty. Dodatkowym efektem naszego projektu jest podpisane porozumienie pomiędzy jednostkami penitencjarnymi z Litwy i Polski o kontynuacji współpracy w realizacji programów readaptacyjnych dla osób pozbawionych wolności.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
60
W wyjazdach zagranicznych: 
0
Produkty
Produkty projektu: 
  • Strona internetowa: www.catepae.org.
  • Prace artystyczne wykonane przez skazanych.
  • Publikacja kalendarza na rok 2012 i 2013.
  • Płyty CD prezentujące system penitencjarny oraz metody edukacji prowadzone w jednostkach biorących udział w projekcie.
  • modelowy scenariusz do zrealizowania w trakcie  zajęć przywięziennych klubów filmowych.
  • Pierwszy międzynarodowy festiwal filmowy „Prison’s movie”, dotyczący środowiska izolacji.
  • Podpisane porozumienie pomiędzy jednostkami penitencjarnymi z Litwy i Polski (z okręgu olsztyńskiego), pozwalające na kontynuowanie współpracy także w zakresie podejmowania wspólnych działań w obszarze edukacji skazanych.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Wydane kalendarze na 2012 i 2013 rok zostały rozpowszechnione wśród organizacji partnerskich, przedstawicieli organizacji i instytucji uczestniczących w konferencji promującej realizację projektu.

Zaproszenie do wzięcia udziału w festiwalu „Prison’s movie” zostało rozesłane do wszystkich Okręgowych inspektoratów Służby Więziennej w Polsce oraz do instytucji zagranicznych i zakładów karnych w krajach ościennych.

Informacje na temat realizacji projektu, jego głównych założeniach i celach zostały opublikowane w „Forum penitencjarnym” oraz prasie regionalnej w „Gazecie Olsztyńskiej”.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Współpraca organizacji z różnych krajów w ramach takiego projektu stworzyła możliwość wzajemnego uczenia się, wymiany najlepszych praktyk, rozwijania struktur współpracy międzynarodowej, wzbogacenia działań edukacyjnych o metody i działania stosowane już u innych partnerów oraz pozwoliła na poznanie kultury czy tradycji innych krajów europejskich.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Specyfika zamkniętego środowiska więziennego powoduje, iż jest ono izolowane od otoczenia, dlatego wymiar europejski projektu był ogromną korzyścią zarówno dla personelu, jak i podopiecznych – osób pozbawionych wolności. Szeroki zakres udziału w europejskiej współpracy sprawił, że zarówno personel jak i podopieczni mieli świadomość uczestniczenia w większym przedsięwzięciu i tym samym wpłynęło to na zmniejszenie poczucia odizolowania u skazanych.

Wpływ i korzyści współpracy europejskiej na osoby pozbawione wolności to przede wszystkim: wzrost motywacji do rozwijania kompetencji kluczowych np. do nauki języków obcych, budowanie świadomości kulturalnej czy też przekonania o konieczności kształcenia w różnych formach: edukacji pozaformalnej czy też nieformalnej.

W wyniku realizacji działań podejmowanych w projekcie, dorośli słuchacze nauczyli się podstaw języka angielskiego oraz zostali zachęceni do dalszego podejmowania działań edukacyjnych, związnych z nauką języków obcych. Udział w projekcie stworzył im możliwość zdobycia wiedzy na temat krajów partnerskich, ich historii, tradycji i kultury, a poprzez udział w spotkaniach klubów filmowych także mieli możliwość obcowania z twórczością filmową a dzięki pracy wychowawców i psychologów  - kształtowanie postaw społecznych, które pozwolą im w przyszłości na powrót do społeczeństwa po zakończeniu odbywania kary pozbawienia wolności.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 
  1. Kursy języka angielskiego; wszystkie osoby, który ukończyły kursy języka angielskiego będą miały możliwość nawiązania kontaktów i współpracy z przedstawicielami organizacji zajmujących się edukacją osób wykluczonych społecznie i przygotowania podobnych projektów w przyszłości;
  2. W wyniku realizacji projektu powstał modelowy scenariusz do zajęć w ramach klubów filmowych, który będzie wykorzystywany przez wychowawców i psychologów do realizacji kolejnych tego typu zajęć. Natomiast idea twórczości filmowej angażując skazanych została wykorzystana do zorganizowania pierwszego Międzynarodowego Festiwalu Filmowego "Prison's movie", gala finałowa odbędzie się w Olsztynie w październiku 2013r.
  3. W trakcie ostatniego spotkania organizacji partnerskich została podpisana umowa pomiędzy partnerem z Litwy a jednostkami penitencjarnymi okręgu olsztyńskiego, mająca na celu długotrwałą współpracę, wymianę kadry, dobrych praktyk, współpracę w realizowaniu wspólnych programów readaptacyjnych dla osób pozbawionych wolności.
Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

W ocenie pracowników i funkcjonariuszy udział w realizacji tego typu projektu partnerskiego miał ogromne znaczenie, zmotywował do tworzenia, poszukiwania nowych programów edukacyjnych dla osób pozbawionych wolności, również w kontekście nawiązania współpracy i poszukiwania partnerów do kolejnego projektu partnerskiego. Dzięki realizacji tego projektu poprawiła się także współpraca pomiędzy pracownikami poszczególnych działów zaangażowanych do realizacji projektu.

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

Projekt Partnerski Grundtviga to pierwszy projekt realizowany w partnerstwie z innymi krajami w okręgu olsztyńskim, ale dzięki owocnej współpracy z przedstawicielami organizacji partnerskich, zaangażowaniu pracowników, w tym służb finansowych udało się zrealizować wszystkie zaplanowane działania i osiągnąć założone wskaźniki. Realizacja tego projektu to doskonała okazja do zwiększenia kompetencji w zakresie zarządzania projektami i koordynowania współpracy w wymiarze międzynarodowym. Tym bardziej jest to cenne doświadczenie, że ta współpraca będzie kontynuowana również po zakończeniu realizacji projektu (dzięki podpisanemu porozumieniu, zakładającemu długofalową współpracę).

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Monka Kaczkowska
Data wypełnienia formularza/karty: 
25.11.2013

Training manual on social integration of refugee children and unaccompanied minors for developing social workers' competences

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Doradztwo i poradnictwo
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Inne
Umiejętności podstawowe
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Stowarzyszenie Obszary Kultury
ul. Krzemieniecka 2a, 94-030 Łódź
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Maria Goldstein, 502 626 542, mgold@math.uni.lodz.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Stowarzyszenie "Obszary Kultury" ma siedzibę w Łodzi, ale jego działania mają zasięg ponadlokalny. Zajmuje się między innymi: edukacją, popularyzacją różnych dziedzin kultury i sztuki, działaniami na rzecz środowisk i osób dysfunkcyjnych i niepełnosprawnych, mniejszości narodowych, działalnością wspomagającą rozwój wspólnot i społeczności lokalnej, propagowaniem idei integracji europejskiej, problematyką praw kobiet. Działania edukacyjne (warsztaty, koncerty, wystawy, promocje książek itd.) Stowarzyszenia skierowane są do szeroko pojętej społeczności lokalnej.

Członkami Stowarzyszenia są edukatorzy, kulturoznawcy, pracownicy naukowi, psycholodzy, socjolodzy, studenci łódzkich uczelni. Wspólną cechą członków Stowarzyszenia jest ich pasja społecznikowska i kreatywność w podejmowaniu tematów kulturowych. Stowarzyszenie swoje działania prowadzi nieodpłatnie, korzystając z pracy wolontariackiej członków; nie prowadzi działalności gospodarczej.

Tytuł projektu: 
Training manual on social integration of refugee children and unaccompanied minors for developing social workers' competences
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-IT2-GRU06-23064 9
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Włochy
Polska
Litwa
Dania
Niemcy
Hiszpania
Szwecja
Rumunia
Turcja
Cele projektu: 
  • Pogłębianie wiedzy pracowników i słuchaczy organizacji partnerskich i innych organizacji pozarządowych na temat integracji społecznej i praw uchodźców,
  • zwiększanie świadomości społecznej w zakresie integracji uchodźców oraz praw dostępu do edukacji dla uchodźców,
  • wymiana doświadczeń i wiedzy na temat społecznej integracji uchodźców,
  • wymiana doświadczeń i wiedzy na temat strategii i metod nauki o prawach człowieka,
  • dążenie do  zrozumienia i poszanowania praw człowieka i demokracji,
  • nawoływanie do tolerancji i szacunku dla uchodźców, innych ludzi i kultur,
  • wymiana wiedzy o strategii i sposobach uczenia się,
  • dzielenie się wiedzą na temat różnych form działalności na rzecz uchodźców,
  • uzyskanie pozytywnego wpływu na poglądy różnych grup społecznych na temat uchodźców,
  • rozwijanie nieformalnych i formalnych metod uczenia się.
Obszary tematyczne: 
  1. Grupy docelowe o specjalnych potrzebach.
  2. Podejścia dotyczące zagadnień włączania.
  3. Walka z rasizmem i ksenofobią.
  4. Aktywne obywatelstwo.
  5. Podstawowe umiejętności dorosłych słuchaczy.
  6. Poradnictwo i doradztwo zawodowe
Grupa docelowa słuchaczy: 

Słuchacze rekrutowali się z grup korzystających z oferty edukacyjnej organizacji partnerskich biorących udział w projekcie, byli to w szczególności imigranci oraz przedstawiciele organizacji zawodowo zajmujących się tematyką projektu, z którymi podjęta została współpraca w ramach realizacji projektu. Polscy słuchacze to osoby skupione wokół Stowarzyszenia Obszary Kultury, Poleskiego Ośrodka Sztuki oraz Instytutu Tolerancji, Stowarzyszenia Sietar, również pracownicy i osoby przebywające w Ośrodku dla Uchodźców w Grotnikach oraz przedstawiciele organizacji zajmujących się sprawami uchodźców.

Jakie były początki projektu: 

Projekt był kontynuacją projektu Grundtviga „Potrzeby psychospołeczne uchodźców” zakończonego w roku 2011. Już w trakcie realizacji tego projektu partnerzy (organizacje z Turcji, Włoch, Hiszpanii, Niemiec) postanowili kontynuować pracę nad tym tematem. Do projektu zostało zaproszonych 5 nowych partnerów m.in. nasze stowarzyszenie. Zaproponowano nam udział w projekcie ponieważ w „sieci partnerskiej” znane jest nasze doświadczenie w realizacji projektów poświęconych tematyce społecznej.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Hamburg 11-14.10.2011 - IMIR „Instytut Badań nad rasizmem i migracją”

Jednym z ważnych elementów wizyty była prezentacja zakończonego projektu i jego produktów, m.in. platformy edukacyjnej, która była medium do prezentacji wytworzonych środków dydaktycznych. IMIR stworzył również sieć organizacji pozarządowych, które połączyły siły w pracy na rzecz uchodźców, realizowanej w ramach poprzedniego projektu Grundtviga. Razem z koordynatorem poprzedniego projektu - Dr Andreasem Heronymusem, odwiedziliśmy również jedną z organizacji, stanowiącą element wspomnianej sieci, mianowicie Cafe Exil. Jest to niezależna organizacja oferująca pomoc i doradztwo dla uchodźców i osób starających się o azyl w Hamburgu. Następną organizacją działającą w tej sieci jest "Projekt FLUCHTort Hamburg Plus" - „Miejsce schronienia Hamburg plus”, której zadaniem jest udzielanie porad i pomocy osobom o statusie uchodźcy, w celu ułatwienia integracji i zwiększenia szans na rynku pracy. Przedstawiony został również artystyczny projekt  "Hajusom", który daje niepełnoletnim i dorosłym emigrantom i uchodźcom możliwość realizacji i wymiany swoich artystycznych doświadczeń oraz zaistnienia w swoich zawodach i realizacji swoich pasji. Miały również miejsce spotkania z nauczycielami uczącymi dzieci uchodźców, między innym Juttą Warlies - dyrektorką szkoły ogólnokształcącej, która uczestniczyła w projekcie badawczym na temat sytuacji romskich rodzin w Niemczech. Było to bardzo ciekawe spotkanie, ponieważ służyło ono również wymianie doświadczeń i pozwoliło na przekazanie wypracowanych w realizowanym przez nasze Stowarzyszenie projekcie „Integracja Romów w Europie” rezultatów. W omawianej szkole uczyło się wiele romskich uczniów z Łodzi. Jednym z nauczycieli języka romskiego był znany romski skrzypek z Łodzi. Projekt ten realizowany był na zlecenie UNICEFu. Prezentowane były różne projekty wspierające nauczanie integracyjne i wszelką edukację uchodźców. Miało miejsce również spotkanie z Urlike Scha. Powoduje to lepszy kontakt z uchodźcami. Andreas Hieronymus przekazał nam również publikacje badawcze opracowane przez jego organizację, dotyczące sytuacji muzułmanów nie tylko w Hamburgu ale także w Europie.

Palermo 9-11.11.2011

Reprezentanci instytucji partnerskich zreferowali sytuację imigrantów i uchodźców w swoich krajach. Dowiedzieliśmy się, że e względu na swoje położenie geograficzne i sytuację ekonomiczną kraje te mają w różnym stopniu rozwinięty program pomocowy i przyjmują inna ilość emigrantów. Najwięcej emigrantów przejeżdża obecnie do Włoch, lądują głównie na Lampeduzie i na Sycylii. Ta fala emigracyjna wiązała się z wojną w Afryce Północnej. Większość uciekinierów przybywa z biednych krajów środkowej Afryki. Wśród nich jest wiele młodych osób bez dokumentów, nieznających żadnego języka europejskiego. (Akcje pomocowe w takich wypadkach muszą być bardzo szybkie, ponieważ szczególnie na młodocianych imigrantów czyhają różne niebezpieczeństwa, np. mafia wyłapuje ich do niewolniczej pracy. Również Hiszpanię można uznać za kraj przeciążony emigrantami, dysponuje ona jednak rozbudowanymi programami pomocowymi i wykształconymi trenerami do pracy z przybyszami, ze szczególnym nastawieniem dla młodocianych. Szwecja też przyjmuje od lat uchodźców, docierają tam nawet po kilkunastomiesięcznej podróży. Kraj ten dysponuje szeroką ofertą pomocową dla dzieci i dorosłych, w tym dla matek z dziećmi. Pomoc niesiona jest w ścisłej współpracy z kościołem luterańskim. Różna jest polityka poszczególnych państw w stosunku do uchodźców (Niemcy, Włochy, Hiszpania i Szwecja są otwarte i chętne do pomocy, Litwa i Dania pozostają bardziej ostrożne w przyjmowaniu cudzoziemców). Polska mimo małego doświadczenia ma bardzo dobry program pomocy, opracowany w Warszawie i Kielcach. Rumunia ma kilka programów i źródeł finansowania, mają mało imigrantów, ale szczególnie dobra pomoc dla kobiet ze Wschodu i Południa.

Następnie  dokonaliśmy  analizy SWOT naszego partnerstwa oraz zdefiniowaliśmy wkład każdej organizacji do procesu uczenia się i realizacji projektu i ustaliliśmy następne kroki naszej działalności w projekcie, rozmawialiśmy o potrzebach edukacyjnych pracowników socjalnych, nauczycieli, wolontariuszy, dzieliliśmy sie uwagami na temat trudności w pracy z dziećmi emigrantów i na temat praktycznych metod pracy z dziećmi uchodźców. Porównywaliśmy metody stosowane w rozpowszechnianiu informacji o prawach człowieka. Stwierdziliśmy, że praca nad zaspakajaniem potrzeb pracowników i zwiększaniem kompetencji grup pomocowych( nauczyciel, wolontariusz) wymaga stałej współpracy i wymiany doświadczeń, korzystania z przykładów best practice oraz inwestycji zarówno w zespoły pomocowe, jak i też w beneficjentów tej pomocy.

W tym spotkaniu wzięło udział 2 słuchaczy.

Ankara 9-11.05.2012               

W Ankarze zaprezentowano  serwer ftp służący wymianie danych między organizacjami partnerskimi i omówiono zasady korzystania z niego. Następnie przedstawiciele wszystkich organizacji partnerskich krótko przedstawili, jakie działania w ramach projektu podejmowali od czasu ostatniego spotkania oraz jakie najważniejsze informacje uzyskali na drodze tych działań. Potem nastąpiło omówienie pozostałych narzędzi wymiany i rozpowszechniania informacji w ramach projektu m.n:. strony internetowej, grupy na portalu Facebook oraz grupy mailingowa.

Kontynuowano pracę nad określeniem struktury podręcznika, który ma powstać w wyniku projektu. Uczestnicy spotkania podzielili się na cztery grupy, w których analizowali istniejące publikacje o podobnej tematyce.

Następnie każda z grup przedstawiła wnioski ze swojej pracy. Uzgodniono,   że podręcznik ma mieć charakter bardzo praktyczny, mówić przede wszystkim o wyzwaniach stojących przed pracownikami socjalnymi i poza częścią zasadniczą, zawierać wstęp, opis źródeł oraz bibliografię.  W wyniku dyskusji, którą wywiązała się między przedstawicielami poszczególnych grup, określono kształt zasadniczej części dokumentu. Rozważano między innymi takie kwestie jak: różnice w uwarunkowaniach prawnych w krajach partnerskich (zwłaszcza między Turcją a krajami UE), kompetencje, jakie powinni posiadać pracownicy społeczni, kwestie mieszkaniowe, prawne, edukacyjne i integracyjne. Ostatecznie ustalono, że przedstawiciele każdej organizacji opiszą przypadek jednego nieletniego, obrazujący ważne wyzwania stojące przed pracownikami socjalnymi w ich kraju. Główna część prodręcznika będzie się więc składała z tzw. case studies, opisanych według podobnego schematu:

  1. Na czym polegał problem/wyzwanie?
  2. Co i jak zostało zrobione?
  3. Jakie były rezultaty?

Ustalono, że przed spotkaniem w Wilnie każda organizacja przygotuje historię wybranego dziecka ze swojego kraju i prześle ją pozostałym organizacjom.

Przed południem kontynuowano rozmowę o zasadniczej części podręcznika. Uczestnicy wymienili swoje pierwsze wyobrażenia o tym, które problemy i wyzwania będą stanowiły sedno opisywanych przez nich historii. Wymieniano takie obszary tematyczne jak szanse edukacyjne, kwestie prawne, integracja społeczna w szkole, warunki bytowe, bariera językowa, konflikty rówieśnicze, problemy psychologiczne (trauma).

Następnie zaprezentowano dokument dotyczący strategii rozpowszechnia informacji o projekcie. Uznano, że wykorzystane zostaną takie narzędzia jak strona internetowa, Facebook, newslettery, wiadomości w prasie. Strona internetowa zostanie wyposażona w program Google analytics, aby widoczne były statystyki odwiedzin strony. Organizacje partnerskie będą uczestniczyć w tworzeniu tekstów do newslettera. Stworzony zostanie baner, logo projektu oraz ulotka.

Potem nastąpiło przypomnienie zadań i zobowiązań podjętych przez poszczególne organizacje partnerskie. Omówiono także kwestię raportów ewaluacyjnych, które trafią do Agencji Narodowych. Przypomniano miejsca i ustalono terminy kolejnych spotkań: w Wilnie, Bukareszcie i Hamburgu.

Wilno 11-13. 10.2012

Spotkanie rozpoczęło się prezentacją wszystkich uczestników spotkania. Musa Kirkar, koordynator projektu CEIPES, przedstawił program pracy na najbliższe dwa dni. Koordynatorzy - przedstawiciele organizacji partnerskich zreferowali feedback właściwych Agencji Narodowych dotyczący raportu postępów. Następnie rozpoczęła się dyskusja o sposobach upowszechniania projektu.

Działania upowszechniajace:

  • Przedstawiciele rumuńskiej organizacji partnerskiej (AUR) zaprezentowali swoją sprawdzoną strategię upowszechniania.
  • Koordynatorka z litewskiej organizacji (SMK) zaprezentowała strategię ewaluacyjną stosowaną w jej organizacji.

Po obu prezentacjach nastąpiła dyskusja i wymiana doświadczeń w tych aspektach. Następnym omawianym zagadnieniem było przygotowanie produktu końcowego. Ustalono, że pierwsza wersja „podręcznika” ma być gotowa przed następnym spotkaniem w Bukareszcie (marzec 2013). W tym czasie mogą już mieć miejsce konsultacje i opinie zwrotne dotyczące tego produktu.

Następnym punktem programu spotkania była wizyta w oddalonym o 120 km od Wilna ośrodku dla uchodźców w Rukla. Ośrodek ten (The Refugees Reception Center) jest jednostką budżetową. Przeznaczony do czasowego pobytu uchodźców, oferuje zabezpieczenie socjalne i aktywności zmierzające do społecznej integracji cudzoziemców. Zapewnia pobyt czasowy pozostającym bez opieki nieletnim i wspiera ich podczas procesu aplikowania o status azylanta  w Republice Litwy. Ośrodek dla uchodźców został założony przez Ministerstwo Spraw Społecznych i Pracy Republiki Litwy. Ośrodek składa się z 5 oddziałów. Pracuje w nim 30 osób.  Założony w roku 1996, przyjął dotychczas ok. 2000 uchodźców. Podczas pobytu w ośrodku uchodźcy otrzymują: opiekę socjalną, zdrowotną i pomoc prawną, intensywny kurs litewskiego, kurs wiedzy o społeczeństwie litewskim, a także ocenę ich osobistych umiejętności i przydatności na rynku pracy, możliwość przysposobienia zawodowego, umieszczenia dzieci w przedszkolu i szkole.

Drugi dzień spotkania poświęcony był w przeważającej mierze dyskusji na temat studium przypadku (study case). Każda z organizacji przygotowała i przedstawiła swój study case. Następnie uczestnicy spotkania zostali podzieleni na grupy robocze, w których jeden z przypadków został poddany szczegółowej analizie oraz została stworzona lista kompetencji, jakimi muszą dysponować pracownicy socjalni, pracujący z uchodźcami. Następnie rezultaty pracy grup roboczych zostały omówione w dyskusji plenarnej.

Ustalono, że każda organizacja opisze w trzeciej osobie case study z perspektywy pracownika socjalnego i sporządzi listę kompetencji związanych z tym konkretnym przypadkiem. „Podręcznik” powinien zawierać ogólną listę wszystkich umiejętności i kompetencji pracowników socjalnych oraz innych osób pracujących z uchodźcami. Omawiana była również struktura tego dokumentu. Zostały również przydzielone zadania, zmierzające do opracowania końcowej wersji produktu - ustalono, że do polskiej organizacji będzie należała korekta wersji angielskiej całego „podręcznika”. Zadania tego podjął się nasz słuchacz Mark Gilston, mieszkający w Łodzi Anglik. Zostały również potwierdzone daty następnych spotkań: Bukareszt 19-22 marca i Hamburg 4-8 czerwca 2013.

W tym spotkaniu wzięło udział 8 słuchaczy.

Bukareszt  21-22.03.2013

Spotkanie rozpoczęło się od powitania uczestników spotkania przez rumuńskich organizatorów z AUR – A.N.S.R.U. (The National Association of Human Resources Specialists) oraz zwiedzenia siedziby naszych gospodarzy. Następnie miało miejsce spotkanie i bardzo ciekawa rozmowa z kobietami, które były uchodźcami i znalazły swoje miejsce do życia w Rumunii. Były to m. in.:

  • Bella z Demokratycznej Republiki Kongo. Pracuje w organizacji, która pomaga uchodźcom. Omawiała sytuacje nieletnich uchodźców.
  • Mara z Iraku. Pracuje w AUR – A.N.S.R.U. (The National Association of Human Resources Specialists). Opowiadała, jak uciekła z Iraku i jak wyglądało jej życie w Rumunii, po uzyskaniu pozwolenia na pobyt. Wyraziła nadzieję, że za rok dostanie obywatelstwo rumuńskie.

Ważnym punktem programu była wizyta w instytucie ARCA-Romanian Forum for Refugees and Migrants. Każdy z pracowników opowiedział, jak wygląda jego praca oraz czym się zajmuje. Instytut wspiera osoby pochodzące z krajów trzeciego świata, które przyjeżdżają do Rumunii, by pracować, studiować lub z powodów osobistych. Jednym ze sposobów pomagania tym osobom jest przewodnik wydany przez ARCA, zawierający wiele informacji na temat praw, obowiązków oraz szans dla obcokrajowców pozostających w Rumunii. Przewodnik pozwala odnaleźć się zarówno w aspektach prawnych, jak i socjalno-kulturowych i jest dostępny w języku rumuńskim, angielskim, francuskim, tureckim oraz chińskim. Ciekawostką są zawarte w przewodniku przydatne wyrażenia w języku rumuńskim, które ułatwiają komunikację w celu załatwienia podstawowych spraw, już w pierwszych dniach pobytu w Rumunii. ARCA angażuje się w bieżącą pomoc, jak również w projekty szkoleniowe. W instytucie prowadzona jest także świetlica dla nieletnich uchodźców. Wśród pracowników ARCA dało się wyczuć dużą pasję, zaangażowanie  i chęć niesienia pomocy innym.

W tym spotkaniu wzięło udział 2 słuchaczy.

Hamburg 27.05.- 1.06. 2013

Wizyta partnerska Spotkanie w instytucji partnerskiej IMIR – Instytut Badań nad Migracjami i Rasizmem. Prezentacja ostatecznej wersji podręcznika i dyskusja nad sposobami upowszechniania tego produktu. Wstępne prace nad przygotowaniem raportu końcowego. Prezentacja programu finałowego spotkania partnerskiego ze szczególnym uwzględnieniem koncepcji dyskusji ewaluacyjnej „word café" jako sposobu na dyskusję, w którą wszyscy uczestnicy są równie zaangażowani.

Dyskusja dotycząca aktualnej sprawy 300 uchodźców z ogarniętej działaniami wojennymi Libii, którzy schronili się we Włoszech, otrzymując tam status uchodźcy z prawem do pracy. Ponieważ to jednak okazało się fikcją, na podstawie wiz turystycznych przyjechali do Niemiec m.in. do Hamburga. Po upływie ważności wiz władze niemieckie zamierzają deportować ich z powrotem do Włoch (zgodnie z postanowieniami z Schengen). Azylanci znaleźli schronienie w namiotach przygotowanych dla nich przez parafie kościelne w dzielnicach St. Pauli i Altona (tutaj ma siedzibę nasza instytucja partnerska iMiR). Nasze partnerstwo wydało oświadczenie do prasy (http://access.ceipes.org/press-release-international-learning-partnership-access-calls-for-the-resettlement-of-the-300-libyan-refugees-in-hamburg/, w którym wspiera działania dążące do zaakceptowania tych uchodźców w Niemczech. Koordynator projektu Musa Kirkar/Palermo: ”Ze względu na kryzys, uchodźcy nie mają u nas przyszłości. Bądźcie solidarni i pomóżcie im” Andreas Heronymus iMiR/Hamburg uważa, że właśnie jest dobry moment aby pokazać, że w Europie rzeczywiście respektowane są prawa człowieka, a rasizm i dyskryminacja nie mają żadnych szans”

Wizyta w Verikom - Związku Międzykulturowej Komunikacji i Edukacji - organizacji, której głównym zadaniem jest wszelka pomoc dla uchodźców: walka o ich polityczne i społeczne równouprawnienie, przeciwstawianie się rasowej dyskryminacji, poradnictwo i szkolenia. Działania tej organizacji są finansowane m. in. ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego, Krajowego Urzędu do Spraw Migracji i Uchodźców oraz Urzędu Pracy, Spraw Społecznych, Rodziny i Integracji.

Verikom oferuje kursy alfabetyzacji dla dorosłych migrantów, którzy nie umieją pisać ani czytać w języku kraju z którego pochodzą. W kursach tych uczestniączą cześciej kobiety (np. z Afganistanu i Somalii). Później mogą wziąć udział w integracyjnych kursach alfabetyzacji języka niemieckiego. Osoby prowadzące te kursy mają bardzo trudne zadanie, ponieważ ich słuchacze mają bardzo różną bazę edukacyjną. Verikom stara się przede wszystkim pomóc uchodźcom w integracji na rynku pracy, wierząc, że jest to najlepsza droga do integracji społecznej. Jedna z uczestniczek kursu powiedziała, że dopiero kiedy jechała autobusem do pracy poczuła przynależność do tutejszego społeczeństwa.

Hamburg 4-8.06 2013

Rano odbyła się wycieczka do Internationale Bausstelung IBA (Międzynarodowa Wystawa Budownictwa i Konstrukcji), gdzie przedstawiono nam projekty owego Instytutu. Następnie zwiedziliśmy Bunkier Energetyczny, skąd rozciągał się widok na cały Hamburg oraz dzielnicę budynków socjalnych dla imigrantów.

Po południu Judy Engelhard przedstawiła nam zakres pracy w Bürgerhaus Wilhelmsburg. Jest to miejsce spotkań i wydarzeń kulturalnych. Kolejnym punktem była rozmowa o podniesieniu statusu dzielnicy Wilhelmsburg i dyskusja. O godzinie osiemnastej zebraliśmy się w restauracji Die Tonne na kolacji, gdzie kontynuowaliśmy dyskusje merytoryczne.

Podczas drugiego spotkania w siedzibie iMiR/W3 partnerzy przygotowywali się do wieczornego spotkania i klubu dyskusyjnego World Cafe. Wiebke Krause przedstawiła projekt „Why not” dotyczący uchodźców i tego, jakie pedagogiczne kwalifikacje są istotne przy współpracy z mniejszościami narodowymi. „Why not” to kawiarnia w centrum Hamburga, miejsce otwarte dla wszystkich, niezależnie od rasy, koloru skóry, religii czy języka, dla tych, którzy chcą nauczyć się języka niemieckiego, czy uzyskać pomoc w sprawach prawnych, na przykład, dla tego, kto stracił dom i musi znaleźć drogę do nowego życia, kto został pozbawiony praw człowieka i po prostu chce być człowiekiem, dla tych, którzy musieli emigrować ze swojego kraju ze względu na prześladowania polityczne czy religijne, dla tych, którzy potrzebują tylko filiżanki kawy lub rozmowy. Po lunchu nastąpiła World Cafe i dyskusja rezultatów dotychczasowej współpracy. W grupach omawialiśmy zagadnienia takie jak:

  • Jaki rodzaj dystrybucji może zmotywować pracowników społecznych i wolontariuszy do używania podręcznika w kontekście ich pracy.
  • W jaki sposób „case studies” ( analizy przypadków) podnoszą naszą świadomość w konkretnych aspektach pracy z mniejszościami.
  • Jak chciałbyś wykorzystać podręcznik w twojej organizacji?
  • W jakim ośrodku społecznym podręcznik byłby najbardziej potrzebny?

 Zaproszeni goście komentowali nasz podręcznik. O godzinie 17 nastąpiło oficjalne przedstawienie podręcznika ”Training manual on social integrationrefugee children and unaccopanied minors for developing social workers”, a o osiemnastej wzięliśmy udział w Interkulturowym Festiwalu z zaproszonymi gośćmi.

W piątek 7 czerwca koordynatorzy spotkali się, aby kontynuować  pracę nad raportem końcowym, Partnerzy z Litwy pracowali z uczestnikami nad ewaluacją projektu. Nastąpiła ostatnia wymiana uwag i rozdanie certyfikatów. Na tym zakończyło się ostatnie spotkanie w ramach projektu.

 W tym spotkaniu wzięło udział 4 słuchaczy.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
250
W wyjazdach zagranicznych: 
18
Produkty
Produkty projektu: 

Strona na portalu facebook utworzona dla słuchaczy, koordynatorów i innych zainteresowanych osób, aby utrzymywać kontakt i uaktualniać manual. https://www.facebook.com/groups/183026631784359/?fref=ts

Strona internetowa utworzona w celu upowszechniania rezultatów projektu oraz informacji związanych programami LLP: http://access.ceipes.org/.

Manual to podręcznik społecznej integracji dorastających dzieci uchodźców i pozbawionych opieki nieletnich, ze szczególnym uwzględniłem ich dostępu do edukacji, przeznaczony dla wszystkich osób pracujących z tymi grupami młodzieży. Dostępny pod adresem: http://access.ceipes.org/wp-content/uploads/ACCESS-manual-Final.pdf.

Rejestracja wideo warsztatów i przedstawienia "Podróż” oraz wystawa o tym samym tytule.

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Promocja "podręcznika" poprzez stronę internetową oraz rozesłanie informacji do prasy - zaproszenie do zapoznawania się z opracowaniem wystosowane z okazji Światowego Dnia Uchodźcy w dniu 20 czerwca 2013.

Wszystkie te produkty były przedstawione i rekomendowane podczas pierwszego spotkania partnerskiego w Pradze w dniach 31 października - 3 listopada 2013 w projekcie „Learn-Understand-Trust-Act. Civil Education on Asylum Policy in Europe" poświęconym również tematyce uchodźctwa realizowanym przez Instytut Tolerancji w Łodzi.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Pracownicy naszego stowarzyszenia uczestniczyli w konwersacjach języka angielskiego zmotywowani chęcią "godnego" reprezentowania organizacji podczas spotkań partnerskich za granicą. Projekt przyczynił się do zwiększenia własnych kompetencji międzykulturowych oraz doświadczenia w animowaniu wydarzeń, rozwijając te kompetencje u pracowników i słuchaczy.  Poznanie uwarunkowań pracy z cudzoziemcami, w tym najważniejszych problemów pojawiających się w pracy z dorastającymi uchodźcami i przykładowych rozwiązań, rozwój umiejętności organizowania zajęć dla młodzieży wzbogaciły codzienny warsztat pracy w podejmowaniu działań prospołecznych i integracyjnych. W przyszłości planowana jest kontynuacja współpracy z ośrodkiem w Grotnikach, w celu pracy z dorastającymi uchodźcami. Wraz ze wzrostem umiejętności zarządzania projektem zdobyte zostały doświadczenia w zakresie współpracy z innymi organizacjami (zagranicznymi oraz polskimi) jak również współpracy z pracownikami socjalnymi oraz rozwinięcie umiejętności pracy badawczej - przygotowania podręcznika. Pracownicy mieli okazję do poszerzenia ogólnej wiedzy o poszczególnych krajach i kulturach oraz o sytuacji (prawnej, społecznej, kulturowej) cudzoziemców - w tym uchodźców – w poszczególnych krajach partnerskich.

Projekt 'Training manual on social integration" obejmował nową, nieznaną dotąd tematykę - uchodźctwa. Spowodowało to potrzebę  nawiązania kontaktów z organizacjami i instytucjami, które już miały doświadczenie w tym temacie lub też ich profil działania skupiał się na bezpośredniej pracy z uchodźcami. Były to np.: Urząd do Spraw Cudzoziemców, Helsińska Fundacja Praw Człowieka, Fundacja Polskie Forum Migracyjne, Polska Akcja Humanitarna, Stowarzyszenie Etnos oraz inne centra kultury, np. Teatr Szwalnia. Praca z nowymi organizacjami umocniła również współpracę między pracownikami i stworzyła im możliwość lepszego zapoznania się z zagadnieniem realizowanego projektu.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Słuchacze mieli okazję do szlifowania swoich umiejętności językowych podczas realizacji zaplanowanych wydarzeń programu wizyty u partnerów oraz w fazie przygotowawczej do wyjazdu. Zwiększyli swoje kompetencje społeczne podczas przebywania w grupie oraz spotykając  partnerów z innych krajów. Możliwość porozumienia się zwiększa pewność siebie, daje poczucie przynależności do grupy oraz motywację do nauki języków obcych. Każdy wyjazd i każde spotkanie partnerów poszerza wiedzę o ich krajach poprzez wymianę informacji, prezentacje przygotowane przez gospodarzy, wizyty w muzeach, udział w wydarzeniach artystycznych oraz poprzez własne obserwacje.

Słuchacze wzięli udział w licznych działaniach lokalnych przeprowadzonych w ramach projektu: dyskusjach, debatach, prezentacjach publikacji i książek, w których poruszana była tematyka projektu, koncertach i wystawach. Również naszym najmłodszym słuchaczom - dorastającym dzieciom uchodźców z Grotnik została stworzona okazja uczenia/porozumiewania się w językach obcych. Projekt miał wpływ na zwiększenie pewności siebie u młodzieży z Grotnik, szczególnie w zakresie nawiązywania relacji międzykulturowych oraz wyrażania swoich emocji i poglądów. W przypadku dorastających dzieci uchodźców nastąpił wzrost motywacji do integracji społecznej oraz do nauki w szkole. Młodzież ta, podczas zorganizowanych przez nas warsztatów, poznała swoich przyszłych szkolnych kolegów - Polaków.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

„Podręcznik” jest ogólnie dostępny w formie elektronicznej i papierowej i służy jako poradnik dla pracowników socjalnych pracujących z uchodźcami.

Może stać się również bazą wyjściową w realizacji innych projektów o podobnej tematyce społecznej.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

“Being a leaner in the project opened my eyes to the scale of current mass migrations, how to cope with them and how work towards happy outcomes. Being involved with the manual has made me more compassionate and empathetic and to understand that my worries are nothing compared to what some displaced persons have to endure. 

Furthermore, the Pan-European cooperation required to produce such a manual for such a noble cause has provided a fantastic networking base for myself and all the participants.

It has been an honour for me to be involved in the Access Manual and I hope that one day I will again have the opportunity to offer my services in any capacity for a similar project"

"Udział w projekcie „Access” był dla mnie ważnym doświadczeniem. Dowiedziałem się wiele na temat sytuacji uchodźców w Europie i codziennych problemach, z jakimi się zmagają. Ta nowa perspektywa pozwoliła mi lepiej zrozumieć sytuację osób, które z różnych powodów muszą opuszczać swoją ojczyznę.

Jestem pewien, że podręcznik dla pracowników socjalnych, który powstał w trakcie warsztatów będzie praktycznym i użytecznym narzędziem dla tych, którzy na co dzień pracują z uchodźcami”

„Sytuacja uchodźców w Europie jest dla mnie ważnym tematem”, dlatego cieszę się, że miałam okazję uczestniczyć w projekcie, który zakończył się powstaniem instrukcji dla pracowników socjalnych. Podczas poszczególnych etapów projektu miałam okazję obserwować w naszej grupie duże zaangażowanie i prawdziwą motywację, by przygotować narzędzie, które może przynieść znaczące korzyści. Wszystkie spotkania były dokładnie zaplanowane i świetnie zorganizowane. Mieliśmy okazję wymienić się naszymi doświadczeniami, przemyśleniami i wartościami.

W mojej ocenie instrukcja, nad którą pracowaliśmy może w realny sposób ułatwić kontakty pracowników socjalnych z uchodźcami”

„Dzięki uczestnictwu w projekcie mogłam dowiedzieć się więcej o sytuacji uchodźców nie tylko w Polsce ale także w pozostałych krajach partnerskich. Miałam okazję poznać metody pracy socjalnej z uchodźcami a także dowiedzieć się jakie kompetencje powinni posiadać pracownicy socjalni, pracujący z tą grupą osób.”

"Projekt był bardzo udanym przedsięwzięciem, skupiającym liczne grono osób różnych narodowości. Mogliśmy poznać osoby, które z problemem uchodźstwa spotkały się na różnych płaszczyznach - przede wszystkim poprzez pracę z ludźmi którzy szukali schronienia w ich krajach, ale również i osoby które same kiedyś szukały pomocy w związku z tym, że musiały opuścić rodzinne strony. To właśnie dzięki zebraniu w jednym miejscu tak wielu doświadczeń i w oparciu o już wykonaną pracę przy okazji poprzednich projektów, udało się stworzyć podręcznik który, mam nadzieję, okaże się pomocny dla osób zajmujących się szeroko ujęta problematyką uchodźctwa."

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Maria Goldstein
Data wypełnienia formularza/karty: 
04.12.2013

Unlocking the Universe

Tematyka działań: 
Edukacja drugiej szansy
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Metody podnoszenia motywacji słuchaczy
Wolontariat
Zagadnienia pedagogiczne / dydaktyczne
Zarządzanie edukacją dorosłych
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Olsztyńskie Planetarium i Obserwatorium Astronomiczne
ul. Piłsudskiego 38, 10-450 Olsztyn
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Jacek Szubiakowski, 606 220 385, jacek@planetarium.olsztyn.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Popularyzacja i edukacja w zakresie astronomii i nauk pokrewnych skierowana do ogółu społeczeństwa. Główne grupy docelowe dorosłych słuchaczy to: Koło Astronomiczne UTW, dorośli miłośnicy astronomii, podopieczni Ośrodka Mieszkalno-Rehabilitacyjnego Polskiego Związku Niewidomych w Olsztynie. Zorganizowane zajęcia w postaci odczytów, pogadanek, warsztatów, pokazów i astronomicznych oraz różnorodnych seansów planetaryjnych. Organizowanie pokazów i obserwacji w rzadkich i ciekawych zjawisk astronomicznych. Prowadzenie zajęć edukacyjnych i popularyzatorskich dla osób niewidomych i niedowidzących wykorzystując specjalnie przygotowane rysunki, makiety i trójwymiarowe eksponaty.

Tytuł projektu: 
Unlocking the Universe
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-GB2-GRU06-05284 2
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Wlk. Brytania
Słowacja
Francja
Polska
Cele projektu: 

Zbudowanie w Europie podstaw współpracy związanej z nauczaniem osób dorosłych, która polegać będzie na dzieleniu się doświadczeniem i umiejętnościami w pracy z osobami w starszym wieku:

  1. Odpowiedź na wyzwania edukacyjne związane ze starzeniem się populacji w Europie.
  2. Rozwijanie zrozumienia i komunikacji dziedzictwa naukowego wśród dorosłych w całej Europie
  3. Badania prowadzone przez dorosłych uczestników projektu w krajach partnerskich dotyczące historii astronomii i pionierskich odkryć w tej dziedzinie.
  4. Rozwój lokalnych działań prowadzonych przez słuchaczy i obserwatoria astronomiczne w każdym kraju partnerskim, wykorzystujących materiały z archiwów historycznych. Działania miały zachęcić seniorów do wolontariatu na rzecz stworzenia tematycznej wystawy objazdowej.
  5. Opracowanie, we współpracy z seniorami, ilustrowanego studium przypadku poświęconemu pionierom nauki: Kopernik, Foucault, Konkoly i Lockyer. Tłumaczenie przygotowanych materiałów na języki partnerów.
  6. Uruchomienie wystawy poświęconej pionierom nauki, którą objaśniają słuchacze wraz z pracownikami.
  7. Działania społecznie włączające do projektu słuchaczy niepełnosprawnych z wadami zmysłów.
  8. Rozpowszechnianie rezultatów projektu przy pomocy wolontariuszy-seniorów przy co najmniej dwóch wystawach w każdym z krajów partnerskich.
Obszary tematyczne: 
  • Nauki przyrodnicze, w szczególności astronomia i astronautyka oraz matematyka i fizyka,
  • historia nauki,
  • dziedzictwo kulturowe,
  • nowe technologie,
  • tożsamość regionalna i wolontariat.
Grupa docelowa słuchaczy: 

Seniorzy oraz dorosłe osoby niewidome i niedowidzące. W Polsce to głównie słuchacze Koła Astronomicznego Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Olsztynie oraz podopieczni Ośrodka Mieszkalno-Rehabilitacyjnego Polskiego Związku Niewidomych w Olsztynie.

Jakie były początki projektu: 

Pomysłodawcą projektu był koordynator poprzedniego projektu partnerskiego, w którym braliśmy udział – Paul Haley. Koncepcja programowa powstała w rezultacie dyskusji w poszerzającym się gronie potencjalnych partnerów.

Krótki opis przebiegu projektu: 

W ramach projektu odbyły się cztery spotkania partnerskie:

  1. Hereford i Cambridge (Wielka Brytania) – 11-13.10.2011 – Spotkanie partnerów w celu omówienia kontaktów, wzajemnego zapoznania się z partnerami, ich instytucjami i działalnością oraz wymiany doświadczeń. Zapoznanie z historią i kulturą regionu, w którym odbywały się warsztaty. Ilustrowana prezentacja o Normanie Lockyer. Planowanie zawartości merytorycznej i harmonogramu prac nad produktami projektu. Wizyta w Muzeum Witrażu w Ely i w Instytucie Astronomii w Cambridge. Udział 2 polskich słuchaczy.
  2. Arles, Marsylia (Francja) – 2-4.05.2012 – analiza stopnia realizacji projektu, prezentowanie i testowanie przygotowanych materiałów przez poszczególnych partnerów, Planowanie dalszych działań w projekcie i rozpowszechniania jego rezultatów. Poznanie historii i kultury regionu. Zwiedzanie Muzeum Sztuki Antycznej i starego miasta w Arles. Zwiedzanie Obserwatorium Astronomicznego i Instytutu Astrofizyki w Marsylii. Wykład i pokazy dotyczące spektroskopii. Zwiedzanie wystawy „Woda w Kosmosie”. Wykład popularny Williama Tobina „Leon Foucault" wygłoszony dla publiczności i uczestników projektu. Udział 2 polskich słuchaczy.
  3. Hurbanowo(Słowacja), Budapeszt(Węgry) – 2-4.10.2012 – Wspólny wybór obrazów ilustrujących działania ramach projektu. Prezentacja i omówienie wystaw: "Kopernik w Europie, w Polsce i na Warmii" oraz Trasa turystyczna "Śladami Mikołaja Kopernika". Poznanie dokonań Mikołaja KonkolyThege. Zwiedzanie obserwatoriów Mikołaja Konkoly w Hurbanowie i w Budapeszcie. Ocena realizacji projektu i jego upowszechniania. Planowanie końcowych działań. Zapoznanie z historią i kulturą regionu. Udział 6 polskich słuchaczy, w tym dwoje z nich prezentowało nasze dokonania w projekcie.
  4. Olsztyn, Frombork, Toruń(Polska) – 22-24.05.2013 – analiza powstałych materiałów, ocena dokonań projektu i rozpowszechniania jego rezultatów. Prezentacja wystaw "Kopernik w Europie, w Polsce i na Warmii" oraz Trasa turystyczna "Śladami Mikołaja Kopernika". Wykład „Tablica astronomiczna na Olsztyńskim Zamku”. Wycieczka „Śladami Kopernika po Warmii” (Orneta, Braniewo, Frombork, Lidzbark Warmiński). Wizyta w Planetarium i na zamku w Olsztynie oraz w Centrum Astronomii UMK w Toruniu. Witraż dla Obserwatorium w Olsztynie od partnera z Wielkiej Brytanii. Liczny udział polskich słuchaczy. Wystąpienia dwóch słuchaczek Koła Astronomicznego UTW(„Podsumowanie warsztatów dla niewidomych o Układzie Słonecznym” i „5 lat Koła Astronomicznego UTW w Olsztyńskim Planetarium”)

We wszystkich działaniach projektu jak: opracowanie  programu zajęć Koła Astronomicznego, przygotowanie pomocy dydaktycznych dotyczących Układu Słonecznego, prowadzenie zajęć edukacyjnych dla słuchaczy UTW, przygotowywanie w grupach materiałów dydaktycznych w postaci wypukłych rysunków, makiet, modeli przestrzennych i prowadzenie zajęć  zajęcia dla osób niewidomych i niedowidzących, we wszystkich tych działaniach aktywnie brali udział uczestnicy Koła UTW. Referowali także sprawozdania z wyjazdów w ramach projektu, przygotowali wystawy: „Kopernik w Europie, w Polsce i na Warmii” Trasa Turystyczna „Śladami Mikołaja Kopernika”. Jeden ze słuchaczy opracował projekty i nadzorował wykonanie replik instrumentów Mikołaja Kopernika w skali 1:1, a następnie studenci UTW powtórzyli obserwacje wielkiego astronoma.

O realizowanym projekcie i udziale w nim słuchaczy UTW informowaliśmy w lokalnych mediach, jak również naszych zwierzchników, środowisko astronomów i osób niewidomych i niedowidzących.

Na każdym spotkaniu międzynarodowym odbywało się podsumowywanie działań w ramach projektu i planowanie kolejnych uwzględniając realne możliwości i potrzeby.

Na koniec każdego semestru słuchacze wypełniali ankiety, w których oceniali dotychczasowe działania oraz mieli możliwość zaproponowania pomysłów dalszych działań.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
32
W wyjazdach zagranicznych: 
10
Produkty
Produkty projektu: 
  1. Repliki instrumentów Mikołaja Kopernika w skali 1:1: kwadrant, sfera armilarna i triquetrum – umożliwiają powtórzenia obserwacji i pomiarów Kopernika.
  2. Studium Wiedzy o Wszechświecie – cykl 11. spotkań łączących wykłady, warsztaty i pokazy skierowane do seniorów, mieszkańców Olsztyna. Celem zajęć było pogłębienie wiedzy z zakresu astronomii i astronautyki oraz inspiracji do samodzielnych studiów przedmiotu.
  3. Cykl spotkań o Układzie Słonecznym – tematyczne spotkania podczas których studenci UTW prezentują samodzielnie przygotowane wykłady dla swoich kolegów.
  4. Wystawa „Kopernik w Europie, w Polsce i na Warmii” - prezentuje miejsca działalności i pobytu Kopernika w Europie, Polsce a szczególnie na Warmii oraz popularyzuje jego biografię i dokonania. Pokazuje jak współcześnie, miejsca pobytu astronoma nawiązują do jego spuścizny.
  5. Układ Słoneczny dla niewidomych - grupa słuchaczy UTW wykorzystując zebrane i opracowane przez siebie materiały przygotowała pomoce naukowe: wypukłe rysunki, makiety i modele, którymi posługiwali się w czasie przeprowadzanych przez siebie wykładów-warsztatów dla niewidomych.
  6. Trasa turystyczna „Śladami Mikołaja Kopernika” - obejmująca miejsca działalności i pobytu Kopernika. Ma ona na celu nie tylko sławienie postaci astronoma ale również pokazanie piękna i tradycji historycznych Warmii.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 
  1. Repliki instrumentów M. Kopernika uzupełniają ekspozycję w Obserwatorium Astronomicznym. Są wykorzystywane w czasie zajęć i pokazów dla dzieci, młodzieży i dorosłych.
  2. Układ Słoneczny dla niewidomych – powstałe materiały są wykorzystywane przez pracowników OPiOA w czasie zajęć z grupami osób niewidomych i niedowidzących.
  3. W dalszym ciągu są przygotowywane zajęcia dla mieszkańców Ośrodka Mieszkalno-Rehabilitacyjnego Polskiego Związku Niewidomych w Olsztynie.
  4. Słuchacze UTW prowadzą zajęcia dla innych grup niewidomych i niedowidzących, które do nas się zgłaszają.
Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Nasza placówka staje się bardziej znana w Europie w kręgu instytucji o podobnej działalności. Dzięki temu nawiązaliśmy kontakty, umożliwiające współpracę i wymianę doświadczeń. Pracownicy mieli możliwość zobaczyć, jakie i w jaki sposób prowadzone są działania edukacyjne w innych krajach i przenieść niektóre z doświadczeń do naszej działalności. Jednocześnie projekt stwarzał możliwość zaprezentowania własnej działalności, co daje poczucie większej wartości. Nową umiejętnością nabyte podczas prac w projekcie jest właściwe przygotowanie i prowadzenie zajęć z osobami niewidomymi i niedowidzącymi. Po zakończeniu projektu współpraca z organizacjami partnerskimi nadal się rozwija, jesteśmy zapraszani na konferencje i warsztaty, dostajemy propozycje współpracy przy wystawach i kolejnych nowych projektach.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Słuchacze UTW czują się współodpowiedzialni za działania w projekcie i swoją energią zarażają pozostałych kolegów. Grono aktywnych słuchaczy powiększyło się. Przekazują swoją wiedzę kolegom z Koła Astronomicznego oraz przygotowali i prowadzili zajęcia dla niewidomych i niedowidzących. Spowodowało to inne spojrzenie na tych ludzi, zrozumienie ich potrzeb. Słuchacze rozwijają swoją wiedzę, umiejętności przekazywania jej, przygotowania prezentacji, wykładu, plakatu czy pokazu, korzystania z zasobów, poszukiwania informacji, umiejętność pracy w grupach i występowania przed audytorium. Pokonując nieśmiałość i strach zyskują poczucie własnej wartości.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Koło Miłośników Astronomii przy Uniwersytecie Trzeciego Wieku w Olsztynie rozwija się i kontynuuje swoją działalność. Uczestnicy w dalszym ciągu opracowują kolejne tematy i organizują spotkania dla osób niewidomych. Materiały, które powstały w czasie projektu są wykorzystywane przez pracowników OPiOA w czasie zajęć zarówno  z osobami niewidomymi i niedowidzącymi jak również w czasie zajęć pokazów prowadzonych dla uczniów i dorosłych. W pracowni spektroskopii Obserwatorium Astronomicznego został zamontowany witraż obrazujący ideę projektu UTU.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„Oba projekty Programu Grundtvig, w których uczestniczyło OPiOA, miały bardzo znaczący, pozytywny wpływ na moje życie, umożliwiły one rozwój ciekawości świata, poznawanie nowych zagadnień i nowych ludzi, samodzielne uczenie się, podejmowania ryzyka i przełamywania wewnętrznych barier. Pomimo zakończenia projektu roces samodoskonalenia doskonalenia nadal trwa. Prezentacje w języku polskim nie doprowadzają mnie do nerwowego dygotania, nabrałam pewności siebie i mam satysfakcję z tego co prezentuję innym.

Ponieważ chcę wiedzieć więcej, poznawać, być otwartą na nowe i nie chciałem tylko brać ale coś dać z siebie. Oba projekty Programu Grundtvig to bardzo ułatwiały, zdecydowałam się na pokonywanie moich wewnętrznych barier, które wydawały się nie do przekroczenia.”

„Oba projekty pozwoliły mi rozwinąć moje zainteresowania, ale moja wyobraźnia, moje cele nie były w stanie przewidzieć jak wiele poznam, zobaczę, i . . . jak wiele jestem w stanie zmienić w sobie. I to jest najwspanialsze - Radość Poznania”– Maryla Soluch

„Poznałam wielu ciekawych ludzi w tym samym wieku i o podobnych zainteresowaniach. Ucząc się i zwiedzając mile spędzałam czas, który jest dla mnie niezapomnianym. Czuję się bardziej pewna siebie i dowartościowana. Teraz wiem, że uczyć się można przez całe życie i być aktywnym.” – Leokadia Czajkowska

„Udział w projekcie dał mi możliwość bliższego poznania starych instrumentów astronomicznych oraz obecnych badań w obserwatorium w Hurbanowie i jedyną okazję oglądania starych woluminów w bibliotece Obserwatorium w Budapeszcie” – Krystyna Murawska

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Elżbieta Plucińska, Jacek Szubiakowski
Data wypełnienia formularza/karty: 
02.12.2013

European Reader's Club - Effective Ethnic-Cultural and socio-Economic Reception and Integration of Migrant Communities Into the Receiving Society

Tematyka działań: 
Edukacja międzykulturowa
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Języki obce
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Fundacja Ternopilska
ul. Narutowicza 32/6, 96-300 Żyrardów
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Andriy Korniychuk, 788 162 528, a.korniychuk@ternopilska.com
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Celem Fundacji Ternopilska jest prowadzenie działalności na rzecz migrantów, szczególnie ukraińskich, przebywających w Polsce lub mających zamiar przybyć do Polski, m.in.:

  • zgodnej z prawem pomocy na rynku pracy
  • promowanie edukacji wśród osób młodych i dorosłych
  • upowszechnianie wiedzy z zakresu prawa polskiego oraz praw człowieka
  • organizowanie imprez kulturalno-oświatowych
  • organizowanie konferencji i szkoleń
  • promowanie kultury ukraińskiej

Fundacja wspiera migrantów w dążeniu do godnych warunków pracy i zamieszkania, edukacji oraz aktywności w rozwoju ścieżki zawodowej. Pomaga w uzyskaniu samodzielności i przyjęciu odpowiedzialności za własną przyszłość. Najważniejsze inicjatywy/projekty Fundacji to tworzenie Działów Literatury Obcojęzycznej, Kluby Czytelnika, prowadzenie infolinii i poradnictwa dla migrantów.

Tytuł projektu: 
European Reader's Club - Effective Ethnic-Cultural and socio-Economic Reception and Integration of Migrant Communities Into the Receiving Society
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-PL1-GRU06-19323 1
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Polska
Włochy
Turcja
Łotwa
Litwa
Wlk. Brytania
Cele projektu: 

Celem projektu było stworzenie podstaw do działań edukacyjnych skierowanych do społeczności migrantów za pomocą metody Europejskiego Klubu Czytelnika. Migranci, którzy dowiadują się o cechach narodowych różnych krajów i społeczeństw, chętniej odkrywają  również własne cechy kulturowe i stają się bardziej świadomi własnej tożsamości narodowej. Na podstawie stworzonych Klubów Czytelnika została wdrożona platforma współpracy pomiędzy migrantami mieszkającymi w UE i Turcji. Oprócz skutecznej wymiany kulturowej projekt wykorzystał pozytywne doświadczenia i dobre praktyki w dziedzinie kształcenia dorosłych. Działania prowadzone w ramach projektu przyczyniły się do zwiększenia ilości czytających migrantów  w wyniku ich lepszej integracji w społeczeństwie przyjmującym.

Cele szczegółowe projektu:

  • Zwiększenie aktywności grup migrantów w sferze edukacji i pracy;
  • Dostarczenie materiałów (książek, gazet itp.) w przypadku migrantów w potrzebie;
  • Wymiana doświadczeń (najlepszych praktyk i skutecznych rozwiązań) pomiędzy organizacjami zajmującymi się edukacją dorosłych w UE i Turcji;
  • Tworzenie trwałej i efektywnej platformy współpracy pomiędzy organizacjami zajmującymi się edukacją dorosłych i migrantów;
  • Lepsza orientacja uczestników na rynku pracy;
  • Poprawa znajomości języków i umiejętności komputerowych uczestników;
  • Zwiększenie świadomości kulturowej migrantów;

Zmiana wzorców kulturowych migrantów na takie zachowania jak tolerancja, otwartość i chęć współpracy.

Obszary tematyczne: 
  • Promowanie świadomości znaczenia różnorodności kulturowej i językowej w Europie oraz świadomości potrzeby walki z rasizmem, uprzedzeniami i ksenofobią.
  • Różnorodność kulturowa i językowa.
  • Troska o uczących się ze specjalnymi potrzebami poprzez wspieranie promowania ich integracji w edukacji ogólnodostępnej.
Grupa docelowa słuchaczy: 

Główną grupę docelową w projekcie stanowili migranci. W przypadku organizacji z Polski – przede wszystkim osoby przybywające do Polski zza wschodniej granicy (migranci zarobkowi, studenci, osoby na stałe przebywające w Polsce ze względu na rodzinę).  Średnia wieku uczestników była bardzo zróżnicowana od 20-30 lat po osoby w wieku 50-60 lat. Większość uczestników stanowiły kobiety, potwierdzając tym samym specyfikę migracji zza wschodniej granicy.

Jakie były początki projektu: 

Klub Czytelnika to autorska metodologia p. Mariji Jakubowycz, fundatorki organizacji. Pomysł powstał w następstwie dyskusji z migrantami, którzy wykazali potrzebę prowadzenia działań kulturowych na terytorium Polski, szczególnie w zakresie udostępnienia literatury. Klub połączył element czytania literatury z rozpowszechnieniem najważniejszych informacji na temat życia w Polsce, tym samym przyczyniając się do lepszej integracji osób w kraju przyjmującym.

Klub Czytelnika dla migrantów - to kameralne spotkanie w kręgu osób zainteresowanych w przyjaznej dyskusji i wymianie poglądów, a co najważniejsze chętnych do dzielenia się informacjami o rzeczach ważnych dla każdego członka Klubu. Integracja migrantów, promowanie wartości międzykulturowych, wspieranie migrantów w dążeniu do godnych warunków pracy i mieszkania, konsultacje prawne, pomoc w uzyskaniu samodzielności: w kontaktach z instytucjami publicznymi, w poszukiwaniu pracy, w tworzeniu dokumentów, załatwianiu spraw związanych z legalizacją pobytu, a przede wszystkim – przyjazna atmosfera, właśnie to są główne założenia inicjatywy podjętej we współpracy z samorządem.

Każde spotkanie przewiduje udział ok. 30 osób: m.in. przedstawicieli wspólnoty migrantów w Polsce, przedstawicieli samorządu, organizacji pozarządowych, firm handlowych, agencji rządowych, mediów czy też partii politycznych. W ramach Klubu Czytelnika migranci będą mogli dzielić się informacjami i doświadczeniami, zadawać pytania, na które otrzymają profesjonalne odpowiedzi, a wszystko to w przyjaznej i otwartej atmosferze.

Klub zapewnia także możliwość rozszerzenia kontaktów między ludźmi, tworzeniu aktywnego stanowiska obywateli, tworzeniu społeczeństwa obywatelskiego, kreowaniu szeroko pojętej kultury finansowo-konsumpcyjnej u uczestników. Wszystko to przyczynia się do skuteczniejszej integracji migrantów w społeczeństwie polskim.

Za pośrednictwem Narodowej Agencji w Polsce Fundacja Ternopilska rozpowszechniła informacje o wyżej opisanym pomyśle, zapraszając inne organizacje do uczestnictwa w przygotowaniu wniosku. Partner z Turcji jako pierwszy wyraził zainteresowanie projektem, zapraszając delegację z Polski do odbycia wizyty przygotowawczej w mieście Iskenderun w październiku 2010 r. W ramach wizyty partnerzy rozpoczęli pracę nad wnioskiem projektowym a później w ramach utworzonego partnerstwa (6 organizacji) pomyślnie złożyli wniosek.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Pierwsze spotkanie w Londynie miało charakter organizacyjny, tworząc okazję do lepszego poznania wszystkich partnerów. Na spotkaniu ustalono plan ogólny dla projektu oraz przydzielono zadania poszczególnym partnerom. Drugie spotkanie odbyło się w Turcji. Głównym celem była analiza działań lokalnych w krajach partnerskich i odpowiednia dyskusja na temat wszelkich niejasności co do działań projektowych. Z wyjazdu powstał film. Trzecie spotkanie odbyło się na Litwie - partnerzy wykorzystali okazję do przeanalizowania pierwszego roku realizacji projektu (sukcesy i przeszkody). Czwarte spotkanie, które odbyło się na Łotwie, głównie dotyczyło analizy kultur i tradycji poszczególnych krajów, zwracając szczególną uwagę na bardzo ważny aspekt różnorodności kulturowej w projekcie. Piąte spotkanie było okazją do omówienia materiałów i produktów końcowych, które powinny być przygotowane w ramach projektu. Partnerzy omówili wszystkie niejasności przed zbliżającym się zakończeniem projektu. Szóste spotkanie partnerskie (konferencja końcowa), które odbyło sie w Polsce, miało na celu podsumowanie 2 lat realizacji projektu. Partnerzy również omówili przygotowanie raportu końcowego oraz możliwość współpracy w przyszłości.

W działaniach krajowych aktywny udział brali uczestnicy. Najczęściej chodziło o spotkania Klubów Czytelnika w 3 miastach woj. mazowieckiego. Szczegółowy opis tematyki spotkań Klubu Czytelnika w Polsce znajduje się na stronie www.ternopilska.com w odpowiedniej zakładce. Ponadto na stronie projektu w j. angielskim można zapoznać się z działaniami lokalnymi podjętymi przez Fundację Ternopilska.

Koordynator odpowiadał za przygotowanie krótkookresowych sprawozdań z realizacji projektu w oparciu o informacje dostarczane przez wszystkich partnerów. Po otrzymaniu odpowiednich informacji ze strony innych organizacji, w połowie realizacji projektu koordynator również przygotował wymagany raport. Sprawozdania ze spotkań międzynarodowych były opracowane przez organizacje przyjmujące przy wsparciu koordynatora. Każda mobilność stwarzała okazję do omówienia i analizy bieżącej realizacji projektu. W przypadku wystąpienia pewnych trudności partnerzy omawiali nowe sposoby umożliwiające poprawę działań projektowych tak, aby projekt był realizowany w skuteczny i wydajny sposób. Po każdym międzynarodowym spotkaniu partnerzy/uczestnicy mieli okazję do zgłaszania swoich uwag (jeżeli takie miały miejsce) poprzez wypełnianie odpowiednich formularzy oceny. Każdy uczestnik tym samym mógł określić mocne i słabe strony projektu oraz zaproponować ewentualne rozwiązania poprawiające ewentualne niedogodności. Każda informacja zwrotna była analizowana przez koordynatora i następnie przekazywana pozostałym partnerom.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
9
W wyjazdach zagranicznych: 
20
Produkty
Produkty projektu: 

Całość rezultatów jest dostępna na stronie internetowej projektu www.readerclubs.org Na stronie można m.in. pobrać opracowane broszury (informacje kulturowe o krajach, znaczenie wolontariatu dla uczestników, historie migracji, analiza literatury czytanej w ramach projektu i komentarze uczestników), zobaczyć nagrania ze spotkań (partnerów projektowych ale także spotkań lokalnych Klubów Czytelnika) w poszczególnych krajach. Ponadto strona szczegółowo przedstawia opis działalności każdego z partnerów, wszystkich spotkań międzynarodowych a także informuje o działaniach upowszechniających (w tym działaniach lokalnych). Opracowana płyta DVD (za pomocą partnera z Litwy) jest dostępna na życzenie. Większość materiałów została przygotowana w języku roboczym projektu (angielskim).

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

W ramach projektu powstała strona internetowa readerclubs.org oraz fanpage w sieci facebook za pomocą których partnerzy rozpowszechniają rezultaty projektu oraz informują społeczność na temat podjętych działań. Informacja o projekcie znajduje się również na stronie internetowej koordynatora ternopilska.com oraz na platformach youtube, facebook (fanpage fundacji) i twitter. Koordynator projektu udzielił wywiadu redakcji ukraińskiej Polskiego Radia na temat Klubów Czytelnika. Artykuły o projekcie znalazły się w takich publikacjach/czasopismach jak Gazeta Wyborcza, Nasze Słowo, Nasz Wybir, OZyrardow, Głos Żyrardowa i Okolic, Życie Żyrardowa, blog Kulturalna Ukraina. Dodatkowo, dzięki koordynatorowi na stronie Komisji Europejskiej European Web site on integration pojawiła się informacja o projekcie. Fundacja Ternopilska informuje o projekcie również za pośrednictwem kontaktów z partnerami (bezpośrednich lub w ramach koalicji w których jest członkiem – Platforma Integracji IOM, Koalicja na rzecz ruchu bezwizowego), z samorządem (Żyrardów, Ożarów Mazowiecki) czy też z kościołami (cerkiew greko-katolicka przy ul. Miodowej oraz prawosławna przy Dw. Wileńskim w Warszawie).  Na mocy odpowiednich porozumień informacja o działalności fundacji (w tym projektach) została przekazana bibliotece im. Zygmunta Jana Rumla w Warszawie oraz Powiatowemu Urzędowi Pracy w Żyrardowie.

Koncepcja Klubów Czytelnika została bardzo dobrze przyjęta przez społeczność lokalną. Przy okazji konferencji oraz różnych wydarzeń kulturowych lub integracyjnych Fundacja Ternopilska dokłada starań żeby informować organizacje pozarządowe oraz administrację rządową o przeprowadzonych działaniach. Dostępność materiałów na stronie internetowej pozwała na szybkie rozpowszechnienie rezultatów wśród potencjalnych interesariuszy. Dodatkowo Fundacja Ternopilska wykorzystuję doświadczenie projektowe przy aplikowaniu o dodatkowe fundusze na działalność skierowaną do migrantów.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Warto podkreślić duży wpływ działań projektowych na pracowników. Dzięki podróżom oraz komunikacji z partnerami z różnych krajów znacznie poprawili oni znajomość języków obcych, a praca nad materiałami dla projektu oraz prowadzenie działań edukacyjnych przyczyniła się również do zwiększenia umiejętności TIK. Wymiana doświadczeń, najlepszych praktyk oraz innowacyjnych metodologii umożliwiła zwiększenie umiejętności pedagogicznych oraz motywacji pracowników. Warto zaakcentować zwiększenie umiejętności zarządzania projektem, gdyż omawiany projektu partnerski był pierwszym doświadczeniem w realizacji projektu z funduszy UE. Podróże oraz materiały o krajach partnerskich przyczyniły się do poszerzenia wiedzy o krajach partnerskich i ich dziedzictwach kulturowych. Wszyscy poznali wiele ciekawostek kulturowych partnerów, mając często okazję do osobistego uczestniczenia w różnego rodzaju wydarzeniach kulturowych. Wymiana doświadczeń, najlepszych praktyk oraz innowacyjnych metodologii przyczyniła się do lepszego zrozumienia nie tylko potrzeb beneficjentów, lecz również pozwoliła na przemyślenie bardziej efektywnych sposobów realizacji działań edukacyjnych. Współpraca również pokazała nowe sposoby na dofinansowanie oraz wzmocniła powiązania organizacji z różnymi partnerami. Fundacja ponadto nawiązała bardzo dobrą współpracę z samorządem lokalnym Żyrardowa i Ożarowa Mazowieckiego oraz rozpoczęła współpracę z Biblioteką Narodową i Biblioteką Publiczną im. Zygmunta Jana Rumla w Warszawie. W ramach projektu Fundacja Ternopilska współpracowała również z takimi organizacjami jak IOM, Helsińska Fundacja Praw Człowieka, Nasze Słowo, Nasz Wybór. W ramach działań w projekcie Klub Czytelnika zapraszani byli przedstawicieli różnych firm (nieruchomość, bankowość, rynek pracy), którzy omawiali z uczestnikami oferty na rynku dostępne dla migrantów.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Bardzo wiele osób podkreśliło duże znaczenie literatury w życiu migrantów, gdyż wielu nie zdawało sobie sprawy na ile regularne czytanie może pomóc w lepszej integracji w nowym dla siebie otoczeniu a także przyczynić się do pielęgnowania własnej kultury przez społeczność migrantów w Polsce. Większość uczestników była od samego początku zmotywowana, lecz nauka nowych języków i nowych technologii pochłaniała im sporo czasu. Część osób nie była w stanie przeznaczyć wystarczającej ilości czasu na naukę ze względu na podjętą pracę zarobkową. Jednakże, dzięki prowadzonym zajęciom oraz pracy w grupie uczestnicy byli bardziej zmotywowani, nabierali pewności w podejmowaniu różnych inicjatyw oraz decyzji, stawali się bardziej otwarci i tolerancyjni w stosunku do innych. Co najważniejsze każde spotkanie dostarczało migrantom bardzo dużo pożytecznych informacji a także zachęcało do pewnego wysiłku umysłowego – czytania. Wspólne dyskusje w grupach pozwoliły uczestnikom na poznanie nowych osób oraz na otwarcie się na społeczeństwo Polskie. Dużo migrantów nie miało okazji nigdy w życiu wyjechać poza granicę własnego kraju (czy później Polski). Podróże oraz materiały o krajach partnerskich przyczyniły się do poszerzenia wiedzy o krajach partnerskich i ich kulturze. Wszyscy poznali wiele ciekawostek kulturowych partnerów, mając okazję do osobistego uczestniczenia w różnego rodzaju wydarzeniach kulturowych.

Fundacja napotkała pewne problemy z grupą docelową w trakcie drugiego roku realizacji projektu – spadek aktywności Klubów Czytelnika był spowodowany przede wszystkim ustawą abolicyjną, która pozwoliła dużej liczbie osób na formalne zalegalizowanie pobytu w Polsce. Dana sytuacja pozwoliła części migrantów na odwiedzenie rodzin w kraju pochodzenia, na zmianę miejsca pracy, a czasami nawet na opuszczenie terytorium Polski na dłuższy okres. W województwie Mazowieckim złożono najwięcej wniosków abolicyjnych, a Warszawa stała się centralnym ośrodkiem realizacji pomocy reintegracyjnej po abolicji. Dla Fundacji Ternopilska, która również wspierała takie organizacje jak IOM i Helsińska Fundacja Praw Człowieka w informowaniu na temat abolicji, zaistniała sytuacja stworzyła utrudnienia z utrzymaniem stałej grupy odbiorców działań projektowych. Dla usprawnienia działań zastosowano następujące środki – gromadzenie komentarzy i sugestii za pomocą mediów społecznościowych i internetu oraz prowadzenie rozmów na żywo w miarę możliwości.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Przygotowana metodologia opierająca się na tworzeniu Klubów Czytelnika sprawdziła się w różnej rzeczywistości społecznej, kulturowej i ekonomicznej, co przemawia za uniwersalnym charakterem koncepcji. Może być ona stosowana zarówno przy działaniach integracyjnych skierowanych wyłącznie do migrantów (Polska, Włochy), jak również do przedstawicieli szerzej rozumianej społeczności lokalnej (w tym seniorów, rodziców, osób dorosłych – Litwa, Łotwa, Turcja) oraz do osób (w tym migrantów) przechodzących rehabilitację czy terapię (przykład partnera z Anglii). Pozytywne komentarze uczestników, a także organizacji partnerskich przemawiają za kontynuowaniem działań edukacyjnych również po zakończeniu projektu. Przygotowane materiały (strona internetowa, broszury, filmy, DVD) dają możliwość do przekazania rezultatów projektu innym organizacjom/ podmiotom w ramach współpracy dwustronnej oraz w trakcie różnego rodzaju konferencji i wydarzeń. Materiały powstałe w trakcie projektu również przyczynią się do powielania koncepcji w innych państwach (koordynator jeszcze przed zakończeniem projektu prowadził korespondencję z zainteresowanymi organizacjami). Ponadto Kluby Czytelnika to już sprawdzona efektywna metoda integracji migrantów – dana kwestia będzie poruszona niejednokrotnie w prowadzonym dialogu z administracją rządową (np. w ramach Platformy Integracji IOM czy przy konsultacjach) i mamy nadzieję, będzie brana pod uwagę przy konstruowaniu polityki migracyjnej Polski. Dział literatury obcojęzycznej w bibliotece im. Zygmunta Jana Rumla, tworzony przez Fundację Ternopilska, to jeden z długotrwałych rezultatów projektu, pozwalający uczestnikom projektu na kontynuowanie nauki również poza projektem. Nawiązanie współpracy z samorządem w woj. mazowieckiem pozwoli na prowadzenie działań skierowanych do osób zagrożonych wykluczeniem, które to dzialania będą wychodzić naprzeciw ich realnym potrzebom. Dodatkowo, efektywna współpraca lokalna umożliwia promowanie pojęcia różnorodności kulturowej za pomocą najbardziej efektywnych inicjatyw oddolnych. Osoby uczestniczące w projekcie nabyły szereg ważnych umiejętności związanych z umiejętnością lepszego czytania i rozumienia literatury, poruszaniem się na rynku pracy, obsługą komputera, wypowiadaniem się w obcym języku – zwłaszcza w przypadku migrantów tego typu, informacja później jest często przekazywana w rodzinie, bądź od jednej osoby do drugiej przy okazji różnych spotkań. Biorąc pod uwagę podobne wzorce zachowań u migrantów, Fundacja Ternopilska również niejednokrotnie w ramach projektu podkreślała wagę pomagania innym (wolontariat) a także dzielenia się informacją i zdobytą wiedzą.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

Podsumowanie wypowiedzi:

Uczestnicy podkreślali, że bardzo dobrze się czują w gronie innych migrantów, gdyż będąc w obcym kraju każde wsparcie jest bardzo ważne. Spotkania Klubów Czytelnika stanowią okazję do otrzymania i przeanalizowania nie tylko literatury ale także informacji bardzo ważnych dla migranta w Polsce a często pomijanych przez inne organizacje czy administracją państwową. Spotkania Klubów Czytelnika to wręcz prawie że jedyna okazja dla niektórych na otwarty i nieformalny dialog z władzą samorządową. Wspólne czytanie i dyskusje to okazja na przełamanie często bardzo negatywnych stereotypów o migrantach panujących w społeczeństwie polskim. Klub Czytelnika daje szansę nie tylko na lepszą integrację w kraju przyjmującym, ale także pozwala na lepsze zrozumienie własnej kultury i tradycji.

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

Biorąc pod uwagę brak doświadczenia w realizacji projektów z funduszy programu Grundtvig Fundacja Ternopilska chciałaby podkreślić profesjonalizm pracowników Narodowej Agencji (FRSE) w Polsce, którzy na bieżąco wspierali naszą organizacje udzielając wyczerpujących odpowiedzi na pytania które powstawały w ramach realizacji projektu.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Andriy Korniychuk
Data wypełnienia formularza/karty: 
26.11.2013

Natural Active Teaching as Unique Realisation of Education

Tematyka działań: 
Edukacja ekologiczna / zrównoważony rozwój
Języki obce
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Uniwersytet Trzeciego Wieku w Białymstoku
ul. M. Skłodowskiej-Curie 14, 15-097 Białystok
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Danuta Sajur, danutasajur@wp.pl, 608 254 345
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Grupa docelowa słuchaczy: seniorzy 50+

Tematyka i metody pracy edukacyjnej:

  • Wykłady obligatoryjne z różnych dziedzin wiedzy prowadzone są przez wykładowców wyższych uczelni. Tematyka wykładów jest zróżnicowana, dotyczy zdrowia, historii, turystyki, muzykologii, religii, geografii, medycyny, prawa, itd. z uwzględnieniem sytuacji ludzi starszych, i wielu innych dziedzin, w zależności od zainteresowania słuchaczy UTW.
  • Zajęcia fakultatywne odbywają się w: Muzeum Podlaskim, Muzeum Historycznym, Muzeum Wojska, Muzeum Rzeźby im Alfonsa Karnego, Muzeum Przyrodniczym im. Profesora Andrzeja Myrchy.
  • Koncerty odbywają się w Uniwersytecie Muzycznym im. F. Chopina.
  • Prowadzone są lektoraty języka angielskiego, niemieckiego, francuskiego, rosyjskiego i esperanto.
  • Dodatkowe zajęcia prowadzone są w wielu sekcjach zainteresowań jak np. historycznej, malarskiej, haftu, teatralnej, brydża, tańca, w chórze, w sekcji „O Uśmiech Seniora”, fotograficzno-filmowej, turystycznych, gimnastycznych, żeglarskiej, redakcji gazetki „Zawsze Młodzi”, itd.
Tytuł projektu: 
Natural Active Teaching as Unique Realisation of Education
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-ES1-GRU06-35129 4
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Hiszpania
Polska
Turcja
Cele projektu: 

Celem projektu „NATURE”, przeznaczonego dla seniorów, między innymi zagrożonych wykluczeniem społecznym, było stworzenie warunków do poznawania przyrody ale i kultury własnego regionu oraz krajów partnerów, do zdrowego i aktywnego sposobu życia poprzez piesze wycieczki w terenie, do poznawania nowych technik informatycznych (robienie zdjęć, obróbka zdjęć cyfrowych), nauki języka angielskiego, zwiększenia poczucia swojej wartości poprzez uczestniczenie w wystawach fotograficznych i w międzynarodowym dialogu dla poczucia bycia częścią społeczności europejskiej.

Obszary tematyczne: 

Poznawanie przyrody regionów partnerów, nauka artystycznego fotografowania przyrody, nauka obróbki cyfrowej zdjęć, nauka tworzenia filmów,  nauka języka angielskiego, wycieczki na łono przyrody.

Grupa docelowa słuchaczy: 

Seniorzy 50+, w grupie tureckiej ludzie dorośli i 50+

Jakie były początki projektu: 

Grupa partnerska zawiązała się w trakcie seminarium kontaktowego na Majorce w roku 2011. Na początku było 5 partnerów. W wyniku selekcji organizacje z Portugalii i Włoch znalazły się na liście rezerwowej. W efekcie w projekcie pozostali partnerzy z Polski, Hiszpanii i Turcji.

Krótki opis przebiegu projektu: 

W pierwszym spotkaniu organizacyjnym wzięli udział wszyscy koordynatorzy z osobami wspomagającymi. Ze strony naszej organizacji w spotkaniu tym wzięła udział koordynator Danuta Sajur i Helena Łukaszewicz. Na spotkaniu tym uzgodniono nowy plan spotkań i zadań gdyż w projekcie zabrakło 2 partnerów, którzy byli na liście rezerwowej. Ustalono wszystkie szczegóły współpracy, zasady realizacji poszczególnych zadań, podział tych zadań pomiędzy partnerów oraz sposób rozliczania kosztów, sposób komunikowania się,

W obszarze pracy własnej grupy uczestników projektu z UTW od samego początku: przeprowadzono 2 kursy fotograficzne, kurs komputerowy, zorganizowano 30 wycieczek na łono przyrody, stworzono stronę internetową, napisano 9 artykułów, zorganizowano wystawę malarską i hafciarską o przyrodzie oraz międzynarodową wystawę fotografii o przyrodzie.

Pierwsze międzynarodowe spotkanie projektowe odbyło się w Białymstoku. Podczas tego spotkania partnerskiego odbyła się konferencja, na której między innymi zaprezentowano 2 wykłady o przyrodzie i jej ochronie, zwiedzano najciekawsze miejsca Białegostoku, otwarto międzynarodową wystawę fotograficzną przyrody Polski, Hiszpanii i Majorki, oraz wystawę malarską i hafciarską o przyrodzie. Zorganizowano 4 warsztaty na łonie przyrody: a/ zwiedzanie Arboretum i sadzenie drzew, b/ zwiedzanie Poczopka, c/ zwiedzanie Śliwna, d/ zwiedzanie Muzeum Żubra i Europejskiej Wioski Bocianów w Pentowie. Odbyło się spotkanie integracyjne na łonie przyrody i zaprezentowano aktywność kulturalną sekcji artystycznych UTW..

Drugie spotkanie projektowe odbyło się  w Turcji w mieście Afyon. Podczas tego spotkania odbyła się konferencja z wykładem na temat przyrody i historii regionu, prezentacją tradycyjnej muzyki tureckiej oraz odbyło się otwarcie i wernisaż wystawy fotograficznej przyrody regionu Frygii. Zwiedzaliśmy miasto, muzeum tradycji derwiszowskiej, Centrum szkolenia kobiet i dzieci, zdobyliśmy słynną górę z zamkiem w Centrum Afyon.  Wyjechaliśmy autokarem do Frygii, słynnego historycznie i przyrodniczo regionu Turcji gdzie chodząc po nietypowych górach, zrobiliśmy ogromną ilość zdjęć przyrody. W drodze powrotnej braliśmy udział w wiejskiej uroczystości obrzezania młodego chłopca oraz mieliśmy spotkanie z mieszkańcami miasteczka Erkmen w ogrodzie z wodospadem, gdzie również zwiedziliśmy słynne tureckie domy gościnne służące do wspólnych spotkań oraz zwiedziliśmy szkołę, której uczniowie zaprezentowali ludowy taniec turecki. Nastepnie pojechaliśmy do nowotworzonego parku daleko poza miastem Afyon, gdzie sadziliśmy drzewa a następnie pojechaliśmy w góry i do wąwozu Sandikli Akdag. Odbyliśmy tam około 10 kilometrowy spacer w górach, gdzie ponownie robiliśmy zdjęcia przyrody. W trakcie mieliśmy tradycyjny turecki grill, wysoko w górach, przygotowany samodzielnie przez tureckich uczestników spotkania. Po zwiedzeniu po drodze seraju wróciliśmy do hotelu gdzie jeszcze odbyły się warsztaty specjalnego malowania marmurowych wzorów na papierze w wodzie.

Trzecie spotkanie projektowe odbyło się na Majorce. Podczas spotkania odbyła się konferencja, na której zapoznano nas z przyrodą wyspy Majorka i najbardziej dla niej charakterystycznymi górami Tramuntana (wykład i film). Następnie odbyło się otwarcie i zwiedzanie wystawy fotograficznej przyrody Majorki oraz zdjęć charakteryzujących aktywność uczestników projektu NATURE. Następnie odbył się pokaż tradycyjnych ludowych tańców oraz wspólne sadzenie drzewka oliwnego. Po południu zwiedzaliśmy Palma de Mallorc'ę a wieczorem mieliśmy kolację w tradycyjnej restauracji z charakterystycznym dla tej wyspy jadłem. Następnie wyjechaliśmy w góry Serra de Tramuntana do Lluc, gdzie znajduje się Sanktuarium Św. Madonny.  Poszliśmy na wycieczkę w góry gdzie robiliśmy zdjęcia przyrody. Podczas lunchu, jedliśmy na łonie natury słynną paell'ę zrobioną własnoręcznie przez uczestników projektu NATURE z Majorki. Ostatniego dnia wyjechaliśmy do miejscowości Valldemossa, gdzie przebywał Fryderyk Chopin w latach 1838/39. Po drodze zwiedziliśmy Zamek Bellver, gotycką fortecę, zbudowaną z piaskowca w latach 1300-1311 na zlecenie króla Majorki James'a II oraz miejscowość Deia i Port de Sóller z piękną plażą i portem. Wszędzie robiliśmy zdjęcia przyrody.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
142
W wyjazdach zagranicznych: 
19
Produkty
Produkty projektu: 
  1. Zorganizowano 2 kursy angielskiego przygotowujące członków UTW, którzy wyjeżdżali na zagraniczne edukacyjne spotkania w ramach projektu partnerskiego NATURE. Uczyło się 40 osób. Jedna grupa uczestniczyła w kursie od 01.2012 do 03.2013,  druga od 01.2012 do 06.2013.
  2. W  ramach projektu ‘NATURE” zorganizowano w dwóch grupach, po 20 uczestników, kurs podstaw fotografii artystycznej z nauką obróbki zdjęć cyfrowych i tworzenia albumów fotograficznych. Zajęcia były również prowadzone w plenerze.
  3. Zorganizowano 1 kurs komputerowy dla tych uczestników projektu, którzy nie umieli korzystać z komputera. Uczyło się 20 osób.
  4. Opracowano bogatą informację na stronę internetową projektu NATURE. Tematyka  informacji na tej stronie; o Podlasiu, Białymstoku, UTW, spotkaniu partnerów w Białymstoku, opis 2 spotkań w krajach partnerów, opis wszystkich działań, zdjęcia, itd..
  5. Jednorazowo wydano miesięcznik UTW "Wiecznie Młodzi" w języku angielskim na potrzeby międzynarodowego spotkania edukacyjnego partnerów projektu w Białymstoku, który rozdano zagranicznym uczestnikom spotkania.
  6. Multimedialna prezentacja działalności UTW  w Białymstoku, w języku polskim i angielskim.
  7. Zorganizowano międzynarodową wystawę fotografii pt. "Piękno przyrody Podlasia (Polska), Majorki (Hiszpania), Afyonu (Turcja)". Wystawa trwała 7 dni i miała honorowy patronat Prezydenta Białegostoku.
  8. Zorganizowano wystawy obrazów i haftów pt. "Piękno przyrody", namalowanych przez członków 2 sekcji malarskich i wyhaftowanych przez sekcję hafciarską UTW w Białymstoku. Wystawa trwała 7 dni i miała honorowy patronat Prezydenta Białegostoku
  9. Wydano album fotograficzny po polsku pt. "Piękno przyrody Polski, Hiszpanii i Turcji" i po angielsku pt. The International Photo Exhibition "The Beauty of Nature from Poland, Spain and Turkey". Projekt albumu opracowała uczestniczka projektu B. Wilczewska, Przetłumaczyła na angielski H. Łukaszewicz.
  10. Zorganizowano 30 wycieczek edukacyjnych na łono przyrody Podlasia z dwoma przewodnikami posiadającymi bogatą wiedzę przyrodniczą. Każda wycieczka została opisana i udokumentowana zdjęciami na stronie Internetowej. Chodzono na spacery Nordic-Walking.
  11. Na każdej wycieczce edukacyjnej uczestnicy projektu robili zdjęcia przyrody. Zdjęcia te były samodzielnie wysyłane przez Internet i są umieszczone na stronie internetowej projektu NATURE w części polskiej i angielskiej w specjalnej zakładce.
  12. Stworzono zakładkę na stronie internetowej projektu „NATURE” gdzie uczestnicy projektu umieszczali swoje własne zdjęcia podlaskich krajobrazów, roślinności (szczególnie drzew i kwiatów), ptaków, śladów zwierząt, ludzi i zdarzeń.
  13. Na spotkaniu partnerskim projektu NATURE w Białymstoku, podczas sesji inaugurującej,  przeprowadzono wykład multimedialny w języku angielskim przedstawiony przez prof. dr hab. Mestvina Kostkę pt. "Treasure of Podlasie Nature".
  14. Wykład multimedialny w języku angielskim podczas spotkania partnerów w Białymstoku; dr Janusz Kupryjanowicz z Uniwersytetu w Białymstoku (Muzeum Przyrodnicze im. prof. Andrzeja Myrchy) pt. "The Knyszyn Wildeness Landscape Park"
  15. Podczas spotkania partnerów w Białymstoku sekcje artystyczne UTW zorganizowały występy, na których zaprezentowano regionalną kulturę. Większość występów odbyła się w języku angielskim.
  16. Warsztaty poznawania podlaskiej przyrody w Arboretum i wspólne sadzenie 70 lilaków podczas spotkania partnerskiego w Białymstoku. Lilaki przyjęły się świetnie a alejka wygląda pięknie (stwierdziliśmy to podczas kolejnej wycieczki).
  17. Zorganizowano warsztaty poznawania podlaskiej przyrody w Silvarium w Poczopku podczas spotkania partnerskiego w Białymstoku.
  18. Zorganizowano integracyjny piknik podczas spotkania partnerskiego w Białymstoku na łonie przyrody, z tradycyjną muzyką, śpiewaniem, tańcami i jadłem.
  19. Zorganizowano warsztaty poznawania podlaskiej przyrody (zwłaszcza ptaków i żubrów) w Śliwnie, Kiermusach i Pentowie podczas spotkania partnerskiego w Białymstoku. Podczas spotkania wszyscy międzynarodowi uczestnicy projektu robili zdjęcia przyrody.
  20. Zorganizowano zwiedzanie Białegostoku, zwłaszcza wielowiekowego parku miejskiego w Białymstoku, podczas spotkania partnerskiego w Białymstoku. Uczestnicy brali udział w  tradycyjnym Jarmarku Jana poznając wyroby tradycyjnego lokalnego rzemiosła.
  21. 14 uczestników projektu wzięło udział w spotkaniu partnerskim w Afyon w Turcji. Opisano kronikarsko spotkanie partnerskie w Turcji. Opis tego spotkania umieszczono na stronie internetowej. Opis ten po przetłumaczeniu na j. angielski znajduje się również na angielskiej stronie projektu
  22. 14 osób wzięło udział w spotkaniu partnerskim na Majorce. Polscy uczestnicy spotkania partnerskiego na Majorce wykonali ogromną ilość zdjęć przyrody Majorki. Wybrane zdjęcia umieszczono na stronie Internetowej w zakładce "Przyroda Majorki". Opisano kronikarsko spotkanie partnerskie na Majorce. Opis tego spotkania umieszczono na stronie internetowej. Opis ten po przetłumaczeniu na j. angielski znajduje się również na angielskiej stronie projektu.2 uczestniczki spotkania na Majorce namalowały obrazy przyrody Podlasia. Obrazy te wręczono gospodarzom jako prezent od polskich uczestników spotkania.
  23. Prowadziliśmy kronikę projektu na stronie internetowej oraz w formie papierowej. Kronika papierowa zawiera 400 stron i składa się z 2 tomów. Została oprawiona i jest w formie albumu. Znajduje się w biurze UTW i jest dostępna dla gości i wszystkich członków UTW.
  24. Podczas realizacji projektu uczestnicy projektu pisali o przyrodzie Podlasia wiersze, teksty do znanych melodii oraz napisano 9 artykułów w gazetce 'Wiecznie młodzi".
  25. Opracowano logo projektu NATURE, zaprojektowano świadectwa udziału w spotkaniu projektowym w Białymstoku, świadectwa ukończenia kursów realizowanych w projekcie oraz dyplomy.
  26. Opracowano film z kilkoma uczestnikami projektu, którzy wypowiadają się po angielsku na temat projektu NATURE. Film jest prezentowany na stronie internetowej. Niektóre z tych osób zaczęły się uczyć języka angielskiego na kursach projektów Grundtviga.
  27. Zaprezentowano, na stronie internetowej UTW, film z wypowiedzią D. Sajur na temat Projektów Partnerskich Grundtviga, w tym o projekcie NATURE, do grupy wszystkich UTW z Podlasia przy okazji regionalnej konferencji zorganizowanej przez nasze UTW.
  28. Stworzono film o górach Tramuntana podczas wyjazdu na warsztaty w górach, podczas międzynarodowego spotkania partnerskiego na Majorce. Film ten prezentowany jest na stronie internetowej projektu.
  29. Stworzono film z pokazu tradycyjnych tańców hiszpańskich zaprezentowanych podczas międzynarodowego spotkania partnerskiego na Majorce. Film znajduje się na stronie internetowej projektu.
  30. Zaśpiewano hymn europejski i europejski hymn seniorów po angielsku na otwarciu międzynarodowych spotkań w Białymstoku i w Afyonie.
  31. Przygotowano następujące opracowania na temat przyrody, które umieszczono na stronie internetowej projektu NATURE: 1. Pszczoły. 2. Ptaki w mieście Białymstoku. 3. Wycieczki przyrodnicze.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Stronę internetową, albumy, filmy, obrazy, hafty, zdjęcia, artykuły.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Udział w tym międzynarodowym, trudnym logistycznie projekcie przyniósł naszej organizacji wiele bardzo pozytywnych doświadczeń.

W pracę nad projektem NATURE zaangażował się cały Zarząd. Ale w pracę dotyczącą zorganizowania pierwszego partnerskiego spotkania w Białymstoku zaangażowało się wiele innych sekcji naszej organizacji takie jak: redakcyjna, malarska, hafciarska, taneczna, teatralna, sekcja aktualizująca stronę internetową, chór, sekcja turystyczna. Stworzona została 14-osobowa grupa zarządzająca projektem. Wprowadzono do programu UTW dodatkowe zajęcia z języka angielskiego, fotografowania, cyfrowej obróbki zdjęć i obsługi komputera. Wiele osób zaangażowało się w tłumaczenia tekstów na angielski do albumu, gazetki i strony internetowej. Pewna grupa nauczyła się tworzenia i obróbki filmów. Nauczyciele i pracownicy w bardzo znaczący sposób zwiększyli swoją motywację do aktywności w obszarze pozyskiwania środków unijnych na aktywizację społeczną poprzez edukację.

Działalność w obszarze tego projektu zmotywowała pracowników do doskonalenia swoich umiejętności językowych i informatycznych, do korzystania z coraz to nowszych możliwości internetu ale również do zwiększenia swoich umiejętności w obszarze zarządzania zadaniami tego projektu, pozyskiwania najlepszych powiązań komunikacyjnych między organizacjami - uczestnikami projektu, organizowania dla swoich uczestników najodpowiedniejszych hoteli, wyżywienia oraz rozliczania tego projektu. Ale również poprzez ten projekt staff miał okazję poznać fantastycznych ludzi z innych krajów, poznać kulturę tych krajów, ich przyrodę i dziedzictwo kulturowe. Staliśmy się pełnymi członkami społeczności europejskiej.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Słuchacze UTW, uczestnicy projektu NATURE zwiększyli swoją pewność siebie, poczucie wartości, udoskonalili swoje umiejętności uczestniczenia w życiu społecznym. Nauczyli się lepszego  kontaktowania w języku angielskim i korzystania z nowych środków technologicznych.  Zwłaszcza na specjalnych kursach nauczyli się robić artystyczne zdjęcia przyrody i je obrabiać cyfrowo, robić filmy oraz niektórzy nauczyli się podstaw obsługi komputera. Nauczyli się używać internet, przesyłać wiadomości i zdjęcia, korzystać z YouTube'a, aktualizować stronę internetową i samodzielnie tworzyć na komputerze gazetkę i to po angielsku, tworzyć projekty wydawnicze. Ale przede wszystkim mieli możliwość poznać społeczności seniorów z 2 partnerskich krajów Europy, przyrodę tych krajów, historię i życie społeczne oraz kulturę i dziedzictwo kulturalne tych krajów.

Poszerzyło to w bardzo znaczący sposób horyzonty intelektualne naszych członków (seniorów) oraz przyczyniło się do bardzo znacznej integracji tych seniorów. Niektórzy z nich utrzymują przyjazne kontakty z wieloma osobami, uczestnikami projektu z innych krajów.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Wszelka informacja o celach, działaniach i osiągnięciach projektu NATURE umieszczona jest na stronie internetowej UTW w Białymstoku (utw.uwb.edu.pl), która prowadzona jest w języku polskim i angielskim. Przedstawiliśmy na tych stronach zrealizowane cele i zadania projektu NATURE jako dobry przykład jak można realizować projekty Grundtviga oraz jak urozmaicone mogą być możliwości aktywizacji seniorów poprzez edukację oraz jak wielkie możliwości mogą dawać takie projekty dla integracji seniorów. Stronę UTW, która została utworzona, między innymi  na potrzeby projektu NATURE, odwiedziło ponad 207 000 osób. 

Opracowano internetową i dwutomową kronikę papierową projektu NATURE, która znajduje się w zasobach UTW i będzie stanowić dowód zrealizowania takiego projektu. W zasobach archiwalnych miesięcznika UTW "Wiecznie młodzi" znajduje się 9 artykułów o tym projekcie.

Na stronach internetowych Radia Białystok znajduje się rozmowa na temat tego projektu. Utworzono kilka filmów o projekcie. Niektóre z nich znajdują się na stronie internetowej projektu a niektóre na stronie YouTube, UTW11. Opracowano albumy o międzynarodowej wystawie fotograficznej.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

Projekt „NATURE” nazwałabym „Pstrykać, pstrykać, pstrykać…”. Wielu z nas robienia zdjęć uczyło się metodą prób i błędów, było ciężko niektórym, ale i wesoło i warto było… Na początku najtrudniej było złapać ostrość, nie ucinać obrazu, ustawić kadr, robić zdjęcia tak aby nie zadrżała ręka itd.  Najwięcej jednak nauczyły nas setki źle zrobionych zdjęć. Bo kiedy już widzimy błędy, możemy je korygować. Trzeba wieć pstrykać, pstrykać, pstrykać, oglądać, analizować… Można się nauczyć robić zdjęcia dobre technicznie, ale jeśli się nie ma wrażliwości estetycznej, zmysłu artystycznego, wrażliwości, trochę wyobraźni i zdolności szukania odpowiedniej chwili, miejsca, szczególnie fotografowania tematu projektu jakim była przyroda oraz jej detale jak: rośliny, kwiaty, liście, owoce, to takie zdjęcia nie wywołają u odbiorcy emocji. Tego właśnie uczył nas projekt NATURE. Ponadto dzięki temu, że tak szczegółowo przyglądaliśmy się przyrodzie pozyskaliśmy jednocześnie ogromną wiedzę na jej temat. Wielu uczestników w ramach projektu miało po raz pierwszy, kupiony czy też pożyczony, aparat fotograficzny w ręku, a pstrykanie fotek stało się ich pasją a w moim przypadku nawet misją. Lubię fotografować ludzi i w ten sposób nawiązuję z nimi bliską więź. Za pomocą zdjęć pokazuję i mówię o nich, opisując relacje i wydarzenia na stronie internetowej naszego UTW. Przez to stałam się cząstką społeczności europejskiej i międzynarodowej.W ramach projektu uczyłam się języka angielskiego. Wyjechałam do najpiękniejszego zakątka Europy na Majorkę. Przywiozłam setki zdjęć, do których będę powracać. Dzisiaj po zakończeniu projektu nie wyobrażam sobie już dalszego życia bez fotografowania. Wspomnienia szybko się zacierają, a zdjęcia zostają z nami na zawsze!

Jadwiga Barcewicz

Projekt ten pozwolił mi korzystać z bezpłatnych kursów: komputerowego, fotograficznego i językowego. Brałam udział w wycieczkach pieszych i wyjazdowych po naszym regionie Podlasie. Miałam możliwość wyjechać do jednego z krajów partnerskich, zapoznać się z jego kulturą, tradycją i zwyczajami. A przede wszystkim zaczęłam bardziej wnikliwie i z podziwem patrzeć na przyrodę i ją fotografować a następnie malować.

Anna Paszkiewicz - Gadek

Uczestnictwo w projekcie NATURE  pozwoliło mi na szersze poznanie zakątków naszej uroczej Ziemi Podlaskiej, oraz krajów partnerskich i napawanie się ich pięknem. Umożliwiło zgłębienie wiedzy komputerowej, fotograficznej oraz j. angielskiego. Pozwoliło na poznanie wielu ciekawych ludzi.

Halina Wiszowata

Uczestnictwo w projekcie NATURE pozwoliło mi poznać dokładniej przyrodę naszego regionu, poprzez uczestnictwo w pieszych rajdach. Nauczyłam się fotografowania przyrody. Wyjazd do Turcji pozwolił przybliżyć mi kulturę, obyczaje, tradycje poznać nowych ludzi jak i też poznać przyrodę tego kraju. Ja uważam, że temat projektu był the best.

Elżbieta Wiktor

1. Zaznajomiłam się na serio z komputerem. 2. Polubiłam jeszcze bardziej fotografować, zwłaszcza przyrodę. Mam kolekcję foto ptaków i kwiatów. 3. Wyjechałam do Turcji i poznałam choć trochę tamtejszą przyrodę. Utwierdziłam się we własnej wartości.

Józefina Bukin

Projekt bardzo mi się podobał, ponieważ promował aktywny i zdrowy tryb życia - wycieczki,  konkursy. Przy okazji lepiej poznaliśmy nasze Podlasie. Poza tym projekt zainspirował i dał możliwość nauki fotografowania, pracy na komputerze i angielskiego, aby móc porozumieć się z naszymi partnerami projektu z Hiszpanii i Turcji. W ramach projektu miałam możliwość wyjazdu na Majorkę. Ponad to projekt dał możliwość poznania wielu nowych ludzi i ich obyczajów. Cieszę się i bardzo dziękuję, że mogłam uczestniczyć w tym projekcie.

Danusia  Łopatecka

Udział w projekcie pozwolił mi na poznanie piękna naszego regionu i na naukę tworzenia fotografii obrazującej jego piękno. Bardzo ważnym elementem projektu było powstanie wielu grup przyjacielskich, które istnieją dotychczas pomimo zakończenia projektu. Przyjaźnie takie w naszym wieku są bardzo ważne, pomagają bowiem w naszej aktywizacji i większym zaangażowaniu pracy społecznej.

Alicja Temler

Całe moje życie szukam możliwości uczenia się czegoś nowego. Uczestnictwo w projektach międzynarodowych daje mi takie możliwości. Podczas spotkań międzynarodowych pozyskuję nowych przyjaciół, poznaję ich kraje, kulturę i zwyczaje. Projekt NATURE dał mi szansę poznania przyrody Majorki, pięknych gór, morza, roślin ale również miłych, przyjaznych i otwartych ludzi. Pozyskałam kilku przyjaciół wśród Katalończyków. Te personalne kontakty są dla mnie najbardziej wartościowe. Rozmowy o przyrodzie, życiu i śmierci, o Bogu i religii, ale również o codziennym życiu były również dla mnie możliwością do doskonalenia mojej znajomości języka angielskiego.

Elżbieta Urban

Opracowano amatorski filmik z kilkoma uczestnikami projektu. Którzy wypowiadają się po angielsku na temat projektu NATURE a zwłaszcza co dał im ten projekt . Film jest prezentowany na stronie internetowej UTW i na YouTube, UTW11 pt. „NATURE PROJECT UTW Białystok”. Większość  z tych osób zaczęło się uczyć języka angielskiego na kursach projektów Grundtviga.    Link do tego filmiku: http://www.utw.uwb.edu.pl/index2.php?p=444

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

Pragniemy mocno zarekomendować takiego rodzaju przedsięwzięcia czyli partnerskie projekty skierowane do seniorów - słuchaczy. 

Przede wszystkim ze względu na to, iż projekt taki wywołuje ogromne zaangażowanie uczestników projektu w organizacjach partnerów ale również angażuje ogromną dodatkową ilość seniorów, którzy współorganizują międzynarodowe spotkania edukacyjne projektu. Daje to szanse na ogromną aktywność społeczną seniorów i pobudza do doskonalenia umiejętności socjalnych, językowych i komputerowych seniorów. Takie projekty wydają się być najbardziej "wydajne" jeśli chodzi o autentyczną aktywność społeczną seniorów.

Jest to wielka motywacja do nauki języka angielskiego  dla seniorów, zwłaszcza z dawnych socjalistycznych krajów. Seniorzy nasi w szkołach uczyli się języka rosyjskiego a nie angielskiego. Niektórzy zaczęli się uczyć angielskiego dopiero na naszym UTW. Tym bardziej ceni się ich wysiłek w pozyskaniu umiejętności kontaktowania się w języku angielskim. Ta grupa uczestników projektu wykonała ogromną pracę edukacyjną i wzięła udział w wielu zadaniach projektu. Ta grupa seniorów naprawdę nie jeździła "za darmo" na zagraniczne spotkania partnerskie.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Imię i nazwisko: Danuta Sajur
Data wypełnienia formularza/karty: 
20.11.2013

Guide us Into Arts

Tematyka działań: 
Sztuka, muzyka, kultura
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Dom Kultury Rakowiec, filia Ośrodka Kultury Ochoty
ul. Wiślicka 8, 02 -114 Warszawa
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Anita Szaboova – koordynator projektu
502 330 069, anita.szaboova@oko.com.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Dom Kultury Rakowiec, filia Ośrodka Kultury Ochoty jest wielofunkcyjną placówką kultury działającą na terenie warszawskiej Ochoty. Stwarzamy przestrzeń do rozwoju talentów i zainteresowań mieszkańców wszystkich kategorii wiekowych poprzez udział w różnorodnych zajęciach artystycznych: muzycznych, teatralnych, plastycznych, hobbystycznych, edukacyjnych. Oferujemy możliwości uczestniczenia w kulturze poprzez organizowanie koncertów, spektakli teatralnych, wystaw, warsztatów, projektów interdyscyplinarnych. Jesteśmy inicjatorem współpracy międzyorganizacyjnej na terenie Ochoty, animatorem działań aktywizujących i integrujących mieszkańców Ochoty i całej Warszawy. Rakowiec jest miejscem przyjaznym i stwarzającym okazje do udziału w kulturze osobom wykluczonym – niepełnosprawnym, biednym, młodzieży z trudnościami wychowawczymi.

Od 2008 r. realizujemy tu Strefę Otwartą – projekt integracyjnych warsztatów artystycznych realizowanych z osobami niepełnosprawnymi lub zagrożonymi wykluczeniem. Jest to Strefa wolna od uprzedzeń, nietolerancji, barier. Strefa dla wszystkich, którzy lubią i pragną przekraczać granice osobiste, społeczne, artystyczne, architektoniczne oraz granice własnej wyobraźni. Najchętniej używamy narzędzi artystycznych, nie bronimy się jednak przed rzemiosłem, edukacją i podróżami... Wierzymy, że wzajemna tolerancja i odkrywanie umiejętności kreatywnych wyzwalają w człowieku obszary dające potencjał do przekroczenia wszelkich stref, widzialnych i niewidzialnych.

Tytuł projektu: 
Guide us Into Arts
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-PL1-GRU06-19340 1
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Polska
Niemcy
Belgia
Chorwacja
Turcja
Rumunia
Czechy
Wlk. Brytania x2
Cele projektu: 

Projekt GUIA miał na celu wymianę doświadczeń, wiedzy i metodologii w działaniach artystycznych z osobami niepełnosprawnymi. Do uczestnictwa w projekcie zostały zaproszone osoby niepełnosprawne oraz wszyscy, którzy pragnęli poszerzyć swoją wiedzę i umiejętności.

Angielska nazwa projektu GUIA znaczy:

GUIDE – przewodnik, proces nauczania, poznawania;

US – wszyscy, niepełnosprawni i sprawni;

INTO – nie tylko drogą pasywnej konsumpcji, ale także poprzez aktywne uczestnictwo;

ARTS – sztuki performatywne - teatr, taniec, muzyka.

Projekt obejmował:

3 spotkania partnerskie prowadzone przez angielskich, niemieckich i polskich partnerów, stanowiące praktyczne warsztaty dla uczących się osób niepełnosprawnych i pełnosprawnych oraz dla prowadzących warsztaty, jak również dla nauczycieli zajmujących się edukacją zawodowo,

oraz

3 spotkania partnerskie będące festiwalami, które przedstawiały włączające (grupy wykluczone) pokazy teatralne, taneczne i muzyczne oraz wystawy artystyczne zorganizowane przez partnerów z Belgii, Czech i Chorwacji. Większość z tych pokazów było wykonanych przez organizacje partnerskie. Pokazy te były wynikiem kulturalnej i włączającej (grupy wykluczone) pracy partnerów.

Wszystkie spotkania obejmowały:

  • spotkania ewaluacyjne służące wymianie spostrzeżeń,
  • spotkania twórców służące wymianie myśli odnośnie metodologii pracy,
  • publiczne prezentacje służące podniesieniu udziału w projekcie mieszkańców Europy,
  • spotkania zarządu – koordynatorów narodowych,
  • nieformalne spotkania zawierające dyskusje, tańce, muzyke, koncerty, gry itp.

Pomiędzy spotkaniami, partnerzy pracowali nad oceną pracy i rozwinęli takie rezultaty jak: strona internetowa, płyta DVD, galeria zdjęć, filmy i archiwum doświadczeń.

Sukces projektu został osiągnięty w następujących dziedzinach:

  • zmniejszenie uprzedzeń i poprawa w procesie włączenia społecznego i artystycznego,
  • rozwój metodologii włączającej (grupy wykluczone) do celów pracy z osobami niepełnosprawnymi,
  • rozwój umiejętności praktycznych pracy twórczej dla wszystkich uczestników, niezależnie od tego, czy są oni zawodowcami czy amatorami, kierunek zwraca się ku sztuce,
  • uczenie się poprzez wiedzę dzieloną z innymi,
  • zwiększenie wiary w siebie, zwłaszcza wśród ludzi z niepełnosprawnością,
  • promocja idei, że praca artystyczna jest naturalna dla każdego i niepełnosprawność nie stanowi bariery,
  • promocja idei, że sztuka z ludźmi niepełnosprawnymi nie jest jedynie pracą społeczną, ale może być sztuką sama w sobie,

Osiągnięte rezultaty:

  • Strona internetowa: www.guideusintoarts.eu,
  • płyta DVD z mapami metodycznymi i dokumentacją ze wszystkich spotkań,
  • dokumentacja fotograficzna i filmowa projektum
  • archiwum doświadczeń: zbiór wywiadów i informacji zwrotnych, opis metod używanych przez prowadzących warsztaty z organizacji partnerskich.
Obszary tematyczne: 

Podejścia dotyczące zagadnień pracy inkluzyjnej używając narzędzi sztuki.

Edukacja artystyczna, włącznie ze sztuką, rzemiosłem i muzyką.

Grupa docelowa słuchaczy: 

Grupy docelowe o specjalnych potrzebach

Dorośli słuchacze, szczególnie osoby niepełnosprawne.

Dorośli słuchacze, szczególnie animatorzy kultury, opiekunowie, instruktorzy.   

Instytucje kultury oraz instytucje o profilu socjalnym zawierające w swoich programach realizację sztuki włączającej osoby niepełnosprawne.

Jakie były początki projektu: 

Pomysł na projekt powstał podczas realizacji cyklu integracyjnych warsztatów artystycznych Strefa Otwarta w DK Rakowiec, filii OKO. Autorem i koordynatorem Strefy Otwartej jest Anita Szaboova. Jest to cykl różnorodnych warsztatów – teatralnych, tanecznych, muzycznych, plastycznych i innych dla osób zagrożonych wykluczeniem. Od samego początku zapraszaliśmy do prowadzenia warsztatów profesjonalnych artystów. Pragnęliśmy w ten sposób zaproponować wysoką jakość spotkań a tym samym wyrównać szanse w dostępie do edukacji artystycznej dla osób zagrożonych wykluczeniem. Artyści, których zapraszaliśmy do prowadzenia warsztatów nieraz deklarowali bardzo duży entuzjazm do pracy z osobami niepełnosprawnymi, ale równocześnie przyznawali się do braku wiedzy i doświadczeń w tym zakresie. Z tego zrodził się pomysł na projekt, który umożliwił by wymianę doświadczeń  a tym samym poszerzył kompetencje instruktorów a równocześnie stworzył by nowe przestrzenie do rozwoju osób niepełnosprawnych.    

W jaki sposób znaleźliśmy partnerów: swoim pomysłem na projekt podzieliłam się podczas konferencji międzynarodowej poświeconej europejskim i światowym sieciom instytucji kultury i edukacji, we Wiedniu w 2010 r. , w której brałam udział. Na moje zapytanie czy są na sali osoby, które chętnie by zostali partnerem w takim projekcie odpowiedziało 2 uczestników konferencji – później zostali partnerami GUIA projektu (przedstawiciel Belgii i Chorwacji).  Każdy z nas zaprosił kolejne organizacje, z którymi współpracował wcześniej przy innych projektach, w ten sposób uzbierało się 9 partnerów.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Partnerskie spotkania zagraniczne:

27-30 X 2011

1. Spotkanie partnerskie - warsztaty muzyczne. Londyn, Wielka Brytania.

Organizator: Stowarzyszenie Joy of sound.

Program spotkania:

I. Otwarte integracyjne warsztaty muzyczne, które Joy of sound organizuje w Londynie regularnie, co tydzień od 7 lat. To otwarty warsztat muzyczny dla osób niepełnosprawnych, ich opiekunów i każdego kto jest chętny do udziału. Podczas warsztatów wykorzystywane są instrumenty muzyczne, które zostały wymyślone, rozwinięte i wyprodukowane pod specjalne potrzeby osób niepełnosprawnych. Warsztaty muzyczne poprzedziła prezentacja tych instrumentów, nauka posługiwania się nimi.  

II. Gamelan session - nauka gry na tradycyjnych balijskich instrumentach muzycznych.

III. Warsztat „Łączone sztuki” - 4 grupy uczestników podzielone były pomiędzy 4 stanowiska o różnych rodzajach sztuki – taniec, muzyka, rzeźba, plastyka. Główną ideą warsztatu było skupienie uwagi na fakcie, że spektrum naszych indywidualnych umiejętności twórczych jest szerokie i połączone.

IV. Warsztat bębniarski w ramach którego uczyliśmy się współgrania korzystając z  4 podstawowych rytmów oraz kreowaliśmy wspólne ścieżki rytmiczne w mniejszych podgrupach.

V. spotkanie podsumowujące i omawiające metodę pracy JOS oraz nasze wspólne działania.

Z Polski wyjechało do Londynu 4 słuchaczy, 1 pracownik.

1-4.III 2012

2. spotkanie partnerskie: GUIA Festiwal, Bruksela, Belgia.

Organizator: Community Centre De Zeyp

Cel: wymiana doświadczeń na polu produkcji artystycznych, przede wszystkim spektakli teatralnych i tanecznych.

Z Polski wyjechaliśmy z grupą teatralną 5 osób niepełnosprawnych, którzy przygotowali spektakl teatralny p.t. „Piękna na swój sposób”, w reżyserii Justyny Sobczyk. Oprócz polskiego spektaklu na festiwalu GUIA zaprezentowało się 8 grup artystycznych z udziałem aktorów, tancerzy, piosenkarzy i muzyków niepełnosprawnych. W ramach festiwalu odbyły się również 2 warsztaty taneczne dla instruktorów oraz dla osób niepełnosprawnych. Każdy dzień Festiwalu zawierał również spotkania twórców służące wymianie poglądów oraz omówieniu metody pracy. Spotkania były moderowane i nagrywane.

W spektaklu polskiej grupy występowało 5 dorosłych aktorów o różnym charakterze niepełnosprawności. Spektakl był przygotowywany w DK Rakowiec, filii OKO, premiera odbyła się na krótko przed wyjazdem do Brukseli. Scenariusz do spektaklu był przygotowany przez Justynę Sobczyk na podstawie wywiadów z aktorami podczas prób. Bogaty był w historie z życia aktorów, w tematy dla nich istotne. Na życzenie aktorów spektakl zawierał tematy związane z Polskimi symbolami narodowymi – Matka Boska, Adam Małysz, reprezentacja sportowa polski itp. Dla wszystkich aktorów wyjazd do Brukseli był pierwszym wyjazdem zagranicznym w życiu, po raz pierwszy mieli lecieć samolotem. To odzwierciedliło się w temacie sztuki. Aktorzy przeżywali bardzo fakt samotnego wyjazdu, czuli, że są kimś w rodzaju ambasadorów swoje kraju a więc powinni mówić również o państwie. Spektakl oczarował zagraniczną widownie, m in. dzięki temu, że grupa zaprezentowała dystans i lekkość z jaką opowiadała o Polsce. Pierwszy dzień pobytu w Brukseli odwiedziliśmy Parlament Europejski, gdzie zostaliśmy przyjęci przez Jerzego Buzka.

Wystąpienie na scenie międzynarodowej oraz owacje na stojąco, które dostała nasza grupa po spektaklu od widowni, przebywanie przez 3 dni w międzynarodowym towarzystwie obejmującym osoby niepełnosprawne, z podobną pasją artystyczną  niezwykle podwyższyło pewność siebie naszych uczestników, poczucie własnej wartości i dodawało im odwagi do pokonywania własnych lęków i niepewności.

Z Polski wyjechało 7 słuchaczy, 1 nauczyciel, 2 pracowników.

02-05. V 2012

3. spotkanie partnerskie, Emden, Niemcy.

Organizator: The association Theartic e.V.

Spotkanie o charakterze warsztatowym. Celem warsztatów teatralnych przygotowanych przez grupę Theartic było przedstawienie swojej metodologii pracy poprzez aktywne uczestnictwo w warsztatach teatralnych oraz poprzez obserwację prób teatralnych grupy dorosłej i dziecięcej Theartic.Częścią spotkania było przygotowanie przez wszystkich uczestników GUIA spektaklu plenerowego.  Po każdym dniu warsztatów odbyły się dyskusje na temat realizowanych działań i użytej metodologii, filozofii pracy itp. Działania w Emden zawierały również spotkanie z władzami lokalnymi. Polskimi uczestnikami spotkania byli opiekunowie na co dzień pracujący z osobami niepełnosprawnymi, bez wykształcenia teatralnego oraz dwóch instruktorów teatralnych, którzy nie mieli wcześniejszych doświadczeń z pracą z osobami niepełnosprawnymi.

Podczas warsztatów mogliśmy poznać bardzo konkretne działania, ćwiczenia teatralne, które Theartic używa podczas swojej pracy z zespołem. Przygotowanie spektaklu plenerowego niezwykle zintegrowało grupę.  W spektaklu wzięło udział ponad 60 osób, ponad 9 narodowości, niepełnosprawni i pełnosprawni. Scenariusz spektaklu angażował wszystkich uczestników spotkania a w trakcie jego realizacji, na ulicach Emden, również przypadkowych przechodni, mieszkańców i turystów. Wydarzenie było przykładem prawdziwego integracyjnego publicznego działania artystycznego oddziaływującego pozytywnie na uczestników i na zewnętrzne grupy socjalne, które się do nas dołączyły.

Skorzystaliśmy z tych doświadczeń przy naszych lokalnych działaniach. We wrześniu 2012 byliśmy partnerem przy realizacji społecznej kampanii na rzecz przełamywania stereotypów na temat osób z chorobami psychicznymi p.t. Ochoczo Razem, gdzie, jako DK Rakowiec, przygotowaliśmy publiczny pochód z elementami happeningu, angażując kilkadziesiąt uczestników kampanii, oraz przypadkowych przechodniów.

Kolejne rezultaty: w Emden zostały zaprezentowane 3 filmy

  1. relacja z festiwalu GUIA w Brukseli (w tej chwili do obejrzenia na stronie internetowej www.guideusintoarts.eu),
  2. prezentacja warsztatów muzycznych zorganizowanych przez Stowarzyszenie Altea w Rumunii, na bazie doświadczeń z warsztatów Joy of sound w Anglii,
  3. prezentacja warsztatów muzycznych zorganizowanych przez Sait Ulusoy Egitim Uygulama Okulu Ve Is Egitim Merkezi W Ankarze.

Z Polski wyjechało 4 słuchaczy, 1 pracownik.

7-11. XI 2012.

4. spotkanie partnerskie, Praga, Czechy

The Normal GUIA Festiwal

Organizator: Stowarzyszenie Inventura.

Cel: Wymiana doświadczeń na polu produkcji artystycznych, przede wszystkim spektakli teatralnych, tanecznych zrealizowanych przez partnerów GUIA.

W programie było 14 wydarzeń - spektakle, prezentacje filmowe, warsztaty, spotkania twórców, spotkania z aktorami, wystawa, wieczór taneczny. Polska w ramach festiwalu zaprezentowała film p.t. Nakręceni, który został wyprodukowany w DK Rakowiec, filii OKO podczas warsztatów Strefy Otwartej z młodzieżą z trudnościami wychowawczymi. W filmie występuje młodzież z Ochoty objęta programem Pedagodzy Ulicy. Realizacja filmu i jego prezentacja na Festiwalu GUIA w Pradze była przykładem dobrej praktyki szerszej działalności placówki na rzecz osób zagrożonych wykluczeniem. Film spowodował ciekawą dyskusje, okazało się bowiem, że większość partnerów GUIA działa nie tylko na rzecz osób niepełnosprawnych, ale ma też doświadczenia z trudną młodzieżą.

Odbyła się również publiczna prezentacja filmu nakręconego podczas warsztatów muzycznych Joy of sound zrealizowanych w ramach spotkania GUIA w Londynie. Film ten można zobaczyć na stronie www.guideusintoarts.eu w zakładce Meetings/London. Niezmiernie wartościowe były dyskusje z aktorami, które się odbywały po każdym z spektakli. Organizator spotkania – Stowarzyszenie Inventura, wynajął do realizacji tego przedsięwzięcia teatr oraz przestrzeń, w której mogli wszyscy uczestnicy spotkania spędzać czas razem pomiędzy spektaklami.  Takie warunki wyjątkowo mocno zintegrowały uczestników.  

Z Polski wyjechał 1 słuchacz, 1 pracownik.

23-25.5 2013

5. zagraniczne spotkanie partnerskie o charakterze festiwalowym.  Zagreb, Chorwacja.

Organizator:  Trešnjevka Cultural Centre 

Festiwal pod tytułem "This is not the end" był osttanim spotkaniem partnerskim GUIA. Spotkanie rozpoczął wernisaż wystawy fotograficznej zawierającej zdjęcia z całego GUIA projektu, prezentująca wszystkie spotkania GUIA. W trakcie całego festiwalu odbyło się 16 wydarzeń. W przeważnej części były to prezentacje teatralne wyprodukowane przez GUIA partnerów, warsztaty, spotkania, dyskusje, otwarte próby. Był to juz trzeci festiwal GUIA, w związku z czym mogliśmy zobaczyć produkcje artystyczne będące kolejnym spektaklem grupy prezentującej się już na wcześniejszych festiwalach - np. spektakle z Belgii i Czech, lub reżysera czy instruktora, z którego pracą spotkaliśmy się wcześniej w ramach GUIA projektu. np. Justyna Wielgus, która prowadziła warsztaty taneczne w Polsce podczas spotkania Ship of Love, poprowadziła warsztaty z uczestnikami festiwalu w Zagrzebiu. Podczas Festiwalu zostały przeprowadzone liczne wywiady z uczestnikami podsumowujące bieżące działania jak i cały projekt GUIA. Na bazie tych wywiadów został wyprodukowany film, który można zobaczyć na stronie www.guideusintoarts.eu w zakładce Meetings/Zagreb.

Z Polski wyjechał 1 słuchacz, 1 pracownik.

Działania krajowe:

1.

21- 22. 03-2013 Inkluzyjne warsztaty artystyczne p.t. "Ship of Love"

Organizator: Dom Kultury Rakowiec, filia Ośrodka Kultury Ochoty,

Warszawa, Polska.

„Statek miłości” to piąte spotkanie partnerskie projektu GUIA zorganizowane przez Dom Kultury „Rakowiec”, filię OKO. Na „pokład” Statku Miłości przybyło 52 pasażerów z 8 państw Europy (Anglia, Belgia, Chorwacja, Czechy, Niemcy, Rumunia, Polska, Turcja). W trakcie 3-dniowego rejsu odbyły się 4 rodzaje warsztatów artystycznych:

WARSZTAT TEATRALNY „W poszukiwaniu synchronii”

Prowadziła Justyna Sobczyk -  pedagożka teatru. Założycielka Teatru 21, który od 8 lat prowadzi i rozwija w Warszawie. Absolwentka Wydziału Pedagogiki Teatralnej na Universität der Künste w Berlinie.

WARSZTAT TANECZNY „A ty mnie na wyspy szczęśliwe zawieź...”

Prowadziła: Justyna Wielgus – aktorka, tancerka, animatorka ruchu, od 11 lat związana z Teatrem Węgajty/projekt terenowy. Współpracowała z tancerką i choreografką Adalisą Menghini (TanzFabrik/Berlin). Związana z Centre of Performing Art. Odbyła roczną rezydencję w Narodowym Teatrze Lalkowym/Teatri Kombetar i Kukullave w Tiranie.

WARSZTAT FILMOWY „Kamera jak statek – język filmu językiem miłości"

Prowadził: Bartek Konopka - reżyser filmowy, jego film Królik po Berlinsku został nominowany na Oscara w 2009 r. Rezyser filmów Lęk wysokości (2011), Sztuka znikania (2013)

WARSZTAT LALKARSKI „Lalkowe randez vouz”

Prowadził Ilir Dragovoja – urodzony w Albanii reżyser teatralny, antropolog kultury. W programie były również zajęcia performatywne prowadzone przez grupę „Performeria Warszawa” oraz publiczny pokaz finałowy prezentujący pracę wszystkich 4 grup podczas warsztatów.

Tematem przewodnim spotkania była MIŁOŚĆ, która jest esencją życia potrzebną każdej istocie a równocześnie zawsze stanowi duże wyzwanie, bez względu na to, czy jest się osobą pełno- lub niepełnosprawną. Do zajęć instruktorzy przygotowali tzw. Labirynt Miłości nazywający uczucia, które najczęściej miłości towarzyszą: bezpieczeństwo, bliskość, szczęście, synchronia, pożądanie, flirt, wstyd, cierpienie, ból, niespełnienie, zazdrość. W nawiązaniu do tych wyrazów instruktorzy zbudowali strukturę swoich warsztatów. Każdy z uczestników mógł wybrać swoją ścieżkę lub miejsce w labiryncie, do którego chciałby dotrzeć albo z niego wypłynąć, albo go uniknąć. Pracowaliśmy w 4 stałych grupach, dążyliśmy jednak do wspólnego publicznego performansu, w którym miały się połączyć nasze działania.  

Wyszliśmy z założenia, że spektakl finałowy nie jest naszym celem nadrzędnym. Aktywność warsztatowa służyła przede wszystkim spotkaniom: z sobą, z innymi, z tematem oraz ze sztuką a dopiero w drugiej kolejności dążyliśmy do osiągnięcia kompatybilnej formy.

Film ze spotkania Ship of love można zobaczyć na stronie www.guideusintoarts.eu w zakładce Meetings/Warsaw.

23.03 2013 "Dzień Performatywny" w ramach spotkania "Ship of love" - dzień poświecony różnorodnym działaniom artystycznym -tanecznym, plastycznym, gram, happeningom itp. Działania wzmacniające integracje grupy oraz wprowadzające nowe elementy do spotkania. 

20.03 – 19.04 2013 Wystawa mandal Johna Webstera tworzonych  w trakcie procesu twórczego z osobami niepełnosprawnymi – otwarcie wystawy było wydarzeniem towarzyszącym spotkaniu Ship of love w Warszawie.

23.03.2013 Spektakl finałowy "Ship of love" zamykający 4 dniowe spotkanie GUIA w Warszawie.

20.03.2013 Spotkanie uczestników GUIA w Instytucie Teatralnym w Warszawie w celu obejrzenia spektaklu Teatru 21, w reżyserii Justyny Sobczyk. Aktorami Teatru 21 są osoby niepełnosprawne.22.03 2013 Prelekcja Johna Webstera połączona z prezentacją dotyczącą procesu tworzenia mandal elektronicznych w arteterapii.

27.02.2012 - Premiera spektaklu teatralnego "Piękna na swój sposób" w DK Rakowiec, filii OKO w Warszawie. Spektakl został zrealizowany na potrzeby Festiwalu GUIA w ramach spotkania partnerskiego w Brukseli. Aktorami było 5 osób niepełnosprawnych.

Działania upowszechniające:

  1. Zamieszczenie informacji o projekcie na stronie internetowej DK Rakowiec - www.rakowiec.art.pl.
  2. Zamieszczenie relacji ze spotkania partnerskiego odbywającego się w Warszawie na stronie internetowej DK Rakowiec oraz na funpagu DK Rakowiec na Facebooku.
  3. Zamieszczenie artykułu o spektaklu Piękna na swój sposób realizowanego przed wyjazdem na festiwal GUIA do Brukseli w Gazecie Ochoty Ursusa i Włoch.  
  4. Zamieszczenie informacji o projekcie na stronie internetowej OKO - www.oko.com.pl
  5. Zamieszczenie informacji o projekcie w broszurze OKO wyprodukowanej na potrzeby Konferencji Kultury odbywającej się w Warszawie w 2012. Buszura poświęcona jest współpracy z zagranicą OKO i cała promuje i rozpowszechnia projekty, które OKO realizuje z funduszy Grundtviga.
  6. Prezentacja projektu po jego zakończeniu odbędzie się wewnątrz własnej organizacji, dla pracowników OKO.
  7. W ramach projektu nawiązaliśmy bliską współprace z lokalnymi organizacjami takimi jak Środowiskowy Dom Samopomocy pod Skrzydłami, Stowarzyszenie Otwarte Drzwi, Instytut Teatralny, Teatr 21, Warsztat Terapii Zajęciowej św. Wincentego, WTZ Caritas, Niezależna Grupa Performeria Warszawa. Te wszystkie organizacje współpracowały z nami przy projekcie GUIA i zapoznały się bardzo szczegółowo z projektem. W SDSP pod Skrzydłami została wyeksponowana wystawa prezentująca udział członków Środowiskowego Domu w GUIA projekcie.
  8. Prezentacja projektu na konferencji Zdobywamy przestrzeń publiczną w Pradze.
  9. Przedstawienie projektu GUIA w ramach prezentacji na konferencji "Teatr wykluczonych wczoraj dziś i jutro"  na Międzynarodowym Biennale Spotkania Teatralne Terapia i Teatr w Łodzi, czerwiec 2012.
  10. Przedstawienie projektu GUIA w Instytucie Teatralnym przed spektaklem Teatru 21, na który zostali zaproszeni uczestnicy warszawskiego spotkania partnerskiego oraz szeroka publiczność z Warszawy.
  11. Projekt był  prezentowany na stronie ENCC (European Network of Culural Centres) web site; http://www.encc.eu/, oraz informacja o warszawskim spotkaniu Ship of Love została wysłana przez newsletter do członków tej organizacji obejmującej kilkaset osób z centrów kultury z całej Europy.

Działania ewaluacyjne:

Podczas projektu były zastosowane trzy rodzaje ewaluacji:

1 . Ocena procesu i rezultatów:

  • Przy każdym spotkaniu partnerskim zorganizowaliśmy spotkania służące podsumowaniu, wymianie doświadczeń, poglądów, refleksji wszystkich uczestników projektu.
  • Spotkania dla twórców w celu wymiany doświadczeń  i metodologii ich pracy z osobami niepełnosprawnymi. 

2. Ocena dokonana przez uczestników niepełnosprawnych

Na początku projektu zaplanowaliśmy opracowanie konkretnego narzędzia ewaluacyjnego dla osób niepełnosprawnych. Ale w trakcie projektu uznaliśmy, że nie można zaproponować uczestnikom niepełnosprawnym tylko jednego narzędzia ewaluacyjnego. Opracowaliśmy więc trzy różne narzędzia ewaluacyjne:

  • Ewaluacja poprzez sztukę na przykład: obrazy, rysunki, ruch, dźwięk.
  • Wideo wywiady z uczestnikami spotkań.
  • Pisemne i ustne informacje zwrotne na przykład ; flipcharty,  dyskusje pomiędzy uczestnikami i moderatorami po przedstawieniach, które zostały nagrane lub spisane.

Wyniki tej ewaluacji były przesyłane do wszystkich partnerów.

3 . Ankiety ewaluacyjne:

Opracowaliśmy wspólną ankietę dla każdego spotkania partnerskiego. Kwestionariusz  był wysyłany do wszystkich uczestników spotkania po powrocie do domu. Wypełnione ankiety zostały przesłane do koordynatora krajowego, każdego z partnerów.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
23
W wyjazdach zagranicznych: 
18
Produkty
Produkty projektu: 

Osiągnięte rezultaty:

  • strona internetowa: www.guideusintoarts.eu
  • płyta DVD
  • mapy metodyczne  z mapami metodycznymi i dokumentacją ze wszystkich spotkań
  • dokumentacja fotograficzna i filmowa projektu
  • archiwum doświadczeń: zbiór wywiadów i informacji zwrotnych, opis metod używanych przez prowadzących warsztaty z organizacji partnerskich.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

strona internetowa www.guideusintoarts.eu

DVD - GUIA

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Pracownicy DK Rakowiec, filii OKO dzięki projektowi GUIA poszerzyli swoje umiejętności socjalne w kontakcie z osobami niepełnosprawnymi. Przełamali bariery, obawy, czasami strach, który odczuwali wcześniej w np. w kontakcie z osobą chorująca psychicznie, lub upośledzoną mentalnie. Obecnie nie boją się współpracować, współtworzyć, komunikować z otwartością i naturalnością z osobami niepełnosprawnymi.

W DK Rakowiec, filii OKO już wcześniej realizowaliśmy projekty dla osób zagrożonych wykluczeniem – cykl warsztatów artystycznych dla osób niepełnosprawnych oraz dla trudnej młodzieży  Strefa Otwarta. Projekt GUIA przekonał nas do słuszności takiego kierunku działania. Planujemy kontynuować naszą działalność skierowaną do grupy osób zagrożonych wykluczeniem. Dzięki projektowi GUIA mamy bardziej zaangażowaną kadrę instruktorów, którzy poszerzyli swoje kompetencje i w zakresie pracy artystycznej z osobami niepełnosprawnymi i pogłębiła się ich samoidentyfikacja z taką działalnością.  

Projekt wywarł bardzo duży wpływ na rozwój zawodowy nauczycieli – reżyserów, instruktorów. Poprzez uczestnictwo  w projekcie nie tylko poszerzyli swoje umiejętności, ale też nawiązali szerokie kontakty i te przyniosły im nowe możliwości rozwoju. Wiele z nich tworzy nowe projekty w nowych międzynarodowych kooperacjach, złożonych z partnerów oraz współpracowników GUIA projektu.  

Projekt przełożył się bardzo pozytywnie na współpracę z lokalnymi organizacjami ze sfery socjalnej. Np. we wrześniu 2103 po raz drugi zrealizowaliśmy wspólną kampanię społeczną p.t. Ochoczo Razem, poświęconej uwrażliwianiu świadomości społeczeństwa na problemy osób chorujących psychicznie. Partnerami w tej kampanii jest 12 organizacji z Ochoty ze sfery publicznej i prywatnej.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Najlepszym świadectwem będzie kilka cytatów z ankiet ewaluacyjnych: Sebastian, instruktor teatralny, który przed projektem nigdy nie pracował z osobami niepełnosprawnymi, odpowiada na pytanie: Czy projekt był wkładem w rozwój twojego życia zawodowego lub prywatnego? Jeżeli tak, to jak byś określił ten wkład? Jeżeli nie, to napisz dlaczego.

Odpowiedź: „Projekt otworzył mi nową perspektywę widzenia świata. Uświadomił piękno i radość życia drzemiące w ludziach niepełnosprawnych. Sprawił, że przestałem zauważać niepełnosprawność i odnalazłem poza nią człowieka a także pozwolił pogodniej spoglądać na własne życie. Dzięki warsztatom postanowiłem zająć się pracą z osobami niepełnosprawnymi. Dały mi one podstawowe techniki i umiejętności interpersonalne do takiej pracy.”

Sebastian wyjechał do Emden jako słuchacz. Po tym wyjeździe wziął udział w dwóch projektach realizowanych w DK Rakowiec, tym razem jako instruktor integracyjnych zajęć teatralnych, z udziałem osób niepełnosprawnych.

Agnieszka, opiekunka w Warsztacie Terapii Zajęciowej. Odpowiada na to samo pytanie:  „Pomimo to, że już wcześniej znałam wiele tych ćwiczeń teatralnych poznałam więcej możliwości pracy i prawdziwą integrację poprzez teatr, ten projekt był dla mnie szalenie inspirujący i pokazał mi wiele nowych form pracy.”

Janusz, uczestnik niepełnosprawny, aktor spektaklu „Piękna na swój sposób” odpowiada na to samo pytanie odnośnie wyjazdu do Brukseli: „Oczywiście, jak najbardziej ten wyjazd pozwolił mi poznać ich kulturę, zwyczaje itp. Zarazem poznać nowych ludzi z innych krajów i większą mam otwartość do ludzi i zdałem sobie sprawę, że muszę się nauczyć języka obcego, żeby się z nimi dogadywać.”

Emilia, uczestniczka niepełnosprawna, aktorka spektaklu „Piękna na swój sposób” odpowiada na to samo pytanie: „Było to fajne odkrycie w nowym miejscu, doświadczyłam tego, że ludzie są mili, pierwszy raz leciałam samolotem i byłam za granicą. Nauczyłam się jak się odprawia na lotnisku, sprawdza bagaże. Mogłam użyć kilku słów po angielsku, których nauczyłam się w Polsce. Na warsztatach tanecznych nauczyłam się jak się wyginać, poruszać, pracować w grupie. Cieszyłam się, że mogę wystąpić w Brukseli, w nowym miejscu. „

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Rezultaty projektu takie jak strona guideusintoarts.pl oraz dvd są ogólnie dostępne. Mogą być wykorzystane przez każdego kto poszukuje nowych inspiracji, metodologii pracy z osobami niepełnosprawnymi. Główną inspiracją do stworzenia tego projektu było to, że instruktorzy, których zapraszaliśmy do współpracy z osobami niepełnosprawnymi często deklarowali dobre chęci, ale brak doświadczeń i wiedzy w tym zakresie. Artyści, którzy chcą tworzyć z osobami niepełnosprawnymi mogą zdobyć wiedzę na przykład z naszych map metodologicznych. Są to dokumenty zamieszczone na stronie www projektu oraz na GUIA DVD. Zostały przygotowane przez nauczycieli GUIA projektu – reżyserów, instruktorów pracujących z osobami niepełnosprawnymi i zawierają opisy metodologii pracy instruktorów, ich założenia,  wiedzę ogólną, jaką nabyli podczas swoich doświadczeń w pracy z osobami niepełnosprawnymi.

Te mapy wraz z raportem z każdego spotkania partnerskiego, zdjęciami i filmami tworzą razem wartościowy materiał edukacyjny, który może służyć innym.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„Zatem zorganizowaliście wspólnie zaplanowane wydarzenie warsztatowe, które łączyło doświadczenie intensywnej, skoncentrowanej nauki z zabawą i poszukiwaniem. To była podróż, która zapadła mi w pamięć – zarówno na polu zawodowym (jako osoba dorosła ucząca się) i jako człowiek.” Tania

„Uważam, że to doświadczenie dało mi olbrzymie możliwości. Miałam możliwość spotkania z samą sobą, z moją prawdziwą naturą oraz połączenia z innymi w głęboko wzruszający sposób. Warsztaty taneczne pozwoliły mi zaufać, odpocząć i otworzyć się na teraźniejszą chwilę, na innych oraz znaleźć mocniejszą podstawę w ciele. Potrafiłam podjąć wyzwanie z samą sobą w najbardziej satysfakcjonujący mnie sposób. Czy można prosić o jeszcze???!!!”

Julie

“Po pierwsze, chcę podziękować Wam za wspaniałe dni GUIA w Warszawie. To było tak mocne doświadczenie, pełne kreatywności i szacunku. I przede wszystkim, tak dobrze zorganizowane z dużą dozą miłości…Czułam się bardzo uprzywilejowana, że mogę uczestniczyć w tych wyjątkowych dniach w zaśnieżonej Warszawie.”

Caroline

„Mam nadzieję, że takie projekty będą płonąć na świecie i zaspokoją pasje cudownych ludzi, którzy potrzebują pomocy. Uczestnictwo w warsztatach i stworzenie po próbie ciekawego podsumowania, które podoba się i jest oglądane przez innych, daje także ogromną satysfakcję każdemu. Wszyscy zakończyliśmy rejs z inteligentnym „koszykiem” pomysłów.

Warsztaty taneczne zainspirowały mnie do prowadzenia innych warsztatów związanych z pomaganiem innym poprzez taniec i do zachęcania ludzi, którzy są unieruchomieni w fotelu, by się ruszyli!! To może pomóc im w życiu codziennym na holistycznym poziomie (w ujęciu całościowym)” Harriet

„Wyjazd dał mi szansę przede wszystkim wymiany doświadczeń i nawiązania współpracy w  przyszłości. Poznanie nowych technik pracy nad rytmem. Przede wszystkim przełamanie bariery językowej” (Agnieszka odnośnie spotkania partnerskiego w Londynie)

„Tak, ten wyjazd wpisał się w odpowiedni moment mojego życia zawodowego, kiedy szukałam inspiracji dla rozwoju grupy prowadzonej przeze mnie. Do tej pory utrzymywałam, że ten skład grupy jest zamknięty, że chcę pracować tylko z osobami z zespołem Downa, a okazało się, że wymieszanie wielu różnych nietypowych osób daje cudowne szanse na odkrywanie nowych jakości teatralnych. Wyjazdy dały szanse żywej otwartej rozmowy na temat teatru i sztuki wogóle, która angażuje osoby wykluczone....to był dla mnie luksusowy czas na refleksie, rozmowę, inspiracje.” Justyna (dodam tylko, że od tamtego momentu Justyna wyreżyserowała spektakl teatralny, w którego obsadzie są 2 profesjonalne aktorki oraz 1 aktorka z zespołem Downa, czyli zrealizowała dokładnie to, co założyła w wypowiedzi powyżej. Spektakl się nazywa „Śmiertelnie trudna gra”, jest o temacie śmierci.  Jest to produkcja wyjazdowa, z którą grupa jeździ po wielu szkołach i ośrodkach w Polsce. 

Feedback Ilony, przedstawicielki Stowarzyszenia Inventura, które deklarowało na początku projektu żal z powodu niskiego zainteresowania widzów dla ich spektakli. Inventura prowadzi teatr z osobami chorującymi psychicznie w Pradze w Czechach. „Wczoraj mieliśmy premierę naszej nowej gry Dasa, wstawaj! i było naprawdę dobrze! Chciałbym powiedzieć, że zrobiliśmy duży krok do przodu i będziemy szli dalej na pewno!:) Krok po kroku stajemy się coraz  bardziej znani i mamy więcej i więcej widzów, którzy przychodzą na nasze przedstawienia. GUIA żyje :)!”

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

Zostaje tylko podziękować za możliwość realizacji projektu, dzięki któremu tyle osób wzbogaciło swoje życie i poszerzyło wiedzę i umiejętności.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Imię i nazwisko: Anita Szaboova
Data wypełnienia formularza/karty: 
18.11.2013

Ageing With Active Knowledge and Experience

Tematyka działań: 
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Wolontariat
Zagadnienia pedagogiczne / dydaktyczne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Centrum Inicjatyw Senioralnych
ul. Mickiewicza 9a, 60-833 Poznań
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Centrum Inicjatyw Senioralnych jest miejską jednostką organizacyjną. Celem działalności Centrum jest poprawa jakości życia seniorów, w tym zwiększenie ich uczestnictwa w życiu społecznym, szczególnie w obszarze edukacji, zdrowia, kultury i sztuki.

Wychodzimy naprzeciw zarówno osobom w wieku 50+, by czerpać z ich działań inspirację, korzystać z wiedzy i doświadczenia, jak i seniorom, chcąc dopomóc tej grupie społecznej w podniesieniu jakości życia i zaktywizować w taki sposób, by twórczo i z satysfakcją uczestniczyła w życiu miasta.

Prowadząc Punkt Informacji 50+ zbieramy informacje o ofercie aktywizującej z terenu całego miasta i rozpowszechniamy je w środowiskach seniorskich, jednocześnie zachęcając do udziału w nich. Zakres tematyczny jest niezwykle bogaty i stale się rozszerza. Promujemy m.in. lektoraty językowe, zajęcia sportowe, wydarzenia kulturalne i zajęcia artystyczne, zajęcia komputerowe oraz organizacje, w których osoby 50+ mogą podjąć pracę wolontaryjną. Prowadzimy i informujemy o bezpłatnym poradnictwie prawnym, ekonomicznym i psychologicznym oraz rozpowszechniamy informacje dotyczące praw seniorów oraz badań profilaktycznych i wsparcia w opiece. Uważamy, że nie ma działań zbędnych i nawet te niszowe warte są wsparcia, jeśli tylko znajdują się na nie odbiorcy. Oferta jest zbierana rzetelnie, informacje na bieżąco weryfikowane i regularnie aktualizowane. Poprzez nawiązywanie współpracy i partnerstw z podmiotami zajmującymi się aktywizacją seniorów Centrum przyczynia się także do stymulowania tej oferty.

Prowadzimy projekty stałe, w ramach których odbywają się cykliczne wydarzenia dedykowane seniorom. Wszystkie mają na celu ułatwienie seniorom poznawania oferty oraz podmiotów, które ją dla nich przygotowują.

Tytuł projektu: 
Ageing With Active Knowledge and Experience
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-PL1-GRU06-19982 1
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Polska
Litwa
Włochy
Rumunia
Łotwa
Cele projektu: 
  • udoskonalenie metod nauczania i aktywizacji osób po 50. roku życia,
  • poszerzenie wiedzy dotyczącej potrzeb i oczekiwań edukacyjnych osób starszych,
  • poprawa metod dydaktycznych oraz sposobów zarządzania organizacjami kształcenia osób starszych,
  • poszerzanie obszarów działań edukacyjnych organizacji i instytucji biorących udział w projekcie,
  • przenoszenie dobrych praktyk europejskich na grunt lokalny,
  • przezwyciężenie stereotypów dotyczących możliwości osób starszych.
Obszary tematyczne: 
  • Uczenie międzypokoleniowe/uczenie się w starszym wieku/emeryci
  • Wolontariat
  • Pedagogika i dydaktyka
Grupa docelowa słuchaczy: 

Osoby w wieku 50+

Jakie były początki projektu: 

Pomysłodawcą projektu było Centrum Inicjatyw Senioralnych, które naturalnie stało się liderem projektu. Poszukiwaliśmy partnerów tak, aby zakres ich działalności był gwarantem wysycenia zagadnień zaplanowanych do realizacji w projekcie. Dopracowanie ostatecznej treści i filarów projektu było efektem wspólnej pracy.

Poszukiwanie partnerów odbywało się za pośrednictwem baz udostępnionych przez FRSE.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Podczas trwania projektu u każdego z partnerów zorganizowane zostało jedno spotkanie partnerskie. Podczas tych spotkań w zespole projektowym, złożonym z międzynarodowej kadry i słuchaczy seniorów, omawialiśmy zagadnienia związane z metodyką nauczania osób starszych i zapoznawaliśmy się z dobrymi praktykami wszystkich partnerów. Poruszaliśmy kwestie dotyczące różnych sposobów motywowania seniorów do nauki, organizacji wolontariatu osób 50+ oraz wykorzystania TIK w nauczaniu osób starszych. Czerpaliśmy również z wiedzy i doświadczeń samych seniorów, którzy dzielili się z nami własnymi spostrzeżeniami i oczekiwaniami dotyczącymi uczenia się w dorosłym życiu.

Spotkania projektowe:

  • Poznań, Polska, październik 2011 – Spotkanie otwierające projekt, na którym omówiono metody zarządzania projektem. Spotkanie służyło wymianie doświadczeń dotyczących wykorzystania potencjału lokalnych organizacji pozarządowych oraz instytucji publicznych w edukacji osób 50+.
  • Turyn, Włochy, luty 2012 – Tematyka: Metody rozwoju wolontariatu osób 50+ (organizacja wolontariatu i sposoby motywowania osób 50+ do pracy wolontaryjnej).
  • Wilno, Litwa, czerwiec 2012 – Tematyka: Metody formalnej i nieformalnej edukacji na Litwie, edukacja poprzez zajęcia kulturalne.
  • Madryt, Hiszpania, październik 2012 – Tematyka: Edukacja kobiet po 50 roku życia; obszary działalności kobiecych organizacji pozarządowych w Madrycie i Hiszpanii.
  • Targu Jiu, Rumunia, marzec 2013 – Tematyka: Wymiana doświadczeń związanych z uczeniem osób po 50 roku życia obsługi komputera i korzystania z internetu.
  • Jełgawa, Łotwa, czerwiec 2013 – Spotkanie zamykające projekt – konferencja, na której oficjalnie zaprezentowano wyniki badania potrzeb edukacyjnych osób 50+ i motywacji do wolontariatu zrealizowanego we wszystkich krajach partnerskich.

Działania krajowe (m.in.):

  • Poznań, październik 2011 r. - organizacja konferencji z udziałem słuchaczy i przedstawicieli lokalnych organizacji pozarządowych
  • Regularne opracowywanie polskich wersji wypracowanych wspólnie z międzynarodowymi partnerami materiałów w formule „know-how”
  • Promocja kształcenia ustawicznego i rezultatów projektu podczas dużych wydarzeń lokalnych, takich jak targi „Aktywni 50+” oraz „Senioralni. Poznań”
  • Przeprowadzenie ankiety badającej potrzeby edukacyjne i motywację do wolontariatu wśród osób po 50 roku życia
  • Kursy językowe dla słuchaczy, wolontariuszy i kadry z języka roboczego projektu
  • Projekt "Podaj dalej" - implementacja jednej z dobrych praktyk zidentyfikowanych przez zespół projektowy AWAKE na Łotwie - program indywidualnych lekcji obsługi komputera i internetu, prowadzony w oparciu o wolontariat osób starszych.

Upowszechnianie

Dla sukcesu AWAKE kluczowymi były aktywne zaangażowanie instruktorów, nauczycieli, organizacji publicznych i prywatnych oraz świadomość ludzi starszych na temat celów kształcenia ustawicznego. Stworzyliśmy i konsekwentnie wykorzystywaliśmy wspólną "markę AWAKE" (akronim i logo) oraz ujednolicone dokumenty. W celu rozpowszechniania informacji na temat metod stosowanych przez partnerów, najlepszych praktyk oraz proponowanych rozwiązań, korzystaliśmy z wypracowanych dotąd narzędzi komunikacji (zakładki poświęconej projektowi na własnej stronie internetowej, Punktu Informacji 50+ działającego w siedzibie CentrumIS, artykułów w lokalnych gazetach, audycji radiowych, etc.) oraz narzędzi internetowych, takich jak Facebook, Skype czy YouTube. W trakcie realizacji projektu regularnie uczestniczyliśmy w licznych konferencjach, seminariach i warsztatach, na których prezentowaliśmy podejmowane przez CentrumIS działania, w tym również rezultaty projektu AWAKE. Informacje o realizacji projektu oraz rezultaty implementacji dobrych praktyk, znalazły się również w przygotowywanych przez Centrum w toku przebiegu projektu, materiałach o działalności jednostki, takich jak broszury ogólne i tematyczne (np. o wolontariacie).

Ewaluacja

Na początku realizacji projektu stworzono trzy kwestionariusze, służące do bieżącej oceny postępów prac w projekcie oraz oceny komunikacji. Ewaluacja prowadzona była średnio co trzy miesiące, każdy partner zobowiązany był do przygotowania własnej oceny. Na podstawie syntetycznych materiałów wspólnie ocenialiśmy postępy w odniesieniu do założeń. Ważnym punktem każdego spotkania partnerskiego była analiza czy zaplanowane etapy realizacji projektu przebiegają zgodnie z planem. Właśnie podczas bezpośrednich spotkań, w związku z różnicami w językowych kompetencjach partnerów, najłatwiej było omówić ewentualne trudności i wspólnie wypracować rozwiązania i kompromisy.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
40
W wyjazdach zagranicznych: 
5
Produkty
Produkty projektu: 

STRONY INTERNETOWE PROJEKTU

POTRZEBY EDUKACYJNE OSÓB PO 50 ROKU ŻYCIA

  • Kwestionariusz potrzeb edukacyjnych osób po 50 roku życia
  • Arkusz kalkulacyjny (służący do zbierania danych z kwestionariusza)
  • Potrzeby i oczekiwania edukacyjne osób po 50 roku życia (publikacja)

METODY UCZENIA

  • Jak wykorzystać potencjał lokalnych instytucji i organizacji w edukacji osób po 50 roku życia
  • Jak wykorzystać potencjał wolontariatu na rzecz aktywnego starzenia się
  • Jak wykorzystać zajęcia kulturalne w edukacji osób po 50 roku życia
  • Jak wykorzystać potencjał organizacji pozarządowych w edukacji osób po 50 roku życia
  • Jak wykorzystać TIK w edukacji osób po 50 roku życia
  • Jak wykorzystać TIK w edukacji osób po 50 roku życia. Wskazówki dla instytucji europejskich

Wskazówki dotyczące wykorzystania TIK uzupełniono o dwa aneksy jak promować zdobywanie e-kompetencji:

  • Wprowadzenie do TIK dla osób 50+. Poradnik praktyczny
  • Zbiór dobrych praktyk w uczeniu TIK osób 50+

INSTRUMENTY MONITORINGU I EWALUACJI W PROJEKCIE

Kwestionariusze monitoringu i ewaluacji w projekcie:

  • Kwestionariusz oceny efektywności komunikacji między partnerami
  • Kwestionariusz oceny spotkania
  • Kwestionariusz oceny partnerstwa

FILMY

Kampania promująca uczenie się przez całe życie złożona z czterech 1-minutowych filmów zachęcających seniorów do aktywnego spędzania czasu na emeryturze.

Wszystkie materiały dostępne są na http://centrumis.pl/projekt-awake.html

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

W efekcie długotrwałej współpracy wypracowaliśmy nowe programy i propozycje dla nauczycieli, trenerów oraz pracowników organizacji pozarządowych i instytucji publicznych, którzy na co dzień zajmują się nieformalną edukacją seniorów. Materiały są na tyle uniwersalne i czytelne, że mogą korzystać z nich także sami seniorzy, wolontariusze lub animatorzy społeczności lokalnych.

Wszystkie wypracowane produkty zostały rozpowszechnione i są udostępnione na projektowej podstronie CentrumIS oraz w bazie European Shared Treasure http://www.europeansharedtreasure.eu/detail.php?id_project_base=2011-1-PL1-GRU06-19982

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Dla Centrum Inicjatyw Senioralnych jako młodej instytucji, nie posiadającej dotąd w Polsce żadnego wzorca, rozpoczęta w roku 2011 realizacja projektu AWAKE, stała się przede wszystkim inspiracją do budowania nowych kierunków rozwoju. Wymiana doświadczeń z europejskimi partnerami dostarczyła nam nowych pomysłów i gotowych rozwiązań w obszarze nauczania osób starszych. Stworzone w toku projektu produkty w formie "know-how" stały się i dla nas gotowymi narzędziami do tworzenia zróżnicowanej oferty edukacyjnej dla seniorów. Dostrzegliśmy i doceniliśmy wartość współpracy i wymiany doświadczeń i zasobów także na lokalnym gruncie, co zaowocowało nawiązaniem stałej współpracy z licznymi podmiotami i rozszerzeniem obszarów działalności. Dzięki temu staliśmy się widoczni nie tylko dla potencjalnych partnerów, oraz samych seniorów - zarówno odbiorców naszych działań, jak i nowych wolontariuszy, ale także dla mediów i lokalnych władz, które starają się wprowadzać systemowe zmiany w obszarze wspierania osób starszych.

Realizacja projektu miała ogromny wpływ na wzrost kompetencji i pewności siebie kadry CentrumIS. Dzięki kursom z języka angielskiego kadra w istotny sposób podniosła swoje kompetencje językowe, a praca w projekcie była okazją do praktycznego wykorzystania umiejętności zdobytych podczas kursu. Potrzeba stałego kontaktu z międzynarodowym zespołem spowodowała, że powszechne stało się korzystanie z dostępnych narzędzi TIK, niezbędnych do gromadzenia, przekazywania i wymiany informacji.

Wraz z podniesieniem kompetencji w zakresie znajomości języka obcego, umiejętności organizacyjnych oraz poszerzeniem wiedzy na temat metod nauczania osób starszych, pracownicy Centrum stali się ekspertami w dziedzinie projektowania działań edukacyjnych i aktywizujących w tej grupie wiekowej. Lepsze kompetencje pedagogiczne pociągnęły za sobą wzrost pewności siebie, a tym samym motywacji do podejmowania nowych, śmiałych wyzwań i realizowania innowacyjnych pomysłów.

Udział w wizytach i zdalny kontakt z partnerami wpłynął na poszerzenie wiedzy o krajach partnerskich i ich kulturach. Świadomość różnic kulturowych wpłynęła na lepsze zrozumienie, szczególnie w sytuacjach pojawiających się trudności komunikacyjnych.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Udział w działaniach projektowych pozwolił i zachęcił seniorów do śmiałej autoprezentacji posiadanej wiedzy i umiejętności i stworzył możliwość zdobycia nowych doświadczeń.

Udział w kursie językowym i wizytach partnerskich oraz współpraca w opracowywaniu materiałów pozwoliła słuchaczom zwiększyć kompetencje językowe oraz motywację do nauki i podejmowania dalszych działań, zwłaszcza na arenie międzynarodowej. Słuchacze zmobilizowani zostali do korzystania z dostępnych narzędzi TIK. Przyczyniło się to do zwiększenia samooceny i pozbycia się kompleksów, zwłaszcza w stosunku do seniorów z krajów zachodnich. Zagraniczne podróże obudziły w nich chęć poznawania innych kultur i ludzi z innych krajów.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Rozwinięta dzięki projektowi AWAKE działalność edukacyjna Centrum Inicjatyw Senioralnych jest bazą do dalszych poszukiwań dotyczących wyzwań stojących przed organizacjami zajmującymi się uczeniem seniorów oraz projektowania innowacyjnych rozwiązań edukacyjnych. Doświadczenia projektowe pozwalają nam podejmować nowe wyzwania z wiarą, że dzięki zasobom i umiejętności współpracy, jesteśmy w stanie rozwiązywać napotykanie trudności i znajdować optymalne rozwiązania w dziedzinie edukacji seniorów.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„Dzięki projektowi AWAKE zyskaliśmy dużo więcej niż mogliśmy przypuszczać.” – koordynator

„Uświadomiliśmy sobie, że naprawdę uczymy się przez całe życie.” - słuchacz

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Imię i nazwisko: Magdalena Krysińska-Sowa
Data wypełnienia formularza/karty: 
19.11.2013
Subskrybuje zawartość

Switch style