Węgry

Silent Heroes, Living Memory. The context of hiding of Jews during the Second World War as a challenge for active adult learning.

Tematyka działań: 
Edukacja międzykulturowa
Inne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Muzeum Historii Żydów Polskich
ul. Anielewicza 6, 00-157 Warszawa
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Małgorzata Waszczuk, specjalistka ds. edukacji, Tel.: (+48) 22 47 10 377, mwaszczuk@polin.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN jest punktem odniesienia dla wszystkich zainteresowanych dziedzictwem Żydów polskich oraz znakiem dokonującego się przełomu we wzajemnych stosunkach Polaków i Żydów. Jest także miejscem spotkań ludzi, którzy pragną lepiej poznać przeszłość i współczesną kulturę żydowską, chcą zmierzyć się ze stereotypami i ograniczyć zjawiska zagrażające współczesnemu światu, takie jak ksenofobia i nacjonalistyczne uprzedzenia.

Przewodnicy i edukatorzy pomagają odwiedzającym w odkrywaniu tysiącletniej historii Żydów polskich, ich tradycji i kultury. Oprowadzają po wystawie stałej i wystawach czasowych, prowadzą spacery po żydowskiej Warszawie i po budynku Muzeum.

Edukacja dorosłych w Muzeum POLIN obejmuje organizację wykładów, dyskusji, warsztatów i spotkań skierowanych zarówno do szerokiego grona odbiorców, jak i specjalistów. Nasze działania dotyczą z jednej strony historii i kultury Żydów polskich, z drugiej – różnorodności kulturowej, etnicznej, religijnej, wyzwań związanych z funkcjonowaniem w zróżnicowanym społeczeństwie. Zapraszamy do udziału w interdyscyplinarnych projektach, które często łączą nauki humanistyczne i sztukę. Prowadzimy wymiany studenckie, międzynarodowe projekty partnerskie, rozwijamy też edukację skierowaną do środowisk muzealniczych. Organizujemy rezydencje artystyczne, podczas których za pomocą różnych mediów podejmujemy kwestię dziedzictwa żydowskiego i wielokulturowości. Prowadzimy także warsztaty antydyskryminacyjne.

Muzeum POLIN stara się ze swoją ofertą trafić do jak najszerszego grona osób. Stąd wiele projektów lokalnych, jak np. Muzeum na kółkach – wystawa edukacyjna podróżująca po Polsce, internetowe platformy edukacyjne i towarzyszące im aplikacje mobilne, do których wszyscy, na całym świecie, mogą mieć dostęp, a także działalność wydawnicza – zarówno w formie specjalistycznej, jak i popularyzatorskiej. Dbamy również o dostępność samego Muzeum, ekspozycji i działań programowych, oferując udogodnienia w formie tyflografik, audiodeskrypcji, tłumaczeń na Polski Język Migowy i prowadząc projekty integracyjne skierowane do osób z różnymi typami niepełnosprawności.

Tytuł projektu: 
Silent Heroes, Living Memory. The context of hiding of Jews during the Second World War as a challenge for active adult learning.
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2013-1-NL1-GRU06-12763 7
Lata realizacji: 
2013 - 2015
Kraje uczestniczące: 
Holandia
Holandia
Austria
Węgry
Niemcy
Polska
Cele projektu: 

Projekt dotyczył pamięci o Żydach ukrywających się w czasie drugiej wojny światowej oraz o osobach, które im pomagały.

Cele:

  1. Wzajemne uczenie się pracowników i słuchaczy.
  2. Zgromadzenie przykładów pomocy z zaangażowanych krajów partnerskich.
    • Dziedzictwo materialne” – dot. kryjówek, przedmiotów.
    • „Dziedzictwo niematerialne” - historie ukrywania i osób pomagających.
  3. Zbadanie, w jaki sposób powyższe przykłady są wykorzystywane w edukacji dorosłych oraz w jaki sposób można wykorzystać nowo poznane historie , by stały się źródłem wiedzy i narzędziem pedagogicznym.

 Stworzenie europejskiego portalu internetowego z linkami do istniejących stron prezentujących historie ukrywania jako narzędzia pedagogicznego do edukacji muzealnej.

Obszary tematyczne: 
  • Historia drugiej wojny światowej, Dziedzictwo kulturowe.
  • Uczenie się o krajach europejskich, Media i komunikacja.
Grupa docelowa słuchaczy: 

Na początku projektu ustaliliśmy, że każda organizacja partnerska będzie mogła na swój sposób doprecyzować grupę docelową słuchaczy, biorąc pod uwagę specyfikę swojego działania.

Pracowniczki Muzeum POLIN zdecydowały się ogłosić otwarty nabór do projektu, chcąc zaoferować udział osobom, które nie były dotąd związane zawodowo ani naukowo z tematyką historii Żydów polskich. W grupie słuchaczy i słuchaczek znalazło się 17 kobiet i 3 mężczyzn w różnym wieku. Projekt zgromadził przedstawicieli i przedstawicielki różnych zawodów, których połączyło zainteresowanie historią drugiej wojny światowej oraz historią i kulturą Żydów polskich.

Jakie były początki projektu: 

Muzeum Historii Żydów Polskich zostało zaproszone do projektu przez organizację koordynującą – Castrum Peregrini z Amsterdamu. Organizacja koordynująca zaprosiła także pozostałe organizacje partnerskie.

Krótki opis przebiegu projektu: 

SPOTKANIA PARTNERSKIE

Między grudniem 2013 roku a lipcem 2015 roku odbyło się sześć międzynarodowych spotkań partnerskich: w Amsterdamie, Hohenems, Berlinie, Warszawie, Budapeszcie oraz ponownie w Amsterdamie. Pierwsze spotkanie zgromadziło jedynie przedstawicieli i przedstawicielki organizacji partnerskich, natomiast we wszystkich kolejnych uczestniczyli także słuchacze i słuchaczki ze wszystkich zaangażowanychkrajów.

Celem pierwszego międzynarodowego spotkania partnerów w Amsterdamie w grudniu 2013 r. było poznanie się przedstawicieli i przedstawicielek organizacji oraz poznanie działalności holenderskich instytucji zajmujących się historiami ukrywania Żydów w czasie wojny.

Międzynarodowe spotkanie w Hohenems w czerwcu 2014 r. było poświęcone próbom pomagania żydowskim uchodźcom na granicy ze Szwajcarią od 1938 roku. Podczas spotkania przedstawione zostały różne metody edukacji historycznej.  Stworzona została także przestrzeń do omówienia współczesnych procesów kształtowania się pamięci społecznej w Austrii oraz aktualnej sytuacji migrantów  w tym kraju.

Spotkanie w Berlinie we wrześniu 2014 r. miało na celu przedstawienie działalności Gedenkstätte Stille Helden i innych instytucji zajmujących się historią Żydów i historią niemieckiego ruchu oporu -  m.in. Muzeum Żydowskiego w Berlinie, Muzeum Blindenwerkstatt Otto Weidt (autentycznej kryjówki z czasów drugiej wojny światowej) i  Gedenkstätte Deutscher Widerstand.

Międzynarodowe spotkanie w Warszawie w lutym 2015 r. było okazją do poszerzenia wiedzy o historii Żydów polskich podczas drugiej wojny światowej oraz pogłębienie wiedzy o procesach związanych z kształtowaniem się pamięci społecznej w powojennej Polsce. Ważną częścią spotkania było zwiedzanie wystawy stałej muzeum i warsztaty z kuratorkami galerii Zagłada oraz zwiedzanie Muranowa.

W kwietniu 2015 r. odbyło się spotkanie w Budapeszcie, którego celem było przedstawienie działań związanych z pamięcią o Zagładzie Żydów na Węgrzech i pokazanie przykładowych działań edukacyjnych. Omówione zostały spacery miejskie jako metoda edukacji dorosłych. Uczestnicy i uczestniczki wyjazdu wynieśli z niego także wiedzę o współczesnych narracjach dotyczących drugiej wojny światowej i postaw Węgrów wobec Zagłady.

Celem ostatniego międzynarodowego spotkania partnerów w czerwcu 2015 r. było poznanie działalności edukacyjnej Żydowskiego Muzeum Historycznego w Amsterdamie, podsumowanie prac związanych ze stroną internetową silentheroes.eu oraz zebranie istotnych wniosków z projektu i omówienie możliwości kontynuowania współpracy.

DZIAŁANIA KRAJOWE

Od kwietnia 2014 do  lipca 2015 w Muzeum POLIN odbyło się 11 spotkań słuchaczy i słuchaczek. Zajęcia dotyczyły postaw wobec Zagłady Żydów, historii mówionej i pamięci o drugiej wojnie światowej. Miały formę warsztatów, dyskusji, wykładów i spotkań eksperckich. W spotkaniach uczestniczyli pracownicy i pracowniczki Muzeum POLIN, słuchacze i słuchaczki projektu, świadkowie i świadkinie historii, przedstawiciele i przedstawicielki innych organizacji i instytucji zajmujących się tematem "Cichych bohaterów". Ważnym elementem działań w Polsce była wymiana wiedzy i doświadczeń między uczestnikami i uczestniczkami. Część zajęć w Warszawie była prowadzona przez samych słuchaczy i słuchaczki. Osoby uczestniczące zajmowały się także przygotowywaniem  tekstów i prezentacji związanych z tematem projektu.

DZIAŁANIA UPOWSZECHNIAJĄCE

Opisy działań projektowych i informacje o stronie silentheroes.eu znalazły się na stronach internetowych Muzeum POLIN: www.polin.pl oraz www.sprawiedliwi.org.pl. 4 lipca 2015 r. odbyło się otwarte dla publiczności spotkanie, podczas którego omówiony został przebieg projektu i zaprezentowana została strona www.silentheroes.eu. Informacje o spotkaniu znalazły się na stronie internetowej Muzeum POLIN, na facebooku, umieściły je także inne portale internetowe.

DZIAŁANIA EWALUACYJNE

Każde spotkanie w Warszawie i każde spotkanie międzynarodowe kończyło się sesją ewaluacyjną. Ponadto, opracowany został specjalny kwestionariusz, który wypełniały osoby uczestniczące w spotkaniach międzynarodowych i który dla goszczącej organizacji stanowił informację zwrotną o jej działalności i metodach pracy.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
20
W wyjazdach zagranicznych: 
16
Produkty
Produkty projektu: 

Dzięki współpracy wszystkich partnerskich organizacji powstała strona www.silentheroes.eu.

Materiały stworzyły osoby pracujące w organizacjach partnerskich oraz słuchacze i słuchaczki projektu. Na stronie zostały zamieszczone m.in. kalendaria, opracowania wybranych historii, informacje o projekcie, refleksje, zdjęcia i filmy.

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Informacja o stronie internetowej została umieszczona na www. polin.pl i www.sprawiedliwi.org.pl. 4 lipca 2015 r. w Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN odbyła się prezentacja strony www.silentheroes.eu. Prezentacji towarzyszył pokaz filmu „Akta Gruningera” oraz dyskusja z publicznością dotycząca różnych sposób postrzegania historii drugiej wojny światowej.

Od początku projektu dla partnerskich organizacji jasne było, że strona www.silentheroes.eu powinna być rozszerzana o kolejne materiały i wykorzystywana także po zakończeniu projektu. Pracami nad stroną kieruje obecnie Castrum Peregini, będąc w kontakcie z partnerami.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Projekt przyczynił się do bardzo znaczącego wzmocnienia współpracy między osobami pracującymi w Dziale Edukacji i w Dziale Zbiorów Niematerialnych. Kontakty z  partnerskimi instytucjami oraz informacja zwrotna od słuchaczy i słuchaczek zaowocowały pomysłami na wprowadzanie nowych elementów do projektów edukacyjnych skierowanych do dorosłych.

Mobilności międzynarodowe miały bardzo duży wpływ na zwiększenie motywacji pracowniczek oraz na poszerzenie wiedzy o krajach partnerskich, zwłaszcza na pogłębienie wiedzy o różnych narracjach dotyczących drugiej wojny światowej i wiedzy o obecnie trwających dyskusjach historycznych i zaangażowanych w nie instytucjach. Kontakt z osobami z zagranicznych instytucji i poznanie ich metod pracy zaowocowały zwiększeniem umiejętności pedagogicznych.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Sami słuchacze i słuchaczki wskazywali, że projekt dał im bardzo dużą wiedzę o historii Austrii, Holandii, Niemiec i Węgier i o obecnej sytuacji społecznej i politycznej tych krajów. Poza przekazaniem wiedzy historycznej, projekt przyczynił się także do zwiększenia kompetencji rozumienia różnie definiowanych narracji oraz rozumienia mechanizmów związanych z funkcjonowaniem świadectw historii mówionej, pomników oraz artystycznych prób odniesienia się do historii. Międzynarodowe spotkania partnerów były okazją do zwiększenia umiejętności komunikacji międzykulturowej i umiejętności posługiwania się językiem angielskim. Udział w działaniach projektowych przyczynił się do zwiększenia umiejętności pracy w grupie oraz zwiększenia motywacji i pewności siebie. Spotkania w Warszawie dały słuchaczom i słuchaczkom możliwość podniesienia umiejętności związanych z nowymi technologiami - niektóre zajęcia odbywały się z wykorzystaniem nowych technologii, ponadto część zajęć dotyczyła przygotowań do stworzenia strony silentheroes.eu.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Materiały zebrane podczas projektu: opisy przykładowych historii pomocy, kalendaria historyczne, relacje ze spotkań partnerskich, zdjęcia i filmy znalazły się na powszechnie dostępnej stronie www.silentheroes.eu. Strona będzie nie tylko wykorzystywana przez Muzeum POLIN, ale może posłużyć także innym organizacjom i instytucjom do czerpania materiałów.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„Zarówno pod względem merytorycznym, jak i organizacyjnym projekt dostarczył mi dużo wiedzy, umiejętności i pobudził do refleksji. Projekt zmienił też moje postrzeganie wątku ukrywania się Żydów i ukrywania Żydów (…) Najciekawsze było zanurzenie się w tematyce i odkrywanie nowych regionów z pomocą materiałów przygotowanych przez organizatorów. Ciekawe było też postrzeganie problematyki przez różne grupy uczestników, wymiana poglądów, spotkania ze świadkami.”

 „Niewątpliwie spotkaniem, które na trwałe zapisze się w mojej pamięci było spotkanie poświęcone Janowi Karskiemu. Dzięki świetnemu warsztatowi mogłam go odkryć na nowo. Niezwykle poruszyło mnie to, iż człowiek który choć tak bardzo zasłużył się w sprawie poinformowania świata o zagładzie Żydów, to jednocześnie tak bardzo nie mógł sobie wybaczyć, ze nie udało mu się uratować pojedynczego człowieka.”

 „…chcę Wam podziękować za ten projekt i za to, że w nim uczestniczyłam. Naprawdę b. to ważne okazało się w moim życiu.”

„Atmosfera motywowała i inspirowała do samodzielnego pogłębiania wiedzy.”

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Małgorzata Waszczuk
Data wypełnienia formularza/karty: 
30.01.2016

Soft Skills - Empowered Parents

Tematyka działań: 
Edukacja rodziców i rodzin
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Stowarzyszenie na Rzecz Zdrowia Psychicznego Dziecka i Rodziny
ul. Mielecka 33a, 35-504 Rzeszów
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Dariusz Baran, dariusz.baran@op.pl, tel. 503 693 462
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 
Promocja zdrowia psychicznego dzieci, młodzieży i dorosłych
Edukacja rodziców i wychowawców:
  • trening umiejętności wychowawczych metodą E.Mazlish i A.Faber,
  • seminaria on-line i warsztaty na temat inteligencji emocjonalnej.
Tytuł projektu: 
Soft Skills - Empowered Parents
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2013-1-HU1-GRU06-10285 2
Lata realizacji: 
2013 - 2015
Kraje uczestniczące: 
Węgry
Polska
Francja
Słowenia
Włochy
Czechy
Wlk. Brytania
Cele projektu: 
  • Przeniesienie wiedzy, metod i technik aktualnie wykorzystywanych w szkoleniach i treningach w kontekście biznesowym (coaching, przywództwo, inteligencja emocjonalna) w obszar edukacji rodziców;
  • zaadaptowanie powyższych do potrzeb rodzin w różnych kontekstach,  z którymi mają do czynienia partnerzy, mając na względzie zarówno kwestie rodzicielstwa, jak i współpracy między rodzinami i instytucjami społecznymi (edukacja, zdrowie, pomoc społeczna itp.);
  • dzielenie się i upowszechnianie dobrych praktyk między partnerami w obszarze edukacji rodziców, odnośnie treści i metodologii;
  • dzielenie się i upowszechnianie dobrych praktyk finansowaniu programów edukacji rodziców oraz opracowanie nowych strategii pozyskiwania środków dla edukacji rodziców i jej szerszego upowszechniania;
  • zbieranie doświadczenia w prowadzeniu edukacji przez Internet.
Obszary tematyczne: 

Edukacja rodziców

Zagadnienia i problemy:

  1. Jakich kompetencji brakuje rodzicom? czego potrzeba nauczyć się do pełnienia roli rodzica?
  2. Jak obecnie funkcjonujące programy szkoleniowe w zakresie przywództwa, coachingu, inteligencji emocjonalnej mogą być wykorzystane w kontekście rodzicielstwa?
  3. Co oferują obecne programy edukacji rodziców? jak można je bardziej dostosować do potrzeb rodziców?
  4. Jak upowszechnić i zwiększyć dostępność edukacji rodziców?  jak zapewnić tym działaniom trwałe podstawy finansowania?
Grupa docelowa słuchaczy: 

Rodzice i wychowawcy

Jakie były początki projektu: 

Zsuzsanna Egry z Węgier prowadziła w swoim kraju edukację rodziców opartą o metodę „Parenting by Connection” (rodzicielstwo oparte na więzi), która nawiązuje na współczesnej wiedzy z neuropsychologii i teorii przywiązania. Zsuzsanna zaprosiła do projektu partnerów z Czech, Słowenii, Francji, Włoch, Wielkiej Brytanii i Polski. Część z nich poznała w poprzednim projekcie partnerskim programu Grundtvig i kontakty międzynarodowe, a część odnalazła poprzez bazę danych.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Spotkania partnerskie wspólne i bilateralne::

  • 2013.10.10-13 Słowenia, Promoroz
  • 2014.01.20-23 Włochy, Milano
  • 2014.02.20-23 Czechy, Mlade Buky (udział 3 polskich słuchaczy)
  • 2014.05.1-4 Francja, Rue Buky (udział 4 polskich słuchaczy)
  • 2014.08.14-15 Wielka Brytania, Embercombe
  • 2014.08.18-22 Wielka Brytania, Embercombe  (udział 1 polskiego słuchacza)
  • 2014.10.26-30 Włochy, Garghiano
  • 2015.04.30-05.03 Węgry, Leanyfalu (udział 8 polskich słuchaczy)
  • 2015.02.07 Polska, Rzeszów
  • 2015.03.10-12 Włochy, Ranco
  • 2015.05.24-29 Wielka Brytania, Embercombe
  • 2015.06.06 Słowenia, Koper
  • 2015.06.10-15 Czechy, Horni Nemci
  • 2015.07.5-8 Wielka Brytania, Embercombe
  • 2015.07.16-19 Polska, Rzeszów & Kraków  (polscy słuchacze byli gospodarzami)    

Spotkania partnerskie miały charakter szkoleń warsztatowych na temat inteligencji emocjonalnej, coachingu i rodzicielstwa opartego na więzi emocjonalnej. W kraju organizowano seminaria on-line (webinary) i zajęcia warsztaty dla rodziców i wychowawców. Upowszechnianie działań odbywało się głównie poprzez Internet i spotkania środowiskowe. Ewaluacja poprzez informacje zwrotne.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
30 rodziców i 50 wychowawców
W wyjazdach zagranicznych: 
9 rodziców
Produkty
Produkty projektu: 

www.euparenteducation.weebly.com Na stronie projektu są zamieszczone wszystkie materiały, prezentacje, nagrania audio i video z projektu.

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Strona projektu www.euparenteducation.weebly.com jest ogólnodostępna i na bieżąco użytkownicy korzystają z materiałów tam zamieszczonych.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Udział w projekcie i współpraca z partnerami poszerzyła ofertę edukacji rodziców o tematykę inteligencji emocjonalnej. Szkoła dla rodziców i wychowawców zwykle wzbudza zainteresowanie matek i wychowawczyń, a znacznie mniej ojców i wychowawców. Koncepcja inteligencji emocjonalnej jest atrakcyjna dla mężczyzn, bo kojarzy się z profesjonalnym zarządzaniem i sukcesem. Rodzic jest przyjacielem dziecka i menadżerem życia rodzinnego. To zintensyfikowało promocję pozytywnego rodzicielstwa i troskę o równowagę pracy zawodowej i życia rodzinnego.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Uczestnicy treningu umiejętności wychowawczych zwykle na zajęciach mówią o zmianach w ich relacji z dziećmi. Po zajęciach proszą o więcej. „Dzięki warsztatom udało mi się rozwiązać problem agresywnego zachowania u syna. Nawiązałam z nim kontakt i uspokoił się. Martwię się, że między ojcem i synem dialog jest trudny. Mam nadzieję, że mąż także skorzysta z takich zajęć.”

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Projekt wzbogacił ofertę edukacyjną dla rodziców o uczenie się z wykorzystaniem Internetu (seminaria on-line, filmy, materiały). To ułatwia kontakt i nawiązanie partnerstwa w skali europejskiej, aby organizować wspólnie edukację rodziców lub szkolenia dotyczące metody jej prowadzenia w ramach Erasmus+.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„O takich tematach mogłabym rozmawiać cały dzień. Dziękuję!”

„Projekt przekonał mnie, że rodzicielstwo inteligentne emocjonalnie i oparte na więzi uczuciowej rozwiązuje problemy wychowawcze z dziećmi”.

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

Uczestnicy ze wszystkich organizacji partnerskich z uważnością i zaangażowaniem uczestniczyli w spotkaniach projektowych, tworząc wyjątkowy klimat współpracy i przyjaźni.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Dariusz Baran
Data wypełnienia formularza/karty: 
12.01.2016

Learning Groups - We can do it!

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Sztuka, muzyka, kultura
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Umiejętności podstawowe
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Fundacja Wspólnota Nadziei
Więckowice, ul. Ogrodowa 17, 32-082 Bolechowice
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Dorota Wąsik, dorota.wasik@gmail.com
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Fundacji Wspólnota Nadziei to organizacja pożytku publicznego, której misją jest budowanie systemu wsparcia dla dorosłych osób z autyzmem i pokrewnymi zaburzeniami rozwojowymi oraz dla ich rodzin. Głównym elementem tego wsparcia jest Farma Życia w Więckowicach pod Krakowem – inaczej Centrum Nauki i Życia „Farma” – pierwszy w Polsce, specjalistyczny ośrodek łączący funkcje mieszkalne, terapeutyczne, edukacyjne i rekreacyjne. Farma Życia to miejsce, w którym osoby z autyzmem znajdują warunki do samorealizacji i maksymalnego usamodzielnienia, zyskują poczucie własnej wartości i dobrostanu. Miejsce bezpieczne, w którym szanowane są ich prawa.

Farma jest domem dla stałych mieszkańców, a jednocześnie zapewnia szeroki wachlarz aktywności również dla osób mieszkających poza Farmą, które w ciągu dnia dojeżdżają tu na zajęcia i warsztaty. Ośrodek prowadzi programy aktywizacji społecznej i zawodowej, realizuje projekty współpracy – lokalne i międzynarodowe. W tym kontekście, projekty partnerskie Grundtviga są ważnym elementem działań, wpisującym się w całościową wizję wsparcia, zapewnianego przez Fundację dorosłym osobom z autyzmem oraz ich rodzinom.

Na Farmie Życia działa Dzienne Centrum Aktywności, służące kilkudziesięciu osobom dojeżdżającym na Farmę. Głównym zajęciem mieszkańców i uczestników zajęć dziennych jest praca w gospodarstwie rolno–ogrodniczym o charakterze ekologicznym. Na Farmie działa też wiele pracowni: pracownia edukacyjna, pracownia plastyczna – sztuki użytkowej, pracownia ceramiczna, pracownia komputerowo-biurowa oraz pracownie ogrodnicza, stolarska i pralnicza. Niektóre zajęcia odbywają się również poza Farmą (np. staże i praktyki zawodowe w firmach w ramach aktywizacji zawodowej, czy projekty artystyczne realizowane wspólnie z instytucjami kultury – Teatr Łaźnia Nowa, Muzeum Historii Fotografii w Krakowie, MOCAK, i in.).

Ostatnio (w ramach projektu POKL) na Farmie powstało ważne, innowacyjne narzędzie edukacyjne: pierwsza platforma internetowa opracowana specjalnie dla osób z autyzmem i ich otoczenia (złożona z dwóch komplementarnych stron internetowych: www.KrainaOZA.pl oraz www.KrainaOZA.org).

Tytuł projektu: 
Learning Groups - We can do it!
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2012-1-PL1-GRU06-28037 1
Lata realizacji: 
2012 - 2014
Kraje uczestniczące: 
Polska
Węgry
Niemcy
Francja
Turcja
Cele projektu: 

Partnerstwo postawiło sobie za cel rozwijanie i wspieranie:

  • umiejętności komunikacyjnych i społecznych w grupie docelowej (osób z niepełnosprawnością, głównie intelektualną);
  • radzenia sobie z wyzwaniami (na przykład, nowymi, nieznanymi sytuacjami);
  • odkrywania i podążania za indywidualnymi talentami i zainteresowaniami, poprzez edukację nieformalną;
  • uczenia się w grupie rówieśniczej;
  • kreatywności -- prowadzącej do poczucia osiągnięcia, sprawczości;
  • zastosowania narzędzi informatycznych;
  • budowania poczucia własnej wartości, otwarcia się na nowe możliwości;
  • upominania się o swoje prawa, czynnego udziału w społeczności lokalnej (w tym, autoprezentacji);
  • wolontariatu osób z niepełnosprawnością intelektualną.

Partnerstwo sformułowało następujące cele szczegółowe:

  1. Określenie i rozwijanie metod pracy grup ("Learning Groups"), które pozwoliły by na rozwój potencjału ich członków, zwłaszcza w zakresie umiejętności komunikacji, umiejętności społecznych, oraz rozwoju osobistego osób z niepełnosprawnością intelektualną.
  2. Określenie, stworzenie i przeprowadzenie lokalnych programów działań (w kontekście instytucji).
  3. Zaangażowanie Słuchaczy na wszystkich etapach projektu.
  4. Podnoszenie świadomości społecznej -- osób z niepełnosprawnością, ich otoczenia (zwłaszcza społeczności lokalnej) na temat barier, przed jakimi stają Słuchacze, przezwyciężenia tych barier - oraz pokazanie, w pozytywny sposób, co umieją i potrafią ("WE CAN").
  5. Międzynarodowa wymiana doświadczeń, tworzenie synergii działań, identyfikacja i transfer najlepszych praktyk w dziedzinie edukacji nieformalnej.
  6. Dokumentacja i monitorowanie procesu Partnerstwa za pomocą narzędzi informatycznych ("Learning Groups' Chronicles").
  7. Zapewnienie trwałości i upowszechnienia rezultatów projektu -- promocja podczas wydarzeń otwartych, a także za pomocą wydanej broszury elektronicznej "Learning Groups: We Can Do It! Project Book from A to Z".
Obszary tematyczne: 
  • Kompetencje społeczne i obywatelskie
  • Świadomość i ekspresja kulturowa
  • Kompetencje informatyczne
Grupa docelowa słuchaczy: 

Osoby z niepełnosprawnością, przede wszystkim intelektualną. W przypadku organizacji polskiej: osoby z autyzmem.

Jakie były początki projektu: 

Projekt powstał z inicjatywy Fundacji Wspólnota Nadziei, w oparciu o doświadczenia wcześniejszych międzynarodowych projektów partnerskich, w których Fundacja uczestniczyła. Partnerów poszukiwano częściowo wśród organizacji już nam znanych (z poprzednich projektów partnerskich, a także z seminariów kontaktowych Grundtviga), o podobnej filozofii działania, mających zbliżone grupy docelowe i zakres zainteresowań.

Krótki opis przebiegu projektu: 
  • Październik 2012: Pierwsze spotkanie projektowe w Polsce (Kraków i Więckowice). Dyskusja i ustalenia dot. celów i działań projektu, „kodeksu współpracy”, zasad komunikacji i monitorowana postępów, harmonogramu. Prezentacja dobrych praktyk Farmy Życia /wizyta studyjna. Czynny udział Słuchaczy z Polski w roli gospodarzy (gośćmi byli pracownicy/koordynatorzy z instytucji partnerskich).
  • Marzec 2013: Spotkanie projektowe w Turcji, połączone z wizytą studyjną i warsztatami (terapia poprzez sztukę), udziałem w przedstawieniu teatralnym, wycieczką edukacyjną. Czynny udział Słuchaczy.
  • Czerwiec 2013: Spotkanie projektowe we Francji (duże wydarzenie woluntarystyczne i upowszechniające, wizyty studyjne, warsztaty integracyjne i „uspołeczniające”, wymiana dobrych praktyk, spotkanie koordynacyjne, udział w filmie dokumentalnym). Czynny udział Słuchaczy.
  • Wrzesień 2013: Spotkanie projektowe na Węgrzech (wydarzenie w społeczności lokalnej: tradycyjne obchody Dnia Św. Michała, wizyty studyjne, warsztaty i spotkania integracyjne, wymiana dobrych praktyk, koordynacja). Czynny udział Słuchaczy.
  • Kwiecień 2014: Spotkanie koordynacyjne w Niemczech (wizyta studyjna, wymiana dobrych praktyk, planowanie końcowej fazy projektu i pracy nad Project Book).
  • Czerwiec 2014: Końcowe spotkanie projektu w Polsce (połączone z warsztatami artystycznymi i integracyjnymi: fotografia, teatr -- oraz otwartym „piknikiem” integracyjnym na Farmie Życia; koordynacja i praca nad produktem finalnym). Czynny udział Słuchaczy.
  • Działania lokalne w Polsce przez cały czas trwania projektu: Cykl spotkań i warsztatów tematycznych w ramach lokalnych „Learning Groups” (m.in. grupa muzyczna, grupa teatralna, grupa plastyczna). Działania we współpracy z innymi instytucjami lokalnymi: m.in. z Bankiem Żywności, MOCAK-iem, Muzeum Historii Fotografii w Krakowie, Teatrem Łaźnia Nowa. Zajęcia cykliczne, średnio raz w miesiącu (bardziej lub mniej skoncentrowane, w zależności od specyfiki grupy). Czynny udział Słuchaczy.
  • Działania lokalne w Polsce przez cały czas trwania projektu: Warsztaty, spotkania i wycieczki edukacyjne (trening umiejętności społecznych) -- Kraków i okolice. Działania powtarzalne, przez cały czas trwania projektu (1-2 razy w miesiącu). Czynny udział Słuchaczy.
  • Działania upowszechniające: Prezentacje (m.in. na międzynarodowym Kongresie Autyzmu i na konferencjach branżowych w Polsce; prezentacje i spotkania z Rodzicami i ze społecznością lokalną – w ramach Dni Otwartych i pikniku na Farmie Życia a także spotkań tematycznych; profil i grupa na portalu społecznościowym Facebook; film dokumentalny z akcji wolontariatu w Bretanii; końcowa publikacja elektroniczna (pdf) pt. „WE CAN DO IT. Project Book from A to Z”.
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
70
W wyjazdach zagranicznych: 
20
Produkty
Produkty projektu: 
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Wszystkie powyższe produkty były upowszechniane i wykorzystywane po zakończeniu produktu (na konferencjach branżowych, prezentacjach dla rodziców i otoczenia osób z autyzmem, dla samych zainteresowanych). Fragmenty wykorzystano również jako jeden z przykładów dobrych praktyk włączenia i aktywizacji społecznej i zawodowej w ramach projektu portalu Kraina OZA (www.KrainaOZA.pl oraz www.KrainaOZA.org).

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Pracownicy Fundacji (terapeuci, trenerzy i asystenci wspierający osób z autyzmem), będący jednocześnie Słuchaczami projektu, nabyli wiele cennych umiejętności - poprzez obserwację działań w instytucjach partnerskich (oraz czynny udział w tych działaniach); wymianę doświadczeń pedagogicznych z kolegami i koleżankami po fachu z innych ośrodków.

Wiele z obserwacji i informacji, jakie w ten sposób pozyskali zainspirowało ich do wprowadzenia nowych elementów w codziennej pracy, a więc miało ogromne znaczenie motywacyjne.

Poprzez własną pracę i doświadczenie w projekcie pracownicy zdobyli zupełnie nową umiejętność: przygotowania osób z autyzmem do podróży zagranicznej oraz opieki i współpracy z osobami z autyzmem podczas takiej podróży. Zwracają również uwagę na fakt, że taki model pracy z osobami z autyzmem (w nowej sytuacji, w podróży, 24 godziny na dobę) pozwala lepiej poznać te osoby i ich potrzeby oraz skuteczniej pracować z nimi w przyszłości.

Kontakty z partnerami zagranicznymi zainspirowały pracowników Fundacji i zmotywowały do podnoszenia umiejętności językowych i przełamywania barier kulturowych. Dla wielu z nich było to ważne doświadczenie życiowe (pierwsza odległa podróż, pierwszy lot samolotem, pierwsze zetknięcie z inną kulturą).

Ponadto udział w działaniach projektu, zwłaszcza w mobilnościach, przyczynił się do poprawy i wzmocnienia relacji zawodowych i międzyludzkich w grupach pracowniczych, działając jak najlepszy możliwy "team building".

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Projekt miał niezwykle pozytywny i budujący wpływ na Słuchaczy, zwłaszcza dorosłe osoby z autyzmem biorące udział w międzynarodowych działaniach projektu. W sposób widoczny przyczynił się do zwiększenia ich poczucia własnej wartości i wiary w siebie - wręcz dumy z aktywnego udziału w projekcie, przełamania obaw i trudności (w wielu przypadkach była to pierwsza w życiu podróż za granicę, pierwszy lot samolotem, znalezienie się w zupełnie nowej, nieznanej sytuacji, co dla osób z autyzmem jest niezwykle trudne, stresujące, często wręcz paraliżujące).

Przełamywanie obaw, przekonanie się (w duchu projektu), że MOGĄ, POTRAFIĄ, RADZĄ SOBIE (WE CAN) wywoływało poczucie osiągnięcia, sukcesu, a także uprawomocnienia. W rezultacie obserwujemy zmiany w zachowaniu i w pewności siebie, w auto-percepcji. Uczestnicy tego typu wyjazdów wchodzą w nowe role i podejmują nowe wyzwania: uciekając od definicji „autystyka”, „osoby niepełnosprawnej” a znajdując dla siebie nową definicję: „podróżnika”, „ogrodnika”, „kucharza”, „artysty”, „żeglarza”, „aktora” itd. (to wszystko z inspiracji działań projektu, w których brali udział).

Poznawanie innych kultur było dla Słuchaczy fascynującym doświadczeniem: zwiedzali z zainteresowaniem kraje partnerskie (często realizując swoje marzenia, podążając za specjalnymi, osobistymi i zawodowymi zainteresowaniami), „przełamywali się” w kontaktach społecznych (które dla osób z autyzmem stanowią szczególna trudność), a także odważnie doświadczali lokalnej kultury i kosztowali lokalnych przysmaków (te z pozoru „banalne” czynności stanowiły dla nich wielką przygodę).

Wielu spośród Słuchaczy (osób z autyzmem) nauczyło się przed wyjazdem kilku zwrotów po angielsku (i w innych językach partnerstwa), aby móc lepiej komunikować się z partnerami zagranicznymi. Stanowiło to dla nich powód do dumy, dając poczucie osiągnięcia znacznego, osobistego sukcesu. 

Rodzice osób z autyzmem także współpracowali w realizacji projektu (będąc również jego Słuchaczami); wnieśli cenny wkład do działań lokalnych (zwłaszcza imprez okolicznościowych i integracyjnych) oraz międzynarodowych (troje rodziców wzięło udział w wyjeździe do Miszkolca w charakterze słuchaczy). Wszyscy Rodzice byli ogromnie zbudowani sukcesami podróżnymi i zwiększoną samodzielnością swoich dorosłych dzieci z autyzmem, i byli z nich dumni.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Rezultaty i produkty Projektu z pewnością będą wykorzystywane przez kadrę Fundacji Wspólnota Nadziei.

Fundacja oraz jej lokalni partnerzy już wykorzystują i/lub planują w najbliższym czasie wykorzystać rezultaty projektu. Zainspirowani przykładami dobrych praktyk zaobserwowanymi u Partnerów, wiele z nich już wprowadziliśmy, albo wprowadzimy na własnym gruncie (m.in. projekty wolontariatu lokalnego oraz szeroka współpraca z instytucjami kultury, z inspiracji działaniami partnera francuskiego; terapia poprzez sztukę z inspiracji partnera tureckiego; metody pracy w gospodarstwie ekologicznym, zwłaszcza hodowla zwierząt i domowa produkcja serów, z inspiracji partnera węgierskiego itp.) Podobne procesy obserwujemy u innych partnerów międzynarodowych (zwłaszcza partner francuski i turecki podejmują próbę transferu dobrych praktyk na dużą skalę; partnerzy węgierski i niemiecki również).

Nie tylko na poziomie instytucjonalnym, ale także na poziomie zespołu współpracowników i na poziomie osobistym -- dla każdego uczestnika indywidualnie, czy to Słuchacza, czy pracownika -- udział w projekcie był wzbogacający (pod względem intelektualnym, społecznym, zawodowym, itd.), co już teraz procentuje i będzie nadal procentować w codziennej pracy.

Dobre praktyki wypracowane lub tylko prezentowane podczas projektu zostały szeroko opisane w końcowym produkcie „Learning Groups: WE CAN DO IT. Project Book from A to Z”, a także pokazane w filmie dokumentalnym nakręconym podczas spotkania projektowego w Bretanii, we Francji („Learning Group: WE CAN”). Są to bardzo bogate materiały, które staramy się jak najszerzej udostępniać (wewnątrz naszej organizacji, w naszej sieci partnerów lokalnych, w kontekście regionalnym, krajowym i międzynarodowym, również za pomocą internetu, w tym bazy danych EST) -- mamy nadzieję, że z rezultatów tych skorzystają nie tylko partnerzy projektu, ale wiele innych osób i instytucji; wierzymy, że materiały te będą dla nich przydatne i inspirujące.

Przede wszystkim jednak mamy głębokie przekonanie, że -- najbardziej istotny – „miękki” rezultat produktu, czyli zbudowanie u Słuchaczy poczucia własnej wartości, wiary w siebie i w swoje możliwości, dumy z własnych osiągnięć, a także auto-motywacji, będzie procentował jeszcze bardzo długo. Wykorzystanie tych rezultatów jest już widoczne dla osób z otoczenia Słuchaczy (terapeutów, Rodziców itd.) Dla wielu Słuchaczy, zwłaszcza osób z autyzmem, a także pracowników organizacji pozarządowej, jaką jest Fundacja, uczestnictwo w projekcie Grundtvig stanowiło wielką życiową przygodę i ważny etap rozwoju osobistego i zawodowego.

Rezultaty projektu wskazują też kierunki dalszej pracy, zarówno dla Fundacji, jak dla szerszego Partnerstwa (formalnych partnerów międzynarodowych i nieformalnej sieci partnerów lokalnych) -- wskazują na potrzebę dalszej pracy nad zwiększaniem samodzielności i otwieraniem świata możliwości przed osobami z autyzmem i niepełnosprawnością intelektualną.

Bardzo ważnym elementem tej pracy jest wspieranie i przygotowywanie tego świata -- całego „otoczenia” -- na kontakt i współpracę z osobami z niepełnosprawnością -- i w tym aspekcie wypracowane w projekcie rezultaty i materiały mogą być bardzo pomocne.  To wspieranie i przygotowywanie jest konieczne, aby stworzyć bardziej przyjazną, otwartą i włączającą społeczność, którą osoby z niepełnosprawnością intelektualną pragną współtworzyć i wzbogacać jako jej pełnoprawni członkowie.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

Ucieszyłem się na wiadomość o wyjeździe do Turcji. Myślałem o kolegach i znajomych, którzy przyjadą na spotkanie z innych krajów. Do Turcji leciałem samolotem. W Ankarze stolicy Turcji zwiedzaliśmy muzeum Atatürka  oraz świątynię HATTUSA. Przeszedłem  przez dwie historyczne bramy: Królewską i Lwa. Poznałem miłych ludzi. Pierwszy raz w życiu spotkałem się z kulturą Wschodu. Dobrze wspominam pobyt Turcji oglądając zdjęcia i pamiątki tj. koszulkę z napisem Ankara oraz kamienne figurki. [Słuchacz – osoba z autyzmem].

Propozycja udziału w projekcie i wyjeździe na Węgry mile mnie zaskoczyła. Zaskoczyła, ponieważ ja od 30-tu lat bardzo rzadko miałam okazję przebywać poza domem bez mojego autystycznego syna, który wymaga nieustannej uwagi i interwencji manualnej. Oczywiście perspektywa uwolnienia się od tej „smyczy” na kilka dni wydała mi się bardzo ekscytująca. Pobyt na Węgrzech stał się dla mnie przygodą, do której stale wracam we wspomnieniach. […]Po raz pierwszy również znalazłam się na międzynarodowej konferencji na tak wielką skalę. […] Najciekawszy dla mnie był pobyt na farmie w Miszkolcu, którą zwiedzaliśmy w kolejnych dniach. Mieszkają tam osoby dorosłe z upośledzeniem umysłowym, autyzmem i innymi poważnymi problemami. Zwróciłam uwagę na miłą, domową atmosferę. […]Zaimponowała mi działalność gospodarcza prowadzona na terenie farmy. Produkowane tam kozie sery są sprzedawane w mieście! [Słuchacz – rodzic osoby z autyzmem].

Kuchnia to moje ulubione miejsce w domu, jego „serce”. Kuchnia w znaczeniu dosłownym, ale także metaforycznym: to miejsce, gdzie wytwarza się coś z określonych składników, według własnych niepowtarzalnych przepisów, stwarzając jedyny w swoim rodzaju rezultat. Partnerzy w tym projekcie zaprosili siebie nawzajem do swoich „kuchni” – i podzielili się swoimi „sekretami”, pokazali od kuchni, jak się u nich różne rzeczy robi. Również w tym dosłownym sensie zwiedzaliśmy kuchnie: supernowoczesną Cuisine Centrale organizacji Les Papillons Blancs de Finisterre, w której urządzenia, maszyny i sposoby pracy dostosowane są do potrzeb komunikacyjnych osób z niepełnosprawnością intelektualną. Naszym przewodnikiem i gospodarzem był jeden z pracowników, Patrick. Na Farmie Barathegyi w Miszkolcu, prowadzonej przez osoby z autyzmem, zobaczyliśmy prowadzoną na małą skalę produkcję ekologicznych kozich serów. Każdy z tych „przepisów” był zupełnie inny, ale oba zrobiły na nas ogromne wrażenie i dały inspirację do naśladowania. [pracownik Fundacji].

Osobiście dla mnie, wyjazd był bardzo ważny poznawczo, owocny w spotkania/interakcje zarówno z osobami niepełnosprawnymi jak i profesjonalistami oraz rodzicami, pełen doznań związanych z poznawaniem innej bogatej i ciekawej kultury. […] Zapoznaliśmy się z przykładami dobrych praktyk w doskonałych węgierskich ośrodkach, mogących być wzorem i inspiracją dla analogicznych miejsc w Polsce. Wiele zaobserwowanych rozwiązań można, jak sądzę w dość prosty i „bezkosztowy” sposób przenieść w polskie realia. Taki właśnie transfer dobrych praktyk, poznawanie innych ludzi, wspólne przebywanie z osobami niepełnosprawnymi, podróżowanie, zwiedzanie, uczestniczenie w obradach kongresu i zajęciach w węgierskich placówkach i ośrodkach, udział w wycieczkach i posiłkach tworzy więzi, kształtuje empatię, zrozumienie, tolerancję jest ważnym elementem integracyjnym, ma niezaprzeczalny aspekt poznawczy, wpływa na emocjonalne - życzliwe zaangażowanie. Myślę że takie są również zamierzone cele projektu. Cały wyjazd był dla mnie doświadczeniem wszechstronnie rozwijającym także w czysto ludzkim sensie tego słowa, Bycie razem wymaga uwagi, cierpliwości, empatii, zrozumienia - które to ze względu na pośpiech, wymóg efektywności, funkcjonalnej wydajności i nieustającego pragmatyzmu działań - przychodzą mi z coraz większą trudnością. [pracownik Fundacji].

Kiedy wspominam ten nasz wyjazd do Francji, jedna myśl szczególnie mi się nasuwa. Ta podróż była trudna a zarazem ekscytująca. Jedni z nas pierwszy raz lecieli samolotem a oprócz tego mieli opiekować się osobami z autyzmem. Wyprawa do Bretanii była wyzwaniem pełnym nowych doświadczeń i pięknie spędzonego czasu. Jednak my jako ekipa spisaliśmy się znakomicie. Od samego początku było wiadomo, że możemy na siebie liczyć w trudnych chwilach. Wsparcie było zawsze! Jako grupa opiekunów zjednoczyliśmy się. Udzieliło się to również naszym podopiecznym, którzy sami z własnej inicjatywy pomagali sobie nawzajem. To był piękny czas.

Jestem pewna że esencją naszego wyjazdu była nauka wzajemnej współpracy w grupie. Trwa to nadal na naszych wspólnych dyżurach. [pracownik Fundacji].

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

--

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Dorota Wąsik
Data wypełnienia formularza/karty: 
01.03.2015

Connecting generation

Tematyka działań: 
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Języki obce
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Uniwersytet Trzeciego Wieku w Białymstoku
ul. M. Skłodowskiej-Curie 14, 15-097 Białystok
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Danuta Sajur, danutasajur@wp.pl, +48608254345
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Uniwersytet Trzeciego Wieku w Białymstoku jest stowarzyszeniem pożytku publicznego, którego podstawową działalnością jest nieformalna edukacja seniorów.  Grupa docelowa słuchaczy to seniorzy 50+.Tematyka i metody pracy edukacyjnej naszego Uniwersytetu są następujące:

Wykłady obligatoryjne dla około 600 seniorów, z różnych dziedzin wiedzy,  prowadzone są przez wykładowców wyższych uczelni. Tematyka wykładów jest zróżnicowana. Dotyczy zdrowia, historii, turystyki, muzykologii, religii, geografii, medycyny, prawa, itd. z uwzględnieniem  sytuacji ludzi starszych i wielu innych dziedzin  i wszelkich innych w zależności od zainteresowania słuchaczy UTW.

Wykłady fakultatywne odbywają się w: Muzeum Podlaskim, Muzeum Historycznym, Muzeum Wojska, Muzeum Rzeźby im Alfonsa Karnego,   Muzeum Przyrodniczym im. Profesora  Andrzeja Myrchy  w Uniwersytecie Muzycznym im. F. Chopina.

Prowadzone są lektoraty języka angielskiego, niemieckiego, francuskiego, rosyjskiego i esperanta. W zależności od posiadanych środków  prowadzone są kursy komputerowe.

Dodatkowe zajęcia prowadzone są w wielu sekcjach zainteresowań jak np. historycznej, malarskiej, haftu, teatralnej, brydża, tańca, w chórze, w sekcji „O Uśmiech Seniora”, fotograficzno-filmowej, turystycznych, żeglarskiej, gimnastycznych, redakcji gazetki „Zawsze Młodzi”, itd.

Tytuł projektu: 
Connecting generation
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2012-1-IT2-GRU06-37059 6
Lata realizacji: 
2012 - 2014
Kraje uczestniczące: 
Włochy
Wlk. Brytania
Węgry
Grecja
Polska
Turcja
Słowenia
Włochy
Rumunia
Cele projektu: 

Projekt miał 2 nadrzędne cele:

  • Wzmocnienie Europejskich sieci nauczania, które przyczynią się do konsolidacji Europy jako społeczeństwa wiedzy i pokojowego i socjalnego wspólnego regionu.
  • Zwiększenie  świadomości  i znalezienie odpowiednich, konkretnych i wymiernych odpowiedzi odnośnie nadchodzących zmian w aktywnym starzeniu się.

Wszystkie cele międzynarodowego partnerskiego projektu CONGENIAL zostały zrealizowane.

Celem pośrednim było stworzenie w lokalnych społecznościach, w których funkcjonują partnerzy projektu, platformy do wspólnej, formalnej i nie formalnej międzypokoleniowej i międzynarodowej wzajemnej edukacji i przekazywania wiedzy, wspólnej płaszczyzny do wzajemnego międzypokoleniowego zrozumienia się ale i dla społecznej aktywności, która prowadziła do lepszego współżycia seniorów i młodszych pokoleń.  Celem było również tworzenie i transfer wiedzy, metod i dobrej praktyki dla edukacji społeczności seniorskiej i międzypokoleniowej nauki poprzez poznawanie tych praktyk od naszych partnerów podczas międzynarodowych spotkań partnerskich.

Specyficznym celem był rozwój innowacyjnych metod aby polepszyć  komunikację pomiędzy pokoleniami i tworzyć możliwości do wzajemnego przekazywania wiedzy pomiędzy starszą i młodszą generacją bazując na poznanych tą drogą dobrych praktykach stosowanych w organizacjach partnerskich.  Faktycznie poznaliśmy kilka  innowacyjnych metod komunikacji międzypokoleniowej.

Jak ważne cele realizowaliśmy w tym projekcie świadczy fakt dużego zainteresowania  się tym projektem przez białostockie media lokalne. 5 artykułów na temat naszej działalności projektowej napisano w wielonakładowym piśmie regionalnym "Kurier Podlaski" oraz stworzono 20 minutowy reportaż o naszym projekcie w Radiu Białystok.

Obszary tematyczne: 

Międzypokoleniowe integracyjne zadania realizowane przez poszczególnych partnerów projektu oraz spotkania partnerskie organizowane w ramach projektu CONGENIAL przyczyniły się do tego, iż poczuliśmy się zintegrowani ze społecznością Europy i Turcji.

Żyjemy w świecie globalnym, w którym często zapomina sie o człowieku, o jego potrzebach i prawach. Dlatego coraz bardziej potrzebujemy funkcjonować według zasad  praw człowieka zwłaszcza Europejskiej Karty Praw Człowieka. W projekcie współpracowało 9 partnerów z 8 krajów. Każdy z tych partnerów realizował inne zadania i spotykał się z różnymi międzypokoleniowymi problemami w społecznościach lokalnych. Poznawaliśmy te problemy podczas międzynarodowych projektowych spotkań, widzieliśmy jak nasi partnerzy realizują międzypokoleniowe zadania integracyjne i jak pokonują różne problemy i trudności z tym związane. Doszliśmy do wniosku, że  te same zasady, reguły a nawet metody integracji międzypokoleniowej mogą i powinny być stosowane  na poziomie globalnym, państwowym i lokalnym. Wypracowaliśmy wspólnie innowacyjne metody współpracy międzypokoleniowej, które mogą i na pewno będą stosowane w organizacjach partnerów.

Europa jest dla młodych i starych, jest dla wszystkich. Ale powinna być ciągłość kulturowa i historyczna pomiędzy pokoleniami. I to staraliśmy się stosować w ciągu 2 lat funkcjonowania projektu. Na przykład, na międzypokoleniowym spotkaniu we Włoszech wydyskutowano wniosek, że jest potrzeba opracowania w Europie wspólnych obiektywnych podręczników historii, w których zdarzenia historyczne będą przedstawiane w obiektywny sposób, przekazując punkty widzenia różnych stron (krajów) tych zdarzeń.

Nauka języka angielskiego i praktyczna możliwość komunikowania się w tym języku przyczyniła się do tego, że seniorzy UTW w Białymstoku, uczestnicy projektu,  nabrali pewności siebie, pozyskali możliwość wykorzystania swoich językowych umiejętności do dalszej integracji międzynarodowej i międzypokoleniowej.

Okazało się, że dzięki nauce angielskiego polscy seniorzy rozumieli się nawzajem w kontaktach bezpośrednich z uczestnikami projektu z innych krajów. Tym bardziej to należy docenić gdyż wielu seniorów UTW nigdy by się nie zaangażowało w naukę języka angielskiego gdyby nie motywacja wynikająca z faktu uczestniczenia w tym projekcie.

Nasi uczestnicy projektu mieli możliwość nauki technologii informatycznych, nauczyli się tworzyć filmy, komputerowe prezentacje, korespondować i rozmawiać przez Internet, wymieniać przez Internet zdjęcia i informacje ze spotkań międzynarodowych. W ten sposób zostały stworzone im możliwości do poznawania nowych krajów i ludzi. Zawiązano przyjaźnie i kontakty międzypokoleniowe i międzynarodowe. Niektóre polskie uczestniczki projektu cały czas utrzymują e-mailowy kontakt z uczestnikami projektu z innych krajów. Inna nasza uczestniczka projektu samodzielnie przygotowała edycję wydanych książek i broszur, inne dwie przygotowały prezentację multimedialną w Power Point i to po angielsku, samodzielnie przygotowaliśmy na komputerze projekty zaproszeń, świadectw i baneru. Nauczyliśmy się przez Internet zakupywać bilety lotnicze i rezerwować hotele. Może to dla innych jest normalne ale my mówimy o seniorach, z których wielu po raz pierwszy, dopiero w trakcie uczestniczenia w tym projekcie zaczęło się uczyć angielskiego i korzystać z komputerów.

Podczas trwania projektu seniorzy, uczestnicy projektu mieli ogromną ilość spotkań międzypokoleniowych, na których realizowano naukę międzypokoleniową i wymianę kulturową realizując między innymi w ten sposób kompetencje społeczne i obywatelskie.

Ale najważniejszym się wydaje fakt stworzenia przez seniorów dla potomnych 3 książek wspomnieniowych. 2 z tych książek były tworzone przez 2 lata na stronie internetowej UTW a przekazały naszym potomnym ogromną wiedzę o czasach dzieciństwa, młodości i dojrzałego życia seniorów UTW.

Grupa docelowa słuchaczy: 

Słuchaczami projektu zarówno w organizacjach partnerów jak i w organizacji polskiej były różne pokolenia; dzieci, młodzież, dorośli, seniorzy.

Jakie były początki projektu: 

Grupa partnerska zawiązała się w trakcie seminarium kontaktowego na Sardynii w roku 2012. Na początku było 7 partnerów. Koordynator projektu z Włoch Gilda Esposito dobrała  jeszcze do grupy organizację z Rumunii i z Włoch. W efekcie w projekcie było 9 partnerów;  z Włoch – 2 organizacje, oraz po jednym partnerze z  Grecji, Węgier, Wlk. Brytanii, Słowenii, Polski, Rumunii  i Turcji. Prace nad wnioskiem aplikacyjnym  zaczęliśmy już w listopadzie 2012.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Międzynarodowe spotkania projektowe odbyły się we wszystkich krajach partnerów ale zgodnie z projektem obowiązkowe były na Węgrzech, w Słowenii i w Polsce. Grupa polska uczestniczyła w spotkaniach na Węgrzech, w Turcji, Słowenii, Włoszech i Grecji

Aktywność własna.

W obszarze pracy własnej grupy uczestników projektu z UTW od samego początku: przeprowadzono 2 kursy językowe, kurs komputerowy,  zorganizowano 29 spotkań z dziećmi i młodzieżą, stworzono stronę internetową, napisano 14 artykułów, zorganizowano międzynarodowe spotkanie projektowe w Białymstoku oraz wystawę malarską i hafciarską podczas tego spotkania, napisano 3 książki wspomnieniowe wykorzystując do tego stronę internetową projektu,  przygotowano wspólnie z dziećmi spektakl „Hello Europe”, zorganizowano międzynarodowy, międzypokoleniowy piknik  i wiele innych zadań (patrz: produkty finalne).

Międzynarodowe spotkania partnerskie.

Natomiast międzynarodowe spotkania projektowe, w których uczestniczyła grupa polska miały następujący przebieg.

Węgry (uczestniczyły 2 osoby staff’u).

W pierwszym międzynarodowym spotkaniu organizacyjnym w Budapeszcie wzięli udział wszyscy koordynatorzy z osobami wspomagającymi. Ze strony naszej organizacji w spotkaniu tym wzięła udział koordynator Danuta Sajur i Helena Łukaszewicz. Na spotkaniu tym uzgodniono nowy plan spotkań i zadań gdyż do projektu doszły 2 nowe organizacje. Ustalono wszystkie szczegóły współpracy,  zasady realizacji poszczególnych zadań, podział tych zadań pomiędzy partnerów oraz sposób rozliczania kosztów, sposób komunikowania się, itd..

Turcja ( uczestniczyło 4 słuchaczy i 1 osoba staff’u).

Spotkanie było przygotowane fachowo i było bardzo owocne. Poznaliśmy system edukacyjny funkcjonujący w Turcji w obszarze edukacji grup mniej uprzywilejowanych a zwłaszcza niepełnosprawnych osób, młodych  kobiet i dzieci oraz systemy wspomagania społecznego tych grup.

W miasteczku Bolwadin, w Lokalnym Ośrodku Aktywizacji Niepełnosprawnych, uczestniczyliśmy w tworzeniu rękodzieł w postaci kolorowych, imitujących kwiaty klamerek do włosów z filcu. Warsztaty artystyczne w filcu, które są tam prowadzone z niepełnosprawnymi grupami osób, przyczyniają sie do wyzwalania aktywności społecznej i ucieczki od samotności.

W następnych dniach zwiedzaliśmy szkołę zawodową gdzie uczono młodzież wielu zawodów, w tym młode dziewczyny z tradycyjnych domów, wykonywania różnych zawodów np. związanych z szyciem i haftowaniem. Oglądaliśmy pięknie wyposażone gabinety przygotowujące młodzież do różnych innych zawodów. Kształci się tu informatyków, fotografików, grafików, fryzjerów, plastyków. itd..

W tym samym budynku było przedszkole, gdzie maluszki ubrane w stroje ludowe zaprezentowały nam piękne tańce tureckie, a na pamiątkę obdarowały nas swoimi malunkami. Rozmawialiśmy z dyrekcją i nauczycielami na tematy integracji międzypokoleniowej w Turcji.

Następnie oglądałyśmy centrum szkolenia dorosłych, gdzie młodsze i starsze kobiety uczyły się szycia i wyszywania. Najbardziej nas urzekły stroje, jakie są przygotowywane na ceremonię zaślubin dla panny młodej.  Obejrzałyśmy też pracownie plastyczne. Podziwiałyśmy wykonane przez młode uczennice piękne mozaiki i artystycznie wykonane rękodzieła.

Następnego dnia pojechaliśmy do miejscowości Erkman. Tutaj w szkole przywitała nas  grupa dzieci z uboższych rodzin w wieku około 8 – 9 lat, która zaczynała poznawać język angielski. Uczniowie byli bardzo przejęci rolą, pytali nas o imiona i mówili, że miło im ze nas widzą (oczywiście po angielsku). Widać było jak bardzo to spotkanie przeżywali.

Następnie mieliśmy spotkanie w Village Room z najstarszymi mieszkańcami tej miejscowości. Była to niewielka sala z piecem i rurą do komina pośrodku, gdzie spotykają się różne pokolenia. Piją tutaj herbatę, czytają, śpiewają, tańczą i prowadzą rozmowy. Naprzeciwko znajdował się meczet, gdzie mogliśmy zobaczyć modlących się mężczyzn i wyjaśniono nam szczegóły tego obrzędu.

Mieliśmy również możliwość obejrzenia pięknej prywatnej szkoły z fantastycznym wyposażeniem i szerokimi możliwościami edukacyjnymi.

Z Erkman pojechaliśmy do Afyon by zwiedzić Meczet Mevlevi. Tutaj wysłuchaliśmy historii Meczetu i grobów, które się tam znajdują (kobiety musiały przed wejściem założyć chusty). Zobaczyliśmy warsztaty artystycznego rzemiosła.

Następnie zwiedziliśmy muzeum, gdzie kustosz opowiedział nam o życiu i obyczajach Derwiszów. Na zakończenie zagrał nam turecką melodię na instrumencie a mały chłopiec próbował zatańczyć rytualny taniec Derwisza. Taniec ten fachowo zaprezentował nam później specjalista w tej dziedzinie.

Słowenia ( uczestniczyło 3 słuchaczy i 2 osób staff’u):

W Słowenii, odbyło się bardzo ważne spotkanie partnerskie w ramach projektu Congenial. Spotkanie to było zaplanowane jako sprawozdawcze, z połowy realizacji tego projektu. W spotkaniu tym, z racji jego rangi, uczestniczyli przedstawiciele wszystkich partnerów. Przypomniano kluczowe hasła, wokół których skupiły się prace prowadzone w poszczególnych krajach partnerskich i rodzaje prowadzonych działań międzypokoleniowych. Przeanalizowano wykonane prace projektowe, wypunktowano niedociągnięcia oraz przedstawiono przyszłe zadania. Każdy z partnerów projektu przedstawił swoje dokonania. Uczestnicy zapoznali się z prezentacją przedstawioną przez dr Petera Beltrama z Lublany na temat edukacji dorosłych w Słowenii i obejrzeli 2 filmy.

Następnego dnia uczestniczyliśmy w  prezentacji lokalnego programu młodych przewodników turystycznych. Dla tych młodych ludzi był to sprawdzian wiedzy, który przygotowali specjalnie dla naszej grupy projektowej, sprawdzian umiejętności posługiwania się językiem angielskim i jednocześnie egzamin uprawniający ich do pracy w zawodzie przewodnika turystycznego. Zapoznali nas  z historią miasteczka, tradycjami i tradycyjnymi lokalnymi wyrobami. Byliśmy w multimedialnym muzeum przyrodniczym.

U partnera słoweńskiego zapoznaliśmy się również z międzypokoleniową współpracą w obszarze poznawania roślin leczniczych i wykorzystywania ich w lecznictwie i w żywieniu. Wiedzę tę młodszemu pokoleniu przekazywał senior- zielarz, który w tym specjalizuje się. Młodzi, słoweńscy uczestnicy projektu przygotowali na ten temat poradnik w postaci informatycznej i broszurowej.

Odwiedziliśmy Muzeum Miejskie w Tolminie znajdujące się w rezydencji Coronini z drugiej połowy XVIII wieku. Posiada ono bogate zbiory dokumentujące dziedzictwo kulturowe i historię regionu oraz nietypowe prezentacje zasobów muzealnych. W muzeum powitała nas dyrektor muzeum Damjana Cernilogar oraz mer miasteczka Tolmin. Do najciekawszych punktów programu zwiedzania należał pokaz, w którym starsze kobiety prezentowały prace związane z obróbką wełny pozyskiwanej od owiec hodowanych w dolinie Socza. Interesującym był też pokaz, w którym brała udział jedna z uczestniczek projektu „Congenial”. Została ona krok po kroku ubrana w strój damy dworu. Bardzo ciekawa była też ekspozycja dotycząca czasów budowy socjalizmu na terenach byłej Jugosławii, w skład której, miedzy innymi, wchodziła Słowenia. 

Specjalną tradycyjną kuchnię poznaliśmy bardzo wysoko w górach w  agroturystycznym gospodarstwie. A jedno z nietypowych słoweńskich tradycyjnych potraw przygotowała dla nas ponad 90-letnia seniorka

Włochy (uczestniczyło 5 słuchaczy i 2 osób staff’u):

We Włoszech pierwsze oficjalne spotkanie projektowe odbyło się w Pałacu Province, w którym urzęduje prezydent miasta La Spezia. Spotkanie prowadziły Gilda Esposito i Gabriella Peroni oraz Jacopo Bianchi. Przywitały nas bardzo serdecznie 2 przedstawicielki władz miasta w tym Patrizia Bianchetto vice prefetto La Spezia. Następnie koordynatorzy z poszczególnych krajów przedstawili uczestników, swoje kraje i organizacje. Lokalny przewodnik zaprezentował w formie multiumedialnej historię, bogactwo i piękno prowincji La Spezia oraz program Festa della Marineria, w którym potem uczestniczyliśmy. Następnie organizacje z Włoch; Eda Forum i AIDEA przedstawiły multimedialną prezentację swoich organizacji, ich cele oraz zrealizowane zadania i planowane działania w ramach projektu “CONGENIAL”. W dalszej części spotkania dyskutowano głównie na tematy związane z projektem.

W kolejnym dniu  udaliśmy się do Muzeum Marynarki Wojennej „Navale”. W muzeum prowadzone są lekcje i warsztaty dla dzieci i młodzieży ze szkół La Spezia. Celem warsztatów było zwiedzanie wystaw i obejrzenie prezentacji multimedialnej dziejów włoskiej marynarki wojennej. W ten sposób mieliśmy my seniorzy poznać i odczuć to co uczą się młodsze pokolenia tego regionu ale i porównać to z naszymi systemami edukacji.

Kolejne warsztaty uczestników projektu Congenial razem z dziećmi odbyły się w Miejskim Centrum w La Spezia, które prowadziła pani Lilli Cazdone. Na wstępie opowiedziała o miejscu, w którym byliśmy, o dzieciach uczestnikach warsztatów oraz o historii garncarstwa. Obejrzeliśmy wystawę finalnych produktów procesu garncarskiego. Następnie rozdano nam materiały do lepienia, deseczki, farby, pędzle, formy i zabraliśmy się razem z grupą dzieci do tworzenia.

Potem uczestniczyliśmy w spotkaniu z młodzieżą gimnazjum badającą temat uchodźców z Istrii w czasie II wojny światowej. Spotkanie prowadziły koordynator projektu Gilda Esposito oraz Gabriela Peroni, która jest absolwentem tej szkoły a obecnie nauczycielem. Młodzież przygotowała specjalną multimedialną prezentację o uchodźcach z Istrii. Po tej prezentacji  wywiązała się gorąca dyskusja pomiędzy międzynarodowymi uczestnikami spotkania a Włochami o potrzebie obiektywizowania europejskiej historii gdyż jak dotąd nie ma historii, która prezentowałaby w jednym opracowaniu punkty widzenia różnych uczestników zdarzeń historycznych.

Dowiedzieliśmy się, że w ramach tego projektu, u włoskiego partnera, przeprowadzono zajęcia językowe z młodzieżą, na których seniorki przedstawiały tradycyjne regionalne przepisy kulinarne a młodzież tłumaczyła je na kilka języków. Odbyły się również gry teatralne seniorów i młodzieży prowadzone w różnych językach na Marinella.

Polska grupa uczestniczyła w kawiarence językowej prowadzonej przez Jacopo Bianchi.

Zwiedzaliśmy miejscowości "4 terra" wpisane na listę UNESCO zabytków ludzkości.

Grecja ( uczestniczyło 8 słuchaczy i 2 osób staffu):

Najpierw spotkaliśmy  się z członkami klubu Stowarzyszenia Wartości Życia. W klubie podziwiałyśmy występ grupy muzycznej seniorów i młodzieży. Śpiewane piosenki i aranżowane scenki ukazały istotne zdarzenia w życiu człowieka, podkreślające ich wartość moralną – chrzest, ślub; edukacja, służba w wojsku, itd., i uczyły, co w egzystencji ludzkiej jest najważniejsze. Młodzież zapraszała wszystkich do tańca i śpiewania. Wspólny występ starszego i młodszego pokolenia stał się ciekawą realizacją głównej  idei projektu CONGENIAL.

Następnego dnia cała grupa wyjechała do Ermioni. Pierwsze warsztaty to udział w World Cafe. Losowy wybór grupy i możemy na arkuszach papieru czarnymi flamastrami zapisać nasze dokonania w projekcie CONGENIAL. Okazuje się, że polska grupa zrealizowała najwięcej zadań międzypokoleniowych, ponadto  opracowała 3 publikacje wspomnieniowe. Zmiana miejsc przy stolikach i niebieskimi flamastrami zapisujemy satysfakcjonujące nas efekty projektu. Teresa Lautsch (polska uczestniczka) w formie rysunków przedstawiła skutki naszych przedsięwzięć. Ostatnia zmiana w grupach i na zielono zapisaliśmy możliwości modernizacji pomysłów. Następnie przedstawione na papierze pomysły aktywności międzypokoleniowej, które wszyscy uczestnicy World Cafe oglądali uważnie i dokonali wyboru najciekawszych poprzez przylepienie żółtych kropek. Po podsumowaniu dyskusji okazało się, że dwie polskie realizacje zdobyły najwięcej zwolenników – pieczenie ciasteczek w Domu Dziecka w Supraślu i nauka obsługi komputerów przez uczni Technikum Elektrycznego seniorów z UTW.

Następnie zwiedzaliśmy muzeum, mieszczące się w tradycyjnym kamiennym domu, gdzie sympatyczna kustoszka przedstawiła eksponaty obrazujące przeszłość i tradycje Ermioni.  Odwiedziliśmy również muzeum zabawek i eksponatów szkolnych. Wróciliśmy do dzieciństwa podczas warsztatów robienia lalek ze skrawków płótna i wstążek. Po drodze zwiedziliśmy cerkiew gdzie  sympatyczny duchowny pozwolił Zosi Pytel – Król zaśpiewać Ave Maria. Wzruszeni uczestnicy spotkania nie kryli zachwytu.

Po południu odwiedziliśmy siedzibę stowarzyszenia ELEOS, istniejącego od 80 lat, do którego należą bogatsze mieszkanki Ermioni. Opiekują się one 250 rodzinami, realizując ideę MIŁOŚCI. Zdobywają pieniądze ze sprzedaży dżemów, nalewek, mydła, obrazów, rękodzieła. Ponadto organizują zbiórki żywności, kultywują tradycje, uczą języka greckiego; pozyskują wolontariuszy i sponsorów. Opowiadali nam o tym przy herbacie i słodkich powidłach. Uczestniczyliśmy jeszcze w pokazie robienia przez nie mydła oliwkowego.

W kolejnym dniu zwiedzaliśmy historyczne miejsca Peloponezu a w powrotnej drodze Akropol.

Działania rozpowszechniające.

W trakcie realizacji projektu grupa polska zrealizowała następujące działania rozpowszechniające:

  1. Napisano 14 poniższych artykułów, tematycznie związane z projektem CONGENIAL, w miesięczniku UTW "Wiecznie młodzi", który wydawany jest co miesiąc w nakładzie kilkuset egzemplarzy:
    • "Międzypokoleniowa integracja",  B. Wilczewska, nr. 6/2012(43), s. 10 – 11
    • "Międzynarodowe i krajowe projekty UTW”, Barbara Wojtulewska – Kostka,  Nr. 2/2013(47), s. 32
    • "Współpraca UTW z młodszą generacją”, Barbara Wilczewska, nr. 2/2013(47), s. 29 – 31
    • "Międzypokoleniowe spotkania w Domu Dziecka”, Barbara Wilczewska, Nr. 3/2013(48), s. 8 – 9 
    • "Międzypokoleniowe warsztaty kosmetyczne przeprowadzone na UWB”, Halina Stelmach, Nr 3/2013(48), s.14
    • Barbara Wilczewska, Międzypokoleniowa edukacja na osiedlu TBS, „Wiecznie Młodzi”, nr 7/2013(52), s.12–14
    • Anna Paszkiewicz – Gadek, Wspomnienia z La Spezia, „Wiecznie Młodzi”, nr 7/2013(52), s. 22 – 23
    • Barbara Wilczewska, Gotowanie z   Bogusią, „Wiecznie Młodzi”, nr 7/2013(52), s. 26
    • Krystyna Szewczyk, Międzypokoleniowa edukacja, „Wiecznie Młodzi”, nr 8/2013(53), s. 17
    • Krystyna Szewczyk, Integracyjne spotkania przy komputerach, „Wiecznie Młodzi”, nr 1/2014(54), s. 10
    • Krystyna Szewczyk, Wizyta edukacyjna w Grecji, „Wiecznie Młodzi”, nr 4/2014(57), s. 24 – 27
    • Barbara Wilczewska, Spisane dla potomnych, „Wiecznie Młodzi”, nr 4/2014(57), s. 20 – 21
    • Alicja Temler, Legendy i prawdy o międzynarodowych projektach na naszym UTW, „Wiecznie Młodzi”, nr 4/2014(57), s.11 – 13
    • Krystyna Szewczyk, Ostatnia konferencja w projekcie CONGENIAL, „Wiecznie Młodzi”, nr 12/2014
  2. Opracowywano i wprowadzano na bieżąco wszystkie informacje o zadaniach realizowanych w projekcie CONGENIAL (po angielsku i po polsku) na stronę internetową tego projektu znajdującą się na platformie UTW w Białymstoku.
  3. Prowadzono na bieżąco kronikę projektu CONGENIAL na w/w stronie internetowej.
  4. Opracowano kronikę papierową projektu CONGENIAL.
  5. Opracowano prezentację komputerową o UTW w Białymstoku (w tym o projektach partnerskich z fundacji Grundtvig) po polsku i po angielsku (Alicja Temler, Helena Łukaszewicz).
  6. Przygotowano prezentację multimedialną (Halina Stelmach, Helena Łukaszewicz) o realizacji projektu CONGENIAL przez polskich uczestników projektu.
  7. Opracowano (Barbara Wilczewska) na stronę internetową 3 artykuły na temat międzypokoleniowej współpracy i integracji z młodym pokoleniem:1.Współpraca naszego UTW z młodym pokoleniem. 2.Międzypokoleniowa integracja w międzypokoleniowym projekcie. 3.Spisane dla potomnych. Artykuły te po przetłumaczeniu na angielski przez Helenę Łukaszewicz wprowadzono również na angielską stronę internetową projektu.
  8. Pisaliśmy w innowacyjny sposób, to znaczy na stronie internetowej, 2 książki wspomnieniowe dla potomnych, które są dostępne na tej stronie wszystkim zainteresowanym i będą nadal przez wiele lat. Wspomnienia te wydaliśmy również w   wersji papierowej.
  9. Udzieliliśmy wywiadu redaktorom, w efekcie których ukazało się 5 artykułów na temat tego projektu w wielonakładowym czasopiśmie lokalnym  „Kurier Poranny”
  10. „Kurier Poranny”, nr 76/2013,  „Na początek przeboje dwóch pokoleń”
  11. ”Kurier Poranny”,  nr 132/2013,  „Łączą pokolenia”
  12. „Kurier Poranny”, nr 41/2014,  „Seniorzy dokumentują”
  13. „Kurier Poranny” nr 66/2014,  „Opowieść o stryjach”
  14. ”Kurier Poranny”, Nr 71/2014, c.d. “Opowieść o stryjach”
  15. Przygotowano w języku angielskim specjalną edycję broszurową, tematycznie związana z projektem; "For ever Young"
  16. Zaprezentowaliśmy mieszkańcom Białegostoku (około 200 osób) i naszym międzynarodowym partnerom, razem  z dziećmi, spektakl "Hello Europa".
  17. Zorganizowaliśmy razem z grupą "Wychowawców Podwórkowych" międzypokoleniowy, międzynarodowy piknik w Muzeum Wsi, na którym oprócz naszych międzynarodowych partnerów było około 500 mieszkańców Białegostoku.
  18. W "Radiu Białystok" nadano specjalny reportaż (około 20 minut) o  aktywności społecznej uczestników tego projektu.

Ewaluacja

Został opracowany specjalny, wspólny dla wszystkich partnerów, formularz ewaluacyjny. Po każdym międzynarodowym. partnerskim spotkaniu formularze te były wypełniane przez uczestników tych spotkań. Sumaryczne zestawienie uwag i ocen tych spotkań, odrębnie dla każdego spotkania gromadzone były w DropBox’ie dla zapoznania się z uwagami i unikania w ten sposób podobnych uwag na następnych spotkaniach.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
180
W wyjazdach zagranicznych: 
20
Produkty
Produkty projektu: 
  1. Zorganizowano 2 kursy nauki języka angielskiego (dla początkujących i dla zaawansowanych) przygotowujące członków UTW, którzy wyjeżdżali na zagraniczne  spotkania.  Uczyły się 33 osoby.
  2. Opracowano bogatą informację w języku polskim i angielskim na stronę internetową projektu CONGENIAL. Tematyka informacji; opis wszystkich międzypokoleniowych zadań (ogółem 29), aktywności i spotkania projektowe, wspomnienia, kroniki, itd..
  3. Utworzyliśmy na stronie internetowej 2 książki dla potomnych. Do ustalonych wcześniej spisów treści wprowadzaliśmy napisane przez siebie wspomnienia, opis zwyczajów, porady, przepisy. Na naszych oczach powstawał dostępny dla wszystkich zbiór wspomnień.
  4. Ze wspomnień umieszczonych na stronie internetowej wydaliśmy 2 książki;  „Rodzinne wspomnienia dla potomnych" - 270 stron,  „Podlaskie tradycje łączą pokolenia” -176 stron. Dodatkowo wydaliśmy książkę  „Nasze dziedzictwo” – 208 stron, w której zawarto większe wspomnienia członków UTW.
  5. Prowadziliśmy kronikę projektu CONGENIAL na stronie internetowej naszego UTW w 2 wersjach; polskiej i angielskiej. Równolegle do kroniki internetowej opracowaliśmy kronikę papierową, która została oprawiona i ma formę albumu.
  6. Przygotowano i zaprezentowano w języku angielskim 3 multimedialne prezentacje:
    • ”The University of the Third Age in Białystok",
    • ”The Presentation of the CONGENIAL project meetings",
    • ”Project „CONGENIAL”, inter-generational activities in UTA Białystok”.
  7. Zebraliśmy książki wśród uczestników projektu i wspólnie z Biblioteką przy Centrum Zamenhofa w Białymstoku przekazaliśmy je do Pogotowia Dziecięcego.
  8. Zorganizowano 7 spotkań z dziećmi z Domu Dziecka: Ostatki; Niedziela Palmowa; Wakacyjna wizyta; Kasztanowe korale; Jesienne harce; Świąteczny zapach pierników; Róże karnawałowe. Opisy spotkań, prezentacje, filmy znajdują na stronie internetowej.
  9. W ramach współpracy z młodzieżą studencką zostały zorganizowane dwa międzypokoleniowe zajęcia edukacyjne z zakresu kosmetologii upiększającej seniorów w Samodzielnej Pracowni Kosmetologii Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku. Uczestniczyło 29 osób.
  10. W ramach projektu powstała Szkoła Babć. Nawiązano współpracę ze Żłobkiem nr 1 (integracyjnym) w Białymstoku. W okresie trwania projektu zorganizowano dwa spotkania z milusińskimi tej placówki.
  11. W ramach projektu nasz Uniwersytet współpracował z dziećmi i młodzieżą z Programu „Wychowawca Podwórkowy”. Odbyły się dwie wycieczki integracyjne w plenerze: Sobolewo-Stawy Dojlidzkie (65 osób), i Antoniuk (50 osób).
  12. Zorganizowano 3 razy warsztaty robótek ręcznych i robienia biżuterii z dziećmi z programu „Wychowawca podwórkowy”. W warsztatach uczestniczyło 62 dzieci z osiedla TBS w Białymstoku.
  13. W ramach projektu CONGENIAL nawiązano współpracę z młodzieżą licealną Zespołu Szkół Elektrycznych w Białymstoku. Młodzież uczyła grupę seniorów z naszego UTW  obsługi komputerów. Zajęcia były wyjątkowo  efektywne.
  14. Wspólna nauka piosenek z różnych epok była wielką radością i fantastyczną zabawą i  faktycznie połączyła 3 pokolenia (dzieci, ich wychowawców i seniorów). Odbyło się  30 spotkań  śpiewających, na których seniorzy przygotowywali stare pieśni.
  15. Zorganizowano spotkanie z dziećmi pt. „Kawiarenka językowa”. W trakcie spotkania w języku angielskim poznawaliśmy się nawzajem, potem odbył się konkurs na logo spotkania, a w dalszej części było wspólne śpiewanie i zabawy w języku angielskim.
  16. W międzypokoleniowym spotkaniu z historią i wspomnieniami uczestniczyli dzieci, wychowawcy podwórkowi i seniorzy z UTW a rozmowom towarzyszyła redaktor z Radia Białystok. Na spotkanie seniorzy przynieśli stare archiwalne rodzinne zdjęcia i dokumenty.
  17. Zorganizowano spotkanie malarskie z dziećmi, wychowawcami podwórkowymi i seniorami z sekcji malarskiej. Seniorzy uczyli dzieci technik malarskich.  Powstał bogaty zbiór prac malarskich, uważnie oglądany i podziwiany przez wszystkich uczestników zajęć.
  18. Nauka tworzenia ozdób choinkowych. Podczas warsztatów przypomnieliśmy sobie i naszym młodym partnerom dawne techniki robienia łańcuchów, aniołków, jeżyków,  itp., przy śpiewie kolęd a oni pokazali nam bardziej nowoczesne pomysły na świąteczne dekoracje.
  19. Podczas warsztatów z uczniami w Technikum Gastronomicznym poznałyśmy tajemnice i z zapałem próbowałyśmy swoich sił w technikach carvingu tj. artystycznego nacinania warzyw. Poznałyśmy także narzędzia do tych prac.
  20. Opracowaliśmy w języku angielskim zestaw materiałów informacyjnych o naszej aktywności projektowej na wspólną, partnerską stronę projektu CONGENIAL, która znajduje się na serwerze włoskiego uczestnika projektu-EDA FORUM.
  21. Zaprezentowano, przygotowany podczas wielu prób, specjalny wielopokoleniowy spektakl "Hello Europe" dla zagranicznych gości, uczestników projektowego spotkania w Białymstoku i mieszkańców Białegostoku. Spektakl oglądało około 200 osób.
  22. Opracowano na stronę internetową 3 artykuły na temat międzypokoleniowej współpracy i integracji z młodym pokoleniem.
  23. Namalowano obraz  o tematyce przyrody Podlasia, będący prezentem dla głównego koordynatora projektu. Obraz wręczyła jego autorka podczas spotkania projektowego we Włoszech.
  24. Opracowaliśmy w celach sprawozdawczych (w języku angielskim) tabelę zawierającą informację o naszej działalności rozpowszechniającej projekt CONGENIAL.
  25. Opracowaliśmy po angielsku zestaw materiałów informacyjnych do wspólnego e-booka projektu CONGENIAL, które ostatecznie zestawiła, opracowała w układzie ostatecznym i wydała jedna z włoskich organizacji partnerskich-EDA FORUM.
  26. Zostały opracowane samodzielnie projekty baneru, plakatów i świadectw uczestnictwa w międzynarodowym spotkaniu projektowym w Białymstoku.
  27. Opracowaliśmy 10 filmików, które umieszczone na stronie internetowej projektu CONGENIAL na platformie UTW ilustrują naszą własną działalność międzypokoleniową przez cały okres trwania projektu i pozostaną na tej stronie przez wiele lat.
  28. Opracowano 13 filmików, które umieszczone na stronie internetowej projektu CONGENIAL na platformie UTW ilustrują międzynarodowe spotkania w każdym kraju partnerów projektu przez cały okres funkcjonowania projektu i pozostaną na tej stronie długo.
  29. 2 osoby uczestniczyły aktywnie w spotkaniu koordynatorów w Budapeszcie. Ustalono zasady realizacji partnerstwa tego projektu.
  30. 5 uczestników projektu CONGENIAL z UTW w Białymstoku wzięło udział w spotkaniu edukacyjnym w Afyon w Turcji. Sporządzono kronikę z tego spotkania na stronie internetowej UTW, gdzie zamieszczono opis w wersji polskiej i angielskiej oraz zdjęcia.
  31. 5 uczestników projektu CONGENIAL z UTW w Białymstoku wzięło udział w spotkaniu partnerskim  w Tolminie na Słowenii. Sporządzono kronikę tego spotkania na stronie internetowej UTW, gdzie zamieszczono opis w wersji polskiej i angielskiej.
  32. 7 uczestników projektu CONGENIAL z UTW w Białymstoku wzięło udział w spotkaniu partnerskim w La Spezia we Włoszech. Sporządzono kronikę tego spotkania na stronie internetowej UTW, gdzie zamieszczono opis w wersji polskiej i angielskiej oraz zdjęcia.
  33. 10 uczestników projektu CONGENIAL z UTW w Białymstoku wzięło udział w spotkaniu partnerskim w Atenach w Grecji. Sporządzono kronikę tego spotkania na stronie internetowej UTW, gdzie zamieszczono opis w wersji polskiej i angielskiej oraz zdjęcia.
  34. Zorganizowaliśmy międzynarodowe  spotkanie partnerów kończące projekt CONGENIAL. W spotkaniu uczestniczyło 18 zagranicznych uczestników projektu. W organizacji tego spotkania brali udział prawiwe wszyscy polscy uczestnicy projektu (29 osób).
  35. W Liceum Plastycznym w Supraślu odbyły się warsztaty artystyczne; malowanie obrazów i tworzenie grafik. Obrazy malowaliśmy techniką akwarelową a niektórzy pastelami. Techniki grafiki warsztatowej cieszyły dużym zainteresowaniem wśród naszych zagranicznych gości.
  36. Zorganizowaliśmy dla uczestników  międzynarodowego spotkania projektowego w Białymstoku  warsztaty pisania ikon.
  37. Zorganizowaliśmy wielopokoleniowy piknik, na którym zaprezentowano projekt CONGENIAL dla społeczności Białegostoku i na który pozyskaliśmy patronat Prezydenta miasta. Brały udział pokolenia seniorów, dzieci i młodzieży.  Trwały warsztaty dla dzieci.
  38. Na spotkaniu partnerskim projektu CONGENIAL w Białymstoku, podczas Konferencji inaugurującej spotkanie zaprezentowano wykład multimedialny w języku angielskim pt „Interegenerational Challenges of Contempory. To be Homo Sapiens or only Homo?”.
  39. Przygotowano specjalne wydanie naszej gazetki "Wiecznie Młodzi" w języku angielskim, związanej z  tematyką projektu, która została wręczona na międzynarodowym spotkaniu partnerskim w Białymstoku wszystkim  uczestnikom spotkania.
  40. Podczas spotkania partnerskiego w Białymstoku  otwarto uroczyście wystawę dorobku artystycznego seniorów UTW w Białymstoku. Otwarcia wraz  z przecięciem wstęgi dokonały panie;  Gilda Esposito główny koordynator projektu  i Prezes UTW Krystyna Szner.
  41. Zorganizowaliśmy dla uczestników międzynarodowego partnerskiego  spotkania w Białymstoku zwiedzanie Muzeum Wsi.
  42. Sporządzono kronikę międzynarodowego partnerskiego  spotkania w Białymstoku na stronie internetowej UTW i w formie papierowej, gdzie zamieszczono opis w wersji polskiej i angielskiej oraz zdjęcia.
  43. Zorganizowano warsztaty garncarskie dla uczestników międzynarodowego spotkania w Białymstoku
  44. Zorganizowano wykład dla młodzieży z Zespołu Szkół Elektrycznych, która nauczała seniorów korzystania z komputerów. Wykład był prezentacją projektu CONGENIAL i międzypokoleniowej integracji. Wykład zaprezentowała Krystyna Szewczyk, uczestnik projektu.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Produkty trwałe projektu to:  strona internetowa projektu CONGENIAL na platformie internetowej UTW,  3 książki,  23 filmy,  obrazy,  hafty, zdjęcia,  17 artykułów (14 w czasopiśmie „Na zawsze młodzi” oraz 3 na stronie internetowej), 2 kroniki (internetowa i papierowa), specjalna edycja, w języku angielskim, o tematyce projektu CONGENIAL, gazetki „ For ever Young”, 5 artykułów o projekcie w lokalnej gazecie „Kurier Poranny”, 20 minutowa audycja w Radiu Białystok. Wszystkie te produkty są ogólnodostępne i ciągle upowszechniane. Dla członków UTW najbardziej upowszechnianym produktem są wydane książki wspomnieniowe, których edycja będzie prawdopodobnie wznowiona.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

UTW w Białymstoku w bardzo znaczący sposób zwiększyła swoją kreatywność i motywację do aktywności w obszarze pozyskiwania środków unijnych na  aktywizację społeczną poprzez edukację. Nasza organizacja stała się członkiem wirtualnej społeczności poznając różne fora do komunikacji, tematyczne sieci informatyczne oraz nowe innowacyjne metody współpracy międzypokoleniowej co z pewnością przyda się nam na przyszłość nawet w bieżącej pracy z seniorami. Zrozumiano  potrzebę wzrostu lokalnej i europejskiej międzypokoleniowej solidarności. Ale również ważne stało się poznawanie dobrych praktyk aby usprawniać swoje wewnętrzne i zewnętrzne organizacyjne i edukacyjne zadania. Wprowadzono do programu edukacyjnego specjalne kursy językowe i komputerowe. Powstało stanowisko Koordynatora d/s międzynarodowych projektów i jego asystenta. Nasze stowarzyszenie pracuje na zasadzie wolontariatu i dlatego przede wszystkim zwiększyło się wolontariackie zaangażowanie wielu członków UTW w realizację tego projektu.

Powstały dobre stosunki pomiędzy staff’em projektu a Zarządem  w naszej organizacji oparte na współpracy i wzajemnym uzgadnianiu wszelkich działań. Odbyło się szereg spotkań organizacyjnych

Działalność w obszarze tego projektu zmotywowała pracowników do doskonalenia swoich umiejętności językowych i informatycznych, do korzystania z coraz to nowszych możliwości Internetu ale również do zwiększenia swoich umiejętności w obszarze zarządzania zadaniami tego projektu, pozyskiwania najlepszych powiązań komunikacyjnych między organizacjami  uczestnikami projektu, organizowania dla swoich uczestników najodpowiedniejszych  hoteli, wyżywienia  oraz  rozliczania tego projektu. Ale również poprzez ten projekt staff miał okazję poznać fantastycznych ludzi z innych krajów, poznać różnego rodzaju integracyjne działania międzypokoleniowe

Staliśmy się pełnymi członkami społeczności europejskiej.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Słuchacze UTW, uczestnicy projektu CONGENIAL zwiększyli swoją pewność siebie, poczucie wartości, udoskonalili swoje umiejętności uczestniczenia w życiu społecznym. Bardzo dużo dały im wielopłaszczyznowe kontakty z młodszym pokoleniem. Czuli się ważni i potrzebni przekazując swoją wiedzę o przeszłych czasach pisząc wspomnienia dla potomnych. Okazało się, że ta innowacyjna metoda pisania wspomnień, tzn. pisania  na stronie internetowej, wymagała od seniorów dużego zaangażowania nie tylko w pisaniu tych wspomnień ale również pisania ich na komputerze, edytowania tekstu, przesyłania plików Internetem, itd., a więc nauczyli się korzystać ze środków informatycznych. Nauczyli się więc używać Internet,  korzystać z YouTube'a, aktualizować stronę internetową i samodzielnie tworzyć na komputerze specjalną edycję gazetkę  po angielsku "For ever Young", tworzyć projekty wydawnicze.

Ucząc się języka angielskiego nabyli umiejętność lepszego  kontaktowania się z uczestnikami projektu z innych krajów,  dzięki temu poznali na międzynarodowych spotkaniach u partnerów nowe metody i techniki komunikowania się i współpracy między pokoleniami, które prezentowali nasi partnerzy.

Ale przede wszystkim mieli możliwość poznać społeczności seniorów z 4 partnerskich krajów Europy, dziedzictwo kulturowe tych krajów a przede wszystkim działalność międzypokoleniową realizowaną przez  naszych partnerów w swoich społecznościach.

Poszerzyło to w bardzo znaczący sposób horyzonty intelektualne uczestników projektu (seniorów)  oraz przyczyniło się do bardzo znacznej integracji tych seniorów. Niektórzy z nich utrzymują przyjazne kontakty z wieloma osobami, uczestnikami projektu z innych krajów.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Współpraca międzypokoleniowa naszego UTW, która została zawiązana podczas trwania projektu trwa nadal. Odbywają  się w  dalszym ciągu spotkania z młodzieżą i dziećmi.

Wszelka informacja o celach, działaniach i osiągnięciach projektu CONGENIAL  umieszczona jest na własnej stronie internetowej UTW w Białymstoku (utw.uwb.edu.pl/Projekty/Międzynarodowe/CONGENIAL), która prowadzona była w języku polskim i angielskim. Na tej stronie znajdują się 2 nasze książki wspomnieniowe, które wszyscy mogą czytać. Stronę tę w czasie trwania tego projektu odwiedziło ponad 200 000 osób i odwiedza ją codziennie. Informacja ta pozostanie na tej stronie przez wiele lat. Na dzień  08.02.2015 na stronę tę weszło już ponad 452 000 osób.

Ale również informacje o aktywności naszego UTW w tym projekcie umieszczone zostały na wspólnej stronie internetowej projektu prowadzonej przez włoskiego partnera EDAFORUM. Na stronie tej umieszczony jest e-book opracowany wspólnie przez wszystkich partnerów projektu  pod kierownictwem i nadzorem koordynatora głównego projektu Gildy Esposito.   

Opracowano również  papierową kronikę projektu CONGENIAL, która znajduje się w zasobach UTW i jest  również dowodem  zrealizowania tego projektu. Wiele osób, członków UTW,  przegląda tę kronikę z wielkim zainteresowaniem.

Dużym zainteresowaniem cieszą się wydane 3 książki wspomnieniowe, które otrzymali autorzy i uczestnicy projektu oraz wielu innych członków UTW, którzy otrzymali te książki jako nagrody. Książki te były głównymi prezentami dla ich dzieci i wnuków podczas ostatniego Bożego Narodzenia. Planujemy dodruk tych książek.

Planujemy wznowić wspólnie  z dziećmi spektakl „ Hello Europa”.

To wszystko stanowi dowód trwały do poznawania możliwości społecznej aktywności edukacyjnej seniorów, które dały nam partnerskie projekty Grundtviga. Jest to przykład dla innych organizacji partnerskich w zakresie rodzajów aktywności oraz metod współpracy i integracji międzypokoleniowej.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 
  1. Projekt CONGENIAL pozwolił mi nawiązać kontakt z młodszym pokoleniem, zmniejszył dystans, który zdarza się między ludźmi młodymi i starszymi. Poznałam radości i problemy ludzi młodych i dzieci. Poprzez wzajemne kontakty uczyliśmy się siebie. Młodsi pomagali nam wejść w świat komputerów i nowoczesności a my zaprosiliśmy ich do naszego dawnego życia. Dzieci z wielkim zaciekawieniem i z chęcią poznawały nasze wspomnienia z dawnych lat. Podobała mi się integracja pokoleń oraz to, że czułyśmy się potrzebne i lubiane przez dzieci i młodzież. Teraz mam więcej odwagi w kontaktach z ludźmi młodymi. Dzięki udziałowi w projekcie poznałyśmy także jak wygląda współpraca międzypokoleniowa w innych krajach. Partnerzy projektu starali się nam pokazać w jaki sposób wpływają na siebie starsze i młodsze pokolenie
    Teresa Lautsch
  2. W projekcie „CONGENIAL” podobała mi się różnorodność zadań projektowych i różnorodność współpracujących pokoleń. Bardzo cenny (myślę, że dla obu generacji) był kontakt z wychowankami Domu Dziecka w Supraślu. Dzieci były zadowolone z naszych spotkań i bardzo czekały na następne. Wspomnienia uczestników projektu, wydane w formie książkowej spotkały się z dużym zainteresowaniem rodziny i znajomych
    Halina Stelmach
  3. Dzięki projektowi CONGENIAL odważyłam się napisać wspomnienia z mojej młodości, które zostały opublikowane w książce. W projekcie nawiązałam kontakt z dziećmi, którym mogłam przekazać swoje zafascynowanie przyrodą oraz nauczyć ich robótek ręcznych
    A. Temler
  4. Uczestnictwo w projekcie CONGENIAL było dla mnie wielkim wyzwaniem. Współpraca z dziećmi i młodzieżą, sprawiła mi wiele radości i wzbogaciła mnie o nowe doświadczenia. Uważam, że integracja międzypokoleniowa, poprzez naukę, zabawę, śpiew, pracę, jest silnym spoiwem między ludźmi i rodzi nowe wartości. Uczy tolerancji i zrozumienia i tych młodych i tych starszych. Uświadamia nam, że jedni bez drugich nie mogą istnieć
    Halina Wiszowata
  5. Moim zdaniem, największym osiągnięciem naszego projektu była współpraca 3 pokoleń: seniorów, dzieci i ich wychowawców. Mieliśmy dużo wspólnych warsztatów, spotkań i wycieczek oraz przygotowaliśmy wspólny międzynarodowy, międzypokoleniowy spektakl "Hello, Europe", który odniósł duży sukces, z czego byliśmy wszyscy bardzo zadowoleni
    Helena Łukaszewicz
  6. Projekt ten miał z nazwy łączyć pokolenia. Ja myślę, że takie zamierzenie zostało osiągnięte. Albowiem wspólnie uczyliśmy się bawiąc na wspólnych naszych spotkaniach - starsze i młodsze pokolenie. Myślę, że starsi jak i młodsi mieli sobie nawzajem coś do przekazania. Warto było być w tym projekcie
    Elżbieta Wiktor
  7. Ten projekt umożliwił mi twórczy kontakt z dziećmi dzięki wspólnym wycieczkom krajoznawczym, śpiewom przy ognisku, spotkaniom w świetlicy i szkole gdzie śpiewaliśmy razem piosenki stare i nowe, retro i ludowe, kolędy; uczyliśmy dzieci różnych robótek, w tym wykonywania tradycyjnych ozdób na choinkę. Dzięki projektowi poznałam bogatą kulturę Grecji. W Atenach zachwyciło mnie też spotkanie ze stowarzyszeniem "Wartości życia", podczas którego młodzież i dorośli przedstawili śpiewająco spektakl na temat losu człowieka. A potem wspólnie bawiliśmy się przy muzyce greckiej. W Ermioni uczestniczyłyśmy w całej bogatej ceremonii niedzieli palmowej w prawosławnym kościele greckim
    Danuta Łada
  8. Dzięki projektowi mogliśmy poprawić więzi z młodszym pokoleniem na spotkaniach Wychowawców Podwórkowych, w Domu Dziecka, w przedszkolu i szkole, na różnego typu zajęciach poprzez zabawę i jednocześnie naukę. Nasze doświadczenia życiowe, przeżycia, wspomnienia rodzinne, tradycję mogliśmy przekazać w formie dokumentalnej tj. książkowej i na stronach internetowych UTW, dla obecnego i przyszłych pokoleń. Wyjazdy zagraniczne pozwoliły nam zapoznać się jak w innych krajach więź międzypokoleniowa jest realizowana. Poza tym sami nawiązaliśmy kontakty z rówieśnikami i młodszym pokoleniem z innych krajów. Walory poznawcze wyjazdów to: działalność międzypokoleniowa w innych krajach, przyroda, zwyczaje i tradycja odwiedzanych krajów. Dokumenty trwałe tzn. książki, zdjęcia i relacje ze spotkań - to najlepsza reklama i owoce naszej pracy w tym projekcie
    Anna Paszkiewicz-Gadek
  9. Projekt CONGENIAL pozwolił mi na lepsze poznanie i zrozumienie młodego pokolenia. W ramach realizowanych zadań mogłam nauczyć młodych ludzi dawnych tradycyjnych sposobów wykonywania robótek ręcznych, pieczenia ciastek, opowiedzieć historię swojej rodziny, pokazując archiwalne pamiątkowe fotografie. Skorzystałam również z fachowych komputerowych porad i wskazówek, udzielonych przez uczniów technikum elektrycznego. Uczestniczyłam w wielu wspólnych edukacyjnych i rozrywkowych zajęciach z dziećmi oraz ich "Podwórkowymi Wychowawcami". Należałam do tych seniorów, którzy kierowali cenną inicjatywą przekazania rodzinnych wspomnień i podlaskich tradycji młodemu pokoleniu; najpierw na stronie internetowej, a następnie w postaci książek, które redagowałam, przygotowując do druku. Gotowe książkowe publikacje uczestnicy projektu CONGENIAL podarowali swoim dzieciom i wnukom
    Barbara Wilczewska
  10. Udział w pracach z projektu udowodnił mi, że potrafię zrobić więcej niż sądziłam. Przekonałam się, że moje życie może być ciekawsze niż dotychczas. Wyjazd na spotkanie partnerskie pozwolił na osobisty kontakt z ludźmi z wielu krajów co w innych sytuacjach jest niemożliwe. Cieszę się, że uczestniczyłam w tym projekcje
    Elżbieta Kackieło
  11. CONGENIAL był moim pierwszym projektem, w którym uczestniczyłam. Dzięki niemu poznałam wiele wspaniałych osób w kraju i na wyjeździe w Turcji. Zostałam zmotywowana do napisania wspomnień dla potomnych. Odżyły moje wspomnienia tych trudnych lat gdy sama z trójką dzieci borykałam się z trudnościami w czasach “budowy demokracji”. Współpraca z dziećmi Wychowawców Podwórkowych dała mi dużo satysfakcji
    Walentyna Łuksza
  12. Dzięki uczestniczeniu w programie CONGENIAL poznałam wielu ciekawych ludzi z naszego UTW. Zaczęłam się uczyć języka angielskiego i uwierzyłam, że potrafię porozumieć się w tym języku, oczywiście na poziomie podstawowym. Sięgnęłam do moich wspomnień i również w mojej rodzinie nastąpiło " łączenie pokoleń". Dałam naszym dzieciom w prezencie książkę "Rodzinne wspomnienia" i były nią zauroczone. Poznałam też wielu zagranicznych partnerów a na szczególne uznanie, moim zdaniem, zasługują nasi ateńscy przyjaciele, którzy przygotowali inscenizację z udziałem młodzieży i osób starszych przedstawiającą koleje życia od narodzin do wieku dojrzałego. Uczestniczenie w tym projekcie zmuszało mnie do większej aktywności, zaangażowania i kontaktów z innymi. Żałuję, że ten program zakończył się, ale mam nadzieję, że będą następne
    Elżbieta Kułak
  13. Projekt ten pokazał mi jak bardzo dzieci chłoną wiadomości od starszych. Jak chętnie spotykają się z nami. Mnie osobiście projekt ten dał możliwość przekazanie moich umiejętności (w tym śpiewu) dzieciom. Dzieci nauczyły mnie większej spontaniczności i kreatywności. W trakcie tworzenia projektu pogłębiłam znajomość angielskiego. Projekt dał mi możliwość wyjazdu za granicę i poznania wielu ciekawych osób oraz ciekawych zabaw z dziećmi w innych krajach
    Zofia-Pytel Król
Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

W grupie partnerskiej występowały nierówne ilości mobilności. Dla dobra takiego projektu partnerskiego partnerami powinny być  organizacje z taka samą ilością mobilności i nastawione raczej na słuchaczy a nie trenerów. W tym projekcie z niektórych krajów na spotkania partnerskie przyjeżdżali przede wszystkim instruktorzy i organizatorzy.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Danuta Sajur
Data wypełnienia formularza/karty: 
08.02.2015

A new way to social skills

Tematyka działań: 
Edukacja w więzieniach lub na rzecz powrotu skazanych do społeczeństwa
Metody podnoszenia motywacji słuchaczy
Umiejętności podstawowe
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Areszt Śledczy w Olsztynie
al. Piłsudskiego 3, 10-575 Olsztyn
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Agata Młynik
602 396 311, (089) 524 86 00
agata.mlynik@sw.gov.pl
 
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 
Areszt Śledczy w Olsztynie jest jednostką penitencjarną przeznaczoną dla mężczyzn. W skład jednostki wchodzi budynek aresztu (gdzie przebywają głównie tymczasowo aresztowani) oraz Oddział Zewnętrzny (gdzie przebywają skazani wszystkich kategorii wiekowych (młodociani lub pierwszy raz karani) .

Z uwagi na obowiązujące przepisy prawne oddziaływaniami w ramach projektu mogli być objęci wyłącznie osadzeni skazani (po orzeczeniu wyroku sądowego). Zajęcia odbywały się zarówno w budynku aresztu jak i budynku oddziału zewnętrznego.

Z uwagi na charakter grupy docelowej, konieczność zapewnienia bezpieczeństwa w jednostce penitencjarnej, a szczególnie zasady prowadzenia oddziaływań grupowych wobec skazanych (np. rożny poziom demoralizacji, różny charakter popełnionych przestępstw), wszelkie oddziaływania grupowe podejmowane są były po uprzednim starannym doborze grupy.

Oddziaływania edukacyjne standardowo stosowane w jednostkach penitencjarnych dotyczą głównie kształcenia formalnego skazanych (uzupełnienie wykształcenia) oraz zawodowego (kursy kwalifikacyjne i kursy zawodowe). Ponadto osadzeni obejmowani są programami readaptacyjnymi, które mają ich przystosować do lepszego funkcjonowania po opuszczeniu zakładu karnego. Programy te dobierane są głównie według charakteru popełnianych przez skazanych przestępstw np. wobec osadzonych stosujących przemoc, prowadzących pojazdy pod wpływem alkoholu. W trakcie takich zajęć poruszane są kwestie edukacyjne (normy i zasady życia społecznego) oraz rozwijane kompetencje społeczne jak radzenie sobie ze stresem, napięciem w konstruktywny sposób.  

Kolejną grupą oddziaływań są oddziaływania terapeutyczne (terapie) wobec osadzonych uzależnionych.
Tytuł projektu: 
A new way to social skills
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2012-1-PL1-GRU06-27994 1
Lata realizacji: 
2012 - 2014
Kraje uczestniczące: 
Polska
Turcja
Węgry
Szwecja
Cypr
Włochy
Cele projektu: 
Celem projektu było rozszerzenie kompetencji społecznych osób zagrożonych wykluczeniem społecznym (skazanych, uchodźców, imigrantów).
W trakcie realizacji projektu podopieczni instytucji partnerskich brali udział w aktywnościach rozwijających kompetencje społeczne z zakresu m. in:
- komunikacji
- radzenie sobie z konfliktami
- autoprezentacja
- radzenie sobie ze stresem
- wzrost samooceny
- organizacja czasu wolnego
- poszukiwanie pracy
Partnerzy projektu zgodzili się że kompetencje społeczne są niezbędne, aby zapobiec wykluczeniu społecznemu, znaleźć pracę, poprawić warunki bytowe osób, które potrzebują wparcia.
Obszary tematyczne: 
Edukacja w więzieniach lub na rzecz powrotu skazanych do społeczeństwa
Możliwość uczenia się dla osób zagrożonych marginalizacją społeczną
Uczenie się podstawowych umiejętności dorosłych słuchaczy
Kompetencje społeczne i obywatelskie
Porozumiewanie się w języku ojczystym
Znaczenie inicjatywności i przedsiębiorczości
Grupa docelowa słuchaczy: 
Osoby zagrożone wykluczeniem społecznym, z marginesu społecznego (skazani, uchodźcy, imigranci) . W przypadku Aresztu Śledczego w Olsztynie skazani mężczyźni, dorośli (od 18 r .ż.), różne wyroki.
Jakie były początki projektu: 
Partnerzy projektu byli poszukiwani za pomocą bazy internetowej udostępnianej przez FRSE. Przygotowałam wstępny  plan współpracy tj. fiszkę informacyjną i zaprosiłam do współpracy instytucje, które zajmują się pracą z osobami z marginesu społecznego. Pozytywnie odpowiedziało 6 partnerów. Wspólnie za pomocą poczty internetowej ustaliliśmy, że pracę koordynować będzie Areszt Śledczy w Olsztynie, czyli instytucja która zainicjowała kontakt i przedstawiła pomysł współpracy. Wówczas przygotowałam ankiety z pytaniami otwartymi, które zostały wysłane do przyszłych partnerów. W ankietach  potencjalni partnerzy określili swoją wizję współpracy, dokonali charakterystyki instytucji, podopiecznych, przedstawili metody pracy w macierzystych jednostkach i oczekiwania w stosunku do projektu, po to by realizacja projektu jak najlepiej wykorzystywała umiejętności partnerów i jak najlepiej trafiała w ich oczekiwania. Określiliśmy także co rozumiemy przez kompetencje społeczne, czyli umiejętności, które chcemy rozwijać.  Na podstawie danych z ankiety sporządzono wniosek aplikacyjny do Narodowych Agencji.
Krótki opis przebiegu projektu: 
 
Spotkania partnerskie:
Pierwsze spotkanie członków projektu odbyło się w Polsce 1-5.10.2012 r. W jego trakcie odbyła się konferencja (z udziałem władz instytucji, władz regionalnych Aresztu i władz publicznych) na której przedstawiono główne założenia projektu i jego członków (poszczególne organizacje przygotowały prezentacje na temat swoich instytucji).  
Na spotkaniu roboczym ustaliśmy plan pracy, zasady ewaluacji i monitorowania. Dyskutowaliśmy o pracy z osobami w trudnych sytuacjach, metodach które używamy , efektach i problemach jakie napotykamy. Byliśmy szczególnie zainteresowani metodami, które nie są powszechne stosowane, ale wiadomo, że mają dobre efekty, takie jak sztuka, teatr, taniec itp. W tym celu przygotowaliśmy "szkolenie pracowników", które odbyło się w Turcji  w dniach 8-10.01.2013. Każdy z krajów przygotował po kilka metod pracy które stosuje na co dzień i uczył pozostałych partnerów jak je wykorzystywać.
Kolejne spotkanie odbyło się na Cyprze w dniach 21-24.10.2013. W trakcie spotkania odbyła się m.i n. konferencja na której przedstawiliśmy efekty naszej pracy z wykorzystaniem nowych metod (tych które poznaliśmy w Turcji), omówiliśmy, które metody sprawdzają się, działają, i które chcielibyśmy włączyć do naszego wspólnego programu. Na spotkaniu roboczym odbyła się szczegółowa ewaluacja i podział zadań na kolejny okres współpracy.
Kolejne spotkanie partnerów miało miejsce w Szwecji w okresie 7-9.2014. W jego trakcie opracowaliśmy ostateczną wersje skryptu szkoleniowego i kolorowanki dla dzieci.
Na spotkaniu we Włoszech w dniach 26-30.05.2014 odbyła się konferencja podsumowująca realizację projektu, w trakcie której przedstawiliśmy osiągnięte rezultaty i cele.
W trakcie każdego spotkania parterów odbywały się aktywności z udziałem  podopiecznych instytucji goszczących takie jak przedstawienia teatralne, wystawy prac. Za każdym razem byliśmy także zapoznawani z działalnością organizacji i metodami pracy stosowanymi przez nią.

Działania krajowe:

Ze względu na charakter grupy - osoby pozbawione wolności, słuchacze projektu nie mogli brać udziału w wyjazdach zagranicznych.
Przez cały okres projektu tj przez dwa lata odbywały się jednak aktywności lokalne, w których wzięło udział w sumie 83 skazanych: były to zajęcia edukacyjne, plastyczne, sportowe, teatralne, treningi komunikacji, treningi radzenia sobie ze stresem, które miały na celu rozwój poszczególnych kompetencji społecznych osadzonych.
Szczególną uwagę wszystkich zwrócił udział osadzonych w Jasełkach. Skazani przygotowali stroje, dekoracje, opracowali sztukę i wystawili ją dla dzieci niepełnosprawnych w dniu 18.12.2012 r.
Grupa 30 osadzonych wzięła udział w 2,3 miesięcznym kompleksowym Programie Kształcenia Kompetencji Społecznych opracowanym na podstawie międzynarodowej współpracy i zawierającym różne moduły pracy (zajęcia indywidualne i grupowe zarówno na terenie aresztu jak i poza nim. (wrzesień – listopad 2013).
Skazani brali udział w przygotowaniu produktu końcowego - kolorowanki. Jest ona praca wspólną podopiecznych 6 krajów.

Upowszechnianie:

Główne założenia projektu były przedstawione w audycji telewizyjnej TV Olsztyn. Kolejne aktywności związane z realizacją projektu były przedstawiane w lokalnym radiu, telewizji, gazetach, a także na spotkaniach organizowanych przez naszą jednostkę (także międzynarodowych).

Na bieżąco była aktualizowana strona internetowa projektu www.grundtvig-socialskills.com
Informacje o projekcie umieszczane były na ogólnopolskim portalu Służby Więziennej.
Informacje o projekcie umieszczone zostały w broszurze informacyjnej jednostki.
Opracowano gadżety reklamowe projektu - kubki, długopisy.

Produkty końcowe projektu: skrypt szkoleniowy i kolorowanki dla dzieci dostępne są na stronie internetowej projektu w 6 językach.

Ewaluacja:
- Ankiety ewaluacyjne po każdym spotkaniu członków projektu dotycząca zarówno spotkania (przygotowanie spotkania, warunki, adekwatność zajęć) jak i projektu w ogóle (czy rozumiane są cele projektu, jak oceniana jest wartość projektu, współpraca) wypełniane przez osoby  uczestniczących w spotkaniu.
- Ankiety ewaluacyjne dla pracowników instytucji zaangażowanych w jego realizację na poziomie lokalnym.
- Ankiety ewaluacyjne i ankiety sprawdzające dla osadzonych biorących udział w Programie Kształcenia Kompetencji Społecznych.
- Informacje zwrotne od osadzonych biorących udział w aktywnościach lokalnych.
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
83 skazanych Aresztu Śledczego w Olsztynie
W wyjazdach zagranicznych: 
Podopieczni Aresztu Śledczego w Olsztynie nie brali udział w wyjazdach zagranicznych z uwagi na charakter instytucji - osoby pozbawione wolności.
Produkty
Produkty projektu: 
logo projektu
skrypt szkoleniowy Program Kształcenia Kompetencji Społecznych
Kolorowanka dla dzieci
kalendarze na rok 2014
jasełka + scenografia i stroje
kubki projektowe
ceramika
prace plastyczne (kolaż, obrazy)
kartki świąteczne
konferencje
trening kadry
warsztaty - opracowanie materiałów do projektu końcowego
prezentacje multimedialne (dostępne na stronie projektu)
audycje telewizyjne
audycje radiowe
video dokumentacja - dostępna na stronie projektu
broszury informacyjne
długopisy
medale
tabliczki pamiątkowe
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 
 
  • skrypt szkoleniowy Programu Kształcenia Kompetencji Społecznych został rozpowszechniony w jednostkach penitencjarnych okręgu olsztyńskiego celem jego wykorzystania w pracy z tamtejszymi skazanymi, dostępny jest także na stronie internetowej projektu w 6 językach
  • kolorowanka dla dzieci została przekazana dzieciom (ponad 100 egzemplarzy) , jest dostępna na stronie internetowej projektu w wersji elektronicznej
  • artykuły, prezentacje, audycje radiowe, filmy i zdjęcia na temat realizacji projektu wykorzystywane są w trakcie odpraw jednostki w celu dalszego zachęcenie funkcjonariuszy do dodatkowych aktywności zawodowych
  • zdjęcia z zajęć oraz zdjęcia produktów końcowych wykorzystywane są w prac z osadzonymi jako dobre przykłady, w celu motywowania ich do pracy
  • kadra pracująca w projekcie brała udział w treningu - uczyliśmy się nowych sposobów pracy kształtujących kompetencje społeczne. umiejętności te poszerzyły nasz wachlarz pracy
  • długopisy, kubki projektowe stanowią aktualnie reklamę projektów unijnych i zachęcają do udziału w kolejnych edycjach projektów
Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 
W Areszcie Śledczym w Olsztynie dzięki projektowi rozwinięto ofertę edukacyjną dla skazanych – uruchomiono kółko plastyczne, historyczne, realizowane są zajęcia relaksacyjne. Zajęcia są na stałe włączono do programu działalności jednostki, odbywają się cyklicznie.
  • Dzięki udziałowi w projekcie i zainicjowaniu kontaktów z innymi instytucjami i osobami wyraziły one chęć współpracy z nami i skazanymi na płaszczyźnie edukacyjno - kulturowej także po zakończonym projekcie (szkoła specjalna, muzeum historii Olsztyna, wolontariusz prowadzący zajęcia taneczne).
  • Organizacje partnerskie zapraszają nas do współpracy przy realizacji kolejnych projektów - Erasmus.
  • Wątek osobisty: przyjaźnie z zagranicznymi parterami, które trwają do dziś :)
  • Zwiększenie umiejętności językowych pracowników.
  • Rozwój kompetencji osobistych pracowników (pewność siebie, motywacja, umiejętności społeczne).
Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Celem projektu było zwiększenie wybranych kompetencji społecznych osób zagrożonych wykluczeniem społecznym. W tym celu skazani objęci zostali różnym aktywnościami, które miały te kompetencje rozwijać. Dodatkowo, grupa 30 osadzonych objęta została kompleksowym programem szkoleniowym (Programem Kształcenia Kompetencji Społecznych). Efektywność zajęć została oceniona arkuszami ewaluacyjnymi i oceniona na wysokim poziomie - można uznać że cel projektu został osiągnięty - skazani rozwinęli swoje umiejętności w zakresie m.in. autoprezentacji, samooceny, komunikacji, radzenia sobie z napięciem i konfliktami.

Niektórzy osadzeni podawali, ze dzięki udziałowi w projekcie (aktywnym wykorzystaniu czasu izolacji) otrzymali lepszą ocenę funkcjonowania i mieli większą szansę na warunkowe przedterminowa zwolnienie z zakładu karnego (kilku osadzonych projektowi przypisuje wcześniejsze zwolnienie z zk).

Skazani podawali, że relacje z rodziną (poza murami) układają im się  lepiej, gdy rodzina wie, że angażują się w działalność pomocową dla innych (mowa m.in. o Jasełkach wystawionych dla dzieci ze szkoły specjalnej) i pracują nad zmianą siebie (zajęcia z komunikacji, radzenia sobie ze stresem itd.).

Skazani podawali, że dzięki udziałowi w projekcie czują się bardziej przygotowani do procesu poszukiwania pracy po opuszczeniu zakładu karnego dzięki zajęciom z autoprezentacji, pisania CV (niestety nie będziemy mogli zweryfikować czy pracę tą udało im się znaleźć).

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 
Produkt końcowy nad którym pracowaliśmy przez 2 lata i który został sprawdzony przez nas - Program Kształcenia Kompetencji społecznych został wydrukowany i udostępniony organizacjom państw członkowskich, które zajmują się pracą z osobami zagrożonymi wykluczeniem społecznym. Został wydrukowany w 6 językach, więc odbiór jest bardzo szeroki. Sześć językowych wersji jest dostępnych na stronie internetowej projektu, możliwej do ściągnięcia przez wszystkich zainteresowanych.
Dzięki temu kolejne instytucje mogą wprowadzać zajęcia, które rzeczywiście kształtują kompetencje.
Kolorowanka dla dzieci opracowana przez słuchaczy jest dostępna w wersji elektronicznej - gotowa do dalszej dystrybucji.
Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 
„Pierwszy raz się zdarzyło, że ktoś we mnie uwierzył” - skazany Patryk
„Nie sądziłem, że jestem taki zdolny” - skazany Grzegorz
„Dla uśmiechu dzieci warto było tak ciężko pracować” - skazany Łukasz
„Duże znaczenie miała dla mnie możliwość podpatrzenia pracy funkcjonariuszy w innych krajach ... to motywuje do pracy” - funkcjonariusz Rafał
„Miło było patrzeć jak ze spotkania na spotkanie skazani stawali się coraz ufniejsi i z coraz większym zaangażowaniem uczestniczyli w zajęciach, na koniec pytali czy nie możemy projektu kontynuować dalej :) , jestem zaskoczona także pozytywnym nastawieniem osób z zewnątrz, żadna osoba którą prosiliśmy o pomoc nam nie odmówiła - wolontariusze, studenci, nauczyciele szkół publicznych, pracownicy urzędu miasta, wszyscy chętnie nam pomagali” - Agata
Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

-

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Agata Młynik
Data wypełnienia formularza/karty: 
30.01.2015

Integra

Tematyka działań: 
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Sztuka, muzyka, kultura
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Fundacja Zdrowie dla Budowlanych
ul. Os. Młodości 9, 31-915 Kraków
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 

Marek Janda – koordynator projektu, tel. 12 684 52 90, dps-krakow@wp.pl

Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Fundacja,, Zdrowie dla Budowlanych” od 2003 roku na zlecenie Gminy Miejskiej Kraków prowadzi Dom Pomocy Społecznej im. Wł. Godynia przy ul. Sołtysowskiej 13 D w Krakowie. To właśnie mieszkańcy i pracownicy Domu są uczestnikami projektu ,,Integra” w ramach programu Grundtving ,, Uczenie się przez całe życie”.

Placówka przeznaczona jest  dla 67 osób w podeszłym wieku  do której w pierwszej kolejności przyjmowane są osoby powracające z Kazachstanu . Celem działalność placówki jest  zapewnienie usług bytowych, opiekuńczych i wspomagających osobom wymagającym całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, udzielenie wszechstronnej pomocy psychologicznej w sytuacji kryzysów związanych z nową sytuacją życiową, wykształcenie umiejętności radzenia sobie z poczuciem bezradności,  zapewnienie mieszkańcom duchowej i materialnej pomocy do bezpiecznego i godnego życia z zachowaniem intymności i niezależności dostosowanej do poziomu sprawności i samodzielności.

W Domu Pomocy Społecznej zatrudnionych jest 42 pracowników, całodzienną opiekę nad mieszkańcami sprawują opiekunki i pielęgniarki, pięć razy w tygodniu  mieszkańcy na terenie Domu mają możliwość korzystania z : rehabilitacji,  wsparcia psychologa i pedagoga, uczestniczenia w różnorodnej terapii zajęciowej (ergoterapia, muzykoterapia, arteterapia, silvoterapia, ludoterapia).

Pracownicy Działu Terapeutyczno – Opiekuńczego proponują mieszkańcom szeroki wachlarz imprez kulturalnych, sportowych, rekreacyjnych: tj. zabawy taneczne, pikniki, ogniska, wyjścia do kina, teatru, spotkania z ciekawymi ludźmi, koncerty, wycieczki, turnusy rehabilitacyjne.

Tytuł projektu: 
Integra
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2012-1-SK1-GRU06-04288 2
Lata realizacji: 
2012 - 2014
Kraje uczestniczące: 
Słowacja
Polska
Czechy
Węgry
Cele projektu: 

Celem współpracy w ramach projektu INTEGRA były następujące zagadnienia:

  • integracja osób niepełnosprawnych,
  • podniesienie pewności siebie i optymizmu u seniorów,
  • podniesienie rangi pracowników terapii zajęciowej we współpracujących organizacjach partnerskich.

Podczas edukacji osób niepełnosprawnych i seniorów konieczne jest zapewnienie im integracji ważnej dla powrotu do codziennego życia. Wszystkie tematy projektu INTEGRA skupiały się na stworzeniu  niepełnosprawnym i seniorom możliwości powrotu do aktywnego życia społecznego oraz stanowiły pomoc w znalezieniu dla nich nowej drogi, nowej perspektywy.Poprzez fachowe wykłady  i międzynarodową wymianę doświadczeń  pracownicy instytucji i ergoterapeuci osiągnęli i zdobyli innowacyjne umiejętności uczenia i zarządzania.

Podstawowymi celami partnerstwa było:

  • opanowanie umiejętności rzemieślniczych wybranego rzemiosła ludowego,
  • poprawa stanu psychicznego osób niepełnosprawnych i seniorów formą zabawy, nauczania tańców ludowych oraz gry na instrumentach ludowych,
  • obecność osób niepełnosprawnych i seniorów na wykładach oraz międzynarodowych  warsztatach rzemieślniczych,
  • podstawowe opanowanie teleinformatyki – ICT,
  • wykłady dla pracowników i ergoterapeutów w celu uzyskania lepszego pedagogicznego podejścia oraz zarządzania.
Obszary tematyczne: 
  • Uczenie międzypokoleniowe / uczenie się w starszym wieku/ emeryci.
  • Edukacja artystyczna, włącznie ze sztuką, rzemiosłem i muzyką.
Grupa docelowa słuchaczy: 

Dorośli słuchacze

Jakie były początki projektu: 

Projekt powstał z inicjatywy słowackiego partnera Projektu, podczas spotkania w Krakowie. W celu poszukiwania partnerów projektowych  wykorzystano między innymi kontakty powstałe w oparciu o wieloletnią współprace naszej organizacji z placówką o podobnym profilu działalności z Czeskiego Cieszyna.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Projekt obejmował 4 wyjazdy zagraniczne:

  1. Spotkanie partnerów w Social Service Centre Cesky Tesin. Warsztat nauki technik rzemiosła: quilling, papierowa wiklina, bibułkarstwo ceramika. Spotkanie  z czeskim folklorem i nauka gry na prostych instrumentach ludowych.15-17. 10-2012.
  2. Spotkanie w Eltes Matyas Educational-Learning Center w Mosonmagyarovar na Węgrzech. Poznanie technik: tkactwo, lalkarstwo, haftowanie koralikami, zdobienie pierników, figurki z liści. Nauka  tańców i pieśni ludowych. Spotkanie ewaluacyjne. 21-23 03. 2013 r.
  3. Udział w  Międzynarodowym Festiwalu Ludowego Rzemiosła w Skalicy na Słowacji – prezentacja rękodzieła oraz wyuczonych  technik. 21-06-2013 r. W spotkaniu brali udział słuchacze.
  4. Udział w Międzynarodowym Festiwalu Ludowego Rzemiosła w Pieszczanach na Słowacji. Prezentacja prac rękodzielniczych wykonanych  w ramach projektu INTEGRA. Spotkanie podsumowujące projekt.16-18. 05-2014. W spotkaniu brali udział słuchacze.

W Polsce zorganizowaliśmy jedno spotkanie partnerskie uczestników projektu w Domu Pomocy Społecznej w Krakowie w dniach 14-16. 10. 2013 r. podczas którego odbyły się warsztaty plastyczne, spotkanie muzyczne zajęcia folklorystyczne, nauka  tańców ludowych. Spotkanie ewaluacyjne. W spotkaniu brali udział słuchacze.

W ramach działań krajowych  przez cały czas trwania projektu organizowaliśmy zajęcia praktyczne w DPS podczas których wykonywano prace rękodzielnicze z wykorzystaniem wyuczonych technik. Zainicjowaliśmy cykl spotkań wokalno-instrumentalnych w oparciu o elementy folkloru muzycznego naszych partnerów projektowych.

Aby upowszechnić ideę projektu INTEGRA  zorganizowaliśmy: wystawy prac rękodzielniczych w środowisku lokalnym (Akademia Ignatianum, I krakowskie Senioralia, DPS im W. Godynia),  warsztaty nauki technik rękodzielniczych w Klubie Seniora w Krakowie oraz integracyjne spotkania  muzyczne z grupą lokalnych seniorów oraz młodzieży studenckiej.

Na stronie internetowej  http://dps-soltysowska.pl/ccms/projekty/ zamieściliśmy  informację o projekcie  oraz relację ze spotkania partnerskiego odbywającego się na Węgrzech. Po zakończeniu projektu zorganizowaliśmy jego prezentację  wewnątrz własnej organizacji, dla pracowników i mieszkańców  DPS-u. Projekt INTEGRA  został przedstawiony w Bielsku- Białej podczas inauguracji projektu ARTES.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
60
W wyjazdach zagranicznych: 
4
Produkty
Produkty projektu: 

Zakładka na stronie :http://dps-soltysowska.pl/ccms/projekty/

Broszura INTEGRA w języku angielskim obejmująca informacje o partnerach projektu, opisany jest przebieg projektu, wszystkie spotkania w ramach projektu, sprawozdania z imprez lokalnych, które miały miejsce pomiędzy poszczególnymi spotkaniami oraz fotodokumentację.

Dokumentacja video: 

Prace artystyczne i rękodzielnicze.

Dokumentacja fotograficzna.

Prezentacja taneczna.

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Broszura, dokumentacja video, prace rękodzielnicze.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Dzięki doświadczeniom kooperacji w międzynarodowym środowisku pracownicy organizacji udoskonalili swoją umiejętność współpracy w zespole. Podejmowane działania pozwoliły na stworzenie wewnątrz organizacji nowych zespołów projektowych.

Uczestnictwo w projekcie dało możliwość zapoznania się ze sposobami pracy innych ośrodków zajmujących się wspieraniem i terapią osób zagrożonych wykluczeniem społecznym. Pozwoliło pracownikom zdobyć praktyczną wiedzę dotycząca prowadzonych przez inne placówki metod terapii i nauczyło ich nowych technik pracy. Praktyczna edukacja personelu bezpośrednio przyczyniła się do podniesienia poziomu profesjonalnych kompetencji działu terapeutycznego. Udział w projekcie był także szansą na zaprezentowanie i rozpropagowanie stosowanych w naszej placówce efektywnych technik terapeutycznych.

Uczestnictwo w projekcie stworzyło naszym pracownikom szansę integracji z osobami zajmującymi się profesjonalnie podobną problematyką w innych krajach. Działania w ramach projektu były dla nas okazją do zdobycia doświadczeń w pracy w interdyscyplinarnych, międzynarodowych zespołach.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Poprzez uczestnictwo naszego DPS-u w działaniach projektu Integra udało się w sposób znaczący poprawić funkcjonowanie naszych mieszkańców - seniorów zarówno w aspekcie społecznym jak i w wymiarze indywidualnym.

Aktywność w środowisku lokalnym, czas spędzony na wspólnej pracy z innymi  razem z nimi przeżywane emocje zintegrowały uczestników organizowanych w ramach projektu spotkań i wzmocniły istniejące już między nimi pozytywne więzi. Cel jakim była integracja osób starszych i niepełnosprawnych ze społecznością lokalną został dzięki temu osiągnięty. Współpraca z młodzieżą stworzyła warunki do przełamania barier międzypokoleniowych i stereotypowego postrzegania osoby starszej czy niepełnosprawnej jako mało elastycznej i nie skłonnej do uczenia się nowych rzeczy. Wykorzystane podczas warsztatów nowe umiejętności naszych mieszkańców oraz pokazanie możliwości edukacyjnych seniorów w istotny sposób się do tego przyczyniły.

Aktywność społeczna, kontakt z ludźmi i praca pozwalają zapomnieć o samotności, bólu i chorobach. Uczą współżycia w grupie, pomagają nawiązać kontakt z innymi. Dzięki realizowanym zadaniom seniorzy integrowali się z ludźmi z którymi pracowali. Samodzielnie zbudowali więc system wsparcia społecznego dla własnych pomysłów i aktywności.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Dzięki działaniom projektowym uczestnicy warsztatów i spotkań stali się świadomi swoich zdolności, przydatności i możliwości zrobienia czegoś pożytecznego, co bardzo pozytywnie wpłynęło na ich poziom samooceny. Istotny tez jest fakt, ze nowo zdobytymi umiejętnościami udało się im się zainteresować innych członków społeczności lokalnej. Role liderów i nauczycieli, które przyjęli sprawiły, ze zaczęli postrzegać siebie jako osoby bardziej znaczące i wartościowe.

Aplauz społeczności lokalnej związany ze zorganizowanymi w ramach projektu spotkaniami, warsztatami wystawami i pokazami dostarczył naszym seniorom wielu pozytywnych wrażeń, które wpłynęły na poprawę ich nastroju i samopoczucia. Wzmocniły ich motywację do podejmowania aktywności, pomogły w budowaniu optymistycznego nastawienia do innych i przyjęciu otwartej postawy wobec otoczenia.

Poznane dzięki uczestnictwie w projekcie techniki wzbogaciły i urozmaiciły ofertę terapeutyczną naszego domu. Rozszerzyły możliwości pracy z mieszkańcami o inne niż dotychczas stosowane metody doskonalenia sprawności manualnej seniorów i ich twórczej ekspresji. Motywy ludowe i elementy regionalnego rzemiosła zostały na stałe wplecione i wykorzystane w pracy terapeutycznej naszej placówki. Poznane techniki stanowią dla naszych terapeutów źródło inspiracji przy wyborze przyszłych sposobów i kierunków pracy z podopiecznymi.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„Dzięki uczestnictwu w projekcie INTEGRA poznałem metody zarządzania i pracy z podopiecznymi w placówkach partnerów”.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Marek Janda
Data wypełnienia formularza/karty: 
16.01.2015

Web 5.0

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Dane beneficjenta
Organizacja realizująca warsztat: 
Ad Infinitum
ul. Sobieskiego 27, 40-082 Katowice
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Kinga Wesołowska (e-mail: adinfinitum@wp.pl)
Krótki opis profilu działalności organizacji realizującej warsztat: 

Głównym celem działalności Fundacji "Ad Infinitum" jest wspieranie i inspirowanie działań zmierzających do rozwoju gospodarki i przedsiębiorczości oraz zasobów ludzkich poprzez m.in. kształcenie ustawiczne dorosłych, upowszechnianie kształcenia ustawicznego, wyrównywanie szans edukacyjnych, przełamywanie barier i uświadamiania w zakresie pomocy na rzecz osób niepełnosprawnych i upośledzonych, rozwoju wychowania i edukacji. W swojej dotychczasowej działalności Fundacja skupiała się głównie na szeroko rozumianej edukacji osób dorosłych poprzez warsztaty, szkolenia, nieformalnej akcje charytatywne, konferencje, kongresy i seminaria. Organizowano spotkania ukierunkowane na wymianę doświadczeń pracowników instytucji, które pracują dla przeciwdziałania wykluczenia społecznego, dyskryminacji i integracji europejskiej. 

Tytuł warsztatu: 
Web 5.0
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2012-1-PL1-GRU13-28522
Data realizacji warsztatu: 
01.07.2013 - 05.07.2013
Partnerzy zagraniczni
Liczba uczestników z zagranicy, którzy wzięli udział w warsztacie: 
11
Liczba uczestników z Polski, którzy wzięli udział w warsztacie: 
0
Cele warsztatu: 

Głównymi celami Warsztatu było:

  • rozwijanie umiejętności interpersonalnych
  • rozwijanie umiejętności ICT
  • rozwijanie umiejętności komunikacyjnych
Obszary tematyczne: 

Tematem warsztatów WEB 5.0+ było rozwijanie umiejętności interpersonalnych poprzez działające w Internecie sieci społecznościowe. Realizując projekt rozwiązano dwa istotne problemy dotyczące tej grupy wiekowej tj. otwartości komunikacyjnej oraz niechęci do korzystania z Internetu jako narzędzia komunikacji. Udział w naszych warsztatach umożliwił poznanie dostępnych w sieci aplikacji komunikacyjnych oraz rozwinięcie umiejętności miękkich związanych z komunikowaniem się i motywacją.

Kraj uczestników: 
Bułgaria
Finlandia
Hiszpania
Irlandia
Niemcy
Węgry
Włochy
Łotwa
Liczba uczestników: 
1
1
1
1
1
1
3
2
Rekrutacja uczestników i przygotowanie warsztatu: 

Większość osób trafiła do nas za pośrednictwem katalogu warsztatów. Ze swojej strony rozesłaliśmy informacje˛ o naszym projekcie do zaprzyjaźnionych organizacji z prośbą o udostępnianie jej dalej. Stworzyliśmy stronę informacyjną o projekcie, której adres linkowaliśmy do innych organizacji. Deklaracje chęci wzięcia udziału w projekcie spływały do nas tradycyjną pocztą, chociaż większość potencjalnych uczestników kontaktowała się z nami przy pomocy wiadomości e-mail (głównie za pośrednictwem skrzynek e-mailowych członków rodziny, bądź przyjaciół).

Grupa docelowa uczestników: 

Projekt skierowany był do seniorów w wieku 50+, ze znajomością języka angielskiego.

Opis przebiegu
Krótki opis przebiegu warsztatu: 

Dzień przyjazdu (30.06.2013)

Spotkanie uczestników z organizatorami.

Dzień I (01.07.2013)

  1. Powitanie uczestników, prezentacja fundacji i zakresu jej działań, tematyki projektu, trenerów oraz uczestników. Uczestnicy poznali powiązanie tytułu projektu z nieznanym, bądź nie do końca zrozumiałym pojęciem Web 2.0. Prowadzący jeszcze raz przypomnieli cele projektu oraz zaprezentowali zebrane z formularzy zgłoszeniowych oczekiwania uczestników.
  2. Lodołamacze - gry integracyjne. Gry miały na celu ocieplenie atmosfery, pomoc w zapamiętaniu imion uczestników oraz krajów pochodzenia - prezentacja przy mapie.
  3. Krótki film video o korzystaniu z Internetu w Polsce (sonda uliczna): http://www.youtube.com/watch?v=MkY6_lrh-u8. Film był w języku polskim, ale okazał się zrozumiały dla wszystkich, gdyż głównym słowem pojawiającym się w nim było słowo "nie", które zostało przed projekcją wyjaśnione.
  4. Umiejętności komunikacyjne: World caffee - dyskusja w grupach na tematy:
  • Czy osoby w wieku 50+ są za stare, żeby korzystać z Internetu?
  • Dlaczego osoby w wieku 50+ potrzebują dostępu do Internetu?
  • Dlaczego osoby 50+ nie korzystają z Internetu?
  1. Aplikacje Google - jak możemy ich używać do komunikowania się i dla tworzenia własnego stylu życia - podstawowe narzędzia: wyszukiwarka, poczta gmail, tłumacz.
  2. Ewaluacja dnia - krótkie podsumowanie i wypełnienie ankiety.
  3. Międzynarodowy wieczór - dekorowanie stołów, prezentacja poszczególnych krajów przez przedstawicieli, degustacja produktów spożywczych, prezentacja muzyki.

Dzień II (02.07.2013)

  1. Energizers.
  2. Rozwijanie umiejętności komunikacyjnych (poszukiwanie informacji i dzielenie się informacją).
  3. Google+ - sposób na bycie społecznie aktywnym - jak zorganizować "kręgi", w jaki sposób się komunikować z innymi użytkownikami.
  4. Kalendarz Google - uczestnicy nabyli umiejętność wzajemnego zapraszania się na wydarzenia oraz otrzymywania powiadomień na telefon komórkowy.
  5. Podglądanie świata poprzez mapy Google - wyznaczanie tras, wirtualne podróże za pomocą google street, planowanie trasy do siedziby Google w Krakowie.
  6. Ewaluacja dnia.

Dzień III (03.07.2013)

  1. Wizyta w krakowskim oddziale firmy Google. Dowiedzieliśmy jak wygląda praca osób, które ogromny wysiłek wkładają w to, żeby nam ułatwić życie, nie tylko w wirtualnym świecie. Pani, która była naszym opiekunem, opowiedziała nam tez o projektach, które firma kieruje do osób 50+, a także o tym jak wspiera działalność przedsiębiorców.
  2. Poznawanie polskiej kultury w jednym z najpiękniejszych miast w Polsce, zbieranie materiałów do kolejnych aktywności podczas warsztatów: zdjęcia, video, zwiedzanie najbardziej charakterystycznych miejsc, poznawanie historii miasta i związanych z nimi legend.
  3. Ewaluacja dnia.

Dzień IV (04.07.2013)

  1. Energizers.
  2. Rozwijanie umiejętności komunikacyjnych: komunikacja werbalna i pozawerbalna - opowiadanie sobie nawzajem przeżyć z wizyty w Google i w Krakowie.
  3. Picasa - praca ze zdjęciami zrobionymi w Krakowie: szybka korekta, umieszczanie zdjęć w sieci i udostępnianie wybranym użytkownikom.
  4. Facebook - poszukiwanie starych i nowych znajomych (prezentacja możliwości fb, nikt z uczestników nie zdecydował się na założenie profilu na tym portalu, gdyż uznali, że nie wzbudza ich zaufania).
  5. Korzystanie ze Skypa - wszyscy uczestnicy utworzyli konta, nauczyli się poszukiwać znajomych i zapraszać ich do listy kontaktów, video rozmowy i konferencje, wysyłanie wiadomości tekstowych (chat) oraz wyrażanie własnych emocji (emoticony), uczestnicy otrzymali na własność słuchawki, żeby móc pozostać ze sobą w kontakcie po zakończeniu warsztatów.
  6. Ewaluacja dnia.

Dzień V (05.07.2013)

  1. Energizers.
  2. Rozwijanie umiejętności komunikacyjnych: uczenie się poprzez komunikowanie.
  3. You Tube - co ciekawego można tam znaleźć (tutorial'e, muzyka, filmy) i jak opublikować własne wideo.
  4. Blogowanie - pamiętniki XXI wieku. Wyjaśnienie czym jest blog/vlog/mini blog. Krótka prezentacja blogów prowadzonych przez najstarszych blogerów w Polsce.
  5. Jak ułatwić sobie życie - załatwianie spraw przez Internet: bankowość on-line, zakupy on-line, e-urząd, korzystanie z darmowych książek - projekt Gutenberg, portale randkowe etc.
  6. Ewaluacja dnia.
  7. Rozdanie certyfikatów.
  8. Uroczysta pożegnalna kolacja.

Dzień wyjazdu (06.07.2013)

Pożegnanie i wyjazd uczestników.

Rozwiązania praktyczne zastosowane podczas realizacji warsztatu: 

Na stronie projektu umieściliśmy praktyczne informacje dotyczące lotnisk docelowych naszych uczestników oraz możliwości dojazdu do hotelu. Dla wielu z osób odnalezienie tych informacji stanowiło duży problem, więc otrzymali instrukcje krok po kroku na wskazany e-mail. Szczególną opieką objęliśmy osoby najstarsze i te, które podróżowały po raz pierwszy same.

Na wszystkie te osoby czekaliśmy na lotnisku i zawieźliśmy do hotelu. Hotel zlokalizowany był w centrum Katowic, kilka przystanków tramwajem od miejsca szkolenia. Każdy z uczestników otrzymał mapę miasta i wizytówkę hotelu na wypadek zagubienia się. Wszyscy uczestnicy otrzymali identyfikatory oraz materiały szkoleniowe + zestaw słuchawek. Dla wszystkich przygotowaliśmy zestawy promujące projekt: t-shirt, długopis, pendrive oraz torbę . Wszyscy uczestnicy otrzymali program warsztatów. Ponownie przy wyjeździe towarzyszyliśmy najstarszym osobom w drodze na lotnisko.

Wszyscy uczestnicy otrzymali imienne certyfikaty uczestnictwa potwierdzające nabyte umiejętności. Podczas warsztatów uczestnicy byli chwaleni za swoje osiągnięcia, dzięki czemu nabywali pewności siebie i utwierdzali się w przekonaniu, że robią postępy. Sprawdzaliśmy umiejętności poprzez obserwację aktywności poszczególnych osób w sieci.

Ewaluacja i monitoring: 

Uczestnicy warsztatów codziennie wypełniali ankietę, w której określali nabyte umiejętności. Trener od motywacji podsumowywał każdy dzień warsztatów krótką refleksją i zapowiadał tematy na dzień następny. Na koniec projektu wszyscy uczestnicy otrzymali ankietę ogólnie podsumowującą sposób organizacji warsztatów (ankieta wewnętrzna naszej organizacji). Za monitoring odpowiedzialna była jedna z osób z fundacji, której zadaniem było sprawdzanie zgodności każdego etapu z założeniami. Wyniki ankiet i monitoring znajdują się w odrębnym raporcie.

Na koniec projektu uczestnicy wypełnili obligatoryjne ankiety końcowe, które zostały przesłane do Narodowej Agencji Programu Grundtvig. Uczestnicy projektu wysoko ocenili organizację i sposób prowadzenia warsztatów - noty 4 i 5. Większość osób wskazała na problem z komunikowaniem się w języku angielskim, ale w naszej ocenie był to problem nieznajomości terminologii związanej z ICT. Wiele osób prosiło o wydłużenie warsztatów lub możliwość wzięcia w kolejnych.

W naszej opinii warsztaty były trochę za krótkie. Mieliśmy bardzo dużo do zaoferowania naszym uczestnikom, a i sami uczestnicy wykazywali ogromne zainteresowanie tematyką, zarówno częścią związaną z komunikacją interpersonalną oraz z treningiem motywacyjnym, jak i pracą z komputerem i odkrywaniem social media.

Wpływ warsztatu na słuchaczy, na organizację oraz społeczność lokalną – rezultaty: 

Organizacja warsztatów utwierdziła nas w przekonaniu, że potrzeby osób starszych są bardzo duże i niestety niezaspokojone przez to, że nie są dostępne na rynku szkoleń odrębne kursy w zakresie ICT dla seniorów. Dostępne szkolenia przeznaczone są dla osób dorosłych, więc trafiają na nie zarówno 30-latkowie, jak i osoby w wieku podeszłym, których sprawność fizyczna nie pozwala na tak szybkie posługiwanie się komputerem, jak robią to młodsi uczestnicy takich kursów. To powoduje, że starsze osoby często poddają się i rezygnują z dalszego udziału. Był to nasz pierwszy projekt związany z TIK, ale na pewno nie ostatni. Mieliśmy też okazję do sprawdzenia samych siebie, jako organizatorów tygodniowego pobytu. Skrupulatnie notowaliśmy wszystkie swoje potknięcia i mamy nadzieję uniknąć ich w przyszłości. Niesamowicie pozytywna atmosfera jaka wytworzyła się pomiędzy uczestnikami nawzajem, prowadzącymi i uczestnikami, podziałała na nas niezwykle motywująco i była doskonałym remedium na stres i zmęczenie jakie towarzyszy przy organizacji tego typu przedsięwzięć. Katowice to duże miasto, więc ciężko tu oddziaływać lokalnie. Jednak zdarzyło się kilka razy, że uczestnicy wzbudzili zainteresowanie mieszkańców przemieszczając się przez miasto w projektowych T-shirtach, więc kilka razy udzielaliśmy informacji nt. projektu.

Upowszechnianie rezultatów: 

Myślimy o wykorzystaniu tej tematyki w kolejnym projekcie, jednak wydaje nam się, że tego typu projekt wymaga zdecydowanie większych nakładów czasu, tak aby wszyscy uczestnicy mogli w równym stopniu posiąść wiedzę. Jeśli zrealizujemy projekt ponownie, to grupą docelową będzie ta sama grupa wiekowa, gdyż uważamy, że nowoczesne technologie w równym stopniu powinny być dostępne osobom starszym, a w wielu przypadkach mogą zapobiec całkowitemu wycofaniu się z życia społecznego np. w przypadku osób schorowanych.

Opinie słuchaczy i pracowników o warsztacie – cytaty z wypowiedzi: 

I liked the workshop very much - Angela

I think the workshop was very good indeed and the teachers were excellent, very kind and helpful - Caterina

Grundtvig Workshops are great opportunity for adults to study new subjects and meet new people - Lubova

https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=kSUwXfy0P2s

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji warsztatu: 

Brak uwag.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Kinga Wesołowska
Data wypełnienia formularza/karty: 
31.12.2013

Mother Centres developing support structures for active volunteer involvement

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Doradztwo i poradnictwo
Edukacja rodziców i rodzin
Edukacja zdrowotna
Jakość i ewaluacja edukacji
Metody podnoszenia motywacji słuchaczy
Rozpoznawanie / uznawanie kompetencji
Zagadnienia pedagogiczne / dydaktyczne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Stowarzysznie "Mamy Czas"
ul. Marymoncka 47/17, 01-868 Warszawa
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Joanna Leszczyńska-Kudłaciak, 695-582-415, leszczynska.mamyczas@gmail.com
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Stowarzyszenie „Mamy czas” zostało zarejestrowane 13 lipca 2010 roku. Jego powołanie wyniknęło z rocznej działalności nieformalnego Klubu Mam i Tatusiów z Bielan, którego spotkania odbywały się od lutego 2009 roku.

Nasze cele: Chcemy tworzyć na Bielanach miejsce przyjazne małym dzieciom i ich rodzicom.

Chcemy w sposób wszechstronny pomagać rodzicom, opiekunom, kobietom w ciąży i dzieciom poprzez działalność edukacyjną, kulturalną, charytatywną oraz działalność z zakresu ochrony oraz promocji zdrowia i pomocy społecznej.

 Stowarzyszenie realizuje swoje cele poprzez :

  • organizowanie spotkań, wykładów i szkoleń dla rodziców, opiekunów dzieci oraz kobiet w ciąży służące ich wszechstronnemu rozwojowi;
  • działania edukacyjne, kulturalne i artystyczne ukierunkowane na rozwój dzieci i rodziców;
  • organizowanie imprez kulturalnych, rekreacyjnych i sportowych;
  • działania profilaktyczne i terapeutyczne ukierunkowane na prawidłowy rozwój emocjonalny, społeczny i osobowy dzieci i rodziców;
  • działania na rzecz aktywizacji zawodowej kobiet;
  • działania zapobiegające wykluczeniu społecznemu kobiet;
  • kształcenie ustawiczne dorosłych i inne formy kształcenia;
  • działania służące profilaktyce i promocji zdrowia dzieci i kobiet w ciąży, w tym prowadzenie akcji informacyjnych i konsultacji specjalistycznych;
  • współpracę z instytucjami rządowymi, samorządowymi, organizacjami pozarządowymi, mediami oraz sektorem prywatnym na rzecz rozwiązywania problemów wychowawczych, edukacyjnych i społecznych;
  • tworzenie przestrzeni publicznej przyjaznej rodzicom i dzieciom;
  • występowanie do organów władzy i administracji państwowej i samorządowej
  • w sprawach dotyczących rodziców i dzieci;
  • promocję wolontariatu.
Tytuł projektu: 
Mother Centres developing support structures for active volunteer involvement
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-NL1-GRU06-05326 6
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Holandia
Słowacja
Węgry
Włochy
Niemcy
Bułgaria
Austria
Turcja
Czechy
Polska
Cele projektu: 

CELEM PROJEKTU BYŁO :

  • Wzmocnienie wiedzy i umiejętności kobiet aktywnie działających w Centrach Matek w zakresie rozwoju liderskiego i rozwiązywania konfliktów.
  • Stworzenie rodzicom okazji do wymiany myśli, doświadczeń nt organizowania Centrów Matek i sieci ich zrzeszających.
  • Udzielenie konkretnego wsparcia, rady, coachingu na tematy wskazywane przez każdego z partnerów.
  • Połączenie efektu uczenia się, wzmocnienia i zbudowania sieci co przyczyniło się do wzmocnienia współpracy Centrów Matek na poziomie europejskim.
  • Poznanie doświadczeń Centrów Matek z różnych krajach w obszarze ciągłości liderstwa w inicjatywach kobiecych, funkcjonowania codziennego Centrów Matek, równowagi między wolontariatem a sprawnie funkcjonującymi inicjatywami rodziców.
  • Wprowadzenie metodologii Leadership Support Process (LSP) do praktyki funkcjonowania Centrów Matek poprzez przeprowadzenie tygodniowego warsztatu z udziałem trenerek tej metody z USA i Niemiec.
  • Wzmocnienie uczestniczek poprzez peer learning - docenienie wagi uczenia się od siebie nawzajem, co jest kluczowym czynnikiem rozwoju oddolnych inicjatyw rodziców.
Obszary tematyczne: 

Międzynarodowa wymiana doświadczeń i przykładów najlepszej praktyk. Zwiększenie wiedzy uczestniczek nt prowadzenia Centrów Matek,  formalizowania ich działalności, angażowania zespołu oraz rozwiązywania konfliktów; wymiana doświadczeń między liderkami Centrów Matek.

Grupa docelowa słuchaczy: 

Udział w projekcie kobiet z różnych środowisk, różnych krajów, o różnej kulturze. Dla niektórych polskich  uczestniczek projektu udział w wyjazdach zagranicznych był pierwszym od momentu zostania matkami wyjazdem bez rodziny, w celu własnego rozwoju i poznania nowych ludzi i miejsc. Niektóre kobiety uczestniczące w projekcie pierwszy raz były za granicą  - spotykały kobiety z innych krajów, porozumiewały się w obcym języku, poznawały zwyczaje, kuchnię i style życia w innych krajach. Zetknięcie się z różnorodnością kulturową wpływało na zmianę postaw uczestniczek projektu, wzmacniały otwartość na odmienność, eliminowanie stereotypów.

Jakie były początki projektu: 

Projekt jest  kontynuacją poprzednich projektów realizowanych przez Instytut Małego Dziecka z Poznania, dzięki którym Stowarzyszenie „Mamy Czas” i inne polskie kluby zaczęły współpracę z Mother Centers Inernational Network for Empowerment (MINE).

Krótki opis przebiegu projektu: 
  1. Spotkanie robocze zespołu Stowarzyszenia „Mamy Czas” realizującego projekt Grundtvig- w dniu 2.09.2011. Przygotowanie uczniów i nauczycieli/trenerów do mobilności.
  2. I spotkanie Liderek Klubów Mam- 08-10-2011, Spotkanie poświęcone było przedstawieniu projektu Grundtvig – jego celów, zaplanowanych działań. Była to też okazja do wzajemnego poznania się liderek różnych Klubów Mam w Polsce. Uczestniczki prezentowały działalność swoich Klubów Mam oraz dzieliły się oczekiwaniami wobec udziału w projekcie. Był to dobry początek wspólnych spotkań.
  3. Wymiany doświadczeń między krajami partnerskimi zaprezentowana na pierwszym spotkaniu partnerstwa w Stuttgarcie 03-10-2011. Każdy z krajów określił w jakich obszarach potrzebuje wsparcia.  Odbyła się prezentacja krajów, ustalenie zasad współpracy, ustalenie technicznych szczegółów nt wyjazdów zagranicznych, zasad komunikacji między partnerami. Analiza celów projektu, sposobów ich osiągania. Działania: praca warsztatowa, dyskusje plenarne. Rezultaty: określenie obszarów wsparcia oraz ustalenie szczegółów wizyt coachujących dla polskiej nieformalnej sieci Klubów Mam Uczestniczył w tym spotkaniu wolontariusz i pracownik Stowarzyszenia „ Mamy Czas”
  4. II spotkanie Liderek Klubów Mam w Polsce 19-11-2011,  Spotkanie to zgromadziło nowe liderki Klubów Mam, pracowałyśmy w twórczej grupie 18 dziewczyn. Podczas bardzo pracowitego weekendu rozmawiałyśmy na wiele tematów, m.in. o konferencji Stuttgarcie rozpoczynającej projekt oraz  o potrzebie wzajemnego poznawania się liderek Klubów Mam w Polsce. Wspólnie szukałyśmy pomysłów jak skutecznie angażować rodziców do współtworzenia Klubów, dzieliłyśmy się doświadczeniami z tego obszaru. Dużą cześć spotkania poświęciłyśmy formalizacji działalności Klubów Mam – zaletom i wadom przekształcania nieformalnej grupy w organizację pozarządową, sposobom formalizacji, źródłach finansowania. W efekcie tego spotkania powstał „Praktyczny poradnik dla Klubów Mam”, w którym spisane są wszystkie poruszane podczas spotkania informacje, pomysły i doświadczenia.  W spotkaniu uczestniczyło 5 „pracowników” i 13 „słuchaczy”.
  5. Spotkanie liderek Klubów Mam - 21-01-2012, Głównym gościem spotkania była Marieke van Geldermalsen z Fundacji Nest! Foundation, która jest jedną z organizacji partnerskich projektu Grundtvig. Marieke opowiadała nam o międzynarodowej sieci centrów matek MINE (Mother Centers International Network for Empowerment www.mine.cc). Mogłyśmy poznać doświadczenia innych krajów związane z budowaniem sieci Centrów Matek i prowadzenia podobnych inicjatyw dla rodzin z małymi dziećmi. Rozmowa z Marieke sprowokowała również dyskusję nt. różnych odbiorców działalności Klubów Mam i angażowaniu rodziców w tworzenie Klubów. Było 12 przedstawicielek różnych Klubów Mam w Polsce (w tym 4 „pracowników”/ 8 „słuchaczy”).
  6. Wizyta studyjna w Czechach (Trebic i Hrotovice)- 15-02-2012 Cele: zwiększenie wiedzy uczestniczek na temat prowadzenia Klubów Mam i formalizowania ich działalności, angażowania zespołu oraz rozwiązywania konfliktów; wymiana doświadczeń między liderkami Klubów Mam; poznanie czeskich doświadczeń w zakresie prowadzenia Klubów Mam jak i funkcjonowania ogólnokrajowej sieci Klubów Mam; peer coaching; Działania: spotkania, udział w zajęciach, dyskusje, pokazywanie polskich doświadczeń. 4 osoby (3 „słuchacze” oraz 1 „pracownik” - członek zarządu Stowarzyszenia „Mamy Czas”.
  7. III spotkanie Liderek Klubów Mam- 24-03-2012, Gośćmi spotkania były przedstawicielki Sieci Centrów Matek w Czechach: Rut Kolinska – Prezes Czeskiej Sieci Centrów Matek oraz Jirina Chlebovska – koordynatorka krajowa Sieci. Obie Czeszki próbowały nam przybliżyć ideę oraz historię tworzenia Sieci Centrów Matek w Czechach. Brało udział 20 przedstawicielek różnych Klubów Mam w Polsce (w tym 3 „pracowników”/ 17 „słuchaczy”).
  8. Wizyta studyjna w Bułgarii (Sandanski i Stara Zagora)- 19-04-2102, Cele: Poznanie bułgarskich doświadczeń pract z rodzinami romskimi poprzez prowadzenie Centrów Matek; zwiększenie wiedzy uczestniczek nt prowadzenia tego typu inicjatyw; budowanie relacji pomiędzy reprezentantkami Klubów Mam w Polsce. Działania: spotkania, udział w zajęciach, dyskusje, pokazywanie polskich doświadczeń. Uczestniczyły w spotkaniu 4 osoby (3 „słuchacze” oraz 1 „pracownik” - członek zarządu Stowarzyszenia „Mamy Czas”.
  9. Szkolenie Leadership Support Process for Mother Centers w Holandii (Schoorl)- 10-06-2012 Cele: poznanie metody Leadership Support Process; wymiana doświadczeń z przedstawicielkami różnych krajów, peer learinng; poznawanie procesu powstawania sieci Centrów Matek w innych krajach partnerskich; uzyskanie wsparcia w rozwiązywaniu codziennych problemów (zaangażowanie innych, organizowanie wolontariatu w Klubie, budowanie zespołu). Działania: szkolenie, sesje plenarne, praca warsztatowa, sesje wymiany doświadczeń. Rezultaty spotkania: napisana została relacja z wyjazdu zamieszczona na stronie projektu, podręcznik metody LSP udostępniony polskim Klubom Mam.,Podczas spotkania było  5 osób z Polski (2 „słuchaczki” oraz 3 „pracowników” - członkinie zarządu oraz wolontariuszka Stowarzyszenia „Mamy Czas”.
  10. Wizyta studyjna na Słowacji (Zlate Moravce i Nitra) 26-09-2012 Cele: Poznanie doświadczeń w prowadzeniu Centrów Matek na Słowacji, zapoznanie się z funkcjonowaniem słowackiej Unii Centów Matek, udział w regionalnym spotkaniu Centrów Matek Działania: Wizyta w Materskim Centrum „Klokancek” w Nitrze, udział w spektaklu dla dzieci „Princezna Bublinka” w Centrum Matek „Klokancek” w Nitrze, udział w zajęciach muzycznych dla matek z dziećmi w Materskim Centrum „Mami-Oaza”, udział w regionalnym spotkaniu Centrów Matek, prezentacja działalności Klubów Mam w Polsce. Wyjechało  5 osób (4 „słuchaczki” oraz 1 „pracownik” - członkini zarządu Stowarzyszenia „Mamy Czas”).
  11. 18-10-2012 odbyła się rewizyta przedstawicielek Słowacji, Czech, Węgier i Bułgarii. Wymienialiśmy się doświadczeniami, pomysłami. Każdy kraj przedstawił swoją prezentację, co było bardzo budujące dla naszych mam klubowych. Poznaliśmy inne kluby warszawskie –Bemowo, Ursynów. Odbyła się także ważna debata dla obu stron,  w Urzędzie Gminy z udziałem burmistrzów, a także naszych gości.
  12. Wizyta studyjna do Niemiec, Monachium- 08-11-2012 , Cele: poznanie doświadczeń w prowadzeniu Centrów Matek w Niemczech, zapoznanie się z funkcjonowaniem bawarskiej Sieci Centrów Matek, udział w regionalnym spotkaniu bawarskiej Sieci Centrów Matek. Działania: wizyty w szeregu różnych Centrów Matek, spotkania z kobietami, udział w regionalnym spotkaniu bawarskiej Sieci Centrów Matek, prezentacja polskich doświadczeń w prowadzeniu Klubów Mam Były 3 osoby (2 „słuchaczki” oraz 1 „pracownik” - członkini zarządu Stowarzyszenia „Mamy Czas”).
  13. Konferencja upowszechniająca "Warszawa dla rodzin"-17.11.2012, Konferencja miała na celu promowanie Warszawskich Klubów dla Rodzin zgodnie z programem prorodzinnym „ Program Rodzina na lata 2010-2030”.
  14. Spotkanie założycielskie Sieci Klubów dla Rodzin w Polsce-18.11.2012, 14 osób przedstawicieli 11 różnych Klubów Mam w Polsce, Do współtworzenia Sieci zaprosiliśmy  Kluby dla Rodzin, które spełniają poniższe kryteria: są oddolnymi inicjatywami rodziców, którzy sami organizują się, aby tworzyć miejsce integracji i wsparcia dla rodzin z małymi dziećmi; mają charakter niekomercyjny, nie działają dla zysku. Pomysł założenia Sieci Klubów dla Rodzin pojawił się w marcu 2012 roku na spotkaniu dla liderek Klubów Mam, które zorganizowało Stowarzyszenie „Mamy Czas”. Wypracowaliśmy wtedy dokument roboczy „Koncepcja Sieci Klubów Mam w Polsce”.
  15. Wizyta studyjna na Węgrzech (Miskolc)- 09-05-2013, Cele: poznanie doświadczeń w prowadzeniu Centrów Matek na Węgrzech, zapoznanie się z doświadczeniami tworzenia Sieci Centrów Matek na Węgrzech. Działania: Działania: wizyta w MC Holdam (my moon), rozmowy na temat ich projektów i aktywności, kąpiel w jaskini po południu, wieczorem pokaz video nt porodów domowych;  wizyta na farmie organicznej prowadzonej przez członkinię Holdam, przedstawienie projektu Holdam - wspólna farma i przedsiębiorstwo. Wspólne pieczenie chleba, warsztat "life-road game"; udział w obchodach miasta Miskolc, udział w programie Holdam. Było  5 osób (4 „słuchaczki” oraz 1 „pracownik” - wolontariuszka Stowarzyszenia „Mamy Czas”).
  16. Konferencja podsumowująca projekt w Pradze- 22-05-2013, Cele: Zapoznanie się z prezentacją wszystkich  państw biorących udział w  projekcie lata 2011-2013, poznanie doświadczeń w prowadzeniu Sieci Klubów w Europie, zapoznanie się z funkcjonowaniem MINE, wizyta w jednym z Centrów Matek w Pradze projektu. Rezultaty: relacja z wyjazdu zamieszczona na stronie projektu. Działania: konferencja podsumowująca projekt, prezentacje krajów, ewaluacja Były 3 osoby (2 "słuchaczki" i 1 "pracownik" - członkini zarządu Stowarzyszenia "Mamy Czas").
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
160
W wyjazdach zagranicznych: 
20
Produkty
Produkty projektu: 
  • Powołanie polskiej Sieci Klubów dla Rodzin. Sieć została powołana do życia 18 listopada 2012 roku. W sieci zrzeszyło się 11 Klubów dla Rodzin z całej Polski. Powstała strona www.siecklubowdlarodzin.pl. Powstał plan działania na lata 2012-2013. Do współtworzenia Sieci zaprosiłyśmy Kluby dla Rodzin, które spełniają poniższe kryteria: są oddolnymi inicjatywami rodziców, którzy sami organizują się, aby tworzyć miejsce integracji i wsparcia dla rodzin z małymi dziećmi; mają charakter niekomercyjny, nie działają dla zysku. Pomysł założenia Sieci Klubów dla Rodzin pojawił się w marcu 2012 roku na spotkaniu dla liderek Klubów Mam, które zorganizowało Stowarzyszenie „Mamy Czas”. Wypracowaliśmy wtedy dokument roboczy „Koncepcja Sieci Klubów Mam w Polsce”.
  • Powstał także artykuł w “Dziennik Gazeta Prawna” 07.11.2012 „SIŁA MATEK i TATUSIÓW SIŁĄ SAMORZĄDU”  zastępcy burmistrza Bielan , radnego Sejmiku Województwa Mazowieckiego Grzegorza Pietruczuka.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Sieć Klubów dla Rodzin działa do tej pory na zasadzie wolontariatu. Dzięki sieci staramy się dotrzeć do jak najszerszego grona odbiorców Klubów dla Rodzin i promować  międzynarodowy projekt partnerski Grundtvig Public living room – a safe learning space”  realizowany w ramach Programu “Uczenie się przez całe życie” (Lifelong Learning Programme – LLP).  Jest to nasza druga dotacja  tym razem na lata 2013-2015.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 
  • Przedstawiciele Stowarzyszenia "Mamy Czas" mieli szanse na odświeżenie kompetencji językowych. Komunikacja mailowa z partnerami, wyjazdy zagraniczne, tłumaczenie materiałów były bardzo dobrą okazją do praktykowania komunikacji w języku angielskim.
  • Poznanie doświadczeń partnerów z obszarów prowadzenia Centrów Matek, prowadzenia sieci zrzeszających różne centra było bardzo rozwojowe. Bez tego doświadczenia polskie Kluby z pewnością nie byłyby gotowe do założenia polskiej sieci Klubów dla Rodzin.
  • Uczestniczenie w zajęciach podczas wyjazdów zagranicznych, przyglądanie się temu jak inni pracują z grupami rodziców i dzieci wpłynęło na nasze kompetencje pedagogiczne.
  • Spotkania z niezwykłymi grupami, praca w ciekawej grupie dodawała każdorazowo wiele energii i motywacji do dalszej pracy, do rozwijania naszego Klubu Mam.
  • Rola koordynatora projektu dla uczestników z Polski, zarządzanie międzynarodowym projektem, komunikacja z wieloma partnerami było zupełnie nowym doświadczeniem dla Stowarzyszenia "Mamy Czas". Z pewnością na tym doświadczeniu bardzo wiele się nauczyliśmy.
  • Poznanie odmienności kulturowych, specyfiki każdego kraju było bardzo uczącym doświadczeniem.
  • Projekt wpłynął na proces dojrzewania i krzepnięcia Stowarzyszenia "Mamy Czas". Wymagał wyraźnego określenia zadań, podział ról, systematyczności pracy. Działanie na polu międzynarodowym wymagało od zespołu stowarzyszenia podzielenia się odpowiedzialnością za stałą działalność stowarzyszenia czyli prowadzenie Klubu Mam na Bielanach. Wymusiło to powiększenie zespołu, wprowadzenie nowych matek do bardziej odpowiedzialnych ról.
  • Dzięki przyglądaniu się jak funkcjonują Centra Matek w innych krajach wprowadziłyśmy szereg drobnych zmian w funkcjonowaniu Klubu tak aby aspekt współtworzenia Klubu przez rodziców do niego przychodzących był bardziej realizowany.
Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 
  • W ramach projektu w Polsce zainicjowana została regularna komunikacja mailowa pomiędzy różnymi Klubami Mam, które nie miały dotychczas ze sobą kontaktów.
  • Wyjazdy zagranicznie były dla uczestniczek wyjazdów nieczęstymi okazjami do porozumiewania się w języku angielskim. Każde z dużych spotkań w ramach projektu był poprzedzony krótką sesją odblokowania językowego, co przyczyniało się do otwartości na zwiększanie umiejętności językowych uczestniczek. Nie w każdym momencie spotkań było możliwe tłumaczenie stąd sytuacja wymuszała na uczestniczkach komunikowanie się w obcych językach.
  • Możliwość poznania doświadczeń partnerów z pewnością przyczynił się do wzrostu umiejętności uczestniczek w dziedzinie prowadzenia Klubów dla Mam, pracy z grupą, prowadzenia zajęć dla rodziców.
  • Uczestniczenie w życiu bardzo różnorodnych Centrów Matek w różnych krajach zwiększyło umiejętności społeczne uczestniczek - nauczyły się być w odmiennych od normalnych dla siebie grupach, warunkach, kulturach.
  • Każdy z wyjazdów zagranicznych jak i spotkań krajowych był okazją do "naładowania baterii", czerpania inspiracji co bezpośrednio przyczyniło się do wzrostu motywacji uczestniczek do prowadzenia Klubów Mam.
  • Dzielenie się własnymi doświadczeniami z partnerami zagranicznymi, opowiadanie o swoich sukcesach wpłynęło na zwiększenie pewności siebie uczestniczek projektu.
  • Kilkudniowa wizyta w inny kraju poszerzała wiedzę o krajach partnerskich i ich kulturach.
Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Wyjazdy zagraniczne zrealizowane w ramach projektu dały unikalną szansę aktywnym matkom zdobycia wiedzy i doświadczenia jak funkcjonują Centra Matek w różnych krajach. Polskie Kluby Mam funkcjonują zaledwie od kilku lat podczas gdy np. Centra Matek w Niemczech mają już 20-letnią historię swoich doświadczeń. Wiedzy o tym jak organizować miejsca spotkań dla kobiet i rodzin z małymi dziećmi nie da się zdobyć inaczej niż poprzez bycie w danych Centrach Matek, uczestniczenie w ich życiu, rozmowy z liderkami i matkami korzystającymi z Centrów. Każda wizyta pokazywała jak wiele wspólnych doświadczeń, problemów i sukcesów mają Centra Matek w różnych krajach. Jednocześnie dla dość młodych Centrów Matek w Polsce niezwykle inspirujące było przyglądanie się jaką wizję możemy tworzyć w Polsce w perspektywie przyszłych kolejnych lat. Poznanie doświadczeń innych krajów w zakładaniu i prowadzeniu Sieci Centrów Matek były bardzo mocną inspiracją dla polskich kobiet do ostatecznego założenie polskiej Sieci Klubów dla Rodzin. Dzięki kontaktom z partnerkami zagranicznymi wiedziałyśmy jak dobrze się przygotować do całego procesu tworzenia sieci, jakich błędów należy się wystrzegać oraz jak czysto praktycznie zorganizować funkcjonowanie polskiej sieci. Różnice międzykulturowe odkrywane w trakcie wizyt były za każdym razem wzbogacające dla uczestniczek wyjazdów do innych krajów jak i spotkań z partnerami zagranicznymi w Polsce. Efekt uczenia w międzynarodowej różnorodnej grupie był bardzo mocny. Bogactwo perspektyw i doświadczeń wzbogacał wszystkie rozmowy i spotkania. Jednocześnie zastosowane metody uczenia przyczyniały się do wzmacniania uczestniczek, które stawały się świadome swoich kompetencji i osiągnięć jako liderek. Wzmocnieniem procesu uczenia było przekazywanie doświadczeń i obserwacji przez uczestniczki wyjazdów po powrocie – w swoich macierzystych grupach kobiet, podczas spotkań lokalnych. Dzięki temu szereg podpatrzonych rozwiązań i inspiracji mógł być łatwo zastosowany w działalności Centrów Matek w Polsce i Sieci Klubów dla Rodzin. Efekt ten na pewno byłby słabszy bez aspektu kontaktów międzynarodowych. Dodatkowo udział w międzynarodowym projekcie był ogromnym wzmocnieniem dla polskich Klubów Mam w kontaktach z władzami lokalnymi, partnerami samorządowymi, sponsorami. Projekt Grundtvig wzmocnił wizerunek Klubów Mam w Polsce jako aktywnych, rozwijających się grup kobiet, które dojrzały również do założenia ogólnopolskiej Sieci Klubów dla Rodzin.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

--

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Joanna Leszczyńska-Kudłaciak
Data wypełnienia formularza/karty: 
19.12.2013

Prisoners Opportunity To Educate Children by Telling Stories

Tematyka działań: 
Edukacja w więzieniach lub na rzecz powrotu skazanych do społeczeństwa
Inne
Języki obce
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Areszt Śledczy w Lublinie
ul. Południowa 5, 20-482 Lublin
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
mł. chor. Justyna Nowicka, 506 114 514, justyna.nowicka@sw.gov.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Lubelska jednostka penitencjarna jest aresztem śledczym przeznaczonym dla tymczasowo aresztowanych i skazanych mężczyzn i kobiet, zarówno młodocianych, odbywających karę po raz pierwszy jak też recydywistów penitencjarnych. W jednostce funkcjonuje także ośrodek diagnostyczny służący do przeprowadzania badań psychologiczno – penitencjarnych osadzonych. Grupę docelową dorosłych słuchaczy w projekcie stanowili skazani ojcowie, którzy wyrazili pisemną zgodę na wykonywanie wobec nich kary pozbawienia wolności w systemie indywidualnego programu oddziaływania.

Tytuł projektu: 
Prisoners Opportunity To Educate Children by Telling Stories
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-IT2-GRU06-24070 5
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Włochy
Litwa
Polska
Węgry
Rumunia
Turcja
Cele projektu: 
  • Innowacyjne wsparcie edukacyjne osób skazanych w ramach systemu penitencjarnego.
  • Dzielenie sie doświadczeniem oraz opracowanie procedury wymiany informacji i metody wspierającej nauczanie w wymiarze europejskim oraz umiejętności pełnienia roli rodzica w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności i po jej zakończeniu.
  • Stworzenie metodologii wsparcia nauczania skazanych, poszerzenie i udoskonalenie codziennej praktyki penitencjarnej.
  • Podniesienie kwalifikacji beneficjentów w zakresie pełnienia ról rodzicielckich, umiejętności wychowawczych, kompetencji społecznych, posługiwania sie językami obcymi (lektorat języka angielskiego).
  • Podniesienie kwalifikacji i kompetencji służb penitencjarnych poprzez szkolenia i warsztaty tematyczne (np. z zastosowań technik dramowych i teatralnych, bajkoterapii, języka angielskiego), udział w międzynarodowych mobilnościach i konferencjach penitencjarnych.
  • Naukowa współpraca z UMCS w Lublinie w celu stworzenia publikacji naukowych jako efektu działań projektowych (tworzenie kwestionariuszy dla skazanych rodziców oraz kadry SW, ankiet ewaluacyjnych, wytycznych do pracy w celu optymalizacji działań edukacyjnych).
  • Stworzenie i rozpowszechnianie produktów projektu za pomoca mediów lokalnych i branżowych, stworzenie strony internetowej, nagranie płyt CD, wydanie książeczek dla dzieci i publikacji naukowej przy współpracy z pracownikami naukowymi UMCS w Lublinie.
  • Projekt zakłada upowszechnianie osiągniętych rezultatów, wobec powyższego działania zostaną skierowane także na zewnątrz w celu uwrażliwiania społeczeństwa na rzeczywistość więzienną. Będzie to możliwe dzięki współpracy kadry więziennej z instytucjami państwowymi (urzędy, fundacje, stowarzyszenia) i naukowymi (uniwersytety, szkoły, inne placówki oświatowe), zajmującymi się szeroko pojętą edukacją i aktywizacją społeczną.
  • Zacieśnianie współpracy partnerskiej w celu kontynuacji działań międzynarodowych na rzecz pracy penitencjarnej w przyszłości.
Obszary tematyczne: 

Słuchacze (skazani):

W zakresie wiedzy – wzbogacenie wiedzy ogólnej i języka komunikacji językowej(słownictwo) oraz z zakresu jęz.angielskiego; wiedza na temat walorów terapeutycznych książek; pogłębienie wiedzy na temat funkcjonowania i zachowania dziecka;

W zakresie umiejętności – nauczenie czytania z interpretacją głosową, opowiadania, a nawet tworzenia bajek; poprawa umiejętności komunikowania się z innymi; zdobycie umiejętności konstruktywnego wyrażania uczuć; lepsze rozumienie zachowania własnego oraz innych, w tym w szczególnosci zwrócenie uwagi na poprawne rozumienie i pełnienie ról rodzicielskich.

W zakresie postaw – wykształcenie pozytywnych przekonań na temat własnych możliwości osiągnięcia sukcesu; nawiązanie pozytywnych kontaktów z rodzinami, szczególnie z dziećmi; wpływu na funkcjonowanie dziecka, wskazanie możliwości spędzania z dzieckiem czasu wolnego.

Słuchacze (kadra penitencjarna):

Podniesienie kwalifikacji i kompetencji służb penitencjarnych w zakresie realizacji działań resocjalizacyjnych z wykorzystaniem metod nieformalnych w edukacji skazanych.

Grupa docelowa słuchaczy: 

Działania projektu są kierowane bezpośrednio do dorosłych skazanych, którzy są głównymi beneficjentami programu Grundtvig  oraz  ich dzieci.  Aktywności w ramach projektu były przeznaczone dla ojców odbywających karę pozbawienia wolności, którzy wyrazili  chęć  pracy  na  rzecz podtrzymania więzi emocjonalnej z dziećmi, budowania dobrych relacji w rodzinie, opartych na wzajemnej życzliwości, otwartości i zaufaniu. W tym celu w ramach projektu zorganizowano szereg warsztatów (warsztat dramowy, kompetencji społecznych, rodzicielskich, bajkoterapia, biblioterapia), ćwiczeń, lektoraty jęz.angielski, programów resocjalizacyjnych dla osadzonych – bajkoterapia z udziałem kadry pedagogicznej SW oraz pracowników naukowych UMCS w Lublinie. Dzięki realizowanemu projektowi w ramach współpracy międzynarodowej kadra Aresztu Śledczego w Lublinie miała możliwość  zapoznania  się  z  zasadami  funkcjonowania  systemów  edukacyjnych oraz więziennictwa w innych krajach Unii Europejskiej, Funkcjonariusze AŚ Lublin brali udział w międzynarodowych mobilnościach, uczestniczyli w wielu warsztatach, konferencjach penitencjarnych, ćwiczeniach tematycznych, w lektoracie jęz.angielskiego. Podniosło to kwalifikacje kadry penitencjarnej, poszerzyło horyzonty co do zasadności zastosowań niezawodowej edukacji dorosłych na rodzimym gruncie więziennym, uelastyczniło działania resocjalizacyjne w kraju i uwrażliwiło na potrzeby więziennictwa, co zaowocowało zacieśnieniem współpracy partnerskiej na rzecz stworzenia miedzynarodowego innowacyjnego modelu działań edukacyjnych dla skazanych. Konferencje penitencjarne zorganizowane przez partnera polskiego w siedzibie aresztu miały niebagatelny wpływ na pracę kadry i instytucji.

Jakie były początki projektu: 

Przedstawiciel Aresztu Śledczego w Lublinie, mł.chor.Justyna Nowicka, została zaproszony przez Panią mjr.A.Bochniewicz z Centralnego Zarządu Służby Więziennej  na spotkanie informacyjne z przedstawicielami Narodowej Agencji , Fundacji Rozwoju Systemu Edukacji w Warszawie w dniu 16.09.2010r. w celu zapoznania z działalnością w ramach Programu Grundtvig „Uczenie się przez całe życie”. Miało to stanowić alternatywną formę edukacji dorosłych osób pozbawionych wolności.  Nastepnie koordynacji działań projektowych podjęła się mł.chor.Justyna Nowicka, psycholog działu penitencjarnego AŚ, która postanowiła przenieść na grunt polski doświadczenia z amerykańskiego programu dla więźniów. Efektem było stworzenie autorskiego pomysłu edukacyjnego PROTECT, dostosowanego specyficznych warunków proceduralnych i prawnych regulujących funkcjonowanie jednostek penitencjarnych w Polsce oraz znalezienie partnerów europejskich do udziału w projekcie. Polska koordynator zainicjowała działania poszukiwawcze partnerów i w wyniku wielomiesięcznej wytężonej pracy researchingowej pozyskała szerokie kontakty międzynarodowe, w tym z branży penitencjarnej,a jako wieńczący starania został ukonstytuowany  zespół koordynatorów, a projekt zyskał międzynarodową wersję,  zmodyfikowaną oraz przetłumaczona na język projektu oraz dostosowaną do potrzeb i możliwości jak najpełniejszej realizacji w poszczególnych krajach partnerstwa. Projekt partnerski PROTECT dzięki życzliwemu poparciu kierownictwa jako innowacja na dobre zagościł w realiach lubelskiego aresztu.

Krótki opis przebiegu projektu: 

SPOTKANIA PARTNERSKIE

(brali udział osadzeni i kadra)

26-28.10.2011 Palermo, Włochy.

Konferencja, seminarium, ustalenie planu współpracy w projekcie, zapoznanie z charakterem działalnosci i możliwościami partnerów, poznanie systemu penitencjarnego Włoch i sposoby pracy z osadzonymi, uzgodnienia strony internetowej, logo, przygotowania badań kwestionariuszowych.

06-08.03.2012 Lublin, Polska.

Międzynarodowa konferencja penitencjarna z udziałem partnerów  projektowych, przedstawicieli CZSW, kierownictwa z jednostek Okręgu Lubelskiego SW, pracowników KUL, UMCS, sędziów Sądu Okręgowego w Lublinie,wolontariatu, studenckiego oraz organizacji współpracujących z AŚ Lublin. Współpraca w projekcie zaowocowała eksploracją  zagadnienia relacji rodzicielckich więźniów przy możliwości identyfikacji podobieństw i różnic, możliwości zastosowań edukacyjnych modeli teoretycznych, innych rozwiazań praktycznych w myśli litery prawa oraz przy pokonywaniu mentalnych granic europejskich. Wspólne w partnerstwie pochylenie się nad zagadnieniami edukacji więziennej zaowocowało dogłębną analizą problemów przy zastosowaniu naukowych narzędzi oraz niejako eksperymentalnej próby sformułowania wspólnych rekomendacji dla osób pracujacych w więzieniach (opis modelu, protokoły, przewodniki, ustrukturalizowanie mechanizmów postępowania, procedury).

03-05.07.2012 Budapeszt, Węgry

konferencja penitencjarna, seminaria tematyczne, podsumowanie badań, opracowania statystyczne kwestionariuszy dla osadzonych i kadry, booklet, CD, przygotowanie magazynu 1 (poradnika edukacyjnego), opracowanie sposobów monitorowania postepów)

22-25.04.2012 Wilno, Litwa

konferencja penitencjarna, seminaria tematyczne, podsumowanie badań, magazyn dydaktyczny nr 1 i 2.Dokonane analizy postępów realizacji programu z wykorzystaniem wybranych narzędzi badawczych, dzielenie się wiedza i doświadczeniem,analiza potrzeb i możliwości oraz sposobów pracy, wzmożenie motywacji uczestników i prowadzących, zadbały o poprawność merytoryczną działań edukacyjnych.

06-08.11.2012 Istambuł, Turcja

Konferencja z udziałem przedstawicieli Departemantu Policji z Istambuł, dookreślenie kształtu magazynów i innych produktów, możliwości zastosowań edukacyjnych projektowych modeli teoretycznych oraz innych rozwiązań praktycznych projektu,

18-20.06.2013 Arad, Rumunia

Konferencje, ewaluacja kolejnego etapu projektu,  warszaty tematyczne, przygotowanie do wyprodukowania produktów projektu, ustalanie sprawozdawczości, podsumowanie projektu, omówienie raportu końcowego.

DZIAŁANIA KRAJOWE

(brali udział osadzeni, kadra penitencjarna, pracownicy naukowi UMCS, lektorzy, wolontariusze, studenci, szkoleniowcy-warsztaty dramy)

  • prezentacje konferencyjne,
  • tworzenie kwestionariuszy dla osadzonych i kadry,
  • lektoraty językowe dla osadzonych i kadry penitencjarnej,
  • programy resocjalizacyjne (w tym z zaangażowaniem tzw. osadzonych z art. 88 KKW),
  • tworzenie broszur i ulotek, plakatów projektowych,
  • prezentacje rezultatów,
  • artykuły w piśmie branżowych,
  • artykuły w mediach lokalnych,
  • artykuły na stronie AŚ Lublin i OISW Lublin,
  • materiały dydaktyczne do pracy ze skazanymi ojcami wraz z rekomendacjami, także w tłumaczeniu na język projektu,
  • artykuł Magazin 2,
  • "Rainbow is out there..."- książka z bajkami,
  • "Rainbow is out there..."- CD z bajkami,
  • strona internetowa : http://www.protectgrundtvigproject.ro,
  • porozumiewanie się partnerów w  ramach (nadal) llp_lp_prisons@googlegroups,
  • wykłady edukacyjne,
  • konferencje i warsztaty doszkalające,
  • stworzenie publikacji naukowej "Więzienie to nie jest bajka -biblioterapia i bajkoterapia w resocjalizacji  zakładowej" M.Monist-Czerwińska,UMCS,
  • programy resocjalizacyjne w trakcie bieżącej działalności edukacyjnej (z wykorzystaniem dramy i bajkoterapii, prowadzone przez wychowawców i psychologów AŚ, WOL rozpowszechniane są na stronie www.sw.gov.pl oraz stronie Aresztu Śledczego w Lublinie.
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
40
W wyjazdach zagranicznych: 
0
Produkty
Produkty projektu: 
  • Strona internetowa: http://www.protectgrundtvigproject.ro.
  • Porozumiewanie się partnerów w  ramach (nadal) llp_lp_prisons@googlegroups.
  • "Rainbow is out there... When you will see rainbow, make a wish and keep it for your child" - książka z bajkami.
  • "Rainbow is out there... When you will see rainbow, make a wish and keep it for your child" - CD z bajkami.
  • Modele teoretyczne programów resocjalizacyjnych (archiwum projektu).
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Permanentnie wykorzystuje się wszystkie produkty projektu partnerskiego PROTECT.

  1. Nadal działa strona internetowa projektu celem ewaluacji osiągnięć projektu i kontaktu z partnerami.
  2. Nadal funkcjonuje konto llp_lp_prisons@googlegroups. na Google Groups dla dalszej komunikacji partnerów w projekcie celem bieżącej wymiany informacji i działań na rzecz zaplanowanej przyszłej współpracy w ramach kolejnego projektu (zaplanowano już obszar działania, cel, roboczy tytuł przyszłych aktywności w ramach środków z UE).
  3. Projekt partnerski PROTECT został wpisany do bazy EST (European Shared Treasure).
  4. Informacje o zrealizowanych projektach oraz artykuły ewaluacyjna nt.projektu partnerskiego Grundviga PROTECT rozpowszechniane są na stronie www.sw.gov.pl oraz stronie Aresztu Śledczego w Lublinie.
  5. Rozpowszechniane(rozsyłane do CZSW, jednostek SW,organizacji, stowarzyszeń, fundacji i uczelni, biblioteki narodowej) są publikacje książkowe i CD:

    "Więzienie to nie jest bajka -biblioterapia i bajkoterapia w resocjalizacji  zakładowej"  M.Monist-Czerwińska.

    "RAINBOW IS OUT THERE -...when you see rainbow, make a wish and keep it for your child..." -książeczka z bajkami.

    "RAINBOW IS OUT THERE..." -wersja CD z bajkami dla dzieci.
  6. Programy resocjalizacyjne w trakcie bieżącej działalności edukacyjnej (z wykorzystaniem dramy i bajkoterapii, prowadzone przez wychowawców i psychologów AŚ, WOL.
Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Wyjazd i uczestnictwo były okazja do bezpośredniego kontakt z ekspertami z innych krajów europejskich, a co za tym idzie szansą na wymianę doświadczeń, dyskusję nad metodologią oraz sposobem wdrażania nowych technik w pracę edukacyjną, co przyczyni się do idealnego przełożenia teorii w praktykę penitencjarną. Międzynarodowa współpraca zaciera granice geograficzne krajów europejskich, intensyfikuje kooperację w zakresie mechanizmów i metod i procesów edukacyjnych oraz przeniesienia ich na grunt krajowy. Spotkania w ramach projektu stworzyło możliwość zidentyfikowania problemów oraz sformułowania odpowiedzi na nie na polu edukacji w UE. Umiejętności nabyte w czasie trwania projektu zostaną wykorzystane  w procesie kształcenia kadry, gdzie szczególnie ważne tu jest, aby wszyscy jego uczestnicy rozumieli kierunki innowacyjnych działań organizacji, a także wpływu, jakie nowe rozwiązania miałyby na funkcjonowanie  ich celów indywidualnych. Wdrożenie procesu szkolenia edukatorów, uwzględniając cele strategiczne organizacji, poprzez kaskadowanie ich w dół organizacji, monitorowanie działań edukacyjnych, aż po dokonanie oceny ich realizacji. Ważna jest tu kooperacje z instytucjami i organizacjami edukacyjnymi na szczeblu lokalnym i regionalnym, w tym prelekcje w tych instytucjach, artykuły w prasie branżowej i lokalnej, program resocjalizacyjny na bazie technik nowoopracowanych w ramach projektu, dzielenie się wiedzą z innymi edukatorami w organizacji i poza nią.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

W realizowanym w Areszcie Śledczym w Lublinie w latach 2011-2013 projekcie „PROTECT – prisoners opportunity to educate children by telling stores” podjęte zostały zagadnieniawpływu izolacji penitencjarnej na relacje skazany-ojciec i jego syn. Ważność tej relacji była dyskutowana na forum międzynarodowym zarówno w aspekcie konsekwencji rozłąki dla dziecka i jego przyszłości, jak też dla ojca-skazanego oraz wpływu na funkcjonowanie osadzonego w zakładzie.

Przedstawiciele więziennictwa z Węgier, Litwy, Turcji,Polski, Rumunii i Włoch, uczestniczący w międzynarodowym przedsięwzięciu, wskazywali na wieloaspektowość i złożoność problematyki, od dawna eksplorowanej, jednak nadal wymagającej poszukiwań konstruktywnych rozwiązań. W działaniach projektowych przeprowadzone zostały badania ankietowe funkcjonariuszy pracujących w bezpośrednim kontakcie z osadzonymi, a także samych skazanych ojców pod kątem edukacji pozaformalnej. Przygotowane kwestionariusze dotyczyły skutków izolacji ojców od synów,a badania zrealizowane zostały we wszystkich krajach partnerskich projektu w myśl jego założeń. Wyniki badań zaprezentowano na międzynarodowej konferencji w Areszcie Śledczym w Lublinie w marcu w 2012 r.

W wyniku wspólnej pracy powstała idea wzbogacenia wzajemnych relacji skazany ojciec – jego syn, poprzez stworzenie bajki dla dziecka(w formie książeczki i CD), a następnie przekazania jej, nie tylko jako materialnego prezentu, ale przede wszystkim jako myśli, troski oraz wartości uniwersalnych. Każdy z partnerów projektu wniósł swój wkład w wielojęzyczną publikację bajek dla dzieci, będącą efektem finalnym prawie dwuletnich kontaktów międzynarodowych w projekcie.

Zwieńczeniem edukacji dorosłych skazanych stała się polska dodatkowa publikacja „Więzienie to nie je bajka”, której autorka mgr Magdalena Monist-Czerwińska z wielkim zaangażowaniem połączyła obserwację i refleksję, stworzyła teorię, która wyjaśniała zebrane fakty oraz wskazała na kierunek przyszłych badań w ramach programu resocjalizacji:

  • nauka przezwyciężania nawyku osądzania i krytykowania,
  • wykształcenie pozytywnych przekonań na temat własnych możliwości osiągnięcia sukcesu,
  • lepsze rozumienie swojego zachowania oraz innychludzi,
  • poprawa umiejętności komunikowania się z innymi,
  • nauka zauważania problemów i stanowiska innych ludzi,
  • budowanie poczucia odpowiedzialności za pozostawioną na wolności rodzinę,
  • przedstawienie możliwości spędzania z dzieckiem czasu wolnego,
  • wzmocnienie więzi w rodzinie,
  • zdobycie umiejętności wyrażania uczuć.
Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Powyższy projekt został wysoko oceniony zarówno w kraju jak i poza jego granicami. Pozytywne opinie dało się słyszeć zarówno ze strony kadry penitencjarnej bezpośrednio i pośrednio zaangażowanej w działania projektowe jak i cywilnych przedstawicieli lubelskich uczelni i organizacji działających na polu edukacji osób dorosłych.

Trwałość zapewniono poprzez następujące działania:

  • prezentacje osiągnięć zagranicznych edukatorów/uczestników szkolenia kadrze organizacji macierzystej (odbyło się także w ramach zorganizowanych konferencji penitencjarnych)
  • prezentacje osiągnięć zagranicznych edukatorów/uczestników szkolenia kadrze innych jednostek penitencjarnych prowadzących działalność edukacyjną dorosłych  (odbyło się)
  • publikacje w gazecie branżowej (Forum Penitencjarne)
  • publikacje w prasie lokalnej/regionalnej
  • publikacje i artykuły zamieszczone na stronie internetowej organizacji Aresztu Śledczego w Lublinie
  • raporty do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej opisujące i podsumowujące uczestnictwo w projekcie oraz dotyczące wypracowanej metodologii edukacji możliwej do zastosowania w realiach penitencjarnych
  • rozpowszechnienie wśród kadry dydaktycznej: materiały, kwestionariusze, publikacje, zaproszenia na szkolenia i konferencje penitencjarne oraz streszczenie metodologii przygotowane przez koordynatora dla potrzeb szkolenia
  • przeprowadzenie specjalistycznych kursów językowych dla skazanych i kadry aresztu 
  • przeprowadzenie programów resocjalizacyjnych dla skazanych z deficytami w zakresie pełnienia ról rodzicielskich w oparciu o techniki z zakresu wypracowanej metodologii (plany penitencjarne 2011-13).
  • nagranie workshops na CD w celach szkoleniowych oraz zaprezentowanie  nagrań podczas szkolenia kadry
  • nagranie bajek dla dzieci w wersji polskiej i angielskiej, rozpowszechnianie wśród uczestników projektu, beneficjentów, organizacji współpracujących z aresztem celem zapoznania lokalnych i regionalnych organizacji prowadzących działalność edukacyjną z metodologią,
  • przeprowadzenie badań  naukowych oraz stworzenie publikacji naukowej w postaci książki „Więzienie to nie jest bajka -biblioterapia i bajkoterapia w resocjalizacji zakładowej” (uniwersytety, szkoły, urzędy marszałkowskie: wydziały edukacji i polityki społecznej) -wykłady

Poprzez realizację powyższych działań możliwe będzie wzmocnienie zdolności polskiej administracji penitencjarnej do wypełniania swoich funkcji w nowoczesny i partnerski sposób. Podniesie to poziom aktywności zawodowej oraz poprawi zdolności edukacyjne pracowników oraz upowszechni edukację społeczeństwa przy równoczesnym zwiększeniu jakości pracy penitencjarnej i jej silniejszemu powiązaniu z potrzebami osadzonych. Upowszechnianie obejmie także administrację szczebla lokarnego i regionalnego (uczelnie), samorządowego (urzędy), instytucje wymiaru sprawiedliwości (inne zakłady karne). Ukierunkowane będzie także na rozwój potencjału jednostek Służby Więziennej jako podmiotów istotnych z punktu widzenia efektywnej realizacji zasady dobrej praktyki edukacyjnej.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

"Alternatywa dla ustawowych działań penitencjarnych z szeroką perspektywą rozwoju na rzecz edukacji" - koordynator.

"Aktywizująca skazanych forma sprawowania opieki nad dziećmi, umożliwiająca porównania na arenie międzynarodowej własnych metod pracy, będąca szansą skazanych na rozwijanie myślenia alternatywnego  o wpływie na życie dziecka pozostawionego na wolności..." - f-sz psycholog.

"Zwróciłem wiekszą uwagę na moje problemy i na ewentualne problemy moich dzieci. Wiem nad czym muszę pracować, aby być lepszym ojcem, człowiekiem..." - osadzony.

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 
  • Zakończono realizację projektu,
  • zrealizowano wszystkie cele cząstkowe - wsparcie osób skazanych w ramach systemu penitencjarnego,
  • opracowano procedury wymiany informacji,
  • stworzono założenia systemu wsparcia skazanych opartego na innowacyjnej metodologii edukacyjnej,
  • podniesiono kwalifikacje  beneficjentów ostatecznych - służb penitencjarnych i inn.
Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
mł. chor. Justyna Nowicka
Data wypełnienia formularza/karty: 
16.12.2013

Check! Do you really live healthy, safely and ecologically?

Tematyka działań: 
Edukacja ekologiczna / zrównoważony rozwój
Edukacja zdrowotna
Dane beneficjenta
Organizacja realizująca warsztat: 
Centrum Kształcenia Ustawicznego dla Dorosłych Nr 2
ul. Szczęśliwicka 56, 02-353 Warszawa
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Ewa Duda, Tel. 22 822 98 95, duda.ewa@poczta.fm
Krótki opis profilu działalności organizacji realizującej warsztat: 

Do celów i zadań Centrum należy prowadzenie kształcenia, dokształcania i doskonalenia ogólnego i zawodowego dorosłych - w formach szkolnych i pozaszkolnych, stacjonarnych i zaocznych. W skład Centrum wchodzą: Gimnazjum dla Dorosłych, CXXXIII Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych, II Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych.

Tytuł warsztatu: 
Check! Do you really live healthy, safely and ecologically?
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2012-1-PL1-GRU13-28413
Data realizacji warsztatu: 
24.09.2012 - 28.09.2012
Partnerzy zagraniczni
Liczba uczestników z zagranicy, którzy wzięli udział w warsztacie: 
12
Liczba uczestników z Polski, którzy wzięli udział w warsztacie: 
0
Cele warsztatu: 
  • Zdobycie praktycznych umiejętności przeprowadzania podstawowych badań jakości wody i gleby oraz wykorzystanie ich wyników.
  • Zdobycie podstawowej wiedzy z zakresu fizykochemii środków do gaszenia pożarów oraz umiejętności identyfikacji zagrożeń i zapobiegania im.
  • Zdobycie wiedzy na temat wpływu rodzaju ścieków pochodzących z różnych gałęzi przemysłu na jakość wody i możliwości oczyszczania tych ścieków metodami biologicznymi.
  • Zdobycie wiedzy na temat zmienności genetycznej oraz poznanie jej zastosowania m.in. w diagnostyce medycznej.
Obszary tematyczne: 
  • Nauki przyrodnicze
  • Środowisko/ zrównoważony rozwój
  • Edukacja zdrowotna
Kraj uczestników: 
Bułgaria
Rumunia
Słowenia
Turcja
Węgry
Włochy
Łotwa
Liczba uczestników: 
1
3
4
1
1
1
1
Rekrutacja uczestników i przygotowanie warsztatu: 

Otrzymaliśmy w sumie 22 formularze rejestracyjne od osób uprawnionych do udziału w warsztacie. Dodatkowo otrzymaliśmy kilkanaście zgłoszeń od osób nieuprawnionych (poniżej 50 roku życia) lub po zakończonej rekrutacji.

Grupa docelowa uczestników: 

Osoby w wieku 50+

Opis przebiegu
Krótki opis przebiegu warsztatu: 
  1. Pierwszego dnia uczestnicy dowiedzieli się, jakie kryteria powinna spełniać woda przeznaczona do picia przez ludzi, jak się przeprowadza analizę wody oraz jakie procesy są stosowane w celu uzdatniania wody. W czasie praktycznych zajęć w laboratorium uczestnicy zbadali jakość próbek wody, samodzielnie zbudowali filtry wodne oraz uzdatnili wodę pitną. Ponadto, uczestnicy sprawdzili jak powszechnie stosowane w gospodarstwie domowym detergenty wpływają na środowisko i dowiedzieli się dlaczego należy ograniczać ich stosowanie. Po zajęciach praktycznych uczestnicy zwiedzili Muzeum Powstania Warszawskiego.
  2. Drugiego dnia uczestnicy poznali problematykę dotyczącą zanieczyszczeń i ochrony wód, zobaczyli jak biologicznie oczyszczać ścieki, samodzielnie przygotowali preparaty mikroskopowe, oglądali osad czynny pod mikroskopem; zwiedzili Warszawskie Filtry Wodne.
  3. Trzeciego dnia uczestnicy zapoznali się z tematyką pożarów. Zdobyli wiedzę z zakresu fizykochemii środków do gaszenia pożarów oraz potencjalnych zagrożeń, które można napotkać we własnym domu. Przy pomocy różnych rodzajów gaśnic ugasili niewielkie pożary oraz zobaczyli jak należy gasić pożar oleju spożywczego; zwiedzili Centrum Wodne.
  4. Czwartego dnia seniorzy przeprowadzili podstawowe badania gleby przywiezionej z własnych ogródków. Porównali jakość gleb przywiezionych z różnych części Europy. Odwiedzili Park Łazienkowski.
  5. Ostatniego dnia dowiedzieli się czym jest zmienność genetyczna oraz poznali jej zastosowanie m.in. w diagnostyce medycznej oraz zbadali własne DNA.
Rozwiązania praktyczne zastosowane podczas realizacji warsztatu: 

Uczestnicy zostali zakwaterowani w 3-gwiazdkowym hotelu MDM w centrum Warszawy, w pokojach jednoosobowych ze śniadaniem. Obiady serwowane były w miejscu odbywania warsztatów, natomiast kolacje w restauracji ”Kaprys”. Wszyscy uczestnicy zostali odebrani i odwiezieni na lotnisko/dworzec kolejowy. Ze względu na niewielkie odległości poruszaliśmy się po mieście za pomocą transportu publicznego, który uczestnicy bardzo chwalili. Zajęcia praktyczne zostały przeprowadzone w kilku laboratoriach warszawskich uczelni wyższych. Ze względu na przepisy dotyczące zajęć w laboratorium maksymalna liczba osób, które mogły wziąć udział w tych zajęciach wynosiła 12. Uczestnicy z Polski mogli wziąć udział tylko w działaniach towarzyszących.

Ewaluacja i monitoring: 

Przed rozpoczęciem warsztatu rozesłaliśmy do wszystkich uczestników ankietę dotyczącą ich oczekiwań. Efektywność warsztatu była kontrolowana poprzez regularne rozmowy z uczestnikami na temat odbywających się zajęć oraz realizacji oczekiwań. Ostatniego dnia uczestnicy warsztatu otrzymali do wypełnienia szczegółowe ankiety ewaluacyjne, które umożliwiły ocenę realizacji celów i wpływu warsztatu na zdobyte przez nich wiedzę i umiejętności.

Wpływ warsztatu na słuchaczy, na organizację oraz społeczność lokalną – rezultaty: 

Przeprowadzony warsztat był pierwszym tego typu przedsięwzięciem organizowanym przez naszą szkołę, był jednocześnie pierwszą dla większości nauczycieli i słuchaczy możliwością realizacji projektu unijnego. Nauczyciele, którzy wzięli udział w realizacji warsztatu są pod ogromnym wpływem atmosfery, która na nim panowała, co przyczyni się aktywnego udziału nauczycieli w projektach Lifelong Learning w przyszłości. Organizacja warsztatu potwierdziła nasze umiejętności koordynacyjne, co mamy nadzieję zaprocentuje w przyszłości innymi pozytywnymi przykładami realizacji tego rodzaju działań. Mamy również nadzieję, że nasi słuchacze wezmą udział w Warsztatach Grundtviga realizowanych w innych państwach europejskich.

Upowszechnianie rezultatów: 

Założyliśmy stronę projektu: http://www.facebook.com/pages/Workshop-Check-Do-you-really-live-healthy-safely-and-ecologically/350807864984556, dzięki której chcielibyśmy pokazać, że warto uczyć się w każdym wieku i zachęcać innych do zdobywania wiedzy na temat troski o jakość otaczającego nas środowiska.

Podczas realizacji warsztatu zastosowaliśmy nowe formy i metody nauczania, które planujemy wykorzystać w pracy ze słuchaczami naszego Centrum. Nauczyciele mieli możliwość doskonalenia własnych kompetencji językowych oraz umiejętności pracy z międzynarodową grupą; umiejętności te będą wykorzystywać w dalszej pracy zawodowej.

Opinie słuchaczy i pracowników o warsztacie – cytaty z wypowiedzi: 

"I’m so happy that I was selected in August. I could only repeat myself: it was a wonderful experience. Thank you very much.”

"It’s the right way you start with workshop, more such interesting things and you may have more such organizer like Mrs. Ewa. In the scale 5 she becomes 10.”

“Congratulation for program coordinator and the teachers.”

“There were too many new and useful knowledge we already have had. I wish the Grundtvig would continue to give a chance to the adults. It’s very nice to see that given a chance to the persons from different countries and building a bridge!”

“I recommend that the organizers have to keep an energy and enlarge the program in this specific way.”

“The workshop in Poland was the best event this year, thank you very much for that.” 

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji warsztatu: 

brak

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Ewa Duda
Data wypełnienia formularza/karty: 
31.12.2012
Subskrybuje zawartość

Switch style