Niemcy

Monika Gołdyn-Krul

Tematyka działań: 
Edukacja międzykulturowa
Języki obce
Zagadnienia pedagogiczne / dydaktyczne
Imię i nazwisko: 
Monika Gołdyn-Krul
Stanowisko pełnione w organizacji: 
nauczycielka j. niemieckiego
Nazwa organizacji macierzystej: 
Centrum Kształcenia Ustawicznego, Liceum Ogólnokształcące nr 1
Pełny adres organizacji macierzystej: 

ul. Swobodna 71/73 50-089 Wrocław

Telefon: 
n/d
E-mail: 
n/d
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2009-1-PL1-GRU11-05469
Realizacja
Daty trwania asystentury: 
01.09.2009 - 13.07.2010
Dane organizacji goszczącej Asystenta: 
Parea-dein Projekt e.V. Friedrichstraße 17 80801 München www.parea-deinprojekt.de
Cele Asystentury: 

Głównym celem mojej asystentury było badanie aspektów uczenia się w edukacji dorosłych oraz prowadzenie zajęć edukacyjnych dla osób dorosłych. Badałam również i dzieliłam się doświadczeniami w zakresie aspektów polityki edukacji dorosłych. Do istotnych celów należało także doradztwo w zakresie metodologii nauczania dorosłych.

Opis działań związanych z przygotowaniem się do Asystentury: 

Do asystentury przygotowywałam się przez dość długi czas. Najintensywniej oczywiście w momencie, kiedy zapadła decyzja o przyznaniu mi przez Narodową Agencję dofinansowania. Najpierw prowadziłam intensywne rozmowy telefoniczne z Lisą von Lützelburg, założycielką i pierwszą przewodniczącą organizacji Parea–dein Projekt e.V. oraz prowadziłam korespondencję mailową z innymi członkiniami stowarzyszenia. Chciałam znać zakres moich przyszłych obowiązków oraz możliwości rozwoju w organizacji. Pojechałam również do Berlina na osobiste spotkanie z szefową firmy emcra – Europa aktiv nutzen, zajmującej się edukacją dorosłych w zakresie pisania projektów europejskich oraz ewaluacji. W firmie emcra miałam również spędzić jakiś czas swojej asystentury. Wstępnie było mówione, że miesiąc albo i dłużej. Poza tym starałam się przyswajać sobie słownictwo związane z Unią Europejską oraz pracą związaną z migrantami. Śledziłam wydarzenia społeczno-polityczne w Niemczech i na świecie.

Opis przebiegu Asystentury: 

Najpierw pojechałam do Berlina na 2-miesięczną praktykę w firmie emcra – Europa aktiv nutzen, która jest organizacją zajmującą się zewnętrzną ewaluacją i kontrolą projektów europejskich. Wspiera prawidłowe przeprowadzenie i udziela fachowego wsparcia przy ich realizacji. W ciągu swojej wizyty zapoznałam się ze strukturą i zakresem działalności organizacji. Asystowałam przy opracowywaniu koncepcji szkoleń i doborze odpowiednich metod dydaktycznych. Brałam także udział w prowadzonych przez emcrę szkoleniach i warsztatach dla dorosłych, których celem było popularyzowanie wiedzy z zakresu europejskiego fundraisingu, czyli pisania i realizacji projektów europejskich. Podczas praktyki zapoznałam się również z literaturą fachową z zakresu kształcenia dorosłych, a także literatury dotyczącej instytucji europejskich, ich funkcjonowania, wymagań oraz standardów. Następnie kontynuowałam Asystenturę w Monachium, gdzie zajęłam się pracami, które miały pomóc stowarzyszeniu Parea w stworzeniu lepszej struktury organizacyjnej oraz w rozwinięciu działalności. Razem z członkiniami docierałyśmy do grup migrantów, które wymagały wsparcia. Na początku asystowałam w zajęciach praktycznych prowadzonych przez zespól Parea-dein Projekt na rzecz migrantów, tzn. działań wspomagających szukanie pracy, oraz uczestniczyłam przy doradztwie w dokonywaniu właściwego wyboru miejsca pracy, formułowaniu podań o pracę oraz życiorysów, w symulacjach rozmów o pracę. Później praktycznie samodzielnie stworzyłam i opracowałam koncepcję kursu języka niemieckiego dla dorosłych mieszkających od lat na terenie Niemiec, a mimo to mających problemy z komunikacją i integracją ze społeczeństwem. Po wcześniejszej analizie potrzeb dokonałam wyboru tematyki, metod i materiałów dydaktycznym. Celem kursu było nie tylko poprawienie umiejętności językowych słuchaczy, ale także poszerzenie ich wiedzy o zwyczajach i kulturze dnia codziennego w krajach niemieckojęzycznych. Ważnym elementem było także propagowanie wiedzy o Unii Europejskiej. Nadrzędnym celem kursu było wyciągnięcie słuchaczy z izolacji oraz włączenie ich do społeczeństwa niemieckiego. W czasie swojej asystentury stale asystowałam przy kursach prowadzonych przez organizację emcra na terenie Monachium oraz zapoznawałam się z działalnością innych monachijskich organizacji zaangażowanych w pomoc i szkolenia dla osób obcego pochodzenia. Śledziłam nie tylko tematykę prowadzonych zajęć, ale także proponowane formy. Sama również brałam udział w spotkaniach i warsztatach organizowanych przez miasto Monachium dla instytucji zajmujących się pomocą na rzecz migrantów. W ten sposób poznawałam zarówno problemy, jakie pociąga za sobą edukacja dorosłych, jak i kierunki jej rozwoju. Szkolenia dotyczyły głównie różnych aspektów integracji i komunikacji interkulturowej. Jedne nastawione były na klasyczne dokształcanie i szkolenie zawodowe. Inne koncentrowały się na zdobywaniu wiedzy, pomagającej w osobistym samorozwoju, wzmacniające samoświadomość oraz motywację do działania. Miałam także możliwość uczestnictwa w treningach interkulturowych, których celem było uwrażliwienie na inność i wzmocnienie tolerancyjnego nastawienia.

Opis wpływu Asystentury na Beneficjenta, jego organizację macierzystą i goszczącą: 

Asystentura bardzo podniosła moje kompetencje językowe oraz zawodowe. W sposób zasadniczy powiększyła moją wiedzę z dziedziny kultury, polityki i życia codziennego Niemiec. Zmieniłam podejście do nauczania. Zaczęłam stosować bardziej nowoczesne metody dydaktyczne nastawione głównie na komunikację i na indywidualne potrzeby osób uczących się. Zdobyłam bardzo szeroką wiedzę o Unii Europejskiej i o programach europejskich, o których wcześniej tylko słyszałam, że są. Mam nadzieję, że moje perspektywy rozwoju zawodowego zwiększą się, oraz że jeszcze nie raz będę mogła wziąć udział w programach finansowanych ze środków unijnych. Mam również nadzieję, że moja organizacja macierzysta otworzy się bardziej na programy unijne. Opowiadałam swoim kolegom o moich doświadczeniach i nowych metodach nauczania, które chciałabym zastosować w czasie pracy z grupami dorosłych. Obecnie w czasie zajęć staram się wśród moich słuchaczy niwelować lęki, usuwać uprzedzania i stereotypowe osądy wyrosłe na bazie błędnych wyobrażeń i lęków, a także otwieram ich na różność i inność. Istotnym elementem moich zajęć jest także popularyzowanie wiedzy dotyczącej Unii Europejskiej. Moja organizacja goszcząca otworzyła się na Polskę, wzrosło zainteresowanie naszą kulturą oraz językiem. Obecnie nadal spora grupa migrantów z Polski, a także z innych krajów uczestniczy w bezpłatnych kursach językowych oferowanych przez Parea-dein Projek e.V. Planowane są także inne formy pomocy. Kilka osób z Polski angażuje się społecznie na rzecz rozwoju organizacji Parea– dein Projekt e.V. poprawiając swoje umiejętności komunikacyjne oraz szanse na rynku pracy w Niemczech.

Upowszechnianie rezultatów: 

Planuję przeprowadzenie prezentacji PowerPoint o swojej asystenturze dla kolegów i koleżanek, w której przedstawię możliwości, jakie stwarza branie udziału w programie Grundtvig i jego akcjach. Mam nadzieję, że szkoła wykorzysta także fachową wiedzę pracowników emcra z Berlina i otworzy się na inne programy europejskie, które poprawią jakoś nauczania i poszerzą ofertę edukacyjną szkoły. Napiszę również autorski program dla swoich słuchaczy mający na celu naukę j. niemieckiego i jednocześnie popularyzowanie wiedzy o Unii Europejskiej. Chcę ich zachęcić do udziału w różnych programach europejskich oraz w wymianach językowych. Na stronie internetowej Parea-dein Projekt e.V. ukazywały się moje artykuły, w których opisywałam swoje działania. W niedługim czasie ukaże się także mój raport końcowy, w którym w j. niemieckim opiszę moje wrażenia i osiągnięcia z asystentury. Kontakt z Parea–dein Projekt e.V. będzie podtrzymany i rozwijany. Mam nadzieję, że w przyszłości uda nam się jeszcze wspólnie przeprowadzić projekty. Parea-dein Projekt planuje przeprowadzanie szkoleń i innych działań dla dorosłych pochodzenia polskiego mieszkających na terenie Niemiec. Chciałbym, by słuchaczom udało się wziąć udział w takim szkoleniu przygotowanym przez członkinie Parea–dein Projekt e.V., które pozwoliłby im lepiej poznać realia życia w Niemczech i ewentualnie lepiej zaplanować swoją przyszłość.

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji Asystentury: 

W związku z tym, że jest to nowa akcja programu Grundtvig odniosłam wrażenie, że mimo wcześniej prowadzonych przeze mnie rozmów i przygotowanego projektu działań organizacja goszcząca nie była do końca przygotowana na mój przyjazd. Słabo rozwinięta struktura organizacji, bardzo ograniczone środki finansowe i nieprzejrzysty podział obowiązków powodowały, że czasem czuła się dość zagubiona i nie bardzo wiedziałam, jak mam pracować. Z czasem jednak wszystko się poukładało. Osobom decydującym się na wyjazd radziłabym przemyśleć wybór organizacji i miejsca. W miarę możliwości starać się pojechać przed rozpoczęciem asystentury i zobaczyć jak działa organizacja. Na początku należy oczekiwać wielu trudności, ale trzeba jechać z przekonaniem, że naprawdę wiele z nich uda się z czasem pokonać. Dobrze jest wcześniej ustalić opiekuna asystentury, który będzie ponosił odpowiedzialność za realizację wcześniej przygotowanego programu działań. Dobrze jest mieć także jakieś własne środki finansowe, gdyż otrzymywane dofinansowanie nie wystarcza na pokrycie wszystkich kosztów życia.

Kraj: 
Niemcy
Miasto lub rejon: 
Monachium, Berlin

Art of memory – master and enjoy. Workshop for seniors

Tematyka działań: 
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Dane beneficjenta
Organizacja realizująca warsztat: 
Stowarzyszenie Akademia Pełni Życia
ul. Juliusza Lea 5a/4, 30-046 Kraków
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Agnieszka Baran, 12 294 81 35, a.baran@apz.org.pl
Krótki opis profilu działalności organizacji realizującej warsztat: 

Akademia Pełni Życia (APZ) jest krakowskim stowarzyszeniem działającym od 2002 roku na rzecz osób w średnim i starszym wieku. Naszym celem jest poprawa jakości życia ludzi z tej grupy wiekowej poprzez jak najszerzej rozumianą edukację oraz twórcze organizowanie czasu wolnego.

Stowarzyszenie działa w formule szerszej niż typowy Uniwersytet Trzeciego Wieku – prócz zajęć organizowanych w trybie roku akademickiego mamy cały szereg innych zajęć edukacyjno-aktywizujących organizowanych w miarę potrzeb seniorów. Nasza specjalność to kursy komputerowe dla starszych - mamy na tym polu ogromne doświadczenie i własny dorobek, w tym pierwszy w Polsce podręcznik obsługi komputera dla seniorów. Organizujemy też szkolenia językowe, wykłady i seminaria, treningi pamięci, warsztaty plastyczne, taneczne, działa u nas klub filmowy i teatralny, salonik literacki, odbywają się wycieczki, spotkania z ciekawymi ludźmi, dyskusje, ale też zwykłe spotkania towarzyskie.

Realizujemy także innowacyjne projekty edukacyjne, w szczególności międzynarodowe, adresowane do seniorów.

Tytuł warsztatu: 
Art of memory – master and enjoy. Workshop for seniors
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2010-1-PL1-GRU13-11573
Data realizacji warsztatu: 
09.05.2011 - 13.05.2011
Partnerzy zagraniczni
Liczba uczestników z zagranicy, którzy wzięli udział w warsztacie: 
12
Liczba uczestników z Polski, którzy wzięli udział w warsztacie: 
1
Cele warsztatu: 

Warsztat był nastawiony głównie na dostarczenie praktycznej wiedzy i umiejętności oraz intelektualną i emocjonalną stymulację uczestników, prowadzącą do wykorzystania i właściwej interpretacji posiadanego doświadczenia. Miał on przyczyniać się do rozwoju osobistego uczestników, poprzez dostarczanie im wiedzy o pamięci i umiejętności pozwalających na lepsze zarządzanie posiadanymi przez nich zasobami pamięciowymi, a także miał prowadzić do poprawy funkcjonowania ich pamięci. Celem warsztatu było także ukazanie obecności w i wpływu sztuki pamięci na kulturę.

Obszary tematyczne: 

Tematem warsztatu była problematyka pamięci u osób w starszym wieku podjęta w bardzo szerokim kontekście: psychologicznym, neurobiologicznym, społecznym i kulturowym. Omówiono też i wykorzystano do ćwiczeń praktycznych silne związki „sztuki pamięci’’ z kulturą i jej rozwojem. Uczestnicy mieli okazje zapoznać się - tak w aspekcie teoretycznym jak i praktycznym – z aktualną wiedzą na temat funkcjonowania pamięci, sposobami jej wspomagania oraz zmianami, tak negatywnymi jak i pozytywnym, jakie zachodzą w pamięci w starszym wieku.

Pokazano też na konkretnych przykładach wpływ „sztuki pamięci’’ na rozwój kultury, literatury i nauki.

Kraj uczestników: 
Finlandia
Francja
Grecja
Niemcy
Portugalia
Szwecja
Wielka Brytania
Liczba uczestników: 
3
3
2
1
1
1
1
Rekrutacja uczestników i przygotowanie warsztatu: 

W wyniku podjętych działań promocyjnych otrzymaliśmy bardzo wiele zapytań o możliwość udziału i/lub zgłoszeń do uczestniczenia w warsztatach. Rekrutacja przebiegła bardzo pomyślnie, zgłosiło się więcej osób, niż było miejsc. Podczas rekrutacji brano pod uwagę: wiek osób zgłaszających się, motywacja do udziału w warsztacie, stopień znajomości języka angielskiego, datę zgłoszenia, płeć (staraliśmy się przyjąć równą liczbę kobiet i mężczyzn, wobec jednak zbyt małej liczby zgłoszeń od panów, nie było to możliwe), wcześniejsze pobyty w Polsce i Krakowie; oraz brak zbieżności zawodowej z tematyką warsztatu. W rezultacie przyjęto 12 osób (ze Szwecji, Finlandii, Niemiec, Wielkiej Brytanii, Francji, Grecji i Portugalii), a 6 wpisano na listę rezerwową. W grupie docelowej znalazły się osoby po 55 roku życia, z wystarczającą (komunikatywną) znajomością języka angielskiego.

W przygotowaniu warsztatu brał udział zespół złożony z koordynatora projektu, sekretarza, trenerów oraz konsultanta zewnętrznego i seniorów-wolontariuszy.

Przed przyjazdem do Krakowa uczestnicy byli proszeni o przesłanie informacji na temat swoich oczekiwań dotyczących warsztatu, na podstawie których dokonano niewielkich modyfikacji programu tak by odpowiedzieć na potrzeby biorących w warsztacie słuchaczy-seniorów. Uczestnicy mieli za zadanie przygotowanie też krótkich informacji na temat siebie, swoich krajów i innych dodatkowych materiałów, które były wykorzystywane w trakcie treningu pamięci.

Grupa docelowa uczestników: 

Warsztat skierowany był do osób po 55 roku życia z różnych krajów europejskich (biorących udział w programie Grundtvig). Wzięło w nim udział 12 uczestników z 7 krajów Europy (Szwecji, Finlandii, Francji, Wielkiej Brytanii, Portugalii, Grecji i Niemiec) w wieku od 57 do 70 lat (średnia 63,5). Wśród uczestników było 9 kobiet i 3 mężczyzn.

Opis przebiegu
Krótki opis przebiegu warsztatu: 

08.05.2011r.

  • przyjazd uczestników, odebranie gości z lotniska, obiad powitalny (zapoznanie uczestników z miejscem i organizatorem warsztatów, prezentacje „Kraków – miasto niezwykłe”, przekazanie informacji o edukacji seniorów w Polsce i o Akademii Pełni Życia – jej misji, działalności, osiągnięciach i problemach, doświadczeniach w edukacji osób dorosłych.

09.05.2011r.

  • do południa – zajęcia w sali szkoleniowej: zapoznanie z programem, analiza nadesłanych oczekiwań, wprowadzenie do problematyki pamięci, ćwiczenia wprowadzające;
  • popołudniu - zajęcia w sali szkoleniowej: pamięć w starszym wieku, rola uwagi i koncentracji, praktyczne metody wspomagania pamięci wspólne tworzenie zasad i ćwiczenia praktyczne;
  • wieczorem – zajęcia indywidualne, koncert muzyki Chopina i zwiedzanie miasta, kolacja w towarzystwie polskich seniorów.

10.05.2011r.

  • do południa - zajęcia w sali szkoleniowej: fazy działania pamięci – jak zwiększać skuteczność przypominania, mnemotechniki i ćwiczenia;
  • - popołudniu - zajęcia w Muzeum Farmacji: ćwiczenia praktyczne w grupach, wyniki, wnioski i podsumowanie zajęć w Jamie Michalika;
  • wieczorem - zajęcia indywidualne, koncert muzyki Klezmerskiej i zwiedzanie miasta, kolacja w towarzystwie polskich seniorów.

11.05.2011r.

  • do południa - zajęcia w sali szkoleniowej: co zwiększa skuteczność zapamiętywania, rola obrazu w „sztuce pamięci”, ćwiczenia w zapamiętywaniu, z wykorzystaniem obrazu, rola zmysłów – w zapamiętywaniu i przechowywaniu informacji – ćwiczenia;
  • popołudniu - zajęcia w Muzeum Sztuki Średniowiecznej: ćwiczenia praktyczne, zajęcia w „Noworolu” - budowanie historii do obrazów, ćwiczenia w kojarzeniu;
  • wieczorem - zajęcia indywidualne, zwiedzanie cmentarza Rakowickiego z przewodnikiem za strony organizatora, zwiedzanie muzeum w pod płytą Rynku Głównego, zwiedzanie Muzeum Fabryka Schindlera, kolacja w towarzystwie polskich seniorów.

12.05.2011r.

  • do południa - zajęcia w terenie: dzielnica Żydowska i 2 synagogi, zapamiętywanie jako interpretacja: różne sposoby przechowywania informacji, znaczenie miejsc w „sztuce pamięci”;
  • popołudniu - zajęcia w terenie: sala „Vinci” - spotkanie z neurobiologiem specjalistą od pamięci, prof. Jerzym Vetulanim – krótka prelekcja o neurobiologii pamięci, ćwiczenia w niewerbalnym rozpoznawaniu treści na przykładzie aktorskiej interpretacji wiersza „Lokomotywa”;
  • wieczorem - zajęcia indywidualne - wyjazd do kopalni soli w Wieliczce i Oświęcimia, zwiedzanie Muzeum Fabryka Schindlera.

13.05.2011r.

  • do południa - zajęcia w siedzibie APZ: mapa myśli – zasady i praktyczne ćwiczenia, omówienie „siedmiu grzechów pamięci”, ćwiczenia podsumowujące wszystkie poznane treści; lunch przygotowany przez seniorów;
  • popołudniu – podsumowanie warsztatów: „sprawdzian” i burza mózgów: co było pomocne a co nie, ewaluacja w formie dyskusji oraz wypełnianie formularza ewaluacyjnego;
  • wieczorem - obiad pożegnalny – kuchnia polska-biesiadna.

14.05.2011r.

  • zwiedzanie indywidualne miasta, wyjazd uczestników.
Rozwiązania praktyczne zastosowane podczas realizacji warsztatu: 

DOJAZD

Bilety lotnicze kupowane były przez Stowarzyszenie w konsultacji z uczestnikami warsztatów. Wybierano połączenia najbardziej korzystne tak dla uczestników (ze względu na czas przejazdu/przelotu jak i czas dotarcia do Krakowa/miejsca zamieszkania) jak i finansowo. Po przyjeździe uczestnicy proszeni byli o przekazanie wykorzystanych boarding-passow, zaś po powrocie do krajów – wysłanie ich pocztą do Stowarzyszenia (każda osoba otrzymała kopertę z adresem Stowarzyszenia). Po przyjeździe każda osoba została dowieziona przez organizatorów bezpośrednio do hotelu, zaś po zakończeniu warsztatów uczestnicy zostali poinstruowani jak dostać się na lotnisko i grupami docierali na nie.

ZAKWATEROWANIE

Uczestnicy zostali zakwaterowani w hotelu bardzo blisko centrum miasta.  Każdy uczestnik miał do dyspozycji jednoosobowy pokój z łazienką. Lokalizacja ta zapewniła bardzo łatwy dostęp (10-15 min spaceru, 2-3 przystanki tramwajowe) do wszystkich miejsc w których były prowadzone zajęcia, jak również do interesujących miejsc (zbytków, sal koncertowych itp.) z których uczestnicy korzystali po zajęciach. Każdy uczestnik otrzymał bilet tygodniowy MPK ważny na wszystkie środki transportu w mieście, plan miasta oraz pakiet praktycznych informacji dotyczących wszystkich aspektów pobytu.

WYŻYWIENIE

Śniadania były organizowane w hotelu, lunche w pobliskich restauracjach (każdy w innej) o interesującym, specyficznym wystroju. Ostatni lunch był przygotowany przez naszych seniorów w siedzibie stowarzyszenia. Kolacja powitalna i pożegnalna zorganizowane zostały wcześniej w wybranych przez nas restauracjach serwujących tradycyjne polskie dania. Pozostałe zaś były organizowane wspólnie z uczestnikami zajęć na podstawie przygotowanych przez nas propozycji dobrych restauracji -  uczestnicy korzystali z pomocy i towarzystwa naszych seniorów i kadry przy wieczornych posiłkach.

ORGANIZACJA DNIA WARSZTATOWEGO

W pierwszym dniu uczestnicy otrzymali program zajęć oraz materiały informacyjne na temat Krakowa wraz z planem miasta. Pierwszego i ostatniego dnia warsztatów zajęcia odbywały się w sali szkoleniowej, przewidziano wówczas jednak dłuższe przerwy oraz zorganizowano posiłki poza hotelem gdzie odbywały się warsztaty – tak by zajęcia nie były zbyt męczące dla osób w starszym wieku. W pozostałe dni część zajęć odbywała się w sali szkoleniowej a część w terenie (krakowskich muzeach, synagogach, kawiarniach itp.).

UBEZPIECZENIE

Dla wszystkich uczestników z zagranicy wykupione zostało grupowe ubezpieczenie dla obcokrajowców przebywających w Polsce na czas trwania warsztatów.

Ewaluacja i monitoring: 

Przed rozpoczęciem warsztatów uczestnicy proszeni byli o przesłanie drogą mailową swoich oczekiwań dotyczących warsztatu i jego organizacji. Oczekiwania te zostały omówione w pierwszym dniu warsztatu, a program został dostosowany tak by w miarę możliwości zostały one zrealizowane.

Ewaluacja warsztatów przez jego uczestników prowadzona była w 5 różnych formach:

  1. krytyczna ocena własnej pisemnej wypowiedzi (wykonanej na samym początku warsztatów) na temat pamięci w ostatnim dniu zajęć
  2. symboliczna ewaluacja każdego dnia warsztatów wykonywana przy pomocy znaków graficznych
  3. krótkie wywiady ewaluacyjne prowadzone przez trenerów każdego dnia oraz dyskusja plenarna przeprowadzona na ostatnich zajęciach
  4. pisemna wypowiedź o jaką zostali poproszeni uczestnicy po zakończeniu 4/5 zajęć  (obszerna odpowiedź na 4 pytania oceniające i ich analiza w ostatnim dniu zajęć)
  5. ankieta ewaluacyjna, dostarczona przez Narodową Agencję.

Wyniki działań ewaluacyjnych były na bieżąco śledzone przez koordynatora warsztatów i stanowiły ważny element monitoringu.

Dodatkowym elementem ewaluacji warsztatu były spontaniczne wypowiedzi uczestników, dostarczone nam e-mailem po zakończeniu warsztatów.

Monitoring i ewaluacja była prowadzona również w gronie zespołu projektowego: po każdym dniu zajęć organizowane były krótkie spotkania podsumowujące, dodatkowo trenerzy wykorzystywali przerwy na lunch aby przedyskutować przebieg zajęć oraz włączyć uwagi i oceny uczestników w dalszą ich realizację. Po zakończeniu warsztatów zespół spotkał się na zabraniu podsumowującym, na którym dokonano oceny przebiegu warsztatów i osiągniętych rezultatów. Dodatkowo trenerzy zostali poproszeni o przygotowanie pisemnej wypowiedzi na temat realizacji warsztatu, jego dobrych i złych stron oraz przydatności zdobytych doświadczeń do dalszej pracy.

Do oceny warsztatów zaproszono również eksperta zewnętrznego, uznanego specjalistę w zakresie pamięci prof. Jerzego Vetulaniego. Wspólnie z przedstawicielem trenerów oraz seniorów, którzy mieli doświadczenie w treningach pamięci przeanalizował on przyjętą formułę warsztatów pod względem przydatności do pobudzania funkcji pamięciowych i udzielił cennych wskazówek.

Konsekwencją prowadzonego na bieżąco monitoringu i ewaluacji były niewielkie korekty w programie zajęć np. nieco mniej typowych ćwiczeń mnemotechnicznych, nieco więcej pracy bazującej na własnych doświadczeniach uczestników, uraz uzyskanie pewności przez prowadzących, że przyjęta formuła zajęć jest właściwa.

Główne wnioski z prowadzonej ewaluacji oraz monitoringu:

  • warsztat został dobrze zaplanowany i przeprowadzony,
  • zespół trenerów oraz zespół do realizacji zadań organizacyjnych był kompetentny i znakomicie wywiązał się ze swoich obowiązków
  • sposób organizacji zajęć, a w szczególności dobór miejsc, w których się odbywały był właściwy i zwiększał ich efektywność; jedynym minusem była konieczność pokonania dużej ilości schodów w Muzeum Farmacji, co utrudniało udział w tej części zajęć kilku osobom (ponieważ jednak pytani o to przed warsztatami uczestnicy nie zgłaszali problemów z poruszaniem się, ze względów merytorycznych zdecydowano się zorganizować tam część zajęć),
  • przejęta metodyka pracy przyniosła bardzo dobre rezultaty i znalazła wysokie uznanie w oczach uczestników,
  • balans między częścią teoretyczną i praktyczną był właściwy, choć w części teoretycznej należy mniej korzystać z prezentacji multimedialnych a bardziej skupić się na żywym słowie i interesujących przykładach,
  • przyjęta formuła pracy, dostarczająca wielorakich bodźców, wykorzystująca różne zmysły oraz angażująca emocjonalnie była z punktu widzenia neurobiologii pamięci najwłaściwsza i najefektywniejsza,
  • ilość wolnego czasu na relaks, regenerację i zajęcia własne była wystarczająca,
  • pozostawienie uczestnikom swobody w organizowaniu czasu wolnego oraz wieczornych posiłków z jednoczesnym zapewnieniem pomocy i towarzystwa gdy zgłaszano taką potrzebę okazały się bardzo dobrym rozwiązaniem,
  • realizacja warsztatów, zdobyte doświadczenia, przygotowane materiały i wypracowane rozwiązania  stanowią znakomity punkt startowy do podejmowania i rozwoju tego typu zajęć w przyszłości.
Wpływ warsztatu na słuchaczy, na organizację oraz społeczność lokalną – rezultaty: 

Realizacja warsztatu wywarła znaczący wpływ na naszą organizację. Za najważniejszy uważamy zdecydowane potwierdzenie trafności wybranej przez nas, innowacyjnej formuły prowadzenia tego typu zajęć. Wprowadzone przez nas eksperymentalnie elementy tak merytoryczne jak i metodologiczne uzyskały zdecydowaną aprobatę uczestników i okazały się skuteczne. Również przyjęte rozwiązania organizacyjne okazały się słuszne i owocne. Stowarzyszenie zyskało więc bardzo cenne doświadczenie wskazujące w sposób jasny dalsze kierunki rozwoju.

Rozszerzenie naszych kontaktów międzynarodowych i umocnienie pozycji Stowarzyszenia jako organizatora ciekawych wydarzeń edukacyjnych dla seniorów tak w kontekście lokalnym jak i międzynarodowym stanowi dodatkową korzyść.

Niezwykle pozytywne i serdeczne przyjęcie warsztatów przez uczestników wyrażane w przesłanych  i wciąż nadchodzących e-maliach (przykłady p.3.4) stanowi niezwykle istotny czynnik motywujący dla organizacji: tak pracowników jak i samych seniorów.

Nasi słuchacze-seniorzy mieli okazję współuczestniczyć w organizacji i realizacji warsztatów, co przyczyniło się do wzmocnienia ich kompetencji językowych i międzykulturowych oraz poczucia własnej wartości.

Wypracowane i przetestowane w trakcie warsztatu nowe rozwiązania już w tej chwili stały się inspiracją dla nowych pomysłów i działań na rzecz seniorów (np. zostały zaimplementowane w prowadzonym przez nas seminarium Sztuka pamięci, a metody mnemotechniczne wykorzystane  na kursach języka angielskiego – z ogromnym sukcesem).

Społeczność lokalna (za pośrednictwem naszej strony internetowej, Facebooka, informacji w siedzibie stowarzyszenia i lokalnych mediów) miała okazję zapoznać się z przykładem ciekawego wydarzenia edukacyjnego dla seniorów. Za niezwykle istotne uważamy też włączenie kół akademickich w nasze działania (poprzez konsultacje i superwizje) oraz zainteresowanie autorytetów naukowych (prof. Jerzy Vetulani) pracami Stowarzyszenia.

Upowszechnianie rezultatów: 

Najważniejszym rezultatem warsztatu było zwiększenie wiedzy i umiejętności uczestników w zakresie korzystania z własnych zasobów pamięciowych oraz wzmocnienie ich wiary w swoje możliwości i motywacji do podejmowania różnorodnych aktywności. Zgłaszali oni także, iż w efekcie udziału w warsztacie zmieniły się ich postawy wobec własnej pamięci z negatywnej na pozytywną, oraz usprawnieniu uległy funkcje poznawcze i pamięciowe. Poprzez podtrzymywanie kontaktu z uczestnikami warsztatów zachęcamy ich do dalszego wykonywania ćwiczeń, które poznali podczas zajęć oraz podejmowania różnorodnych aktywności służących utrzymaniu sprawności umysłowej. Ci zaś zachęcają do podejmowania podobnej aktywności przez ich najbliższych i inne osoby w ich środowiskach lokalnych.

Z informacji zwrotnych od naszych słuchaczy wiemy, iż pozostają oni nie tylko w kontakcie z nami, ale i nawiązały się trwałe więzi przyjaźni (większość uczestników warsztatów nie znała się między sobą wcześniej) – nie tylko pozostają w kontakcie mailowym (dzięki któremu wymieniają się także dodatkowymi materiałami dot. ćwiczenia pamięci) ale i odwiedzają się w swoich krajach.

Uważamy, że także inne organizacje i osoby - korzystając z publikowanych informacji, oraz doświadczeń samych uczestników i dostarczonych im materiałów – mogą wykorzystać pomysł i formułę warsztatów dla prowadzenia własnej działalności edukacyjnej (tak indywidualnej jak i skierowanej do grup seniorskich).

Sukces jaki odniósł warsztat stanowi też ważną wskazówkę dla wszystkich zainteresowanych w jakim kierunku powinny się rozwijać tego typu zajęcia.

Materiały szkoleniowe i inne opracowania wykonane na potrzeby warsztatu stanowią cenne źródło informacji i inspiracji dla naszej organizacji oraz innych związanych z nami jednostek.

Opinie słuchaczy i pracowników o warsztacie – cytaty z wypowiedzi: 

„...I think this was the best I have experiences since 1952 when there was the Olympic games in Helsinki. I was there with my father and when I for the first time drank Coca-Cola...’’

„...I realized that something had happened in my brains. The feeling was similar as if I had been somewhere practicing physical rehabilitation - but this time it was mental instead of physical. Brains instead of muscles. It was a nice feeling...’’

„...it was a very pleasant and useful experience and I thank you for all the good work and effort you put into making this workshop a success..’’

„...excellent prepared workshop by a lovable team. All the time I had so much interest and fun dealing with the great variety which you have chosen to discuss and working with us. I am deeply convinced nearly all our activities, new informations and discussions will stay in our memory as you gave us the chance to elaborate it by our owns...’’

„...the whole group was so well chosen, we enjoyed it every second so much to talk to the lovely participants of seven countries. We spend a relaxed and even very funny time together. If you were seeking us you should have followed places of happy laughter..’’

„...the trip to Krakova was never-to-be-forgotten! Now I'll have a time to melt all I have experienced and a time to read all that information you gave us..’’

„The teachers are very energetic and good in imparting their knowledge to us.”

“Nice, engaged, clever and humorous teachers”

„Thank you very much for the very interesting week In Kraków and the good organization of it”

The most valuable part of the workshop was: “the perfect care from the leader to the group”.

„We had so much fun learning. The practical part (exercises) was the most interesting for me.”

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji warsztatu: 

brak

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Agnieszka Baran
Data wypełnienia formularza/karty: 
21.10.2011

Małgorzata Jolanta Komarnicka

Tematyka działań: 
Języki obce
Metody podnoszenia motywacji słuchaczy
Zagadnienia pedagogiczne / dydaktyczne
Imię i nazwisko: 
Małgorzata Jolanta Komarnicka
Stanowisko pełnione w organizacji: 
sekretarz
Nazwa organizacji macierzystej: 
Międzynarodowy Związek Nauczycieli Esperantystów
Pełny adres organizacji macierzystej: 

ILEI-PL ul. Zbrojów 10/8 30 – 042 KRAKÓW

Telefon: 
n/d
E-mail: 
estraro@ilei.pl
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2009-1-PL1-GRU11-05465
Realizacja
Daty trwania asystentury: 
17.08.2009 - 27.06.2010
Dane organizacji goszczącej Asystenta: 
Deutscher Esperanto-Bund e. V.– Filiale für Weiterbildung und Kultur ICH, DE-37412 Herzberg am Harz, Grubenhagenstr.6
Cele Asystentury: 

- Badanie aspektów edukacji/ uczenia się dorosłych w kraju goszczącym. - Badanie i/lub dzielenie się doświadczeniami w zakresie aspektów systemu (polityki) edukacji dorosłych.

Opis działań związanych z przygotowaniem się do Asystentury: 

Jestem studentką podyplomowych Studiów Interlingwistycznych na Uniwersytecie Adama Mickiewicza (Poznań, Polska). Moją specjalnością jest pedagogika językowa, metodyka. Wszystkie wykłady odbywają się w języku Esperanto, który był również językiem roboczym organizacji goszczącej (gospodarza). Zanim rozpoczęłam Asystenturę sprawdziłam zapotrzebowanie na edukację dorosłych. Społeczeństwo się starzeje. Nowe metody nauczania są potrzebne w mojej rodzimej organizacji. Potrzebna jest również wiedza jak rozpowszechniać nauczanie dorosłych w dziedzinie Esperanta. Przed wyjazdem spotkałam się z Zarządem i instruktorami mojej rodzimej organizacji. W czasie spotkania zgromadziłam wszystkie potrzebne informacje, propozycje dotyczące metod dydaktycznych w edukacji dorosłych i przestudiowałam dostępne materiały dydaktyczne. Przeczytałam specjalistyczną literaturę, przygotowałam konspekty zajęć oraz prezentacje. Dużą pomocą było dla mnie zdobyte doświadczenie na studiach interlingwistycznych. Jestem sekretarzem i członkiem Zarządu Międzynarodowego Związku Nauczycieli-Esperantystów (ILEI) i jednocześnie jego polskiej sekcji (ILEIPolska), organizacji skupiającej nauczycieli Esperanta i wszystkich innych, którzy pragną wymieniać swoje doświadczenia w dziedzinie nauczania. Moje podyplomowe studia interlingwistyczne dały mi teoretyczną podstawę do profesjonalnego nauczania a długoterminowa Asystentura pozwoliła mi zdobyć zdolności praktyczne oraz możliwość skorzystania z materiałów naukowych niedostępnych w Polsce.

Opis przebiegu Asystentury: 

Celem mojego pobytu między innymi było zapoznanie się z metodami kształcenia osób dorosłych, dostosowanie programów edukacyjnych do ich poziomu sprawności intelektualnej, zapoznanie się z metodami interpersonalnymi, organizacyjnymi oraz obserwacja międzynarodowych systemów edukacyjnych i aktywności edukacyjnej dorosłych, ale także pogłębienie znajomości języka niemieckiego. Językiem roboczym wszystkich „zawodowych” spotkań był język esperanto, a poza pracą język niemiecki. Uczestniczyłam w szkoleniach, w których brali udział przedstawiciele instytucji i organizacji zajmujących się kształceniem dorosłych. Była to wyjątkowa okazja spotkania ekspertów w tej dziedzinie, zdobycia nowej wiedzy i poszerzenia swoich umiejętności a przede wszystkim porównania systemów edukacyjnych i ich funkcjonowania. Brałam udział w szkoleniach, kursach, seminariach, które odbywały się podczas mojego pobytu. Miałam okazję wymienić się doświadczeniami i nawiązać nowe znajomości z uczestnikami tych spotkań, którzy przyjeżdżali tutaj z całego świata. Asystentura dała mi okazję pracy z użytkownikami języka Esperanto i korzystania z niezwykle bogatej biblioteki i Międzynarodowego Archiwum Esperanta. Byłam zaangażowana w przedsięwzięcia na rzecz wprowadzania Egzaminów Esperanta zgodnie z European Framework of Reference. Esperanto jest językiem łączącym ludzi i pomagającym im zrozumieć się nawzajem, co jest zgodne z europejskimi wartościami. Odbycie Asystentury w zagranicznej organizacji (Niemcy) pozwoliło mi zdobyć doświadczenie i wiedzę, której nie mogłabym osiągnąć w Polsce. Nauczyłam się nowych metod edukacji dorosłych, co wzbogaci ofertę edukacyjną mojej rodzimej organizacji. Opracowywałam programy nauczania, organizowałam kursy, seminaria dla dorosłych. Analizowałam skuteczność programów kształcących dorosłych. Poprzez moją Asystenturę Grundtviga lepiej poznałam kraj organizacji mnie goszczącej. Zyskałam nowe przyjaźnie. Stałam się też ambasadorem własnego kraju organizując „polskie spotkania”, które umożliwiły poznanie mojego kraju i rozbudziły zainteresowanie nim, a dwie osoby rozpoczęły nawet intensywną naukę języka polskiego. Obserwując życie w regionie, w którym mieszkałam stwierdziłam, że był on jednym z najwyższym wskaźnikiem ludzi starszych. Zaangażowałam się w pomoc rozwiązania tego problemu przez złożenie projektu utworzenia Uniwersytetu Trzeciego Wieku i ścisłą współpracę z polskim UTW. To zagraniczne doświadczenie było dla mnie bardzo ważne i wartościowe. Ten pobyt spełnił moje oczekiwania, sprzyjał swobodnej wymianie myśli i doświadczeń. Wróciłam pełna entuzjazmu i planów na przyszłość.

Opis wpływu Asystentury na Beneficjenta, jego organizację macierzystą i goszczącą: 

Jestem przekonana, że moja wizyta miała i będzie miała wpływ nie tylko na organizację mnie goszczącą, ale również na społeczność lokalną. Moje zajęcia przyciągały wielu zainteresowanych. Moi studenci znacząco podnieśli poziom swoich osiągnięć. Nawet osoby postronne to zauważały. Godnie reprezentowałam swój kraj. Zyskałam wielu przyjaciół. Moja wizyta pomogła rozbudzić zainteresowanie obywateli kraju goszczącego moim krajem. Wielu z nich planuje urlopy w naszym kraju, a dwie osoby chętnie rozpoczęły naukę języka polskiego i nadal ją kontynuują. W tragicznej dla całego naszego narodu chwili, śmierci prezydenta, obcy ludzie składali mi kondolencje, a to znaczy, że stałam się osobą rozpoznawalną i akceptowaną. Moja wizyta pomogła mi poznać odpowiednie metody motywacji i wypróbować je pracując w organizacji goszczącej. Pracując w środowisku esperantystów mogłam dokonywać porównań różnych metod nauczania a tym samym motywowania. Moja wizyta pomogła ugruntować przekonanie aby współpracować z osobami z wielu krajów. Dzielić się zdobytym doświadczeniem i wzajemnie się uczyć. Poznawać nowe kultury i promować własne kraje. Bardzo ważne jest pozyskanie przeze mnie nowych kontaktów międzynarodowych i zrozumienie systemu edukacji seniorów innego kraju. Mój pobyt pomógł mi podnieść moje kwalifikacje i przyczynił się do wprowadzenia nowych, przeze mnie sprawdzonych metod nauczania jak również do nowocześniejszego podejścia organizacyjnego.

Upowszechnianie rezultatów: 

Po powrocie spotkałam się z Zarządem i instruktorami mojej rodzimej organizacji aby zaprezentować wyuczone metody, otrzymane publikacje i nowo nabytą wiedzę. Dzielę się też moim doświadczeniem pisząc artykuły do biuletynów, gazet i na stronę internetową mojej rodzimej organizacji. Planuję również współpracować z Uniwersytetem Trzeciego Wieku, gdzie wykorzystam moje doświadczenie ucząc Esperanta. Planuję zorganizować Warsztaty Grundtviga wykorzystując moje zdobyte umiejętności organizacyjne. Jesienią podczas esperanckich spotkań zaprezentuję przygotowywaną multimedialną prezentację z mojego pobytu. W tym miesiącu ukazały się moje artykuły w La Ondo i Pola Esperantisto podsumowujące mój pobyt dzięki Asystenturze Grundtviga.

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji Asystentury: 

Uważam, że zagraniczne szkolenia są bardzo wartościowe. Otwierają zupełnie inne perspektywy spojrzenia na zagadnienia, którymi się dotychczas zajmowaliśmy. Zdobywamy nowe doświadczenie, które rozwija nas zawodowo. Uczymy się też szacunku dla odmiennych kultur, postaw, poglądów… Bardzo ważna jest również współpraca wszelkich ważnych agencji turystycznych z beneficjentami tak, aby mogli godnie promować swój kraj przygotowując spotkania reklamujące, przybliżające Polskę na jak najwyższym, profesjonalnym poziomie. Ja musiałam sama, często nieprofesjonalnie przygotowywać takie spotkania... Warto, więc wyposażyć beneficjenta przed wyjazdem w „kilka” prospektów, ulotek, filmów, odpowiednio przygotowanych reklam. To przecież będzie obopólna korzyść. Moja promocja kraju dała rezultaty. Dwie osoby chętnie zaczęły uczyć się j. polskiego i już odwiedziły nasz kraj (to jest mój osobisty wielki sukces).

Kraj: 
Niemcy
Miasto lub rejon: 
Herzberg am Harz

TeachNET - edukacja w każdym wieku

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Krakowie
ul. Rajska 1, 31-124 Kraków
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Lidia Maria Jedlińska
0048 791 919 108
jedlinska13@gmail.com
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 
Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Krakowie (WBP) jest instytucją kultury Województwa Małopolskiego, która gromadzi, opracowuje i udostępnia zbiory, a także sprawuje nadzór merytoryczny nad siecią samorządowych bibliotek publicznych w Małopolsce (ponad 700 bibliotek).
Od 2007r w partnerstwie z Towarzystwem Polsko-Niemieckim w Krakowie (TPNK) realizuje program „Szkoła @ktywnego Seniora – S@S”, którego adresatami są osoby starsze. Celem realizowanych działań jest m.in: udoskonalanie metod nauczania osób starszych w dziedzinie ICT, integracja środowiska, promowanie dialogu pokoleniowego, promowanie idei uczenia ustawicznego seniorów (media, konferencje). W ramach S@S stosuje się niekonwencjonalne metody edukacji dorosłych: WBP i TPNK są autorami pierwszego w Polsce „Poradnika dot. wolontariatu seniorów” bazującego na międzynarodowych doświadczeniach oraz książek napisanych przez samych seniorów.Osobom starszym proponuje się udział w kursach komputerowych, warsztatach, Komputerowych Olimpiadach Seniorów, spotkaniach z psychologiem, sekcjach S@S opartych o wolontariat uczestników (Artystycznej, Redakcyjnej, Sportowej, Poetycko-Muzycznej), Senioradach - imprezach integracyjnych z elementami edukacji, międzynarodowych spotkaniach seniorów, konferencjach polskich i międzynarodowych dotyczących roli nowych technologii w podnoszeniu jakości życia osób starszych. Od 2007 roku w S@S wzięło w nich udział ponad 3000 osób. Wszystkie działania dla seniorów są bezpłatne!
Więcej informacji znajduje się na stronie: www.sas.tpnk.org.pl
Tytuł projektu: 
TeachNET - edukacja w każdym wieku
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2009-1-DE2-GRU06-01828 4
Lata realizacji: 
2009 - 2011
Kraje uczestniczące: 
Niemcy, Finlandia, Francja, Polska
Cele projektu: 
Celem projektu było wypracowanie specjalnej oferty edukacyjnej dla nauczycieli prowadzących zajęcia z seniorami, wspieranie młodych nauczycieli w planowaniu i prowadzeniu szkoleń oraz opracowaniu skutecznych metod treningowych będących rezultatem współpracy seniorów i trenerów z krajów partnerskich. Dostosowane do uczestników grupy docelowej oryginalne metody ćwiczeń oraz indywidualne wsparcie w trakcie nauki spowodowały skuteczniejsze opanowanie przez nich wiedzy. Techniczne szczegóły zostały zastąpione łatwiej przyswajalnym nazewnictwem.
Cele projektu były realizowane w ramach ścieżek programowych skierowanych do: nauczycieli, seniorów, organizacji - w przypadku Polski – bibliotek.
Zastosowano różnorodne możliwości szkoleniowe dotyczące nowych technologii, jak np. różne poziomy nauczania komputera, obsługiwania telefonów komórkowych, wykorzystania Internetu do integracji grup środowiskowych. Nabycie umiejętności stosowania nowych technologii w praktyce - kontakt przez skype, korzystanie z poczty e-mail, zamawianie biletów, robienie zakupów czy korzystanie z banku (on-line), obróbka zdjęć cyfrowych, przygotowywanie prezentacji multimedialnych i komputerowego składu książki - umożliwiło szersze włączenie się osób starszych w działania społeczności lokalnych.
Obszary tematyczne: 
edukacja seniorów w zakresie stosowania nowych technologii, doskonalenie metod pracy z osobami starszymi, promowanie ich integracji w edukacji ogólnodostępnej.
Grupa docelowa słuchaczy: 
Projekt był skierowany do: nauczycieli prowadzących szkolenia dla seniorów (kursy komputerowe prowadzili młodzi pracownicy biblioteki, przyczyniając się do pogłębienia wzajemnych relacji międzypokoleniowych), a także osób starszych, powyżej 50 roku życia, z terenu Województwa Małopolskiego, w znacznej większości z wyższym wykształceniem (przewaga kobiet).
Jakie były początki projektu: 
Projekt bazuje na wiedzy zdobytej przez organizacje partnerskie podczas wcześniej wspólnie realizowanego Partnerskiego Projektu Grundtviga („ICT a międzypokoleniowa komunikacja”, 2007-2009), w którym starano się wypracować nowe łatwiejsze metody nauczania osób starszych. Pomysłodawcą i koordynatorem projektu był partner z Niemiec.
Krótki opis przebiegu projektu: 
Spotkania międzynarodowe:
1. Niemcy/Selb (listopad 2009)
Spotkanie u koordynatora rozpoczynające Projekt i zawierające:
• ustalenie szczegółowego planu działań na najbliższe dwa lata
• określenie sposobu komunikacji między partnerami
• ustalenie harmonogramu działań na następne spotkanie (w Finlandii)
• ustalenie terminu przeprowadzenia Komputerowej Olimpiady Seniorów 2010
• wymiana informacji o prowadzonych szkoleniach komputerowych dla seniorów w poszczególnych organizacjach
2. Finlandia/Vantaa (maj 2010)
• omówienie dotychczasowych rezultatów
• przygotowanie działań na okres kolejnych 5 miesięcy
• spotkanie z seniorami z Niemiec i Finlandii
• wybór jednej z metod nauczania seniorów i przetestowanie jej w swojej organizacji,
• opracowanie jednolitego wzoru kwestionariusza z pytaniami dla seniorów i trenerów,
• prezentacja oryginalnych metod tworzenia sieci komunikacji środowiskowej( firma dystrybucyjna IT: Next-S Ltd z Helsinek)
• udoskonalenie metod komunikacji wykorzystując stronę internetową projektu
• udoskonalanie planu pracy
3. Francja/Paryż (listopad.2010)
• organizacja międzynarodowej konferencji "Stosowanie nowych technologii przez osoby starsze", podczas której wskazano szereg praktycznych rozwiązań podnoszących jakość życia seniorów poprzez praktyczne zastosowanie metod ICT
•organizacja międzynarodowego seminarium "Aktywna emerytura: gry dla zdrowia", podczas którego zaprezentowano różne metody zastosowania nowych technologii w podnoszeniu prozdrowotnej świadomości seniorów oraz stosowania nowych narzędzi ICT aktywizujących seniorów ruchowo
• omówienie dotychczasowych rezultatów
• przygotowanie działań na spotkanie kończące projekt (Kraków, IV.2011)
• udoskonalanie planu pracy
4. Polska/Kraków (kwiecień 2011)
• dokonanie ewaluacji projektu
• omówienie ostatecznej wersji Raportu Końcowego
• doprecyzowanie harmonogramu i Regulaminu Komputerowej Olimpiady Seniorów 2011
• spotkanie seniorów z Finlandii, Francji, Niemiec i Polski (udział wzięło ok.50 osób)
• udział partnerów w II międzynarodowej konferencji "Seniorzy w nowoczesnym społeczeństwie europejskim" podsumowującej realizację Projektu
Wzięło w niej udział ponad 100 osób z bibliotek, instytucji kultury, UTW
• spotkanie trenerów kursów komputerowych z Finlandii, Francji, Niemiec i Polski (udział wzięło 25 osób)
Działania krajowe:
• organizacja specjalistycznych treningów i kursów komputerowych podnoszących umiejętności osób starszych w posługiwaniu się nowymi technologiami ICT (fotografia cyfrowa, Skype, poczta elektroniczna, tworzenie stron www, korzystanie z mediów społecznościowych).
• wprowadzanie i testowanie różnych metod nauczania w zakresie
• nabywania umiejętności komputerowych (na bazie doświadczeń organizacji partnerskich)
• wprowadzenie oryginalnych działań aktywizujących seniorów m.in.:
• organizacja dwóch Komputerowych Olimpiad Seniorów, stymulujących aktywność i przyczyniających się do koniecznej korekty szkoleń komputerowych,
• opracowywanie przez seniorów prezentacji multimedialnych,
• redakcja książki „Małopolska w naszej pamięci i fotografii”,
• organizacja imprezy integracyjnej pt Senioriada 2010
• organizacja spotkań, warsztatów, szkoleń promujących dialog międzypokoleniowy
We wszystkich działaniach prowadzonych w ramach projektu udział wzięło ponad 500 osób
Działania upowszechniające:
• problematyka projektu została upowszechniona w skali ogólnopolskiej poprzez zainteresowanie tematem mediów (patronat medialny: TVPKraków, Dziennik Polski, Poradnik Bibliotekarza ), jednostek samorządu terytorialnego (patronat honorowy nad konferencją objął Marszałek Województwa Małopolskiego) oraz licznych organizacji pozarządowych i Uniwersytetów III Wieku 
• strona internetowa projektu (administrator: organizacja z Finlandii)
• Informacje na stronach internetowych „Szkoły @ktywnego Seniora”, Biblioteki oraz Towarzystwa Polsko-Niemieckiego w Krakowie,
• publikacje w lokalnej prasie i Internecie,
• poszerzenie oferty edukacyjnej dla seniorów w ramach programu,
„Szkoła @ktywnego Seniora” (bazując na doświadczeniach Francji)
• kontynuacja Komputerowej Olimpiady Seniorów, w której wzięły również udział biblioteki z Wieliczki i Chrzanowa,
• otwarte spotkania integracyjne, wykłady promujące nowe technologie w turystyce i kulturze,
• prezentacja projektu na konferencjach krajowych i międzynarodowych (Francja, Polska, Rumunia)
• prezentacje książki redagowanej przez seniorów w innych
organizacjach i bibliotekach Województwa Małopolskiego oraz na międzynarodowych spotkaniach partnerskich (Bruksela 2011)
• udział WBP w Małopolskim Partnerstwie „na rzecz uczenia się przez całe życie” i Ogólnopolskiej Koalicji 50+ „Dojrzałość w sieci”
Działania ewaluacyjne:
• odbywały się każdorazowo, podczas międzynarodowych spotkań partnerskich
• przygotowano ankiety i przeprowadzono ewaluację wśród pracowników i słuchaczy szkoleń komputerowych,
• opracowano końcowy raport ewaluacyjny projektu
W wyniku prowadzenia (w sposób ciągły ) działań ewaluacyjnych:
• kontynuowano bez większych zakłóceń działania projektowe (pomimo problemów zdrowotnych koordynatora projektu z Niemiec)
• na bieżąco, skutecznie monitorowano stronę internetową projektu i strony w językach narodowych partnerów
Dodatkowe efekty:
• spotkanie z seniorami niemieckimi z klubu „Cafe mit Anschluss” (ok. 80 osób; Selb, 2009);
• spotkanie z organizatorami różnych działań skierowanych do seniorów i realizowanych w Finlandii ( m.in.telewizji interaktywnej); Vantaa, 2010;
• organizacja spotkania promującego interaktywne gry komputerowe dla seniorów w merostwie Paryża (2010);
• organizacja międzynarodowej konferencji pt. "Stosowanie nowych technologii przez osoby starsze", (Paryż, 2010);
• Seniorada 2010;
• seminaria z psychologiem pt. "Radość (z)tworzenia", których celem było nabycie umiejętności rozpoznawania własnych reakcji, budowania relacji, kierowania nimi, radzenia sobie ze stresem, zarządzania emocjami, "ożywienie pracy mózgu";
• organizacja międzynarodowej konferencji w Krakowie „Seniorzy w nowoczesnym społeczeństwie europejskim” (2011);
• spotkanie seniorów i trenerów z Finlandii, Francji, Niemiec i Polski (Kraków 2011);
• wydanie książki w całości przygotowanej przez seniorów „Małopolska w naszej pamięci i fotografii” (Kraków, 2011);
•wystawa zdjęć z okazji 5-lecia "Szkoły @ktywnego Seniora" - uczestnicy projektu samodzielnie robili zdjęcia, dokonywali w programie Picasa ich selekcji i obróbki;
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
500
W wyjazdach zagranicznych: 
4
Produkty
Produkty projektu: 
  1. stała aktualizacja strony internetowej Projektu: http://sites.google.com/site/teachnet4eu/home oraz narodowych stron partnerów (www.sas.tpnk.org.pl ) pozwalała śledzić na bieżąco realizację jego etapów,
  2. ulotki i broszury promujące projekt były udostępniane w organizacjach partnerskich,
  3. we Francji i w Polsce zorganizowano międzynarodowe konferencje promujące dobre praktyki,
  4. dwie Komputerowe Olimpiady Seniorów, w której udział wzięli seniorzy z Francji i Polski oraz zainteresowanych bibliotek Województwa Małopolskiego,
  5. referaty wygłoszone na międzynarodowej II konferencji „Seniorzy w nowoczesnym społeczeństwie europejskim”(2010); płytka CD,
  6. książka „Małopolska w naszej pamięci i fotografii” (2011),
  7. wystawa zdjęć z działań projektowych,

 

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

WBP jako wojewódzka instytucja kultury współpracuje i służy pomocą merytoryczną ok. 700 bibliotekom w Województwie Małopolskim.

Produkty projektu są upowszechniane na organizowanych przez WBP spotkaniach, seminariach, konferencjach. Produkty upowszechniane to:

•      strona internetowa:  www.sas.tpnk.org.pl, a na niej informacje o projekcie

•      materiały szkoleniowe dla seniorów ( nadal są prowadzone

•      bezpłatne kursy komputerowe)

•      Komputerowa Olimpiada Seniorów – coraz więcej bibliotek i organizacji deklaruje chęć wzięcia w niej udziału

•      książka w dwóch wersjach językowych – polskiej i angielskiej - dostępna w WBP i 24 bibliotekach powiatowych

•      prezentacje multimedialne seniorów, które są pokazywane na otwartych spotkaniach

•      kontynuacja spotkań w ramach cyklu „Radość (z)tworzenia”

•      zdjęcia z wystawy zostały wklejone do Kroniki S@S i są dostępne dla seniorów i organizacji seniorskich

Ponadto:

• Materiały są prezentowane na otwartych spotkaniach w WBP i w innych organizacjach/instytucjach działających w Krakowie

• Utrzymywane są kontakty międzynarodowe seniorów i trenerów z osobami uczestniczącymi w projekcie

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 
Wpływ na instytucję:
Projekt był realizowany w ramach programu "Szkoła @ktywnego Seniora- S@S". Przyczynił się do zmiany wizerunku biblioteki i postrzegania jej jako centrum kultury i edukacji,  wzrostu współpracy między pracownikami Biblioteki w celu realizacji założonych krajowych i międzynarodowych celów, a przede wszystkim poszerzenia i udoskonalenie oferty edukacyjnej pod kątem osób starszych (Internet praktyczny, biblioteczne i  biznesowe bazy danych, Power Point, Picasa, komunikacja on-line, itp.). Na skutek realizowanych projektów Grundtviga wzrosło zainteresowanie działaniami Biblioteki na rzecz seniorów w skali nie tylko województwa, ale również kraju. Biblioteka została partnerem Ogólnopolskiej Koalicji 50+ "Dojrzałość w sieci" oraz członkiem „Małopolskiego Partnerstwa na rzecz uczenia się przez całe życie”.
Wpływ na pracowników:
Widoczny był wpływ realizowanego projektu na pracowników WBP, szczególnie na młodych trenerów kursów komputerowych. Pracownicy zostali zmotywowani do nauki języków obcych (językiem komunikacji był angielski), podnoszenia kwalifikacji poprzez opracowywanie nowych metod nauczania osób starszych oraz niejednokrotnie do korekty sposobu przekazu wiedzy, która została również wykorzystana na szkoleniach dla bibliotekarzy z Województwa Małopolskiego. Zajęcia prowadzone były przez młodych trenerów – pracowników Biblioteki i stanowiły bardzo dobry przykład współpracy międzypokoleniowej. Wzajemne pozytywne relacje między młodszym i starszym pokoleniem przejawiały się w bardzo dobrej wzajemnej komunikacji i zrozumieniu.
Realizacja projektu prowadzonego w międzynarodowym partnerstwie wpłynęła na wzrost umiejętności menedżerskich osób nim zarządzających oraz przyczyniła się do ich udziału w eksperckich gremiach zajmujących się edukacją osób starszych.
Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 
Efektem prowadzonych szkoleń jest wzrost umiejętności oraz zainteresowania osób starszych nowymi technologiami ICT (komputer, telefonia cyfrowa, fotografia, Skype, e-administracja, tworzenie stron www, korzystanie z mediów społecznościowych), a na ich bazie – działaniami społecznymi, kulturalnymi, edukacyjnymi (spotkania, warsztaty, wystawy).
Sprawdzianem umiejętności komputerowych była organizowana w każdym roku trwania projektu jedyna w Europie „Międzynarodowa Komputerowa Olimpiada Seniorów”, w której uczestniczyły osoby z Polski i Francji (w wieku 63 – 89 lat). Stała się jednym z głównych „motorów” motywujących seniorów do nauki. Udział w niej przyczynił się do przełamania lęku nie tylko przed nowymi technologiami, ale również przed rywalizacją.
Swoją wiedzę komputerową seniorzy wykorzystywali m.in. podczas przygotowywanych przez siebie prezentacji multimedialnych oraz opracowywania tekstu i zdjęć do książki „Małopolska w naszej pamięci i fotografii” (wersja polska i angielska; Kraków, 2011). Brali aktywny udział w spotkaniach ze swoimi rówieśnikami z zagranicy i międzynarodowej konferencji w Krakowie (2011), co motywowało ich do nauki języków.
Nie maleje ilość zainteresowanych taką formą prowadzonych działań, poprzez które seniorzy zaczęli być postrzegani przez środowisko jako aktywni, pełni pasji, posiadający dużą wiedzę obywatele.
Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 
  • rezultaty przyczyniają się do promowania biblioteki jako „miejsca przyjaznego seniorom” integrującego osoby starsze na bazie nowych technologii,
  • problematyką wykluczenia społecznego seniorów zainteresowały się media oraz inne organizacje i instytucje,
  • stworzono projektową bazę danych - wszystkie informacje dotyczące rezultatów znajdują się na stronie www.sas.tpnk.org.pl,
  • działania projektowe umożliwiły udział w realizowanych przedsięwzięciach nie tylko seniorom, ale również członkom ich rodzin, znajomym. Działania te są kontynuowane,
  • bazując na doświadczeniu WBP szereg bibliotek w Województwie Małopolskim, Podkarpackim i Świętokrzyskim uruchomiła kursy komputerowe dla seniorów,
  • promuje się „edukację przez całe życie” poprzez przygotowywane na bieżąco przez seniorów prezentacje multimedialne, które są przedstawiane rówieśnikom na otwartych spotkaniach,
  • w spotkaniach „Radość (z)tworzenia” każdorazowo udział bierze ok.50 osób. Spotkania są kontynuowane i cieszą się dużym zainteresowaniem słuchaczy,
  • do organizacji Komputerowej Olimpiady Seniorów włączy się w roku 2012 UPC Polska, przez co – w ramach „Szkoły @ktywnego Seniora” – możliwe będzie partnerstwo trzech sektorów: publicznego (WBP), społecznego (TPNK) i biznesu,
  • dzięki działaniom podjętym m.in. w projekcie „TeachNET” biblioteka została włączona do Ogólnopolskiej Koalicji 50+ „Dojrzałość w sieci” promującej włączenie społeczne i cyfrowe osób starszych oraz „Małopolskiego Partnerstwa na rzecz uczenia się przez całe życie”,
  • osoby zaangażowane w realizacje projektu są zapraszane przez  instytucje samorządowe do udziału w tworzeniu „polityk społecznych” Regionu.
Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

Wypowiedzi słuchaczy:

Lipiec 2009-go roku był miesiącem mojego powrotu z USA do Polski. Milczący telefon, chwilowa dezorientacja, codzienne zderzenia z różnicami pomiędzy amerykańską a polską rzeczywistością stały się trudnościami nie do pokonania. Byłam znowu emigrantką we własnym kraju…. Zdecydowałam się na włączenie do działań Szkoły @ktywnego Seniora przy Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej w Krakowie.(…) Znalazłam właściwe dla siebie miejsce i ludzi, z którymi mogę aktywnie włączać się w realizację pożytecznych celów. Pragnę być pomocna i służyć swoim rówieśnikom w nauce języka angielskiego i obsłudze komputera

„Wzięłam udział w szkoleniu komputerowym i w IIIKomputerowej Olimpiadzie Seniorów;zgłosiłam swoje uczestnictwo do kolejnego kursu komputerowego,brałamudział w wielu lokalnych wycieczkach i spotkaniach z ciekawymi ludźmi. Internet stał się moim oknem na świat.Aby zapewnić sobie ciągły do niego dostępzamieniłam swój telefon komórkowy na I-Phone. Nie czuję się już odizolowana.

Moim najbardziej ulubionym zajęciem stały się cotygodniowe środowe spotkania w grupie literacko-redakcyjnej. Uczestnicy tej grupy zbierają materiały do wielojęzycznej internetowej bazy danych zawierającej rysunki, fotografie, przekazy słowne i filmy z przeszłości kilku regionów Europy wykorzystując środki audiowizualne i techniki komputerowe.”

Niezmiernie interesujący dla mnie był udział w międzynarodowej konferencji „Senior w nowoczesnym społeczeństwie europejskim: nowe technologie - moda czy konieczność”, która odbyła się w kwietniu tego roku w WBP w Krakowie. Wymiana doświadczeń w zakresie edukacji ludzi starszych w różnych krajach, wspólna kolacja i luźne indywidualne konwersacje z gośćmi z innych krajów daływspaniały początek dalszym kontaktom on-line, wymianie fotografii, filmów, doświadczeń i być może w przyszłości wspólnym wizytom.”          

Wypowiedzi trenerów/pracowników:

Zgłosiłam się do prowadzenia zajęć komputerowych z seniorami, bo potraktowałam tę propozycję jako wyzwanie, możliwość sprawdzenia się i wykazania. W bibliotece niewiele jest okazji do konfrontowania się z nowymi doświadczeniami...”

… wydawało się, że beneficjentami będą tylko oni – seniorzy, a ja jako przewodnik będę ich przeprowadzać przez gąszcz komputerowych funkcji, skrótów, ikonek, zasad użycia prawego i lewego klawisza myszy oraz labirynt internetowego gmaszyska. Okazało się, że ja także coś zyskuję: nabieram wprawy w występowaniu przed większą ilością osób, mówię płynniej, lepiej dobieram słowa, pozbywam się lęku, uczę się cierpliwości.

„Ze względu na realizowanie kursów w ramach międzynarodowych projektów, nagle i nieoczekiwanie zobaczyłam, że partycypacja w tej pracy – na poły charytatywnej – daje szansę uczestnictwa w spotkaniach trenerów w zgoła innej scenerii: Helsinek czy Paryża. Otworzyła się przede mną szansa opuszczenia stałego miejsca na ziemi i spojrzenia na siebie i to co robię z odleglejszej perspektywy, zetknięcia się z doświadczeniami osób z innych krajów, które wykonują tę samą pracę, ale inaczej, po swojemu.”

Oprócz czasu spędzonego na merytorycznej wymianie doświadczeń i metod pracy, wyjazdy dawały szansę spotkania tych konkretnych osób, Finów, Niemców, Francuzów, których bez projektu z pewnością nie miałabym okazji poznać. Wyjazdy to też po prostu szansa podróży, wejścia w skórę turysty, okazja poznawania nowych miejsc, zwiedzania najwspanialszych stolic Europy, prostego dziwienia się w kontakcie z innością.”

Każda podróż oznaczała dla mnie konieczność „odkurzenia” narzędzia językowego i przestawienia się na angielski, co było nie lada wyzwaniem, ale jednocześnie uświadamiało mi niezbędność tego narzędzia w pełnym poznawaniu innych kultur.”

„Najcenniejsze, co wynoszę ze spotkań z seniorami to możliwość poznania tych konkretnych osób: pani Krystyny ze złamaną ręką, pani Marty między jedną a drugą operacją, pana Józefa bez prawej dłoni, który znakomicie radził sobie z myszką przy użyciu lewej dłoni, niedowidzącej pani Zdzisławy, która uparcie wypatrywała kursora na ekranie monitora, szarmanckiego pana Kazimierza, który pomimo bolesnych doświadczeń wojennych zachował pogodę ducha czy pani Jolanty, śmieszki, która swoje sukcesy komputerowo-internetowe wieńczyła okrzykiem niczym z amerykańskiego filmu „O Jesus!” [dżizys], czym rozbawiała wszystkich! …A ja? Kim ja będę w ich wieku? Czy będę tak sprawna, tak ciekawa świata i tak głodna nowości? Czy będę potrafiła ocalić optymizm i dziecięcą radość z poznawania nieznanego i możliwości uczenia się? Czy będę potrafiła się mądrze zestarzeć
?”

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Lidia Maria Jedlińska
Data wypełnienia formularza/karty: 
05.12.2011

Społeczny potencjał kobiet w średnim wieku - ponadpokoleniowa praca biograficzna w kształceniu dorosłych

Tematyka działań: 
Edukacja międzykulturowa
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Obszary Kultury
ul. Krzemienicka 2a, 94-030 Łódź
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Maria Goldstein
0048 505 998 782
mgold@math.uni.lodz.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 
Stowarzyszenie „Obszary Kultury” ma siedzibę w Łodzi, ale jego działania mają zasięg ponadlokalny. Zajmuje się między innymi: edukacją, popularyzacją różnych dziedzin kultury i sztuki, działaniami na rzecz środowisk i osób dysfunkcyjnych i niepełnosprawnych, mniejszości narodowych, działalnością wspomagającą rozwój wspólnot i społeczności lokalnej, propagowaniem idei integracji europejskiej, problematyką praw kobiet. Członkami Stowarzyszenia są edukatorzy, kulturoznawcy, pracownicy naukowi, psycholodzy, socjolodzy, studenci łódzkich uczelni. Wspólną cechą członków Stowarzyszenia jest ich pasja społecznikowska i kreatywność w podejmowaniu tematów kulturowych. Stowarzyszenie swoje działania prowadzi nieodpłatnie, korzystając z pracy wolontariackiej członków; nie prowadzi działalności gospodarczej.
Tytuł projektu: 
Społeczny potencjał kobiet w średnim wieku - ponadpokoleniowa praca biograficzna w kształceniu dorosłych
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2009-1-AT1-GRU06-01523 6
Lata realizacji: 
2009 - 2011
Kraje uczestniczące: 
Austria, Czechy, Niemcy, Polska, Szwecja, Słowacja, Turcja
Cele projektu: 
- refleksja nad międzypokoleniowymi i międzykulturowymi podobieństwami i różnicami w różnych społeczeństwach europejskich,
- porównanie biografii kobiet „Wschód” i „Zachód”,
- zwrócenie uwagi na znaczenie kompetencji i potencjału starszego pokolenia pochodzącego z różnych społeczno-kulturalnych środowisk,
- zainicjowanie i utworzenie sieci organizacji wspierających oba pokolenia kobiet;
Obszary tematyczne: 
zagadnienia równouprawnienia płci, edukacja międzykulturowa, dialog międzypokoleniowy, uczenie się w starszym wieku, grupy o specjalnych potrzebach;
Grupa docelowa słuchaczy: 
Słuchaczki/Słuchacze odzwierciedlali przekrój społeczeństwa: byłe włókniarki, urzędniczki, nauczycielki, migrantki, seniorzy
Jakie były początki projektu: 
Jedna z partnerek, emigrantka z Rosji do Niemiec zwróciła się do mnie z pomysłem zrealizowania projektu poświęconego wykształconym kobietom w średnim wieku, które nie mogą odnaleźć się na rynku pracy (tzn. będące w takiej samej sytuacji jak ona), ja z kolei zainteresowałam tą ideą moją koleżankę w Wiedniu, która jest zainteresowana tą tematyką. Spotkałyśmy się w trójkę w Wiedniu w październiku 2008 w ramach wizyty przygotowawczej i postanowiliśmy napisać projekt, pokazujący potencjał kobiet, projekt w którym kobiety, przedstawicielki różnych grup i o różnym statusie społecznym dojdą do głosu, opowiedzą o swoim życiu a ich historie życia zostaną opublikowane.
Krótki opis przebiegu projektu: 
Rozpoczęcie projektu w Wiedniu w Austrii, 15-18 października 2009 roku. Warsztaty na temat metod przeprowadzania wywiadów biograficznych w różnych kontekstach kulturowych. W różnych ustawieniach i językach ćwiczyliśmy przeprowadzanie wywiadu biograficznego. Aby przygotować się do nadchodzących wywiadów, partnerzy ułożyli katalog tematów, które miały być przedmiotem dyskusji i porównań z perspektywy różnych pokoleń i kultur, pomiędzy „Wschodem i Zachodem”.
Zdobyte doświadczenia zostały wprowadzone w życie przez członków grupy. Każda grupa z każdego państwa przeprowadziła przynajmniej dwa wywiady. Rozmowy nagrano w formie plików audio.
Spotkanie w Izmirze w Turcji 11-14 marca 2010. Refleksja na temat doświadczeń w przeprowadzaniu wywiadów biograficznych, dyskusja o głównych tematach z wywiadów. Prezentacja projektu lokalnej władzy administracyjnej i w lokalnej prasie. Warsztaty na temat tradycyjnych rzemiosł kobiet i tańca tradycyjnego. Prezentacja dokumentacji video z dwóch wywiadów z kobietami z Izmiru. Warsztaty dotyczące rozwijania tematu i czasu wykonania wywiadów biograficznych dla celów wydania książki.
Kwiecień-maj 2010 - transkrypcja wywiadów.
Spotkanie w Norrköping w Szwecji 10-13 czerwca 2010. Prezentacja wywiadów z krajów partnerskich: porażki i sukcesy, trudy i doświadczenia. Wycieczka: Śladami św. Brygidy - historia średniowieczna o kobiecie o silnej woli i jej córce. Warsztaty „Teenager”, Warsztaty” Kreatywne pisanie”: Jak zmienić wywiad w opowiadanie. Wizyta na wystawie „Teenager” w Muzeum Miasta.
Spotkanie w Brnie w Czechach 23-26 września 2010. Sesja z uczniami szkoły średniej MORAVA na temat szans młodych kobiet w pogodzeniu kariery zawodowej i życia rodzinnego, rynku pracy, trudów po urlopie macierzyńskim. Grupowa dyskusja z kobietami powyżej pięćdziesiątego roku życia. Dyskusja na temat procesu wydania książki, porównywanie języków, pytania o edycję, adjustację i okładkę. Redakcja wywiadów. Pisanie fragmentów po angielsku.
Spotkanie w Bratysławie na Słowacji: 10-13 marca 2011. Warsztaty z upośledzonymi kobietami i matkami dzieci upośledzonych, o ich życiu jako kobiet należących do grupy kobiet defaworyzowanych w Malacky. Dyskusja z reprezentantami stowarzyszenia kobiet o kwestiach kobiecych, ich sytuacji na rynku pracy, w rodzinie, itd.
Ukończenie książki (marzec-czerwiec 2011)
Spotkanie w Łodzi w Polsce 9-12 czerwca 2011
Prezentacja publikacji: wydruk pdf. Dyskusja z matką dziecka autystycznego i prezentacja książki, którą ona przetłumaczyła, dyskusja na temat wdrożenia metod przeprowadzania wywiadu biograficznego do codziennej pracy w edukacji dorosłych.
W działaniach krajowych brali udział słuchacze, którzy przyszli licznie na organizowane przez nas imprezy towarzyszące oraz na spotkanie partnerskie organizowane w Łodzi.
Wśród działań upowszechniających należy wymienić współpracę z mediami, udział w debacie zorganizowaną przez wiceprzewodniczącą Rady Miejskiej w Łodzi na temat „Dojrzała Łódź”.
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
250
W wyjazdach zagranicznych: 
20
Produkty
Produkty projektu: 
Strona internetowa projektu http://www.mothers-daughters-dialogue.eu/
Książka “Hidden Stories. Female Life Paths across Europe” – zawierająca m. in. wywiady z Polkami, które wyemigrowały do Szwecji.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 
Książka została przekazana zainteresowanym osobom oraz bibliotekom.
Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 
Grupa partnerska bardzo się zżyła, zmotywowana dobrą współpracą i wynikami, będzie starała kontynuować współpracę międzynarodową w tym samym składzie i opracować wspólnie nowy projekt partnerski. Nowymi umiejętnościami było koordynowanie i monitorowanie procesu wydawniczego oraz praca metodą wywiadu biograficznego. Będzie ona na pewno wykorzystana w dalszych projektach.
Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 
W wyniku naszego projektu daliśmy szansę „zaistnienia” kobietom „przeciętnym”, które zgodziły się opowiedzieć nam historię swojego życia. Obrzynały publikację, w której są głównymi partnerkami.
Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 
Publikacja w siedmiu językach jest świadectwem czasu i porównaniem warunków życia na przestrzeni dwóch pokoleń kobiet i  dwóch systemów politycznych.
Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 
„Nasza grupa skupiła się na wywiadach biograficznych jako międzynarodową i międzypokoleniową metodą nauczania dorosłych i kontynuujących naukę. W projekcie brali udział zarówno pracownicy jak i słuchacze instytucji partnerskich. Nauczyliśmy się wdrażać wywiady biograficzne do naszej codziennej pracy.” - A. Brechelmacher, Austria.
„Podczas projektu stało się jasne, jak różne są tła instytucji partnerskich, a ich doświadczenia dały nam wielorakie perspektywy, jeśli chodzi o wywiady, zbieranie i radzenie sobie z materiałami biograficznymi. Pojawiły się wspaniałe dyskusje, poglądy z perspektywy kuratorów, wspólnoty poszukiwawczej, psychologów i pracowników społecznych.  Jednym z benefitów projektu było uzyskanie szerszego zrozumienia. (...) Kolejnym krokiem będzie rozprzestrzenienie naszych doświadczeń wśród znajomych kobiet i mężczyzn w naszych społecznościach i ukazanie nieustającego  wątku w zawiłej sieci, jaką są biografie kobiet w Europie.” - A. Kindhal, Szwecja.
„Po raz pierwszy rozpocząłem pracę nad takim projektem, a wiedza, jaką zyskałem była mi potrzebna do zrozumienia na jakich warunkach i w jaki sposób działa metoda wywiadów biograficznych. (...) Książka podsumowuje dwa lata pracy i odzwierciedla nasze nowe doświadczenia z socjologicznymi narzędziami, które nie były nam dotąd znane. Co więcej, demonstruje to wysiłek włożony w międzynarodowa współpracę – jak efektywni byliśmy w przedstawieniu naszych wizji partnerom europejskim.” - R. Zaltsman, Niemcy.
„Wywiady były bardzo ciekawym i kształcącym doświadczeniem. Nauczyłem się wiele z biografii ludzi, których wcześniej nie znałem.” - A. Erarslan, Turcja.
„Ja – jako psycholog – zwykłam rozmawiać z ludźmi, przeprowadzać wywiady z pacjentami. Wywiady do tej książki były inne, ponieważ musiałam kontrolować się, aby nie prowadzić wywiadu, ale jedynie uczynić dialog z osobą udzielająca mi wywiadu prostym. (...) Opublikowana książka jest naszym „dzieckiem” i dowodem na nasza współpracę w grupie. To było i nadal jest bardzo interesujące, żeby spotkać partnerów z innych krajów, rozpoznać wszelkie podobieństwa i różnice w tradycjach, kulturze, zwyczajach. Staliśmy się dobrą grupą projektową i chcemy kontynuować współpracę. Książka napisana jest w siedmiu językach. Dla mnie przyjemnością jest czytać w języku niemieckim, polskim i oczywiście czeskim. Jestem mocno zmotywowana, żeby “odświeżyć” moją znajomość języków.” - M. Chaloupkowá, Słowacja.
„Praca nad projektem była dla mnie wzbogacającym doświadczeniem. Przez kilka lat żyłam z rodziną w pobliżu domów osób, które udzielały mi wywiadu. Mieszkałam na miejskim osiedlu na peryferiach Brna, a moi rozmówcy dwa kilometry dalej w prostej linii, w Ostopowicach. Dystans jest wyraźnie niewielki. Jednakże kiedy rozmawiałam z Libuše, która jest mniej więcej w moim wieku, zrozumiałam jaki „dystans”, jakie różnice utworzyły się lata temu poprzez wszelakie społeczne i kulturowe warunki typowe dla wiejskiego/rolniczego i miejskiego środowiska. Cieszyło mnie słuchanie nie tylko biografii obu kobiet, ale także ich komentarzy, mówiących o tym, że wywiad pozwolił im słuchać siebie nawzajem, podzielić się wspomnieniami, przejść przez własne życia, podzielić się myślami i mieć świadomość wspólnoty rodzinnej.(...) Będziemy używać metody wywiadu biograficznego podczas kolejnych kilku wywiadów w naszej organizacji. Oferujemy książkę naszym politykom.” - Margit Brèznová, Czechy.
„Projekt nie tylko pozwolił wdrożyć metodę wywiadu biograficznego, aby zachęcić kobiety z różnych pokoleń i krajów, aby rozmawiały o swoich biografiach, a także kreować mozaikę kobiecych wspomnień i biografii w formie książki, która inspiruje nas wszystkich, aby za tym podążać i rozumieć. Co więcej, wielu uczestników projektu także poznało podstawowe zasady i praktyki w pisaniu pracy biograficznej” - G. Dressel, Austria.
„Jeśli projekty europejskie mają przyczyniać się do tego, żeby obywatele różnych krajów lepiej mogli się poznać i zrozumieć, to ten projekt partnerski spełnił swój cel.”
„Ważny był proces poznawania różnych biografii i to, że musieliśmy skonfrontować je z własnymi.”
„I believe that we will continue with our cooperation in any form of project. Today the lady from Office of Government contacted me and she has told she would like that ou organisation will prepare  any project to the topic of intergenerational solidarity.”
„I also want to thank everybody for good cooperation and wonderful memories from the meetings. I  think our project was a success and I would very much like to cooperate in the future.”
Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 
Wszyscy partnerzy wyrażają wolę dalszej współpracy w ramach projektów partnerskich i wielostronnych Grundtviga.
Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Maria Goldstein
Data wypełnienia formularza/karty: 
15.12.2011

"Moje miejsce w Europie" - Życie z niepełnosprawnością w Niemcy - Francja - Polska

Tematyka działań: 
Edukacja międzykulturowa
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Wolontariat
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Stowarzyszenie na Rzecz Młodzieży Sprawnej Inaczej "Śmiałek"
oś. Marysieńki 25, 60-683 Poznań
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Krystyna Dużewska
0048 61 828 11 55
kd@smialek.org
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 
Stowarzyszenie na Rzecz Młodzieży Sprawnej Inaczej powstało w 2001 roku z inicjatywy rodziców młodzieży niepełnosprawnej, która po ukończeniu edukacji w szkole specjalnej nie miała właściwie żadnych szans na podjęcie pracy i skazana była na przesiadywanie całymi dniami w domu. Głównym celem jest zapewnienie wsparcia umożliwiającego stały rozwój, zdobywanie nowych umiejętności i doświadczeń, nabywanie samodzielności i zaradności życiowej w zróżnicowanym otoczeniu społecznym. Stowarzyszenie prowadzi Warsztaty Terapii Zajęciowej dla 35 osób oraz Środowiskowy Dom Samopomocy dla 20 osób. Od 2005 roku Stowarzyszenie jest Organizacją posiadającą status OPP.
Tytuł projektu: 
"Moje miejsce w Europie" - Życie z niepełnosprawnością w Niemcy - Francja - Polska
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2008-1-DE2-GRU06-00035 2
Lata realizacji: 
2008 - 2010
Kraje uczestniczące: 
Niemcy, Francja, Polska
Cele projektu: 

Głównym celem projektu było uświadomienie sobie, że pojęcie „Europa” stanie się bardziej namacalne i osiągalne dla osób z niepełnosprawnością intelektualną i ruchową. Cel ten miał być osiągnięty poprzez liczne spotkania i wyjazdy do organizacji partnerskich, gdzie prowadzone były warsztaty i spotkania ukazujące różnice społeczne i kulturowe. Dodatkowym celem było porównywanie przez opiekunów metod kształcenia i pracy z osobami niepełnosprawnymi w poszczególnych krajach.

Obszary tematyczne: 
edukacja międzykulturowa, wolontariat, grupy docelowe o specjalnych potrzebach
Grupa docelowa słuchaczy: 

Osoby z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym i znacznym, oraz mózgowym porażeniem dziecięcym.

Jakie były początki projektu: 

Inicjatorem projektu była organizacja partnerska z Niemiec, której pracownicy poszukiwali głównie przez internet partnerów w Polsce i Francji. Stowarzyszenie „Śmiałek” z Poznania, zostało wybrane drogą selekcji jako najbardziej odpowiadające profilem działania do przyszłej współpracy.

Krótki opis przebiegu projektu: 

W czasie trwania projektu, odbyło się 8 spotkań partnerskich, z czego 2 we Francji, 2 w Polsce oraz 4 w Niemczech. W listopadzie 2008, oraz w maju 2010 roku odbyły się przygotowawcze spotkania organizatorów w Niemczech, natomiast w marcu i listopadzie 2009 roku organizacja z Berlina gościła u siebie zarówno nauczycieli jak i słuchaczy. Spotkania we Francji odbyły się we wrześniu 2009 oraz czerwcu 2010 roku, a w Polsce w kwietniu i maju 2010 roku. Czas ten poświęcany był na pracę, wspólne warsztaty osób niepełnosprawnych oraz rozmowy na temat kultury panującej w danych krajach. Dodatkowo organizowane były spotkania z lokalnymi władzami w celu przedstawienia i rozmowy dotyczącej problemów osób niepełnosprawnych.

 

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
20
W wyjazdach zagranicznych: 
8
Produkty
Produkty projektu: 

Została wydana broszura w formie książki podsumowująca projekt i podejmowane w trakcie niego działania, o nazwie „Dialog, który tworzy przyjaźń”. Polska strona internetowa dotycząca projektu znajduje się pod adresem: http://www.smialek.org/grundtvig.phpDodatkowo po każdym spotkaniu partnerskim, Polska organizacja redagowała artykuły sprawozdawcze wydawane w Piśmie Ruchu Twórczego Osób Niepełnosprawnych FILANTROP.

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

publikacja na stronie internetowej, broszura będąca rozpowszechniana wewnątrz Stowarzyszenia

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Projekt pozwolił od nowa spojrzeć na potrzeby i metody pracy z osobami niepełnosprawnymi. Miał on duży wpływ na kadrę nauczycielską, zwiększony został nacisk na współpracę i lepsze nakierowanie terapii zajęciowej (rozwój społeczny i zawodowy) na poszczególne osoby, jak również zwiększenie zadowolenie uczestniczących w nim osób. Projekt miał duży wpływ na chęć działania i zaangażowanie w pracę na rzecz osób niepełnosprawnych, dzięki możliwości porównania systemów pracy i edukacji w innych krajach UE.

 

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Zrealizowany projekt miał wpływ na wzrost poczucia własnej wartości i podwyższenia samooceny uczestniczących w nim osób. Jest to widoczne obecnie po zakończeniu projektu, w działaniach i pracy w naszej organizacji osób objętych programem.

 

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Podczas Projektu została nawiązana współpraca pomiędzy organizacjami, jak na przykład udział we wspólnych przedsięwzięciach i konkursach. Ponadto wśród uczestników została rozbudzona chęć usamodzielnienia się i rozszerzenia samodzielności w podejmowaniu działań w zakresie zatrudnienia i spędzania czasu wolnego (Współpraca i wymiana doświadczeń, nawiązanie kontaktów koleżeńskich, przyjacielskich pomiędzy samymi odbiorcami projektu, jak i samymi organizacjami, chęć niesienia pomocy w trudnych sytuacjach zarówno życiowych jak i emocjonalnych, chęć współpracy na szczeblu życia zawodowego jak i osobistego.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„Projekt był bardzo interesujący i dał możliwość osobom niepełnosprawnym nawiązać kontakty z innymi osobami nie tylko z terenu lokalnego, lecz również w innych krajach.”

„Projekt pozwolił mi nawiązać znajomości z innymi oraz poznać kraj i zwyczaje ludzi mieszkających daleko, a co ważne ich możliwość rozwoju, pracy, wypoczynku.”

„Realizacja projektu pozwoliła nam zrozumieć, że wszędzie, w każdym kraju i mieście, osoby niepełnosprawne żyją tak jak my. Mają te same prawa, marzenia i plany. Należy im tylko zapewnić odpowiednie wsparcie, szanse i zrozumienie.”

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Krystyna Dużewska
Data wypełnienia formularza/karty: 
20.01.2011

Kształcenie dorosłych: Studenci - Seniorzy: ICT a międzypokoleniowa komunikacja

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Umiejętności podstawowe
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Krakowie (WBP)
ul. Rajska 1, 31-124 Kraków
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Lidia Maria Jedlińska
0048 791 919 108
mariajed@interia.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 
Samorządowa instytucja kultury Województwa Małopolskiego; prowadzi szeroką działalność edukacyjną dla zróżnicowanej wiekowo grupy odbiorców (od dzieci do seniorów).
W strukturach WBP działa Regionalne Centrum Integracji Społecznej- agenda, której misją jest tworzenie przyjaznego klimatu dla osób i grup zagrożonych wykluczeniem społecznym (osób starszych, imigrantów, mniejszości narodowych i grup etnicznych). Centrum prowadzi działalność informacyjno - edukacyjną, zbiera materiały dotyczące tych grup. W kooperacji z różnymi instytucjami administracji publicznej i samorządowej oraz organizacjami pozarządowymi poszerza swoją niekonwencjonalną ofertę edukacyjną. W ramach projektów krajowych i międzynarodowych organizuje wykłady, seminaria, konferencje przybliżające seniorom świat nowych technologii.
Tytuł projektu: 
Kształcenie dorosłych: Studenci - Seniorzy: ICT a międzypokoleniowa komunikacja
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
07/GR-LP/07-0011/P1
Lata realizacji: 
2007 - 2009
Kraje uczestniczące: 
Czechy, Finlandia, Francja, Niemcy, Hiszpania, Polska
Cele projektu: 
Głównym celem projektu było: poprzez wymianę doświadczeń między partnerami projektu: udoskonalanie metod nauczania osób starszych w dziedzinie nowych technologii, poszerzanie obszarów działań edukacyjnych organizacji i instytucji biorących udział w projekcie. Na bazie nowych technologii: dokonanie integracji środowiska, promowanie dialogu pokoleniowego, promowanie idei uczenia ustawicznego poprzez wzrost aktywności i samokształcenia seniorów.
Obszary tematyczne: 
edukacja seniorów w zakresie stosowania nowych technologii, doskonalenie metod pracy z osobami starszymi
Grupa docelowa słuchaczy: 
Osoby powyżej 50 roku życia z terenu województwa małopolskiego - w znacznej większości z wyższym wykształceniem; przewaga kobiet.
Jakie były początki projektu: 
Od 2007 roku WBP wspólnie z Towarzystwem Polsko-Niemieckim w Krakowie (TPNK) realizuje autorski program „Szkoła @ktywnego Seniora”. W jego zakres wchodzą m.in. bezpłatne kursy komputerowe dla seniorów z podstaw obsługi komputera, podstaw Internetu oraz korzystania z internetowych baz danych. W celu uatrakcyjnienia metod nauczania, TPNK nawiązało szeroką współpracę międzynarodową z innymi organizacjami szkoleniowymi w Europie. Rezultatem tych kontaktów było m.in. zaproszenie Biblioteki do udziału w projekcie przez organizację z Finlandii.
Krótki opis przebiegu projektu: 

Spotkania międzynarodowe:

1. Czechy/Praga ( 10/2007):zaplanowanie działań w ramach projektu

  • ustalenie ogólnych zasad Komputerowej Olimpiady Seniorów
  • uzgodnienie sposobu komunikacji między partnerami

2. Niemcy/Selb ( 01/2008):

  • przedstawienie różnych form działań prowadzonych w organizacjach partnerskich na rzecz osób starszych
  • tworzenie strony internetowej projektu: www.eseniors.eu
  • wymiana materiałów szkoleniowych między prowadzącymi kursy

3. Finlandia/Vantaa (06/2008):

  • podsumowanie przeprowadzonej w organizacjach partnerskich Komputerowej Olimpiady Seniorów
  • dokonanie modyfikacji strony internetowej

4. Francja/Paryż (10/2008):

  • dyskusja na temat dialogu międzypokoleniowego

5. Niemcy/Monachium (01/2009) - ze względu na wycofanie się z realizacji projektu partnera w Hiszpanii ( X.2008), rolę organizatora spotkania przejął partner z Niemiec.

  • przygotowanie kolejnej Komputerowej Olimpiady Seniorów
  • omówienie programu kończącej projekt międzynarodowej konferencji w Krakowie

6. Polska/Kraków (06/2009):

  • Organizacja międzynarodowej konferencji podsumowującej projekt ( ok.150 osób)
  • spotkanie seniorów z pięciu państw europejskich (ponad 60 osób)
  • ewaluacja projektu

Działania krajowe:

  • organizacja specjalistycznych treningów i kursów zapewniających seniorom dostęp do nowoczesnych technologii
  • wprowadzanie i testowanie różnych metod nauczania w zakresie nabywania umiejętności komputerowych
  • wprowadzenie różnych działań aktywizujących seniorów ( m.in. organizacja Komputerowej Olimpiady Seniorów, fotografia cyfrowa, tworzenie prezentacji multimedialnych, redakcja książek, Senioriada 2008)
  • organizacja spotkań, warsztatów, szkoleń promujących dialog międzypokoleniowy

Słuchacze brali aktywny udział w działaniach projektowych. Szczególnie wykazali się dużym zaangażowaniem przy organizacji „Senioriady 2008”,  spotkania seniorów z organizacji partnerskich i redakcji dwóch książek.

Działania upowszechniające:

  • poprzez zainteresowanie tematem mediów (patronat medialny: TVP Kraków i Dziennika Polskiego, eBIB ), jednostek samorządu terytorialnego ( patronat honorowy nad konferencją: Marszałka Województwa Małopolskiego) oraz organizacji pozarządowych ( Forum 50+  i  Akademii Rozwoju Filantropii w Polsce) problematyka projektu przybrała szeroki zasięg ogólnopolski.
  • strona internetowa projektu (administrator: organizacja z Francji)
  • Informacje na stronach internetowych Biblioteki, Towarzystwa Polsko-niemieckiego w Krakowie i eBIB.
  • publikacje w lokalnej prasie i Internecie
  • uzyskanie patronatu medialnego TVP Kraków i Dziennika Polskiego.
  • poszerzenie oferty edukacyjnej dla seniorów w ramach programu „Szkoła @ktywnego Seniora” (bazując na doświadczeniach Niemiec i finlandii)
  • kontynuacja Komputerowej Olimpiady Seniorów
  • otwarte spotkania integracyjne, wykłady promujące nowe technologie w turystyce i medycynie,
  • seminaria i konferencje dla bibliotekarzy Województwa Małopolskiego
  • prezentacja projektu na konferencjach krajowych i międzynarodowych (Anglia, Francja. Włochy, Szwecja, Holandia)
  • organizacja wizyty przygotowawczej ( Kraków 2009)
  • prezentacje książek redagowanych przez seniorów w innych organizacjach województwa
  • udział WBP i TPNK w „Pakcie dla Seniora” utworzonym przez Urząd Miasta Krakowa

Działania ewaluacyjne:

  • odbywały się każdorazowo, podczas międzynarodowych spotkań partnerskich
  • przygotowano ankiety i przeprowadzono ewaluację wśród pracowników i słuchaczy
  • opracowano końcowy raport ewaluacyjny projektu

W wyniku prowadzenia (w sposób ciągły ) działań ewaluacyjnych:

  • kontynuowano bez większych zakłóceń działania projektowe, pomimo rezygnacji w drugim roku partnera z Hiszpanii
  • sprawnie dokonano zmiany  miejsca i terminu jednego ze spotkań międzynarodowych
  • na bieżąco, skutecznie monitorowano stronę internetową projektu

Dodatkowe efekty:

  • spotkanie z seniorami niemieckimi z klubu „Cafe mit Anschluss” (ok.100 osób; Selb, 2008)
  • spotkanie ze studentami z Pragi prowadzącymi kursy komputerowe dla seniorów ( Selb, 2008)
  • spotkanie z organizatorami różnych działań skierowanych do seniorów i realizowanych w Finlandii  (telewizji interaktywnej oraz nowym trendem w grach video); Vantaa, 2008
  • organizacja spotkania młodzi – starsi w ramach klubu “Café des Ages “ (Paryż, 2008)
  • organizacja  międzynarodowej konferencji  dotyczącej modelowych rozwiązań współpracy międzypokoleniowej (Paryż, 2008)
  • Senioriada 2008
  • spotkanie z pracownikami i wolontariuszami "Mehrgenerationenhaus” k/Monachium (2009)
  • organizacja międzynarodowej konferencji w Krakowie (2009)
  • spotkanie seniorów z Czech, Francji, Finlandii, Niemiec i Polski (Kraków 2009)
  • wydanie dwóch książek w całości przygotowanych przez seniorów
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
35
W wyjazdach zagranicznych: 
0
Produkty
Produkty projektu: 
1. Strona internetowa projektu: www.eseniors.eu
2. Materiały - prezentacje multimedialne przygotowywane na spotkania międzynarodowe:
“Access to modern technologies”
„Introduction of different activities”
„ Intergenerational dialogue”
“ Introduction of different teaching methods”
„ New teaching methods : conceiving and testing”
„Learning about EU countries”,
- przykładowe plany szkoleń

- mapy Aktywności Seniorów i Studentów
3. Referaty wygłoszone na międzynarodowej konferencji „Seniorzy w Nowoczesnym Społeczeństwie Europejskim: nowe technologie jako narzędzie aktywizacji osób starszych” (2009); płyta CD
4. Książka „ Młodość w mądrości przemijania” (2008)
5. Książka „ Kraków w oczach Seniorów” (2009)
6. Prezentacje multimedialne „Kraków w oczach Seniorów” (2009)
7. Galeria zdjęć z działań projektowych
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 
WBP jest instytucją służącą pomocą merytoryczną ponad 700 bibliotekom w Województwie Małopolskim. Produkty projektu są upowszechniane na spotkaniach, seminariach, konferencjach organizowanych przez WBP. Należą do nich:
•Materiały szkoleniowe dla seniorów (nadal są prowadzone bezpłatne kursy komputerowe)
•Dwie książki (dostępne w WBP i 24 bibliotekach powiatowych)

Prezentacje multimedialne seniorów

Ponadto:
•Materiały są prezentowane na otwartych spotkaniach w WBP i w innych organizacjach działających w Krakowie
•Proponowane jest przetłumaczenie albumu „Kraków w oczach Seniorów” na język esperanto
•Utrzymywane są kontakty międzynarodowe seniorów i trenerów z osobami uczestniczącymi w projekcie
Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 
Nastąpił zauważalny wpływ projektu na wzrost zainteresowania pracowników WBP edukacją osób starszych oraz rozwojem kontaktów międzynarodowych. Zainteresowanie to dotyczyło nie tylko pracowników Biblioteki, ale również wykładowców wyższych uczelni Krakowa współpracujących przy realizacji projektu.
Pracownicy zostali zmotywowani do nauki języków obcych (językiem komunikacji był angielski) oraz podnoszenia kwalifikacji poprzez opracowywanie nowych metod nauczania seniorów. Realizacja projektu w partnerstwie międzynarodowym wpłynęła na wzrost umiejętności menedżerskich osób go prowadzących.
Projekt przyczynił się do:
• korekty sposobu przekazu wiedzy
• zmiany relacji nauczyciel – uczeń,
• zwracania uwagi na kulturę i szacunek należny osobom starszym przy równoczesnym zachowaniu „familijnej” atmosfery.
• wzrostu wiedzy o państwach biorących udział w projekcie: kulturze, działaniach i sposobie pracy na rzecz osób starszych
ponadto:
• do zmiany wizerunku biblioteki i postrzegania jej jako centrum kultury i edukacji
• do wzrostu współpracy między pracownikami Biblioteki w celu realizacji założonych krajowych i międzynarodowych celów
• poszerzenia oferty edukacyjnej dla osób starszych w WBP (biblioteczne i  biznesowe bazy danych, Lex, Power Point, zakupy internetowe, komunikacja on-line, itp.)
• rozszerzenia działań w ramach programu Szkoła @ktywnego Seniora S@S prowadzonych w partnerstwie z Towarzystwem Polsko-Niemieckim w Krakowie. Wprowadzono nowe oryginalne oferty szkoleniowe dla seniorów ( warsztaty ruchowe, brydż sportowy, spotkania podróżnicze, wycieczki krajoznawcze)
Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 
Efektem prowadzonych szkoleń jest wzrost umiejętności oraz zainteresowania osób starszych nowymi technologiami ICT (telefonia cyfrowa, fotografia, Skype, czat, e-buy, e-administracja, e-bank), a na ich bazie – działaniami społecznymi, kulturalnymi, edukacyjnymi (spotkania, warsztaty, kursy językowe).
W ramach projektu przeprowadzono kursy nauczania podstaw obsługi komputera i Internetu oraz korzystania z „biznesowych baz danych” dostępnych w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej w Krakowie.
Zajęcia prowadzone były przez młodych trenerów – pracowników Biblioteki i stanowiły bardzo dobry przykład współpracy międzypokoleniowej. Wzajemne pozytywne relacje między młodszym i starszym pokoleniem przejawiały się w bardzo dobrej wzajemnej komunikacji i zrozumieniu. Miało to przełożenie na ilość chętnych na kursy: ponad 10 osób na jedno miejsce! Nie maleje ilość zainteresowanych taką formą prowadzonych działań.
Sprawdzianem umiejętności komputerowych była organizowana w każdym roku trwania projektu Komputerowa Olimpiada Seniorów, w której uczestniczyły osoby w wieku 63 – 85 lat. Stała się jednym z głównych „motorów” motywujących seniorów do nauki. Udział w niej przyczynił się do przełamania lęku przed rywalizacją.
Część realizowanych działań była wynikiem oddolnych inicjatyw i pomysłów. Seniorzy byli m.in. autorami dwóch książek wydanych w trakcie trwania projektu: „Młodość w mądrości przemijania” (Kraków, 2008) oraz „ Kraków w oczach Seniorów” (Kraków, 2009).
Seniorzy zaczęli być postrzegani przez środowisko jako aktywni, pełni pasji, posiadający dużą wiedzę obywatele.
Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 
Szereg bibliotek w Województwie Małopolskim, Podkarpackim i Świętokrzyskim – bazując na doświadczeniu WBP - uruchomiła kursy komputerowe dla seniorów i jest zainteresowana tworzeniem sieci w ramach programu „Szkoła @ktywnego Seniora”. Działania projektowe umożliwiły udział w realizowanych przedsięwzięciach nie tylko seniorom, ale również członkom ich rodzin, znajomym. Rezultaty projektu są wykorzystywane w celu zainteresowania mediów problematyką edukacji osób starszych.
Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 
„….pracujemy ze sobą i nad sobą (…) Wspólne działania osób o różnych doświadczeniach i temperamentach stworzyły szansę do wzajemnego poznania siebie, zmierzenia się z własnymi ograniczeniami, rozwinięcia indywidualnych zainteresowań. W finale okazało się, ze nasz grupowy wysiłek przyniósł wymierne efekty. W dobie permanentnej edukacji wspólne zmagania mają sens, pomagają nam seniorom poznawać i rozumieć realia współczesności. Ważne jest ustawiczne kształcenie, rozwijanie umiejętności i kształtowanie zdrowych relacji międzyludzkich opartych na wiedzy.” - Barbara Jastrzębiec-Myszkowska.
„Dlaczego otaczająca rzeczywistość z przytłaczającym bogactwem ofert dla wypełnienia wolnego czasu, nie zaspakaja wewnętrznych oczekiwań człowieka „trzeciego wieku”? (…) Na spotkaniach warsztatowych okazało się, że „obcy” stali się bliscy w postawie odcinania się od stanu rezygnacji, obojętności, zwątpienia, pustki (…)  życiowa „smuga cienia” daje szansę na postrzeganie jasnych stron bytowania w coraz większym naporze odhumanizowania współczesności” - Prof.dr.hab. Halina Bursztyńska.
„… życzę dalszych sukcesów, dużo radości i zadowolenia z tego, co Państwo robicie. Niech „Szkoła @ktywnego Seniora”  będzie pierwszą próbą wybicia się polskiej Babci i polskiego Dziadka na niepodległość.” - dr Wanda Matras
Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Lidia Maria Jedlińska
Data wypełnienia formularza/karty: 
22.02.2010

Przekraczając most

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Edukacja międzykulturowa
Języki obce
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Starostwo Powiatowe w Będzinie
ul. Saczewskiego 6, 42-500 Będzin
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Kinga Wesołowska
0048 32 368 07 30, 0048 694 812 962
wesolowskakinga@tlen.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 
Realizatorem projektu „Przekraczając most” było Starostwo Powiatowe w Będzinie wraz z partnerem stowarzyszonym tj. Stowarzyszeniem „Bądź z nami”, które prowadzi Warsztaty Terapii Zajęciowej (WTZ). Zgodnie z zapisami ustawy o samorządzie powiatowym do zadań powiatu należy m.in.: edukacja, ochrona i promocja zdrowia, pomoc społeczna oraz wspieranie osób niepełnosprawnych. Warsztaty Terapii Zajęciowej przy Stowarzyszeniu „Bądź z nami” prowadzą zajęcia dla absolwentów szkoły specjalnej. Stowarzyszenie powstało z inicjatywy nauczycieli i rodziców. Pomysł utworzenia WTZ wynikł z silnej potrzeby stworzenia miejsca, które mogłoby wypełnić lukę w życiu osób, które kończą szkołę specjalną i z dnia na dzień zostają pozbawione dostępu do zajęć, które stymulują ich rozwój. W ramach warsztatów prowadzone są zajęcia: kulinarne, majsterkowania, introligatorskie, sportowo-rehabilitacyjne, plastyczne tj. pracownia tkacka, ceramiczna oraz zajęcia wokalno-teatralne. Działalność Stowarzyszenia jest wspierana przez Powiat Będziński.
Tytuł projektu: 
Przekraczając most
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
07/GR-LP/07-0137/P1
Lata realizacji: 
2007 - 2009
Kraje uczestniczące: 
Wielka Brytania, Niemcy, Grecja, Hiszpania, Polska
Cele projektu: 
  1. Poprawa atrakcyjności dialogu międzykulturowego i świadomości osób z mniejszymi szansami życiowymi z krajów partnerskich poprzez przemieszczanie się, sporty, spędzanie czasu wolnego i gotowanie.
  2. Aktywne angażowanie uczestników w planowanie działań projektu, uczestnictwo w działaniach, ewaluację, rozpowszechnianie i podtrzymywanie projektu.
  3. Poprawa niskiego poziomu uczestnictwa w życiu społecznym osób z mniejszymi szansami życiowymi oraz poprowadzenie ich na ścieżkę uczenia się przez całe życie, poprzez praktyki i dokształcanie.
  4. Rozpoczęcie procesu odkrywania i samooceny własnej kultury, poznawania idei uczenia się przez całe życie oraz analizowanie problemu bezrobocia i barier przeszkadzających w ponownej integracji ze społeczeństwem.
Obszary tematyczne: 
dialog międzykulturowy, aktywne obywatelstwo, technologie informacyjne, języki, nauka o krajach UE
Grupa docelowa słuchaczy: 
Grupą docelową były osoby dorosłe o obniżonych szansach życiowych. Wiek polskich uczestników to 24-40 lat. Uczestnicy borykają się głównie z problemem niepełnosprawności intelektualnej.
Jakie były początki projektu: 
Inicjatywa realizacji projektu narodziła się podczas spotkania kontaktowego zorganizowanego przez duńską Narodową Agencję Grundtviga w 2006 r. w miejscowości Hoje Taastrup. spotkanie zorganizowano wokół tematu „Learning for intercultural awareness and inclusion in suburban areas". Znalezienie idealnych partnerów początkowo wydawało się mało realne ze względu na dużą liczbę zaproszonych organizacji (ok. 60). Doskonała organizacja spotkania już w pierwszym dniu pozwoliła na zawężenie grona potencjalnych partnerów. Możliwość konfrontacji oczekiwań wszystkich przedstawicielstw umożliwiła nam dokonanie właściwego wyboru. Ponieważ na co dzień nasze organizacje zajmują się zwalczaniem nierówności społecznych znalezienie wspólnego tematu było kwestią drobnych kompromisów.
Krótki opis przebiegu projektu: 
Działania zastosowane w projekcie były dobrane pod kątem realizacji założonych celów. Przyjęte metody przeprowadzania działań musiały być dostosowane do charakteru grup jakie uczestniczyły w projekcie.
Wszystkie organizacje partnerskie zajmują się osobami będącymi w gorszym położeniu społecznym, o mniejszych szansach życiowych i zagrożonych wykluczeniem społecznym. Beneficjenci z Polski to na co dzień uczestnicy Warsztatów Terapii Zajęciowej funkcjonujących przy Stowarzyszeniu „Bądź z nami”. Problemem tych osób jest głównie niepełnosprawność intelektualna.
Wlk. Brytanię reprezentowały osoby z problemami natury psychicznej, które w znaczący sposób ograniczają normalne funkcjonowanie w społeczeństwie. Uczestnicy z Hiszpanii to osoby, które znalazły się poza marginesem społecznym ze względu na aspołeczne zachowania (łamanie prawa). Grecy włączyli do projektu osoby, które z różnych przyczyn nie zakończyły swojej edukacji formalnej i kontynuują naukę w dorosłym życiu. Niemcy pokazali w projekcie problemy asymilacyjne emigrantów.
Wiele działań postawiło przed uczestnikami nowe zadania, z którymi do tej pory nigdy się nie zetknęli, np. na potrzeby projektu zakupiliśmy cyfrowy aparat fotograficzny i kamerę cyfrową, żeby uczestnicy mogli nabyć umiejętności posługiwania się tego rodzaju sprzętem, i tworzyć z wykonanych zdjęć i filmów sposób komunikowania się z innymi uczestnikami. Specjalnie dla uczestników został zaangażowany lektor języka angielskiego, który nauczył ich prostych zwrotów grzecznościowych w języku angielskim.
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
40
W wyjazdach zagranicznych: 
13
Produkty
Produkty projektu: 
Największym rezultatem projektu są zmiany jakie zaszły w uczestnikach i w ich najbliższym otoczeniu. Projekt pn. „Przekraczając most” stał się dla uczestników motywacją do pokonywania własnych ograniczeń i wewnętrznych lęków. Zagraniczne wyjazdy były dla uczniów ogromnym przeżyciem i formą wyróżnienia. W bardzo dużym zakresie (raport końcowy – ocena 4) udało się nam osiągnąć zamierzone cele.
Przede wszystkim za najważniejszy rezultat strona polska może uznać poprawę niskiego poziomu udziału w życiu społecznym uczestników projektu. Osobom niepełnosprawnym szczególnie trudno jest zaistnieć w lokalnym środowisku. Poza barierą związaną z ich odmiennością, duży problem często stanowi ubóstwo materialne ich rodzin, które poważnie odcina od aktywnego udziału w życiu społecznym. Bieda powoduje brak dostępu do miejsc kultury, uniemożliwia spędzanie wolnego czasu poza domem, przyczynia się do wyalienowania. Uczestnictwo w projekcie „Przekraczając most” pozwoliło naszym beneficjentom na wzmocnienie poczucia własnej wartości i zaistnienie w świecie, który do tej pory był poza ich zasięgiem. Udział w projekcie pozwolił znaleźć się im w centrum uwagi. Ich nazwiska i zdjęcia były wymieniane w lokalnej prasie, dzięki czemu z dnia na dzień stali się rozpoznawalni w swoim sąsiedztwie.
Produktami, które zostały wspólnie wypracowane w projekcie „Przekraczając most” są głównie obrazkowy leksykon językowy oraz strona internetowa. Dodatkowo polscy uczestnicy przy pomocy profesjonalnego kamerzysty nagrali kilkunastominutowy film prezentujący dzień z ich życia na warsztatach. W trakcie partnerskich spotkań odbywały się prezentacje multimedialne w których każdy z krajów prezentował ważny dla projektu temat m.in. prezentacja swojej organizacji i grupy objętej projektem, problem beneficjentów na rynku pracy, lokalne tradycje sportowe, narodowe i lokalne tradycje kulinarne.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 
Strona internetowa, którą wspólnie tworzyliśmy przez 2 lata trwania projektu pozwala zainteresowanym na prześledzenie każdego etapu naszego przedsięwzięcia i zapoznanie się z podejmowanymi działaniami. Ponadto na bieżąco pojawiały się informacje o kolejnych spotkaniach partnerskich na stronie internetowej Starostwa Powiatowego w Będzinie, w gazecie powiatowej oraz w lokalnej prasie. Ze strony internetowej Starostwa Powiatowego, po zapoznaniu się z ogólnymi założeniami projektu, w łatwy sposób można przejść na główną stronę projektu. Adres strony internetowej projektu: www.crossingthebridge.pbworks.com.
Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 
Realizacja projektu pozwoliła na wymianę ciekawych doświadczeń. Pracownicy WTZ zdobyli wiedzę na temat możliwości realizowania projektów przy wsparciu finansowym UE. Przełamana została bariera językowa, i jednocześnie zwiększyła się motywacja do poprawy znajomości języka angielskiego. Udział w projekcie wpłynął na rozwój kontaktów zagranicznych lokalnych organizacji i stowarzyszeń. Efekty tych kontaktów będą możliwe do określenia w dalszej perspektywie czasu.
Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 
Uczestnicy pogłębili swoją wiedzę geograficzną, poznali nowoczesne sposoby podróżowania (podróże samolotem) i komunikacji (narzędzia IT). Otworzyli się na tradycje i zwyczaje krajów partnerskich. Poznali podstawy języka angielskiego (zwroty grzecznościowe) oraz zakres opracowanego wspólnie z partnerami słowniczka.
Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 
Bez udziału środków UE projekty o takim zakresie działania nie byłyby możliwe do sfinansowania środków Powiatu, a tym bardziej ze środków członków Stowarzyszenia „Bądź z nami”. Możliwość wymiany doświadczeń i czerpania z najlepszych wzorców do najkorzystniejszy sposób na szybki rozwój w każdej dziedzinie życia, również społecznej. Projekt „Przekraczając most” był pierwszym projektem w ramach programu Grundtvig zrealizowanym na terenie naszego Powiatu. Zapoczątkowane przez nas zagraniczne kontakty partnerskie są już wykorzystywane przez lokalne placówki współrealizujące Powiatowa Strategia Rozwiązywania Problemów Społecznych. Będziemy starali się utrwalać osiągnięte rezultaty poprzez przekazywanie informacji na temat projektu „Przekraczając most” podczas prezentacji w ramach imprez związanych z tematyką społeczną np. „Olimpiada osób niepełnosprawnych” czy „Dzień ubóstwa”.
Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 
„Projekt Przekraczając most bardzo mi się podobał. Dzięki niemu miałem możliwość wyjazdu do Grecji i zwiedzania bardzo ciekawych i zabytkowych miejsc. Sam lot samolotem dostarczył mi moc niezapomnianych wrażeń .To była wspaniała wyprawa, którą często wspominam i długo zostanie w mojej pamięci.” Tomasz Janczarczyk – uczestnik.
„Podobało mi się jak ci przyjechali z tych wszystkich państw, a co do niektórych bardzo się z nimi zaprzyjaźniłam, i że mogłam polecieć samolotem to było dla mnie wielkie przeżycie i spełnienie marzeń. To wszystko co mam do powiedzenia . Serdecznie pozdrawiam.” Ania Zdziarska – uczestniczka.
Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 
Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Kinga Wesołowska
Data wypełnienia formularza/karty: 
07.01.2010

Żydowskie tradycje edukacyjne w Europie (JETE)

Tematyka działań: 
Edukacja międzykulturowa
Inne
Sztuka, muzyka, kultura
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Stowarzyszenie Instytut Tolerancji
ul. Piotrkowska 104, 90-926 Łódź
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Maria Goldstein
0048 505 998 782
mgold@math.uni.lodz.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 
Instytut Tolerancji w Łodzi został utworzony w 2001 roku. Powołali go ludzie, których celem jest propagowanie idei tolerancji i szacunku dla odmienności: naukowcy, artyści, dziennikarze, politycy, nauczyciele i studenci. W gronie założycieli był m.in. ówczesny prezydent miasta, pastor i przedstawiciel gminy żydowskiej. Ludzie o różnych poglądach i biografiach, których połączyła chęć wspólnego podejmowania działań na rzecz tolerancji. Zaczęło się od walki z ksenofobicznymi napisami na murach Łodzi, które wciąż psują wizerunek miasta. Dyskusje, warsztaty i koncerty pokazujące różnorodność i wielokulturowość Łodzi, miały pomóc w walce z głupotą wandali, którzy wciąż mazali rasistowskie napisy. Właśnie edukacja miała być środkiem do osiągnięcia celu. Od początku organizowaliśmy spotkania prezentujące różnorodne kraje i narodowości, które współtworzyły Łódź, a także religie, by uświadomić jak wiele łączy chrześcijaństwo z judaizmem, a protestantyzm z prawosławiem. A trzeba tu podkreślić, że Łódź ma bardzo specyficzną historię jak na miasto usytuowane w centrum Polski. Instytut bierze udział w Światowym Dniu Walki z Rasizmem, współorganizuje Kolorową Tolerancję - akcję zamalowywania rasistowskich napisów, będącą jednocześnie dyskusją nad różnorodnymi formami współczesnej nietolerancji. Rozmawiamy o braku tolerancji i zrozumienia dla osób niepełnosprawnych. Mówimy o heterofobii. Zastanawiamy się jak czują się i jak postrzegani są obecnie w Polsce cudzoziemcy, a zwłaszcza przedstawiciele krajów afrykańskich czy azjatyckich. Rozmawiamy o islamie oraz konflikcie palestyńsko-izraelskim. Jesteśmy też partnerami kilku międzynarodowych projektów. Honorowym członkiem Instytutu Tolerancji w Łodzi jest znakomity polski filozof prof. Leszek Kołakowski, który napisał dla nas esej pt. "Wymazać nienawiść”.
Tytuł projektu: 
Żydowskie tradycje edukacyjne w Europie (JETE)
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
06/GR2/06-0074/P1
07/GR-LP/07-0053/P2
Lata realizacji: 
2006 - 2009
Kraje uczestniczące: 
Niemcy x2, Austria, Francja, Włochy, Litwa x2, Holandia, Polska
Cele projektu: 
Edukacja w szerokim zakresie w aspekcie tolerancji, poszanowania innych, przybliżania ich kultury i tradycji, wartości uniwersalnych pozwalających także na przetrwanie trudnych momentów życiowych, odkrywanie historii i jej znaczenia dla tożsamości miasta i jego mieszkańców, przybliżanie wartości i znaczenia wielokulturowości dla rozwoju człowieka.
Obszary tematyczne: 
Historia Żydów europejskich, Holocaust, tradycje edukacyjne (literatura, sztuka, muzyka)
Grupa docelowa słuchaczy: 
Wszystkie osoby zainteresowane tematyką, pracownicy instytucji publicznych, nauczyciele – osoby, które ze względu na wykonywany zawód mogą być multiplikatorami naszych działań.
Jakie były początki projektu: 
Pomysł powstania projektu miała koordynatorka projektu z Niemiec. Poszukiwała ona  partnerów w Polsce i otrzymała mój adres od mojej znajomej z Uniwersytetu Ludowego w Stuttgarcie. Dzięki pomocy polskiej Narodowej Agencji pojechałam na spotkanie przygotowawcze. Nie znaliśmy nikogo i był to nasz pierwszy projekt partnerski.
Krótki opis przebiegu projektu: 
Spotkanie pracowników Instytutu w celu zaplanowania działań związanych z wizytą naszych partnerów Łodzi.
13-16 października 2007, Polska, Łódź – spotkanie partnerów
Opracowaliśmy bardzo obszerny program, ponieważ miasto jest pełne śladów kultury żydowskiej. Dla naszych gości i społeczności lokalnej zorganizowaliśmy koncert chóru Clil połączony z nauką piosenek i prezentacją naszej broszury „Nauka pomogła nam przeżyć”, przedstawiliśmy również sylwetkę Icchaka Kacenelsona, autora wstrząsającego poematu „O zamordowanym żydowskim narodzie” oraz przedwojenny łódzki chór żydowski Hazomir.
Na ostatnie trzy punkty naszego programu składały się: wykład Pawła Spodenkiewicza, autora książki „ Zaginiona dzielnica”, na temat przedwojennych szkół żydowskich i placówek edukacyjnych w Łodzi, Justyny Fruzińskiej o znaczeniu kabały oraz pokaz multimedialny zdjęć Pawła Herzoga o chasydach z Aleksandrowa.
W spotkaniu w Łodzi wzięło udział ok. 30 osób z zagranicy, bo oprócz licznie przybyłych uczestników naszego projektu ok. 25, towarzyszyli nam przebywający akurat w Łodzi zainteresowani tematem turyści z Wielkiej Brytanii i Niemiec.
Styczeń 2008
Wzięliśmy udział w uroczystości upamiętnienia likwidacji obozu romskiego w getcie Litzmannstadt. Naziści deportowali ok. 5000 Sinti i Romów z austriackiego Burgerlandu. Wkrótce po przybyciu wszyscy zostali zamordowani. Wieczorem uczestniczyliśmy w koncercie muzyki cygańskiej.
8-10 lutego 2008, Włochy, Florencja – spotkanie partnerów
Spotkanie podsumowujące półmetek projektu. Ten warsztat nie był przeznaczony dla słuchaczy. Jego zasadniczym celem miało być podsumowanie dotychczasowej realizacji projektu. Każdy z partnerów miał przygotować prezentację wyników projektu na szczeblu lokalnym i międzynarodowym
18-22 lutego 2008
Stuttgart/Tybinga Prezentacja projektu na stanowisku KE podczas targów edukacyjnych Didacta w Stuttgarcie.
15 marca 2008
Spotkanie z rabinem Symchą Kellerem z Łódzkiej Gminy Wyznaniowej – wykład o judaizmie w ramach akcji „Kolorowa Tolerancja
W dniu 21 marca 2008 r., w Międzynarodowym Dniu Walki z Rasizmem, który tradycyjnie jest obchodzony w Łodzi jako dzień Kolorowej Tolerancji przeprowadziliśmy kilka działań w ramach projektu i w celu jego promocji.
Było to wspólne zamalowywanie rasistowskich graffiti oraz koncert żydowskiej muzyki w wykonaniu zespołu „Kanava”. W dniu 28 marca towarzyszyli naszym działaniom fotoreporterzy FRSE.
Kwiecień 2008
Braliśmy udział w symbolicznym „Marszu Żywych” w Łodzi
2. czerwca 2008 mieliśmy zaszczyt prezentować projekt JETE na ogólnopolskiej konferencji tematycznej zorganizowanej w ramach Europejskiego Roku Dialogu Międzykulturowego przez FRSE w Warszawie.
19-22 czerwca 2008, Litwa, Wilno – spotkanie partnerów
Do spotkania przygotowaliśmy się czytając przewodniki turystyczne i historyczne oraz specjalny numer Midrasza poświęcony żydowskiemu Wilnu. Polska grupa przyjechała do Wilna w przededniu planowanego w ramach JETE spotkania, przed południem możliwa była przechadzka po Wilnie, odkrywanie śladów polskości, widocznej nie tylko w budynkach sakralnych, lecz także w przestrzeni miejskiej. To tutaj, tworzyli polscy wieszczowie: Juliusz Słowacki i Adam Mickiewicz. Tablice i postumenty ich upamiętniające można znaleźć w wielu miejscach miasta, w tym na Uniwersytecie Wileńskim.
Sierpień  2008
Obchody rocznicy likwidacji getta.
5-8 lutego 2009, Niemcy, Tybinga – spotkanie partnerów
Podczas spotkania były prezentowane projekty upamiętniające ofiary zbrodni nazistowskich, działania na rzecz odbudowania życia żydowskiego (kultury i edukacji) oraz działalności instytucji stowarzyszonej w tym projekcie tzn. Niemiecko-Amerykańskiego Instytutu. Spotkanie zakończyło się uroczym wieczorem przy wspólnym europejskim stole, na którym znalazły się przysmaki przywiezione przez partnerów.
W marcu 2009 jak co roku byliśmy współorganizatorami “Kolorowej tolerancji” . Wykład na temat judaizmu Symchy Kellera, przewodniczącego Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w Łodzi spotkał się jak zwykle z ogromnym zainteresowaniem.
7-10 maja 2009
W tych dniach byliśmy słuchaczami międzynarodowej konferencji zorganizowanej przez Katedrę Pragmatyki Językowej Uniwersytetu Łódzkiego “Rasa, Religia, Reprezentacja”. Jej tematem były zagadnienia etniczności i religii, jak również ich przedstawienie w sztuce, mediach i literaturze. Uczestnicy konferencji z perspektywy przeszłości, teraźniejszości dyskutowali o tym, co współtworzy naszą tożsamość i kształtuje relacje z innymi. Zastanawiali się nad językowo-wizualnymi sposobami wyrażania owej tożsamości, reprezentacji tego, co duchowe i tego co, materialne, sacrum i profanum, uniwersum i indywiduum. Podczas konferencji poznaliśmy córkę Chawy Rosenfarb, która przyjechała z Kanady. Chawa jest autorką trzytomowej publikacji na temat przedwojennej Łodzi i historii getta łódzkiego. Towarzyszyliśmy jej w nostalgicznym spacerze śladami matki. Jednym z punktów byłfilm Menachema Dauma “Gra w chowanego” uważany przez wielu krytyków za jeden z najważniejszych i najbardziej poruszających filmów na temat Holocaustu i relacji polsko-żydowskich. Film ten stał się inspiracją dla programu naszego spotkania w projekcie partnerskim „Suval” w czerwcu. Spotkaniu temu nadaliśmy motto ”Kto ratuje jedno życie ratuje cały świat”
14-30 czerwca 2009, Polska, Łódź – spotkanie partnerów
Jak zwykle włączyliśmy się w organizację spotkań z kulturą żydowską w Łodzi i z naszej inicjatywy został wyświetlony podczas otwartych projekcji w kinie Muzeum Kinematografii film „Zabawa w chowanego, który zrobił na nas tak duże wrażenie. Postanowiliśmy umożliwić obejrzenie go szerszej społeczności i między innymi naszym europejskim partnerom, których gościliśmy w tym czasie w Łodzi. Nawiązaliśmy kontakt z Kamilą Klauzińska z towarzystwa historyczne Yachad, która współpracowała przy produkcji tego filmu. Kamila zwróciła się do reżysera filmu o wyrażenie zgody na otwartą niekomercyjną projekcję filmu i ją otrzymała.
Była obecna na spotkaniu i odpowiadała na pytania wzruszonych widzów.
7-12 lipca 2009, Auvillar, Francja – spotkanie partnerów
Podsumowujące projekt ostatnie spotkanie w Auvillar w siedzibie naszego francuskiego partnera. Spotkanie to było ukoronowaniem projektu i pożegnaniem przyjaciół. Przez te trzy lata staliśmy się jedną wielką rodziną i rozstanie było naprawdę trudne.
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
500
W wyjazdach zagranicznych: 
0
Produkty
Produkty projektu: 
Wystawy:
- Żydowskie tradycje Edukacyjne w latach 1940-1944, towarzysząca ogólnopolskiej konferencji młodych historyków (mała wystawa).
- „Nauka pomogła nam przetrwać” Biblioteka Pedagogiczna im Kotarbińskiego.
- Poszerzona wystawa „Nauka pomogła nam przetrwać” dostępna do końca sierpnia w Hali Orange.
- Wystawa „Chasydzi” w Urzędzie Miasta Łodzi.
Wykłady: na ogólnopolskiej konferencji młodych historyków poprzedzone informacją o projekcie.
Michał Trębacz: „Działalność kulturalna Bundu w Łodzi w okresie międzywojennym”
Iza Olejnik: „Książka żydowska w przemysłowej Łodzi.
Publikacja „Nauka pomogła nam przetrwać - książka o tradycjach edukacyjno-kulturalnych  w getcie Łódzkim w języku polskim i niemieckim.
Spotkania ze świadkami naocznymi, spotkania promujące literaturę.
Spotkanie z profesorem Władysławem Bartoszewskim „Trudne pytania w dialogu polsko żydowskim” (uczestnicy młodzież szkolna, nauczyciele).
Współorganizacja ”łódzkich spotkań z kulturą żydowską”.
Koncerty edukacyjne żydowskiego chóru Clil i innych zespołów połączone z nauką piosenek.
Promocja miasta, włączanie tematyki projektu do akcji „Kolorowa Tolerancja”.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 
Publikacja została przekazana do szkół i bibliotek oraz zainteresowanym osobom. Niemiecka wersja rozdawana była gościom podczas oficjalnych obchodów rocznicy likwidacji getta, grupom młodzieży niemieckiej i austriackiej, która realizowała projekty historyczne związane z tematem Drugiej Wojny Światowej.
Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 
Wzajemna współpraca i nauka przy realizacji projektu, koordynacja działań i kształcenie poczucia więzi, coraz większa świadomość wielokulturowości miasta i znaczenia upowszechniania wiedzy wśród mieszkańców, co pozwala na obniżanie progu nietolerancji i ksenofobii.
Dzisiaj mamy przyjaciół w wielu krajach europejskich. Są oni partnerami w naszych nowych projektach. Poza zdobywaniem wiedzy i rozszerzaniem horyzontów, nabywamy bardzo ważnych umiejętności językowych, dotyczy to przede wszystkim w języka angielskiego, który jest na ogół językiem roboczym projektów.
Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 
Wpływ na wybór studiów podyplomowych, rozwinięcie zainteresowań, publikacje, także zwiększenie świadomości i poczucia własnej wartości w konfrontacji z partnerami zachodnimi, możliwość kulturowego, ale także językowego dialogu, umiejętność odnalezienia się w różnych sytuacjach, w tym podróżach.
Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 
Projekt stanowił doskonałą bazę do dalszych poszukiwań. Inspiracje do działań własnych, zawodowych: prowadzenie nowych zajęć na Uniwersytecie, artykuły, dysertacje naukowe, poszukiwania i rozwój zainteresowań (np. wykłady podczas warsztatów kultury żydowskiej w Poleskim Ośrodku Sztuki, artykuły w Gazecie Wyborczej).
Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 
„Gabriela Materassi, jedna z uczestniczek spotkania w Łodzi, napisała następujący tekst: "Łódź jest miastem które powoli wyzwala się z koszmaru przeszłości, której nie da się zapomnieć, ma ona swoje odzwierciedlenie we wszystkich artystycznych, architektonicznych i kulturalnych aspektach. Cmentarz żydowskich jest prawdopodobnie miejscem, w którym łączą się dusze ze swoim ciałami, od których zostały tak okrutnie oddzielone. Dusze te wpływają na wegetacje roślinności i objawiają się w sposób nieoczekiwany, przez co przeszłość jest nadal obecna. Okaleczone ciała mieszkają w drzewach, które rosną na cmentarzu, wypełnione przerażonymi oczami, które przyjmują formę kropli rosy na liściach, marzenia unoszą się nad bujną trawą i kołyszą się na kwiatach.
Myśli, wspomnienia, niepokój - początek długiej agonii – odczuwalne są na dworcu poprzez pieczołowicie sporządzone listy, które zawierają nazwiska i dane 230.000 osób, którym w nieludzki sposób odebrano godność.
Czas pokrył budynek czarnym welonem, aby skryć puste mieszkania. W getcie panuje absolutna cisza, nie słychać dziecięcych głosów, piosenek, śmiechu.
Nasze oczy widzą wszystko. To nie jest ciekawość, ale ból, zrozumienie, solidarność.
Cisza jest wszechobecna i wypełnia nas paraliżującym smutkiem. Nasze kroki budzą oczy, w których nie ma nadziei, oczy paru starców, którzy żyją w jednostajnym bolesnym wspomnieniu.”
Inne opinie:
„Było miło, interesująco, bogata strona merytoryczna, i pouczająco - tolerancja, jest jednym z najważniejszych czynników w obcowaniu ludzi o różnej narodowości i religii, i musimy się jej (myślę o tym kiedy przypomnę sobie kłótnię, po filmie P. Bergsteina).”
„Nauczyłem się, że trzeba czytać i zastanawiać się nad przeczytanymi treściami. To co zobaczyłem i przeczytałem było bardzo interesujące, ale potrzebuję czasu, aby to przemyśleć.”
„Nowi przyjaciele, nowe informacje dotyczące żydowskiej kultury, nowe odczucia w stosunku do uczestników projektu JETE i tematu naszych spotkań.”
„Nowe kontakty z partnerami w innych krajach europejskich.”
„Zdobycie szerszej wiedzy o organizacjach partnerskich zaangażowanych w projekcie, wymiana doświadczeń z innymi krajami, skonkretyzowanie sformułowania – wspólna platforma europejska.”
„Nauczyłem się dużo na temat sposobu działań poszczególnych grup w projekcie. Nauczyłem się dużo od grupy francuskiej, poznając filozoficzny aspekt podejścia do tematu. Bardzo interesujące było zwiedzanie Żydowskiego Muzeum w Paryżu i uzupełnienie wiedzy na temat afery Dreyfusa. Dzięki temu projektowi i temu partnerstwu znaleźliśmy pozytywny potencjał do zdobywania wiedzy na temat postępowej i humanistycznej tradycji żydowskiej oraz kultury europejskiej.”
„Trudno jest zajmować stanowisko na temat religii innych. Podczas spotkań, zwiedzania z przewodnikiem, rozmów nauczyliśmy się dużo na temat historii Żydów w najszerszym sensie, od nakreślenia Tanachu, poprzez ważność słowa w świętych tekstach Tory, wygnanie starotestamentowe, świątynię w Jerozolimie aż do jej zburzenia opisanego przez Józefa Flawiusza, stworzenia synagogi, ale również tradycji stworzonej w Talmudzie i Midraszu. Nauczyliśmy się o historii żydowskiej będącej historią europejską od czasu zburzenia drugiej świątyni, o wpływach tradycji żydowskiej na kultury narodowe i bez wątpliwości mających miejsce poprzez stulecia, o problemach społeczności żydowskiej we wszystkich krajach europejskich w obliczu antysemityzmu i pogromów. Ponadto, i być może jest to najbardziej wartościowe, odkryliśmy żydowską myśl w różnych socjologicznych kulturalnych aspektach, inspirującą dla naszej osobistej i kulturalnej sytuacji.. Historia i myśl żydowska stanowi kombinację bardzo silnej tradycji z silną zdolnością do asymilacji do nowych sytuacji.”
„To spotkanie było dla mnie i mojej instytucji bardzo pożyteczne i sensowne. Uważam, że najważniejsze jest to, że było tak dużo dyskusji na temat żydowskich tradycji. Wreszcie mieliśmy do czynienia z tradycją żydowską „live”. Mogliśmy trochę odczuć duchowe życie Żydów”. Myślę, że podczas następnych spotkań powinnyśmy się bardziej zagłębiać w folklor żydowski”
„Jestem bardzo szczęśliwa, że mogę uczestniczyć w tym projekcie. Dzięki temu mam nowe pomysły i co najważniejsze kierunek dla przyszłego rozwoju projektu. Dziękuję partnerom, to było duże przeżycie zobaczyć żydowski Paryż. Jestem wdzięczna, za to pierwsze spotkanie w Paryżu. Było to dla mnie ogromne doświadczenie związane z tym tematem, było wspaniale poznać partnerów.”
„Partnerstwo to dobry proces uczenia się, spotkanie tylu osób z różnych środowisk, różnych, kultur, jest prawdziwym wydarzeniem, wykonaliśmy dobrą pracę podczas pierwszego spotkania i musimy kontynuować poszukując odpowiedzi na nasze pytania. Uważamy poszukiwanie żydowskiej tożsamości ma zasadnicze znaczenie wkładu JETE dla naszej organizacji, ponieważ poprzez zrozumienie tej tożsamości w obliczu naszej własnej historii dowiadujemy się więcej o sobie, dowiedzieliśmy się również więcej o naszych organizacjach.”
Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Maria Goldstein
Data wypełnienia formularza/karty: 
15.03.2010

Europejskie Kobiety w Kwiecie Wieku

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Edukacja międzykulturowa
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Inne
Rozpoznawanie / uznawanie kompetencji
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Zielonogórski Uniwersytet Trzeciego Wieku
Al. Wojska Polskiego 9, 65-077 Zielona Góra
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Zofia Banaszak
0048 68 453 26 51
zutw.zgora@wp.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 
W Zielonogórskim Uniwersytecie Trzeciego Wieku podejmowane i rozwijane są społeczne inicjatywy naukowe, oświatowe, kulturalne, charytatywne, opiekuńcze, ekologiczne, dotyczące rehabilitacji osób starszych, niepełnosprawnych, a także kultury fizycznej i sportu, poprzez prowadzenie form działalności edukacyjnej, zdrowotnej, kulturalnej, twórczej i krajoznawczo - turystycznej dla osób starszych. Aktywizacja społeczna i poprawa jakości życia osób starszych oraz upowszechnianie profilaktyki gerontologicznej, to tworzenie warunków do dobrego starzenia się. Działania te zapobiegają marginalizacji społecznej osób starszych, sprzyjają szerzeniu przyjaźni i współpracy pomiędzy miastami, regionami, państwami i narodami.
Działania te realizowane są przez organizowanie różnego rodzaju cyklu wykładów, seminariów, sesji naukowych, konferencji, szkoleń, dyskusji, warsztatów, zebrań dyskusyjnych i spotkań tematycznych, z ludźmi nauki, kultury, polityki i gospodarki działającymi w środowisku zielonogórskim, regionie, Polsce i na świecie.
Współpraca z innymi organizacjami i stowarzyszeniami w kraju i za granicą, których cele są wspólne z celami Zielonogórskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku, znacząco wpływa na nasze środowisko lokalne, wzbogacając je i inspirując do dalszych działań na rzecz ludzi starszych. Od początku naszej społecznej działalności prowadzimy działalność, edukacyjną, promocyjną, użyteczną, prozdrowotną, inicjującą lokalną aktywność obywatelską ludzi starszych, także niepełnosprawnych zgodnie z przesłaniem wynikającym z naszej misji:
POPRZEZ KSZTAŁCENIE USTAWICZNE POMAGAMY LUDZIOM STARSZYM ZMIENIAĆ POSTAWY I ZACHOWANIA W KONTAKTACH Z DRUGIM CZŁOWIEKIEM, ABY MOGLI ODNALEŹĆ RADOŚĆ I SENS ŻYCIA REALIZUJĄC  WŁASNE I WSPÓLNE MARZENIA W JESIENI ŻYCIA.
Tytuł projektu: 
Europejskie Kobiety w Kwiecie Wieku
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
06/GR2/06-0106/P1
07/GR-LP/07-0186/P2
Lata realizacji: 
2006 - 2009
Kraje uczestniczące: 
Niemcy x2, Łotwa, Polska
Cele projektu: 
Celem projektu było wykorzystanie potencjału kobiet „w kwiecie wieku”, świadomych swoich umiejętności i kompetencji dla zadań i przedsięwzięć zarówno osobistych, jak i w zakresie socjalnym, ekonomicznym i politycznym.
Obszary tematyczne: 
Projekt był skierowany do kobiet w grupie wiekowej 45+ lat, które mają szczególne kompetencje i perspektywy. W Europie kobiety w tej grupie wiekowej mają wiele możliwości rozwoju (perspektywę długiego życia), ale tylko kilka „odpowiednich” modeli ról. Partnerstwo międzynarodowe daje szanse na naukę od siebie nawzajem, która pozwala odkryć dobre zwyczaje, praktyki pomocne w czerpaniu korzyści z drugiej połowy życia oraz rozwijać nowe umiejętności.
Podczas 3-letniego projektu pracowaliśmy w oparciu o koncepcję salutogenezy i empowermentu. Salutogeneza czyli rozważania i działania nad zdrowiem, radością życia. Empowerment to umiejętność brania za siebie odpowiedzialności, podejmowanie decyzji. W rezultacie możemy przyznać, że warte podkreślenia są indywidualne i społeczne aspekty salutogenezy, które dały naszym partnerom inspiracje do przyszłej pracy.
Grupa docelowa słuchaczy: 
Projekt był skierowany przede wszystkim do kobiet powyżej 45 roku życia. Partnerki z Niemiec i Łotwy były kobietami jeszcze pracującymi, natomiast realizatorki projektu z Polski to słuchaczki Zielonogórskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku będące na emeryturze. Wszystkie były otwarte na zmiany, z zapałem uczestniczyły w proponowanych zajęciach i doskonale rozumiały główne przesłanie projektu jakim jest wykorzystanie potencjału kobiet „w kwiecie wieku”, świadomych swoich umiejętności i kompetencji dla zadań i przedsięwzięć zarówno osobistych, jak i w zakresie socjalnym, ekonomicznym i politycznym.
Jakie były początki projektu: 
Z programem Grundtvig zetknęliśmy się po raz pierwszy w lutym 2005 na organizowanym przez Narodową Agencję spotkaniu, na które zostaliśmy zaproszeni. Pełni obaw wynikających z niepewności, jak pokonamy formalności z wypełnianiem wniosku, jak damy sobie radę z późniejszą realizacją projektu, a przede wszystkim, jak pokonamy barierę językową, itd. zgłosiliśmy akces do projektu, w którym koordynatorem było Wileńskie Centrum Edukacyjne, wpisujące się wprost w nasze działania artystyczne, które były w kręgu zainteresowań naszych słuchaczy. Szczęśliwe pokonanie pierwszych barier i obaw przed realizacją projektów unijnych ośmieliło nas i dużo odważniej zaangażowałyśmy się w kolejny niezwykle interesujący projekt pod hasłem Europejskie Kobiety w Kwiecie Wieku (European Women at the Centre of Life), którego inicjatorkami były koleżanki z Niemiec. Wcześniejsza współpraca z Ost-West-Europäisches FrauenNetzwerk e.V. (OWEN), zaowocowała propozycją współpracy w tym projekcie.
Socjolog medycyny, Aaron Antonovsky, swoją pracą poświęconą poszukiwaniu czynników wspierających zdrowie człowieka, zainspirował Brigitte Wörteler z Berlina i Marianne Klues – Ketels z Getyngi. Ich zamierzeniem było poszukiwanie pozytywnych sposobów osiągania zdrowia, który to proces A. Antonovsky nazwał salutogenezą. Zdrowia - dodajmy - rozumianego bardzo szeroko, jako uczucie zadowolenia, poczucie samorealizacji, tworzenie więzi społecznych, umiejętność radzenia sobie z obciążeniami, stresem, kryzysami. Autorki projektu dodały jeszcze pojęcie empowerment, które można zdefiniować jako poczucie podmiotowości, zdolność do samostanowienia i zarazem – podejmowania odpowiedzialności za siebie.
Krótki opis przebiegu projektu: 
Bardzo pozytywnym wynikiem partnerstwa były zrealizowane z sukcesem trzy „Srebrne Letnie Szkoły” w Preili (Łotwa), w Berlinie oraz w Karpaczu. Podczas tych imprez wielu uczestników zmodyfikowało lub zmieniło swoje role, nastawienie i przyjęło role nauczycielu lub przewodników.
Podczas naszych międzynarodowych spotkań i lokalnych wydarzeń nasza wiedza i zrozumienie innej społeczno-gospodarczej, historycznej i indywidualnej sytuacji w trzech krajach wzrosła znacząco. Spotkania partnerek z różnych krajów, wykłady i warsztaty umożliwiły wymianę doświadczeń, poznanie kultur i tradycji partnerów, pogłębienie wiedzy i poszerzenie oferty kształcenia. Efektem współpracy stały się wizje przyszłości oraz scenariusze rozwoju kompetencji dla osób, które wkroczyły w środkowy okres życia.
Każde międzynarodowe spotkanie zawierało wykłady i spotkania, które prowadziły do lepszej znajomości i zrozumienia międzykulturowych różnic i podobieństw.
Będąc partnerami z Europy Środkowej i Zachodniej naszą historię polityczną wraz z jej następstwami uczyniliśmy także częścią naszego procesu szkoleniowego.
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
350
W wyjazdach zagranicznych: 
12
Produkty
Produkty projektu: 
Nasza strona internetowa funkcjonuje w czterech językach www.ewcol.net
W grudniu 2007 opracowana została adwentowa książka, w której zilustrowano zwyczaje świąteczne, charakterystyczne narodowe przepisy na potrawy świąteczne. Natomiast zakończenie i podsumowanie projektu zaowocowało zebraniem reportaży i refleksji w formie bogato ilustrowanego wydawnictwa w j. polskim i j. angielskim.
Podczas realizacji projektu u partnerek niemieckich co 4-6 tygodni odbyły się spotkania z podziałem na tematy z małymi prezentacjami przygotowanymi przez uczestników spotkań, takich jak: “Aging – challenges und changes”, “Beauty”, “Remembrance and Mourning”,wystawy kobiet- artystek. Nawiązaliśmy kontakty z lokalnymi i międzynarodowymi organizacjami i zostaliśmy zaproszeni do zaprezentowania się podczas “Bildungsmesse” we wrześniu 2007 r. Rozwijamy współpracę i kontakty z instytucjami aktywizującymi osoby starsze.
Niemcy/ Goettingen: spotkania edukacyjne  grup raz w miesiącu. Organizowano i realizowano wykłady otwarte na tematy takie jak: „Gender – a Vision for the future”, „Salutogenesis”, „Homeopathy during the climacteric” . W czasie zajęć dyskutowano o pozycji kobiet w społeczeństwie, rodzinie, w pracy. Wspieramy prace nad projektem “Swing 50 plus – health for elder people”. Nasza dokumentacja “Salutogenesis and Empowerment” po przetłumaczeniu na języki angielski, polski i łotewski została opublikowana na stronie internetowej projektu.
W Zielonogórskim Uniwersytecie Trzeciego Wieku zorganizowano zajęcia sportowo-rekreacyjne, w których brało  udział ponad 400 słuchaczy. Odbyło się kilkanaście wykładów na tematy szeroko rozumianej profilaktyki zdrowia i medycyny naturalnej.  Zorganizowano również warsztaty komunikacji interpersonalnej .
Członkinie Preili Women’s Club brały udział w comiesięcznych spotkaniach. Zorganizowano kilka wykładów na różne tematy: „Marketing for Business Women”, „How to Balance Business with Private Life”, „Colours In Our Lives”, „Women’s Image”, „Women’s Heath after 40…”. Jest wielu uczestników innych organizacji pozarządowych, którzy także brali udział w tych spotkaniach – kobiety z małych społeczności. Członkinie naszego klubu uczestniczyły w zajęciach innych organizacji pozarządowych w Preili, Livani i Rydze w celu szkolenia siebie. Po każdych zajęciach osoby uczestniczące dzieliły się informacjami ze swoimi koleżankami.
Pod koniec grudnia zostało zorganizowane spotkanie Bożonarodzeniowe w regionie Preili, w którym wzięło udział około 100 osób, w tym 50 dzieci. Wydarzenie to miało dla rodziców podłoże psychologiczne oraz edukacyjne. Podczas tego spotkania rozpowszechniane były informacje na temat projektu EWCOL oraz rozdano zaproszenia na edukacyjne seminaria dla dorosłych. Telewizja regionalna oraz gazeta otrzymały informacje na temat projektu EWCOL.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 
O działaniach w projekcie informowani byli systematycznie wszyscy słuchacze ZUTW i członkowie organizacji partnerskich. Ponadto podczas wizyt partnerów zagranicznych informacja o działaniach w projekcie zamieszczana była w lokalnych mediach.
Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 
Korzyści wynikające z naszej wieloletniej współpracy z organizacjami działającymi na rzecz osób starszych, szeroka edukacja i udział samych Seniorów w wielu działaniach są znaczące. Podniósł się poziom życia naszych Seniorów w różnych sferach życia, znacznie prostsze stały się kontakty z partnerami Unii Europejskiej, zbudowaliśmy społeczną lokalną aprobatę dla naszej wieloletniej działalności, zmieniliśmy stereotyp widzenia osoby starszej, rozwinęliśmy niecodzienną możliwość rozwoju wielu form aktywności, ciągłego rozwoju wewnętrznego, talentów, aktywności i możliwości rozwoju. Skorzystaliśmy przez te lata współpracy z wielu doświadczeń europejskich, praktycznych wskazówek i rozwiązań w zakresie szeroko rozumianej polityki społecznej wobec ludzi starszych. Przez lata współpracy zorganizowano dziesiątki spotkań o różnym charakterze, w których brało udział setki starszych osób, poznając nawzajem siebie, obyczaje, tradycję, język partnera w myśl zasady „Tylko spotkania mogą zmienić obcych w przyjaciół” - „Nur Begegnungen konnen Fremde zu machen”.
Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 
Realizacja projektu niezwykle wzbogaciła naszą ofertę edukacyjną kierowaną do słuchaczy ZUTW. Spotkania w ramach projektu sprawiły, że słuchacze mogli dowiedzieć się czegoś więcej o krajach partnerskich, o tym jak tam żyją ludzie, a zwłaszcza ich rówieśnicy, a nieznane kraje stały się w jakiś sposób bliskie. Przygotowania do wyjazdów były okazją do gromadzenia wiedzy na temat kraju do którego jechaliśmy. W warsztatach po powrocie dzieliliśmy się wrażeniami z tymi, którzy nie byli z nami. Stworzyło to bodziec do zintensyfikowania nauki języków. Wśród słuchaczy podniósł się znacznie poziom znajomości j. angielskiego . Nie bez znaczenia jest również uświadomienie starszym ludziom znaczenia we współczesnym świecie narzędzia, jakim jest komputer i umiejętności posługiwania się nim. Wielu naszych słuchaczy nauczyło się obsługiwać Internet również po to, by móc kontaktować się z przyjaciółmi z projektów. Ważna też wydaje się zmiana poglądów na temat wymiernych korzyści, jakie przyniosło nam przystąpienie do Unii Europejskiej i bezpośredni udział w możliwościach skorzystania z „otwartego świata”.
Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 
Najważniejszą trwałą wartością zrealizowanego projektu było uświadomienie, że co prawda nie możemy zmienić niektórych zesłanych przez los zdarzeń w naszym życiu, ale możemy zmienić nasze podejście do nich.
Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 
“Czuję się silniejsza. Moje pozytywne nastawienie do procesu starzenia się stało się jaśniejsze i bardziej osiągalne. Doświadczania, jakie doznałam  w czasie  międzynarodowych spotkań  przyczyniły  się do  wzbogacenia  doświadczeń, z których skorzystam także  w przyszłości.
Prowadzenie wspólnego warsztatu z Viktoriją na Łotwie i dużo innych z Göttingen i Preili było dla mnie bardzo specjalnym  “doświadczeniem salutogenezy”. Naprawdę razem czerpaliśmy  z pokładów naszych źródeł.”
„Na Łotwie przebywałyśmy w dniach 10 - 16 lipca 2008 r. Trudno nam się było rozstać, bo w Ezermajas nasze wzajemne kontakty  były bardzo intensywne.  Podczas  nieoficjalnych, spontanicznych rozmów zdarzało się nam uruchamiać „szufladki w głowie” i znajdować słowa obcojęzyczne, o znajomość których wcale się dotąd nie podejrzewałyśmy. A więc jeżeli były przedtem jakieś bariery między nami, to nie pozostało po nich śladu. Utwierdziłyśmy się w przekonaniu, że chociaż różni nas historia, narodowość, język i warunki życia, to te różnice nie muszą nas dzielić. W każdym zakątku Łotwy, Niemiec i Polski mieszkają kobiety, które pragną być szczęśliwe, zadowolone z życia, chcą mieć przyjaciół i radować się życiem we wszystkich jego przejawach, barwach i odcieniach…”
„Pomysłów i projektów, z każdej dziedziny naszych zainteresowań, było mnóstwo. Koleżanki z Łotwy chcą skorzystać z naszych doświadczeń przy tworzeniu uniwersytetu trzeciego wieku, naszym koleżankom z Zielonej Góry marzy się uczestnictwo w warsztatach malarstwa, terapii sztuką i innych. Kolejne spotkanie odbędzie się wiosną w Zielonej Górze, a jego tematem będzie profilaktyka zdrowia.
Temat salutogenezy, jako wiodący w projekcie, znalazł podczas obrad poczesne miejsce. Poszukiwałyśmy zadań atrakcyjnych poznawczo i równocześnie inspirujących do innego sposobu myślenia o zdrowiu. Wiktoria Šmukste z Łotwy wpadła na pomysł, by zgromadzić zalecenia i receptury stosowane w ochronie zdrowia od pokoleń i odchodzące, często niesłusznie, w niepamięć. Zaczęłyśmy sobie przypominać moczenie nóg w gorącej wodzie jako środek przeciw przeziębieniowy, czy okłady z liści kapusty na opuchliznę..”
Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Jadwiga Korcz-Dziadosz
Data wypełnienia formularza/karty: 
06.01.2010
Subskrybuje zawartość

Switch style