Niemcy

Silent Heroes, Living Memory. The context of hiding of Jews during the Second World War as a challenge for active adult learning.

Tematyka działań: 
Edukacja międzykulturowa
Inne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Muzeum Historii Żydów Polskich
ul. Anielewicza 6, 00-157 Warszawa
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Małgorzata Waszczuk, specjalistka ds. edukacji, Tel.: (+48) 22 47 10 377, mwaszczuk@polin.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN jest punktem odniesienia dla wszystkich zainteresowanych dziedzictwem Żydów polskich oraz znakiem dokonującego się przełomu we wzajemnych stosunkach Polaków i Żydów. Jest także miejscem spotkań ludzi, którzy pragną lepiej poznać przeszłość i współczesną kulturę żydowską, chcą zmierzyć się ze stereotypami i ograniczyć zjawiska zagrażające współczesnemu światu, takie jak ksenofobia i nacjonalistyczne uprzedzenia.

Przewodnicy i edukatorzy pomagają odwiedzającym w odkrywaniu tysiącletniej historii Żydów polskich, ich tradycji i kultury. Oprowadzają po wystawie stałej i wystawach czasowych, prowadzą spacery po żydowskiej Warszawie i po budynku Muzeum.

Edukacja dorosłych w Muzeum POLIN obejmuje organizację wykładów, dyskusji, warsztatów i spotkań skierowanych zarówno do szerokiego grona odbiorców, jak i specjalistów. Nasze działania dotyczą z jednej strony historii i kultury Żydów polskich, z drugiej – różnorodności kulturowej, etnicznej, religijnej, wyzwań związanych z funkcjonowaniem w zróżnicowanym społeczeństwie. Zapraszamy do udziału w interdyscyplinarnych projektach, które często łączą nauki humanistyczne i sztukę. Prowadzimy wymiany studenckie, międzynarodowe projekty partnerskie, rozwijamy też edukację skierowaną do środowisk muzealniczych. Organizujemy rezydencje artystyczne, podczas których za pomocą różnych mediów podejmujemy kwestię dziedzictwa żydowskiego i wielokulturowości. Prowadzimy także warsztaty antydyskryminacyjne.

Muzeum POLIN stara się ze swoją ofertą trafić do jak najszerszego grona osób. Stąd wiele projektów lokalnych, jak np. Muzeum na kółkach – wystawa edukacyjna podróżująca po Polsce, internetowe platformy edukacyjne i towarzyszące im aplikacje mobilne, do których wszyscy, na całym świecie, mogą mieć dostęp, a także działalność wydawnicza – zarówno w formie specjalistycznej, jak i popularyzatorskiej. Dbamy również o dostępność samego Muzeum, ekspozycji i działań programowych, oferując udogodnienia w formie tyflografik, audiodeskrypcji, tłumaczeń na Polski Język Migowy i prowadząc projekty integracyjne skierowane do osób z różnymi typami niepełnosprawności.

Tytuł projektu: 
Silent Heroes, Living Memory. The context of hiding of Jews during the Second World War as a challenge for active adult learning.
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2013-1-NL1-GRU06-12763 7
Lata realizacji: 
2013 - 2015
Kraje uczestniczące: 
Holandia
Holandia
Austria
Węgry
Niemcy
Polska
Cele projektu: 

Projekt dotyczył pamięci o Żydach ukrywających się w czasie drugiej wojny światowej oraz o osobach, które im pomagały.

Cele:

  1. Wzajemne uczenie się pracowników i słuchaczy.
  2. Zgromadzenie przykładów pomocy z zaangażowanych krajów partnerskich.
    • Dziedzictwo materialne” – dot. kryjówek, przedmiotów.
    • „Dziedzictwo niematerialne” - historie ukrywania i osób pomagających.
  3. Zbadanie, w jaki sposób powyższe przykłady są wykorzystywane w edukacji dorosłych oraz w jaki sposób można wykorzystać nowo poznane historie , by stały się źródłem wiedzy i narzędziem pedagogicznym.

 Stworzenie europejskiego portalu internetowego z linkami do istniejących stron prezentujących historie ukrywania jako narzędzia pedagogicznego do edukacji muzealnej.

Obszary tematyczne: 
  • Historia drugiej wojny światowej, Dziedzictwo kulturowe.
  • Uczenie się o krajach europejskich, Media i komunikacja.
Grupa docelowa słuchaczy: 

Na początku projektu ustaliliśmy, że każda organizacja partnerska będzie mogła na swój sposób doprecyzować grupę docelową słuchaczy, biorąc pod uwagę specyfikę swojego działania.

Pracowniczki Muzeum POLIN zdecydowały się ogłosić otwarty nabór do projektu, chcąc zaoferować udział osobom, które nie były dotąd związane zawodowo ani naukowo z tematyką historii Żydów polskich. W grupie słuchaczy i słuchaczek znalazło się 17 kobiet i 3 mężczyzn w różnym wieku. Projekt zgromadził przedstawicieli i przedstawicielki różnych zawodów, których połączyło zainteresowanie historią drugiej wojny światowej oraz historią i kulturą Żydów polskich.

Jakie były początki projektu: 

Muzeum Historii Żydów Polskich zostało zaproszone do projektu przez organizację koordynującą – Castrum Peregrini z Amsterdamu. Organizacja koordynująca zaprosiła także pozostałe organizacje partnerskie.

Krótki opis przebiegu projektu: 

SPOTKANIA PARTNERSKIE

Między grudniem 2013 roku a lipcem 2015 roku odbyło się sześć międzynarodowych spotkań partnerskich: w Amsterdamie, Hohenems, Berlinie, Warszawie, Budapeszcie oraz ponownie w Amsterdamie. Pierwsze spotkanie zgromadziło jedynie przedstawicieli i przedstawicielki organizacji partnerskich, natomiast we wszystkich kolejnych uczestniczyli także słuchacze i słuchaczki ze wszystkich zaangażowanychkrajów.

Celem pierwszego międzynarodowego spotkania partnerów w Amsterdamie w grudniu 2013 r. było poznanie się przedstawicieli i przedstawicielek organizacji oraz poznanie działalności holenderskich instytucji zajmujących się historiami ukrywania Żydów w czasie wojny.

Międzynarodowe spotkanie w Hohenems w czerwcu 2014 r. było poświęcone próbom pomagania żydowskim uchodźcom na granicy ze Szwajcarią od 1938 roku. Podczas spotkania przedstawione zostały różne metody edukacji historycznej.  Stworzona została także przestrzeń do omówienia współczesnych procesów kształtowania się pamięci społecznej w Austrii oraz aktualnej sytuacji migrantów  w tym kraju.

Spotkanie w Berlinie we wrześniu 2014 r. miało na celu przedstawienie działalności Gedenkstätte Stille Helden i innych instytucji zajmujących się historią Żydów i historią niemieckiego ruchu oporu -  m.in. Muzeum Żydowskiego w Berlinie, Muzeum Blindenwerkstatt Otto Weidt (autentycznej kryjówki z czasów drugiej wojny światowej) i  Gedenkstätte Deutscher Widerstand.

Międzynarodowe spotkanie w Warszawie w lutym 2015 r. było okazją do poszerzenia wiedzy o historii Żydów polskich podczas drugiej wojny światowej oraz pogłębienie wiedzy o procesach związanych z kształtowaniem się pamięci społecznej w powojennej Polsce. Ważną częścią spotkania było zwiedzanie wystawy stałej muzeum i warsztaty z kuratorkami galerii Zagłada oraz zwiedzanie Muranowa.

W kwietniu 2015 r. odbyło się spotkanie w Budapeszcie, którego celem było przedstawienie działań związanych z pamięcią o Zagładzie Żydów na Węgrzech i pokazanie przykładowych działań edukacyjnych. Omówione zostały spacery miejskie jako metoda edukacji dorosłych. Uczestnicy i uczestniczki wyjazdu wynieśli z niego także wiedzę o współczesnych narracjach dotyczących drugiej wojny światowej i postaw Węgrów wobec Zagłady.

Celem ostatniego międzynarodowego spotkania partnerów w czerwcu 2015 r. było poznanie działalności edukacyjnej Żydowskiego Muzeum Historycznego w Amsterdamie, podsumowanie prac związanych ze stroną internetową silentheroes.eu oraz zebranie istotnych wniosków z projektu i omówienie możliwości kontynuowania współpracy.

DZIAŁANIA KRAJOWE

Od kwietnia 2014 do  lipca 2015 w Muzeum POLIN odbyło się 11 spotkań słuchaczy i słuchaczek. Zajęcia dotyczyły postaw wobec Zagłady Żydów, historii mówionej i pamięci o drugiej wojnie światowej. Miały formę warsztatów, dyskusji, wykładów i spotkań eksperckich. W spotkaniach uczestniczyli pracownicy i pracowniczki Muzeum POLIN, słuchacze i słuchaczki projektu, świadkowie i świadkinie historii, przedstawiciele i przedstawicielki innych organizacji i instytucji zajmujących się tematem "Cichych bohaterów". Ważnym elementem działań w Polsce była wymiana wiedzy i doświadczeń między uczestnikami i uczestniczkami. Część zajęć w Warszawie była prowadzona przez samych słuchaczy i słuchaczki. Osoby uczestniczące zajmowały się także przygotowywaniem  tekstów i prezentacji związanych z tematem projektu.

DZIAŁANIA UPOWSZECHNIAJĄCE

Opisy działań projektowych i informacje o stronie silentheroes.eu znalazły się na stronach internetowych Muzeum POLIN: www.polin.pl oraz www.sprawiedliwi.org.pl. 4 lipca 2015 r. odbyło się otwarte dla publiczności spotkanie, podczas którego omówiony został przebieg projektu i zaprezentowana została strona www.silentheroes.eu. Informacje o spotkaniu znalazły się na stronie internetowej Muzeum POLIN, na facebooku, umieściły je także inne portale internetowe.

DZIAŁANIA EWALUACYJNE

Każde spotkanie w Warszawie i każde spotkanie międzynarodowe kończyło się sesją ewaluacyjną. Ponadto, opracowany został specjalny kwestionariusz, który wypełniały osoby uczestniczące w spotkaniach międzynarodowych i który dla goszczącej organizacji stanowił informację zwrotną o jej działalności i metodach pracy.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
20
W wyjazdach zagranicznych: 
16
Produkty
Produkty projektu: 

Dzięki współpracy wszystkich partnerskich organizacji powstała strona www.silentheroes.eu.

Materiały stworzyły osoby pracujące w organizacjach partnerskich oraz słuchacze i słuchaczki projektu. Na stronie zostały zamieszczone m.in. kalendaria, opracowania wybranych historii, informacje o projekcie, refleksje, zdjęcia i filmy.

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Informacja o stronie internetowej została umieszczona na www. polin.pl i www.sprawiedliwi.org.pl. 4 lipca 2015 r. w Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN odbyła się prezentacja strony www.silentheroes.eu. Prezentacji towarzyszył pokaz filmu „Akta Gruningera” oraz dyskusja z publicznością dotycząca różnych sposób postrzegania historii drugiej wojny światowej.

Od początku projektu dla partnerskich organizacji jasne było, że strona www.silentheroes.eu powinna być rozszerzana o kolejne materiały i wykorzystywana także po zakończeniu projektu. Pracami nad stroną kieruje obecnie Castrum Peregini, będąc w kontakcie z partnerami.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Projekt przyczynił się do bardzo znaczącego wzmocnienia współpracy między osobami pracującymi w Dziale Edukacji i w Dziale Zbiorów Niematerialnych. Kontakty z  partnerskimi instytucjami oraz informacja zwrotna od słuchaczy i słuchaczek zaowocowały pomysłami na wprowadzanie nowych elementów do projektów edukacyjnych skierowanych do dorosłych.

Mobilności międzynarodowe miały bardzo duży wpływ na zwiększenie motywacji pracowniczek oraz na poszerzenie wiedzy o krajach partnerskich, zwłaszcza na pogłębienie wiedzy o różnych narracjach dotyczących drugiej wojny światowej i wiedzy o obecnie trwających dyskusjach historycznych i zaangażowanych w nie instytucjach. Kontakt z osobami z zagranicznych instytucji i poznanie ich metod pracy zaowocowały zwiększeniem umiejętności pedagogicznych.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Sami słuchacze i słuchaczki wskazywali, że projekt dał im bardzo dużą wiedzę o historii Austrii, Holandii, Niemiec i Węgier i o obecnej sytuacji społecznej i politycznej tych krajów. Poza przekazaniem wiedzy historycznej, projekt przyczynił się także do zwiększenia kompetencji rozumienia różnie definiowanych narracji oraz rozumienia mechanizmów związanych z funkcjonowaniem świadectw historii mówionej, pomników oraz artystycznych prób odniesienia się do historii. Międzynarodowe spotkania partnerów były okazją do zwiększenia umiejętności komunikacji międzykulturowej i umiejętności posługiwania się językiem angielskim. Udział w działaniach projektowych przyczynił się do zwiększenia umiejętności pracy w grupie oraz zwiększenia motywacji i pewności siebie. Spotkania w Warszawie dały słuchaczom i słuchaczkom możliwość podniesienia umiejętności związanych z nowymi technologiami - niektóre zajęcia odbywały się z wykorzystaniem nowych technologii, ponadto część zajęć dotyczyła przygotowań do stworzenia strony silentheroes.eu.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Materiały zebrane podczas projektu: opisy przykładowych historii pomocy, kalendaria historyczne, relacje ze spotkań partnerskich, zdjęcia i filmy znalazły się na powszechnie dostępnej stronie www.silentheroes.eu. Strona będzie nie tylko wykorzystywana przez Muzeum POLIN, ale może posłużyć także innym organizacjom i instytucjom do czerpania materiałów.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„Zarówno pod względem merytorycznym, jak i organizacyjnym projekt dostarczył mi dużo wiedzy, umiejętności i pobudził do refleksji. Projekt zmienił też moje postrzeganie wątku ukrywania się Żydów i ukrywania Żydów (…) Najciekawsze było zanurzenie się w tematyce i odkrywanie nowych regionów z pomocą materiałów przygotowanych przez organizatorów. Ciekawe było też postrzeganie problematyki przez różne grupy uczestników, wymiana poglądów, spotkania ze świadkami.”

 „Niewątpliwie spotkaniem, które na trwałe zapisze się w mojej pamięci było spotkanie poświęcone Janowi Karskiemu. Dzięki świetnemu warsztatowi mogłam go odkryć na nowo. Niezwykle poruszyło mnie to, iż człowiek który choć tak bardzo zasłużył się w sprawie poinformowania świata o zagładzie Żydów, to jednocześnie tak bardzo nie mógł sobie wybaczyć, ze nie udało mu się uratować pojedynczego człowieka.”

 „…chcę Wam podziękować za ten projekt i za to, że w nim uczestniczyłam. Naprawdę b. to ważne okazało się w moim życiu.”

„Atmosfera motywowała i inspirowała do samodzielnego pogłębiania wiedzy.”

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Małgorzata Waszczuk
Data wypełnienia formularza/karty: 
30.01.2016

Yes, you can! – How to support the cultural activities of disadvantaged groups

Tematyka działań: 
Inne
Zarządzanie edukacją dorosłych
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Muzeum Narodowe w Krakowie
al. 3 Maja 1, 30-062 Krakow
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Lidia Kozieł-Siudut, tel. 0048 12 43 35 681, 0048 606 360530, e-mail: lkoziel@mnk.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Muzeum Narodowe w Krakowie utworzone zostało w 1879 roku jako pierwsza narodowa instytucja muzealna Polaków. Obecnie posiada 11 Oddziałów i jest jedną

z największych i najbardziej rozpoznawalnych instytucji kultury w Polsce.

Muzeum posiada bogatą kolekcję europejskiego i światowego dziedzictwa kultury, którą popularyzuje poprzez organizację wystaw stałych, galerii oraz wystaw czasowych w Polsce i za granicą.

Muzeum Narodowe w Krakowie stara się sprostać oczekiwaniom, jakie stawia przed nim współczesny odbiorca. Taki cel przyświeca różnorodnym projektom: edukacyjnym, naukowo-badawczym, digitalizacyjnym, inwestycyjnym, wydawniczym, realizowanym przez Muzeum indywidulanie czy we współpacy partnerskiej. Muzeum posiada bardzo duże doświadczenie w realizacji projektów międzynarodowych w dziedzinie edukacji.

Szeroka oferta edukacyjna proponowana przez Muzeum jest skierowana do oczekiwań i potrzeb różnych grup odbiorców, w tym również osób dorosłych (m.in. seniorów), nauczycieli, studentów, dzieci i rodzin oraz grup narażonych na społeczne wykluczenie (Muzeum realizuje nieszablonowe aktywności dla tych grup, dla których dostępna na rynku oferta jest uboga, np. wykłady tłumaczone na język migowy, warsztaty dla osób niewidzących umożliwiające im fizyczny, namacalny kontakt

z rzeźbami).

Programy edukacyjne w Muzeum projektowane są z myślą o profesjonalistach, jak

i amatorach. Są dopasowane do indywidualnych potrzeb gości i stwarzają możliwość pogłębienia wiedzy na temat sztuki, kultury i związanych z nią dziedzin. W ofercie Muzeum znajdują się m.in. wykłady, warsztaty, spotkania także z muzealnikami, panele dyskusyjne, które opprzygotowywane sa w oparciu o formułę otwarości

i zakladają interakcje z uczestnikami.

Instytucja chętnie dzieli się wiedzą i dobrymi praktykami poprzez organizację różnego rodzaju seminariów i konferencji m.in. upowszechniających rezultaty projektów. Muzeum jest również edukatorem – organizuje i nadzoruje działania stażystów, praktykantów i wolontariuszy, którzy chętnie zgłaszają się do jego oddziałów, aby zapoznać się z wielopłaszczyznową specyfiką funkcjonowania instytucji kultury. Współpraca na polu edukacji odbywa się również z udziałem edukatorów działających w obszarze nieformalnego kształcenia osób dorosłych, kadry instytucji kultury

w Polsce i za granicą, jednostek samorządu terytorialnego i organizacji pozarządowych.

W roku 2015 Muzeum zanotowało ponad 812 tys. odwiedzin osób z kraju i zagranicy, co pokazuje skalę zainteresowania ofertą kulturalną, a co za tym idzie działaniami edukacyjnymi Muzeum.

Tytuł projektu: 
Yes, you can! – How to support the cultural activities of disadvantaged groups
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2013
2015
Lata realizacji: 
2013 - 2015
Kraje uczestniczące: 
Polska
Francja
Holandia
Turcja
Słowacja
Malta
Niemcy
Cele projektu: 

Projekt "Yes, You Can! – How to support the cultural activities of disadvantaged groups” miał na celu poprawę umiejętności instytucji i organizacji pozarządowych działających w sektorze kultury, a także mechanizmów ich zarządzania w odniesieniu do pozyskiwania funduszy na realizację projektów przygotowywanych na rzecz aktywizacji lokalnych społeczności.

Celem projektu była międzynarodowa wymiana doświadczeń dotyczących mechanizmów pozyskiwania funduszy a także dobrych praktyk stosowanych w codziennej pracy. Dzięki realizacji projektu partnerzy konsorcjum nabyli i uzupełnili wiedzę dotyczącą dziedziny pozyskiwania funduszy w celu rozpowszechniania jej wśród wszystkich zainteresowanych organizacji działających w sektorze kultury.

Obszary tematyczne: 

Obszary zagadnień w ramach projektu:

  • potrzeby i trudności lokalnych podmiotów kulturalnych w pozyskiwaniu środków na działalność w sektorze kultury i sektorach okołokulturowych (badania ankietowe);
  • współpraca z lokalnymi instytucjami pozarządowymi działającymi w sferze kultury na rzecz grup defaworyzowanych (budowanie sieci);
  • pozyskanie i uzupełnienie wiedzy dotyczącej pozyskiwania funduszy w nowej perspektywie finansowej Unii Europejskiej na lata 2014-20 („Praktyczny przewodnik po funduszach dla kultury 2014-2020”);
  • podkreślenie roli kultury w budowaniu spójności społecznej Europy oraz dla tworzenia więzi i ram współpracy w ramach lokalnych wspólnot (spotkania projektowe i wizyty studyjne);
  • niwelowanie barier językowych w komunikacji, poszukiwaniu i pozyskiwaniu środków (organizacja specjalistycznych kursów językowych oraz warsztatów z dziedziny zarządzania projektami i pozyskiwania funduszy dla NGO).
Grupa docelowa słuchaczy: 

Członkowie organizacji pozarządowych

Projekt skierowany był głównie do organizacji działających głównie w sektorze kultury i na rzecz grup defaworyzowanych. Często były to niewielkie organizacje, czasami rozpoczynające dopiero swoją działalność i poszukujące wiedzy praktycznej o możliwościach uzyskania wsparcia nie tylko finansowego.

Pracownicy instytucji kultury ze wszystkich krajów partnerów projektu

Projekt obejmował instytucje kultury o różnej wielkości i skali oddziaływania, które również stoją przed wyzwaniem nowej perspektywy finansowej by móc poprzez realizację różnych projektów budować kompleksową ofertę kultralną dla potencjalnych grup odbiorców.

Przedstawiciele jednostek samorządów terytorialnych nadzorujących działalność kulturalną i społeczną (np. w Polsce był to Miejski Ośrodek Wspierania Inicjatyw Obywatelskich)

Jednostki te kształtują politykę kulturalną i społeczną w swoich krajach, często wspierając rozwój społeczeństwa obywatelskiego poprzez granty i wsparcie instytucjonalne udzielane instytucją kultury i organizacją pozarządowym.

Pracownicy organizacji partnerskich oraz lidera projektu (Muzeum Narodowego w Krakowie)

Projekt YYC realizowany był przez partnerów z Francji, Niemiec, Holandii, Malty, Polski i Słowacji w konsorcjum, którego skład współtworzyły instytucje zróżnicowane pod względem charakteru, wielkości i rodzaju działalności, co umożliwiło spojrzenie na możliwości pozyskiwania funduszy z różnej perspektywy. Były to zarówno duża publiczna organizacja sektora kultury (Muzeum Narodowe w Krakowie), jednostka administracji publicznej (Bratysława Stare Miasto), parasolowa organizacja działająca na rzecz seniorów (BAGSO - die Bundesarbeitsgemeinschaft der Senioren-Organisationen), niewielkie organizacje pozarządowe z Holandii (Art- Age Foundation) i Malty (VisMedNet Association), jak też prywatna firma - centrum szkoleniowe Cap Ulysse z Francji.

Ciekawą perspektywę dostarczył partner spoza Unii Europejskiej organizacja pozarządowa z Turcji (Isparta Milli Egitim Genclik Spor Kulubu Dernegi), która jako państwo kandydujące do członkostwa w Unii Europejskiej również może być beneficjentem wybranych programów pomocowych.

Jakie były początki projektu: 

Inicjatorką projektu była Lidia Kozieł-Siudut, kierownik Sekcji Pozyskiwania Funduszy Muzeum Narodowego w Krakowie. Jako trener Narodowego Centrum Kultury,

w ramach swych obowiązków od 2007 roku udzielała bezpłatnych konsultacji instytucjom kultury i organizacjom pozarządowym z regionu Małopolski w zakresie przygotowania wniosków aplikacyjnych.

Obserwując entuzjazm i ogromne zaangażowanie członków organizacji pozarządowych czy pracowników domów kultury w pracy na rzecz lokalnych społeczności zauważyła jak trudno tym osobom dotrzeć do wiedzy o możliwości pozyskania funduszy i znalezienia środków na realizację często bardzo ciekawych

i bardzo potrzebnych w danej miejscowości czy gminie projektów, zwłaszcza na rzecz grup defaworyzowanych.

Projekt „Yes, You Can!” powstał w odpowiedzi na zidentyfikowane wówczas zapotrzebowanie społeczne.

Partnerzy do projektu rekrutowani byli w dwojaki sposób. Z jednej strony zaprosiliśmy do współpracy 3 dobrze nam znane instytucje z wcześniej realizowanych międzynarodowych projektów edukacyjnych, które stanowiły trzon pózniejszego konsorcjum projektowego. Ponadto informację o poszukiwaniu partnerów umieściliśmy w newsletterze wydawanym przez European network of cultural centres. Zainteresowanie naszym projektem było bardzo duże, co potwierdziło zapotrzebowanie europejskich organizacji na przedsięwzięcie tego typu.

Partnerstwo projektowe pierwotnie tworzyło 12 instytucji z całej Europy z czego 7 otrzymało dofinansowanie i przystąpiło do realizacji projektu.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Spotkania partnerów projektu

  1. Kraków (grudzień 2013); omówienie cele projektu, metody pracy i zakres odpowiedzialności poszczególnych partnerów; przedstawienie doświadczeń partnerów w dziedzinie pozyskiwania funduszy ze szczególnym uwzględnieniem środków na rzecz kultury i osób defaworyzowanych; w spotkaniu brali udział przedstawiciele NGO z Polski.
  2. Holandia (maj 20104); podsumowanie I etapu prac projektowych (badania ankietowe w zakresie potrzeb i możliwości wsparcia dla oraganizacji pozarządowych i instytucji kultury), przedstawienie rezultatów przeprowadzonej we wszystkich krajach partnerów analizy funduszy lokalnych; warsztaty ze strategii współpracy ze sponsorami;
  3. Turcja (wrzesień 2014); przedstawienie wyników przeprowadzonej przez partnerów konsorcjum analizy rynku międzynarodowych fundacji oraz instytucji prywatnych oferujących fundusze na wsparcie działalności na rzecz kultury;
  4. Francja (listopad 2014); omówienie wyników analizy funduszy strukturalnych UE przeprowadzonej we wszystkich krajach projektu; opracowanie struktury i zawartości merytorycznej "Praktycznego przewodnika po funduszach dla kultury"; udział w warsztatach dla lokalnych NGO;
  5. Słowacja (marzec 2015); analiza programów grantowych UE, prace nad roboczą wersją przewodnika funduszach dla kultury; prezentacja roboczej wersji „Małego Słownika Fundraisera” i weryfikacja zawartych w nim pojęć;
  6. Polska (maj 2015); udział w IX Międzynarodowej Konferencji Fundraisingu w Warszawie; warsztaty, wymiana doświadczeń i informacji o pierwszych wynikach projektu  Y.Y.C z ekspertami oraz innymi uczestnikami konferencji;
  7. Malta (czerwiec 2015); prace nad ostateczną wersją „Przewodnika”; podsumowanie i ewaluacja działań projektowych;
  8. Niemcy (lipiec 2015); spotkanie poświęcone kwestiom związanym z publikacją "Przewodnika"; upowszechnianie rezultatów projektu podczas XI Niemieckiej Konferencji Seniorów we Frankfurcie; potkania z lokalnymi instytucjami kultury;
  9. Polska (lipiec 2015); organizacja konferencji podsumowującej realizację projektu, do udziału w której zaproszono instytucje kultury i organizacje pozarządowe z całego kraju. Podczas konferencji przedstawiono rezultaty projektu.

Podczas spotkań projektowych odbyły się wizyty studyjne, które służyły jako studia przypadku (case studies) do pogłębionej analizy potrzeb grup docelowych w kontekście celów projektu. We wszystkich spotkaniach brali również udział słuchacze dzieląc się najlepszymi praktykami w poszukiwaniu źródeł finansowania działalności swojej organizacji.

Działania krajowe

  • nawiązanie współpracy z organizacjami pozarządowymi w Małopolsce działającymi na polu kultury oraz Małopolskim Ośrodkiem Wspierania Inicjatyw Społecznych;
  • współpraca przy tworzeniu strony internetowej projektu oraz jego logotypu;
  • przygotowanie kwestionariusza badającego potrzeby lokalnych organizacji pozarządowych w Małopolsce w zakresie fundraisingu oraz zakres wiedzy i potrzeb NGO's w zakresie pozyskiwania funduszy na projekty kulturalne, analiza i opracowanie wniosków;
  • pogłębiona analiza funduszy UE dla kultury i grup defaworyzowanych w Polsce ze szczególnym uwzględnieniem woj. Małopolskiego;
  • analiza lokalnych/regionalnych/rządowych, bilateralnych funduszy, miedzynarodowych grantów oraz środków UE, dostępnych na rynku dla organizacji kulturalnych w Polsce w perspektywie  2014-2020;
  • prace nad przygotowaniem słowniczka specjalistycznych zwrotów i wyrażeń związanych z pozyskiwaniem funduszy i zarządzaniem projektami;
  • przygotowanie spotkania informacyjnego dla grup docelowych projektu w ramach obchodów 10-lecia wstąpienia Polski do UE;
  • średniookresowa ocena projektu (w tym ewaluacja projektu, analiza i weryfikacja planu pracy) i przygotowanie raportu cząstkowego dla Agencji Narodowej;
  • organizacja i przeprowadzenie specjalistycznych warsztatów w języku angielskim o tematyce: "Language of Meetings", "Presentations Skills", "English for Negotiations", w których brali udział słuchacze z organizacji pozarządowych, Urzędu Miasta Krakowa oraz pracownicy Muzeum;
  • organizacja i przeprowadzenie specjalistycznych kursów j. angielskiego ze szczególnym uwzględnieniem słownictwa związanego z aplikowaniem, zarządzaniem i rozliczaniem projektów finansowanych z funduszy UE z udziałem grup słuchaczy opisanych powyżej;
  • opracowywanie "Praktycznego przewodnika po funduszach dla kultury 2014-2020", zebranie materiałów od partnerów (koordynator odpowiadał za kompleksowe opracowanie ostatecznej wersji dokumentu, jego formę graficzną i przygotowanie do publikacji w Internecie);
  • produkcja gadżetu (pen drive) z nagranym „Przewodnikiem” jako materiałem upowszechniającym rezultaty projektu;
  • organizacja i przeprowadzenie konferencji podsumowującej i upowszechniającej rezultaty projektu  Y.Y.C;  wzięło w niej udział 39 osób m.in. przedstawicieli NGO’s, instytucji publicznych.

Działania upowszechniające

Działania upowszechniające Projektu “Yes, You Can!” prowadzono zarówno w obrębie własnej organizacji i instytucji partnerskich oraz innych instytucji w tym administracji samorządowej (UM Krakowa, Urząd Marszałkowski Województwa Małopolskiego) a także w mediach i w czasie krajowych i międzynarodowych spotkań i konferencji.

Działania upowszechniające prowadzone były poprzez:

  • Stronę internetową projektu (www.yesyoucanproject.com) oraz strony www partnerów projektu, w tym Muzeum Narodowego w Krakowie z wydzieloną sekcją informacyjną na temat działań projektowych i osiągniętych rezultatów, która była aktualizowana wraz z postępami prac projektowych.
  • Ankietę, stworzoną w celu określenia potrzeb organizacji działających w sferze kultury, skierowaną do kilkudziesięciu organizacji pozarządowych z Krakowa i Małopolski. Ankieta  stanowiła źródło informacji o projekcie dla potencjalnych odbiorców i słuchaczy oraz metodę promocji planowanych rezultatów projektu.
  • Lokalną sieć współpracy utworzoną w Projekcie poprzez nawiązanie kontaktów z lokalnymi organizacjami pozarządowymi oraz kulturalnymi. Rozpoczęliśmy współpracę z Miejskim Ośrodkiem Wspierania Inicjatyw Społecznych Urzędu Miasta Krakowa oraz pracownikami departamentów Urzędu Marszałkowskiego, zajmującymi się współpracą z organizacjami pozarządowymi działającymi na polu kultury. Dzięki tej współpracy informacja o działaniach projektowych została upowszechniona wśród NGO w Krakowie i Regionie Małopolski.
  • Działania informujące o projekcie wysyłane wraz z zaproszeniem do organizacji pozarządowych na specjalistyczne warsztaty i kursy z języka angielskiego.
  • Media społecznościowe, umieszczenie aktualności, informacji o wydarzeniach oraz materiałów promocyjnych na profilu facebook projektu Y.Y.C https://www.facebook.com/pages/Yesyoucanproject/704251292966454?fref=ts oraz na profilu Fundusze dla Kultury https://www.facebook.com/groups/653999561307281/?fref=ts, dedykowanemu trenerom regionalnym i konsultantom ds. strategii rozwoju Narodowego Centrum Kultury poświęconym wymianie wiedzy i doświadczeń z zakresu funduszy na kulturę.
  • W ramach obchodów 10-lecia wstąpienia Polski do UE zostało przygotowane spotkanie informacyjne dla grup docelowych projektu (http://mnk.pl/aktualnosci/mnk-10-lat-w-unii-europejskiej) -10.05.2014 r.
  • 25.05.2015 roku wstępne rezultaty pracy projektowej zostały przedstawione na konferencji zorganizowanej przez Towarzystwo Przyjaciół Muzeum Narodowego w Krakowie, skupiającej seniorów i coraz bardziej aktywizującego swoją działalność w oparciu o pozyskane fundusze zewnętrzne.
  • W dniach 12- 14.05.2015 roku przedstawiciele Muzeum Narodowego w Krakowie oraz organizacji Art–Age z Holandii promowali projekt „Yes, You Can!” w czasie uczestnictwa w międzynarodowej Konferencji w Warszawie przez Polskie Stowarzyszenie Fundraisingu (9th International Fundraising Conference in Warsaw).
  • Zorganizowanie w dniu 22.07.2015 roku konferencji podsumowującej projekt Y.Y.C, w której wzięło udział 39 osób w tym 20 przedstawicieli organizacji pozarządowych, 12 pracowników MNK oraz 7 osób reprezentujących inne instytucje (Urząd Miasta Krakowa, Muzeum Historyczne Miasta Krakowa, Uniwersytet Jagielloński, Cap Ulysse).
  • Publikacja rezultatów projektu w postaci „Praktycznego przewodnika po funduszach dla kultury 2014-2020”, podręcznik w formacie PDF udostępniony na stronie projektu.
  • Informacja o możliwości skorzystania z powyższego opracowania została przekazana do Punktów Informacyjnych Funduszy Europejskich na terenie całej Polski.

Działania ewaluacyjne

Ewaluacja projektu miała charakter on-going i ex-post. Była realizowana w czasie wszystkich międzynarodowych spotkań projektowych, podczas których każdy

z partnerów projektowych przedstawiał sprawozdanie podsumowujące wykonanie działań projektowych przewidzianych do realizacji w danym terminie zgodnie

z harmonogramem projektu. Za ewaluację projektu odpowiedzialny był koordynator –MNK.

Ewaluacja miała charakter rzeczowy i jakościowy. Każde spotkanie projektowe było ewaluowane za pomocą ankiety a wnioski były przekazywane wszystkim partnerom. Na ostatnim spotkaniu projektowym z udziałem wszystkich partnerów projektu (czerwiec 2015) przeprowadziliśmy wspólne podsumowanie i ewaluację wszystkich działań projektowych.

Ponadto ocenie został poddany główny produkt projektu „Praktyczny przewodnik po funduszach dla kultury 2014-2020”. Wersja robocza dokumentu została przekazana wraz z ankietą ewaluacyjną ekspertom działającym na rynku pozyskiwania funduszy

w krajach projektu. Wnioski i sugestie zostały uwzględnione przy tworzeniu ostatecznej wersji przewodnika.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
69
W wyjazdach zagranicznych: 
2
Produkty
Produkty projektu: 
  1. Strona projektu: http://www.yesyoucanproject.com.
  2. Fanpage projektu na facebooku: https://www.facebook.com/yesyoucannetwork/?fref=ts.
  3. “The practical guide on funding for culture 2014-2020”.
  4. Ankieta badająca potrzeby lokalnych instytucji kultury i organizacji pozarządowych, wraz z wynikami analizy.
  5. Pogłębiona analiza funduszy UE dla kultury i grup defaworyzowanych w Polsce ze szczególnym uwzględnieniem woj. Małopolskiego.
  6. „Mały Słowniczek Fundraisera”.
  7. Materiały z warsztatów i kursów języka angielskiego wraz z wytycznymi instytucji szkoleniowej.
  8. Ulotka.
  9. Gadżet projektu (pen drive).
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 
  1. strona projektu: http://www.yesyoucanproject.com.
  2. Fanpage projektu na facebooku: https://www.facebook.com/yesyoucannetwork/?fref=ts.
  3. “The practical guide on funding for culture 2014-2020”, podręcznik w formacie PDF udostępniony na stronie projektu i bazie EST.
  4. Pogłębiona analiza funduszy UE dla kultury i grup defaworyzowanych w Polsce ze szczególnym uwzględnieniem woj. Małopolskiego.
  5. „Mały Słowniczek Fundraisera”.
  6. Materiały z warsztatów i kursów języka angielskiego.
  7. Ulotka.
  8. Gadżet projektu (pen drive).
Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Muzeum Narodowe w Krakowie znajduje się obecnie w fazie przeobrażeń organizacyjnych. W związku ze zmianami w strukturze zarządzania planowane dotychczas ścieżki rozwoju instytucji są weryfikowane. Strategia Rozwoju Muzeum na lata 2014-2020 jest aktualizowana i uzupełniana o nowe wytyczne i założenia. W związku z tym wszelkie doświadczenia zdobyte przez pracowników w czasie realizacji projektu Y.Y.C są uwzględniane przy opracowaniu kierunków rozwoju

i strategii Muzeum na dalsze lata.

Udział pracowników Muzeum w kursach i warsztatach językowych podniósł ich kompetencje językowe i w dziedzinie współpracy międzynarodowej i wpisał się w strategię podejmowanych przez naszą instytucję działań, polegających na podnoszeniu kwalifikacji pracowników i wspieraniu ich wszelkich aktywności na rzecz "uczenia się przez całe życie".

Realizacja niniejszego projektu otworzyła Muzeum na współpracę z organizacjami pozarządowymi jako istotnym, kreatywnym partnerem posiadającym wiedzę i doświadczenie w realizacji projektów z dziedziny kultury ze szczególnym uwzględnieniem grup defaworyzowanych..

Szczególne znaczenie ma współpraca nawiązana z Miejskim Ośrodkiem Wspierania Inicjatyw Społecznych Urzędu Miasta Krakowa, która otworzyła obie instytucje na nowe formy pracy.

Nawiązane kontakty owocują współpracą w postaci organizacji wspólnych projektów np. razem z Towarzystwem Przyjaciół Muzeum złożyliśmy wniosek na organizację koncertów Muzeum Karola Szymanowskiego.

Projekt był interesującą możliwością współpracy z organizacjami pozarządowymi działającymi aktywnie w obszarze kultury, z którymi Muzeum do tej pory nie miało okazji współpracować w takim zakresie i w takiej liczbie.

Dzięki wizytom studyjnym w organizacjach kultury i pozarządowych w czasie międzynarodowych spotkań projektowych we Francji, Niemczech, Turcji, Holandii, Słowacji i na Malcie pracownicy Muzeum zyskali szeroką wiedzę o realizacji projektów na rzecz grup defaworyzowanych w krajach partnerów wraz z wiedzą o sposobie ich finansowania. Niezwykle cenna była dla nas wizyta studyjna w dziale rozwoju Rijskmuseum. Obecnie pracujemy nad wdrożeniem w Muzeum Narodowym w Krakowie metod fundraisingu stosowanych w jednym z najważniejszych muzeów na świecie.

Udział w niemieckiej konferencji seniorów we Frankfurcie nad Menem zwrócił naszą uwagę jak ogromną i rosnącą wciąż grupą są europejscy seniorzy i jak wiele jest jeszcze do zrobienia w kontekście przygotowania społeczeństwa europejskiego, w tym instytucji kultury, na rosnące i różnorodne potrzeby tej grupy docelowej. Właśnie to ogromne wyzwanie podjęło Muzeum przygotowując projekt stażowy pn. „Strategie dla przyszłości”, który umożliwi pracownikom kadry edukacji dorosłych Muzeum podniesienie kompetencji i wdrożenie zaobserwowanych metod (m.in. oferta edukacyjna dla osób dotkniętych demencją i chorobą Alzhaimera) w naszym muzeum.

Dzięki realizacji projektu „Yes, You Can!” Muzeum Narodowe w Krakowie zaczęło kreować swój wizerunek jako centrum kompetencji w dziedzinie pozyskiwania funduszy na rzecz kultury i środowisk defaworyzowanych.

Wszystkie działania projektowe budują doświadczenie i mają przełożenie na kolejne inicjatywy. W chwili obecnej zespół pracowników Muzeum przygotowuje 3 projekty we współpracy międzynarodowej wykorzystując pozyskane kontakty oraz wiedzę o funduszach i nabyte kompetencje językowe.

W ramach stworzonej w projekcie sieci wciąż jesteśmy w kontakcie z większością partnerów konsorcjum projektowego i nadal dzielimy się wiedzą o nowych inicjatywach z dziedziny fundraisingu.

Wymiana doświadczeń i skorzystanie z wiedzy partnerów projektu stanowią inspirację do działań muzealnych prowadzonych w kierunkach innych niż przyjęte do tej pory. Projekt otworzył Muzeum Narodowe w Krakowie na nowe formy współpracy.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Działania projektowe wpłynęły na lokalne organizacje poprzez wzmocnienie ich świadomość i dostęp do  narzędzi wykorzystywanych w procesie poszukiwania

i pozyskiwania funduszy.

Organizacje pozarządowe niechętne biurokracji z dużą rezerwą podchodziły do naszych planów związanych z opracowaniem "Praktycznego przewodnika po funduszach..." wyrażając swoje obawy z przygotowania kolejnego opracowania o charakterze teoretyczno-encyklopedycznym. Jednakże w trakcie współpracy w ramach projektu początkowy dystans zastąpiło bardzo otwarte podejście i chęć uczestniczenia w różnych działaniach projektowych, co zaowocowało propozycjami przyszłej współpracy projektowej.

Dzięki działaniom upowszechniającym rezultaty projektu (m.in. konferencji) pobudziliśmy wśród innych instytucji świadomość, że możliwości pozyskiwania funduszy są dostępne dla wszystkich, nie tylko „wielkich graczy”.

Słuchacze mieli możliwość obserwacji mechanizmów tworzenia sieci współpracy oraz uczestniczenia w spotkaniach projektowych w międzynarodowym środowisku. Udział w wizytach studyjnych umożliwił obserwację metod pracy stosowanych przez różnorodne organizacje i instytucje  w krajach partnerskich projektu.

Pozyskanie doświadczenia w tym zakresie  umożliwiło słuchaczom przeniesienie dobrych praktyk na grunt swoich macierzystych instytucji.

Projekt ułatwił słuchaczom nawigację po rynku funduszy czyniąc go bardziej przystępnym. Ponadto "Przewodnik" dostarcza również informacji jak kształtują się

w różnych krajach konsorcjum projektowego możliwości finansowania projektów kulturalnych i pozyskania partnerów do współpracy uwzględniając uwarunkowania gospodarcze, społeczne i kulturowe.

Niektóre organizacje nabrały większej odwagi do realizacji projektów i złożyli wnioski na ich dofinansowanie (np. Fundacja Instytut Rozwoju Człowieka czy wspomniane wyżej Towarzystwo Przyjaciół Muzeum Narodowego w Krakowie).

Miejski Ośrodek Wspierania Inicjatyw Społecznych ma doświadczenie w pracy z organizacjami pozarządowymi – dla tej instytucji „podpatrzone” w ramach wizyt studyjnych pomysły i inicjatywy wskazały nowe kierunki współpracy z organizacjami pozarządowymi w regionie tak, by działania urzędu wspierające budowę społeczeństwa obywatelskiego bardziej odpowiadały potrzebom grup docelowych.

Słuchacze polscy biorący udział w spotkaniu projektowym, spotkaniach informacyjnych czy konferencjach zostali wyposażeni w kompleksową wiedzę na temat możliwych źródeł finansowania projektów z dziedziny kultury ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb grup de faworyzowanych , a uczestnictwo w warsztatach "Language of Meetings", "Presentations Skills", "English for Negotiations" oraz kursie językowym nie tylko podniosło ich kompetencje językowe ale również przyczyniło się do poprawy metod pracy i zarządzania ich organizacjami.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Projekt „Yes, You Can!” zrealizował swój główny cel jakim było ułatwienie przygotowania europejskich instytucji kultury oraz organizacji pozarządowych  realizujących projekty z dziedziny kultury do pozyskiwania funduszy w nowej perspektywie finansowej Unii Europejskiej.

Głównym rezultatem projektu jest „Praktyczny przewodnik po funduszach dla kultury 2014-2020” dostępny na stronie www.yesyoucanproject.com, który jest wykorzystywany nie tylko przez partnerów projektu ale przede wszystkim przez organizacje pozarządowe we wszystkich krajach projektu.

Przewodnik stanowi kompendium wiedzy po funduszach krajowych, unijnych

i międzynarodowych finansujących projekty sektora kultury i przemysłów okołokulturowych w krajach konsorcjum projektowego (Polsce, Słowacji, Niemczech, Turcji, Francji, Holandii i Malcie) w okresie 2014-2020. Dokument zawiera konkretną wiedzę, potrzebną do poszukiwania i pozyskiwania funduszy na „kulturalne” propozycje projektowe wraz z wieloma wskazówkami praktycznymi.

Informacja o możliwości skorzystania z podręcznika dostępnego on-line wszystkim osobom zainteresowanym została przekazana do Punktów Informacyjnych Funduszy Europejskich na terenie całej Polski, które polecają to opracowanie potencjalnym wnioskodawcom jako jedno ze źródeł informacyjnych na temat funduszy nowej perspektywy finansowej.

Rezultaty przeprowadzonej wśród organizacji działających w sferze kultury ankiety, dostarczyły informacji stanowiącej podwaliny do realizacji kolejnych przedsięwzięć, ponieważ wykazały, że organizacje pozarządowe wciąż potwierdzają istnienie barier w sięganiu po środki zewnętrzne.

Wiedza zdobyta w trakcie warsztatów i kursu języka angielskiego z tematyki pozyskiwania funduszy jest wykorzystywana przez przedstawicieli lokalnych NGO

w bieżącej pracy.

Zorganizowana w siedzibie MNK konferencja podsumowująca rezultaty projektu wyposażyła uczestników w wiedzę na temat potencjalnych źródeł finansowania w tym również projektów międzynarodowych oraz możliwości pozyskiwania partnerów do współpracy. Uczestnicy wykazali ogromne zainteresowanie „Małym Słownikiem Fundraisera” - narzędziem ułatwiającym pracę z dokumentami Komisji Europejskiej.

Doświadczenie uzyskane w trakcie rozmaitych spotkań, konferencji, wizyt studyjnych i innych eventów międzynarodowych jest i będzie wykorzystywane w kolejnych inicjatywach, pomysłach na  pozyskiwanie środków, tworzenie sieci współpracy i realizację projektów.

Projekt wzmocnił ducha inicjatywy i przedsiębiorczości wśród zaangażowanych przedstawicieli organizacji pozarządowych i pracowników Muzeum Narodowego w Krakowie. Wierzymy, że wskazując drogę do pozyskiwania funduszy (poprzez dostarczanie informacji i metod oraz podejścia do funduszy krajowych, międzynarodowych i europejskich) zmniejszyliśmy bariery w podejmowaniu inicjatyw oraz obawy w rozpoczynaniu nowych działalności w tym np. w podejmowaniu współpracy projektowej na poziomie międzynarodowym.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

Uczestnicy konferencji podsumowującej projekt wykazali duże zainteresowanie przedstawioną tematyką; usłyszeliśmy wiele pochlebnych opinii i podziękowań dotyczących „małego słownika fundraisera”, jako narzędzia ułatwiającego zrozumienie pojęć oraz pracy osobom poszukującym możliwości dofinansowania i piszącym projekt.

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

Projekt Muzeum Narodowego w Krakowie cechowało innowatorskie podejście. W Polsce pozyskiwanie funduszy często traktowane jest jako poboczny i może trochę wstydliwy proces niezbędny, niestety, do realizacji celów wyższych.

Tymczasem w wielu krajach Europy Zachodniej fundraising jest ważnym elementem budowania społeczeństwa obywatelskiego, a udział w zbiórce funduszy na godny cel jest elementem budowania więzi społecznych. Również w Polsce są˛ piękne przykłady takich inicjatyw  jak np. „Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy“, która stała się narodowym świętem solidarności z potrzebującymi.

Takiego nowoczesnego, innowacyjnego podejścia pragnęliśmy uczyć przedstawicieli instytucji kultury i organizacji pozarządowych realizując projekt „Yes, You Can!“.

Pragnęliśmy pobudzić przedsiębiorczość i wskazać jak poprawić metody zarządzania szczególnie małych organizacji pozarządowych, aby pracując na  rzecz lokalnych wspólnot mogły one oprzeć się o filantropię społeczną i społeczną odpowiedzialność biznesu, co docelowo przyczyni się do budowania postaw obywatelskich

i prospołecznych a docelowo wzmocni działania trzeciego sektora w naszym kraju.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Anna Kubaty-Kasprzyk
Data wypełnienia formularza/karty: 
02.02.2016

Learning Groups - We can do it!

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Sztuka, muzyka, kultura
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Umiejętności podstawowe
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Fundacja Wspólnota Nadziei
Więckowice, ul. Ogrodowa 17, 32-082 Bolechowice
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Dorota Wąsik, dorota.wasik@gmail.com
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Fundacji Wspólnota Nadziei to organizacja pożytku publicznego, której misją jest budowanie systemu wsparcia dla dorosłych osób z autyzmem i pokrewnymi zaburzeniami rozwojowymi oraz dla ich rodzin. Głównym elementem tego wsparcia jest Farma Życia w Więckowicach pod Krakowem – inaczej Centrum Nauki i Życia „Farma” – pierwszy w Polsce, specjalistyczny ośrodek łączący funkcje mieszkalne, terapeutyczne, edukacyjne i rekreacyjne. Farma Życia to miejsce, w którym osoby z autyzmem znajdują warunki do samorealizacji i maksymalnego usamodzielnienia, zyskują poczucie własnej wartości i dobrostanu. Miejsce bezpieczne, w którym szanowane są ich prawa.

Farma jest domem dla stałych mieszkańców, a jednocześnie zapewnia szeroki wachlarz aktywności również dla osób mieszkających poza Farmą, które w ciągu dnia dojeżdżają tu na zajęcia i warsztaty. Ośrodek prowadzi programy aktywizacji społecznej i zawodowej, realizuje projekty współpracy – lokalne i międzynarodowe. W tym kontekście, projekty partnerskie Grundtviga są ważnym elementem działań, wpisującym się w całościową wizję wsparcia, zapewnianego przez Fundację dorosłym osobom z autyzmem oraz ich rodzinom.

Na Farmie Życia działa Dzienne Centrum Aktywności, służące kilkudziesięciu osobom dojeżdżającym na Farmę. Głównym zajęciem mieszkańców i uczestników zajęć dziennych jest praca w gospodarstwie rolno–ogrodniczym o charakterze ekologicznym. Na Farmie działa też wiele pracowni: pracownia edukacyjna, pracownia plastyczna – sztuki użytkowej, pracownia ceramiczna, pracownia komputerowo-biurowa oraz pracownie ogrodnicza, stolarska i pralnicza. Niektóre zajęcia odbywają się również poza Farmą (np. staże i praktyki zawodowe w firmach w ramach aktywizacji zawodowej, czy projekty artystyczne realizowane wspólnie z instytucjami kultury – Teatr Łaźnia Nowa, Muzeum Historii Fotografii w Krakowie, MOCAK, i in.).

Ostatnio (w ramach projektu POKL) na Farmie powstało ważne, innowacyjne narzędzie edukacyjne: pierwsza platforma internetowa opracowana specjalnie dla osób z autyzmem i ich otoczenia (złożona z dwóch komplementarnych stron internetowych: www.KrainaOZA.pl oraz www.KrainaOZA.org).

Tytuł projektu: 
Learning Groups - We can do it!
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2012-1-PL1-GRU06-28037 1
Lata realizacji: 
2012 - 2014
Kraje uczestniczące: 
Polska
Węgry
Niemcy
Francja
Turcja
Cele projektu: 

Partnerstwo postawiło sobie za cel rozwijanie i wspieranie:

  • umiejętności komunikacyjnych i społecznych w grupie docelowej (osób z niepełnosprawnością, głównie intelektualną);
  • radzenia sobie z wyzwaniami (na przykład, nowymi, nieznanymi sytuacjami);
  • odkrywania i podążania za indywidualnymi talentami i zainteresowaniami, poprzez edukację nieformalną;
  • uczenia się w grupie rówieśniczej;
  • kreatywności -- prowadzącej do poczucia osiągnięcia, sprawczości;
  • zastosowania narzędzi informatycznych;
  • budowania poczucia własnej wartości, otwarcia się na nowe możliwości;
  • upominania się o swoje prawa, czynnego udziału w społeczności lokalnej (w tym, autoprezentacji);
  • wolontariatu osób z niepełnosprawnością intelektualną.

Partnerstwo sformułowało następujące cele szczegółowe:

  1. Określenie i rozwijanie metod pracy grup ("Learning Groups"), które pozwoliły by na rozwój potencjału ich członków, zwłaszcza w zakresie umiejętności komunikacji, umiejętności społecznych, oraz rozwoju osobistego osób z niepełnosprawnością intelektualną.
  2. Określenie, stworzenie i przeprowadzenie lokalnych programów działań (w kontekście instytucji).
  3. Zaangażowanie Słuchaczy na wszystkich etapach projektu.
  4. Podnoszenie świadomości społecznej -- osób z niepełnosprawnością, ich otoczenia (zwłaszcza społeczności lokalnej) na temat barier, przed jakimi stają Słuchacze, przezwyciężenia tych barier - oraz pokazanie, w pozytywny sposób, co umieją i potrafią ("WE CAN").
  5. Międzynarodowa wymiana doświadczeń, tworzenie synergii działań, identyfikacja i transfer najlepszych praktyk w dziedzinie edukacji nieformalnej.
  6. Dokumentacja i monitorowanie procesu Partnerstwa za pomocą narzędzi informatycznych ("Learning Groups' Chronicles").
  7. Zapewnienie trwałości i upowszechnienia rezultatów projektu -- promocja podczas wydarzeń otwartych, a także za pomocą wydanej broszury elektronicznej "Learning Groups: We Can Do It! Project Book from A to Z".
Obszary tematyczne: 
  • Kompetencje społeczne i obywatelskie
  • Świadomość i ekspresja kulturowa
  • Kompetencje informatyczne
Grupa docelowa słuchaczy: 

Osoby z niepełnosprawnością, przede wszystkim intelektualną. W przypadku organizacji polskiej: osoby z autyzmem.

Jakie były początki projektu: 

Projekt powstał z inicjatywy Fundacji Wspólnota Nadziei, w oparciu o doświadczenia wcześniejszych międzynarodowych projektów partnerskich, w których Fundacja uczestniczyła. Partnerów poszukiwano częściowo wśród organizacji już nam znanych (z poprzednich projektów partnerskich, a także z seminariów kontaktowych Grundtviga), o podobnej filozofii działania, mających zbliżone grupy docelowe i zakres zainteresowań.

Krótki opis przebiegu projektu: 
  • Październik 2012: Pierwsze spotkanie projektowe w Polsce (Kraków i Więckowice). Dyskusja i ustalenia dot. celów i działań projektu, „kodeksu współpracy”, zasad komunikacji i monitorowana postępów, harmonogramu. Prezentacja dobrych praktyk Farmy Życia /wizyta studyjna. Czynny udział Słuchaczy z Polski w roli gospodarzy (gośćmi byli pracownicy/koordynatorzy z instytucji partnerskich).
  • Marzec 2013: Spotkanie projektowe w Turcji, połączone z wizytą studyjną i warsztatami (terapia poprzez sztukę), udziałem w przedstawieniu teatralnym, wycieczką edukacyjną. Czynny udział Słuchaczy.
  • Czerwiec 2013: Spotkanie projektowe we Francji (duże wydarzenie woluntarystyczne i upowszechniające, wizyty studyjne, warsztaty integracyjne i „uspołeczniające”, wymiana dobrych praktyk, spotkanie koordynacyjne, udział w filmie dokumentalnym). Czynny udział Słuchaczy.
  • Wrzesień 2013: Spotkanie projektowe na Węgrzech (wydarzenie w społeczności lokalnej: tradycyjne obchody Dnia Św. Michała, wizyty studyjne, warsztaty i spotkania integracyjne, wymiana dobrych praktyk, koordynacja). Czynny udział Słuchaczy.
  • Kwiecień 2014: Spotkanie koordynacyjne w Niemczech (wizyta studyjna, wymiana dobrych praktyk, planowanie końcowej fazy projektu i pracy nad Project Book).
  • Czerwiec 2014: Końcowe spotkanie projektu w Polsce (połączone z warsztatami artystycznymi i integracyjnymi: fotografia, teatr -- oraz otwartym „piknikiem” integracyjnym na Farmie Życia; koordynacja i praca nad produktem finalnym). Czynny udział Słuchaczy.
  • Działania lokalne w Polsce przez cały czas trwania projektu: Cykl spotkań i warsztatów tematycznych w ramach lokalnych „Learning Groups” (m.in. grupa muzyczna, grupa teatralna, grupa plastyczna). Działania we współpracy z innymi instytucjami lokalnymi: m.in. z Bankiem Żywności, MOCAK-iem, Muzeum Historii Fotografii w Krakowie, Teatrem Łaźnia Nowa. Zajęcia cykliczne, średnio raz w miesiącu (bardziej lub mniej skoncentrowane, w zależności od specyfiki grupy). Czynny udział Słuchaczy.
  • Działania lokalne w Polsce przez cały czas trwania projektu: Warsztaty, spotkania i wycieczki edukacyjne (trening umiejętności społecznych) -- Kraków i okolice. Działania powtarzalne, przez cały czas trwania projektu (1-2 razy w miesiącu). Czynny udział Słuchaczy.
  • Działania upowszechniające: Prezentacje (m.in. na międzynarodowym Kongresie Autyzmu i na konferencjach branżowych w Polsce; prezentacje i spotkania z Rodzicami i ze społecznością lokalną – w ramach Dni Otwartych i pikniku na Farmie Życia a także spotkań tematycznych; profil i grupa na portalu społecznościowym Facebook; film dokumentalny z akcji wolontariatu w Bretanii; końcowa publikacja elektroniczna (pdf) pt. „WE CAN DO IT. Project Book from A to Z”.
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
70
W wyjazdach zagranicznych: 
20
Produkty
Produkty projektu: 
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Wszystkie powyższe produkty były upowszechniane i wykorzystywane po zakończeniu produktu (na konferencjach branżowych, prezentacjach dla rodziców i otoczenia osób z autyzmem, dla samych zainteresowanych). Fragmenty wykorzystano również jako jeden z przykładów dobrych praktyk włączenia i aktywizacji społecznej i zawodowej w ramach projektu portalu Kraina OZA (www.KrainaOZA.pl oraz www.KrainaOZA.org).

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Pracownicy Fundacji (terapeuci, trenerzy i asystenci wspierający osób z autyzmem), będący jednocześnie Słuchaczami projektu, nabyli wiele cennych umiejętności - poprzez obserwację działań w instytucjach partnerskich (oraz czynny udział w tych działaniach); wymianę doświadczeń pedagogicznych z kolegami i koleżankami po fachu z innych ośrodków.

Wiele z obserwacji i informacji, jakie w ten sposób pozyskali zainspirowało ich do wprowadzenia nowych elementów w codziennej pracy, a więc miało ogromne znaczenie motywacyjne.

Poprzez własną pracę i doświadczenie w projekcie pracownicy zdobyli zupełnie nową umiejętność: przygotowania osób z autyzmem do podróży zagranicznej oraz opieki i współpracy z osobami z autyzmem podczas takiej podróży. Zwracają również uwagę na fakt, że taki model pracy z osobami z autyzmem (w nowej sytuacji, w podróży, 24 godziny na dobę) pozwala lepiej poznać te osoby i ich potrzeby oraz skuteczniej pracować z nimi w przyszłości.

Kontakty z partnerami zagranicznymi zainspirowały pracowników Fundacji i zmotywowały do podnoszenia umiejętności językowych i przełamywania barier kulturowych. Dla wielu z nich było to ważne doświadczenie życiowe (pierwsza odległa podróż, pierwszy lot samolotem, pierwsze zetknięcie z inną kulturą).

Ponadto udział w działaniach projektu, zwłaszcza w mobilnościach, przyczynił się do poprawy i wzmocnienia relacji zawodowych i międzyludzkich w grupach pracowniczych, działając jak najlepszy możliwy "team building".

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Projekt miał niezwykle pozytywny i budujący wpływ na Słuchaczy, zwłaszcza dorosłe osoby z autyzmem biorące udział w międzynarodowych działaniach projektu. W sposób widoczny przyczynił się do zwiększenia ich poczucia własnej wartości i wiary w siebie - wręcz dumy z aktywnego udziału w projekcie, przełamania obaw i trudności (w wielu przypadkach była to pierwsza w życiu podróż za granicę, pierwszy lot samolotem, znalezienie się w zupełnie nowej, nieznanej sytuacji, co dla osób z autyzmem jest niezwykle trudne, stresujące, często wręcz paraliżujące).

Przełamywanie obaw, przekonanie się (w duchu projektu), że MOGĄ, POTRAFIĄ, RADZĄ SOBIE (WE CAN) wywoływało poczucie osiągnięcia, sukcesu, a także uprawomocnienia. W rezultacie obserwujemy zmiany w zachowaniu i w pewności siebie, w auto-percepcji. Uczestnicy tego typu wyjazdów wchodzą w nowe role i podejmują nowe wyzwania: uciekając od definicji „autystyka”, „osoby niepełnosprawnej” a znajdując dla siebie nową definicję: „podróżnika”, „ogrodnika”, „kucharza”, „artysty”, „żeglarza”, „aktora” itd. (to wszystko z inspiracji działań projektu, w których brali udział).

Poznawanie innych kultur było dla Słuchaczy fascynującym doświadczeniem: zwiedzali z zainteresowaniem kraje partnerskie (często realizując swoje marzenia, podążając za specjalnymi, osobistymi i zawodowymi zainteresowaniami), „przełamywali się” w kontaktach społecznych (które dla osób z autyzmem stanowią szczególna trudność), a także odważnie doświadczali lokalnej kultury i kosztowali lokalnych przysmaków (te z pozoru „banalne” czynności stanowiły dla nich wielką przygodę).

Wielu spośród Słuchaczy (osób z autyzmem) nauczyło się przed wyjazdem kilku zwrotów po angielsku (i w innych językach partnerstwa), aby móc lepiej komunikować się z partnerami zagranicznymi. Stanowiło to dla nich powód do dumy, dając poczucie osiągnięcia znacznego, osobistego sukcesu. 

Rodzice osób z autyzmem także współpracowali w realizacji projektu (będąc również jego Słuchaczami); wnieśli cenny wkład do działań lokalnych (zwłaszcza imprez okolicznościowych i integracyjnych) oraz międzynarodowych (troje rodziców wzięło udział w wyjeździe do Miszkolca w charakterze słuchaczy). Wszyscy Rodzice byli ogromnie zbudowani sukcesami podróżnymi i zwiększoną samodzielnością swoich dorosłych dzieci z autyzmem, i byli z nich dumni.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Rezultaty i produkty Projektu z pewnością będą wykorzystywane przez kadrę Fundacji Wspólnota Nadziei.

Fundacja oraz jej lokalni partnerzy już wykorzystują i/lub planują w najbliższym czasie wykorzystać rezultaty projektu. Zainspirowani przykładami dobrych praktyk zaobserwowanymi u Partnerów, wiele z nich już wprowadziliśmy, albo wprowadzimy na własnym gruncie (m.in. projekty wolontariatu lokalnego oraz szeroka współpraca z instytucjami kultury, z inspiracji działaniami partnera francuskiego; terapia poprzez sztukę z inspiracji partnera tureckiego; metody pracy w gospodarstwie ekologicznym, zwłaszcza hodowla zwierząt i domowa produkcja serów, z inspiracji partnera węgierskiego itp.) Podobne procesy obserwujemy u innych partnerów międzynarodowych (zwłaszcza partner francuski i turecki podejmują próbę transferu dobrych praktyk na dużą skalę; partnerzy węgierski i niemiecki również).

Nie tylko na poziomie instytucjonalnym, ale także na poziomie zespołu współpracowników i na poziomie osobistym -- dla każdego uczestnika indywidualnie, czy to Słuchacza, czy pracownika -- udział w projekcie był wzbogacający (pod względem intelektualnym, społecznym, zawodowym, itd.), co już teraz procentuje i będzie nadal procentować w codziennej pracy.

Dobre praktyki wypracowane lub tylko prezentowane podczas projektu zostały szeroko opisane w końcowym produkcie „Learning Groups: WE CAN DO IT. Project Book from A to Z”, a także pokazane w filmie dokumentalnym nakręconym podczas spotkania projektowego w Bretanii, we Francji („Learning Group: WE CAN”). Są to bardzo bogate materiały, które staramy się jak najszerzej udostępniać (wewnątrz naszej organizacji, w naszej sieci partnerów lokalnych, w kontekście regionalnym, krajowym i międzynarodowym, również za pomocą internetu, w tym bazy danych EST) -- mamy nadzieję, że z rezultatów tych skorzystają nie tylko partnerzy projektu, ale wiele innych osób i instytucji; wierzymy, że materiały te będą dla nich przydatne i inspirujące.

Przede wszystkim jednak mamy głębokie przekonanie, że -- najbardziej istotny – „miękki” rezultat produktu, czyli zbudowanie u Słuchaczy poczucia własnej wartości, wiary w siebie i w swoje możliwości, dumy z własnych osiągnięć, a także auto-motywacji, będzie procentował jeszcze bardzo długo. Wykorzystanie tych rezultatów jest już widoczne dla osób z otoczenia Słuchaczy (terapeutów, Rodziców itd.) Dla wielu Słuchaczy, zwłaszcza osób z autyzmem, a także pracowników organizacji pozarządowej, jaką jest Fundacja, uczestnictwo w projekcie Grundtvig stanowiło wielką życiową przygodę i ważny etap rozwoju osobistego i zawodowego.

Rezultaty projektu wskazują też kierunki dalszej pracy, zarówno dla Fundacji, jak dla szerszego Partnerstwa (formalnych partnerów międzynarodowych i nieformalnej sieci partnerów lokalnych) -- wskazują na potrzebę dalszej pracy nad zwiększaniem samodzielności i otwieraniem świata możliwości przed osobami z autyzmem i niepełnosprawnością intelektualną.

Bardzo ważnym elementem tej pracy jest wspieranie i przygotowywanie tego świata -- całego „otoczenia” -- na kontakt i współpracę z osobami z niepełnosprawnością -- i w tym aspekcie wypracowane w projekcie rezultaty i materiały mogą być bardzo pomocne.  To wspieranie i przygotowywanie jest konieczne, aby stworzyć bardziej przyjazną, otwartą i włączającą społeczność, którą osoby z niepełnosprawnością intelektualną pragną współtworzyć i wzbogacać jako jej pełnoprawni członkowie.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

Ucieszyłem się na wiadomość o wyjeździe do Turcji. Myślałem o kolegach i znajomych, którzy przyjadą na spotkanie z innych krajów. Do Turcji leciałem samolotem. W Ankarze stolicy Turcji zwiedzaliśmy muzeum Atatürka  oraz świątynię HATTUSA. Przeszedłem  przez dwie historyczne bramy: Królewską i Lwa. Poznałem miłych ludzi. Pierwszy raz w życiu spotkałem się z kulturą Wschodu. Dobrze wspominam pobyt Turcji oglądając zdjęcia i pamiątki tj. koszulkę z napisem Ankara oraz kamienne figurki. [Słuchacz – osoba z autyzmem].

Propozycja udziału w projekcie i wyjeździe na Węgry mile mnie zaskoczyła. Zaskoczyła, ponieważ ja od 30-tu lat bardzo rzadko miałam okazję przebywać poza domem bez mojego autystycznego syna, który wymaga nieustannej uwagi i interwencji manualnej. Oczywiście perspektywa uwolnienia się od tej „smyczy” na kilka dni wydała mi się bardzo ekscytująca. Pobyt na Węgrzech stał się dla mnie przygodą, do której stale wracam we wspomnieniach. […]Po raz pierwszy również znalazłam się na międzynarodowej konferencji na tak wielką skalę. […] Najciekawszy dla mnie był pobyt na farmie w Miszkolcu, którą zwiedzaliśmy w kolejnych dniach. Mieszkają tam osoby dorosłe z upośledzeniem umysłowym, autyzmem i innymi poważnymi problemami. Zwróciłam uwagę na miłą, domową atmosferę. […]Zaimponowała mi działalność gospodarcza prowadzona na terenie farmy. Produkowane tam kozie sery są sprzedawane w mieście! [Słuchacz – rodzic osoby z autyzmem].

Kuchnia to moje ulubione miejsce w domu, jego „serce”. Kuchnia w znaczeniu dosłownym, ale także metaforycznym: to miejsce, gdzie wytwarza się coś z określonych składników, według własnych niepowtarzalnych przepisów, stwarzając jedyny w swoim rodzaju rezultat. Partnerzy w tym projekcie zaprosili siebie nawzajem do swoich „kuchni” – i podzielili się swoimi „sekretami”, pokazali od kuchni, jak się u nich różne rzeczy robi. Również w tym dosłownym sensie zwiedzaliśmy kuchnie: supernowoczesną Cuisine Centrale organizacji Les Papillons Blancs de Finisterre, w której urządzenia, maszyny i sposoby pracy dostosowane są do potrzeb komunikacyjnych osób z niepełnosprawnością intelektualną. Naszym przewodnikiem i gospodarzem był jeden z pracowników, Patrick. Na Farmie Barathegyi w Miszkolcu, prowadzonej przez osoby z autyzmem, zobaczyliśmy prowadzoną na małą skalę produkcję ekologicznych kozich serów. Każdy z tych „przepisów” był zupełnie inny, ale oba zrobiły na nas ogromne wrażenie i dały inspirację do naśladowania. [pracownik Fundacji].

Osobiście dla mnie, wyjazd był bardzo ważny poznawczo, owocny w spotkania/interakcje zarówno z osobami niepełnosprawnymi jak i profesjonalistami oraz rodzicami, pełen doznań związanych z poznawaniem innej bogatej i ciekawej kultury. […] Zapoznaliśmy się z przykładami dobrych praktyk w doskonałych węgierskich ośrodkach, mogących być wzorem i inspiracją dla analogicznych miejsc w Polsce. Wiele zaobserwowanych rozwiązań można, jak sądzę w dość prosty i „bezkosztowy” sposób przenieść w polskie realia. Taki właśnie transfer dobrych praktyk, poznawanie innych ludzi, wspólne przebywanie z osobami niepełnosprawnymi, podróżowanie, zwiedzanie, uczestniczenie w obradach kongresu i zajęciach w węgierskich placówkach i ośrodkach, udział w wycieczkach i posiłkach tworzy więzi, kształtuje empatię, zrozumienie, tolerancję jest ważnym elementem integracyjnym, ma niezaprzeczalny aspekt poznawczy, wpływa na emocjonalne - życzliwe zaangażowanie. Myślę że takie są również zamierzone cele projektu. Cały wyjazd był dla mnie doświadczeniem wszechstronnie rozwijającym także w czysto ludzkim sensie tego słowa, Bycie razem wymaga uwagi, cierpliwości, empatii, zrozumienia - które to ze względu na pośpiech, wymóg efektywności, funkcjonalnej wydajności i nieustającego pragmatyzmu działań - przychodzą mi z coraz większą trudnością. [pracownik Fundacji].

Kiedy wspominam ten nasz wyjazd do Francji, jedna myśl szczególnie mi się nasuwa. Ta podróż była trudna a zarazem ekscytująca. Jedni z nas pierwszy raz lecieli samolotem a oprócz tego mieli opiekować się osobami z autyzmem. Wyprawa do Bretanii była wyzwaniem pełnym nowych doświadczeń i pięknie spędzonego czasu. Jednak my jako ekipa spisaliśmy się znakomicie. Od samego początku było wiadomo, że możemy na siebie liczyć w trudnych chwilach. Wsparcie było zawsze! Jako grupa opiekunów zjednoczyliśmy się. Udzieliło się to również naszym podopiecznym, którzy sami z własnej inicjatywy pomagali sobie nawzajem. To był piękny czas.

Jestem pewna że esencją naszego wyjazdu była nauka wzajemnej współpracy w grupie. Trwa to nadal na naszych wspólnych dyżurach. [pracownik Fundacji].

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

--

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Dorota Wąsik
Data wypełnienia formularza/karty: 
01.03.2015

Inter@cting

Tematyka działań: 
Edukacja fizyczna i sport
Edukacja międzykulturowa
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Języki obce
Sztuka, muzyka, kultura
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 

Stowarzyszenie Akademia Plus 50
ul. Upalna 24 lok.11
15-668 Białystok

Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 

Anna Skorko
519 153 194
anna.skorko@plus50.org.pl

Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Obszar naszego działania znajduje się w wielokulturowym i  wielonarodowościowym regionie Polski - Podlasiu, więc nasza działalność opiera się między innym na promowaniu kultur regionu, tolerancji, profesjonalnej i amatorskiej kreatywności, promowaniu  zdrowego stylu życia, turystyki, aktywowaniu starszych osób przez stymulowanie ich intelektualnego i fizycznego doskonalenia itp.

Cele te realizujemy poprzez różnorodne formy działania: wykłady i warsztaty  prowadzone przez specjalistów jak też przez samych słuchaczy, kursy językowe- język angielski, kursy komputerowe, zajęcia ruchowe (pilates, gimnastyka chińska qui gong, aqua aerobik, nauka pływania, kinezjologia), wycieczki i turystyka piesza po regionie Podlasia, wydarzenia kulturalne – koncerty, wyjazdy do teatrów w innych centrach kulturalnych i inne. Na zajęcia zapraszamy wszystkich seniorów z Białegostoku. Nasze działania są w większości oparte na idei wolontariatu prowadzących lub przy minimalnej odpłatności na pokrycie niezbędnych kosztów.

Tytuł projektu: 
Inter@cting
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2012-1-DE2-GRU06-11425 2
Lata realizacji: 
2012 - 2014
Kraje uczestniczące: 
Niemcy, Polska, Turcja
Cele projektu: 

Głównymi ideami  i działaniami  projektu były:

  • stworzenie indywidualnych - interpersonalnych,  rzeczywistych sytuacji uczenia się / nauczania poprzez łącza wideo, forum i inne media społeczne w celu przygotowania  i przetwarzania  informacji  na rzecz współpracy w ramach projektu.
  • wspieranie tych  działań w elastycznych ramach pedagogicznych i wyposażenie wszystkich podmiotów biorących udział w projekcie w  wiedzę i umiejętności niezbędne do osiągnięcia zarówno własnych celów jak i celów  partnerstwa czyli: naukę języków obcych, społeczne kompetencje międzykulturowe, w tym zdolność do pracy w ramach  nieznanej dynamiki grupy w wielokulturowym zespole,  kompetencje cyfrowe i techniczne, kompetencje kreatywne, estetyczne i dramaturgiczne oraz zdolność do łączenia abstrakcji, działań i technologii a  wszystko to po to ,by przekuć te nowo zdobyte  umiejętności dla dobra wspólnego ideału europejskiego i rozwoju osobistego uczestników.
  • pomoc wszystkim uczestnikom projektu w  komunikacji w Europie by mogli opowiedzieć swoich kulturach, w najszerszym znaczeniu "jak robimy rzeczy, co jest dla nas ważne, cenione przez nasze społeczeństwo".
  • rozwijanie zdolności uczestników w udostępnionym im  twórczym przedsięwzięciu, które wymagało, od nich  badania  i rozwijania swoich  umiejętności międzykulturowych i komunikacyjnych.
Obszary tematyczne: 

Edukacja międzykulturowa, nowe technologie, nauka i uczenie się języków obcych, media i komunikacja, uczenie się o krajach europejskich, opracowywanie kursów szkoleniowych, strategie dla społeczności uczących się

Grupa docelowa słuchaczy: 

Nauczyciele - edukatorzy osób dorosłych, dorośli słuchacze, nauczyciele języków, edukatorzy/mediatorzy/osoby wspomagające naukę w grupie, uczestnicy stowarzyszenia Akademii plus 50 i innych organizacji pozarządowych z Białegostoku – OWOP i UTW oraz osoby niezrzeszone.

10 osobowa podstawowa dla projektu grupa , czyli osoby biorące udział w rozmowach poprzez Skype składała się z osób po 55 roku życia, o różnym poziomie umiejętności języka angielskiego jak i znajomości internetowych komunikatorów. Wszyscy uczestnicy zostali przeszkoleni w zakresie obsługi Skype. Osoby, które nie czuły się zbyt pewnie językowo rozmawiały z przyjaciółmi z Niemiec i Turcji we dwie, nieraz uzbrojone w słowniki. Fakt, że z góry wiedziały o czym będą rozmawiać bardzo ułatwiał im zadanie. Po każdym połączeniu zapisywano w specjalnie na ten cel zakupionych eleganckich kalendarzach, bardzo ładnym długopisem swoje uwagi na temat rozmowy, ale też na temat jakości połączenia. Wszystkie te notatki były zbierane, tłumaczone na język angielski  i posłużyły później do opracowania scenariusza filmu „Lost and found”.

Jakie były początki projektu: 

Pomysł projektu powstał jeszcze podczas realizacji projektu TransActing, w którym przedstawicielka stowarzyszenia Akademia plus 50 pełniła funkcję osoby kontaktowej. Projekt ten był realizowany z 5 krajami i 7 organizacjami: Niemcy ( główny koordynator ), Włochy – dwie organizacje, Norwegia, Polska i Turcja. Wszyscy poznaliśmy się w Bardonecchii we Włoszech podczas seminarium kontaktowego. Projekt TransActing był owocem tego spotkania. Wszyscy bardzo dobrze się rozumieliśmy  i doskonale nam się razem pracowało a ponieważ Niemcy, Włochy  Norwegię i Turcję  reprezentowały szkoły, w których uczono m.in. języka angielskiego stało się jasne, że zechcieliśmy zrealizować projekt, który zakładał naukę języka w niekonwencjonalny sposób. Szczegóły zostały uzgodnione podczas wizyty przedstawicieli Akademii plus 50 i szkoły językowej El Lingue nel mondo z Belluno we Włoszech w grudniu 2011 roku w Hanowerze.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Hanower 19-21.10.2012: w spotkaniu wzięło udział 2 słuchaczy i koordynator. Ustalenia:

Chris Ostermann utworzy folder współdzielony "shared  folder coordinators" w ramach Google Docs, w którym  każdy będzie zamieszczał pliki, które są ważne dla wszystkich koordynatorów.Ustalono, że spotkania uczestników projektu na Skype mogą także  odbywać się w parach, aby ułatwić zadanie uczestnikom o  niższym  poziomie znajomości angielskiego. Partnerzy na Skype powinni być partnerami przez dłuższy czas.

Szkolenie / Skype TIK mają kluczowe znaczenie i będą organizowane lokalnie  przez każdego partnera.

Kojarzenie partnerów na Skype będzie się odbywać  wg. następujących kryteriów:

• poziom języka • wiek • introwertyk / ekstrawertyk • / Lider /naśladowca• zajęcia w czasie wolnym • preferencji płci •

Ustalono, że 22 listopada podczas konferencji koordynatorów na Skype.

Potem utworzymy tabelę z profilami w folderze udostępnionym dla wszystkich

Edremit 13-17.03. 2013 w spotkaniu wzięło udział 2 słuchaczy i koordynator. Ustalenia i uwagi:

Niewiele tureckich uczniów jest w kontakcie na Skype.

Postanowiliśmy otworzyć pulę kontaktów Skype. Uwzględnimy również Turków uczących się języka niemieckiego.

Pula adresów i kontaktów na Skype zostanie opublikowana dla wszystkich uczących się osób, które mają  e-mail.

Dodatkowo wprowadzimy czas otwarcia rozmów na  Skype we czwartek wieczorem od godziny dziewiętnastej do dwudziestej pierwszej, będzie to pora kiedy każdy może się spotkać z każdym.

Powinniśmy pomóc naszym uczniom wysyłać wnioski kontaktowe na Skype, ponieważ są one niezbędne, aby zobaczyć, kto jest online.

W ciągu ostatnich konferencji Skype, zaproponowaliśmy pewne działania, ale w rzeczywistości uczniowie rozmawiali i będą rozmawiać o tym, o czym chcą .

Niektórzy słuchacze z  Hanoweru  nie chcą  dzielić się wszystkim o czym  mówili . Polscy słuchacze mają przekazać i opublikować   dokumenty o swoich doświadczeniach na google.docs by partnerzy  mogli na nich pracować (porównanie niemieckiego /polskiego ślubu i  różnic międzykulturowych między Niemcami i Polską).

Wszyscy uczestnicy rozmów na Skype dzielą się swoimi doświadczeniami w dokumencie  "on-line "jako elementami  układanki fabuły przyszłego filmu”.

Hanower 2-6.10.2013  w spotkaniu wzięło udział 5 uczestników i koordynator. Ustalenia i uwagi:

Proces znajdowania nowych ludzi do rozmów na Skype jest w toku.

Aktorzy mogą ćwiczyć na Skype w dowolnym momencie.

Rozpoczynamy pracę nad scenami do kręcenia w Białymstoku natychmiast po wizycie w Edremicie. Musimy się skupić nad rozwinięciem postaci.

Zadania do czatowania i kontaktów na Skype mają być skoncentrowane na scenariuszu do filmu np. "Opowiedz  mi o ślubie i weselu (twoim, przyjaciół) czy coś, co poszło nie tak, jakaś  wspaniała niespodzianka, nieoczekiwany gość ... "

Postaramy się nawiązać kontakt z Muge z innej szkoły AKD i zaprosić ich do udziału w połączeniach na Skype.

W celu pracy z aktorami tureckimi i pisania skryptu musimy przełączyć się na połączenia Skype we wtorki i czwartki w celu nawiązania kontaktu z uczniami Behceta (osoby kontaktowej z Edremitu)

W Hanowerze kontynuowane było kręcenie filmu - scen dotyczących panny młodej, jej siostry i matki oraz narzeczonego i pewnej zaginionej walizki.... z udziałem polskich i niemieckich uczestników projektu.(Pierwsze sceny filmu kręcono  w czerwcu 2013 podczas wizyty partnerów w Białymstoku)

Edremit 26-30.03.2014 w spotkaniu wzięły udział 2 osoby. Ustalenia i uwagi:

W Edremicie kręcone były sceny z udziałem tureckich uczestników projektu - filmowych rodziców, brata i siostry narzeczonego rolę babci wcieliła się uczestniczka z Niemiec. Poza tym ustalono przebieg ostatniej wizyty projektowej w Białymstoku zwłaszcza pod kątem nakręcenia scen w urzędzie stanu Cywilnego. Omówiliśmy również dotychczasowe osiągnięcia i niedostatki jak również kwestie formalne np. dotyczące wypełniania końcowego sprawozdania.

Wszyscy uczestnicy projektu brali udział w działaniach w podczas wizyt partnerów w Białymstoku w czerwcu 2013 i na zakończenie projektu w czerwcu 2014r roku. Uczestniczyli aktywnie nie tylko w ich przygotowaniach (organizowanie Pikniku, pomoc w odebraniu i odwiezieniu gości na dworzec) ale również w kręceniu scen do filmu, opiekę i organizowanie czasu wolnego przyjaciołom z Turcji i Niemiec.

 

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
84
W wyjazdach zagranicznych: 
10
Produkty
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Wykorzystaliśmy Netykietę i Skypolog na kursach komputerowych oraz na lekcjach języka angielskiego.

Poprzez stronę Akademii plus 50 na Facebooku oraz na 2 piknikach Akademii plus 50 pokazywaliśmy fragmenty nakręconego filmu „Lost and found” a cały film można było zobaczyć na Facebooku Inter@ctingu i Akademii plus 50.

Zrealizowane 4 filmy obrazujące kolejne etapy Projektu  zostały pokazane w Podlaskiej TV Publicznej oraz na stronie Facebooka i Inter@cting, w dodatku lokalnym Gazety Wyborczej ukazał się artykuł o projekcie jak również wzmianki o nim w 2 innych artykułach.

Strona internetowa projektu będzie aktywna przez 2 lata po jego zakończeniu.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Ponieważ główny koordynator projektu Mic Hale jest rodowitym Anglikiem możliwość kontaktu z nim była i jest świetną okazją do poprawy wymowy i poszerzenia słownictwa. Fakt, że wszystkie bezpośrednie kontakty jak i korespondencja projektowa odbywały się w tym języku, też jest nie do przecenienia.

Swobodniej poruszamy się po komunikatorach, nauczyliśmy się obsługi Vimeo.

W związku z tym, że uczestnicy projektu z Hanoweru reprezentowali różne grupy wiekowe i etniczne mogliśmy podpatrzeć jak z sukcesem prowadzić zajęcia projektowe w tak zróżnicowanej grupie, w Białymstoku , w Akademii plus 50 nie mieliśmy takich doświadczeń pedagogicznych.

Nauczyliśmy się w praktyce korzystać z Google docs w działaniach nie tylko projektowych oraz systematyczności jak również archiwizacji działań projektowych.

Ponieważ działania projektowe były skoncentrowane na nakręcenie filmu, kulturę krajów - partnerów poznawaliśmy niejako przy okazji np. pisania scenariusza do filmu jak i podczas wizyt u partnerów, nie była ona głównym motywem pracy projektowej.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Uczestnicy projektu są przykładem dla innych seniorów, że wszystkiego można się nauczyć bez względu na wiek. Są bardziej otwarci na nowe działania naszego stowarzyszenia – pracują jako wolontariusze przy realizacji innych projektów (ostatnio był to duży projekt Centrum seniora – senior w centrum), wzrosła  ich umiejętność praktycznego posługiwania się językiem angielskim w związku z koniecznością używania go podczas rozmów na Skypie, podczas wyjazdów i wizyt partnerskich.

Mają teraz większą motywację do nauki języka angielskiego oraz nakłaniają inne osoby starsze, zgłaszające się do stowarzyszenia  Akademia plus 50 do aktywnego uczestnictwa w naszych działaniach. Wszyscy uczestnicy projektu nauczyli się obsługi komunikatorów internetowych oraz radzenia sobie z drobnymi usterkami. Wzrósł ich poziom tolerancji dla Innych, ich kultury i sposobu na życie. Obserwujemy wzrost motywacji do pogłębienia wiedzy o praktycznym korzystaniu z komputera w codziennym życiu .

 Ponieważ panie i panowie z Akademii plus 50 wystąpili w filmie "Lost and found"- finalnym "produkcie" Projektu Inter@cting a role zagrali po angielsku wykazując dużą odwagę - wzrosła ich pewność siebie co do poziomu ich języka angielskiego oraz umiejętności aktorskich jak i poczucie, że nie ma dla nich rzeczy niemożliwych.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Szkolenia językowe i zachęcanie osób starszych do korzystania z technologii ICT w życiu codziennym i we wspólnych działaniach twórczych uczyniło naszą pracę bardziej ekonomiczną i bardziej dostosowaną do potrzeb użytkowników.

Okres projektowy był okresem wytężonej pracy w naszym Stowarzyszeniu i wpłynęło to znaczącą na  zwiększenie liczby osób działających na rzecz Akademii plus 50 woluntarystycznie, co – jako, że nie mamy zatrudnionego na stałe personelu - przełożyło się na zwiększenie efektywności naszej pracy przy okazji innych działań.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

Moje wrażenia:

1 Rozmowy na skypie:

    sympatyczna wymiana informacji o sobie wzajemnie. Czasami bardziej "zasadnicze" rozmowy o obyczajach narodowych. Czas trwania tych spotkań można by trochę skrócić odgórnie, bo po godzinie „sprężania się" do mówienia i myślenia po angielsku, głowa trochę "wysiada"

2  Wizyta grupy niemieckiej w Białymstoku:

    mogę się wypowiadać tylko na temat pikniku, bo tylko w nim brałam udział. Bardzo miła impreza. Na początek nagrywanie scenek do filmu - zabawne doświadczenie. Uczy, że cierpliwość jest niezbędna do takiej działalności. Podziwiam filmowców. Szkoda, że do tej pory nie udało mi się obejrzeć efektu tej pracy.

Część oficjalna bardzo budująca. Przemówienia Twoje i Joli krótkie i do rzeczy. Najbardziej mnie jednak zaskoczyły dedykacje do prezentów od zaprzyjaźnionych organizacji. Takie rzetelnie przygotowane i przemyślane.

Naszych popisów nie będę komentować, choć ogólnie uważam je za udane (reakcja publiczności pozwala mi tak sądzić.

Najprzyjemniejsza część jednak to wspólne tańce i śpiewy.

Takie działania najbardziej zbliżają nas i gości.

Dają poczucie współtworzenia atmosfery spotkania, a to daje dodatkową satysfakcję i radość.

Marta

 

Dear Ania and Chris;

Our stay in a very nice family hotel in Hannover passed really fast, too fast. It was the only worry we had. The schedule was very interesting and varied, all details and the atmosphere -excellent.

 

The supper at the bus stop prepared by Sabine let us come to life after a long journey from Bialystok to Hannover. And the last person we saw running with our train leaving Hannover with " bye,bye" - was also the same Sabine:):):)

I still remember music, dances and songs by Mic and all of us, Gianna`s workshop so helpful for the future film stars  and your great hospitality.

Really impressed us Kargah, old people`s home and FZH Linden where we could meet a lot of interesting friends.

Finally the most exciting- shooting a film. The actors and Chris` staff did their best like hell so the film by Mic and Chris / they both seem to be professionals/ -must be good!

Dear friends, my best wishes for all of you. I hope to see you in Bialystok next year.

Greetings! Krysia.

 

Spotkanie z gośćmi z Niemiec było bardzo fajne. Są to bardzo mili ludzie. Wycieczka do Bielska, Grabarki i zakątka ziołowego dobra, nawet pogoda nam sprzyjała, gdy zwiedzaliśmy to deszcz nie padał. Tańce w parku oraz warsztaty teatralne - super.  Wszyscy bawili się świetnie. Piknik w Nadawkach wspaniały, dużo atrakcji, jadło wyśmienite i wszyscy bawili się fantastycznie. Kręcenie filmu to nowe doświadczenie i nowa przygoda. To prawda że człowiek uczy się całe życie. Uważam, że spotkanie było bardzo udane i myślę że goście byli również zadowoleni. Pozdrawiam Henryka.

 

5 czerwca 2014

„Rano spotkanie na Świętojańskiej  i nauka tekstu oraz próby scenek do części filmu, która ma być kręcona na pikniku w Nadawkach. Wyjazd do Nadawek. Oficjalne rozpoczęcie pikniku z okazji 5-lecia Akademii plus 50 i dzielenie urodzinowego tortu, występy zespołów tanecznych. Zostawiamy gości i idziemy nakręcać scenki do filmu. Nie przypuszczałam, że będziemy powtarzać je wielokrotnie. Było przy tym trochę stresu ale i zabawy. Wreszcie koniec. Wracamy do gości i zaczynają się tańce, śpiewy przy akompaniamencie gitary, rozmowy. Jest  fantastycznie. Czas szybko płynie i niestety musimy wracać.” (Grażyna)

6 czerwca 2014

„Rano z kilkuosobową grupą gości jedziemy do Supraśla. Na miejscu udajemy się na mały spacer nadrzecznymi bulwarami. Podziwiamy piękne widoki i cieszymy się słońcem. Następnie idziemy do Muzeum sztuki drukarskiej i papiernictwa. Na miejscu zwiedzamy muzeum. Kto ma ochotę może zrobić papier i wydrukować zabytkową maszyną przygotowany wcześniej tekst.. Wszystkim te warsztaty przypadają do gustu. Potem wracamy do Białegostoku

Po południu wyjeżdżamy do Rytowiska. Tu mamy warsztaty z lepienia pierogów, tańce, śpiewy, przejażdżkę bryczkami po lesie i ognisko. Szkoda, że projekt dobiega końca.

Udział w projekcie pozwolił mi na doskonalenie języka angielskiego, zdobycie nowych doświadczeń, zapoznanie się z kulturą innych krajów  i poznanie wielu wspaniałych ludzi.” ( Ela)

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

Ponieważ  nasi włoscy koledzy z El Lingue nel Mondo w Belluno z poprzedniego LLP "Trans-Acting" ostatecznie nie otrzymali dofinansowania po okresie niepewności i oczekiwaniu na liście rezerwowej było ciosem dla naszych planów, pozbawiając nas doświadczonego, zaangażowanego i bardzo kompetentnego partnera do pracy, w bardzo według oceniających aplikację, ambitnym przedsięwzięciu. To również utrudniło nasz program wizyt i harmonogram produkcji filmu. W związku z powyższym oraz odejściem  z AKD w Edremicie naszej osoby kontaktowej, z którą budowaliśmy partnerstwo i planowaliśmy pracę, zmuszeni byliśmy zracjonalizować plan pracy projektowej przy  jednoczesnym zachowaniu podstawowych zadań: nauki języka i międzykulturowego uczenia się poprzez nowe media; wspólne kręcenie filmu z udziałem wszystkich partnerów; oraz wspieranie twórczego podejścia do nauki języka poprzez poznawanie innych kultur.

Główny produkt Projektu - film "Lost and found" mógłby być wykorzystany jako źródło informacji o Polsce, Niemczech i Turcji widzianych oczyma tzw. "zwykłych ludzi" oraz jako przykład nowatorskiego podejścia do nauczania języka obcego poprzez aktywny udział w tworzeniu dzieła przez wszystkich uczestników Projektu występujących w różnych , na pozór niezbieżnych rolach - nauczyciela i uczącego się w jednym, albowiem wszyscy się w tym Projekcie dużo nauczyli od siebie nawzajem.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Anna Skorko
Data wypełnienia formularza/karty: 
30.01.2015

Web 5.0

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Dane beneficjenta
Organizacja realizująca warsztat: 
Ad Infinitum
ul. Sobieskiego 27, 40-082 Katowice
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Kinga Wesołowska (e-mail: adinfinitum@wp.pl)
Krótki opis profilu działalności organizacji realizującej warsztat: 

Głównym celem działalności Fundacji "Ad Infinitum" jest wspieranie i inspirowanie działań zmierzających do rozwoju gospodarki i przedsiębiorczości oraz zasobów ludzkich poprzez m.in. kształcenie ustawiczne dorosłych, upowszechnianie kształcenia ustawicznego, wyrównywanie szans edukacyjnych, przełamywanie barier i uświadamiania w zakresie pomocy na rzecz osób niepełnosprawnych i upośledzonych, rozwoju wychowania i edukacji. W swojej dotychczasowej działalności Fundacja skupiała się głównie na szeroko rozumianej edukacji osób dorosłych poprzez warsztaty, szkolenia, nieformalnej akcje charytatywne, konferencje, kongresy i seminaria. Organizowano spotkania ukierunkowane na wymianę doświadczeń pracowników instytucji, które pracują dla przeciwdziałania wykluczenia społecznego, dyskryminacji i integracji europejskiej. 

Tytuł warsztatu: 
Web 5.0
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2012-1-PL1-GRU13-28522
Data realizacji warsztatu: 
01.07.2013 - 05.07.2013
Partnerzy zagraniczni
Liczba uczestników z zagranicy, którzy wzięli udział w warsztacie: 
11
Liczba uczestników z Polski, którzy wzięli udział w warsztacie: 
0
Cele warsztatu: 

Głównymi celami Warsztatu było:

  • rozwijanie umiejętności interpersonalnych
  • rozwijanie umiejętności ICT
  • rozwijanie umiejętności komunikacyjnych
Obszary tematyczne: 

Tematem warsztatów WEB 5.0+ było rozwijanie umiejętności interpersonalnych poprzez działające w Internecie sieci społecznościowe. Realizując projekt rozwiązano dwa istotne problemy dotyczące tej grupy wiekowej tj. otwartości komunikacyjnej oraz niechęci do korzystania z Internetu jako narzędzia komunikacji. Udział w naszych warsztatach umożliwił poznanie dostępnych w sieci aplikacji komunikacyjnych oraz rozwinięcie umiejętności miękkich związanych z komunikowaniem się i motywacją.

Kraj uczestników: 
Bułgaria
Finlandia
Hiszpania
Irlandia
Niemcy
Węgry
Włochy
Łotwa
Liczba uczestników: 
1
1
1
1
1
1
3
2
Rekrutacja uczestników i przygotowanie warsztatu: 

Większość osób trafiła do nas za pośrednictwem katalogu warsztatów. Ze swojej strony rozesłaliśmy informacje˛ o naszym projekcie do zaprzyjaźnionych organizacji z prośbą o udostępnianie jej dalej. Stworzyliśmy stronę informacyjną o projekcie, której adres linkowaliśmy do innych organizacji. Deklaracje chęci wzięcia udziału w projekcie spływały do nas tradycyjną pocztą, chociaż większość potencjalnych uczestników kontaktowała się z nami przy pomocy wiadomości e-mail (głównie za pośrednictwem skrzynek e-mailowych członków rodziny, bądź przyjaciół).

Grupa docelowa uczestników: 

Projekt skierowany był do seniorów w wieku 50+, ze znajomością języka angielskiego.

Opis przebiegu
Krótki opis przebiegu warsztatu: 

Dzień przyjazdu (30.06.2013)

Spotkanie uczestników z organizatorami.

Dzień I (01.07.2013)

  1. Powitanie uczestników, prezentacja fundacji i zakresu jej działań, tematyki projektu, trenerów oraz uczestników. Uczestnicy poznali powiązanie tytułu projektu z nieznanym, bądź nie do końca zrozumiałym pojęciem Web 2.0. Prowadzący jeszcze raz przypomnieli cele projektu oraz zaprezentowali zebrane z formularzy zgłoszeniowych oczekiwania uczestników.
  2. Lodołamacze - gry integracyjne. Gry miały na celu ocieplenie atmosfery, pomoc w zapamiętaniu imion uczestników oraz krajów pochodzenia - prezentacja przy mapie.
  3. Krótki film video o korzystaniu z Internetu w Polsce (sonda uliczna): http://www.youtube.com/watch?v=MkY6_lrh-u8. Film był w języku polskim, ale okazał się zrozumiały dla wszystkich, gdyż głównym słowem pojawiającym się w nim było słowo "nie", które zostało przed projekcją wyjaśnione.
  4. Umiejętności komunikacyjne: World caffee - dyskusja w grupach na tematy:
  • Czy osoby w wieku 50+ są za stare, żeby korzystać z Internetu?
  • Dlaczego osoby w wieku 50+ potrzebują dostępu do Internetu?
  • Dlaczego osoby 50+ nie korzystają z Internetu?
  1. Aplikacje Google - jak możemy ich używać do komunikowania się i dla tworzenia własnego stylu życia - podstawowe narzędzia: wyszukiwarka, poczta gmail, tłumacz.
  2. Ewaluacja dnia - krótkie podsumowanie i wypełnienie ankiety.
  3. Międzynarodowy wieczór - dekorowanie stołów, prezentacja poszczególnych krajów przez przedstawicieli, degustacja produktów spożywczych, prezentacja muzyki.

Dzień II (02.07.2013)

  1. Energizers.
  2. Rozwijanie umiejętności komunikacyjnych (poszukiwanie informacji i dzielenie się informacją).
  3. Google+ - sposób na bycie społecznie aktywnym - jak zorganizować "kręgi", w jaki sposób się komunikować z innymi użytkownikami.
  4. Kalendarz Google - uczestnicy nabyli umiejętność wzajemnego zapraszania się na wydarzenia oraz otrzymywania powiadomień na telefon komórkowy.
  5. Podglądanie świata poprzez mapy Google - wyznaczanie tras, wirtualne podróże za pomocą google street, planowanie trasy do siedziby Google w Krakowie.
  6. Ewaluacja dnia.

Dzień III (03.07.2013)

  1. Wizyta w krakowskim oddziale firmy Google. Dowiedzieliśmy jak wygląda praca osób, które ogromny wysiłek wkładają w to, żeby nam ułatwić życie, nie tylko w wirtualnym świecie. Pani, która była naszym opiekunem, opowiedziała nam tez o projektach, które firma kieruje do osób 50+, a także o tym jak wspiera działalność przedsiębiorców.
  2. Poznawanie polskiej kultury w jednym z najpiękniejszych miast w Polsce, zbieranie materiałów do kolejnych aktywności podczas warsztatów: zdjęcia, video, zwiedzanie najbardziej charakterystycznych miejsc, poznawanie historii miasta i związanych z nimi legend.
  3. Ewaluacja dnia.

Dzień IV (04.07.2013)

  1. Energizers.
  2. Rozwijanie umiejętności komunikacyjnych: komunikacja werbalna i pozawerbalna - opowiadanie sobie nawzajem przeżyć z wizyty w Google i w Krakowie.
  3. Picasa - praca ze zdjęciami zrobionymi w Krakowie: szybka korekta, umieszczanie zdjęć w sieci i udostępnianie wybranym użytkownikom.
  4. Facebook - poszukiwanie starych i nowych znajomych (prezentacja możliwości fb, nikt z uczestników nie zdecydował się na założenie profilu na tym portalu, gdyż uznali, że nie wzbudza ich zaufania).
  5. Korzystanie ze Skypa - wszyscy uczestnicy utworzyli konta, nauczyli się poszukiwać znajomych i zapraszać ich do listy kontaktów, video rozmowy i konferencje, wysyłanie wiadomości tekstowych (chat) oraz wyrażanie własnych emocji (emoticony), uczestnicy otrzymali na własność słuchawki, żeby móc pozostać ze sobą w kontakcie po zakończeniu warsztatów.
  6. Ewaluacja dnia.

Dzień V (05.07.2013)

  1. Energizers.
  2. Rozwijanie umiejętności komunikacyjnych: uczenie się poprzez komunikowanie.
  3. You Tube - co ciekawego można tam znaleźć (tutorial'e, muzyka, filmy) i jak opublikować własne wideo.
  4. Blogowanie - pamiętniki XXI wieku. Wyjaśnienie czym jest blog/vlog/mini blog. Krótka prezentacja blogów prowadzonych przez najstarszych blogerów w Polsce.
  5. Jak ułatwić sobie życie - załatwianie spraw przez Internet: bankowość on-line, zakupy on-line, e-urząd, korzystanie z darmowych książek - projekt Gutenberg, portale randkowe etc.
  6. Ewaluacja dnia.
  7. Rozdanie certyfikatów.
  8. Uroczysta pożegnalna kolacja.

Dzień wyjazdu (06.07.2013)

Pożegnanie i wyjazd uczestników.

Rozwiązania praktyczne zastosowane podczas realizacji warsztatu: 

Na stronie projektu umieściliśmy praktyczne informacje dotyczące lotnisk docelowych naszych uczestników oraz możliwości dojazdu do hotelu. Dla wielu z osób odnalezienie tych informacji stanowiło duży problem, więc otrzymali instrukcje krok po kroku na wskazany e-mail. Szczególną opieką objęliśmy osoby najstarsze i te, które podróżowały po raz pierwszy same.

Na wszystkie te osoby czekaliśmy na lotnisku i zawieźliśmy do hotelu. Hotel zlokalizowany był w centrum Katowic, kilka przystanków tramwajem od miejsca szkolenia. Każdy z uczestników otrzymał mapę miasta i wizytówkę hotelu na wypadek zagubienia się. Wszyscy uczestnicy otrzymali identyfikatory oraz materiały szkoleniowe + zestaw słuchawek. Dla wszystkich przygotowaliśmy zestawy promujące projekt: t-shirt, długopis, pendrive oraz torbę . Wszyscy uczestnicy otrzymali program warsztatów. Ponownie przy wyjeździe towarzyszyliśmy najstarszym osobom w drodze na lotnisko.

Wszyscy uczestnicy otrzymali imienne certyfikaty uczestnictwa potwierdzające nabyte umiejętności. Podczas warsztatów uczestnicy byli chwaleni za swoje osiągnięcia, dzięki czemu nabywali pewności siebie i utwierdzali się w przekonaniu, że robią postępy. Sprawdzaliśmy umiejętności poprzez obserwację aktywności poszczególnych osób w sieci.

Ewaluacja i monitoring: 

Uczestnicy warsztatów codziennie wypełniali ankietę, w której określali nabyte umiejętności. Trener od motywacji podsumowywał każdy dzień warsztatów krótką refleksją i zapowiadał tematy na dzień następny. Na koniec projektu wszyscy uczestnicy otrzymali ankietę ogólnie podsumowującą sposób organizacji warsztatów (ankieta wewnętrzna naszej organizacji). Za monitoring odpowiedzialna była jedna z osób z fundacji, której zadaniem było sprawdzanie zgodności każdego etapu z założeniami. Wyniki ankiet i monitoring znajdują się w odrębnym raporcie.

Na koniec projektu uczestnicy wypełnili obligatoryjne ankiety końcowe, które zostały przesłane do Narodowej Agencji Programu Grundtvig. Uczestnicy projektu wysoko ocenili organizację i sposób prowadzenia warsztatów - noty 4 i 5. Większość osób wskazała na problem z komunikowaniem się w języku angielskim, ale w naszej ocenie był to problem nieznajomości terminologii związanej z ICT. Wiele osób prosiło o wydłużenie warsztatów lub możliwość wzięcia w kolejnych.

W naszej opinii warsztaty były trochę za krótkie. Mieliśmy bardzo dużo do zaoferowania naszym uczestnikom, a i sami uczestnicy wykazywali ogromne zainteresowanie tematyką, zarówno częścią związaną z komunikacją interpersonalną oraz z treningiem motywacyjnym, jak i pracą z komputerem i odkrywaniem social media.

Wpływ warsztatu na słuchaczy, na organizację oraz społeczność lokalną – rezultaty: 

Organizacja warsztatów utwierdziła nas w przekonaniu, że potrzeby osób starszych są bardzo duże i niestety niezaspokojone przez to, że nie są dostępne na rynku szkoleń odrębne kursy w zakresie ICT dla seniorów. Dostępne szkolenia przeznaczone są dla osób dorosłych, więc trafiają na nie zarówno 30-latkowie, jak i osoby w wieku podeszłym, których sprawność fizyczna nie pozwala na tak szybkie posługiwanie się komputerem, jak robią to młodsi uczestnicy takich kursów. To powoduje, że starsze osoby często poddają się i rezygnują z dalszego udziału. Był to nasz pierwszy projekt związany z TIK, ale na pewno nie ostatni. Mieliśmy też okazję do sprawdzenia samych siebie, jako organizatorów tygodniowego pobytu. Skrupulatnie notowaliśmy wszystkie swoje potknięcia i mamy nadzieję uniknąć ich w przyszłości. Niesamowicie pozytywna atmosfera jaka wytworzyła się pomiędzy uczestnikami nawzajem, prowadzącymi i uczestnikami, podziałała na nas niezwykle motywująco i była doskonałym remedium na stres i zmęczenie jakie towarzyszy przy organizacji tego typu przedsięwzięć. Katowice to duże miasto, więc ciężko tu oddziaływać lokalnie. Jednak zdarzyło się kilka razy, że uczestnicy wzbudzili zainteresowanie mieszkańców przemieszczając się przez miasto w projektowych T-shirtach, więc kilka razy udzielaliśmy informacji nt. projektu.

Upowszechnianie rezultatów: 

Myślimy o wykorzystaniu tej tematyki w kolejnym projekcie, jednak wydaje nam się, że tego typu projekt wymaga zdecydowanie większych nakładów czasu, tak aby wszyscy uczestnicy mogli w równym stopniu posiąść wiedzę. Jeśli zrealizujemy projekt ponownie, to grupą docelową będzie ta sama grupa wiekowa, gdyż uważamy, że nowoczesne technologie w równym stopniu powinny być dostępne osobom starszym, a w wielu przypadkach mogą zapobiec całkowitemu wycofaniu się z życia społecznego np. w przypadku osób schorowanych.

Opinie słuchaczy i pracowników o warsztacie – cytaty z wypowiedzi: 

I liked the workshop very much - Angela

I think the workshop was very good indeed and the teachers were excellent, very kind and helpful - Caterina

Grundtvig Workshops are great opportunity for adults to study new subjects and meet new people - Lubova

https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=kSUwXfy0P2s

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji warsztatu: 

Brak uwag.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Kinga Wesołowska
Data wypełnienia formularza/karty: 
31.12.2013

Mother Centres developing support structures for active volunteer involvement

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Doradztwo i poradnictwo
Edukacja rodziców i rodzin
Edukacja zdrowotna
Jakość i ewaluacja edukacji
Metody podnoszenia motywacji słuchaczy
Rozpoznawanie / uznawanie kompetencji
Zagadnienia pedagogiczne / dydaktyczne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Stowarzysznie "Mamy Czas"
ul. Marymoncka 47/17, 01-868 Warszawa
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Joanna Leszczyńska-Kudłaciak, 695-582-415, leszczynska.mamyczas@gmail.com
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Stowarzyszenie „Mamy czas” zostało zarejestrowane 13 lipca 2010 roku. Jego powołanie wyniknęło z rocznej działalności nieformalnego Klubu Mam i Tatusiów z Bielan, którego spotkania odbywały się od lutego 2009 roku.

Nasze cele: Chcemy tworzyć na Bielanach miejsce przyjazne małym dzieciom i ich rodzicom.

Chcemy w sposób wszechstronny pomagać rodzicom, opiekunom, kobietom w ciąży i dzieciom poprzez działalność edukacyjną, kulturalną, charytatywną oraz działalność z zakresu ochrony oraz promocji zdrowia i pomocy społecznej.

 Stowarzyszenie realizuje swoje cele poprzez :

  • organizowanie spotkań, wykładów i szkoleń dla rodziców, opiekunów dzieci oraz kobiet w ciąży służące ich wszechstronnemu rozwojowi;
  • działania edukacyjne, kulturalne i artystyczne ukierunkowane na rozwój dzieci i rodziców;
  • organizowanie imprez kulturalnych, rekreacyjnych i sportowych;
  • działania profilaktyczne i terapeutyczne ukierunkowane na prawidłowy rozwój emocjonalny, społeczny i osobowy dzieci i rodziców;
  • działania na rzecz aktywizacji zawodowej kobiet;
  • działania zapobiegające wykluczeniu społecznemu kobiet;
  • kształcenie ustawiczne dorosłych i inne formy kształcenia;
  • działania służące profilaktyce i promocji zdrowia dzieci i kobiet w ciąży, w tym prowadzenie akcji informacyjnych i konsultacji specjalistycznych;
  • współpracę z instytucjami rządowymi, samorządowymi, organizacjami pozarządowymi, mediami oraz sektorem prywatnym na rzecz rozwiązywania problemów wychowawczych, edukacyjnych i społecznych;
  • tworzenie przestrzeni publicznej przyjaznej rodzicom i dzieciom;
  • występowanie do organów władzy i administracji państwowej i samorządowej
  • w sprawach dotyczących rodziców i dzieci;
  • promocję wolontariatu.
Tytuł projektu: 
Mother Centres developing support structures for active volunteer involvement
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-NL1-GRU06-05326 6
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Holandia
Słowacja
Węgry
Włochy
Niemcy
Bułgaria
Austria
Turcja
Czechy
Polska
Cele projektu: 

CELEM PROJEKTU BYŁO :

  • Wzmocnienie wiedzy i umiejętności kobiet aktywnie działających w Centrach Matek w zakresie rozwoju liderskiego i rozwiązywania konfliktów.
  • Stworzenie rodzicom okazji do wymiany myśli, doświadczeń nt organizowania Centrów Matek i sieci ich zrzeszających.
  • Udzielenie konkretnego wsparcia, rady, coachingu na tematy wskazywane przez każdego z partnerów.
  • Połączenie efektu uczenia się, wzmocnienia i zbudowania sieci co przyczyniło się do wzmocnienia współpracy Centrów Matek na poziomie europejskim.
  • Poznanie doświadczeń Centrów Matek z różnych krajach w obszarze ciągłości liderstwa w inicjatywach kobiecych, funkcjonowania codziennego Centrów Matek, równowagi między wolontariatem a sprawnie funkcjonującymi inicjatywami rodziców.
  • Wprowadzenie metodologii Leadership Support Process (LSP) do praktyki funkcjonowania Centrów Matek poprzez przeprowadzenie tygodniowego warsztatu z udziałem trenerek tej metody z USA i Niemiec.
  • Wzmocnienie uczestniczek poprzez peer learning - docenienie wagi uczenia się od siebie nawzajem, co jest kluczowym czynnikiem rozwoju oddolnych inicjatyw rodziców.
Obszary tematyczne: 

Międzynarodowa wymiana doświadczeń i przykładów najlepszej praktyk. Zwiększenie wiedzy uczestniczek nt prowadzenia Centrów Matek,  formalizowania ich działalności, angażowania zespołu oraz rozwiązywania konfliktów; wymiana doświadczeń między liderkami Centrów Matek.

Grupa docelowa słuchaczy: 

Udział w projekcie kobiet z różnych środowisk, różnych krajów, o różnej kulturze. Dla niektórych polskich  uczestniczek projektu udział w wyjazdach zagranicznych był pierwszym od momentu zostania matkami wyjazdem bez rodziny, w celu własnego rozwoju i poznania nowych ludzi i miejsc. Niektóre kobiety uczestniczące w projekcie pierwszy raz były za granicą  - spotykały kobiety z innych krajów, porozumiewały się w obcym języku, poznawały zwyczaje, kuchnię i style życia w innych krajach. Zetknięcie się z różnorodnością kulturową wpływało na zmianę postaw uczestniczek projektu, wzmacniały otwartość na odmienność, eliminowanie stereotypów.

Jakie były początki projektu: 

Projekt jest  kontynuacją poprzednich projektów realizowanych przez Instytut Małego Dziecka z Poznania, dzięki którym Stowarzyszenie „Mamy Czas” i inne polskie kluby zaczęły współpracę z Mother Centers Inernational Network for Empowerment (MINE).

Krótki opis przebiegu projektu: 
  1. Spotkanie robocze zespołu Stowarzyszenia „Mamy Czas” realizującego projekt Grundtvig- w dniu 2.09.2011. Przygotowanie uczniów i nauczycieli/trenerów do mobilności.
  2. I spotkanie Liderek Klubów Mam- 08-10-2011, Spotkanie poświęcone było przedstawieniu projektu Grundtvig – jego celów, zaplanowanych działań. Była to też okazja do wzajemnego poznania się liderek różnych Klubów Mam w Polsce. Uczestniczki prezentowały działalność swoich Klubów Mam oraz dzieliły się oczekiwaniami wobec udziału w projekcie. Był to dobry początek wspólnych spotkań.
  3. Wymiany doświadczeń między krajami partnerskimi zaprezentowana na pierwszym spotkaniu partnerstwa w Stuttgarcie 03-10-2011. Każdy z krajów określił w jakich obszarach potrzebuje wsparcia.  Odbyła się prezentacja krajów, ustalenie zasad współpracy, ustalenie technicznych szczegółów nt wyjazdów zagranicznych, zasad komunikacji między partnerami. Analiza celów projektu, sposobów ich osiągania. Działania: praca warsztatowa, dyskusje plenarne. Rezultaty: określenie obszarów wsparcia oraz ustalenie szczegółów wizyt coachujących dla polskiej nieformalnej sieci Klubów Mam Uczestniczył w tym spotkaniu wolontariusz i pracownik Stowarzyszenia „ Mamy Czas”
  4. II spotkanie Liderek Klubów Mam w Polsce 19-11-2011,  Spotkanie to zgromadziło nowe liderki Klubów Mam, pracowałyśmy w twórczej grupie 18 dziewczyn. Podczas bardzo pracowitego weekendu rozmawiałyśmy na wiele tematów, m.in. o konferencji Stuttgarcie rozpoczynającej projekt oraz  o potrzebie wzajemnego poznawania się liderek Klubów Mam w Polsce. Wspólnie szukałyśmy pomysłów jak skutecznie angażować rodziców do współtworzenia Klubów, dzieliłyśmy się doświadczeniami z tego obszaru. Dużą cześć spotkania poświęciłyśmy formalizacji działalności Klubów Mam – zaletom i wadom przekształcania nieformalnej grupy w organizację pozarządową, sposobom formalizacji, źródłach finansowania. W efekcie tego spotkania powstał „Praktyczny poradnik dla Klubów Mam”, w którym spisane są wszystkie poruszane podczas spotkania informacje, pomysły i doświadczenia.  W spotkaniu uczestniczyło 5 „pracowników” i 13 „słuchaczy”.
  5. Spotkanie liderek Klubów Mam - 21-01-2012, Głównym gościem spotkania była Marieke van Geldermalsen z Fundacji Nest! Foundation, która jest jedną z organizacji partnerskich projektu Grundtvig. Marieke opowiadała nam o międzynarodowej sieci centrów matek MINE (Mother Centers International Network for Empowerment www.mine.cc). Mogłyśmy poznać doświadczenia innych krajów związane z budowaniem sieci Centrów Matek i prowadzenia podobnych inicjatyw dla rodzin z małymi dziećmi. Rozmowa z Marieke sprowokowała również dyskusję nt. różnych odbiorców działalności Klubów Mam i angażowaniu rodziców w tworzenie Klubów. Było 12 przedstawicielek różnych Klubów Mam w Polsce (w tym 4 „pracowników”/ 8 „słuchaczy”).
  6. Wizyta studyjna w Czechach (Trebic i Hrotovice)- 15-02-2012 Cele: zwiększenie wiedzy uczestniczek na temat prowadzenia Klubów Mam i formalizowania ich działalności, angażowania zespołu oraz rozwiązywania konfliktów; wymiana doświadczeń między liderkami Klubów Mam; poznanie czeskich doświadczeń w zakresie prowadzenia Klubów Mam jak i funkcjonowania ogólnokrajowej sieci Klubów Mam; peer coaching; Działania: spotkania, udział w zajęciach, dyskusje, pokazywanie polskich doświadczeń. 4 osoby (3 „słuchacze” oraz 1 „pracownik” - członek zarządu Stowarzyszenia „Mamy Czas”.
  7. III spotkanie Liderek Klubów Mam- 24-03-2012, Gośćmi spotkania były przedstawicielki Sieci Centrów Matek w Czechach: Rut Kolinska – Prezes Czeskiej Sieci Centrów Matek oraz Jirina Chlebovska – koordynatorka krajowa Sieci. Obie Czeszki próbowały nam przybliżyć ideę oraz historię tworzenia Sieci Centrów Matek w Czechach. Brało udział 20 przedstawicielek różnych Klubów Mam w Polsce (w tym 3 „pracowników”/ 17 „słuchaczy”).
  8. Wizyta studyjna w Bułgarii (Sandanski i Stara Zagora)- 19-04-2102, Cele: Poznanie bułgarskich doświadczeń pract z rodzinami romskimi poprzez prowadzenie Centrów Matek; zwiększenie wiedzy uczestniczek nt prowadzenia tego typu inicjatyw; budowanie relacji pomiędzy reprezentantkami Klubów Mam w Polsce. Działania: spotkania, udział w zajęciach, dyskusje, pokazywanie polskich doświadczeń. Uczestniczyły w spotkaniu 4 osoby (3 „słuchacze” oraz 1 „pracownik” - członek zarządu Stowarzyszenia „Mamy Czas”.
  9. Szkolenie Leadership Support Process for Mother Centers w Holandii (Schoorl)- 10-06-2012 Cele: poznanie metody Leadership Support Process; wymiana doświadczeń z przedstawicielkami różnych krajów, peer learinng; poznawanie procesu powstawania sieci Centrów Matek w innych krajach partnerskich; uzyskanie wsparcia w rozwiązywaniu codziennych problemów (zaangażowanie innych, organizowanie wolontariatu w Klubie, budowanie zespołu). Działania: szkolenie, sesje plenarne, praca warsztatowa, sesje wymiany doświadczeń. Rezultaty spotkania: napisana została relacja z wyjazdu zamieszczona na stronie projektu, podręcznik metody LSP udostępniony polskim Klubom Mam.,Podczas spotkania było  5 osób z Polski (2 „słuchaczki” oraz 3 „pracowników” - członkinie zarządu oraz wolontariuszka Stowarzyszenia „Mamy Czas”.
  10. Wizyta studyjna na Słowacji (Zlate Moravce i Nitra) 26-09-2012 Cele: Poznanie doświadczeń w prowadzeniu Centrów Matek na Słowacji, zapoznanie się z funkcjonowaniem słowackiej Unii Centów Matek, udział w regionalnym spotkaniu Centrów Matek Działania: Wizyta w Materskim Centrum „Klokancek” w Nitrze, udział w spektaklu dla dzieci „Princezna Bublinka” w Centrum Matek „Klokancek” w Nitrze, udział w zajęciach muzycznych dla matek z dziećmi w Materskim Centrum „Mami-Oaza”, udział w regionalnym spotkaniu Centrów Matek, prezentacja działalności Klubów Mam w Polsce. Wyjechało  5 osób (4 „słuchaczki” oraz 1 „pracownik” - członkini zarządu Stowarzyszenia „Mamy Czas”).
  11. 18-10-2012 odbyła się rewizyta przedstawicielek Słowacji, Czech, Węgier i Bułgarii. Wymienialiśmy się doświadczeniami, pomysłami. Każdy kraj przedstawił swoją prezentację, co było bardzo budujące dla naszych mam klubowych. Poznaliśmy inne kluby warszawskie –Bemowo, Ursynów. Odbyła się także ważna debata dla obu stron,  w Urzędzie Gminy z udziałem burmistrzów, a także naszych gości.
  12. Wizyta studyjna do Niemiec, Monachium- 08-11-2012 , Cele: poznanie doświadczeń w prowadzeniu Centrów Matek w Niemczech, zapoznanie się z funkcjonowaniem bawarskiej Sieci Centrów Matek, udział w regionalnym spotkaniu bawarskiej Sieci Centrów Matek. Działania: wizyty w szeregu różnych Centrów Matek, spotkania z kobietami, udział w regionalnym spotkaniu bawarskiej Sieci Centrów Matek, prezentacja polskich doświadczeń w prowadzeniu Klubów Mam Były 3 osoby (2 „słuchaczki” oraz 1 „pracownik” - członkini zarządu Stowarzyszenia „Mamy Czas”).
  13. Konferencja upowszechniająca "Warszawa dla rodzin"-17.11.2012, Konferencja miała na celu promowanie Warszawskich Klubów dla Rodzin zgodnie z programem prorodzinnym „ Program Rodzina na lata 2010-2030”.
  14. Spotkanie założycielskie Sieci Klubów dla Rodzin w Polsce-18.11.2012, 14 osób przedstawicieli 11 różnych Klubów Mam w Polsce, Do współtworzenia Sieci zaprosiliśmy  Kluby dla Rodzin, które spełniają poniższe kryteria: są oddolnymi inicjatywami rodziców, którzy sami organizują się, aby tworzyć miejsce integracji i wsparcia dla rodzin z małymi dziećmi; mają charakter niekomercyjny, nie działają dla zysku. Pomysł założenia Sieci Klubów dla Rodzin pojawił się w marcu 2012 roku na spotkaniu dla liderek Klubów Mam, które zorganizowało Stowarzyszenie „Mamy Czas”. Wypracowaliśmy wtedy dokument roboczy „Koncepcja Sieci Klubów Mam w Polsce”.
  15. Wizyta studyjna na Węgrzech (Miskolc)- 09-05-2013, Cele: poznanie doświadczeń w prowadzeniu Centrów Matek na Węgrzech, zapoznanie się z doświadczeniami tworzenia Sieci Centrów Matek na Węgrzech. Działania: Działania: wizyta w MC Holdam (my moon), rozmowy na temat ich projektów i aktywności, kąpiel w jaskini po południu, wieczorem pokaz video nt porodów domowych;  wizyta na farmie organicznej prowadzonej przez członkinię Holdam, przedstawienie projektu Holdam - wspólna farma i przedsiębiorstwo. Wspólne pieczenie chleba, warsztat "life-road game"; udział w obchodach miasta Miskolc, udział w programie Holdam. Było  5 osób (4 „słuchaczki” oraz 1 „pracownik” - wolontariuszka Stowarzyszenia „Mamy Czas”).
  16. Konferencja podsumowująca projekt w Pradze- 22-05-2013, Cele: Zapoznanie się z prezentacją wszystkich  państw biorących udział w  projekcie lata 2011-2013, poznanie doświadczeń w prowadzeniu Sieci Klubów w Europie, zapoznanie się z funkcjonowaniem MINE, wizyta w jednym z Centrów Matek w Pradze projektu. Rezultaty: relacja z wyjazdu zamieszczona na stronie projektu. Działania: konferencja podsumowująca projekt, prezentacje krajów, ewaluacja Były 3 osoby (2 "słuchaczki" i 1 "pracownik" - członkini zarządu Stowarzyszenia "Mamy Czas").
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
160
W wyjazdach zagranicznych: 
20
Produkty
Produkty projektu: 
  • Powołanie polskiej Sieci Klubów dla Rodzin. Sieć została powołana do życia 18 listopada 2012 roku. W sieci zrzeszyło się 11 Klubów dla Rodzin z całej Polski. Powstała strona www.siecklubowdlarodzin.pl. Powstał plan działania na lata 2012-2013. Do współtworzenia Sieci zaprosiłyśmy Kluby dla Rodzin, które spełniają poniższe kryteria: są oddolnymi inicjatywami rodziców, którzy sami organizują się, aby tworzyć miejsce integracji i wsparcia dla rodzin z małymi dziećmi; mają charakter niekomercyjny, nie działają dla zysku. Pomysł założenia Sieci Klubów dla Rodzin pojawił się w marcu 2012 roku na spotkaniu dla liderek Klubów Mam, które zorganizowało Stowarzyszenie „Mamy Czas”. Wypracowaliśmy wtedy dokument roboczy „Koncepcja Sieci Klubów Mam w Polsce”.
  • Powstał także artykuł w “Dziennik Gazeta Prawna” 07.11.2012 „SIŁA MATEK i TATUSIÓW SIŁĄ SAMORZĄDU”  zastępcy burmistrza Bielan , radnego Sejmiku Województwa Mazowieckiego Grzegorza Pietruczuka.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Sieć Klubów dla Rodzin działa do tej pory na zasadzie wolontariatu. Dzięki sieci staramy się dotrzeć do jak najszerszego grona odbiorców Klubów dla Rodzin i promować  międzynarodowy projekt partnerski Grundtvig Public living room – a safe learning space”  realizowany w ramach Programu “Uczenie się przez całe życie” (Lifelong Learning Programme – LLP).  Jest to nasza druga dotacja  tym razem na lata 2013-2015.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 
  • Przedstawiciele Stowarzyszenia "Mamy Czas" mieli szanse na odświeżenie kompetencji językowych. Komunikacja mailowa z partnerami, wyjazdy zagraniczne, tłumaczenie materiałów były bardzo dobrą okazją do praktykowania komunikacji w języku angielskim.
  • Poznanie doświadczeń partnerów z obszarów prowadzenia Centrów Matek, prowadzenia sieci zrzeszających różne centra było bardzo rozwojowe. Bez tego doświadczenia polskie Kluby z pewnością nie byłyby gotowe do założenia polskiej sieci Klubów dla Rodzin.
  • Uczestniczenie w zajęciach podczas wyjazdów zagranicznych, przyglądanie się temu jak inni pracują z grupami rodziców i dzieci wpłynęło na nasze kompetencje pedagogiczne.
  • Spotkania z niezwykłymi grupami, praca w ciekawej grupie dodawała każdorazowo wiele energii i motywacji do dalszej pracy, do rozwijania naszego Klubu Mam.
  • Rola koordynatora projektu dla uczestników z Polski, zarządzanie międzynarodowym projektem, komunikacja z wieloma partnerami było zupełnie nowym doświadczeniem dla Stowarzyszenia "Mamy Czas". Z pewnością na tym doświadczeniu bardzo wiele się nauczyliśmy.
  • Poznanie odmienności kulturowych, specyfiki każdego kraju było bardzo uczącym doświadczeniem.
  • Projekt wpłynął na proces dojrzewania i krzepnięcia Stowarzyszenia "Mamy Czas". Wymagał wyraźnego określenia zadań, podział ról, systematyczności pracy. Działanie na polu międzynarodowym wymagało od zespołu stowarzyszenia podzielenia się odpowiedzialnością za stałą działalność stowarzyszenia czyli prowadzenie Klubu Mam na Bielanach. Wymusiło to powiększenie zespołu, wprowadzenie nowych matek do bardziej odpowiedzialnych ról.
  • Dzięki przyglądaniu się jak funkcjonują Centra Matek w innych krajach wprowadziłyśmy szereg drobnych zmian w funkcjonowaniu Klubu tak aby aspekt współtworzenia Klubu przez rodziców do niego przychodzących był bardziej realizowany.
Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 
  • W ramach projektu w Polsce zainicjowana została regularna komunikacja mailowa pomiędzy różnymi Klubami Mam, które nie miały dotychczas ze sobą kontaktów.
  • Wyjazdy zagranicznie były dla uczestniczek wyjazdów nieczęstymi okazjami do porozumiewania się w języku angielskim. Każde z dużych spotkań w ramach projektu był poprzedzony krótką sesją odblokowania językowego, co przyczyniało się do otwartości na zwiększanie umiejętności językowych uczestniczek. Nie w każdym momencie spotkań było możliwe tłumaczenie stąd sytuacja wymuszała na uczestniczkach komunikowanie się w obcych językach.
  • Możliwość poznania doświadczeń partnerów z pewnością przyczynił się do wzrostu umiejętności uczestniczek w dziedzinie prowadzenia Klubów dla Mam, pracy z grupą, prowadzenia zajęć dla rodziców.
  • Uczestniczenie w życiu bardzo różnorodnych Centrów Matek w różnych krajach zwiększyło umiejętności społeczne uczestniczek - nauczyły się być w odmiennych od normalnych dla siebie grupach, warunkach, kulturach.
  • Każdy z wyjazdów zagranicznych jak i spotkań krajowych był okazją do "naładowania baterii", czerpania inspiracji co bezpośrednio przyczyniło się do wzrostu motywacji uczestniczek do prowadzenia Klubów Mam.
  • Dzielenie się własnymi doświadczeniami z partnerami zagranicznymi, opowiadanie o swoich sukcesach wpłynęło na zwiększenie pewności siebie uczestniczek projektu.
  • Kilkudniowa wizyta w inny kraju poszerzała wiedzę o krajach partnerskich i ich kulturach.
Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Wyjazdy zagraniczne zrealizowane w ramach projektu dały unikalną szansę aktywnym matkom zdobycia wiedzy i doświadczenia jak funkcjonują Centra Matek w różnych krajach. Polskie Kluby Mam funkcjonują zaledwie od kilku lat podczas gdy np. Centra Matek w Niemczech mają już 20-letnią historię swoich doświadczeń. Wiedzy o tym jak organizować miejsca spotkań dla kobiet i rodzin z małymi dziećmi nie da się zdobyć inaczej niż poprzez bycie w danych Centrach Matek, uczestniczenie w ich życiu, rozmowy z liderkami i matkami korzystającymi z Centrów. Każda wizyta pokazywała jak wiele wspólnych doświadczeń, problemów i sukcesów mają Centra Matek w różnych krajach. Jednocześnie dla dość młodych Centrów Matek w Polsce niezwykle inspirujące było przyglądanie się jaką wizję możemy tworzyć w Polsce w perspektywie przyszłych kolejnych lat. Poznanie doświadczeń innych krajów w zakładaniu i prowadzeniu Sieci Centrów Matek były bardzo mocną inspiracją dla polskich kobiet do ostatecznego założenie polskiej Sieci Klubów dla Rodzin. Dzięki kontaktom z partnerkami zagranicznymi wiedziałyśmy jak dobrze się przygotować do całego procesu tworzenia sieci, jakich błędów należy się wystrzegać oraz jak czysto praktycznie zorganizować funkcjonowanie polskiej sieci. Różnice międzykulturowe odkrywane w trakcie wizyt były za każdym razem wzbogacające dla uczestniczek wyjazdów do innych krajów jak i spotkań z partnerami zagranicznymi w Polsce. Efekt uczenia w międzynarodowej różnorodnej grupie był bardzo mocny. Bogactwo perspektyw i doświadczeń wzbogacał wszystkie rozmowy i spotkania. Jednocześnie zastosowane metody uczenia przyczyniały się do wzmacniania uczestniczek, które stawały się świadome swoich kompetencji i osiągnięć jako liderek. Wzmocnieniem procesu uczenia było przekazywanie doświadczeń i obserwacji przez uczestniczki wyjazdów po powrocie – w swoich macierzystych grupach kobiet, podczas spotkań lokalnych. Dzięki temu szereg podpatrzonych rozwiązań i inspiracji mógł być łatwo zastosowany w działalności Centrów Matek w Polsce i Sieci Klubów dla Rodzin. Efekt ten na pewno byłby słabszy bez aspektu kontaktów międzynarodowych. Dodatkowo udział w międzynarodowym projekcie był ogromnym wzmocnieniem dla polskich Klubów Mam w kontaktach z władzami lokalnymi, partnerami samorządowymi, sponsorami. Projekt Grundtvig wzmocnił wizerunek Klubów Mam w Polsce jako aktywnych, rozwijających się grup kobiet, które dojrzały również do założenia ogólnopolskiej Sieci Klubów dla Rodzin.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

--

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Joanna Leszczyńska-Kudłaciak
Data wypełnienia formularza/karty: 
19.12.2013

Training manual on social integration of refugee children and unaccompanied minors for developing social workers' competences

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Doradztwo i poradnictwo
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Inne
Umiejętności podstawowe
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Stowarzyszenie Obszary Kultury
ul. Krzemieniecka 2a, 94-030 Łódź
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Maria Goldstein, 502 626 542, mgold@math.uni.lodz.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Stowarzyszenie "Obszary Kultury" ma siedzibę w Łodzi, ale jego działania mają zasięg ponadlokalny. Zajmuje się między innymi: edukacją, popularyzacją różnych dziedzin kultury i sztuki, działaniami na rzecz środowisk i osób dysfunkcyjnych i niepełnosprawnych, mniejszości narodowych, działalnością wspomagającą rozwój wspólnot i społeczności lokalnej, propagowaniem idei integracji europejskiej, problematyką praw kobiet. Działania edukacyjne (warsztaty, koncerty, wystawy, promocje książek itd.) Stowarzyszenia skierowane są do szeroko pojętej społeczności lokalnej.

Członkami Stowarzyszenia są edukatorzy, kulturoznawcy, pracownicy naukowi, psycholodzy, socjolodzy, studenci łódzkich uczelni. Wspólną cechą członków Stowarzyszenia jest ich pasja społecznikowska i kreatywność w podejmowaniu tematów kulturowych. Stowarzyszenie swoje działania prowadzi nieodpłatnie, korzystając z pracy wolontariackiej członków; nie prowadzi działalności gospodarczej.

Tytuł projektu: 
Training manual on social integration of refugee children and unaccompanied minors for developing social workers' competences
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-IT2-GRU06-23064 9
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Włochy
Polska
Litwa
Dania
Niemcy
Hiszpania
Szwecja
Rumunia
Turcja
Cele projektu: 
  • Pogłębianie wiedzy pracowników i słuchaczy organizacji partnerskich i innych organizacji pozarządowych na temat integracji społecznej i praw uchodźców,
  • zwiększanie świadomości społecznej w zakresie integracji uchodźców oraz praw dostępu do edukacji dla uchodźców,
  • wymiana doświadczeń i wiedzy na temat społecznej integracji uchodźców,
  • wymiana doświadczeń i wiedzy na temat strategii i metod nauki o prawach człowieka,
  • dążenie do  zrozumienia i poszanowania praw człowieka i demokracji,
  • nawoływanie do tolerancji i szacunku dla uchodźców, innych ludzi i kultur,
  • wymiana wiedzy o strategii i sposobach uczenia się,
  • dzielenie się wiedzą na temat różnych form działalności na rzecz uchodźców,
  • uzyskanie pozytywnego wpływu na poglądy różnych grup społecznych na temat uchodźców,
  • rozwijanie nieformalnych i formalnych metod uczenia się.
Obszary tematyczne: 
  1. Grupy docelowe o specjalnych potrzebach.
  2. Podejścia dotyczące zagadnień włączania.
  3. Walka z rasizmem i ksenofobią.
  4. Aktywne obywatelstwo.
  5. Podstawowe umiejętności dorosłych słuchaczy.
  6. Poradnictwo i doradztwo zawodowe
Grupa docelowa słuchaczy: 

Słuchacze rekrutowali się z grup korzystających z oferty edukacyjnej organizacji partnerskich biorących udział w projekcie, byli to w szczególności imigranci oraz przedstawiciele organizacji zawodowo zajmujących się tematyką projektu, z którymi podjęta została współpraca w ramach realizacji projektu. Polscy słuchacze to osoby skupione wokół Stowarzyszenia Obszary Kultury, Poleskiego Ośrodka Sztuki oraz Instytutu Tolerancji, Stowarzyszenia Sietar, również pracownicy i osoby przebywające w Ośrodku dla Uchodźców w Grotnikach oraz przedstawiciele organizacji zajmujących się sprawami uchodźców.

Jakie były początki projektu: 

Projekt był kontynuacją projektu Grundtviga „Potrzeby psychospołeczne uchodźców” zakończonego w roku 2011. Już w trakcie realizacji tego projektu partnerzy (organizacje z Turcji, Włoch, Hiszpanii, Niemiec) postanowili kontynuować pracę nad tym tematem. Do projektu zostało zaproszonych 5 nowych partnerów m.in. nasze stowarzyszenie. Zaproponowano nam udział w projekcie ponieważ w „sieci partnerskiej” znane jest nasze doświadczenie w realizacji projektów poświęconych tematyce społecznej.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Hamburg 11-14.10.2011 - IMIR „Instytut Badań nad rasizmem i migracją”

Jednym z ważnych elementów wizyty była prezentacja zakończonego projektu i jego produktów, m.in. platformy edukacyjnej, która była medium do prezentacji wytworzonych środków dydaktycznych. IMIR stworzył również sieć organizacji pozarządowych, które połączyły siły w pracy na rzecz uchodźców, realizowanej w ramach poprzedniego projektu Grundtviga. Razem z koordynatorem poprzedniego projektu - Dr Andreasem Heronymusem, odwiedziliśmy również jedną z organizacji, stanowiącą element wspomnianej sieci, mianowicie Cafe Exil. Jest to niezależna organizacja oferująca pomoc i doradztwo dla uchodźców i osób starających się o azyl w Hamburgu. Następną organizacją działającą w tej sieci jest "Projekt FLUCHTort Hamburg Plus" - „Miejsce schronienia Hamburg plus”, której zadaniem jest udzielanie porad i pomocy osobom o statusie uchodźcy, w celu ułatwienia integracji i zwiększenia szans na rynku pracy. Przedstawiony został również artystyczny projekt  "Hajusom", który daje niepełnoletnim i dorosłym emigrantom i uchodźcom możliwość realizacji i wymiany swoich artystycznych doświadczeń oraz zaistnienia w swoich zawodach i realizacji swoich pasji. Miały również miejsce spotkania z nauczycielami uczącymi dzieci uchodźców, między innym Juttą Warlies - dyrektorką szkoły ogólnokształcącej, która uczestniczyła w projekcie badawczym na temat sytuacji romskich rodzin w Niemczech. Było to bardzo ciekawe spotkanie, ponieważ służyło ono również wymianie doświadczeń i pozwoliło na przekazanie wypracowanych w realizowanym przez nasze Stowarzyszenie projekcie „Integracja Romów w Europie” rezultatów. W omawianej szkole uczyło się wiele romskich uczniów z Łodzi. Jednym z nauczycieli języka romskiego był znany romski skrzypek z Łodzi. Projekt ten realizowany był na zlecenie UNICEFu. Prezentowane były różne projekty wspierające nauczanie integracyjne i wszelką edukację uchodźców. Miało miejsce również spotkanie z Urlike Scha. Powoduje to lepszy kontakt z uchodźcami. Andreas Hieronymus przekazał nam również publikacje badawcze opracowane przez jego organizację, dotyczące sytuacji muzułmanów nie tylko w Hamburgu ale także w Europie.

Palermo 9-11.11.2011

Reprezentanci instytucji partnerskich zreferowali sytuację imigrantów i uchodźców w swoich krajach. Dowiedzieliśmy się, że e względu na swoje położenie geograficzne i sytuację ekonomiczną kraje te mają w różnym stopniu rozwinięty program pomocowy i przyjmują inna ilość emigrantów. Najwięcej emigrantów przejeżdża obecnie do Włoch, lądują głównie na Lampeduzie i na Sycylii. Ta fala emigracyjna wiązała się z wojną w Afryce Północnej. Większość uciekinierów przybywa z biednych krajów środkowej Afryki. Wśród nich jest wiele młodych osób bez dokumentów, nieznających żadnego języka europejskiego. (Akcje pomocowe w takich wypadkach muszą być bardzo szybkie, ponieważ szczególnie na młodocianych imigrantów czyhają różne niebezpieczeństwa, np. mafia wyłapuje ich do niewolniczej pracy. Również Hiszpanię można uznać za kraj przeciążony emigrantami, dysponuje ona jednak rozbudowanymi programami pomocowymi i wykształconymi trenerami do pracy z przybyszami, ze szczególnym nastawieniem dla młodocianych. Szwecja też przyjmuje od lat uchodźców, docierają tam nawet po kilkunastomiesięcznej podróży. Kraj ten dysponuje szeroką ofertą pomocową dla dzieci i dorosłych, w tym dla matek z dziećmi. Pomoc niesiona jest w ścisłej współpracy z kościołem luterańskim. Różna jest polityka poszczególnych państw w stosunku do uchodźców (Niemcy, Włochy, Hiszpania i Szwecja są otwarte i chętne do pomocy, Litwa i Dania pozostają bardziej ostrożne w przyjmowaniu cudzoziemców). Polska mimo małego doświadczenia ma bardzo dobry program pomocy, opracowany w Warszawie i Kielcach. Rumunia ma kilka programów i źródeł finansowania, mają mało imigrantów, ale szczególnie dobra pomoc dla kobiet ze Wschodu i Południa.

Następnie  dokonaliśmy  analizy SWOT naszego partnerstwa oraz zdefiniowaliśmy wkład każdej organizacji do procesu uczenia się i realizacji projektu i ustaliliśmy następne kroki naszej działalności w projekcie, rozmawialiśmy o potrzebach edukacyjnych pracowników socjalnych, nauczycieli, wolontariuszy, dzieliliśmy sie uwagami na temat trudności w pracy z dziećmi emigrantów i na temat praktycznych metod pracy z dziećmi uchodźców. Porównywaliśmy metody stosowane w rozpowszechnianiu informacji o prawach człowieka. Stwierdziliśmy, że praca nad zaspakajaniem potrzeb pracowników i zwiększaniem kompetencji grup pomocowych( nauczyciel, wolontariusz) wymaga stałej współpracy i wymiany doświadczeń, korzystania z przykładów best practice oraz inwestycji zarówno w zespoły pomocowe, jak i też w beneficjentów tej pomocy.

W tym spotkaniu wzięło udział 2 słuchaczy.

Ankara 9-11.05.2012               

W Ankarze zaprezentowano  serwer ftp służący wymianie danych między organizacjami partnerskimi i omówiono zasady korzystania z niego. Następnie przedstawiciele wszystkich organizacji partnerskich krótko przedstawili, jakie działania w ramach projektu podejmowali od czasu ostatniego spotkania oraz jakie najważniejsze informacje uzyskali na drodze tych działań. Potem nastąpiło omówienie pozostałych narzędzi wymiany i rozpowszechniania informacji w ramach projektu m.n:. strony internetowej, grupy na portalu Facebook oraz grupy mailingowa.

Kontynuowano pracę nad określeniem struktury podręcznika, który ma powstać w wyniku projektu. Uczestnicy spotkania podzielili się na cztery grupy, w których analizowali istniejące publikacje o podobnej tematyce.

Następnie każda z grup przedstawiła wnioski ze swojej pracy. Uzgodniono,   że podręcznik ma mieć charakter bardzo praktyczny, mówić przede wszystkim o wyzwaniach stojących przed pracownikami socjalnymi i poza częścią zasadniczą, zawierać wstęp, opis źródeł oraz bibliografię.  W wyniku dyskusji, którą wywiązała się między przedstawicielami poszczególnych grup, określono kształt zasadniczej części dokumentu. Rozważano między innymi takie kwestie jak: różnice w uwarunkowaniach prawnych w krajach partnerskich (zwłaszcza między Turcją a krajami UE), kompetencje, jakie powinni posiadać pracownicy społeczni, kwestie mieszkaniowe, prawne, edukacyjne i integracyjne. Ostatecznie ustalono, że przedstawiciele każdej organizacji opiszą przypadek jednego nieletniego, obrazujący ważne wyzwania stojące przed pracownikami socjalnymi w ich kraju. Główna część prodręcznika będzie się więc składała z tzw. case studies, opisanych według podobnego schematu:

  1. Na czym polegał problem/wyzwanie?
  2. Co i jak zostało zrobione?
  3. Jakie były rezultaty?

Ustalono, że przed spotkaniem w Wilnie każda organizacja przygotuje historię wybranego dziecka ze swojego kraju i prześle ją pozostałym organizacjom.

Przed południem kontynuowano rozmowę o zasadniczej części podręcznika. Uczestnicy wymienili swoje pierwsze wyobrażenia o tym, które problemy i wyzwania będą stanowiły sedno opisywanych przez nich historii. Wymieniano takie obszary tematyczne jak szanse edukacyjne, kwestie prawne, integracja społeczna w szkole, warunki bytowe, bariera językowa, konflikty rówieśnicze, problemy psychologiczne (trauma).

Następnie zaprezentowano dokument dotyczący strategii rozpowszechnia informacji o projekcie. Uznano, że wykorzystane zostaną takie narzędzia jak strona internetowa, Facebook, newslettery, wiadomości w prasie. Strona internetowa zostanie wyposażona w program Google analytics, aby widoczne były statystyki odwiedzin strony. Organizacje partnerskie będą uczestniczyć w tworzeniu tekstów do newslettera. Stworzony zostanie baner, logo projektu oraz ulotka.

Potem nastąpiło przypomnienie zadań i zobowiązań podjętych przez poszczególne organizacje partnerskie. Omówiono także kwestię raportów ewaluacyjnych, które trafią do Agencji Narodowych. Przypomniano miejsca i ustalono terminy kolejnych spotkań: w Wilnie, Bukareszcie i Hamburgu.

Wilno 11-13. 10.2012

Spotkanie rozpoczęło się prezentacją wszystkich uczestników spotkania. Musa Kirkar, koordynator projektu CEIPES, przedstawił program pracy na najbliższe dwa dni. Koordynatorzy - przedstawiciele organizacji partnerskich zreferowali feedback właściwych Agencji Narodowych dotyczący raportu postępów. Następnie rozpoczęła się dyskusja o sposobach upowszechniania projektu.

Działania upowszechniajace:

  • Przedstawiciele rumuńskiej organizacji partnerskiej (AUR) zaprezentowali swoją sprawdzoną strategię upowszechniania.
  • Koordynatorka z litewskiej organizacji (SMK) zaprezentowała strategię ewaluacyjną stosowaną w jej organizacji.

Po obu prezentacjach nastąpiła dyskusja i wymiana doświadczeń w tych aspektach. Następnym omawianym zagadnieniem było przygotowanie produktu końcowego. Ustalono, że pierwsza wersja „podręcznika” ma być gotowa przed następnym spotkaniem w Bukareszcie (marzec 2013). W tym czasie mogą już mieć miejsce konsultacje i opinie zwrotne dotyczące tego produktu.

Następnym punktem programu spotkania była wizyta w oddalonym o 120 km od Wilna ośrodku dla uchodźców w Rukla. Ośrodek ten (The Refugees Reception Center) jest jednostką budżetową. Przeznaczony do czasowego pobytu uchodźców, oferuje zabezpieczenie socjalne i aktywności zmierzające do społecznej integracji cudzoziemców. Zapewnia pobyt czasowy pozostającym bez opieki nieletnim i wspiera ich podczas procesu aplikowania o status azylanta  w Republice Litwy. Ośrodek dla uchodźców został założony przez Ministerstwo Spraw Społecznych i Pracy Republiki Litwy. Ośrodek składa się z 5 oddziałów. Pracuje w nim 30 osób.  Założony w roku 1996, przyjął dotychczas ok. 2000 uchodźców. Podczas pobytu w ośrodku uchodźcy otrzymują: opiekę socjalną, zdrowotną i pomoc prawną, intensywny kurs litewskiego, kurs wiedzy o społeczeństwie litewskim, a także ocenę ich osobistych umiejętności i przydatności na rynku pracy, możliwość przysposobienia zawodowego, umieszczenia dzieci w przedszkolu i szkole.

Drugi dzień spotkania poświęcony był w przeważającej mierze dyskusji na temat studium przypadku (study case). Każda z organizacji przygotowała i przedstawiła swój study case. Następnie uczestnicy spotkania zostali podzieleni na grupy robocze, w których jeden z przypadków został poddany szczegółowej analizie oraz została stworzona lista kompetencji, jakimi muszą dysponować pracownicy socjalni, pracujący z uchodźcami. Następnie rezultaty pracy grup roboczych zostały omówione w dyskusji plenarnej.

Ustalono, że każda organizacja opisze w trzeciej osobie case study z perspektywy pracownika socjalnego i sporządzi listę kompetencji związanych z tym konkretnym przypadkiem. „Podręcznik” powinien zawierać ogólną listę wszystkich umiejętności i kompetencji pracowników socjalnych oraz innych osób pracujących z uchodźcami. Omawiana była również struktura tego dokumentu. Zostały również przydzielone zadania, zmierzające do opracowania końcowej wersji produktu - ustalono, że do polskiej organizacji będzie należała korekta wersji angielskiej całego „podręcznika”. Zadania tego podjął się nasz słuchacz Mark Gilston, mieszkający w Łodzi Anglik. Zostały również potwierdzone daty następnych spotkań: Bukareszt 19-22 marca i Hamburg 4-8 czerwca 2013.

W tym spotkaniu wzięło udział 8 słuchaczy.

Bukareszt  21-22.03.2013

Spotkanie rozpoczęło się od powitania uczestników spotkania przez rumuńskich organizatorów z AUR – A.N.S.R.U. (The National Association of Human Resources Specialists) oraz zwiedzenia siedziby naszych gospodarzy. Następnie miało miejsce spotkanie i bardzo ciekawa rozmowa z kobietami, które były uchodźcami i znalazły swoje miejsce do życia w Rumunii. Były to m. in.:

  • Bella z Demokratycznej Republiki Kongo. Pracuje w organizacji, która pomaga uchodźcom. Omawiała sytuacje nieletnich uchodźców.
  • Mara z Iraku. Pracuje w AUR – A.N.S.R.U. (The National Association of Human Resources Specialists). Opowiadała, jak uciekła z Iraku i jak wyglądało jej życie w Rumunii, po uzyskaniu pozwolenia na pobyt. Wyraziła nadzieję, że za rok dostanie obywatelstwo rumuńskie.

Ważnym punktem programu była wizyta w instytucie ARCA-Romanian Forum for Refugees and Migrants. Każdy z pracowników opowiedział, jak wygląda jego praca oraz czym się zajmuje. Instytut wspiera osoby pochodzące z krajów trzeciego świata, które przyjeżdżają do Rumunii, by pracować, studiować lub z powodów osobistych. Jednym ze sposobów pomagania tym osobom jest przewodnik wydany przez ARCA, zawierający wiele informacji na temat praw, obowiązków oraz szans dla obcokrajowców pozostających w Rumunii. Przewodnik pozwala odnaleźć się zarówno w aspektach prawnych, jak i socjalno-kulturowych i jest dostępny w języku rumuńskim, angielskim, francuskim, tureckim oraz chińskim. Ciekawostką są zawarte w przewodniku przydatne wyrażenia w języku rumuńskim, które ułatwiają komunikację w celu załatwienia podstawowych spraw, już w pierwszych dniach pobytu w Rumunii. ARCA angażuje się w bieżącą pomoc, jak również w projekty szkoleniowe. W instytucie prowadzona jest także świetlica dla nieletnich uchodźców. Wśród pracowników ARCA dało się wyczuć dużą pasję, zaangażowanie  i chęć niesienia pomocy innym.

W tym spotkaniu wzięło udział 2 słuchaczy.

Hamburg 27.05.- 1.06. 2013

Wizyta partnerska Spotkanie w instytucji partnerskiej IMIR – Instytut Badań nad Migracjami i Rasizmem. Prezentacja ostatecznej wersji podręcznika i dyskusja nad sposobami upowszechniania tego produktu. Wstępne prace nad przygotowaniem raportu końcowego. Prezentacja programu finałowego spotkania partnerskiego ze szczególnym uwzględnieniem koncepcji dyskusji ewaluacyjnej „word café" jako sposobu na dyskusję, w którą wszyscy uczestnicy są równie zaangażowani.

Dyskusja dotycząca aktualnej sprawy 300 uchodźców z ogarniętej działaniami wojennymi Libii, którzy schronili się we Włoszech, otrzymując tam status uchodźcy z prawem do pracy. Ponieważ to jednak okazało się fikcją, na podstawie wiz turystycznych przyjechali do Niemiec m.in. do Hamburga. Po upływie ważności wiz władze niemieckie zamierzają deportować ich z powrotem do Włoch (zgodnie z postanowieniami z Schengen). Azylanci znaleźli schronienie w namiotach przygotowanych dla nich przez parafie kościelne w dzielnicach St. Pauli i Altona (tutaj ma siedzibę nasza instytucja partnerska iMiR). Nasze partnerstwo wydało oświadczenie do prasy (http://access.ceipes.org/press-release-international-learning-partnership-access-calls-for-the-resettlement-of-the-300-libyan-refugees-in-hamburg/, w którym wspiera działania dążące do zaakceptowania tych uchodźców w Niemczech. Koordynator projektu Musa Kirkar/Palermo: ”Ze względu na kryzys, uchodźcy nie mają u nas przyszłości. Bądźcie solidarni i pomóżcie im” Andreas Heronymus iMiR/Hamburg uważa, że właśnie jest dobry moment aby pokazać, że w Europie rzeczywiście respektowane są prawa człowieka, a rasizm i dyskryminacja nie mają żadnych szans”

Wizyta w Verikom - Związku Międzykulturowej Komunikacji i Edukacji - organizacji, której głównym zadaniem jest wszelka pomoc dla uchodźców: walka o ich polityczne i społeczne równouprawnienie, przeciwstawianie się rasowej dyskryminacji, poradnictwo i szkolenia. Działania tej organizacji są finansowane m. in. ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego, Krajowego Urzędu do Spraw Migracji i Uchodźców oraz Urzędu Pracy, Spraw Społecznych, Rodziny i Integracji.

Verikom oferuje kursy alfabetyzacji dla dorosłych migrantów, którzy nie umieją pisać ani czytać w języku kraju z którego pochodzą. W kursach tych uczestniączą cześciej kobiety (np. z Afganistanu i Somalii). Później mogą wziąć udział w integracyjnych kursach alfabetyzacji języka niemieckiego. Osoby prowadzące te kursy mają bardzo trudne zadanie, ponieważ ich słuchacze mają bardzo różną bazę edukacyjną. Verikom stara się przede wszystkim pomóc uchodźcom w integracji na rynku pracy, wierząc, że jest to najlepsza droga do integracji społecznej. Jedna z uczestniczek kursu powiedziała, że dopiero kiedy jechała autobusem do pracy poczuła przynależność do tutejszego społeczeństwa.

Hamburg 4-8.06 2013

Rano odbyła się wycieczka do Internationale Bausstelung IBA (Międzynarodowa Wystawa Budownictwa i Konstrukcji), gdzie przedstawiono nam projekty owego Instytutu. Następnie zwiedziliśmy Bunkier Energetyczny, skąd rozciągał się widok na cały Hamburg oraz dzielnicę budynków socjalnych dla imigrantów.

Po południu Judy Engelhard przedstawiła nam zakres pracy w Bürgerhaus Wilhelmsburg. Jest to miejsce spotkań i wydarzeń kulturalnych. Kolejnym punktem była rozmowa o podniesieniu statusu dzielnicy Wilhelmsburg i dyskusja. O godzinie osiemnastej zebraliśmy się w restauracji Die Tonne na kolacji, gdzie kontynuowaliśmy dyskusje merytoryczne.

Podczas drugiego spotkania w siedzibie iMiR/W3 partnerzy przygotowywali się do wieczornego spotkania i klubu dyskusyjnego World Cafe. Wiebke Krause przedstawiła projekt „Why not” dotyczący uchodźców i tego, jakie pedagogiczne kwalifikacje są istotne przy współpracy z mniejszościami narodowymi. „Why not” to kawiarnia w centrum Hamburga, miejsce otwarte dla wszystkich, niezależnie od rasy, koloru skóry, religii czy języka, dla tych, którzy chcą nauczyć się języka niemieckiego, czy uzyskać pomoc w sprawach prawnych, na przykład, dla tego, kto stracił dom i musi znaleźć drogę do nowego życia, kto został pozbawiony praw człowieka i po prostu chce być człowiekiem, dla tych, którzy musieli emigrować ze swojego kraju ze względu na prześladowania polityczne czy religijne, dla tych, którzy potrzebują tylko filiżanki kawy lub rozmowy. Po lunchu nastąpiła World Cafe i dyskusja rezultatów dotychczasowej współpracy. W grupach omawialiśmy zagadnienia takie jak:

  • Jaki rodzaj dystrybucji może zmotywować pracowników społecznych i wolontariuszy do używania podręcznika w kontekście ich pracy.
  • W jaki sposób „case studies” ( analizy przypadków) podnoszą naszą świadomość w konkretnych aspektach pracy z mniejszościami.
  • Jak chciałbyś wykorzystać podręcznik w twojej organizacji?
  • W jakim ośrodku społecznym podręcznik byłby najbardziej potrzebny?

 Zaproszeni goście komentowali nasz podręcznik. O godzinie 17 nastąpiło oficjalne przedstawienie podręcznika ”Training manual on social integrationrefugee children and unaccopanied minors for developing social workers”, a o osiemnastej wzięliśmy udział w Interkulturowym Festiwalu z zaproszonymi gośćmi.

W piątek 7 czerwca koordynatorzy spotkali się, aby kontynuować  pracę nad raportem końcowym, Partnerzy z Litwy pracowali z uczestnikami nad ewaluacją projektu. Nastąpiła ostatnia wymiana uwag i rozdanie certyfikatów. Na tym zakończyło się ostatnie spotkanie w ramach projektu.

 W tym spotkaniu wzięło udział 4 słuchaczy.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
250
W wyjazdach zagranicznych: 
18
Produkty
Produkty projektu: 

Strona na portalu facebook utworzona dla słuchaczy, koordynatorów i innych zainteresowanych osób, aby utrzymywać kontakt i uaktualniać manual. https://www.facebook.com/groups/183026631784359/?fref=ts

Strona internetowa utworzona w celu upowszechniania rezultatów projektu oraz informacji związanych programami LLP: http://access.ceipes.org/.

Manual to podręcznik społecznej integracji dorastających dzieci uchodźców i pozbawionych opieki nieletnich, ze szczególnym uwzględniłem ich dostępu do edukacji, przeznaczony dla wszystkich osób pracujących z tymi grupami młodzieży. Dostępny pod adresem: http://access.ceipes.org/wp-content/uploads/ACCESS-manual-Final.pdf.

Rejestracja wideo warsztatów i przedstawienia "Podróż” oraz wystawa o tym samym tytule.

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Promocja "podręcznika" poprzez stronę internetową oraz rozesłanie informacji do prasy - zaproszenie do zapoznawania się z opracowaniem wystosowane z okazji Światowego Dnia Uchodźcy w dniu 20 czerwca 2013.

Wszystkie te produkty były przedstawione i rekomendowane podczas pierwszego spotkania partnerskiego w Pradze w dniach 31 października - 3 listopada 2013 w projekcie „Learn-Understand-Trust-Act. Civil Education on Asylum Policy in Europe" poświęconym również tematyce uchodźctwa realizowanym przez Instytut Tolerancji w Łodzi.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Pracownicy naszego stowarzyszenia uczestniczyli w konwersacjach języka angielskiego zmotywowani chęcią "godnego" reprezentowania organizacji podczas spotkań partnerskich za granicą. Projekt przyczynił się do zwiększenia własnych kompetencji międzykulturowych oraz doświadczenia w animowaniu wydarzeń, rozwijając te kompetencje u pracowników i słuchaczy.  Poznanie uwarunkowań pracy z cudzoziemcami, w tym najważniejszych problemów pojawiających się w pracy z dorastającymi uchodźcami i przykładowych rozwiązań, rozwój umiejętności organizowania zajęć dla młodzieży wzbogaciły codzienny warsztat pracy w podejmowaniu działań prospołecznych i integracyjnych. W przyszłości planowana jest kontynuacja współpracy z ośrodkiem w Grotnikach, w celu pracy z dorastającymi uchodźcami. Wraz ze wzrostem umiejętności zarządzania projektem zdobyte zostały doświadczenia w zakresie współpracy z innymi organizacjami (zagranicznymi oraz polskimi) jak również współpracy z pracownikami socjalnymi oraz rozwinięcie umiejętności pracy badawczej - przygotowania podręcznika. Pracownicy mieli okazję do poszerzenia ogólnej wiedzy o poszczególnych krajach i kulturach oraz o sytuacji (prawnej, społecznej, kulturowej) cudzoziemców - w tym uchodźców – w poszczególnych krajach partnerskich.

Projekt 'Training manual on social integration" obejmował nową, nieznaną dotąd tematykę - uchodźctwa. Spowodowało to potrzebę  nawiązania kontaktów z organizacjami i instytucjami, które już miały doświadczenie w tym temacie lub też ich profil działania skupiał się na bezpośredniej pracy z uchodźcami. Były to np.: Urząd do Spraw Cudzoziemców, Helsińska Fundacja Praw Człowieka, Fundacja Polskie Forum Migracyjne, Polska Akcja Humanitarna, Stowarzyszenie Etnos oraz inne centra kultury, np. Teatr Szwalnia. Praca z nowymi organizacjami umocniła również współpracę między pracownikami i stworzyła im możliwość lepszego zapoznania się z zagadnieniem realizowanego projektu.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Słuchacze mieli okazję do szlifowania swoich umiejętności językowych podczas realizacji zaplanowanych wydarzeń programu wizyty u partnerów oraz w fazie przygotowawczej do wyjazdu. Zwiększyli swoje kompetencje społeczne podczas przebywania w grupie oraz spotykając  partnerów z innych krajów. Możliwość porozumienia się zwiększa pewność siebie, daje poczucie przynależności do grupy oraz motywację do nauki języków obcych. Każdy wyjazd i każde spotkanie partnerów poszerza wiedzę o ich krajach poprzez wymianę informacji, prezentacje przygotowane przez gospodarzy, wizyty w muzeach, udział w wydarzeniach artystycznych oraz poprzez własne obserwacje.

Słuchacze wzięli udział w licznych działaniach lokalnych przeprowadzonych w ramach projektu: dyskusjach, debatach, prezentacjach publikacji i książek, w których poruszana była tematyka projektu, koncertach i wystawach. Również naszym najmłodszym słuchaczom - dorastającym dzieciom uchodźców z Grotnik została stworzona okazja uczenia/porozumiewania się w językach obcych. Projekt miał wpływ na zwiększenie pewności siebie u młodzieży z Grotnik, szczególnie w zakresie nawiązywania relacji międzykulturowych oraz wyrażania swoich emocji i poglądów. W przypadku dorastających dzieci uchodźców nastąpił wzrost motywacji do integracji społecznej oraz do nauki w szkole. Młodzież ta, podczas zorganizowanych przez nas warsztatów, poznała swoich przyszłych szkolnych kolegów - Polaków.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

„Podręcznik” jest ogólnie dostępny w formie elektronicznej i papierowej i służy jako poradnik dla pracowników socjalnych pracujących z uchodźcami.

Może stać się również bazą wyjściową w realizacji innych projektów o podobnej tematyce społecznej.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

“Being a leaner in the project opened my eyes to the scale of current mass migrations, how to cope with them and how work towards happy outcomes. Being involved with the manual has made me more compassionate and empathetic and to understand that my worries are nothing compared to what some displaced persons have to endure. 

Furthermore, the Pan-European cooperation required to produce such a manual for such a noble cause has provided a fantastic networking base for myself and all the participants.

It has been an honour for me to be involved in the Access Manual and I hope that one day I will again have the opportunity to offer my services in any capacity for a similar project"

"Udział w projekcie „Access” był dla mnie ważnym doświadczeniem. Dowiedziałem się wiele na temat sytuacji uchodźców w Europie i codziennych problemach, z jakimi się zmagają. Ta nowa perspektywa pozwoliła mi lepiej zrozumieć sytuację osób, które z różnych powodów muszą opuszczać swoją ojczyznę.

Jestem pewien, że podręcznik dla pracowników socjalnych, który powstał w trakcie warsztatów będzie praktycznym i użytecznym narzędziem dla tych, którzy na co dzień pracują z uchodźcami”

„Sytuacja uchodźców w Europie jest dla mnie ważnym tematem”, dlatego cieszę się, że miałam okazję uczestniczyć w projekcie, który zakończył się powstaniem instrukcji dla pracowników socjalnych. Podczas poszczególnych etapów projektu miałam okazję obserwować w naszej grupie duże zaangażowanie i prawdziwą motywację, by przygotować narzędzie, które może przynieść znaczące korzyści. Wszystkie spotkania były dokładnie zaplanowane i świetnie zorganizowane. Mieliśmy okazję wymienić się naszymi doświadczeniami, przemyśleniami i wartościami.

W mojej ocenie instrukcja, nad którą pracowaliśmy może w realny sposób ułatwić kontakty pracowników socjalnych z uchodźcami”

„Dzięki uczestnictwu w projekcie mogłam dowiedzieć się więcej o sytuacji uchodźców nie tylko w Polsce ale także w pozostałych krajach partnerskich. Miałam okazję poznać metody pracy socjalnej z uchodźcami a także dowiedzieć się jakie kompetencje powinni posiadać pracownicy socjalni, pracujący z tą grupą osób.”

"Projekt był bardzo udanym przedsięwzięciem, skupiającym liczne grono osób różnych narodowości. Mogliśmy poznać osoby, które z problemem uchodźstwa spotkały się na różnych płaszczyznach - przede wszystkim poprzez pracę z ludźmi którzy szukali schronienia w ich krajach, ale również i osoby które same kiedyś szukały pomocy w związku z tym, że musiały opuścić rodzinne strony. To właśnie dzięki zebraniu w jednym miejscu tak wielu doświadczeń i w oparciu o już wykonaną pracę przy okazji poprzednich projektów, udało się stworzyć podręcznik który, mam nadzieję, okaże się pomocny dla osób zajmujących się szeroko ujęta problematyką uchodźctwa."

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Maria Goldstein
Data wypełnienia formularza/karty: 
04.12.2013

Guide us Into Arts

Tematyka działań: 
Sztuka, muzyka, kultura
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Dom Kultury Rakowiec, filia Ośrodka Kultury Ochoty
ul. Wiślicka 8, 02 -114 Warszawa
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Anita Szaboova – koordynator projektu
502 330 069, anita.szaboova@oko.com.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Dom Kultury Rakowiec, filia Ośrodka Kultury Ochoty jest wielofunkcyjną placówką kultury działającą na terenie warszawskiej Ochoty. Stwarzamy przestrzeń do rozwoju talentów i zainteresowań mieszkańców wszystkich kategorii wiekowych poprzez udział w różnorodnych zajęciach artystycznych: muzycznych, teatralnych, plastycznych, hobbystycznych, edukacyjnych. Oferujemy możliwości uczestniczenia w kulturze poprzez organizowanie koncertów, spektakli teatralnych, wystaw, warsztatów, projektów interdyscyplinarnych. Jesteśmy inicjatorem współpracy międzyorganizacyjnej na terenie Ochoty, animatorem działań aktywizujących i integrujących mieszkańców Ochoty i całej Warszawy. Rakowiec jest miejscem przyjaznym i stwarzającym okazje do udziału w kulturze osobom wykluczonym – niepełnosprawnym, biednym, młodzieży z trudnościami wychowawczymi.

Od 2008 r. realizujemy tu Strefę Otwartą – projekt integracyjnych warsztatów artystycznych realizowanych z osobami niepełnosprawnymi lub zagrożonymi wykluczeniem. Jest to Strefa wolna od uprzedzeń, nietolerancji, barier. Strefa dla wszystkich, którzy lubią i pragną przekraczać granice osobiste, społeczne, artystyczne, architektoniczne oraz granice własnej wyobraźni. Najchętniej używamy narzędzi artystycznych, nie bronimy się jednak przed rzemiosłem, edukacją i podróżami... Wierzymy, że wzajemna tolerancja i odkrywanie umiejętności kreatywnych wyzwalają w człowieku obszary dające potencjał do przekroczenia wszelkich stref, widzialnych i niewidzialnych.

Tytuł projektu: 
Guide us Into Arts
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-PL1-GRU06-19340 1
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Polska
Niemcy
Belgia
Chorwacja
Turcja
Rumunia
Czechy
Wlk. Brytania x2
Cele projektu: 

Projekt GUIA miał na celu wymianę doświadczeń, wiedzy i metodologii w działaniach artystycznych z osobami niepełnosprawnymi. Do uczestnictwa w projekcie zostały zaproszone osoby niepełnosprawne oraz wszyscy, którzy pragnęli poszerzyć swoją wiedzę i umiejętności.

Angielska nazwa projektu GUIA znaczy:

GUIDE – przewodnik, proces nauczania, poznawania;

US – wszyscy, niepełnosprawni i sprawni;

INTO – nie tylko drogą pasywnej konsumpcji, ale także poprzez aktywne uczestnictwo;

ARTS – sztuki performatywne - teatr, taniec, muzyka.

Projekt obejmował:

3 spotkania partnerskie prowadzone przez angielskich, niemieckich i polskich partnerów, stanowiące praktyczne warsztaty dla uczących się osób niepełnosprawnych i pełnosprawnych oraz dla prowadzących warsztaty, jak również dla nauczycieli zajmujących się edukacją zawodowo,

oraz

3 spotkania partnerskie będące festiwalami, które przedstawiały włączające (grupy wykluczone) pokazy teatralne, taneczne i muzyczne oraz wystawy artystyczne zorganizowane przez partnerów z Belgii, Czech i Chorwacji. Większość z tych pokazów było wykonanych przez organizacje partnerskie. Pokazy te były wynikiem kulturalnej i włączającej (grupy wykluczone) pracy partnerów.

Wszystkie spotkania obejmowały:

  • spotkania ewaluacyjne służące wymianie spostrzeżeń,
  • spotkania twórców służące wymianie myśli odnośnie metodologii pracy,
  • publiczne prezentacje służące podniesieniu udziału w projekcie mieszkańców Europy,
  • spotkania zarządu – koordynatorów narodowych,
  • nieformalne spotkania zawierające dyskusje, tańce, muzyke, koncerty, gry itp.

Pomiędzy spotkaniami, partnerzy pracowali nad oceną pracy i rozwinęli takie rezultaty jak: strona internetowa, płyta DVD, galeria zdjęć, filmy i archiwum doświadczeń.

Sukces projektu został osiągnięty w następujących dziedzinach:

  • zmniejszenie uprzedzeń i poprawa w procesie włączenia społecznego i artystycznego,
  • rozwój metodologii włączającej (grupy wykluczone) do celów pracy z osobami niepełnosprawnymi,
  • rozwój umiejętności praktycznych pracy twórczej dla wszystkich uczestników, niezależnie od tego, czy są oni zawodowcami czy amatorami, kierunek zwraca się ku sztuce,
  • uczenie się poprzez wiedzę dzieloną z innymi,
  • zwiększenie wiary w siebie, zwłaszcza wśród ludzi z niepełnosprawnością,
  • promocja idei, że praca artystyczna jest naturalna dla każdego i niepełnosprawność nie stanowi bariery,
  • promocja idei, że sztuka z ludźmi niepełnosprawnymi nie jest jedynie pracą społeczną, ale może być sztuką sama w sobie,

Osiągnięte rezultaty:

  • Strona internetowa: www.guideusintoarts.eu,
  • płyta DVD z mapami metodycznymi i dokumentacją ze wszystkich spotkań,
  • dokumentacja fotograficzna i filmowa projektum
  • archiwum doświadczeń: zbiór wywiadów i informacji zwrotnych, opis metod używanych przez prowadzących warsztaty z organizacji partnerskich.
Obszary tematyczne: 

Podejścia dotyczące zagadnień pracy inkluzyjnej używając narzędzi sztuki.

Edukacja artystyczna, włącznie ze sztuką, rzemiosłem i muzyką.

Grupa docelowa słuchaczy: 

Grupy docelowe o specjalnych potrzebach

Dorośli słuchacze, szczególnie osoby niepełnosprawne.

Dorośli słuchacze, szczególnie animatorzy kultury, opiekunowie, instruktorzy.   

Instytucje kultury oraz instytucje o profilu socjalnym zawierające w swoich programach realizację sztuki włączającej osoby niepełnosprawne.

Jakie były początki projektu: 

Pomysł na projekt powstał podczas realizacji cyklu integracyjnych warsztatów artystycznych Strefa Otwarta w DK Rakowiec, filii OKO. Autorem i koordynatorem Strefy Otwartej jest Anita Szaboova. Jest to cykl różnorodnych warsztatów – teatralnych, tanecznych, muzycznych, plastycznych i innych dla osób zagrożonych wykluczeniem. Od samego początku zapraszaliśmy do prowadzenia warsztatów profesjonalnych artystów. Pragnęliśmy w ten sposób zaproponować wysoką jakość spotkań a tym samym wyrównać szanse w dostępie do edukacji artystycznej dla osób zagrożonych wykluczeniem. Artyści, których zapraszaliśmy do prowadzenia warsztatów nieraz deklarowali bardzo duży entuzjazm do pracy z osobami niepełnosprawnymi, ale równocześnie przyznawali się do braku wiedzy i doświadczeń w tym zakresie. Z tego zrodził się pomysł na projekt, który umożliwił by wymianę doświadczeń  a tym samym poszerzył kompetencje instruktorów a równocześnie stworzył by nowe przestrzenie do rozwoju osób niepełnosprawnych.    

W jaki sposób znaleźliśmy partnerów: swoim pomysłem na projekt podzieliłam się podczas konferencji międzynarodowej poświeconej europejskim i światowym sieciom instytucji kultury i edukacji, we Wiedniu w 2010 r. , w której brałam udział. Na moje zapytanie czy są na sali osoby, które chętnie by zostali partnerem w takim projekcie odpowiedziało 2 uczestników konferencji – później zostali partnerami GUIA projektu (przedstawiciel Belgii i Chorwacji).  Każdy z nas zaprosił kolejne organizacje, z którymi współpracował wcześniej przy innych projektach, w ten sposób uzbierało się 9 partnerów.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Partnerskie spotkania zagraniczne:

27-30 X 2011

1. Spotkanie partnerskie - warsztaty muzyczne. Londyn, Wielka Brytania.

Organizator: Stowarzyszenie Joy of sound.

Program spotkania:

I. Otwarte integracyjne warsztaty muzyczne, które Joy of sound organizuje w Londynie regularnie, co tydzień od 7 lat. To otwarty warsztat muzyczny dla osób niepełnosprawnych, ich opiekunów i każdego kto jest chętny do udziału. Podczas warsztatów wykorzystywane są instrumenty muzyczne, które zostały wymyślone, rozwinięte i wyprodukowane pod specjalne potrzeby osób niepełnosprawnych. Warsztaty muzyczne poprzedziła prezentacja tych instrumentów, nauka posługiwania się nimi.  

II. Gamelan session - nauka gry na tradycyjnych balijskich instrumentach muzycznych.

III. Warsztat „Łączone sztuki” - 4 grupy uczestników podzielone były pomiędzy 4 stanowiska o różnych rodzajach sztuki – taniec, muzyka, rzeźba, plastyka. Główną ideą warsztatu było skupienie uwagi na fakcie, że spektrum naszych indywidualnych umiejętności twórczych jest szerokie i połączone.

IV. Warsztat bębniarski w ramach którego uczyliśmy się współgrania korzystając z  4 podstawowych rytmów oraz kreowaliśmy wspólne ścieżki rytmiczne w mniejszych podgrupach.

V. spotkanie podsumowujące i omawiające metodę pracy JOS oraz nasze wspólne działania.

Z Polski wyjechało do Londynu 4 słuchaczy, 1 pracownik.

1-4.III 2012

2. spotkanie partnerskie: GUIA Festiwal, Bruksela, Belgia.

Organizator: Community Centre De Zeyp

Cel: wymiana doświadczeń na polu produkcji artystycznych, przede wszystkim spektakli teatralnych i tanecznych.

Z Polski wyjechaliśmy z grupą teatralną 5 osób niepełnosprawnych, którzy przygotowali spektakl teatralny p.t. „Piękna na swój sposób”, w reżyserii Justyny Sobczyk. Oprócz polskiego spektaklu na festiwalu GUIA zaprezentowało się 8 grup artystycznych z udziałem aktorów, tancerzy, piosenkarzy i muzyków niepełnosprawnych. W ramach festiwalu odbyły się również 2 warsztaty taneczne dla instruktorów oraz dla osób niepełnosprawnych. Każdy dzień Festiwalu zawierał również spotkania twórców służące wymianie poglądów oraz omówieniu metody pracy. Spotkania były moderowane i nagrywane.

W spektaklu polskiej grupy występowało 5 dorosłych aktorów o różnym charakterze niepełnosprawności. Spektakl był przygotowywany w DK Rakowiec, filii OKO, premiera odbyła się na krótko przed wyjazdem do Brukseli. Scenariusz do spektaklu był przygotowany przez Justynę Sobczyk na podstawie wywiadów z aktorami podczas prób. Bogaty był w historie z życia aktorów, w tematy dla nich istotne. Na życzenie aktorów spektakl zawierał tematy związane z Polskimi symbolami narodowymi – Matka Boska, Adam Małysz, reprezentacja sportowa polski itp. Dla wszystkich aktorów wyjazd do Brukseli był pierwszym wyjazdem zagranicznym w życiu, po raz pierwszy mieli lecieć samolotem. To odzwierciedliło się w temacie sztuki. Aktorzy przeżywali bardzo fakt samotnego wyjazdu, czuli, że są kimś w rodzaju ambasadorów swoje kraju a więc powinni mówić również o państwie. Spektakl oczarował zagraniczną widownie, m in. dzięki temu, że grupa zaprezentowała dystans i lekkość z jaką opowiadała o Polsce. Pierwszy dzień pobytu w Brukseli odwiedziliśmy Parlament Europejski, gdzie zostaliśmy przyjęci przez Jerzego Buzka.

Wystąpienie na scenie międzynarodowej oraz owacje na stojąco, które dostała nasza grupa po spektaklu od widowni, przebywanie przez 3 dni w międzynarodowym towarzystwie obejmującym osoby niepełnosprawne, z podobną pasją artystyczną  niezwykle podwyższyło pewność siebie naszych uczestników, poczucie własnej wartości i dodawało im odwagi do pokonywania własnych lęków i niepewności.

Z Polski wyjechało 7 słuchaczy, 1 nauczyciel, 2 pracowników.

02-05. V 2012

3. spotkanie partnerskie, Emden, Niemcy.

Organizator: The association Theartic e.V.

Spotkanie o charakterze warsztatowym. Celem warsztatów teatralnych przygotowanych przez grupę Theartic było przedstawienie swojej metodologii pracy poprzez aktywne uczestnictwo w warsztatach teatralnych oraz poprzez obserwację prób teatralnych grupy dorosłej i dziecięcej Theartic.Częścią spotkania było przygotowanie przez wszystkich uczestników GUIA spektaklu plenerowego.  Po każdym dniu warsztatów odbyły się dyskusje na temat realizowanych działań i użytej metodologii, filozofii pracy itp. Działania w Emden zawierały również spotkanie z władzami lokalnymi. Polskimi uczestnikami spotkania byli opiekunowie na co dzień pracujący z osobami niepełnosprawnymi, bez wykształcenia teatralnego oraz dwóch instruktorów teatralnych, którzy nie mieli wcześniejszych doświadczeń z pracą z osobami niepełnosprawnymi.

Podczas warsztatów mogliśmy poznać bardzo konkretne działania, ćwiczenia teatralne, które Theartic używa podczas swojej pracy z zespołem. Przygotowanie spektaklu plenerowego niezwykle zintegrowało grupę.  W spektaklu wzięło udział ponad 60 osób, ponad 9 narodowości, niepełnosprawni i pełnosprawni. Scenariusz spektaklu angażował wszystkich uczestników spotkania a w trakcie jego realizacji, na ulicach Emden, również przypadkowych przechodni, mieszkańców i turystów. Wydarzenie było przykładem prawdziwego integracyjnego publicznego działania artystycznego oddziaływującego pozytywnie na uczestników i na zewnętrzne grupy socjalne, które się do nas dołączyły.

Skorzystaliśmy z tych doświadczeń przy naszych lokalnych działaniach. We wrześniu 2012 byliśmy partnerem przy realizacji społecznej kampanii na rzecz przełamywania stereotypów na temat osób z chorobami psychicznymi p.t. Ochoczo Razem, gdzie, jako DK Rakowiec, przygotowaliśmy publiczny pochód z elementami happeningu, angażując kilkadziesiąt uczestników kampanii, oraz przypadkowych przechodniów.

Kolejne rezultaty: w Emden zostały zaprezentowane 3 filmy

  1. relacja z festiwalu GUIA w Brukseli (w tej chwili do obejrzenia na stronie internetowej www.guideusintoarts.eu),
  2. prezentacja warsztatów muzycznych zorganizowanych przez Stowarzyszenie Altea w Rumunii, na bazie doświadczeń z warsztatów Joy of sound w Anglii,
  3. prezentacja warsztatów muzycznych zorganizowanych przez Sait Ulusoy Egitim Uygulama Okulu Ve Is Egitim Merkezi W Ankarze.

Z Polski wyjechało 4 słuchaczy, 1 pracownik.

7-11. XI 2012.

4. spotkanie partnerskie, Praga, Czechy

The Normal GUIA Festiwal

Organizator: Stowarzyszenie Inventura.

Cel: Wymiana doświadczeń na polu produkcji artystycznych, przede wszystkim spektakli teatralnych, tanecznych zrealizowanych przez partnerów GUIA.

W programie było 14 wydarzeń - spektakle, prezentacje filmowe, warsztaty, spotkania twórców, spotkania z aktorami, wystawa, wieczór taneczny. Polska w ramach festiwalu zaprezentowała film p.t. Nakręceni, który został wyprodukowany w DK Rakowiec, filii OKO podczas warsztatów Strefy Otwartej z młodzieżą z trudnościami wychowawczymi. W filmie występuje młodzież z Ochoty objęta programem Pedagodzy Ulicy. Realizacja filmu i jego prezentacja na Festiwalu GUIA w Pradze była przykładem dobrej praktyki szerszej działalności placówki na rzecz osób zagrożonych wykluczeniem. Film spowodował ciekawą dyskusje, okazało się bowiem, że większość partnerów GUIA działa nie tylko na rzecz osób niepełnosprawnych, ale ma też doświadczenia z trudną młodzieżą.

Odbyła się również publiczna prezentacja filmu nakręconego podczas warsztatów muzycznych Joy of sound zrealizowanych w ramach spotkania GUIA w Londynie. Film ten można zobaczyć na stronie www.guideusintoarts.eu w zakładce Meetings/London. Niezmiernie wartościowe były dyskusje z aktorami, które się odbywały po każdym z spektakli. Organizator spotkania – Stowarzyszenie Inventura, wynajął do realizacji tego przedsięwzięcia teatr oraz przestrzeń, w której mogli wszyscy uczestnicy spotkania spędzać czas razem pomiędzy spektaklami.  Takie warunki wyjątkowo mocno zintegrowały uczestników.  

Z Polski wyjechał 1 słuchacz, 1 pracownik.

23-25.5 2013

5. zagraniczne spotkanie partnerskie o charakterze festiwalowym.  Zagreb, Chorwacja.

Organizator:  Trešnjevka Cultural Centre 

Festiwal pod tytułem "This is not the end" był osttanim spotkaniem partnerskim GUIA. Spotkanie rozpoczął wernisaż wystawy fotograficznej zawierającej zdjęcia z całego GUIA projektu, prezentująca wszystkie spotkania GUIA. W trakcie całego festiwalu odbyło się 16 wydarzeń. W przeważnej części były to prezentacje teatralne wyprodukowane przez GUIA partnerów, warsztaty, spotkania, dyskusje, otwarte próby. Był to juz trzeci festiwal GUIA, w związku z czym mogliśmy zobaczyć produkcje artystyczne będące kolejnym spektaklem grupy prezentującej się już na wcześniejszych festiwalach - np. spektakle z Belgii i Czech, lub reżysera czy instruktora, z którego pracą spotkaliśmy się wcześniej w ramach GUIA projektu. np. Justyna Wielgus, która prowadziła warsztaty taneczne w Polsce podczas spotkania Ship of Love, poprowadziła warsztaty z uczestnikami festiwalu w Zagrzebiu. Podczas Festiwalu zostały przeprowadzone liczne wywiady z uczestnikami podsumowujące bieżące działania jak i cały projekt GUIA. Na bazie tych wywiadów został wyprodukowany film, który można zobaczyć na stronie www.guideusintoarts.eu w zakładce Meetings/Zagreb.

Z Polski wyjechał 1 słuchacz, 1 pracownik.

Działania krajowe:

1.

21- 22. 03-2013 Inkluzyjne warsztaty artystyczne p.t. "Ship of Love"

Organizator: Dom Kultury Rakowiec, filia Ośrodka Kultury Ochoty,

Warszawa, Polska.

„Statek miłości” to piąte spotkanie partnerskie projektu GUIA zorganizowane przez Dom Kultury „Rakowiec”, filię OKO. Na „pokład” Statku Miłości przybyło 52 pasażerów z 8 państw Europy (Anglia, Belgia, Chorwacja, Czechy, Niemcy, Rumunia, Polska, Turcja). W trakcie 3-dniowego rejsu odbyły się 4 rodzaje warsztatów artystycznych:

WARSZTAT TEATRALNY „W poszukiwaniu synchronii”

Prowadziła Justyna Sobczyk -  pedagożka teatru. Założycielka Teatru 21, który od 8 lat prowadzi i rozwija w Warszawie. Absolwentka Wydziału Pedagogiki Teatralnej na Universität der Künste w Berlinie.

WARSZTAT TANECZNY „A ty mnie na wyspy szczęśliwe zawieź...”

Prowadziła: Justyna Wielgus – aktorka, tancerka, animatorka ruchu, od 11 lat związana z Teatrem Węgajty/projekt terenowy. Współpracowała z tancerką i choreografką Adalisą Menghini (TanzFabrik/Berlin). Związana z Centre of Performing Art. Odbyła roczną rezydencję w Narodowym Teatrze Lalkowym/Teatri Kombetar i Kukullave w Tiranie.

WARSZTAT FILMOWY „Kamera jak statek – język filmu językiem miłości"

Prowadził: Bartek Konopka - reżyser filmowy, jego film Królik po Berlinsku został nominowany na Oscara w 2009 r. Rezyser filmów Lęk wysokości (2011), Sztuka znikania (2013)

WARSZTAT LALKARSKI „Lalkowe randez vouz”

Prowadził Ilir Dragovoja – urodzony w Albanii reżyser teatralny, antropolog kultury. W programie były również zajęcia performatywne prowadzone przez grupę „Performeria Warszawa” oraz publiczny pokaz finałowy prezentujący pracę wszystkich 4 grup podczas warsztatów.

Tematem przewodnim spotkania była MIŁOŚĆ, która jest esencją życia potrzebną każdej istocie a równocześnie zawsze stanowi duże wyzwanie, bez względu na to, czy jest się osobą pełno- lub niepełnosprawną. Do zajęć instruktorzy przygotowali tzw. Labirynt Miłości nazywający uczucia, które najczęściej miłości towarzyszą: bezpieczeństwo, bliskość, szczęście, synchronia, pożądanie, flirt, wstyd, cierpienie, ból, niespełnienie, zazdrość. W nawiązaniu do tych wyrazów instruktorzy zbudowali strukturę swoich warsztatów. Każdy z uczestników mógł wybrać swoją ścieżkę lub miejsce w labiryncie, do którego chciałby dotrzeć albo z niego wypłynąć, albo go uniknąć. Pracowaliśmy w 4 stałych grupach, dążyliśmy jednak do wspólnego publicznego performansu, w którym miały się połączyć nasze działania.  

Wyszliśmy z założenia, że spektakl finałowy nie jest naszym celem nadrzędnym. Aktywność warsztatowa służyła przede wszystkim spotkaniom: z sobą, z innymi, z tematem oraz ze sztuką a dopiero w drugiej kolejności dążyliśmy do osiągnięcia kompatybilnej formy.

Film ze spotkania Ship of love można zobaczyć na stronie www.guideusintoarts.eu w zakładce Meetings/Warsaw.

23.03 2013 "Dzień Performatywny" w ramach spotkania "Ship of love" - dzień poświecony różnorodnym działaniom artystycznym -tanecznym, plastycznym, gram, happeningom itp. Działania wzmacniające integracje grupy oraz wprowadzające nowe elementy do spotkania. 

20.03 – 19.04 2013 Wystawa mandal Johna Webstera tworzonych  w trakcie procesu twórczego z osobami niepełnosprawnymi – otwarcie wystawy było wydarzeniem towarzyszącym spotkaniu Ship of love w Warszawie.

23.03.2013 Spektakl finałowy "Ship of love" zamykający 4 dniowe spotkanie GUIA w Warszawie.

20.03.2013 Spotkanie uczestników GUIA w Instytucie Teatralnym w Warszawie w celu obejrzenia spektaklu Teatru 21, w reżyserii Justyny Sobczyk. Aktorami Teatru 21 są osoby niepełnosprawne.22.03 2013 Prelekcja Johna Webstera połączona z prezentacją dotyczącą procesu tworzenia mandal elektronicznych w arteterapii.

27.02.2012 - Premiera spektaklu teatralnego "Piękna na swój sposób" w DK Rakowiec, filii OKO w Warszawie. Spektakl został zrealizowany na potrzeby Festiwalu GUIA w ramach spotkania partnerskiego w Brukseli. Aktorami było 5 osób niepełnosprawnych.

Działania upowszechniające:

  1. Zamieszczenie informacji o projekcie na stronie internetowej DK Rakowiec - www.rakowiec.art.pl.
  2. Zamieszczenie relacji ze spotkania partnerskiego odbywającego się w Warszawie na stronie internetowej DK Rakowiec oraz na funpagu DK Rakowiec na Facebooku.
  3. Zamieszczenie artykułu o spektaklu Piękna na swój sposób realizowanego przed wyjazdem na festiwal GUIA do Brukseli w Gazecie Ochoty Ursusa i Włoch.  
  4. Zamieszczenie informacji o projekcie na stronie internetowej OKO - www.oko.com.pl
  5. Zamieszczenie informacji o projekcie w broszurze OKO wyprodukowanej na potrzeby Konferencji Kultury odbywającej się w Warszawie w 2012. Buszura poświęcona jest współpracy z zagranicą OKO i cała promuje i rozpowszechnia projekty, które OKO realizuje z funduszy Grundtviga.
  6. Prezentacja projektu po jego zakończeniu odbędzie się wewnątrz własnej organizacji, dla pracowników OKO.
  7. W ramach projektu nawiązaliśmy bliską współprace z lokalnymi organizacjami takimi jak Środowiskowy Dom Samopomocy pod Skrzydłami, Stowarzyszenie Otwarte Drzwi, Instytut Teatralny, Teatr 21, Warsztat Terapii Zajęciowej św. Wincentego, WTZ Caritas, Niezależna Grupa Performeria Warszawa. Te wszystkie organizacje współpracowały z nami przy projekcie GUIA i zapoznały się bardzo szczegółowo z projektem. W SDSP pod Skrzydłami została wyeksponowana wystawa prezentująca udział członków Środowiskowego Domu w GUIA projekcie.
  8. Prezentacja projektu na konferencji Zdobywamy przestrzeń publiczną w Pradze.
  9. Przedstawienie projektu GUIA w ramach prezentacji na konferencji "Teatr wykluczonych wczoraj dziś i jutro"  na Międzynarodowym Biennale Spotkania Teatralne Terapia i Teatr w Łodzi, czerwiec 2012.
  10. Przedstawienie projektu GUIA w Instytucie Teatralnym przed spektaklem Teatru 21, na który zostali zaproszeni uczestnicy warszawskiego spotkania partnerskiego oraz szeroka publiczność z Warszawy.
  11. Projekt był  prezentowany na stronie ENCC (European Network of Culural Centres) web site; http://www.encc.eu/, oraz informacja o warszawskim spotkaniu Ship of Love została wysłana przez newsletter do członków tej organizacji obejmującej kilkaset osób z centrów kultury z całej Europy.

Działania ewaluacyjne:

Podczas projektu były zastosowane trzy rodzaje ewaluacji:

1 . Ocena procesu i rezultatów:

  • Przy każdym spotkaniu partnerskim zorganizowaliśmy spotkania służące podsumowaniu, wymianie doświadczeń, poglądów, refleksji wszystkich uczestników projektu.
  • Spotkania dla twórców w celu wymiany doświadczeń  i metodologii ich pracy z osobami niepełnosprawnymi. 

2. Ocena dokonana przez uczestników niepełnosprawnych

Na początku projektu zaplanowaliśmy opracowanie konkretnego narzędzia ewaluacyjnego dla osób niepełnosprawnych. Ale w trakcie projektu uznaliśmy, że nie można zaproponować uczestnikom niepełnosprawnym tylko jednego narzędzia ewaluacyjnego. Opracowaliśmy więc trzy różne narzędzia ewaluacyjne:

  • Ewaluacja poprzez sztukę na przykład: obrazy, rysunki, ruch, dźwięk.
  • Wideo wywiady z uczestnikami spotkań.
  • Pisemne i ustne informacje zwrotne na przykład ; flipcharty,  dyskusje pomiędzy uczestnikami i moderatorami po przedstawieniach, które zostały nagrane lub spisane.

Wyniki tej ewaluacji były przesyłane do wszystkich partnerów.

3 . Ankiety ewaluacyjne:

Opracowaliśmy wspólną ankietę dla każdego spotkania partnerskiego. Kwestionariusz  był wysyłany do wszystkich uczestników spotkania po powrocie do domu. Wypełnione ankiety zostały przesłane do koordynatora krajowego, każdego z partnerów.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
23
W wyjazdach zagranicznych: 
18
Produkty
Produkty projektu: 

Osiągnięte rezultaty:

  • strona internetowa: www.guideusintoarts.eu
  • płyta DVD
  • mapy metodyczne  z mapami metodycznymi i dokumentacją ze wszystkich spotkań
  • dokumentacja fotograficzna i filmowa projektu
  • archiwum doświadczeń: zbiór wywiadów i informacji zwrotnych, opis metod używanych przez prowadzących warsztaty z organizacji partnerskich.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

strona internetowa www.guideusintoarts.eu

DVD - GUIA

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Pracownicy DK Rakowiec, filii OKO dzięki projektowi GUIA poszerzyli swoje umiejętności socjalne w kontakcie z osobami niepełnosprawnymi. Przełamali bariery, obawy, czasami strach, który odczuwali wcześniej w np. w kontakcie z osobą chorująca psychicznie, lub upośledzoną mentalnie. Obecnie nie boją się współpracować, współtworzyć, komunikować z otwartością i naturalnością z osobami niepełnosprawnymi.

W DK Rakowiec, filii OKO już wcześniej realizowaliśmy projekty dla osób zagrożonych wykluczeniem – cykl warsztatów artystycznych dla osób niepełnosprawnych oraz dla trudnej młodzieży  Strefa Otwarta. Projekt GUIA przekonał nas do słuszności takiego kierunku działania. Planujemy kontynuować naszą działalność skierowaną do grupy osób zagrożonych wykluczeniem. Dzięki projektowi GUIA mamy bardziej zaangażowaną kadrę instruktorów, którzy poszerzyli swoje kompetencje i w zakresie pracy artystycznej z osobami niepełnosprawnymi i pogłębiła się ich samoidentyfikacja z taką działalnością.  

Projekt wywarł bardzo duży wpływ na rozwój zawodowy nauczycieli – reżyserów, instruktorów. Poprzez uczestnictwo  w projekcie nie tylko poszerzyli swoje umiejętności, ale też nawiązali szerokie kontakty i te przyniosły im nowe możliwości rozwoju. Wiele z nich tworzy nowe projekty w nowych międzynarodowych kooperacjach, złożonych z partnerów oraz współpracowników GUIA projektu.  

Projekt przełożył się bardzo pozytywnie na współpracę z lokalnymi organizacjami ze sfery socjalnej. Np. we wrześniu 2103 po raz drugi zrealizowaliśmy wspólną kampanię społeczną p.t. Ochoczo Razem, poświęconej uwrażliwianiu świadomości społeczeństwa na problemy osób chorujących psychicznie. Partnerami w tej kampanii jest 12 organizacji z Ochoty ze sfery publicznej i prywatnej.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Najlepszym świadectwem będzie kilka cytatów z ankiet ewaluacyjnych: Sebastian, instruktor teatralny, który przed projektem nigdy nie pracował z osobami niepełnosprawnymi, odpowiada na pytanie: Czy projekt był wkładem w rozwój twojego życia zawodowego lub prywatnego? Jeżeli tak, to jak byś określił ten wkład? Jeżeli nie, to napisz dlaczego.

Odpowiedź: „Projekt otworzył mi nową perspektywę widzenia świata. Uświadomił piękno i radość życia drzemiące w ludziach niepełnosprawnych. Sprawił, że przestałem zauważać niepełnosprawność i odnalazłem poza nią człowieka a także pozwolił pogodniej spoglądać na własne życie. Dzięki warsztatom postanowiłem zająć się pracą z osobami niepełnosprawnymi. Dały mi one podstawowe techniki i umiejętności interpersonalne do takiej pracy.”

Sebastian wyjechał do Emden jako słuchacz. Po tym wyjeździe wziął udział w dwóch projektach realizowanych w DK Rakowiec, tym razem jako instruktor integracyjnych zajęć teatralnych, z udziałem osób niepełnosprawnych.

Agnieszka, opiekunka w Warsztacie Terapii Zajęciowej. Odpowiada na to samo pytanie:  „Pomimo to, że już wcześniej znałam wiele tych ćwiczeń teatralnych poznałam więcej możliwości pracy i prawdziwą integrację poprzez teatr, ten projekt był dla mnie szalenie inspirujący i pokazał mi wiele nowych form pracy.”

Janusz, uczestnik niepełnosprawny, aktor spektaklu „Piękna na swój sposób” odpowiada na to samo pytanie odnośnie wyjazdu do Brukseli: „Oczywiście, jak najbardziej ten wyjazd pozwolił mi poznać ich kulturę, zwyczaje itp. Zarazem poznać nowych ludzi z innych krajów i większą mam otwartość do ludzi i zdałem sobie sprawę, że muszę się nauczyć języka obcego, żeby się z nimi dogadywać.”

Emilia, uczestniczka niepełnosprawna, aktorka spektaklu „Piękna na swój sposób” odpowiada na to samo pytanie: „Było to fajne odkrycie w nowym miejscu, doświadczyłam tego, że ludzie są mili, pierwszy raz leciałam samolotem i byłam za granicą. Nauczyłam się jak się odprawia na lotnisku, sprawdza bagaże. Mogłam użyć kilku słów po angielsku, których nauczyłam się w Polsce. Na warsztatach tanecznych nauczyłam się jak się wyginać, poruszać, pracować w grupie. Cieszyłam się, że mogę wystąpić w Brukseli, w nowym miejscu. „

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Rezultaty projektu takie jak strona guideusintoarts.pl oraz dvd są ogólnie dostępne. Mogą być wykorzystane przez każdego kto poszukuje nowych inspiracji, metodologii pracy z osobami niepełnosprawnymi. Główną inspiracją do stworzenia tego projektu było to, że instruktorzy, których zapraszaliśmy do współpracy z osobami niepełnosprawnymi często deklarowali dobre chęci, ale brak doświadczeń i wiedzy w tym zakresie. Artyści, którzy chcą tworzyć z osobami niepełnosprawnymi mogą zdobyć wiedzę na przykład z naszych map metodologicznych. Są to dokumenty zamieszczone na stronie www projektu oraz na GUIA DVD. Zostały przygotowane przez nauczycieli GUIA projektu – reżyserów, instruktorów pracujących z osobami niepełnosprawnymi i zawierają opisy metodologii pracy instruktorów, ich założenia,  wiedzę ogólną, jaką nabyli podczas swoich doświadczeń w pracy z osobami niepełnosprawnymi.

Te mapy wraz z raportem z każdego spotkania partnerskiego, zdjęciami i filmami tworzą razem wartościowy materiał edukacyjny, który może służyć innym.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„Zatem zorganizowaliście wspólnie zaplanowane wydarzenie warsztatowe, które łączyło doświadczenie intensywnej, skoncentrowanej nauki z zabawą i poszukiwaniem. To była podróż, która zapadła mi w pamięć – zarówno na polu zawodowym (jako osoba dorosła ucząca się) i jako człowiek.” Tania

„Uważam, że to doświadczenie dało mi olbrzymie możliwości. Miałam możliwość spotkania z samą sobą, z moją prawdziwą naturą oraz połączenia z innymi w głęboko wzruszający sposób. Warsztaty taneczne pozwoliły mi zaufać, odpocząć i otworzyć się na teraźniejszą chwilę, na innych oraz znaleźć mocniejszą podstawę w ciele. Potrafiłam podjąć wyzwanie z samą sobą w najbardziej satysfakcjonujący mnie sposób. Czy można prosić o jeszcze???!!!”

Julie

“Po pierwsze, chcę podziękować Wam za wspaniałe dni GUIA w Warszawie. To było tak mocne doświadczenie, pełne kreatywności i szacunku. I przede wszystkim, tak dobrze zorganizowane z dużą dozą miłości…Czułam się bardzo uprzywilejowana, że mogę uczestniczyć w tych wyjątkowych dniach w zaśnieżonej Warszawie.”

Caroline

„Mam nadzieję, że takie projekty będą płonąć na świecie i zaspokoją pasje cudownych ludzi, którzy potrzebują pomocy. Uczestnictwo w warsztatach i stworzenie po próbie ciekawego podsumowania, które podoba się i jest oglądane przez innych, daje także ogromną satysfakcję każdemu. Wszyscy zakończyliśmy rejs z inteligentnym „koszykiem” pomysłów.

Warsztaty taneczne zainspirowały mnie do prowadzenia innych warsztatów związanych z pomaganiem innym poprzez taniec i do zachęcania ludzi, którzy są unieruchomieni w fotelu, by się ruszyli!! To może pomóc im w życiu codziennym na holistycznym poziomie (w ujęciu całościowym)” Harriet

„Wyjazd dał mi szansę przede wszystkim wymiany doświadczeń i nawiązania współpracy w  przyszłości. Poznanie nowych technik pracy nad rytmem. Przede wszystkim przełamanie bariery językowej” (Agnieszka odnośnie spotkania partnerskiego w Londynie)

„Tak, ten wyjazd wpisał się w odpowiedni moment mojego życia zawodowego, kiedy szukałam inspiracji dla rozwoju grupy prowadzonej przeze mnie. Do tej pory utrzymywałam, że ten skład grupy jest zamknięty, że chcę pracować tylko z osobami z zespołem Downa, a okazało się, że wymieszanie wielu różnych nietypowych osób daje cudowne szanse na odkrywanie nowych jakości teatralnych. Wyjazdy dały szanse żywej otwartej rozmowy na temat teatru i sztuki wogóle, która angażuje osoby wykluczone....to był dla mnie luksusowy czas na refleksie, rozmowę, inspiracje.” Justyna (dodam tylko, że od tamtego momentu Justyna wyreżyserowała spektakl teatralny, w którego obsadzie są 2 profesjonalne aktorki oraz 1 aktorka z zespołem Downa, czyli zrealizowała dokładnie to, co założyła w wypowiedzi powyżej. Spektakl się nazywa „Śmiertelnie trudna gra”, jest o temacie śmierci.  Jest to produkcja wyjazdowa, z którą grupa jeździ po wielu szkołach i ośrodkach w Polsce. 

Feedback Ilony, przedstawicielki Stowarzyszenia Inventura, które deklarowało na początku projektu żal z powodu niskiego zainteresowania widzów dla ich spektakli. Inventura prowadzi teatr z osobami chorującymi psychicznie w Pradze w Czechach. „Wczoraj mieliśmy premierę naszej nowej gry Dasa, wstawaj! i było naprawdę dobrze! Chciałbym powiedzieć, że zrobiliśmy duży krok do przodu i będziemy szli dalej na pewno!:) Krok po kroku stajemy się coraz  bardziej znani i mamy więcej i więcej widzów, którzy przychodzą na nasze przedstawienia. GUIA żyje :)!”

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

Zostaje tylko podziękować za możliwość realizacji projektu, dzięki któremu tyle osób wzbogaciło swoje życie i poszerzyło wiedzę i umiejętności.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Imię i nazwisko: Anita Szaboova
Data wypełnienia formularza/karty: 
18.11.2013

Let’s animate & integrate!

Tematyka działań: 
Edukacja międzykulturowa
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Sztuka, muzyka, kultura
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Dane beneficjenta
Organizacja realizująca warsztat: 
Koszalińskie Towarzystwo Społeczno-Kulturalne
ul. Plac Polonii 1, 75-415 Koszalin
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Anna Magryta-Urban
Krótki opis profilu działalności organizacji realizującej warsztat: 

Stowarzyszenie działa na rzecz upowszechniania i propagowania kultury, a także w obszarach integracji społecznej, ze szczególnym uwzględnieniem działań na rzecz osób niepełnosprawnych.

Grupy docelowe:

  • artyści profesjonalni i amatorzy (głównie niepełnosprawni), społeczność z obszarów zdegradowanych kulturowo i ekonomicznie, z utrudnionym dostępem do dóbr kultury,
  • instytucje rządowe i pozarządowe, działające na rzecz integracji społecznej, w szczególności na rzecz osób niepełnosprawnych.

Tematyka oferty edukacyjnej:

  • nauka i poszerzanie swoich umiejętności w zakresie: fotografii artysytycznej, tworzenia filmów animowanych, dubbingu, projektowania odzieży, filmoterapii, aktywnej rehabilitacji,
  • ścisła współpraca ze szkołami w zakresie integracji społecznej.

Metody pracy:

  • organizacja warsztatów,
  • organizacja festiwali,
  • bezpośrednie spotkania osób niepełnosprawnych z uczniami szkół ponadpodstawowych, studentami i osadzonymi w zakładach karnych.
Tytuł warsztatu: 
Let’s animate & integrate!
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2012-1-PL1-GRU13-28398
Data realizacji warsztatu: 
01.10.2012 - 05.10.2012
Partnerzy zagraniczni
Liczba uczestników z zagranicy, którzy wzięli udział w warsztacie: 
18
Liczba uczestników z Polski, którzy wzięli udział w warsztacie: 
0
Cele warsztatu: 

Celem warsztatu była integracja osób z różnych środowisk, z różnych kultur, z różnymi niepełnosprawościami. Poznawanie się, budowanie zaufania, wzajemnego zrozumienia i akceptacji odbywało się podczas tworzenia wspólnego filmu animowanego. Proces ten pozwolił na wyrażanie siebie, swoich przeżyć, emocji. Powodował także poczucie równości, przynależności do grupy, gdyż sztuka niweluje niepełnosprawność, nie uznaje barier językowych, gdyż jest uniwersalna.

Zajęcia miały charakter terapeutyczny –  wyzwoliły artystyczną twórczość, kompensując psychofizyczne braki oraz zmniejszając napięcie i uspokajając. Zrealizowane przez nas warsztaty stymulowały wyobraźnię oraz podwyższały umiejętności manualne. Uczestnicy warsztatu znaleźli podczas niego inspiracje, wsparcie oraz spełnienie.

Obszary tematyczne: 

Tematem warsztatu było wspólne tworzenie filmu animowanego. Grupa umówiła się, że stworzy film dotyczący ich obecności w Polsce, ale także przedstawiający ich kraje.

Kraj uczestników: 
Czechy
Grecja
Hiszpania
Niemcy
Rumunia
Słowenia
Turcja
Włochy
Łotwa
Liczba uczestników: 
3
4
1
1
1
2
2
2
2
Rekrutacja uczestników i przygotowanie warsztatu: 

Promocja warsztatu była bardzo szeroka. Informacja o wydarzeniu została wysłana do:

  • organizacji pozarządowych zajmujących się problemem niepełnosprawności, będących partnerami organizatora warsztatu,
  • organizacji znalezionych w Internecie, a także wskazanych przez warszawskie ”Stowarzyszenie Przyjaciół Integracji”,
  • środowisk artystycznych (organizatorów międzynarodowych festiwali i przeglądów filmowych),
  • osób współpracujących z polskimi paraolimpijczykami,
  • indywidualnych osób współpracujących z ”Europejskim Festiwalem Filmowym Integracja Ty i Ja” oraz jego gośćmi z poprzednich edycji,
  • uczestników różnych europejskich wydarzeń (warsztatów, seminariów, szkoleń itp.), w których uczestniczyła koordynatorka projektu.

Ponadto wiadomość o warsztacie ukazała się również na stronie organizacji www.integracjatyija.pl i była stale aktualizowana ze względu na datę zamknięcia rekrutacji. Była także widoczna na stronie polskiego radia Hey Now w Londynie. Jednak najbardziej efektywnym sposobem promocji okazało się stworzenie bazy zawierającej kilka tysięcy adresów europejskich organizacji zajmujących się wolontariatem europejskim (http://ec.europa.eu/youth/evs/aod/hei_en.cfm), do których wysłaliśmy informację o naszym wydarzeniu.

Grupa docelowa uczestników: 

W warsztacie wzięło udział 18 osób, połowa z osób była pełnosprawna, połowa niepełnosprawna ruchowo. Kryteria, jakimi kierowaliśmy się przy wyborcze uczestników były następujące:

  • zainteresowania związane z tematem spotkania,
  • doświadczenie w międzynarodowych projektach (dawaliśmy szansę osobom nie korzystającym dotychczas z takich programów).

Osoby niepełnosprawne mogły zgłaszać się w parach. Większość nie w pełni sprawnych uczestników przyjechała w towarzystwie opiekuna.

Opis przebiegu
Krótki opis przebiegu warsztatu: 

Pierwsze zajęcia rozpoczęły się powitaniem uczestników, przedstawieniem instruktorów, założeń projektu oraz sposobu ich finansowania. Następnie grupa przy udziale animatora poznała sie wzajemnie. Po przerwie kawowej nastąpiła teoretyczna część warsztatu, tj. poznanie uczestników z animacją filmową i etapami jej produkcji, takimi jak:

  1. Okres  koncepcyjny
    • pomysł, scenariusz
    • założenia plastyczne (projekty postaci i dekoracji)
    • storyboard (scenopis obrazkowy)
    • layout (animacja główna)
    • animacja poszczególnych ujęć
  2. Okres zdjęciowy
    • skanowanie i kolorowanie
    • compositing.

Uczestnicy dowiedzieli się jak wygląda montaż i udźwiękowienie obrazu oraz zapoznali się z oprogramowaniem komputerowym do obróbki obrazu. Trenerzy omówili także podstawowe pojęcia języka filmowego (kadr, ujęcie, sekwencja, akt filmowy, kompozycja kadru, łączniki, ruchy kamery).

Kolejnego dnia miały miejsce zajęcia praktyczne, tj. konstrukcja postaci do realizowanego filmu. Ponadto uczestnicy zapoznali się z zagadnieniem deformacji postaci, chodów, przesuwów do wykonywanej animacji. Wieczorem zaprezentowane zostały filmy zrealizowane w ”Studium Miniatur Filmowych” oraz produkcje dotyczące Europejskiego Festiwalu Filmowego ”Integracja Ty i Ja”, którego realizatorem jest organizator warsztatu.

Trzeciego dnia warsztatu miała miejsce korekta animacji wykonywanej przez uczestników, ponadto rozpoczęto skanowanie obrazów. W tym dniu odbyła się również krótka wycieczka do oddalonego o ok. 10 km Kołobrzegu, gdzie goście mogli poznać zabytki tego miejsca. Po zwiedzaniu przewidziany był czas wolny, połączony z degustacją ryby na promenadzie.

Wieczorem miała miejsce prezentacja materiału fotograficznego wraz z prelekcją fotografa warsztatu Wojciecha Szweja, wyróżnionego m.in. w konkursie National Geographic Polska.

W następnym dniu uczestnicy kontynuowali animację, miała miejsce jej indywidualna korekta, skanowanie. Wprowadzono także nowy element - animację przestrzenną oraz pod kamerą, dla których wykonano postacie i elementy scenografii. W tym dniu rozpoczął się także montaż i udźwiękowienie powstającego filmu. Wieczorem miały miejsce prezentacje organizacji, krajów czy indywidualnych działań uczestników warsztatów.

W ostatnim dniu trwała animacja przestrzenna i pod kamerą. Słuchacze otrzymali także zadanie przygotowania wspólnego plakatu do stworzonego filmu. Wieczorem odbyło się uroczyste wręczenie dyplomów, po którym prezentowany był materiał filmowy przyjmowany przez twórców brawami przy ciekawszych scenkach. Ponadto wyświetlane były zdjęcia z przebiegu projektu oraz portrety gości wykonane przez zawodowego fotografa.

Rozwiązania praktyczne zastosowane podczas realizacji warsztatu: 

Warsztat odbył się w nadmorskiej miejscowości Dźwirzyno, oddalonej od morza o kilkadziesiąt metrów. Sala warsztatowa (w której umieszczono wystawę autorstwa niepełnosprawnych grafików), zakwaterowanie oraz stołówka mieściły się w jednym obiekcie. Ośrodek był w pełni przystosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych (podjazdy dla wózków, winda, odpowiednio dostosowane pokoje bez barier, z poręczami). Osoby niepełnosprawne z uwagi na swoje ograniczenia sprawnościowe zakwaterowane były z pełnosprawnymi opiekunami - uczestnikami warsztatu. Przerwy kawowe odbywały się w kawiarni hotelowej, która podobnie jak sala warsztatowa została przyozdobiona fotografiami wykonanymi przez niepełnosprawnych uczestników warsztatu fotograficznego zorganizowanego przez Koszalińskie Towarzystwo Społeczno- Kulturalne, co dodatkowo tworzyło atmosferę integracji.

Ewaluacja i monitoring: 

Monitoring projektu odbywał się poprzez obserwację zaangażowania uczestników, bezpośrednie rozmowy z nimi oraz poprzez

codzienną ocenę warsztatu prowadzoną przez kadrę.

Ewaluacja wydarzenia dokonywana przez gości miała miejsce każdego dnia po popołudniowych zajęciach. Pierwszego dnia uczestnicy zostali zapytani o samopoczucie, wrażenia związane z warsztatem, odczucia dotyczące grupy. Kolejnego dnia zostało postawione pytanie ”everything is fine but I still miss..”, na które uczestnicy mieli dać odpowiedzi na przyklejanych karteczkach. W środku projektu słuchacze otrzymali zadanie ocenienia na narysowanym torcie podzielonym na równe kawałki poszczególnych obszarów warsztatu, takich jak: zajęcia z animacji filmowej, grupa, zakwaterowanie, wyżywienie, lokalizacja, wycieczka. Przedostatniego dnia ocena projektu odbyła się za pomocą gry: walizka (co zostaje), pralka (co trzeba poprawić), kosz (co wyrzucić). W przedostatnim i ostatnim dniu słuchacze wypełnili karty ewaluacyjne.

Uczestnicy bardzo pozytywnie oceniali przebieg warsztatu (ciekawy program połączony z przerwami), życzliwą grupę, dobrą organizację, zakwaterowanie. Jedynie niektórzy goście negatywnie wypowiadali się o kuchni hotelowej, która serwowała głównie polskie potrawy. Kolejne uwagi dotyczyły specyfiki zajęć, która nie pozwalała na aktywność ruchową uczestników. Z powodu niepełnosprawności fizycznej niektórych osób nie były prowadzone gry ruchowe (tzw. energizery). Jednakże w odpowiedzi na te oczekiwania została zorganizowana wycieczka do Kołobrzegu, odbywały się spacery nad morze czy istniała możliwość korzystania z basenu w czasie wolnym.

Ocena organizatora warsztatu pokrywa się z odczuciami gości. Uważamy, że był to udany warsztat, także dzięki otwartości, serdeczności i entuzjazmowi uczestników.

Wpływ warsztatu na słuchaczy, na organizację oraz społeczność lokalną – rezultaty: 

Wpływ spotkania może mieć wymierny efekt na działalność Koszalińskiego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego, organizatora Europejskiego Festiwalu Filmowego ”Integracja Ty i Ja”. W 2013 roku odbędzie się jego 10. edycja. Uczestnicy spotkania zostali zaproszeni do współpracy przy jego organizacji i promocji idei integracji. Obecnie Festiwal zaznacza swą obecność w Polsce także poprzez organizację w 20 miejscowościach tzw. ”Małych Festiwali Ty i Ja”, odbywających się równolegle z główną imprezą zlokalizowaną w Koszalinie. Naszym zamierzeniem jest stworzenie także europejskich ”Małych Festiwali Ty i Ja”. W tym celu chcielibyśmy współpracować z naszymi gośćmi z zagranicy, którzy reprezentują różne środowiska, w tym organizacje pozarządowe. Widzimy także możliwość zaproszenia niektórych z nich na przyszłoroczny festiwal w charakterze artystów (wśród uczestników jest muzyk z Niemiec prowadzący warsztaty gry na bębnach dla osób niepełnosprawnych).

Wydarzenie to wpłynęło także na społeczność lokalną. Artykuły w prasie lokalnej dotyczące warsztatu miały wpływ na zmniejszenia stereotypów związanych z niepełnosprawnością. Dodatkowo ważnym wpływem warsztatu będzie także promocja naszych działań w krajach uczestników poprzez upowszechnienie informacji o prowadzonym przez nas konkursie na amatorskie filmy tworzone przez osoby niepełnosprawne czy szansa na materiał w telewizji greckiej, w której talk-show prowadzi poruszająca się na wózku Christina.

Upowszechnianie rezultatów: 

Film stworzony przez uczestników warsztatu zostanie wyświetlony podczas 10. edycji Europejskiego Festiwalu Filmowego ”Integracja Ty i Ja”.

Opinie słuchaczy i pracowników o warsztacie – cytaty z wypowiedzi: 
  • It was very rewarding experience.
  • I like this program becuase it gave us motivation (because we are disabled people).
  • I felt like in paradise!
  • The project is very nice and interesting for me!
  • Maybe it will be interesting to organize a second call of this workshop. It would be not only with pain activities but also sculpture, photography, theatre etc. Thanks a lot because I am very happy :).
Ew. inne uwagi dotyczące realizacji warsztatu: 

Brak

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Anna Magryta-Urban
Data wypełnienia formularza/karty: 
29.03.2013

Roma Integration in Europe

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Edukacja międzykulturowa
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Inne
Sztuka, muzyka, kultura
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Stowarzyszenie "Obszary Kultury"
ul. Krzemieniecka 2a, 94-030 Łódź
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Maria Goldstein
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Stowarzyszenie „Obszary Kultury” ma siedzibę w Łodzi, ale jego działania mają zasięg ponadlokalny. Zajmuje się między innymi: edukacją, popularyzacją różnych dziedzin kultury i sztuki, działaniami na rzecz środowisk i osób dysfunkcyjnych i niepełnosprawnych, mniejszości narodowych, działalnością wspomagającą rozwój wspólnot i społeczności lokalnej, propagowaniem idei integracji europejskiej, problematyką praw  człowieka.

Członkami Stowarzyszenia są edukatorzy, kulturoznawcy, pracownicy naukowi, psycholodzy, socjolodzy, studenci łódzkich uczelni. Wspólną cechą członków Stowarzyszenia jest ich pasja społecznikowska i kreatywność w podejmowaniu tematów kulturowych. Stowarzyszenie swoje działania prowadzi nieodpłatnie, korzystając z pracy wolontariackiej członków; nie prowadzi działalności gospodarczej.

Tytuł projektu: 
Roma Integration in Europe
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2010-1-PL1-GRU06-11414 1
Lata realizacji: 
2010 - 2012
Kraje uczestniczące: 
Polska
Szwecja
Austria x 2
Niemcy
Wlk. Brytania
Cele projektu: 
  1. Poznanie dziejów romskiej mniejszości na tle europejskiej historii, w aspekcie odmienności kulturowej i wynikających z niej konsekwencji politycznych i społecznych.
  2. Rozważenie przyczyn istnienia barier w porozumieniu między społecznymi większościami a mniejszością romską oraz poszukiwanie dróg sprzyjających zbliżeniu i wzajemnej akceptacji.
  3. Rozpoznanie sytuacji życiowej Romów i Sinti w krajach partnerskich oraz porównanie regulacji ustawodawczych, postaw i strategii społecznych europejskich społeczeństw wobec romskiej mniejszości.
  4. Prezentacja twórczości artystycznej Romów jako przykład możliwości interkulturowego, międzypokoleniowego i ponad granicznego porozumienia i dialogu przez sztukę.

Skupiliśmy się na opracowaniu i zdobywaniu wiedzy dotyczącej następującej tematyki. organizując odpowiednie przedsięwzięcia:

  • Romowie – wielowiekowa egzystencja pośród narodowych społeczeństw Europy – rys historyczny (wykłady eksperckie z zakresu etnografii i socjologii, prezentacja lektur poświęconych tej kwestii).
  • Romowie o sobie: pryncypia, normy, zwyczaje, więzi rodowe, język, przemiany, potrzeby  (przedstawiciele społeczności romskiej, Stowarzyszenie Centrum Doradztwa i Informacji dla Romów).
  • Status ekonomiczny i społeczny Sinti i Romów w krajach partnerskich: poziom życia, zatrudnienie, opieka zdrowotna, edukacja, stopień i chęć społecznej integracji;(relacje przedstawicieli władz lokalnych ds. mniejszości, przedstawicieli stowarzyszeń romskiej).
  • Edukacyjne i kulturowe aspiracje Romów i Sinti: aktywizacja społeczno-zawodowa kobiet romskich, kultywowanie twórczości, aktywność europejska, tworzenie się intelektualnych i artystycznych elit (prezentacje, recitale i koncerty).
  • Prześladowania, pogromy, holocaust na Romach i Sinti – tragiczne europejskie doświadczenia przeszłości (wykłady nt. zbrodniczych konsekwencji nienawiści rasowej, zwiedzanie miejsc związanych z pogromem Romów, oddanie hołdu w miejscach zagłady: Zigeunerlager w Lidzmanstadt – obóz cygański w obrębie łódzkiego getta, obóż Lackenbach/Austria).
Obszary tematyczne: 
  • Edukacja artystyczna, włącznie ze sztuką, rzemiosłem i muzyką
  • Kampanie mające na celu wzrost świadomości społecznej
  • Walka z rasizmem i ksenofobią
  • Edukacja międzykulturowa
  • Możliwości uczenia się dla osób zagrożonych marginalizacją społeczną
  • Obywatelstwo europejskie i wymiar europejski
  • Aktywne obywatelstwo
  • Uczenie się o krajach europejskich
  • Etyka/religia/filozofia
Grupa docelowa słuchaczy: 

Słuchacze rekrutowali się z grupy osób skupionych wokół stowarzyszenia i uczestniczących w organizowanych imprezach cyklicznych i okolicznościowych oraz osób zaproszonych do projektu i zainteresowanych tematyką mniejszości narodowych, a w szczególności mniejszością romską.

Jakie były początki projektu: 

Projekt powstał z inicjatywy partnera niemieckiego w roku 2009, ale nie otrzymał finansowanie w tej rundzie selekcyjnej. Ponieważ tematyka projektu wydawała nam się ważna i ciekawa, postanowiliśmy  za aprobatą partnerów jeszcze raz opracować wniosek i przejąć rolę koordynatora w projekcie.

Krótki opis przebiegu projektu: 
  1. Październik 2010/Norrköping/Szwecja: wykłady o kondycji Romów w Szwecji, różnorodne formy warsztatów oraz spotkania ze społecznością romską, wywiady z ich przedstawicielami.
  2. Kwiecień 2011/Witchford/Zjednoczone Królestwo: wizyta w Glebe. Historia powstania i rozwoju i tego ośrodka oraz realizowanych projektów na rzecz Romów: oferuje on młodzieży szereg form aktywności, w celu przeciwdziałania patologii wśród nastolatków. Prezentacje, wykłady m.in. ”The British Gypsy”, zwiedzenie terenów zamieszkałych przez Travelersów
  3. Październik 2011/Mosbach/Niemcy: tematy: sytuacja Romów po wprowadzeniu ustaw norymberskich i rozwoju nazizmu przed drugą wojną światową. Prześladowania po dojściu Hitlera do władzy:, wysiedlenia, nakazy osiedlenia w specjalnie wyznaczonych miejscach, ostateczne rozwiązanie objęło swoim zasięgiem także Romów. Zostali deportowani do obozów zagłady i zgładzeni. Spotkanie i dyskusje z przedstawicielami władz miasta i polityki. Kwestie edukacji, integracji, tolerancji i problemów, które wynikają ze zderzenia kultur. Jednakże sytuacja imigrantów romskich staje się krytyczna, ze względu na ograniczenia na rynku pracy, co prowadzi  do ekonomicznego, a tym samym społecznego wykluczenia.
  4. Kwiecień 2012/Wiedeń/Oberwart/Autria: wizyty w organizacjach romskich- Stowarzyszenie społeczno-kulturalne Romów, Romano Centro, Roma-Service. Obszerne informacje na temat działalności tych instytucji. Prezentacje multimedialne, wykłady, dokumentacja dvd. Udział w międzynarodowej konferencji poświęconej tematyce romskiej zorganizowanej z okazji Międzynarodowego Dnia Romów w Oberwart.

W wymienionych spotkaniach partnerskich wzięli udział słuchacze.

Poza tym miały miejsce wizyty partnerskie w koordynatora projektu w UK, Szwecji i Austrii w celu pracy nad sfinalizowaniem głównych produktów projektu t.j. memorandum oraz dokumentacji „where we stand” zawierającej wywiady z przedstawicielami społeczności romskiej we wszystkich krajach partnerskich.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
100
W wyjazdach zagranicznych: 
18
Produkty
Produkty projektu: 
  • www.grundtvig-partnership-roma.com
  • Miesięcznik społeczno-literacki „Tygiel”” Zeszyt poświęcony tematyce romskiej,  listopad 2011.
  • Dokumentacja DVD „Where we stand”.

    Koncerty zespołu „Perła i jej bracia”.
  • Wystawa fotograficzna o Romach rumuńskich.
  • Dokument zawierający  sugestie dotyczące rozszerzenia integracji Romów w Europie- Memorandum.
  • Krótki film  prezentujący warunki życia pewnej rodziny romskiej mieszkającej w małej wiosce w Rumunii.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Miesięcznik Tygiel został wysłany do bibliotek na terenie i jest w sprzedaży całego kraju.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Wzajemne wizyty, oprócz walorów merytorycznych, mają również  walor poznawczy: zwiedzanie konkretnych miejsc, sytuacji, instytucji, architektury, kuchni, zabytków, przyrody, ale nade wszystko ludzi.

Pracownicy naszego stowarzyszenia uczestniczą w konwersacjach języka angielskiego, zmotywowani chęcią "godnego" reprezentowania organizacji za granicą. Typowe jest, że przedstawiciele pewnych krajów (np. Szwecja, Holandia) uczą się angielskiego od wczesnych lat szkolnych i często nawet posługują się tym językiem na co dzień, sytuacja ta dotyczy również młodego pokolenia w Polaków. Ale na ogół osoby w średnim wieku, wychowane jeszcze w poprzednim systemie, nie znają języków obcych w stopniu zaawansowanym, więc uczenie się języka angielskiego z możliwością konfrontacji i zastosowania nabytych umiejętności w sytuacjach naturalnych, w rozmowie z partnerem, a w przypadku tego projektu również z native spekarem wpływa istotnie na poprawienie umiejętności komunikacyjnych i zwiększenie motywacji do dalszego uczenia się.

Dzięki projektowi szlifowane są również kompetencje pedagogiczne poprzez wymianę doświadczeń i prezentację przykładów best practice oraz wzajemną obserwację podejścia i realizacji podobnych  zagadnień i sposobów rozwiązywania problemów u naszych partnerów. Dotyczy to również zarządzania projektem. Uczymy się planowania, pracy z mediami, koordynowania działań w projekcie i monitorowania postępów w zakresie lokalnym i dla całego projektu.

Realizacja tego projektu została wzbogacona i rozszerzona przez udział naszych młodych słuchaczy skupionych wokół Stowarzyszenia. Uczestniczyli oni w projekcie w realizowanym przez nas "Reif für die Bühne" ("gotowe na scenę") przebiegającym w ramach akcji UE "Młodzież w działaniu". Projekt poświęcony był również zagadnieniom dotyczącym romskiej mniejszości społecznej, a w szczególności uczestnictwu w międzynarodowym działaniu artystycznym w Gałaczu w Rumunii. Koordynatorem tego projektu była niemiecka organizacja Jugendstil z Plauen.

Współpracowaliśmy z Centrum Doradztwa i Informacji dla Romów w Polsce  przy organizacji warsztatów przygotowujących tegoroczną edycję finałowego konkursu stypendialnego dla uzdolnionej młodzieży romskiej w siedzibie naszego stowarzyszenia. Planowane jest, że impreza ta wejdzie na stałe do grafiku działalności naszej organizacji wzbogacając jej ofertę programową.

Działania nowego typu i nowym charakterze wymagają zawsze zwiększenia współpracy między pracownikami oraz wsparcia kadry zarządzającej placówką. Wnioski płynące z wizyt partnerskich są nieocenionym "profitem" z projektu, który zainwestowany będzie w próbę zweryfikowania metod pracy i innowacyjności działań naszej instytucji. Realizacja projektów wymaga współpracy pracowników, wzajemnego wspierania się i pracy zespołowej, poszerza ofertę dla społeczności lokalnej.

Organizacja nasza zyskuje na wizerunku, ponieważ jest postrzegana jako placówka działająca na rzecz zwalczania uprzedzeń i ksenofobicznych postaw, otwarta na współpracę z grupami mniejszościowymi i innymi organizacjami lokalnymi oraz jako instytucja podejmująca nowe wyzwania.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Słuchacze zdobywają wiedzę i mają okazję do poznania przedstawicieli mniejszości romskiej, która od pokoleń mieszka w naszym kraju, a o której wiedza jest naładowana utartymi poglądami i uprzedzeniami. Projekt pozwala na zniwelowanie uprzedzeń i wykształcenia zrozumienia i akceptacji dla „inności” oraz przyczynia się istotnie do wzrostu zainteresowania tematyką realizowanego projektu. Jedna ze słuchaczek zakupiła w antykwariacie i przeczytała  dzieło Jerzego Ficowskiego „Cyganie w Polsce. Dzieje i obyczaje”.

Również  każdy wyjazd za granicę zawiera elementy uczenia się i nabywania nowych kwalifikacji. Słuchacze mają okazję do sprawdzenia  swoich umiejętności językowych nie tylko podczas  realizacji zaplanowanych elementów programu wizyty u partnerów, ale również przygotowując się do wyjazdu. Podróżowanie i przebywanie w grupie oraz spotykanie partnerów, interakcja z nimi, nawet jeśli porozumienie ma miejsce za  pomocą  prostych zdań i kiedy uczestnicy konwersacji  prowadzą w swoich językach ojczystych (zrozumiałych dla obu stron np. polski- słowacki) zwiększa kompetencje społeczne. Możliwość porozumienia się zwiększa pewność siebie i uczucie przynależności do grupy oraz motywację do nauki języków.

Każdy wyjazd i każde spotkanie partnerów poszerza wiedzę o ich krajach poprzez wymianę  informacji, prezentacje przygotowane przez gospodarzy, wizyty w muzeach, udział w wydarzeniach artystycznych oraz własne obserwacje. Wiedza na temat historycznych i geograficznych uwarunkowań krajów partnerskich jest również poszerzana w fazie przygotowawczej, w okresie planowania podróży oraz podczas rozmów z osobami, które już wcześniej odwiedzały dane kraje.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Sporządzone przez nas Memorandum zawiera nasze sugestie, wynikające z dwuletniej pracy nad zagadnieniami projektu, w jaki sposób można doprowadzić do wzrostu integracji grup mniejszościowych, w tym wypadku społeczności romskiej, z resztą społeczeństwa.

Oba filmy i wywiady mogą być pokazywane w szkołach, kursach, na wyższych uczelniach oraz podczas realizacji innych projektów i pracy nad zagadnieniami dotyczącymi egzystencji i problemów mieszkających w Europie Romów.

Miesięcznik Tygiel Kultury, w całości poświęcony Romom, jest kompendium wiedzy na temat tej mniejszości społecznej,  zawiera różnorodne artykuły, przykłady poezji, literatury w języku romskim, oraz ich przekłady i artykuły naukowe dotyczące badań nad historią i tradycją Romów. Jest produktem trwałym, który może być na bieżąco wykorzystywany w nauce o tej grupie społecznej.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„Największą wartością projektu „Integracja Romów w Europie” i wizyty polskiej grupy w Wiedniu była możliwość dowiedzenia się o sytuacji europejskich Romów - od nich samych. Mieliśmy możność spotkać się z 3 pokoleniową rodziną romską, żyjącą w bardzo skromnych warunkach i dowiedzieć się o jej codziennej egzystencji - na tle  filmu dokumentalnego zrealizowanego w osadzie, gdzie mieszkają. Poznaliśmy Gildę - Nancy Horvath, młodą austriacką dziennikarkę i aktywistkę romską, osobę charyzmatyczną , będącą autentyczną rzeczniczką praw tej mniejszości, nagłaśniającą w mediach  jej problemy."

"Gdybym miała ocenić, co dał mi udział w tym projekcie,  przywołałabym słowa, jakie skierował do jego uczestników podczas inauguracyjnego mityngu prof.Rudolf Sarkozi, przewodniczący mniejszości romskiej  w Austrii. Wg niego najważniejsze jest, abyśmy bogatsi o nową wiedzę i doświadczenia, przenieśli do swoich krajów, środowisk, miejsc pracy i rodzin przesłanie o potrzebie pozytywnego, przyjaznego nastawienia do Romów - gdziekolwiek mieszkają w Europie - oraz prezentowali sami i kształtowali u innych postawy wolne od jakichkolwiek uprzedzeń."

"Ciekawym doświadczeniem była degustacja romskiej kuchni, której potraw dotąd nie znałam. Po raz pierwszy było mi dane skosztować zupy ze szpinaku, zawijańców z mięsa baraniego i wołowego, podobnych nieco do polskich gołąbków, domowym sposobem przygotowanych owocowych napojów, przypominających fermentujący kompot lub lekkie wino.”

"Udział w projekcie romskim to dla mnie bardzo cenne doświadczenie, zarówno zawodowe, jak i życiowe. To okazja do spotkań z ludźmi i wymiana doświadczeń.”

"Dzięki udziałowi w projekcie miałam okazję poznać wielu Romów. Mogłam przyjrzeć się ich życiu, poznać problemy i ograniczenia. Dowiedzieć się więcej o ich bogatej kulturze i obyczajach. Zrozumieć złożoność wyborów i decyzji życiowych. Ta wiedza pozwala oderwać się od stereotypów. Dzięki niej zaczęłam patrzeć inaczej, mogłam dzięki temu zobaczyć przed sobą człowieka z jego bolączkami i ograniczeniami, a nie "Cygana", którym straszono mnie w dzieciństwie."

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Maria Goldstein
Data wypełnienia formularza/karty: 
07.12.2012
Subskrybuje zawartość

Switch style