Litwa

Empowering victims of domestic violence (Wsparcie Ofiar Przemocy Domowej)

Tematyka działań: 
Edukacja fizyczna i sport
Edukacja międzykulturowa
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Dane beneficjenta
Organizacja realizująca warsztat: 
Centrum Kształcenia Ustawicznego
ul. Kościuszki 22-24, 81-704 Sopot
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Sylwia Knot e-mail: sylwiaknot@sopot.pl telefon: 58 550 33 65 lub 0791-983-610
Krótki opis profilu działalności organizacji realizującej warsztat: 

Krótki opis organizacji: Centrum Kształcenia Ustawicznego im. Bohaterów Wybrzeża w Sopocie to placówka, której historia sięga 1946 roku. Obecnie Centrum zapewnia kształcenie w formach dziennej, wieczorowej i zaocznej w liceum i szkołach policealnych. Organizowane są kursy rachunkowości, informatyki oraz inne zgodne z popytem na rynku pracy. Dodatkowo prowadzone są kursy przygotowawcze do egzaminów z języka angielskiego BEC (Business English Certificate). CKU Sopot to ośrodek egzaminacyjny ECDL (Europejski Certyfikat Umiejętności Komputerowych). Szkoła kładzie duży nacisk na przygotowanie absolwentów zgodnie z aktualnymi potrzebami rynku pracy.

Od 2001 roku w placówce realizowane są międzynarodowe projekty w ramach programów takich jak Socrates, Leonardo da Vinci, Program Uczenie się Przez Całe Życie czy Daphne III. W ramach prowadzonych działań projektowych oferujemy różnym grupom docelowym udział w wielu działaniach edukacji nieformalnej.

Naszymi grupami docelowymi są: nauczyciele, osoby bezrobotne i pracujące, osoby dorosłe z trudnościami w uczeniu się, osoby niepełnosprawne, kobiety, ofiary przemocy, pracownicy socjalni, policjanci, pracownicy organizacji pozarządowych, wolontariusze, praktykanci itd.

Tematyka oferty edukacyjnej dla tych grup: szkolenia podnoszące kompetencje kluczowe, szkolenia z zakresu e-learningu, zapobiegania przemocy i interwencji itp.

Metody pracy edukacyjnej z tymi grupami: spotkania, seminaria konferencje, warsztaty edukacyjne, warsztaty edukacyjno-kulturowe, szkolenia internetowe, szkolenia tradycyjne

Tytuł warsztatu: 
Empowering victims of domestic violence (Wsparcie Ofiar Przemocy Domowej)
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2009-1-PL1-GRU13-05058
Data realizacji warsztatu: 
09.05.2010 - 15.05.2010
Partnerzy zagraniczni
Liczba uczestników z zagranicy, którzy wzięli udział w warsztacie: 
12
Liczba uczestników z Polski, którzy wzięli udział w warsztacie: 
3
Cele warsztatu: 
  • zbudowanie zaufania uczestniczek i wzmocnienie ich psychicznie by skutecznie i na dobre wydostały się z kręgu przemocy
  • wymiana doświadczeń i wsparcie koleżeńskie
  • porównanie sytuacji i wsparcia jakie otrzymują ofiary przemocy w różnych krajach
  • poznanie innych kultur

Uwagi: Interaktywne warsztaty miały pokazać uczestniczkom, że w każdym momencie życia, poprzez udział w różnych formach kształcenia, można poprawić własne życie oraz życie własnych dzieci. Dzielenie się doświadczeniami z innymi kobietami o podobnych doświadczeniach to bardzo ważny element warsztatów. Uczestniczki, które często czują się osamotnione w swoim problemie, uświadomiły sobie, że przemoc to problem, który istnieje nie tylko w jej domu. To problem kobiet w całym społeczeństwie, problem każdego kraju. Rozwiązanie może być podobne i zawsze istnieje wyjście z każdej, nawet najtrudniejszej, sytuacji. Organizatorzy warsztatów założyli, że jeśli uczestniczki wrócą do domu gotowe do walki o ich prawa i niezależność, cele warsztatu zostaną osiągnięte.

Obszary tematyczne: 
  • Przemoc – postawy, stereotypy, role społeczne
  • Aspekty komunikowania się w zaleŜności od płci, świadomość relacji
  • Nauka rozładowywania stresu i agresji poprzez taniec
  • Technologie informacyjno-komunikacyjne
  • Wymiana interkulturowa
Kraj uczestników: 
Holandia
Litwa
Malta
Polska
Portugalia
Liczba uczestników: 
2
3
4
3
3
Rekrutacja uczestników i przygotowanie warsztatu: 

Promocja warsztatów rozpoczęła się w listopadzie 2009 roku i trwała nieustannie podczas międzynarodowych wydarzeń w CKU Sopot lub międzynarodowych spotkań partnerów projektów w innych krajach europejskich, w których realizację zaangażowane jest CKU Sopot. Warsztaty promowane były również poprzez nieformalne spotkania i stronę internetową organizacji: http://www.cku.sopot.pl

Z doświadczenia wiemy, że najlepszym sposobem na rekrutację jest bezpośredni kontakt z grupami docelowymi lub organizacjami pracującymi na rzecz grup docelowych. Ofiary przemocy to osoby, które są wyjątkowo trudne do rekrutowania na szkolenie przez organizację z innego kraju. W tym wypadku jedynym racjonalnym sposobem rekrutacji był poprzez bezpośredni kontakt (telefon, Skype, spotkanie), który nawiązaliśmy z pracownikami organizacji pracującymi na rzecz ofiar przemocy występując z propozycją przeprowadzenia warsztatów dla ich podopiecznych. O warsztatach powiadomionych zostało osiem organizacji działających na rzecz kobiet w krajach europejskich (Niemcy, Austria, Szwecja, Malta, Portugalia, Holandia) oraz jedna z Polski. Pozytywny odzew początkowo był od wszystkich organizacji. Niektóre z ww. organizacji były bardzo pomocne w zorganizowaniu wyjazdu podopiecznych na warsztaty w Polsce, inne dały kontakt do zidentyfikowanych podopiecznych i to z nimi organizatorki warsztatów kontaktowały się bezpośrednio.

Grupa docelowa uczestników: 

Ofiary przemocy domowej w krajach Unii Europejskiej

Opis przebiegu
Krótki opis przebiegu warsztatu: 

Dzień 1 (09-05-2010 r.)

Sprawy organizacyjne, przyjazd, wspólna kolacja uczestniczek z organizatorkami warsztatów i prowadzącymi warsztaty

Dzień 2 (10-05-2010 r.)

Aspekty komunikowania się w zależności od płci: oczekiwania uczestniczek, poznawanie siebie, „przełamywanie lodów”, wstępna ocena umiejętności uczestniczek, świadomość relacji, postaw, stereotypów, ról społecznych, mój profil komunikacyjny, komunikowanie się kobiet a mężczyzn, współpraca

Dzień 3 (11-05-2010 r.)

Aspekty komunikowania się w zależności od płci cd.: wzmocnienie osobowości; rozwiązywanie problemów

Dzień 4 (12-05-2010 r.)

Nauka rozładowywania stresu i agresji poprzez tańce afrykańskie: wprowadzenie – wykład o pierwotnych formach i funkcjach tańca; społeczne funkcje tańca w kulturach pierwotnych; możliwości ruchu własnego ciała, oswojenie przestrzeni w relacji z innymi; taniec afrykański, taniec rąk; masaże relaksacyjne, taniec senegalski, elementy improwizacji tanecznej  jako metoda relaksacji – taniec z emocjami

Dzień 5 (13-05-2010 r.)

Poznawanie innych kultur; zwiedzanie Gdańska; spotkania integracyjne

Dzień 6 (14-05-2010 r.)

Technologie informacyjno-komunikacyjne: wprowadzenie do wykorzystania nowych technologii, komunikacja on-line, e-forum, platforma http://moodle.cku.sopot.pl; możliwości komunikowania się z uczestniczkami warsztatów w przyszłości; przetwarzanie tekstów i obrazów; publikowanie zdjęć w Internecie, tworzenie filmów ze zdjęć; uroczyste rozdanie certyfikatów podczas kolacji pożegnalnej

Dzień 7 (15-05-2010 r.)

Sprawy organizacyjne; wyjazd uczestniczek

Rozwiązania praktyczne zastosowane podczas realizacji warsztatu: 

Organizatorki i prowadzący warsztaty uczestniczyli w warsztatach oraz w spotkaniach nieformalnych, jedli wspólnie posiłk

Uczestniczki warsztatów miały zapewniony transport z lotniska do hotelu i z powrotem oraz transport lokalny (taksówki, pociąg).

Uczestniczki warsztatów otrzymały wszystkie praktyczne informacje przed przylotem/przyjazdem do Polski tj. program, mapy, opis organizatora warsztatów, informacje turystyczne o regionie i najważniejszych zabytkach, opis miejsca zakwaterowania, dane do kontaktu do taksówkarza i organizatorek warsztatów, informacje na temat prognozy pogody, waluty i jej przelicznika itd.

Uczestniczki zakwaterowane zostały w jednym hotelu w pokojach jednoosobowych w bardzo dobrej lokalizacji – 5 minut od miejsca szkolenia i 5 minut od plaży oraz 10 minut od sopockiego mola.

Śniadania zapewnione były w hotelu, obiady i kolacje w znanych restauracjach z polskim jedzeniem w Sopocie i Gdańsku.

Transport zapewniony był przez korporację, z którą organizator ma podpisaną umowę o współpracy. Wieloletnia współpraca CKU Sopot z pracownikami korporacji (właściciel, dyspozytorka, taksówkarze) z bardzo dobrą znajomością języka angielskiego, również miała zapewnić jakość usług i poczucie bezpieczeństwa w obcym kraju dla uczestniczek warsztatów.

Nauczone przykrymi doświadczeniami z poprzednich akcji wynikające z rezygnacji beneficjentów z konkretnych działań w ramach różnych akcji i związane z tym nie przyjęcie przez organizacje wdrążające poniesionych wydatków jako kwalifikowane, organizatorki warsztatów postanowiły zabezpieczyć się przed ewentualnymi tego typu sytuacjami. Organizacje międzynarodowe, które zadeklarowały chęć wytypowania na warsztaty swoich podopiecznych w dalszej fazie rozmów miały zobowiązać się do pokrycia kosztów transportu z góry, i zgodnie z podpisaną umową współpracy w ramach organizacji warsztatów, miały ubiegać się o ich refundację tuż po przyjeździe uczestniczek na warsztaty w Polsce. Takich wydatków, z różnych powodów, nie mogły pokryć organizacje z Niemiec, Austrii i Szwecji w związku z czym, ostatecznie nie doszło do podpisania umowy między nimi a CKU Sopot jako organizatorem warsztatów. Spowodowało to, że liczba uczestniczek warsztatów (poza uczestniczkami z Polski) była mniejsza niż oczekiwana – 12 zamiast 15. Dodatkową barierą okazał się tu limit Narodowej Organizacji dotyczący maksymalnego odsetka uczestniczek na warsztatach z jednego kraju (maksymalnie 1/3 uczestniczek).

Organizacja z Holandii pokryła wydatki za trzy uczestniczki, które miały wziąć udział w warsztatach. Mimo podpisanego formularza rejestracyjnego, zakupionych polis i biletów lotniczych, jedna z uczestniczek na krótko przed wyjazdem na warsztaty zrezygnowała z uczestnictwa w działaniu. Powodem był powrót do swojego partnera. Po zakończeniu warsztatów kobieta znów pobita wróciła do schroniska przy ośrodku pomocy społecznej. Tego typu zachowań od tej grupy docelowej organizatorzy warsztatów mogli się niestety spodziewać. W tym przypadku wydatki za kobietę, która zrezygnowała z uczestnictwa pokryte zostały przez organizację z Holandii.

Ewaluacja i monitoring: 

Co najmniej jedna z dwóch organizatorek warsztatów obecna była na poszczególnych sesjach. Na zakończenie każdego dnia, uczestniczki wypełniały bardzo krótkie ankiety, specjalnie skonstruowane w prosty obrazkowy sposób, aby uniknąć nieporozumień wynikających z użycia zaawansowanego słownictwa. Wyniki z ankiet każdorazowo omawiane zostały z osobami prowadzącymi zajęcia. Organizatorki warsztatów, aby nie stwarzać wrażenia  „osób z zewnątrz” czy „oceniających” prowadzących i uczestniczki, organizatorki aktywnie uczestniczyły w warsztatach jednocześnie obserwując postępy grupy i proces integracji pełniąc „dyskretnie” rolę ewaluatorek. Pomogło to również na bieżąco kontrolować sytuację w potencjalnie trudnych momentach dla uczestniczek wynikających początkowo głównie z trudności w płynnym komunikowaniu się w języku angielskim (upewnianie się, że uczestniczki wszystko zrozumiały, że prowadzący nie mówi zbyt szybko itd.).

Ponadto organizatorki w trakcie dyskusji, zarówno z uczestniczkami jak i prowadzącymi dokonywały analizy i wniosków zachęcając wszystkie kobiety do wyrażania swojej opinii na bieżąco.

Wpływ warsztatu na słuchaczy, na organizację oraz społeczność lokalną – rezultaty: 

REZULTATY / UCZESTNICZKI

  • Wzmocnienie pewności siebie i nabranie odwagi, żeby kontynuować wychodzenie z kręgu przemocy (spotkanie się z kobietami z innych krajów Europejskich, które przerwały „błędne koło przemocy”, ich przykłady miały pomóc innym uczestniczkom warsztatów wytrwać w postanowieniu i nie powrócić do tego „koła”)
  • Poznanie sposobów rozładowywania złości i radzenia sobie z gniewem
  • Podniesienie umiejętności w zakresie komunikowania się w języku angielskim
  • Nabycie umiejętności w zakresie komunikacji elektronicznej i wymiany doświadczeń w sieci
  • Poszerzenie wiedzy na temat kraju goszczącego oraz państw uczestników i ich kultur
  • Udział w kształceniu ustawicznym (przekonanie się, że uczenie się przez całe życie może mieć różne formy, rozważenie wyboru odpowiednich form kształcenia ustawicznego dla siebie)
  • Zwiększenie umiejętności społecznych
  • Zwiększenie motywacji do wyjścia z kręgu przemocy – podjecie radykalnych decyzji zmieniających sytuację w rodzinie
  • Zmiana postawy w stosunku do kobiet w najbliższym otoczeniu, które także są ofiarami przemocy w domu – motywowanie ich do zmiany postawy poprzez wsparcie koleżeńskie
  • Zmiana postawy w życiu zawodowym i prywatnym (np. jak zachowywać się w pracy w relacjach damsko-męskich; jak być asertywną; jak bronić siebie w trudnych sytuacjach w rodzinie w relacjach z Partnerem i rodziną)

REZULTATY / PROWADZĄCY WARSZTATY I ORGANIZATORZY

  • Nowe doświadczenia wykorzystywane w pracy codziennej i w życiu prywatnym

REZULTATY / ORGANIZACJA NA POZIOMIE LOKALNY

  • Zacieśnienie współpracy z Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej w zakresie (Punkt Interwencji Kryzysowej) – zainteresowanie dalszymi tego rodzaju działaniami z zakresu edukacji nieformalnej dla ofiar przemocy dla podopiecznych MOPS-u
  • Poszerzanie zakresu działań Centrum Kształcenia Ustawicznego w Sopocie – pełnienie funkcji nie tylko dydaktycznej, ale także opiekuńczo-wychowawczej – zainteresowanie dalszymi tego rodzaju działaniami z zakresu edukacji nieformalnej ze strony opiekunów semestrów dla ich słuchaczek

REZULTATY / ORGANIZACJA NA POZIOMIE MIĘDZYNARODOWYM

  • Zacieśnienie współpracy z organizacjami wspierajacymi ofiary przemocy w Europie
Upowszechnianie rezultatów: 

Elementy programu warsztatów umieszczone zostały w aplikacji projektu w ramach programu DAPHNE III (konkurs 2010), którego celem jest wypracowanie innowacyjnych szkoleń dla pracowników policji i innych profesjonalistów mających bezpośredni kontakt z ofiarami przemocy. Elementy programu warsztatów wykorzystane zostaną w realizowanym obecnie przez CKU Sopot międzynarodowym projekcie PACT - Promowanie międzynarodowej współpracy i szkoleń w obszarze przemocy domowej (Promoting Awareness for Cooperation and Training in the Field of Domestic Violence) <http://pact-eu.org/> Ponadto osoby prowadzące szkolenie (psycholodzy) wykorzystują zdobyte doświadczenie podczas codziennej pracy.

Opinie słuchaczy i pracowników o warsztacie – cytaty z wypowiedzi: 

Uczestniczka 1: „Początkowo język był trudny, ale z dnia na dzień szło coraz lepiej”

Uczestniczka 2: „Organizatorzy przygotowali wszystko w najmniejszych szczegółach”

Uczestniczka 3: „Organizatorki dołożyły wszelkich starań by zapewnić sukces warsztatów oraz naukę w przyjemnych warunkach dla wszystkich uczestniczek.”

Uczestniczka 4: „Trenerzy byli dobrze dobrani.”

Uczestniczka 5: „Oczekiwałam trochę więcej zajęć na temat samoświadomości i własnego rozwoju.”

Uczestniczka 6: „Wszystko poszło OK.”

Uczestniczka 7: „Jestem bardzo szczęśliwa, że miałam możliwość uczestniczyć w tych warsztatach. To bardzo ważne doświadczenie. Chciałabym podziękować wszystkim, którzy przyczynili się do zorganizowania warsztatów. DZIĘKUJĘ.”

Uczestniczka 8: „To były na prawdę interesujące warsztaty. Dużo się nauczyłam. Potrzebowałam tego. Na pewno pomoże mi to w pokonywaniu trudności w życiu. DZIĘKUJĘ.”

Uczestniczka 9: „Czasami tematyka warsztatów mogłaby bardziej dotyczyć przykładów i sytuacji z życia wziętych uczestniczek (dotyczy dwóch pierwszych dni). Obecna sytuacja uczestniczek nie zawsze brana była pod uwagę. Część dotycząca ICT: Podobała mi się Picasa, pozostałe narzędzia były mi znane. Tańce OK. ale za dużo. Zbyt krótko w Starym Mieście Gdańsk.”

Uczestniczka 10: „Tłumaczenie z polskiego na rosyjski i na odwrót czasami zajmowało sporo czasu.”

Uczestniczka 11: „Świetna robota!!!

Uczestniczka 12: „Dziękuję!!! Znów byłam szczęśliwa!!!

Urszula Hadrych - organizatorka: „Organizacja warsztatów wymaga bardzo dużego zaangażowania i ciężkiej pracy, ponieważ osoby uczestniczące w warsztatach muszą czuć się „zaopiekowane” cały czas. Często oznacza pracę od wczesnych godzin rannych do dwudziestej drugiej i później – w zależności od czasu zakończenia kolacji. Wymaga również odporności psychicznej, ponieważ podczas spotkań nieformalnych wszystkie kobiety opowiadają o swoich problemach, które są bardzo trudne. Mimo to, praca ta daje dużą przyjemność, ponieważ większość uczestniczek bardzo ceni sobie warsztaty i bardzo sympatycznie wyraża wdzięczność w formie uśmiechu, podziękowań, chwalenia warsztatów.”

Sylwia Knot - organizatorka: „Zorganizowanie takich warsztatów to ciężka i stresująca praca, ale rezultaty są tego warte.”

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji warsztatu: 

Tego typu akcje mają jeszcze jedno istotne znaczenie. Bez wątpienia nakierunkowanie są na zwiększanie, poprawę jakości i dostępności mobilności osób biorących udział w kształceniu dorosłych oraz zwiększenie i podnoszenie jakości współpracy pomiędzy organizacjami zajmującymi się kształceniem dorosłych w Europie. Są to jedne z kilku celów programu Grundtvig, w ramach którego warsztaty zostały sfinansowane.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Sylwia Knot
Data wypełnienia formularza/karty: 
15.10.2010

Żydowskie tradycje edukacyjne w Europie (JETE)

Tematyka działań: 
Edukacja międzykulturowa
Inne
Sztuka, muzyka, kultura
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Stowarzyszenie Instytut Tolerancji
ul. Piotrkowska 104, 90-926 Łódź
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Maria Goldstein
0048 505 998 782
mgold@math.uni.lodz.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 
Instytut Tolerancji w Łodzi został utworzony w 2001 roku. Powołali go ludzie, których celem jest propagowanie idei tolerancji i szacunku dla odmienności: naukowcy, artyści, dziennikarze, politycy, nauczyciele i studenci. W gronie założycieli był m.in. ówczesny prezydent miasta, pastor i przedstawiciel gminy żydowskiej. Ludzie o różnych poglądach i biografiach, których połączyła chęć wspólnego podejmowania działań na rzecz tolerancji. Zaczęło się od walki z ksenofobicznymi napisami na murach Łodzi, które wciąż psują wizerunek miasta. Dyskusje, warsztaty i koncerty pokazujące różnorodność i wielokulturowość Łodzi, miały pomóc w walce z głupotą wandali, którzy wciąż mazali rasistowskie napisy. Właśnie edukacja miała być środkiem do osiągnięcia celu. Od początku organizowaliśmy spotkania prezentujące różnorodne kraje i narodowości, które współtworzyły Łódź, a także religie, by uświadomić jak wiele łączy chrześcijaństwo z judaizmem, a protestantyzm z prawosławiem. A trzeba tu podkreślić, że Łódź ma bardzo specyficzną historię jak na miasto usytuowane w centrum Polski. Instytut bierze udział w Światowym Dniu Walki z Rasizmem, współorganizuje Kolorową Tolerancję - akcję zamalowywania rasistowskich napisów, będącą jednocześnie dyskusją nad różnorodnymi formami współczesnej nietolerancji. Rozmawiamy o braku tolerancji i zrozumienia dla osób niepełnosprawnych. Mówimy o heterofobii. Zastanawiamy się jak czują się i jak postrzegani są obecnie w Polsce cudzoziemcy, a zwłaszcza przedstawiciele krajów afrykańskich czy azjatyckich. Rozmawiamy o islamie oraz konflikcie palestyńsko-izraelskim. Jesteśmy też partnerami kilku międzynarodowych projektów. Honorowym członkiem Instytutu Tolerancji w Łodzi jest znakomity polski filozof prof. Leszek Kołakowski, który napisał dla nas esej pt. "Wymazać nienawiść”.
Tytuł projektu: 
Żydowskie tradycje edukacyjne w Europie (JETE)
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
06/GR2/06-0074/P1
07/GR-LP/07-0053/P2
Lata realizacji: 
2006 - 2009
Kraje uczestniczące: 
Niemcy x2, Austria, Francja, Włochy, Litwa x2, Holandia, Polska
Cele projektu: 
Edukacja w szerokim zakresie w aspekcie tolerancji, poszanowania innych, przybliżania ich kultury i tradycji, wartości uniwersalnych pozwalających także na przetrwanie trudnych momentów życiowych, odkrywanie historii i jej znaczenia dla tożsamości miasta i jego mieszkańców, przybliżanie wartości i znaczenia wielokulturowości dla rozwoju człowieka.
Obszary tematyczne: 
Historia Żydów europejskich, Holocaust, tradycje edukacyjne (literatura, sztuka, muzyka)
Grupa docelowa słuchaczy: 
Wszystkie osoby zainteresowane tematyką, pracownicy instytucji publicznych, nauczyciele – osoby, które ze względu na wykonywany zawód mogą być multiplikatorami naszych działań.
Jakie były początki projektu: 
Pomysł powstania projektu miała koordynatorka projektu z Niemiec. Poszukiwała ona  partnerów w Polsce i otrzymała mój adres od mojej znajomej z Uniwersytetu Ludowego w Stuttgarcie. Dzięki pomocy polskiej Narodowej Agencji pojechałam na spotkanie przygotowawcze. Nie znaliśmy nikogo i był to nasz pierwszy projekt partnerski.
Krótki opis przebiegu projektu: 
Spotkanie pracowników Instytutu w celu zaplanowania działań związanych z wizytą naszych partnerów Łodzi.
13-16 października 2007, Polska, Łódź – spotkanie partnerów
Opracowaliśmy bardzo obszerny program, ponieważ miasto jest pełne śladów kultury żydowskiej. Dla naszych gości i społeczności lokalnej zorganizowaliśmy koncert chóru Clil połączony z nauką piosenek i prezentacją naszej broszury „Nauka pomogła nam przeżyć”, przedstawiliśmy również sylwetkę Icchaka Kacenelsona, autora wstrząsającego poematu „O zamordowanym żydowskim narodzie” oraz przedwojenny łódzki chór żydowski Hazomir.
Na ostatnie trzy punkty naszego programu składały się: wykład Pawła Spodenkiewicza, autora książki „ Zaginiona dzielnica”, na temat przedwojennych szkół żydowskich i placówek edukacyjnych w Łodzi, Justyny Fruzińskiej o znaczeniu kabały oraz pokaz multimedialny zdjęć Pawła Herzoga o chasydach z Aleksandrowa.
W spotkaniu w Łodzi wzięło udział ok. 30 osób z zagranicy, bo oprócz licznie przybyłych uczestników naszego projektu ok. 25, towarzyszyli nam przebywający akurat w Łodzi zainteresowani tematem turyści z Wielkiej Brytanii i Niemiec.
Styczeń 2008
Wzięliśmy udział w uroczystości upamiętnienia likwidacji obozu romskiego w getcie Litzmannstadt. Naziści deportowali ok. 5000 Sinti i Romów z austriackiego Burgerlandu. Wkrótce po przybyciu wszyscy zostali zamordowani. Wieczorem uczestniczyliśmy w koncercie muzyki cygańskiej.
8-10 lutego 2008, Włochy, Florencja – spotkanie partnerów
Spotkanie podsumowujące półmetek projektu. Ten warsztat nie był przeznaczony dla słuchaczy. Jego zasadniczym celem miało być podsumowanie dotychczasowej realizacji projektu. Każdy z partnerów miał przygotować prezentację wyników projektu na szczeblu lokalnym i międzynarodowym
18-22 lutego 2008
Stuttgart/Tybinga Prezentacja projektu na stanowisku KE podczas targów edukacyjnych Didacta w Stuttgarcie.
15 marca 2008
Spotkanie z rabinem Symchą Kellerem z Łódzkiej Gminy Wyznaniowej – wykład o judaizmie w ramach akcji „Kolorowa Tolerancja
W dniu 21 marca 2008 r., w Międzynarodowym Dniu Walki z Rasizmem, który tradycyjnie jest obchodzony w Łodzi jako dzień Kolorowej Tolerancji przeprowadziliśmy kilka działań w ramach projektu i w celu jego promocji.
Było to wspólne zamalowywanie rasistowskich graffiti oraz koncert żydowskiej muzyki w wykonaniu zespołu „Kanava”. W dniu 28 marca towarzyszyli naszym działaniom fotoreporterzy FRSE.
Kwiecień 2008
Braliśmy udział w symbolicznym „Marszu Żywych” w Łodzi
2. czerwca 2008 mieliśmy zaszczyt prezentować projekt JETE na ogólnopolskiej konferencji tematycznej zorganizowanej w ramach Europejskiego Roku Dialogu Międzykulturowego przez FRSE w Warszawie.
19-22 czerwca 2008, Litwa, Wilno – spotkanie partnerów
Do spotkania przygotowaliśmy się czytając przewodniki turystyczne i historyczne oraz specjalny numer Midrasza poświęcony żydowskiemu Wilnu. Polska grupa przyjechała do Wilna w przededniu planowanego w ramach JETE spotkania, przed południem możliwa była przechadzka po Wilnie, odkrywanie śladów polskości, widocznej nie tylko w budynkach sakralnych, lecz także w przestrzeni miejskiej. To tutaj, tworzyli polscy wieszczowie: Juliusz Słowacki i Adam Mickiewicz. Tablice i postumenty ich upamiętniające można znaleźć w wielu miejscach miasta, w tym na Uniwersytecie Wileńskim.
Sierpień  2008
Obchody rocznicy likwidacji getta.
5-8 lutego 2009, Niemcy, Tybinga – spotkanie partnerów
Podczas spotkania były prezentowane projekty upamiętniające ofiary zbrodni nazistowskich, działania na rzecz odbudowania życia żydowskiego (kultury i edukacji) oraz działalności instytucji stowarzyszonej w tym projekcie tzn. Niemiecko-Amerykańskiego Instytutu. Spotkanie zakończyło się uroczym wieczorem przy wspólnym europejskim stole, na którym znalazły się przysmaki przywiezione przez partnerów.
W marcu 2009 jak co roku byliśmy współorganizatorami “Kolorowej tolerancji” . Wykład na temat judaizmu Symchy Kellera, przewodniczącego Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w Łodzi spotkał się jak zwykle z ogromnym zainteresowaniem.
7-10 maja 2009
W tych dniach byliśmy słuchaczami międzynarodowej konferencji zorganizowanej przez Katedrę Pragmatyki Językowej Uniwersytetu Łódzkiego “Rasa, Religia, Reprezentacja”. Jej tematem były zagadnienia etniczności i religii, jak również ich przedstawienie w sztuce, mediach i literaturze. Uczestnicy konferencji z perspektywy przeszłości, teraźniejszości dyskutowali o tym, co współtworzy naszą tożsamość i kształtuje relacje z innymi. Zastanawiali się nad językowo-wizualnymi sposobami wyrażania owej tożsamości, reprezentacji tego, co duchowe i tego co, materialne, sacrum i profanum, uniwersum i indywiduum. Podczas konferencji poznaliśmy córkę Chawy Rosenfarb, która przyjechała z Kanady. Chawa jest autorką trzytomowej publikacji na temat przedwojennej Łodzi i historii getta łódzkiego. Towarzyszyliśmy jej w nostalgicznym spacerze śladami matki. Jednym z punktów byłfilm Menachema Dauma “Gra w chowanego” uważany przez wielu krytyków za jeden z najważniejszych i najbardziej poruszających filmów na temat Holocaustu i relacji polsko-żydowskich. Film ten stał się inspiracją dla programu naszego spotkania w projekcie partnerskim „Suval” w czerwcu. Spotkaniu temu nadaliśmy motto ”Kto ratuje jedno życie ratuje cały świat”
14-30 czerwca 2009, Polska, Łódź – spotkanie partnerów
Jak zwykle włączyliśmy się w organizację spotkań z kulturą żydowską w Łodzi i z naszej inicjatywy został wyświetlony podczas otwartych projekcji w kinie Muzeum Kinematografii film „Zabawa w chowanego, który zrobił na nas tak duże wrażenie. Postanowiliśmy umożliwić obejrzenie go szerszej społeczności i między innymi naszym europejskim partnerom, których gościliśmy w tym czasie w Łodzi. Nawiązaliśmy kontakt z Kamilą Klauzińska z towarzystwa historyczne Yachad, która współpracowała przy produkcji tego filmu. Kamila zwróciła się do reżysera filmu o wyrażenie zgody na otwartą niekomercyjną projekcję filmu i ją otrzymała.
Była obecna na spotkaniu i odpowiadała na pytania wzruszonych widzów.
7-12 lipca 2009, Auvillar, Francja – spotkanie partnerów
Podsumowujące projekt ostatnie spotkanie w Auvillar w siedzibie naszego francuskiego partnera. Spotkanie to było ukoronowaniem projektu i pożegnaniem przyjaciół. Przez te trzy lata staliśmy się jedną wielką rodziną i rozstanie było naprawdę trudne.
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
500
W wyjazdach zagranicznych: 
0
Produkty
Produkty projektu: 
Wystawy:
- Żydowskie tradycje Edukacyjne w latach 1940-1944, towarzysząca ogólnopolskiej konferencji młodych historyków (mała wystawa).
- „Nauka pomogła nam przetrwać” Biblioteka Pedagogiczna im Kotarbińskiego.
- Poszerzona wystawa „Nauka pomogła nam przetrwać” dostępna do końca sierpnia w Hali Orange.
- Wystawa „Chasydzi” w Urzędzie Miasta Łodzi.
Wykłady: na ogólnopolskiej konferencji młodych historyków poprzedzone informacją o projekcie.
Michał Trębacz: „Działalność kulturalna Bundu w Łodzi w okresie międzywojennym”
Iza Olejnik: „Książka żydowska w przemysłowej Łodzi.
Publikacja „Nauka pomogła nam przetrwać - książka o tradycjach edukacyjno-kulturalnych  w getcie Łódzkim w języku polskim i niemieckim.
Spotkania ze świadkami naocznymi, spotkania promujące literaturę.
Spotkanie z profesorem Władysławem Bartoszewskim „Trudne pytania w dialogu polsko żydowskim” (uczestnicy młodzież szkolna, nauczyciele).
Współorganizacja ”łódzkich spotkań z kulturą żydowską”.
Koncerty edukacyjne żydowskiego chóru Clil i innych zespołów połączone z nauką piosenek.
Promocja miasta, włączanie tematyki projektu do akcji „Kolorowa Tolerancja”.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 
Publikacja została przekazana do szkół i bibliotek oraz zainteresowanym osobom. Niemiecka wersja rozdawana była gościom podczas oficjalnych obchodów rocznicy likwidacji getta, grupom młodzieży niemieckiej i austriackiej, która realizowała projekty historyczne związane z tematem Drugiej Wojny Światowej.
Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 
Wzajemna współpraca i nauka przy realizacji projektu, koordynacja działań i kształcenie poczucia więzi, coraz większa świadomość wielokulturowości miasta i znaczenia upowszechniania wiedzy wśród mieszkańców, co pozwala na obniżanie progu nietolerancji i ksenofobii.
Dzisiaj mamy przyjaciół w wielu krajach europejskich. Są oni partnerami w naszych nowych projektach. Poza zdobywaniem wiedzy i rozszerzaniem horyzontów, nabywamy bardzo ważnych umiejętności językowych, dotyczy to przede wszystkim w języka angielskiego, który jest na ogół językiem roboczym projektów.
Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 
Wpływ na wybór studiów podyplomowych, rozwinięcie zainteresowań, publikacje, także zwiększenie świadomości i poczucia własnej wartości w konfrontacji z partnerami zachodnimi, możliwość kulturowego, ale także językowego dialogu, umiejętność odnalezienia się w różnych sytuacjach, w tym podróżach.
Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 
Projekt stanowił doskonałą bazę do dalszych poszukiwań. Inspiracje do działań własnych, zawodowych: prowadzenie nowych zajęć na Uniwersytecie, artykuły, dysertacje naukowe, poszukiwania i rozwój zainteresowań (np. wykłady podczas warsztatów kultury żydowskiej w Poleskim Ośrodku Sztuki, artykuły w Gazecie Wyborczej).
Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 
„Gabriela Materassi, jedna z uczestniczek spotkania w Łodzi, napisała następujący tekst: "Łódź jest miastem które powoli wyzwala się z koszmaru przeszłości, której nie da się zapomnieć, ma ona swoje odzwierciedlenie we wszystkich artystycznych, architektonicznych i kulturalnych aspektach. Cmentarz żydowskich jest prawdopodobnie miejscem, w którym łączą się dusze ze swoim ciałami, od których zostały tak okrutnie oddzielone. Dusze te wpływają na wegetacje roślinności i objawiają się w sposób nieoczekiwany, przez co przeszłość jest nadal obecna. Okaleczone ciała mieszkają w drzewach, które rosną na cmentarzu, wypełnione przerażonymi oczami, które przyjmują formę kropli rosy na liściach, marzenia unoszą się nad bujną trawą i kołyszą się na kwiatach.
Myśli, wspomnienia, niepokój - początek długiej agonii – odczuwalne są na dworcu poprzez pieczołowicie sporządzone listy, które zawierają nazwiska i dane 230.000 osób, którym w nieludzki sposób odebrano godność.
Czas pokrył budynek czarnym welonem, aby skryć puste mieszkania. W getcie panuje absolutna cisza, nie słychać dziecięcych głosów, piosenek, śmiechu.
Nasze oczy widzą wszystko. To nie jest ciekawość, ale ból, zrozumienie, solidarność.
Cisza jest wszechobecna i wypełnia nas paraliżującym smutkiem. Nasze kroki budzą oczy, w których nie ma nadziei, oczy paru starców, którzy żyją w jednostajnym bolesnym wspomnieniu.”
Inne opinie:
„Było miło, interesująco, bogata strona merytoryczna, i pouczająco - tolerancja, jest jednym z najważniejszych czynników w obcowaniu ludzi o różnej narodowości i religii, i musimy się jej (myślę o tym kiedy przypomnę sobie kłótnię, po filmie P. Bergsteina).”
„Nauczyłem się, że trzeba czytać i zastanawiać się nad przeczytanymi treściami. To co zobaczyłem i przeczytałem było bardzo interesujące, ale potrzebuję czasu, aby to przemyśleć.”
„Nowi przyjaciele, nowe informacje dotyczące żydowskiej kultury, nowe odczucia w stosunku do uczestników projektu JETE i tematu naszych spotkań.”
„Nowe kontakty z partnerami w innych krajach europejskich.”
„Zdobycie szerszej wiedzy o organizacjach partnerskich zaangażowanych w projekcie, wymiana doświadczeń z innymi krajami, skonkretyzowanie sformułowania – wspólna platforma europejska.”
„Nauczyłem się dużo na temat sposobu działań poszczególnych grup w projekcie. Nauczyłem się dużo od grupy francuskiej, poznając filozoficzny aspekt podejścia do tematu. Bardzo interesujące było zwiedzanie Żydowskiego Muzeum w Paryżu i uzupełnienie wiedzy na temat afery Dreyfusa. Dzięki temu projektowi i temu partnerstwu znaleźliśmy pozytywny potencjał do zdobywania wiedzy na temat postępowej i humanistycznej tradycji żydowskiej oraz kultury europejskiej.”
„Trudno jest zajmować stanowisko na temat religii innych. Podczas spotkań, zwiedzania z przewodnikiem, rozmów nauczyliśmy się dużo na temat historii Żydów w najszerszym sensie, od nakreślenia Tanachu, poprzez ważność słowa w świętych tekstach Tory, wygnanie starotestamentowe, świątynię w Jerozolimie aż do jej zburzenia opisanego przez Józefa Flawiusza, stworzenia synagogi, ale również tradycji stworzonej w Talmudzie i Midraszu. Nauczyliśmy się o historii żydowskiej będącej historią europejską od czasu zburzenia drugiej świątyni, o wpływach tradycji żydowskiej na kultury narodowe i bez wątpliwości mających miejsce poprzez stulecia, o problemach społeczności żydowskiej we wszystkich krajach europejskich w obliczu antysemityzmu i pogromów. Ponadto, i być może jest to najbardziej wartościowe, odkryliśmy żydowską myśl w różnych socjologicznych kulturalnych aspektach, inspirującą dla naszej osobistej i kulturalnej sytuacji.. Historia i myśl żydowska stanowi kombinację bardzo silnej tradycji z silną zdolnością do asymilacji do nowych sytuacji.”
„To spotkanie było dla mnie i mojej instytucji bardzo pożyteczne i sensowne. Uważam, że najważniejsze jest to, że było tak dużo dyskusji na temat żydowskich tradycji. Wreszcie mieliśmy do czynienia z tradycją żydowską „live”. Mogliśmy trochę odczuć duchowe życie Żydów”. Myślę, że podczas następnych spotkań powinnyśmy się bardziej zagłębiać w folklor żydowski”
„Jestem bardzo szczęśliwa, że mogę uczestniczyć w tym projekcie. Dzięki temu mam nowe pomysły i co najważniejsze kierunek dla przyszłego rozwoju projektu. Dziękuję partnerom, to było duże przeżycie zobaczyć żydowski Paryż. Jestem wdzięczna, za to pierwsze spotkanie w Paryżu. Było to dla mnie ogromne doświadczenie związane z tym tematem, było wspaniale poznać partnerów.”
„Partnerstwo to dobry proces uczenia się, spotkanie tylu osób z różnych środowisk, różnych, kultur, jest prawdziwym wydarzeniem, wykonaliśmy dobrą pracę podczas pierwszego spotkania i musimy kontynuować poszukując odpowiedzi na nasze pytania. Uważamy poszukiwanie żydowskiej tożsamości ma zasadnicze znaczenie wkładu JETE dla naszej organizacji, ponieważ poprzez zrozumienie tej tożsamości w obliczu naszej własnej historii dowiadujemy się więcej o sobie, dowiedzieliśmy się również więcej o naszych organizacjach.”
Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Maria Goldstein
Data wypełnienia formularza/karty: 
15.03.2010

Rozwój regionalny przekraczający granice i współpraca przy dokształcaniu osób dorosłych w regionach wiejskich

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Doradztwo i poradnictwo
Inne
Metody podnoszenia motywacji słuchaczy
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Umiejętności podstawowe
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Stowarzyszenie Wspierające Rozwój Wsi
Krekole 32, 11-106 Kiwity
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Mariola Jagiełło
0048 89 766 21 74, 0048 609 450 262
samolubie23@wp.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 
Działania w kierunku szerzenia oświaty, organizacja kursów, szkoleń, aktywizacja ludności wiejskiej, propagowanie wiedzy dotyczącej istotnych aspektów życia społecznego i gospodarczego. Organizowanie punktów informacyjnych i konsultacyjnych. Inicjowanie i wspieranie działalności kulturalnej, organizacja imprez dla społeczności lokalnej.
Tytuł projektu: 
Rozwój regionalny przekraczający granice i współpraca przy dokształcaniu osób dorosłych w regionach wiejskich
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
06/GR2/06-0061/P1
07/GR-LP/07-0028/P2
Lata realizacji: 
2006 - 2008
Kraje uczestniczące: 
Niemcy x2, Grecja, Litwa, Polska
Cele projektu: 
Celem projektu jest znalezienie drogi, jak można kobiety z regionów wiejskich o niskim wykształceniu motywować do brania udziału w ofertach dokształcających oraz stworzenie programu komputerowego do nauczania grupy docelowej.
Obszary tematyczne: 
Aktywizacja i rozwój przedsiębiorczości na terenach wiejskich.
Grupa docelowa słuchaczy: 
Mieszkańcy obszarów wiejskich w wieku 25- 45 lat (mężczyźni i kobiety z obszarów wiejskich o utrudnionym dostępie do edukacji).
Jakie były początki projektu: 
Organizacja Frauen helfen Frauen z Niemiec była pomysłodawcą projektu. SWRW zostało partnerem projektu w wyniku powstawania europejskiej książki kucharskiej czterech państw „Wspólnie gotujemy w Europie”(Litwa, Polska, Niemcy, Holandia). Organizacja SWRW działa na terenie wiejskim, pozbawionym miejsc pracy w branży przemysłowej. Szansą na zatrudnienie jest rozwój turystyki wiejskiej.
Krótki opis przebiegu projektu: 
1. Konferencje (spotkania partnerów):
a) Niemcy - Emsburen - wrzesień 2006 (4 pracowników), czerwiec 2008 (2 pracowników + 2 słuchaczy);
b) Litwa - Birtstonas  luty 2007 (2 pracowników + 3 słuchaczy), marzec 2008 (2 pracowników + 6 słuchaczy);
c) Grecja - Chania - listopad 2007 (1 pracownik + 1 słuchacz);
d) Polska - Lidzbark Warmiński - lipiec 2007 prace nad wypracowaniem konceptu dokształcania, ankietowanie, ewaluacja.
2. Praktyki partnerskie:
a) gospodarz Niemcy – gość Polska - kwiecień 2007 (2 pracowników + 2 słuchaczy);
b) gospodarz Litwa – gość Polska - lipiec 2007 (2 pracowników + 4 słuchaczy);
c) gospodarz Polska – gość Grecja - lipiec 2007 (1 pracownik + 1 słuchacz);
poznawanie kraju partnerskiego- turystyka, język, zachowania, kultura, wspólne gotowanie typowych dla danego regionu potraw, zwiedzanie gospodarstw turystycznych.
3. Spotkania w siedzibie SWRW cele wypracowania konceptu dokształcania: dyskusje, wymiana uwag, wnioski. Przygotowywanie potrzebnych materiałów na konferencje oraz do publikacji książkowej.
4.Artykuły w prasie lokalnej, spotkania z władzami samorządowymi, promocja książki.
5. Ewaluacja przebiegu realizacji projektu przez GEA (Niemcy).
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
15
W wyjazdach zagranicznych: 
9
Produkty
Produkty projektu: 
książka „Take Your Chance”
piosenka „Take Your Chance”
CD - praktyki partnerów (wspólne gotowanie)
CD - quizy regionalne i krajowe (każdego partnera projektu)
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 
Koncepcja dokształcania zawarta w książce  „Take Your Chance”.
Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 
Współpraca z organizacjami pozwoliła na wymianę doświadczeń, czerpanie nowych pomysłów, wykorzystanie doświadczeń partnerów w pracy organizacji. Pracownicy doskonalili swoje umiejętności językowe. Współpraca zaowocowała wakacyjną wymianą młodych dorosłych pomiędzy SWRW a Vilies tiltas (Litwa) oraz planami na przyszłość.
Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 
Projekt pobudził słuchaczy do działania, podjęcia zmian w swoim życiu, umożliwił niektórym osobom podjęcie pracy. Społeczność lokalna dostrzegła potrzebę zmian w swoim najbliższym otoczeniu, rozpoczęła proces integracji społecznej.
Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 
Koncepcja dokształcania zawarta w książce „Take Your Chance” została wykorzystana do opracowania następnego wniosku dot. projektu współpracy międzynarodowej o podobnej tematyce.
Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 
Słuchaczom najbardziej podobały się wyjazdy zagraniczne w których mieli możliwość poznania innych krajów, nawiązania nowych znajomości i przyjaźni.
Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Mariola Jagiełło
Data wypełnienia formularza/karty: 
05.09.2008

www.piękny.wiek

Tematyka działań: 
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Stowarzyszenie Akademia Pełni Życia
ul. Juliusza Lea 5A/3, 30-046 Kraków
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Barbara Kaszkur-Niechwiej
0048 12 389 18 51, 0048 691 991 851
b.kaszkur@apz.org.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Akademia Pełni Życia jest krakowskim stowarzyszeniem działającym na rzecz edukacji  osób  w średnim i starszym wieku. Działania Akademii prowadzone są w dwóch nurtach:

1) działania stałe na które składają się różnorodne szkolenia komputerowe, kursy językowe (angielski, francuski, niemiecki, rosyjski, esperanto), cykliczne wykłady, prelekcje i spotkania dyskusyjne prowadzone w cyklach tematycznych takich jak Szkoła Świadomego Obywatela, Muzyka, Klub komputerowy, Poznajemy Świat, Zadbajmy o siebie i in., stałe seminaria z literatury i filozofii, warsztaty plastyczne, Klub Filmowy, salon artystyczno-towarzyski „Grupa Kominkowa”, wspólne wyjścia do teatru,  muzeów i galerii, wycieczki krajoznawcze i okolicznościowe;

2)  innowacyjne projekty edukacyjne, w tym międzynarodowe, adresowane do seniorów;

Akademia jest krajowym liderem w zakresie przybliżania seniorom nowoczesnej techniki komputerowej: prowadzimy różnorodne kursy komputerowe - od używania myszki po cyfrową obróbkę obrazu -  w oparciu o autorskie programy i materiały szkoleniowe, wydaliśmy pierwszy w Polsce Podręcznik Podstaw Obsługi Komputera dla Seniorów, organizujemy szkolenia seniorów-instruktorów komputerowych,  publikujemy poradniki, służymy pomocą ekspercką tym którzy dopiero zaczynają.

Wszystkie zajęcia organizowane są w odpowiedzi na potrzeby edukacyjne seniorów i z czynnym ich udziałem

Tytuł projektu: 
www.piękny.wiek
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
04/GR2/04-0038/P1
05/GR2/05-0035/C2
06/GR2/06-0008/C3
Lata realizacji: 
2004 - 2007
Kraje uczestniczące: 
Dania do 02/2005, Polska, Finlandia, Litwa, Hiszpania, Czechy, Węgry
Cele projektu: 

Celem projektu była międzynarodowa wymiana doświadczeń na temat przybliżania seniorom techniki komputerowej. W ramach projektu pracowaliśmy nad następującymi tematami: efektywne metody zachęcania seniorów do rozpoczęcia nauki obsługi komputera, efektywne metody nauczania seniorów obsługi komputera, wymiana „najlepszych praktyk”, zaprojektowanie krótkiego kursu, podstaw obsługi komputera dla seniorów - różne metody komunikacji internetowej, systemy edukacji dorosłych ze szczególnym uwzględnieniem seniorów w krajach partnerskich, wymiana kulturalna, pokonywanie barier we wspólnej Europie.

Obszary tematyczne: 

nauczanie osób starszych podstaw obsługi komputera

Grupa docelowa słuchaczy: 

Osoby starsze, niepracujące, zainteresowane nauka obsługi komputera, w przypadku Polski z co najmniej średnim wykształceniem, z terenu Krakowa i okolic.

Jakie były początki projektu: 

Pomysł i cała koncepcja projektu została opracowana w naszej organizacji – jako odpowiedź na realnie pojawiające się potrzeby- tak w zakresie nauczania seniorów ICT jak i działań budujących w grupie docelowej pozytywne nastawienie do przystąpienia Polski do UE , jednakże ze względu na brak doświadczenia w realizacji projektów międzynarodowych baliśmy się podjąć roli koordynatora.  Z pomocą Urzędu Marszałkowskiego udało nam się znaleźć partnera z Danii, który podjął się koordynacji projektu. (Jednak po kilku miesiącach trwania projektu przejęliśmy role koordynatora)    Wysłanie wspólnie napisanego wniosku poprzedziły wizyty w Danii i Polsce. Kolejnych partnerów znaleźliśmy z pomocą Urzędu Marszałkowskiego oraz kontaktów własnych i naszych partnerów (przy zwiększaniu grupy partnerskiej w kolejnych latach).

Krótki opis przebiegu projektu: 

We wszystkich działaniach projektu brali udział nasi słuchacze – jako uczestnicy i współorganizatorzy:

Spotkania międzynarodowe:

1) Dania, Odense – 10/2004 – zaplanowanie działań projektu;

2) Polska, Kraków – 06/2005 – seminarium na temat obaw i oczekiwań seniorów w stosunku do ICT, wspólne opracowanie programu nauczania  podstaw obsługi komputera dla seniorów;

3) Litwa, Kowno – 09/2005 – przedstawienie działań gospodarzy na rzecz seniorów, efektywne metody zachęcania seniorów do rozpoczęcia nauki obsługi komputera;

4) Finlandia, Vaasa – 03/2006 – seminarium na temat nowych sposobów budowania trwałych sieci współpracy pomiędzy seniorami z różnych krajów europejskich, testowanie nowych platform komunikacyjnych;

5) Czechy, Praga – 09/2006 –przedstawienie działań gospodarzy na rzecz seniorów prowadzonych przez partnera, uzgodnienia dotyczące nowej strony www projektu;

6) Węgry, Budapeszt – 02/2007 - zbudowanie stabilnej sieci komunikacyjnej pomiędzy seniorami z różnych krajów europejskich - uczestnikami projektu – przy użyciu ICT;

7) Hiszpania, Madryt – 07/2007 podsumowanie projektu;

Działania krajowe:

szkolenia językowe kadry i słuchaczy, spotkania informacyjno-dyskusyjne dla seniorów (dotyczyły opracowywania tematów projektu, oraz sprawozdań z wyjazdów międzynarodowych), spotkania międzynarodowe za pośrednictwem Internetu (chaty) każde dotyczyło innego tematu, który przed spotkaniem wspólnie opracowywano, testowanie wspólnie wybranych narzędzi komunikacji internetowej (strona GroupCare, programy Skype, MSN itp.).

Działania upowszechniające:

strona www projektu (początkowo tworzona i koordynowana przez partnera duńskiego, następnie czeskiego), aktualizowane informacje na tablicach, wewnętrznych w siedzibie Stowarzyszenia informujące o przebiegu projektu, przedstawiania celów i rezultatów projektu na konferencjach krajowych i zagranicznych, zorganizowanie otwartych spotkań informacyjnych dla seniorów i pracowników Stowarzyszenia na których omawiano przebieg projektu, publikacje w lokalnej prasie, dwujęzyczna ulotka informacyjna o projekcie rozpowszechniana w czasie wszystkich działań Stowarzyszenia, bieżące informowania władz lokalnych (w przypadku Polski Urzędu Marszałkowskiego) o postępach projektu.

Działania ewaluacyjne:

spotkania poświęcone ocenie przebiegu projektu odbywające się przy okazji spotkań międzynarodowych, spotkania ewaluacyjne koordynatorów projektu, przygotowanie i przeprowadzenie ankiety ewaluacyjnej dla pracowników i słuchaczy, opracowanie końcowego raportu ewaluacyjnego projektu. Działania ewaluacyjne dotyczyły w szczególności takich zagadnień jak zarządzanie (w ich wyniku zmieniono koordynatora projektu z Danii na Polskę), komunikacja, strona www projektu (zmieniono całkowicie stronę i partnera nią zarządzającego), poziom uczestnictwa słuchaczy-seniorów w działaniach projektu.

Dodatkowe efekty:

nieodpłatne przekazanie przez partnera duńskiego  organizacji na Litwie komputerów, nieodpłatne przekazanie przez partnera polskiego do przetłumaczenia i wykorzystania organizacji na Litwie podręcznika podstaw obsługi komputera dla seniorów i materiałów szkoleniowych – dzięki którym uruchomiono tam kursy, zorganizowanie dodatkowego spotkania delegacji  Polskiej w Vaasa w Finlandii dla ok. 200 miejscowych seniorów na którym przedstawiono nasz kraj region i działania naszej organizacji.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
50
W wyjazdach zagranicznych: 
16
Produkty
Produkty projektu: 

Strona internetowa, uniwersalny program nauczania podstaw obsługi komputera dla seniorów oraz krótkie opisy nauczania w każdym z krajów, prezentacja multimedialna podsumowująca projekt, dwujęzyczne ulotki informacyjne o projekcie powstałe w krajach partnerskich, materiały informacyjne o projekcie – w tym serwisy fotograficzne, materiały przygotowane na seminaria międzynarodowe.

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Prezentacja multimedialna oraz ulotka o projekcie były i są wykorzystywane przy okazji spotkań i konferencji na których prezentowane są działania Stowarzyszenia. Program nauczania podstaw obsługi komputera dla seniorów został wykorzystany do uruchomienia nowych kursów dla seniorów na Litwie i doskonalenia istniejących szkoleń w Polsce.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Realizacja międzynarodowego projektu pozwoliła:

Organizacji:

zdobyć ważne doświadczenia w zakresie  realizacji projektów, międzynarodowych w szczególności w zakresie  zarządzania i ewaluacji – co wpłynęło również na podniesienie poziomu tych działań w samej organizacji, nawiązać kontakty międzynarodowe wykorzystywane przy organizacji nowych projektów, rozwinąć własną ofertę edukacyjną o elementy przedstawione i wypracowane w trakcie projektu, podnieść swój status i wiarygodność na arenie lokalnej i  międzynarodowej (dostajemy bardzo dużo propozycji współpracy z Europy), zwrócić uwagę społeczności lokalnej, w szczególności władz i mediów na problemy seniorów poprzez porównanie zakresu i jakości działań z organizacjami innych krajów umieścić prace Stowarzyszenie w kontekście europejskim;

Pracownikom:

rozwinąć i wzbogacić metody i treści nauczania dotyczące szkoleń komputerowych dla seniorów, zwiększyć kompetencje organizacyjne, zwiększyć kompetencje językowe, porównać i przedyskutować swoje osiągnięcia i problemy z kolegami z innych krajów, co w rezultacie przyczyniło się do zwiększenia jakości ich pracy, nawiązać osobiste kontakty z kolegami z innych krajów, zwiększyć wiedzę na temat systemu edukacji dorosłych w Europie;

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Realizacja projektu zwiększyła kompetencje w zakresie posługiwania się ICT w szczególności narzędziami komunikacji internetowej, zwiększyła motywacje do nauki, rozwinęła umiejętności organizacyjne i stosowanie procedur demokratycznych (np. przy wyborze uczestników wyjazdów), znacząco zwiększyła kompetencje językowe i ogromnie wpłynęła na podniesienie motywacji do nauki języków, pozwoliła na wykorzystanie posiadanej wiedzy i umiejętności i pochwalenie się nimi (przy okazji przedstawiania naszego kraju i regionu, przygotowania spotkań internetowych itp.), zwiększyła samoocenę i pozwoliła na przełamywanie kompleksów zwłaszcza w stosunku do seniorów z krajów zachodnich, zwiększyła poparcie dla procesu integracji europejskiej i pozwoliła na namacalne poznanie korzyści dla seniorów z niej wypływających, pozwoliła seniorom poczuć się Europejczykami, zwiększyła chęć poznawania innych kultur, odbycia podróży, poznawania ludzi z innych krajów, stworzyła możliwość przeżycia nowych doznań i wzruszeń niedostępnych dla przeciętnego polskiego emeryta.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Realizacja projektu miała ogromny wpływ na polskich słuchaczy-seniorów, a w szczególności: znacząco zaktywizowała i zachęciła do podejmowania dalszych działań zwłaszcza na arenie międzynarodowej.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 
Cytaty:
„Oni są tacy sami jak my!” – słuchaczka-seniorka po spotkaniu z seniorami z krajów partnerskich.
„Nie sądziłam, że dożyje takiej chwili!” – słuchaczka-seniorka po uroczystym obiedzie z władzami lokalnymi z Vaasa w Finlandii.
„Ze zdumieniem stwierdzam, że mamy dokładnie takie same problemy z nauczaniem seniorów obsługi komputera we wszystkich krajach niezależnie od rozwoju systemu edukacji” – nauczycielka ICT.
„Bardzo się cieszę, że mogłem pokazać Kraków naszym gościom, byłem dumny, że jestem Polakiem” – słuchacz-senior.
Opinie:
Nauczycielka ICT – projekt pozwolił mi zobaczyć, że pomimo dużych różnic między naszymi krajami wcale nie jesteśmy w tyle jeśli chodzi o nauczanie obsługi komputera – a nawet w niektórych kwestiach mamy lepsze rozwiązania.
Działaczka APZ – bardzo ciekawe było zobaczenie organizacji pracy w Finlandii, zwłaszcza możliwości jakie stwarzają biblioteki.
Słuchaczka-seniorka: dzięki projektowi  przestałam się bać podróży i rozmów z obcokrajowcami.
Koordynator projektu: dzięki niełatwej realizacji tego projektu  już wiem jak zrobić dobry projekt następnym razem.
Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Barbara Kaszkur-Niechwiej
Data wypełnienia formularza/karty: 
17.09.2008

Grupa sztuk wizualnych - przekraczając granice wieku. Edukacja artystyczna dorosłych słuchaczy

Tematyka działań: 
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Sztuka, muzyka, kultura
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Ośrodek Kultury Ochoty
ul. Grójecka 75, 02-094 Warszawa
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Katarzyna Skowron
0048 22 822 74 36, 0048 506 050 214
katarzyna.skowron@oko.com.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

OŚRODEK KULTURY OCHOTY jest samorządową instytucją kultury, swój program realizuje za pośrednictwem następujących jednostek organizacyjnych: Dom Kultury „Rakowiec", Centrum Artystyczne „Radomska 13", Klub Osiedlowy SURMA, Pracownia Ceramiczna „AngobA", „Magazyn Sztuk", Dzielnicowy Klub Seniora „Ochota" i Klub Seniora „Baśniowa". Każda z placówek prowadzi działalność według wieloletnich cyklów edukacyjnych w poszczególnych dziedzinach kultury, sztuki i nauki przygotowanych jako programy autorskie przez nauczycieli i instruktorów. Proponujemy zajęcia dla dzieci, młodzieży i dorosłych: taneczne, ruchowe, plastyczne, językowe, muzyczne, teatralno-literackie, ceramiczne. OKO jest organizatorem licznych przedsięwzięć o zasięgu dzielnicowym, ogólnowarszawskim i ogólnopolskim.

Tytuł projektu: 
Grupa sztuk wizualnych - przekraczając granice wieku. Edukacja artystyczna dorosłych słuchaczy
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2008-1-PL1-GRU06-00827 1
Lata realizacji: 
2008 - 2010
Kraje uczestniczące: 
Polska
Litwa
Węgry
Cele projektu: 

Cel ogólny:

  • wymiana doświadczeń w zakresie edukacji artystycznej osób dorosłych

Cele szczegółowe:

  • wymiana doświadczeń dotyczących metod pracy z osobami dorosłymi wśród pracowników z krajów partnerskich
  • wymiana doświadczeń artystycznych wśród słuchaczy projektu
  • zachęcanie osób starszych do międzynarodowej aktywności/ do aktywnego spędzania czasu i rozwijania kreatywności
  • poznawanie kultury i języków krajów europejskich
Obszary tematyczne: 

Tematy:

  • metody prowadzenia edukacji artystycznej na rzecz osób dorosłych
  • wykorzystanie nowoczesnych technologii informacyjno – komunikacyjnych przez osoby dorosłe
  • umiejętność współpracy w grupach wielonarodowych
Grupa docelowa słuchaczy: 

Odbiorcami naszego projektu byli uczestnicy warsztatów malarskich organizowanych przez nasze instytucje, malarze amatorzy. Byli to przede wszystkim seniorzy a także osoby dorosłe. Drugim typem odbiorców byli instruktorzy malarstwa, pracownicy centrów kultury.

Ośrodek Kultury Ochoty działa na terenie warszawskiej dzielnicy Ochota. Około 30% mieszkańców naszej dzielnicy to osoby starsze, emeryci. Niskie dochody utrudniają tej grupie lokalnej społeczności dostęp do zajęć wymagających ponoszenia kosztów finansowych. Kluby seniora skupione przy Ośrodku prowadzą dla swoich słuchaczy nieodpłatne warsztaty plastyczne, teatralne, muzyczne, literackie. W kilku grupach malarskich swe pasje rozwija 120 seniorów.

Wileńskie Centrum Kultury mieści się w najdalej położonej od centrum dzielnicy-Traku Voke. Dzielnica w dużej części zamieszkana jest przez osoby starsze, nieaktywne zawodowo. Ze względu na ograniczone środki finansowe i geograficzne odseparowanie od reszty miasta, nie są oni skupieni w żadnej innej aktywności kulturalnej. Przy centrum działa 12 osobowa grupa malarska dla osób dorosłych i seniorów.

Odbiorców zajęć w pozarządowego centrum kultury z Budapesztu stanowią w większości osoby starsze. Z ich inicjatywy powstała przy centrum Szkoła Malarstwa „Picasso”, do której należy 16 malarzy amatorów.

Jakie były początki projektu: 

Od 1996r. OKO należy do europejskiej sieci placówek kultury ENCC (European Network of Cultural Centers). Podczas jednego ze spotkań przedstawicieli instytucji powstał pomysł zorganizowania wspólnego pleneru malarskiego dla artystów malarzy a zarazem instruktorów zatrudnionych w polskiej i litewskiej placówce. Do pierwszego spotkania doszło na Litwie. Dyrektor Trakų Vokės bendruomenės kultūros centras zaprosiła na plener do Wilna dwóch malarzy z Polski. Rok później do Polski przyjechało 4 artystów z Litwy. Uczestniczyli oni w plenerze malarskim zorganizowanym dla słuchaczy zajęć w Magazynie Sztuk, filii Ośrodka Kultury Ochoty. Słuchaczami byli amatorzy, ludzie dorośli często powyżej 50 roku życia. Pomysł na zorganizowanie międzynarodowych plenerów narodził się z inicjatywy uczestników pleneru oraz polskich instruktorów. Litwini podeszli do tego bardzo entuzjastycznie i po powrocie zaczęto szukać funduszy na realizacje pomysłu. Dzięki działowi współpracy zagranicznej  znaleziono program, który najlepiej pasował do założeń projektu. Był to Program Grundtvig.  Partnera z Węgier znaleźliśmy dzięki fiszce Programu Grundtvig.

Krótki opis przebiegu projektu: 
  • I Spotkanie Partnerskie/ Plener w Polsce.

data: 21-28 września 2008; miejsce: Kazimierz Dolny/ Warszawa

Podczas pleneru prowadzone były wspólne warsztaty z trzech technik: akrylu, węgla i pasteli. Popołudniami odbywała się międzynarodowa korekta prac powstałych w ciągu dnia. Każdego dnia uczyliśmy się podstawowych słów w trzech językach. Odbył się wieczór narodowy poświęcony przede wszystkim kulturze polskiej, ale także krajów partnerskich. Miały miejsce śpiewy, tańce, smakowanie kuchni narodowych oraz nauka podstaw geografii (rysowanie map). Uczestnicy z Polski prezentowali albumy swoich ulubionych malarzy polskich, były one dostępne podczas całego spotkania dla wszystkich zainteresowanych. W Magazynie Sztuk, filii OKO odbyła się prezentacja Ośrodka oraz oferty edukacyjnej OKO i filii skierowanej do seniorów. Spotkanie zakończyła „mała wystawa” poplenerowa w OKO.

Przygotowano protokół z I Spotkania Partnerskiego. Spotkanie zostało  ocenione przez uczestników pleneru (słuchaczy i kadrę) bardzo dobrze. Cele artystyczne zostały osiągnięte. Wybrano 27 najlepszych prac, które zostały zaprezentowane na finałowej wystawie projektu. Międzynarodowa kadra instruktorska wymieniała się doświadczeniami dotyczącymi edukacji artystycznej osób starszych. Wymiana doświadczeń artystycznych następowała również między uczestnikami (słuchaczami) pleneru, chociaż w pewnym stopniu była utrudniona ze względu na barierę językową.

  • Dodatkowe, nieujęte we wniosku, warsztaty plastyczne dla seniorów uczestniczących w projekcie (2x/tydz. Po 4 godziny)

Po pierwszym plenerze uczestniczący w nim polscy seniorzy stwierdzili, że chcą podnieść poziom artystyczny swoich prac. W związku z tym, zostały zorganizowane dodatkowe, ale nie generujące kosztów dla projektu, warsztaty artystyczne. Ośrodek Kultury Ochoty zdecydował się pokryć koszt materiałów plastycznych oraz pracy instruktorów, aby uczestnictwo w nich pozostało bezpłatne.

  • Zorganizowano kurs języka angielskiego dla seniorów i instruktorów.

Zajęcia trwały od stycznia do czerwca 2009. Były prowadzone raz w tygodniu w trzech grupach: 2 początkujących i 1 zaawansowanej (w niej brali udział seniorzy, którzy już kiedyś uczyli się angielskiego). Kurs rozpoczęły 42 osoby, a ukończyło 45 osób.

Celem kursu dla grup początkujących było opanowanie podstawowego słownictwa i nauka inicjowania dialogu i odpowiadania na podstawowe pytania. W grupie średnio zaawansowanej znacznie poszerzono bazę słownikowa (o leksykę z zakresu malarstwa, sztuki, opisu wyglądu zewnętrznego, muzeum itd.), utrwalono znane i wprowadzono nowe kwestie gramatyczne.

  • Przeprowadzono warsztaty komputerowe

Uczestnicy poznali się przed kursem (podczas zajęć z języka angielskiego lub malarstwa). Zatem kursanci pilnowali się nawzajem, pomagali, a ćwiczenia (np. z wyszukiwania zagadnień z Internetu) były ukierunkowane na wspólne, artystyczne, zainteresowania uczestników. Uczestnicy nabyli umiejętności niezbędne do wykonania ramowego projektu strony internetowej projektu (koncepcje plastyczne będą potrafili przełożyć i dopasować do możliwości internetowego medium). Nauka obsługi poczty elektronicznej ułatwiała niektórym słuchaczom kontakty z poznanymi na plenerach seniorami z krajów partnerskich

  • II Spotkanie Partnerskie/ Plener na Litwie.

Data: 14-21 czerwca 2009; miejsce: Traku Vokes

Liczba uczestników z Polski: 12, w tym 1 koordynator i 2 instruktorów.

Podczas drugiego pleneru wszyscy uczestnicy mogli zapoznać się z nowymi technikami malarskimi. Były to: malarstwo reliefowe oraz rysunek tuszem. Zajęcia z malarstwa reliefowego zostały przeprowadzone przez instruktorów indywidualnie. Każdy z uczestników po krótkim wprowadzeniu, mógł samodzielnie wykonać reliefowy podkład. Po wyschnięciu podkładu, nasi podopieczni malowali obrazy stosując technikę impasto. Partnerzy Litewscy dla wszystkich przygotowali bawełniane podobrazia, zagruntowane deski pilśniowe, akryle, pędzle, pastę reliefową oraz zestaw do pracy tuszem. Po wykonaniu pierwszych prac malarskich, litewscy instruktorzy przygotowali wykład na temat pracy tuszem. Oprócz podstawowego opisu techniki, uczestnicy mogli zobaczyć przykłady prac w prezentacji multimedialnej. Dodatkową atrakcją była obserwacja instruktorów malujących tuszem. Instruktorzy z Polski pozaplanowo przeprowadzili wykład oraz demonstrację dla wszystkich chętnych z techniki malarstwa akwarelowego. Każdego dnia po kolacji odbywały się korekty prac powstałych w danym dniu. Mimo bariery językowej, która i tak okazała się dużo mniejsza niż na poprzednim plenerze, wszyscy uczestnicy podświadomie wyczuwali korekty i bezwiednie odpowiadali w swoim ojczystym języku. Było to niezwykłe doświadczenie, ponieważ wszyscy świetnie się rozumieli. Podczas wspólnych wieczorów każdy z partnerów przygotował spotkanie z tradycją. Oprócz degustacji potraw, mogliśmy “doświadczyć  Bani” – tradycyjnej, aromatycznej sauny Litewskiej wraz z masażem leszczynowymi witkami. Grupa polska przygotowała krzyżówki sprawdzające umiejętności języka angielskiego. Podczas wyjazdu zorganizowano również spotkanie koordynatorów, na którym zostały omówione poszczególne plenery, rezultaty, prace nad  stroną internetową oraz wystawą na zakończenie projektu. Po zakończeniu pleneru, podczas wyboru prac na wystawę końcową, towarzyszyła nam dziennikarka wileńskiej gazety, będąca jednocześnie krytykiem  i historykiem sztuki. Była pod dużym wrażeniem powstałych prac, nagrywała wywiady z instruktorami i koordynatorami. Wybrano 25 prac, które zostały zaprezentowane podczas wernisażu w 2010 roku w Polsce na zakończenie projektu.

W trakcie pleneru, odwiedziła uczestników przedstawicielka narodowej agencji Grundtviga z Litwy.

Po zakończonym plenerze, goście z krajów projektu udali się na zwiedzanie Wilna. Doskonały przewodnik po mieście umożliwił dogłębne poznanie historii i zabytków miasta.

  • III Spotkanie Partnerskie

W terminie 10 – 17 sierpnia 2009 odbyło się III – ostatnie – Spotkanie Partnerskie. Był to międzynarodowy plener w miejscowości Balatonkenese na Węgrzech. W spotkaniu wzięło udział 12 przedstawicieli z Polski, 13 z Litwy oraz 11 z Węgier. Poprzednie spotkania partnerskie w ramach tego samego projektu miały miejsce w Kazimierzu Dolnym, we wrześniu 2008 r. oraz na Litwie w czerwcu 2009r.

Program pobytu na Węgrzech był bardzo intensywny. Każdego dnia, zaraz po śniadaniu nasi uczestnicy zasiadali do malowania prac i spędzali nad nimi całe dnie, aż do późnej pory obiadowo-kolacyjnej. Prace powstawały pod czujnym okiem instruktorów węgierskich, polskich oraz litewskich, którzy w ciągu dnia uczyli i doradzali uczestnikom odnośnie malowania obrazów zaś wieczorem, poddawali je szczegółowej korekcie i dyskusji. Wieczory poświęcone były prezentacji kultur litewskiej, węgierskiej oraz polskiej oraz integracji uczestników. O intensywności pracy świadczą aż 102 obrazy powstałe podczas tych czterech dni.

Techniki, jakimi posługiwali się nasi malarze to farba olejna, akwarela, akryl oraz pastel sucha. Podczas ostatniego wieczoru wybrane zostały najlepsze prace zaprezentowane w ramach międzynarodowej wystawy, wieńczącej projekt.

Zaangażowanie uczestników, niepowtarzalna atmosfera Balatonu oraz wymagająca kadra instruktorów przyczyniły się do powstania wysokiego poziomu prac. Ostatnie dwa dni wyjazdu poświęcone były zwiedzaniu Budapesztu, którego piękno na pewno zainspiruje naszych malarzy do poszukiwań nowych tematów dla swoich obrazów.

Efekty dwuletnich działań artystycznych zostały przedstawione na wystawie w Galerii Zadra w Warszawie. Wernisażowi towarzyszyło wydanie katalogu najlepszych prac uczestników trzech plenerów międzynarodowych, opatrzony refleksjami autorów nt. stworzonych prac.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
50
W wyjazdach zagranicznych: 
30
Produkty
Produkty projektu: 

• Strona internetowa - www.plengogh.eu Stworzona wraz z uczestnikami projektu. Staraliśmy się na bieżąco zamieszczać na niej relacje z przebiegu projektu. Znajdują się tam artykuły o najważniejszych wydarzeniach opatrzone relacjami uczestników i instruktorów zaangażowanych w projekt oraz fotorelacje i galeria prac. Tu też opublikowaliśmy artykuł o metodyce pracy z osobami starszymi w zakresie edukacji artystycznej. Jest to narzędzie wypracowane przez międzynarodową kadrę instruktorów podczas trzech Spotkań Partnerskich. • Wernisaż Van Gogh 29 czerwca 2010 29 czerwca w warszawskiej Galerii Zadra odbył się wernisaż prac uczestników trzech międzynarodowych plenerów mających miejsce w Kazimierzu Dolnym, Traku Vokes (Wilno) na Litwie oraz Balatonkenese na Węgrzech w latach 2008-2010. Była to okazja nie tylko do poznania twórczości malarskiej naszych artystów amatorów ale również ostatnia szansa do spotkania z polskimi autorami prac oraz partnerami z Węgier i Litwy w ramach projektu VAN GOGH. Podczas wernisażu obejrzeliśmy ok. 80 obrazów. • Katalog VAN GOGH 2008-2010 Wydany jako jeden z produktów finalnych projektu. Katalog w nakładzie 400 szt. został zaprezentowany podczas wernisażu VAN GOGH w Galerii Zadra w Warszawie. Zostały w nim zamieszczone 54 najciekawsze prace, które powstały podczas 3 międzynarodowych plenerów malarskich. Przedstawiliśmy w nim postaci autorów z komentarzem na temat "Czym dla autora jest malowanie". Obrazy malowano pod okiem międzynarodowej kadry instruktorów katalogu znajdują się również informacje o projekcie oraz relacje z plenerów • Obrazy Podczas 3 Spotkań Partnerskich powstało ok.230 obrazów z czego 80 najlepszych zostało wybranych i zaprezentowanych podczas wernisażu wieńczącego projekt. Część z nich została wybrana i opublikowana w katalogu, którego wydanie towarzyszyło wystawie. Techniki które poznawali i doskonalili słuchacze to: sucha pastel, węgiel rysunkowy, tusz, farba akrylowa, farba olejna oraz akwarela. Obrazy można obejrzeć na stronie projektu. • Metodyka pracy z seniorami-opracowanie Podczas 3 Spotkań Partnerskich międzynarodowa kadra instruktorów wymieniała się doświadczeniami i spostrzeżeniami dotyczącymi edukacji artystycznej osób dorosłych w swoim kraju. Sporządzono opracowanie na temat metodyki pracy z seniorami wypracowany jako nowe narzędzie pracy. Instruktorzy wykorzystują doświadczenie zdobyte podczas plenerów w ramach projektu w swojej codziennej pracy. Artykuł znajduje się na stronie projektu w zakładce METODYKA PRACY Z SENIORAMI. • Materiały promocyjne Na czas trwania projektu każdy z partnerów opracował materiały promocyjne związane z projektem. Były to: koszulki, kubki, parasolki, plakaty, rollupy. • Kurs języka angielskiego Kurs mający na celu podwyższenie kompetencji językowych słuchaczy projektu oraz kadry instytucji partnerskich. Uczestnicy podzieleni zostali na trzy grupy. Pierwsze dwie uczyły się podstaw języka, trzecia była grupa zaawansowaną. Ważnym elementem i celem kursu była nauka podstawowych pojęć artystycznych. Słuchacze biorący udział w plenerach mogli praktycznie wypróbować nabyte umiejętności. Zorganizowano: w Polsce 69 godz. dla 40 os., na Litwie 48 godz. dla 24os., na Węgrzech 96 godz. dla 21 os. • Kurs komputerowy Pomiędzy Spotkaniami Partnerskimi zorganizowano w każdym kraju kurs z obsługi komputera, podstaw Internetu i obsługi maila. Zrealizowano w Polsce 24 godz. dla 25 osób, na Litwie 12 godz. dla 15 osób, na Węgrzech 30 godz. dla 20 osób.

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Bardzo ważną funkcję w upowszechnianiu projektu odgrywa strona projektu. Na niej znajdują się wszystkie informacje o naszych dwuletnich działaniach. Na stronie udostępniony jest również katalog Van Gogh, który można ściągnąć w postaci PDF.

Ważny wpływ miał kurs komputerowy. Po projekcie niektórzy słuchacze stworzyli swoje własne strony-galerie, gdzie prezentują swoje prace. Również, wielu naszych artystów organizuje własne wernisaże na które my, pracownicy jesteśmy zawsze zapraszani.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Podczas spotkań partnerskich pracownicy mieli możliwość porównania sposobów nauczania osób dorosłych.

Została omówiona metodyka pracy i cele nauczania.

Zwiększenie ilości godzin zajęć skierowanych do seniorów.

Głębsze, lepsze zrozumienie specyfiki pracy z osobami starszymi. Realizacja nowych projektów inspirowanych działaniami partnerskimi.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Słuchacze biorący udział w projekcie wyróżniali się dużym zaangażowaniem. Chętnie uczestniczyli we wszystkich działaniach organizowanych podczas plenerów: dyskusjach, spotkaniach kulturalnych, wycieczkach, wspólnych korektach plastycznych i zabawach.

W trakcie realizowania projektu u wszystkich słuchaczy znacznie wzrósł stopień motywacji.

Dodatkowo na prośbę uczestników zorganizowano warsztaty malarskie w Magazynie Sztuk, filii Ośrodka Kultury Ochoty, poszerzające wiedzę i umiejętności z zakresu malarstwa.

Pomiędzy uczestnikami plenerów nawiązały się przyjaźnie. Wiemy, że niektórzy seniorzy wymieniają się mailami. Koordynatorzy i instruktorzy dostają od uczestników projektu zaproszenia do grona znajomych na portalu społecznościowym Facebook. Tam nasi malarze publikują zdjęcia swoich prac, zapraszają na swoje strony internetowe, wernisaże i widać pod zdjęciami komentarze koleżanek i kolegów zapoznanych dzięki projektowi.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Najwyższa wartością jest wpływ opisany powyżej.

Warto jeszcze dodać, że już podczas trwania projektu Van Gogh narodził się pomysł na inny projekt. Tym razem zaprosiliśmy partnerów a innych części Europy i stworzyliśmy zupełnie inny projekt. Dostaliśmy grant z Projektów Partnerskich i obecnie jesteśmy w trakcie realizacji.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 
  • Doszliśmy do wspólnego wniosku, że język sztuki, jest językiem międzynarodowym i uniwersalnym. Możemy porozumiewać się kolorem, kompozycją, formą, przestrzenią,  itp. Jest to dla nas swoisty alfabet, którym są artystyczne środki wyrazu. Każdy artysta bez względu na narodowość i wiek ma wyrobioną w sobie specyficzną i wyjatkową wrażliwość na otaczajacą nas rzeczywistośc. To sprawia, że czujemy się jedną rodziną.

Joanna Sułek Malinowska i Jacek Malinowski (instruktorzy)

  • Sucha pastel jest dla mnie sposobem wypowiedzi emocjonalnej. Kiedy obraz zaczyna przybiera formę – cieszę się jak dziecko.

Krzysztof Sawicki

  • Sztuka jest dla mnie pasją i sensem życia. Plany i osiągnięcia są źródłem radości, dają szanse realizacji marzeń. Mimo ich skromności, wykonuję swoją pracę z sercem. To jedynie posiadam w zmiennych kolejach losu.

Daniela Pachnicka

  • Obraz jest odbiciem obserwacji, wspomnień, marzeń i tęsknot. Jest najpiękniejszym dziełem rąk, jakie może zostawić po sobie człowiek

Maria Szrejter

  • Maluję, żeby coś powiedzieć, wyszeptać, wykrzyczeć – inaczej.

Hanna Dąbrowicka

  • Malarstwo jest dla mnie pasją, sposobem na wyrażanie siebie poprzez tworzenie własnych wizji otaczającego mnie świata. Maluję olejem, pastelami i akwarelam

Wanda Polańska

  • Szukam piękna, wierzę że można je odkryć we wszystkim, bowiem: „jedynym z wielkich paradoksów sztuki jest iż w tworzeniu piękna temat wcale nie odgrywa najważniejszej roli” B. Edwards

Irena Janowska

  • Czym dla mnie jest malowanie? Lękiem – i chęcią walki, załamaniem - i dźwiganiem się, bezradnością - i nadzieją, która trwa.

Anna Lisowska

  • Już od wczesnych lat szkolnych interesowałam się malarstwem i rysunkiem ale dopiero na emeryturze mogłam zrealizować swoje zainteresowania. Sukcesywne ćwiczenia na tyle polepszyły moją pracę, że uwierzyłam w swoje możliwości. Obecnie nie wyobrażam sobie życia bez tworzenia.

Pustelnik Marianna Wanda

  • Malarstwo jest moją odskocznią od problemów-całkowicie zagłębiam się w to co robię i daje mi to ogromną satysfakcję.

Kamila Szyszko

  • Poleciłabym wszystkim, którzy coś tworzą uczestnictwo w takich projektach, ponieważ ten projekt w którym uczestniczyłam był bardzo inspirujący I uczył przyjaźni I pracy w grupie, jednocześnie poszerzał wiedzę

(wypowiedź z ankiety)

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 
Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Katarzyna Skowron
Data wypełnienia formularza/karty: 
28.02.2011

Europejskie biblioteki jako centra edukacji dla dorosłych słuchaczy

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Edukacja międzykulturowa
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Wojewódzka Biblioteka Publiczna i Centrum Animacji Kultury w Poznaniu
ul. Bolesława Prusa 3, 60-819 Poznań
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Justyna Stoltmann-Prędka
0048 61 664 08 61
informacjeue@wbp.poznan.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

WBPiCAK jest samorządową instytucją kultury Województwa Wielkopolskiego. Organizatorem biblioteki jest Urząd Marszałkowski Województwa Wielkopolskiego.

Biblioteka swoją działalność rozpoczęła w 1948 r. W ramach swej misji realizuje wiele różnorodnych działań: gromadzi i udostępnia piśmiennictwo, szczególnie to dotyczące regionu Wielkopolski, promuje czytelnictwo, służy pomocą merytoryczną dla sieci 227 bibliotek publicznych w regionie. Do pracowników tych bibliotek kieruje różnorodną ofertę edukacyjną – prowadzi doskonalenie zawodowe.

Do  mieszkańców Wielkopolski – w tym użytkowników bibliotek kieruje ofertę wydarzeń kulturalnych, wspiera przedsięwzięcia kulturalne w innych instytucjach kultury w regionie, promuje folklor. WBPiCAK proponuje pracownikom bibliotek, użytkownikom bibliotek i mieszkańcom Wielkopolski: konferencje regionalne, konkursy, seminaria tematyczne, warsztaty, szkolenia, szkolenia terenowe, wystawy. Prowadzi własne wydawnictwo - wydaje publikacje książkowe i multimedialne. W ramach edukacji bibliotekarskiej zajmuje się tematem użytkowników niepełnosprawnych w bibliotece. Od wielu lat współpracuje z Polskim Towarzystwem Biblioterapeutycznym z Wrocławia, prowadzi 3-stopniowe kursy biblioterapii, kursy języka migowego dla bibliotekarzy.

Tytuł projektu: 
Europejskie biblioteki jako centra edukacji dla dorosłych słuchaczy
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2008-1-PL1-GRU06-00849 1
Lata realizacji: 
2008 - 2010
Kraje uczestniczące: 
Polska
Litwa
Szwecja
Włochy
Włochy
Cele projektu: 

Cel główny:

Wymiana doświadczeń i najlepszych praktyk, podzielenie się wiedzą i umiejętnościami w zakresie rozwoju programów nauczania dorosłych słuchaczy oraz poszerzenie oferty edukacyjnej organizacji uczestniczących w projekcie.

Cele szczegółowe:

1. Przygotowanie, wdrożenie oraz upowszechnienie nowej oferty edukacyjnej dla dorosłych słuchaczy w postaci 10 programów szkoleń, z których każdy składać się będzie z programu nauczania (ang. curricullum) i materiałów dydaktycznych:

Przygotowanie przez poszczególne organizacje partnerskie 5 indywidualnych programów szkoleń w szeroko rozumianym temacie: „wykorzystanie nowych Technologii Informacyjno-Komunikacyjnych w edukacji osób dorosłych oraz nauka umiejętności cyfrowych”. Programy dostosowane do potrzeb dorosłych słuchaczy. Stworzenie 5 programów szkoleniowych dotyczących zagadnień związanych z  innymi obszarami tematycznymi Programu Grundtvig: nauka języków obcych i poczucie inicjatywy i przedsiębiorczości (dwie z kluczowych kompetencji);współpraca międzypokoleniowa, rozbudzanie kreatywności seniorów; wykorzystanie wartości edukacyjnych literatury jako narzędzia do indywidualnego rozwoju.

2. Rozwój metodologii pracy edukacyjnej organizacji uczestniczących w Projekcie Partnerskim. Podniesienie skuteczności działań w wykorzystaniu nowych sposobów pracy i sposobów dotarcia do nowych odbiorców oferty edukacyjnej.

3. Stworzenie i promowanie wizerunku instytucji partnerskich – jako instytucji odpowiadających na potrzeby społeczności w której działa.

4. Podniesienie jakości pracy instytucji zajmujących się działalnością edukacyjną, kulturalną i informacyjną.

5. Wspólna praca instytucji edukacyjnych z różnych krajów Europy – wzajemna pomoc i wymiana doświadczeń.

Obszary tematyczne: 

Edukacja osób dorosłych prowadzona przez europejskie biblioteki, ułatwienie dostępu do edukacji osobom starszym, niepełnosprawnym, o utrudnionym dostępie do edukacji z różnych przyczyn; programy szkoleniowe z zakresu: podstaw obsługi komputera i Internetu, przedsiębiorczości, biblioterapii, nauki języka angielskiego.

Grupa docelowa słuchaczy: 

Projekt „Europejskie biblioteki ...”  zrealizowany został przez biblioteki obejmujące swym działaniem różne grupy osób, stąd tez odbiorcami szkoleń były osoby starsze, niepełnosprawne, bezrobotne, z małych miejscowości, z problemami życiowymi, z niskimi kwalifikacjami, imigranci zarobkowi.

W Polsce podczas realizacji działań w projekcie WBPiCAK współpracowała z bibliotekami z niewielkich gmin wiejskich i miejskich – gdzie użytkownikami są osoby z utrudnionym dostępem do oferty edukacyjnej.

Osoby bezrobotne, bez odpowiednich kwalifikacji uczyły się w Szwecji jak założyć własną firmę, osoby nisko wykwalifikowane oraz imigranci zarobkowi z różnych części Europy - głównie z Europy wschodniej - byli uczestnikami warsztatów biblioterapeutycznych czy też kursów języka angielskiego prowadzonych przez partnerów włoskich. Informacje o uczestnikach projektu zbierano poprzez formularze i ankiety towarzyszące przeprowadzanym spotkaniom i szkoleniom.

Główne rezultaty projektu – programy szkoleniowe - skierowane zostały do mieszkańców małych środowiskach lokalnych, mieszkańców terenów defaworyzowanych.

W każdym kraju partnerskim powody zagrożenia wykluczeniem społecznym były różne: starszy wiek, niepełnosprawność, niskie wykształcenie, bezrobocie, migracja zarobkowa i pobyt w obcym kraju.

Jednakże osoby w starszym wieku pojawiły się w charakterze odbiorców projektu we wszystkich krajach partnerskich – wiek stanowił barierę w dostępie do edukacji niezależnie od tła kulturowego i rozwoju gospodarczego społeczności w której działała organizacja partnerska.

Organizacje partnerskie starały się umożliwić opisanym dorosłym słuchaczom korzystanie ze stworzonych programów szkoleń w miejscu zamieszkania i w nieodpłatnej formie.

Jakie były początki projektu: 

Pod koniec 2008 r. Biblioteka Publiczna w Dzielnicy Ursus Miasta Stołecznego Warszawy zorganizowała konferencję podsumowującą projekt partnerski Grundtviga: „READCOM- kluby czytelnicze dla dorosłych”.

Justyna Stoltmann-Prędka - pracownik WBPiCAK – uczestniczyła w tej konferencji i zdobyła wówczas cenne informacje  na temat programu Grundtvig. Przekazała informacje dyrekcji WBPiCAK. Uznano, iż program Grundtvig  umożliwi rozwój pomysłów i idei wykorzystanych dla dobra dorosłych czytelników bibliotek. Daje możliwości poszerzenia oferty WBPiCAK kierowanej do mieszkańców regionu. Rozpoczęły się prace nad przygotowaniem projektu i znalezieniem partnerów. Odnowiono kontakty z bibliotekarzami ze Szwecji. Pozostali partnerzy odpowiedzieli na ogłoszenie o poszukiwaniu partnerów do projektu. Wspólna praca nad stworzeniem projektu trwała ponad 3 miesiące. Wiele tygodni zajęło przygotowywanie wniosku, wymiana pomysłów, opracowanie planów realizacji wspólnych działań, podział zadań pomiędzy partnerów. Bieżąca komunikacja z partnerami odbywała się poprzez pocztę e-mail, komunikatory internetowe, telefon. W efekcie końcowym wszyscy partnerzy złożyli wnioski, które uzyskały akceptację poszczególnych Narodowych Agencji programu Grundtvig.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Miały miejsce następujące działania podczas realizacji projektu:

  • praca zespołów roboczych w poszczególnych krajach partnerskich, składających się z pracowników organizacji partnerskich, dorosłych słuchaczy i wolontariuszy;
  • przygotowanie 10 programów szkoleniowych dla dorosłych słuchaczy, w tym: 5 programów dotyczących szeroko rozumianego tematu podstaw obsługi komputera i Internetu oraz wykorzystania nowych technologii informacyjno-komunikacyjnych w edukacji dorosłych. Kolejne 5 programów dotyczyło nauki przedsiębiorczości, języka angielskiego, współpracy międzypokoleniowej,  biblioterapii, wykorzystania literatury jako narzędzia edukacji i terapii.
  • Współpraca z dorosłymi słuchaczami reprezentującymi różne grupy odbiorców projektu, osobami o utrudnionym dostępie do oferty edukacyjnej – konsultacje, dyskusje, zaproszenie do prac zespołów roboczych;
  • Przygotowania organizacyjne i merytoryczne do spotkań partnerskich;
  • Uczestnictwo w 4 spotkaniach partnerów podczas których nastąpiła wymiana informacji i doświadczeń w zakresie pracy nad programami szkoleń, w zakresie całokształtu pracy edukacyjnej prowadzonej przez partnera goszczącego i przekazanie sobie rezultatów projektu
  • Stworzenie samodzielnej strony internetowej projektu i aktualizacja tej strony
  • Testowanie wszystkich programów szkoleń przez poszczególnych autorów programów (wszyscy partnerzy przeprowadzili pilotażowe szkolenia w celu udoskonalenia treści programów i narzędzi dydaktycznych)
  • Przygotowanie zajęć międzykulturowych przez poszczególnych partnerów (element spotkań partnerskich)
  • Działania promocyjne – współpraca z masmediami, artykuły w Internecie, prasie lokalnej, broszura i publikacje
  • Działania ewaluacyjne: ankiety dla uczestników szkoleń, oraz inne kwestionariusze, dyskusje bezpośrednie pomiędzy dorosłymi słuchaczami a realizatorami projektu
  • Rozliczanie przebiegu projektu – wspólna praca nad raportem postępów, raportem końcowym
  • Przygotowanie drukowanych publikacji zawierających programy szkoleniowe – w języku angielskim i polskim (350 egz. nakładu)
  • Przygotowanie polskiej i angielskiej broszury o projekcie rozpowszechnianej w wersji drukowanej (1000 egz.) i w wersji elektronicznej
  • Przygotowanie i rozpowszechnienie materiałów multimedialnych z programami szkoleniowymi i narzędziami dydaktycznymi – m.in. filmem o budowie komputera (750 sztuk)
  • Przygotowanie i prowadzenie konferencji podsumowującej projekt, Poznań, 24 maj 2010 r.
  • Rozpowszechnianie programów szkoleniowych (nieodpłatnie)  – każdy partner we własnym zakresie; w Polsce – bezpłatna wysyłka programów do wszystkich bibliotek publicznych w Wielkopolsce, akcja promocyjna wśród organizacji pozarządowych i innych ośrodków edukujących dorosłych – materiały otrzymały nieodpłatnie wszystkie zgłaszające się organizacje

W trakcie realizacji projektu WBPiCAK zaangażowała do współpracy dwóch wolontariuszy (podpisano z nimi porozumienia). Pierwszym z nich był tłumacz języka angielskiego  - zajmował się tłumaczeniami pisemnymi i ustnymi w zakresie języka angielskiego, wziął udział w spotkaniach partnerskich –był członkiem zespołu roboczego; drugi był informatykiem - przygotowywał zawartość oraz narzędzia dydaktyczne związane z programem szkolenia komputerowego, a także stworzył stronę projektu, na bieżąco nią administrował, przygotowywał od strony graficznej broszurę o projekcie oraz publikacje książkowe. Obydwaj wolontariusze współpracowali z WBPiCAK przez cały okres realizacji projektu.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
5
W wyjazdach zagranicznych: 
18
Produkty
Produkty projektu: 

Osiągnięte rezultaty i produkty końcowe:

  1. Program szkoleniowy WBPiCAK w Poznaniu: „Wykorzystanie nowoczesnych technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT) w edukacji dorosłych i nauka umiejętności informatycznych - przeciwdziałanie cyfrowemu wykluczeniu”
  2. Program szkoleniowy WBPiCAK w Poznaniu: „Przewietrz swoje życie!” Literatura jako narzędzie wspierające rozwój i zmianę postaw życiowych osób dorosłych” (w powstanie powyższych programów duży wkład wnieśli wolontariusze, czterej dorośli słuchacze i partner stowarzyszony. Dzięki uczestniczeniu w pracach zespołów roboczych, czy tez szkoleniach pilotażowych podnieśli oni swoje kwalifikacje w zakresie tematyki programów, stali się osobami bardziej aktywnymi, zaczęli myśleć w kategoriach poprawy edukacji w społeczeństwie, uczestnictwo w projekcie było dla nich nowym wyzwaniem, okazją do intelektualnej aktywizacji).
  3. Program szkoleniowy Biblioteki z Umea (Szwecja): "Digital competence and new Information and Communication Technologies"
  4. Program dotyczący nauki przedsiębiorczości, Umea (Szwecja): Course in entrepreneurship and starting a company for the Umeå commune inhabitants
  5. Program komputerowy Biblioteki Miejskiej, Amalfi, Włochy: "ICT in adult education and the improvement of digital competence among adults"
  6. Kurs językowy Biblioteki Miejskiej, Amalfi, Włochy: "Communication in foreign language: English: English courses for adult learners: The first course: Learning English with songs and drama; The second course: English for beginners; Learning English with drama (intermediate)"
  7. 7. Program komputerowy Stowarzyszenia “Scarabeus”, Livorno, Włochy: "A Computer in communicating"
  8. Program zajęć Stowarzyszenia “Scarabeus”, Livorno, Włochy: " Literature as a tool in education and personal development"
  9. Program Biblioteki Regionalnej, Telsiai, Litwa: "Digital competence and new Information and Communication Technologies (ICT) in adult education - preventing digital exclusion"
  10. Program Biblioteki Regionalnej, Telsiai, Litwa: "The cross-generation cooperation - fostering of seniors creativity. L.I.T.T.E.R.A. (Literacy, Involvement, Technologies, Teaching, Encouragement, Relations, Adults)"
  11. Pięć zajęć międzykulturowych przygotowanych przez poszczególnych partnerów w celu wzbogacenia oferty edukacyjnej
  12. Szkolenia z zakresu nowych technologii informacyjno - komunikacyjnych i kompetencji cyfrowych przeprowadzone przez każdą organizację partnerską (minimum 1 szkolenie przeprowadzone przez każdą organizację)
  13. Szkolenia dla dorosłych słuchaczy związane z poszczególnym tematem indywidualnym instytucji partnerskiej – przeprowadzonych przez każdego partnera ( minimum 1 szkolenie przeprowadzone przez każdą organizację)
  14. Broszura informacyjna o projekcie: "Europejskie biblioteki jako centra edukacji dla dorosłych słuchaczy"
  15. www.edukacjawbibliotekach.pl - samodzielna strona internetowa projektu: "Europejskie biblioteki jako centra edukacji dla dorosłych słuchaczy"
  16. Grundtvig Learning Partnership: European libraries as education centres for adult learners. Final publication with abstracts of all training programmes: Amalfi, Livorno, Poznan, Telsiai, Umea. Publikacja końcowa z abstraktami wszystkich programów szkoleniowych 17. Konferencja podsumowująca projekt: „Europejskie biblioteki…”, 24.05.2010 r. Poznań
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Informacje o projekcie przekazywane były przez polskich realizatorów podczas spotkań w środowisku bibliotekarskim: konferencjach naradach, szkoleniach, wyjazdach służbowych;

Poprzez stronę internetową projektu www.edukacjawbibliotekach.pl

Poprzez publikacje – broszury, publikacje końcowe – polską i anglojęzyczną, materiały multimedialne na płytach DVD,CD.

Przez 2 lata realizacji projektu prowadzona była intensywna promocja działań w projekcie. Odbywały się spotkania z lokalnymi mediami (2 konferencje prasowe w siedzibie WBPiCAK), udzielano wywiadów radiowych i telewizyjnych, pisano artykuły do prasy, zamieszczano informacje na  portalach internetowych innych organizacji.

W "Panoramie Wielkopolskiej Kultury", czasopiśmie wydawanym przez WBPiCAK, ukazało się 6 artykułów dotyczących realizacji projektu.

Szczegóły działań promocyjnych przedstawione były  na stronie internetowej projektu w zakładce: Promocja.

Pracownicy WBPiCAK byli informowani o przebiegu projektu podczas spotkań pracowniczych.

Projekt był również prezentowany jako przykład „dobrej praktyki” podczas konferencji z okazji obchodów 10-lecia Programu Grundtvig – Warszawa, 10.12.2010 r.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Projekt wniósł wkład w kreowanie nowego, pozytywnego wizerunku bibliotek:

WBPiCAK jako koordynator projektu: „Europejskie biblioteki...” dążyła do zmiany wizerunku biblioteki zarówno podczas realizacji projektu, a także po jego zakończeniu. Podejmowano w tym kierunku rozmaite starania. Przeprowadzono kampanię informacyjną dla mediów lokalnych na temat tego, że realizowany projekt przyczynia się do zmiany wizerunku biblioteki. Udzielano wywiadów dla radia i telewizji, publikowano artykuły w prasie i w Internecie oraz zorganizowano regionalną konferencję upowszechniającą rezultaty projektu. Pozytywną zmianą społeczną będzie identyfikowanie bibliotek jako ośrodków prowadzących edukację. W tym wypadu edukację dorosłych mieszkańców. Biblioteka chce się zmieniać i zmienia się. Nie chce być postrzegana przede wszystkim jako miejsce gdzie gromadzi się księgozbiory i wypożycza książki. Nowy wizerunek małej, gminnej biblioteki może być tylko zmianą na lepsze – można tu przyjść na warsztaty literacko- psychologiczne z elementami dramy i arteterapii, można ukończyć kurs komputerowy dostosowany do własnych potrzeb.

Poszerzenie oferty edukacyjnej organizacji uczestniczących w projekcie:

To w zasadzie cel główny projektu. Cel, który osiągnięto – partnerzy wzbogacili własną ofertę edukacyjną, powstały nowe programy szkoleniowe, które będą przeprowadzać w bibliotekach w swoich regionach dla bibliotekarzy oraz użytkowników bibliotek. Programy te powstały w wyniku współpracy miedzy partnerami z różnych krajów europejskich, w tej grupie były omawiane i dyskutowane - co przełożyło się na ich zawartość.

Korzyści dla pracowników WBPiCAK zaangażowanych w projekt:

Bibliotekarze zdobyli nowe umiejętności związane z przygotowaniem i realizacją projektu partnerskiego:

  • umiejętności współpracy w międzynarodowym gronie
  • pracy w ramach zespołów roboczych tworzonych przez bibliotekarzy, wolontariuszy i ekspertów
  • przygotowywania kampanii promocyjno-informacyjnej o projekcie dla mediów
  • nawiązywania nowych kontaktów zarówno z partnerami w projekcie jak i z dorosłymi słuchaczami oraz innymi instytucjami i firmami
  • umiejętności organizacyjne związane z podróżami zagranicznymi, z przygotowaniem spotkania partnerskiego w Poznaniu oraz konferencji międzynarodowej

Wszystko co dotyczyło działalności koordynatora międzynarodowego projektu było nowością dla pracowników WBPiCAK. Przez dwa lata realizacji projektu zdecydowanie podnieśli kompetencje w zakresie języka angielskiego - w piśmie i konwersacji bezpośredniej. Ponadto bibliotekarze opracowali program kulturowy – m.in. przygotowując zajęcia międzykulturowe. Zakładając sumienne wywiązanie się ze wszystkich zobowiązań projektowych przeprowadzono wiele działań – i wszystko to zaowocowało nowym doświadczeniem.

Korzyści odnieśli także pracownicy bibliotek w woj. wielkopolskiego -  otrzymali programy szkoleń: komputerowego i warsztatów literackich, programy te mogą wykorzystać w edukacyjnych działaniach swych instytucji.

Rozwój międzynarodowej działalności WBPiCAK:

WBPiCAK chętnie angażuje się w następne projekty partnerskie z instytucjami edukacyjnymi z całej Europy. Wykorzystując zdobyte doświadczenie pracownicy WBPiCAK kontynuują pracę nad przygotowaniem trzech kolejnych projektów edukacyjnych w programie: „Uczenie się przez całe życie”.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Widoczne było że dorośli słuchacze zaangażowani w projekt podnieśli własną samoocenę, poczuli się swego rodzaju „ekspertami” w dziedzinie, w której proszono ich o przemyślenia i opinie. Starali się dobrze wcielić w rolę potencjalnego uczestnika szkoleń. Z zaangażowaniem uczestniczyli w pracy nad programami szkoleń, wzięli udział spotkaniach partnerskich, gdzie poza merytorycznymi częściami programu uczestniczyli w programie turystyczno-kulturowym. Poznali nowe kraje, regiony, obyczaje i historię ich mieszkańców. Współpracę z WBPiCAK uznali za bardzo stymulującą, aktywizującą intelektualnie, dużo pozytywnych wrażeń wynieśli z wyjazdów do Włoch i na Litwę.

Niektórzy słuchacze po raz pierwszy lecieli samolotem, zdobyli doświadczenie w poruszaniu się takim środkiem transportu. Po raz pierwszy wspólnie pracowali w międzynarodowym gronie – gdzie aktywnie komunikowali się z przedstawicielami innych narodowości. Współpraca z WBPiCAK była nowym doświadczeniem – wcześniej nigdy nie angażowali się w problematykę związaną z ofertą edukacyjną dla dorosłych – w tym wypadku związaną z informatyką i literaturą. Projekt potraktowali jako interesujące i rozwijające wyzwanie.

Słuchacze, którzy byli konsultantami programów szkoleniowych oraz odbiorcami testowych szkoleń powiększyli swoją wiedzę i umiejętności w zakresie podstaw obsługi komputera i Internetu.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Publikacja:

"Programy szkoleniowe opracowane przez Wojewódzką Bibliotekę Publiczną i Centrum Animacji Kultury w Poznaniu w ramach realizacji Projektu Partnerskiego Grundtviga:

Europejskie biblioteki jako centra edukacji dla dorosłych słuchaczy 2008 – 2010:

1:  Wykorzystanie nowoczesnych technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT) w edukacji dorosłych i nauka umiejętności informatycznych -  przeciwdziałanie cyfrowemu wykluczeniu

2: Przewietrz swoje życie! -  Literatura jako narzędzie wspierające rozwój osób dorosłych i zmianę ich postaw życiowych (materiały do prowadzenia zajęć edukacyjnych)".

trafiła do bibliotek publicznych z intencją by wykorzystywać ów podręcznik do prowadzenia zajęć z dorosłymi użytkownikami bibliotek. Mamy nadzieję, że w rolę instruktorów wcielą się sami bibliotekarze lub przekazany podręcznik przyda się innym edukatorom: osobom zajmującym się kształceniem dorosłych. Liczymy na informację zwrotną z instytucji, które otrzymały programy szkoleniowe. Informacje dotyczące częstotliwości i sposobu ich wykorzystania.

Publikacje książkowe, broszura i materiały dydaktyczne na dyskach CD/DVD będą wykorzystywane w dalszej działalności edukacyjnej WBPiCAK.

Wykorzystanie programów wszystkich instytucji partnerskich:

Partnerzy w projekcie włączyli opracowane programy do swej oferty szkoleniowej.

W sieci Internet na stronie projektu www.edukacjawbibliotekach.pl przez okres 5 lat od zakończenia projektu udostępniana jest publikacja końcowa zawierająca szczegółową charakterystykę 10 programów szkoleniowych powstałych w projekcie.

Mamy nadzieję, że publikacja końcowa  zainteresuje organizacje z całej Europy, które zajmują się edukacją dorosłych i zwrócą się one do partnerów w projekcie z prośbą o  wykorzystanie programów we własnych działaniach.

W Internecie upowszechniany był również scenariusz zajęć: "Wirtualny spacer po Poznaniu" – było to zadanie międzykulturowe przygotowane na podstawie literatury i regionalnych stron internetowych (posiadających wersję angielskojęzyczną). Scenariusz w wersji polskiej i angielskiej został udostępniony do wykorzystania dla wszystkich osób poszukujących informacji o Poznaniu.

Po zakończeniu okresu udostępniania rezultatów projektu w sieci Internet są one możliwe do uzyskania bezpośrednio od realizatorów projektu:

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

Dorośli słuchacze pozytywnie wyrażali się o idei projektu i jego sposobach realizacji. Przy końcowym etapie współpracy spontanicznie deklarowali otwartość na dalsze działania tego typu, gdyż poczuli się przydatni. Podkreślali, że chętnie zaangażują się w kolejne, podobne inicjatywy.

Oto cytat z anonimowej ankiety ewaluacyjnej na temat zajęć komputerowych: 

Jestem bardzo zadowolony z formy prowadzenia zajęć przez osobę

prowadzącą szkolenie Dziękuję również organizatorom szkolenia i jestem przekonany, że organizowanie takich zajęć dla dorosłych ma głęboki sens i celowość.

Uczestnicy zajęć literackich z elementami biblioterapii byli pozytywnie zaskoczeni, że taką formę edukacji i rozrywki może zaoferować im biblioteka w ich miejscowości. W grupach znalazły się osoby, które straciły motywację i inicjatywę do pozytywnych zmian w swoim życiu Z ankiet ewaluacyjnych realizatorzy zajęć dowiedzieli się, że wspólna aktywność podczas zajęć pomogła słuchaczom  w samoakceptacji, integracji z innymi ludźmi, spojrzeniu na siebie z dalszej perspektywy – a nie tylko przez pryzmat własnych problemów.

Opinia anonimowej Internautki o projekcie:

Świetny projekt. Aktywizacja osób w wieku popołudniowym jest niezwykle potrzebna. "ja już jestem za stara/y, nie te lata, ja już się do tego nie nadaję, to nie na moją głowę, to dla młodych"...itp wypowiedzi powodują wycofywanie się z aktywnego życia ludzi, którzy mają jeszcze ogromny potencjał intelektualny ale wśród presji na młodość i sukces wycofują się z życia. Zamykają się w sobie , zamiast korzystać z każdego dnia i żyć swoim życiem, pasjami, marzeniami żyją życiem wnuków, postaci z seriali tv, papką medialną płynącą z ekranu telewizora. Wgłębiają się w choroby te realne jak i wyimaginowane, które stają się powodem swoistej rywalizacji między bliskimi, powodem zdobycia zainteresowania otoczenia. Każda więc forma mobilizująca do aktywności jest bezcenna zwłaszcza, że przyczynia się ona także do opóźnienia procesów starzenia mózgu jak i całego organizmu. Mam jednak nadzieję, że starczy środków, by o poszczególnych zajęciach w mediach było odpowiednio głośno, by zainteresowani mogli w terminie się zgłosić lub o nich innych powiadomić.

Justyna Stoltmann-Prędka, realizator projektu:

I oto jest sedno sprawy :)

By osoby dorosłe chcące się rozwijać intelektualnie - czyniły to. Młody dorosły to również 20 latek, senior, 70-latek. Każdy kto ma ochotę i czas powinien mieć łatwy dostęp do oferty edukacyjnej. Z rożnych dziedzin i tematów. By móc wybrać to co go interesuje. Biblioteka z Poznania przekazała dziesiątki egzemplarzy podręcznika z programami szkoleń do bibliotek we wsiach, małych miasteczkach i miastach powiatowych. Liczymy że bibliotekarze i czytelnicy bibliotek zrobią z nich dobry użytek. Trzymamy kciuki, by znaleźli do tego entuzjazm i energię, by odnaleźli się dobrze w idei zdobywania i przekazywania nowej wiedzy. Czekamy na pozytywny oddźwięk naszej 2-letniej pracy w projekcie. Chcieć to móc! Niezależnie od tematu, wierzę że jeśli ktoś chce się nauczyć czegoś nowego, ma motywację i nie zarzuca praktykowania w zakresie zdobytej wiedzy - to uzyska satysfakcję i nowe umiejętności pomogą mu w życiu.

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 
Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Justyna Stoltmann – Prędka
Data wypełnienia formularza/karty: 
04.02.2011

Kum arain in szenk - Jewish Inn

Tematyka działań: 
Edukacja międzykulturowa
Dane beneficjenta
Organizacja realizująca warsztat: 
Poleski Ośrodek Sztuki
ul. Krzemieniecka 2a, 94-030 Łódź
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Anna Rutkowska – Rochmińska 42 686 02 59, pos@lodz.pl
Krótki opis profilu działalności organizacji realizującej warsztat: 

POLESKI OŚRODEK SZTUKI, którego nazwa pochodzi od jednej z dzielnic Łodzi - Polesia, od 20 lat wpisany jest w "mapę" kulturalną miasta. Siedzibą Ośrodka jest modernistyczna willa z lat 20-tych ubiegłego stulecia, która należała niegdyś do Ludwika Plichala /Czecha niemieckiego pochodzenia/ liczącego się w Łodzi fabrykanta, właściciela fabryki dziewiarskiej. Walory architektoniczne Ośrodka sprzyjają kameralnym formom pracy, zaś okalający budynek ponad hektarowy, ogrodzony park pozwala na realizację akcji plenerowych, instalacji przestrzennych, rekreacji. Placówka jest przystosowana do potrzeb osób niepełnosprawnych., zaś adresatem jej działań jest głównie odbiorca dorosły. Oferujemy różnorodne propozycje aktywności artystycznej, edukacyjnej, czytelniczej, ekologicznej, hobbystycznej, prowadzimy własną działalność wydawniczą, a także ekspozycyjną w Galerii 526. Naszym "znakiem firmowym" są spotkania z najwybitniejszymi twórcami kultury polskiej, promowanie debiutujących literatów i poetów a także organizacja dwóch cyklicznych przedsięwzięć o zasięgu międzynarodowym; od roku 1995 Spotkania Teatralne "Terapia i Teatr" /obecnie Biennale/ i towarzyszące im warsztaty teatralne dla studentów, instruktorów i pracowników socjalnych , zaś od 1999 r. Warsztaty Wikliny i Przestrzennych Form Ogrodowych i towarzyszące im plenery dla twórców. Tradycyjnie, od siedmiu lat, w maju każdego roku, zapraszamy łodzian na Festiwal Literatury "Prope Mercatum", w którym uczestniczą i promują swoje książki wybitni autorzy polscy i obcojęzyczni. Wielu naszych stałych bywalców skupionych jest wokół tematycznych grup pasjonackich takich jak Dyskusyjny Klub Książki /pod honorowym patronatem Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego/ , Klub Smakosza, Klub Literacki, Klub Scrabblistów. Wiele uwagi w naszej pracy poświęcamy zagadnieniom tolerancji prezentując inne kultury i systemy wartości, działając na rzecz poszanowania odrębności społecznych i obyczajowych oraz podejmując inicjatywy skierowane do mniejszości etnicznych i grup defaworyzowanych. W środowisku  lokalnym postrzegani jesteśmy jako placówka upowszechniania kultury pracująca także metodą projektów otwierających nowe możliwości kontaktów oraz wymiany doświadczeń i inspiracji z partnerami europejskimi.

Tytuł warsztatu: 
Kum arain in szenk - Jewish Inn
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2009-1-PL1-GRU13-05060
Data realizacji warsztatu: 
27.09.2009 - 02.10.2009
Partnerzy zagraniczni
Liczba uczestników z zagranicy, którzy wzięli udział w warsztacie: 
15
Liczba uczestników z Polski, którzy wzięli udział w warsztacie: 
3
Cele warsztatu: 
  1. Prezentacja kultury żydowskiej, oraz ukazanie kontekstu jej wielowiekowej symbiozy z Łodzią, miastem o wielokulturowej tradycji.
  2. Uświadomienie zagrożeń i tragicznych konsekwencji dla społeczeństw  i ich kultur, jakie wynikać mogą z aktów nietolerancji i postaw ksenofobicznych.
  3. Stworzenie płaszczyzny dla ponadgranicznego  i międzypokoleniowego dialogu na rzecz poznawania, zrozumienia i szacunku dla innych, niż własna, kultur.
  4. Spotkania ze społecznością lokalną  i włączenie jej  w przebieg i międzykulturowy finał warsztatów pn. "Karczma Żydowska".

Inspirowanie uczestników do rozpowszechniania wiedzy i umiejętności nabytych  w trakcie warsztatów  w swoich krajach i środowiskach.

Obszary tematyczne: 
  • edukacja międzykulturowa: historia, tradycja, sztuka i religia
  • ekspresja artystyczna: taniec, śpiew, plastyka, fotografia
  • integracja: budowanie pozytywnych relacji interpersonalnych między europejczykami
Kraj uczestników: 
Austria
Finlandia
Litwa
Niemcy
Wielka Brytania
Łotwa
Liczba uczestników: 
5
3
2
2
2
1
Rekrutacja uczestników i przygotowanie warsztatu: 

Uczestnicy zostali wyłonieni w drodze naboru i indywidualnych zgłoszeń.

Rekrutacja uczestników warsztatów odbywała się za pomocą strony internetowej, na której zamieszczona została karta zgłoszenia, regulamin uczestnictwa oraz program warsztatów. Ponadto promocja warsztatów odbywała się za pośrednictwem portali tematycznych (dialog.org, jewish.org.pl, sztetl.org.pl, fzp.net.pl), a także korzystaliśmy z bazy danych powstałej podczas dotychczasowych międzynarodowych projektów POS, takich jak: Międzynarodowe Biennale „Terapia i Teatr”, z udziałem zagranicznych obserwatorów. Wykorzystaliśmy wieloletnią współpracę z artystami z Litwy, Szwecji, Niemiec i Austrii przy okazji organizowanego cyklicznie Międzynarodowego Pleneru Wikliniarskiego przesyłając im informację o warsztacie.

Rozpowszechnianie informacji o projekcie odbywało się również za pomocą:

  • bazy danych partnerów POS biorących udział w projektach Grundtviga: Ambasador Edukacji Transkulturowej BAC oraz Opowiedziane biografie w edukacji dorosłych-Story managament,
  • bazy danych uczestników biorących udział w seminarium kontaktowym Europen Expierences in Intercultural Learning 9-12 października 2008, Stambuł,
  • oraz przy współpracy z Instytutem Tolerancji, jednostkami Urzędu Miasta Łodzi.

O przyjęciu decydowała kolejność zgłoszeń oraz spełnienie podstawowych kryteriów określonych przez Komisję Europejską (wiek, obywatelstwo, brak zbieżności zawodowej z tematyką warsztatu, znajomość języka angielskiego).

Grupa docelowa uczestników: 

Grupę docelową stanowili uczestnicy pełnoletni, zainteresowani kulturą i tradycją żydowską oraz osoby o szerokich zainteresowaniach artystycznych i historycznych, otwarte na twórczy dialog w międzynarodowym zespole. Udało się dotrzeć do osób, które (poza dwiema) nie mały większej wiedzy i wcześniejszego przygotowania, chętnie poznawały kulturę żydowską oraz historię Łodzi ze śladami jej obecności. W warsztatach  udział wzięło 8 mężczyzn i 7 kobiet, w wieku od 20 do 67 lat.

Opis przebiegu
Krótki opis przebiegu warsztatu: 

Uczestnicy przybyli do Łodzi w dzień poprzedzający prace warsztatowe. W miejscu zakwaterowania (w tym przypadku był to hotel Urzędu Miasta Łodzi)  nastąpiło przywitanie i wzajemna prezentacja gości i organizatorów, krótkie zajęcia integrujące grupę.  Wszyscy otrzymali niezbędne materiały: harmonogram warsztatów, identyfikatory, plan miasta, mapki dojazdowe, foldery  zawierające informacje o Łodzi, bilety komunikacji miejskiej.

Program warsztatów  obejmował:

Dzień pierwszy (27.09.2009) – wprowadzający w klimat miasta i tematykę warsztatów.

  • Wizyta  w ważnych obiektach  związanych z wielokulturową historią miasta. Uczestnicy warsztatów poznali zabytki XIX wiecznej architektury  Łodzi – dawne rezydencje i fabryki przemysłowców, obecnie muzea: Muzeum Włókiennictwa (dawna tkalnia Ludwika Geyera), Muzeum Historii Miasta Łodzi (dawny pałac Izraela Poznańskiego), Muzeum Kinematografii (dawny pałac Ludwika Grohmana) i wysłuchali wykładu: Łódź miastem czterech kultur – historia łódzkich Żydów na tle historii Łodzi przemysłowej
  • Tradycyjne pieśni żydowskie – wspólny wybór 6-7 utworów i nauka wybranych pieśni
  • Warsztaty tańca chasydzkiego – krótkie wprowadzenie dotyczące wpływu różnych kultur w muzyce i choreografii tańca chasydzkiego, nauka podstawowych kroków oraz pokaz poszczególnych układów tanecznych.

Dzień drugi (28.09.2009):

  • Nauka języka hebrajskiego – uczestnicy mieli okazję zapoznać się     z alfabetem hebrajskim, podstawowymi zwrotami  języka jidisz oraz poznać historię i korzenie języka Żydów Aszkenazyjskich.
  • Tradycyjne pieśni żydowskie- uczestnicy kontynuowali naukę wybranych pieśni żydowskich .
  • Warsztaty tańca chasydzkiego– nauka kolejnych kroków i układów.
  • Wykład “Piosenka i sztuka w Getcie Łódzkim”  ilustrowana recitalem pieśni.

Dzień trzeci (29.09.2009):

  • Warsztaty kulinarne: zapoznanie ze specyfiką kuchni koszernej oraz z regułami przyrządzania i spożywania posiłków. Nauka samodzielnego przygotowania  potraw żydowskich: kawioru po żydowsku i złotego joicha (rosołu)
  • Warsztaty tańca chasydzkiego– praca nad interpretacją układów choreograficznych tańca..
  • Tradycyjne pieśni żydowskie –  próby wspólnego śpiewania.

Dzień czwarty  (30.09.2009):

  • Wizyta na Cmentarzu Żydowskim (największy żydowski cmentarz w Europie); wykład:  Symbolika żydowskiej sztuki nagrobnej.
  • Wizyta na terenie dawnego getta łódzkiego. W trakcie zajęć uczestnicy gromadzili dokumentację fotograficzną wielu obiektów historycznych- Stację Radegast  przy ulicy Stalowej, Pomnik Dekalogu, Park Ocalałych.
  • Prezentacja w wersji niemieckojęzycznej polsko -austriackiego filmu biograficznego Spotkanie klasowe  opisującego historię 10 kobiet z Izraela, Austrii i Polski, których losy związane są z Łodzią przedwojenną i w czasie okupacji niemieckiej.
  • Tradycyjne pieśni żydowskie – kontynuacja zajęć, śpiew chóralny.

Dzień piąty (1.10.2009):

  • Wykład Sztetl- miasteczko żydowskie- poznanie historii, architektury i zwyczajów panujących w  miasteczkach typu sztetl.
  • Wykład Żydowskie święta religijne – rozmowa o zwyczajach i nakazach związanych z celebrowaniem świąt żydowskich ( Jom Kippur, Rosz ha Szana, Sukot , Chanuka, Purim, Pascha).
  • Święto Sukot – warsztaty, podczas których uczestnicy budowali i zdobili szałas, symbol święta żydowskiego Sukot (najważniejszego w żydowskim kalendarzu).
  • Tradycyjne pieśni żydowskie – przygotowanie do koncertu.
  • Kolacja w restauracji Anatewka, specjalizującej się w serwowaniu potraw kuchni żydowskiej.

Dzień szósty  (2.10.2009):

  • Próba generalna z udziałem chóru Clil (jedyny w Polsce amatorski chór żydowski) oraz  przygotowania do wieczoru  pożegnalnego.
  • Wieczór “Karczma Żydowska”- prezentacja projektu artystycznego, uczestnicy mieli możliwość zademonstrowania przed społecznością lokalną zdobytej wiedzy i umiejętności nabytych podczas warsztatów. W czasie finalnej imprezy grupa wykonała tańce chasydzkie oraz  kilka pieśni żydowskich (wspólnie z chórem Clil). Imprezie towarzyszył multimedialny pokaz samodzielnie wykonanych fotografii „Litzmanstadt Ghetto” oraz  degustacja potraw przyrządzonych według tradycyjnych przepisów koszernej kuchni żydowskiej ( m. in. czulent, fasola z czosnkiem, chały w miodzie, maca, koszerne wino) . Dodatkową atrakcją utrzymaną w klimacie wieczoru był koncert muzyki klezmerskiej w interpretacji łódzkich instrumentalistów.

Prelegentami i wykładowcami byli dziennikarze, pracownicy naukowi Uniwersytetu Łódzkiego (w jednym przypadku pracownik naukowy Uniwersytetu w Toronto), kustosze muzeów. Zajęcia z grupą prowadzili – choreograf, dyrygentka chóru Clil, scenograf, muzyk.

Rozwiązania praktyczne zastosowane podczas realizacji warsztatu: 

Większość zajęć odbywała się w Poleskim Ośrodku Sztuki – warsztaty artystyczne, projekcje filmowe, dyskusje, wywiady, pokaz, koncert. Zajęcia rozpoczynały się każdego dnia o godz. 10.00, kończyły w okolicach godz. 19.00 (z przerwą na obiad i kolację). Uczestnicy docierali z hotelu do Ośrodka podstawionymi dla nich busami a po zakończeniu zajęć korzystali z usług komunikacji miejskiej w towarzystwie (pilotujących ich ) wolontariuszy. Korzystaliśmy również z taksówek w sytuacji kiedy wystąpiła konieczność szybkiego przemieszczania się oraz po zakończeniu wieczoru pożegnalnego (ze względów bezpieczeństwa- późna godzina powrotu do hotelu).

Podczas wizyt w miejscach związanych z historią i kulturą żydowską problem komunikacji został rozwiązany dzięki wsparciu Urzędu Miasta Łodzi (Biuro Promocji, Turystyki i Współpracy z Zagranicą) – pod hotel podstawiany był rano autobus wożący uczestników zgodnie z planem wizyt. Również w tych dniach uczestnikom towarzyszył  wolontariusz, który był w stałym kontakcie z kierowcą oraz  organizatorami.

Kwestia posiłków była rozwiązana następująco: śniadania w hotelu, obiady  i kolacje serwowane były w większości dni w Ośrodku, (dostarczane przez firmę cateringową). Dla trojga uczestników zamawialiśmy dania wegetariańskie (dla jednego spośród nich- wegańskie).

Specjalizująca się w potrawach kuchni żydowskiej restauracja Anatewka przygotowała jedną uroczystą kolację, podczas której nasi goście mogli „wejść” w klimat wyjątkowo zaaranżowanego  wnętrza, będącego także mini galerią sztuki oraz posłuchać muzyki klezmerskiej.  W dniu ostatnim obiad przewidziany był w wybranej przez uczestników restauracji w centrum miasta. 

Goście przybywali do Polski w większości drogą lotniczą na Okęcie w Warszawie skąd samodzielnie docierali do Łodzi pociągami. Wszelkie informacje dotyczące godzin przylotów, rozkładów pociągów relacji Warszawa – Łódź, informacje na temat autobusów  kursujących z lotniska na Dworzec Centralny, kontakt telefoniczny z Ośrodkiem i wolontariuszami uczestnicy otrzymali mailem na kilka dni przed wyjazdem tak, aby zapobiec wszelkim nieprzewidzianym problemom i w celu  zminimalizowania sytuacji stresowych związanych z podróżą. W Łodzi na Dworcu PKP w określonym czasie czekał na każdego z uczestników wolontariusz (posiadający imienny identyfikator), którego rolą było przywitanie gościa i odwiezienie go do hotelu. Po jednego uczestnika warsztatów , gościa z Finlandii, zdecydowaliśmy się pojechać taksówką do Warszawy, ze względu na późny przylot samolotu i brak możliwości dotarcia do Łodzi innym środkiem lokomocji w godzinach nocnych. Aby zapewnić wszystkim bezpieczny powrót zakupiono bilety kolejowe do Warszawy, skąd uczestnicy samodzielnie dotarli do portu lotniczego. Przez cały czas trwania warsztatów dążyliśmy do optymalizacji działań w każdym z 6 dni dbając o : punktualność, sprawny transport, precyzyjny plan wizyt poszczególnych zajęć, dyskusji i codzienne ewaluacje.

Ewaluacja i monitoring: 

W procesie realizacji projektu użyte zostały narzędzia pozwalające na bezpośrednią ocenę pracy warsztatowej.  Do najważniejszych należą ankiety „day by day”, wręczane każdemu uczestnikowi podczas trwania 6 dniowych zajęć. Na ich podstawie mogliśmy reagować na problemy i trudności jakie zaistniały w czasie trwania warsztatów. Pierwszego dnia została przeprowadzona ustna ewaluacja mająca na celu poznanie indywidualnych sugestii uczestników. Dotyczyła ona oceny spraw organizacyjnych (zakwaterowania, jakości posiłków, transportu, opieki wolontariuszy w dniu przyjazdu oraz pracy organizatorów). Wszelkie uwagi ze strony uczestników warsztatów były cenne i pozwalały na sprawne reagowanie i usuwanie   niedogodności.

Rozmowy z wykładowcami na temat harmonogramu warsztatów i godzin realizacji  zajęć były istotnym narzędziem weryfikującym to, czy nasze propozycje uzyskują akceptację prowadzących i uczestników. Zgodnie z ich sugestią zmieniona została godzina rozpoczynania zajęć (na godz.10.00). Każdego dnia warsztatów,   omawiano bieżące sprawy: poddawano ocenie merytorycznej każde zajęcia z dnia poprzedniego,  omawiano program na kolejne dni.  

Na prośbę uczestników już po zakończeniu warsztatów zostały opracowane i wysłane dodatkowe materiały (teksty i nuty pieśni żydowskich, dokumentacja  fotograficzna, streszczenie niektórych wykładów). Jak wiemy ze zwrotnej informacji od słuchaczy , niektóre służą do propagowania kultury żydowskiej w ich społecznościach.

Wpływ warsztatu na słuchaczy, na organizację oraz społeczność lokalną – rezultaty: 

Wpływ warsztatu na słuchaczy:

Myśląc o uczestnikach warsztatów – ludziach z kilku obszarów kulturowych – wspominamy ich jako grupę. Uważamy to za jeden z najważniejszych „pożytków” tego przedsięwzięcia. Przez 6 dni pobytu udało się zintegrować te osoby w twórczym, niezwykle kreatywnym zespole skupionym wokół precyzyjnie nakreślonego celu i tematu. Uczestnicy, poza tym, że nawiązali z sobą bliskie relacje, poznali swoje kulturowe różnice i podobieństwa, wspólnie odkrywali (nie do końca może dotąd uświadomiony) fenomen kultury żydowskiej. Sądzimy, że głęboko „weszli” w tę tematykę, czego dowodem był koncert jaki zaprezentowali publicznie – śpiewali po hebrajsku i w jidisz, wykonywali tańce chasydzkie, przygotowywali koszerne potrawy. Poznali  zabytki architektury Łodzi i jej związki z historią Żydów. Poznali nasze miasto wyrosłe z wielokulturowości, gdzie przeplatały się „cztery kultury”, a ich koegzystencja była możliwa , twórcza i wzajemnie się wzbogacająca.

Wpływ warsztatu na organizację i pracowników:

Przygotowanie projektu warsztatów, faza organizacyjna i bezpośrednia realizacja wymagało od  pracowników naszej placówki pełnej mobilizacji logistycznej, a także odpowiedzialności za jego jakość merytoryczną. Już samo określenie tematyki projektu miało walor edukacyjny również dla nas. Z bogactwa jakie oferuje kultura żydowska i faktu, iż Łódź jest świadectwem jej żywej obecności należało wybrać zagadnienia, które by w sposób spójny pozwoliły to uświadomić i zaprezentować uczestnikom warsztatów (oczywiście w czasie jakim dysponowaliśmy – sześciu dni). Językiem komunikacji był język angielski – to wymóg dla uczestników ale i dla koordynatorów projektu i wolontariuszy. Dzięki temu podnosiliśmy własne kompetencje językowe, wymagające – jak się okazało, konieczności dalszego doskonalenia. Warsztaty to także zdobywanie doświadczeń różnej natury: organizacyjnej, kontaktów interpersonalnych, współpracy z instytucjami, pozyskiwanie ekspertów, poznawanie mentalności ludzi z innych kręgów kulturowych, czynienie wysiłków na rzecz stworzenia optymalnych warunków do twórczej pracy zespołowej. Nowe doświadczenia to wielki kapitał do wykorzystania w przyszłości, pole do samooceny, a także weryfikacji idei i pomysłów z praktycznym przełożeniem w działaniu.

Warsztaty ponadto stały się okazją do nawiązania kontaktów między uczestnikami, pracownikami i osobami, które w sposób aktywny bądź pośredni uczestniczyły w realizacji projektu (wolontariusze, dziennikarze, wykładowcy, bywalcy POS). Warsztaty miały także dla nas aspekt poznawczy i poszerzyły  naszą  wiedzę o wielu europejskich krajach, z których przybyli uczestnicy warsztatów. 

Wpływ warsztatów na społeczność lokalną:

Społeczność lokalna i stali bywalcy placówki są także cenzorem naszych przedsięwzięć, jako aktywna publiczność oceniają rezultaty naszych projektów. W tym przypadku mieli okazję uczestniczyć w „Karczmie Żydowskiej”, oklaskiwali popis uczestników warsztatów – brawurowo wykonane tańce chasydzkie i pieśni żydowskie, obejrzeli na telebimie zapis fotograficzny z wizyt w miejscach związanych z historią i kulturą Żydów mieszkających przed wojną w Łodzi, degustowali potrawy i napoje, słuchali muzyki klezmerskiej.  Dla wielu, szczególnie starszych mieszkańców, gości tej imprezy stanowiło to wielkie przeżycie , dostarczyło wzruszeń i przywołało wspomnienia.

Upowszechnianie rezultatów: 

Poleski Ośrodek Sztuki "od zawsze" propagował inne kultury (język, obyczaje, sztukę, kuchnię), wykorzystując do tego szerokie spectrum metod i form; od spotkań literackich, wystaw plastycznych i fotograficznych, warsztatów artystycznych, wizyt  reporterów, koncertów itp. Warsztaty kultury żydowskiej wpisują się zatem w naszą koncepcję propagowania i upowszechniania  europejskiej  wielokulturowości, oraz reagowania na przejawy dyskryminacji czy też wartościowania innych kultur.  Od wielu lat włączamy się czynnie w akcję "Kolorowa tolerancja", której organizatorem jest Instytut Tolerancji w Łodzi. Ideą tego przedsięwzięcia jest  zamalowywanie obraźliwych napisów na murach łódzkich budynków.

W marcu br. roku zgłosiliśmy prace młodzieżowego koła działającego przy POS do konkursu plastycznego pt. „Tolerancja i nietolerancja” im. Hiki Fromera,  amerykańskiego biznesmena pochodzenia żydowskiego, który żył i pracował w Łodzi. W kwietniu br. gościła w Łodzi , mieszkająca w Izraelu Renata Jabłońska, prozaik, poetka i tłumaczka żydowskiego pochodzenia, pisząca w języku polskim i hebrajskim. Mieliśmy przyjemność współorganizować jej wieczór autorski i promocję zbioru wierszy "I tyle". W swojej poetyckiej wypowiedzi autorka odnosi się do własnej tożsamości pomiędzy odrębnymi światami, próbuje ją zdefiniować i określić swój polsko -żydowski los.

W kwietniu br. przygotowaliśmy kameralny wieczór muzyczny, w czasie którego prezentowane były utwory kompozytorów żydowskiego pochodzenia. W programie: Fuga S-Dur  na skrzypce i fortepian oraz koncert e-moll Felixa Mendelssohna – Bartholdyego,  Sonata na skrzypce i fortepian Viktora Ulmana oraz transkrypcja Fantazji i Fugi Gideona Kleina. Koncert wykonany był przez doktorantki Akademii Muzycznej w Łodzi, Annę Ceglińską (skrzypce) i Oliwię Różańską (fortepian). 

W połowie czerwca br. promować będziemy książkę Elsy Drucaroff "Piekło obiecane", której fabuła osadzona jest  w realiach międzywojennej Polski i Argentyny lat dwudziestych XX wieku. Charakteryzuje nie tylko sytuację żydowskiej diaspory i relacji polsko - żydowskich, ale opisuje dramatyczne losy młodych Żydówek podstępnie wywiezionych z Polski do argentyńskich domów publicznych i proceder temu towarzyszący. 

I Warsztaty Kultury Żydowskiej wywołały znaczny, lokalny rezonans społeczny oraz duże zainteresowanie potencjalnych uczestników. Po zakończeniu rekrutacji nadal napływały zgłoszenia chętnych osób z Niemiec, Rumunii i Austrii, co dodatkowo motywowało nas do aplikowania o możliwość realizowania kolejnej edycji, rozbudowanej o nowe wątki i zagadnienia. Potencjał, jaki ma do zaoferowania Łódź, zważywszy na jej historyczną wielokulturowość i trwałe ślady obecności kultury żydowskiej, wart jest wykorzystania i eksponowania do celów edukacyjnych. Trwałą wartością warsztatów , poza walorami integracyjnym i poznawczymi winna być, naszym zdaniem, refleksja nad dramatem narodu żydowskiego i zbrodniczymi planami nazistów unicestwienia tej nacji i jej kultury. Jako kulturoznawcy, pedagodzy i łodzianie, których dziadkowie żyli w Łodzi "czterech kultur", i gdzie Żydzi stanowili 1/3 mieszkańców, czujemy potrzebę przypominania naszej wspólnej historii poprzez dostępne nam metody przekazu. Warsztaty są jedną z takich możliwości, jako spotkanie z unikalną  kulturą żydowską, która przetrwała czas zagłady i która tak porusza swoją wyjątkowością. Warsztaty, o czym dowiedzieliśmy się od naszych uczestników, odwoływały się do różnych potrzeb i oczekiwań: wiedzy, doświadczenia, emocji, czasem ciekawości.

Ville z  Finlandii napisał do nas, że często  w gronie przyjaciół wspomina pobyt w Łodzi i swoje pierwsze kontakty z żydowska kulturą. Przyjechał, aby nawiązać nowe europejskie znajomości, dowiedzieć się czegoś, poznać Polskę. Kiedy uczył się pieśni żydowskich i ćwiczył  z innymi tańce chasydzkie, ”dobrze się bawił”, ale kiedy znalazł się na terenie dawnego getta poczuł wielkie poruszenie a swoją obecność tam uważa za  ważne  i głębokie przeżycie.

Inna uczestniczka, Anette z Hamburga, szuka inspiracji do pisanej przez siebie powieści, która będzie osadzona w realiach łódzkiej dzielnicy Bałuty i ul. Pasterskiej, przy której mieszkał kiedyś jej ojciec, a która w czasie okupacji została włączona w obręb getta. Warsztaty stały się dla niej swoistą podróżą w przeszłość własnej rodziny i odkrywanie skomplikowanych relacji polsko- niemiecko - żydowskich.

Karl, Niemiec z Ammerbuch, organista kościoła ewangelickiego, zafascynowany chórem Clil, który w czasie warsztatów  wykonywał pieśni żydowskie, organizuje w swoim mieście jego koncert.

Litwinki: Jolanta, Ausra i Edita (dyrygentka, przewodniczka turystyki i instruktorka śpiewu) z miasteczka Telsiai zwracają się do nas z prośbą o kolejne materiały, (nuty, teksty, informacje), które będą mogły wykorzystać w swojej pracy w miejscowym ośrodku kultury, dokąd zamierzają przenieść łódzkie doświadczenia. Warsztaty umocniły w nas wolę dalszych wysiłków do pracy nad zbliżaniem kultur i ich przedstawicieli, a dla uczestników, jak sądzimy, stały się ważnym doznaniem osobistym, często także inspiracją zawodową.

Opinie słuchaczy i pracowników o warsztacie – cytaty z wypowiedzi: 

Wybrane podziękowania uczestników nadesłane mailem po zakończeniu warsztatów:

„Joerg, Doris i ja dotarliśmy  do domu zdrowi i pod wielkim wrażeniem. Pobyt w Polskim Ośrodku Sztuki był wspaniały, wy również, świetne jedzenie i picie i oczywiście przyjacielscy pracownicy ośrodka ”- list od Joachima  z Niemiec.

Astere, studentka z Łotwy ubolewa, że „...w warsztatach uczestniczyło za mało osób w moim wieku..” zaś jej kolega, Rasads czuje pewien niedostatek „.. powinno być jeszcze więcej dyskusji w grupach bezpośrednio po wizytach w muzeach..”

Ville z Finlandii tak komentuje warsztaty „Jeszcze raz dziękuję za możliwość uczestniczenia w warsztatach - było perfekcyjnie.  Słowa nie mogą wyrazić mojej wdzięczności za możliwość poznania tak wspaniałych uczestników i organizatorów!”

Jeszcze raz ogromne podziękowania dla całego waszego zespołu. Jestem pod wrażeniem waszej gościnności. Dużo się nauczyłem, dużo się śmiałem i chyba nawet fałszowałem..” - Michael z Niemiec.

Pracownicy Poleskiego Ośrodka Kultury zaangażowani w realizację warsztatów z wielką przyjemnością wspominają ten czas. Uczestnicy stanowili grupę zdyscyplinowaną, nastawioną na optymalne wykorzystanie pobytu w Łodzi. W olbrzymiej większości  aprobowali intensywność i różnorodność zajęć, aczkolwiek dla jednej z osób, warsztaty taneczne stanowiły zbyt duży wysiłek fizyczny. Nasunęło nam to pomysł, aby w przyszłości, przy ewentualnej kolejnej edycji, zaproponować też formy alternatywne /a nie tylko obligatoryjne / warsztatów artystycznych .

Dorota, choreograf pracujący z grupą, była pełna podziwu, dla entuzjazmu z jakim uczestnicy podchodzili do nauki tańców chasydzkich, jak szybko je opanowali i jak brawurowo (i publicznie) wykonali.

"Uśmiech na twarzach tych osób, był dla mnie największym podziękowaniem i satysfakcją", tak wspomina pracę z grupą.

Maria, pracownik POS, germanistka, a zarazem działaczka Instytutu Tolerancji, rozmawiała dużo z niemiecką grupą (także nieoficjalnie) po skończonych zajęciach. Z jedną  z uczestniczek, Doris, spotkała się wcześniej  w Niemczech, odżyły wspomnienia jakiś wspólnie przeżytych sytuacji. Dla obu pań, ten ponowny kontakt był dużym emocjonalnym doznaniem. Tak, czy inaczej obie zgodnie zadeklarowały chęć podtrzymywania z sobą dalszych, stałych kontaktów. Zatem warsztaty, to nie tylko nowe obszary wiedzy i  umiejętności, kolejne doświadczenia, ale  także serdeczne  więzi osobiste,  dobrze rokujące dla europejskich społeczeństw i ich pokojowej koegzystencji.

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji warsztatu: 

O odbywających się w naszym Ośrodku Warsztatach Kultury Żydowskiej staraliśmy się powiadomić mieszkańców Łodzi, za pomocą lokalnych mediów. TV Ret -Sat (nasz patron medialny) zarejestrowała wybrane zajęcia (warsztaty tańca chasydzkiego, warsztaty pieśni i finałowe spotkanie integracyjne) zaś TVP Łódź nakręciła wizytę uczestników na cmentarzu Żydowskim.

Dziennikarze (Radio Łódź, TVP Ret-Sat) przeprowadzili z naszymi gośćmi rozmowy, pytając ich o opinie z przebiegu warsztatów, a w dniu ostatnim przeprowadzili wywiady (także z dyrektorem Ośrodka ) prosząc o  ocenę rezultatów  tego przedsięwzięcia. O trwających warsztatach informowała także lokalna prasa „Gazeta Wyborcza” i „Express Ilustrowany”.  Staraliśmy się we własnym zakresie wyeksponować informacje o projekcie za pomocą zewnętrznego banera oraz wewnątrz placówki symbolicznym akcentem scenograficznym, specjalnie zaprojektowanym przez artystę  plastyka. 

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Anna Rutkowska-Rochmińska
Data wypełnienia formularza/karty: 
30.05.2010
Subskrybuje zawartość

Switch style