Litwa

SeniorWeb - @ktywny senior w sieci

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Dane beneficjenta
Organizacja realizująca warsztat: 
Towarzystwo Polsko-Niemieckie w Krakowie
ul. Skałeczna 2, 31-065 Kraków
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Jerzy Jedliński (793 070156; jedlinje@interia.pl)
Krótki opis profilu działalności organizacji realizującej warsztat: 

Towarzystwo Polsko-Niemieckie w Krakowie (TPNK) działa od 2004 roku na rzecz rozwoju stosunków polsko-niemieckich oraz pogłębiania dobrych relacji między narodami jednoczącej się Europy. Wykorzystując oryginalne metody edukacji dorosłych (szczególnie na bazie międzypokoleniowego zrozumienia) promujemy dziedzictwo kulturowe różnych krajów, przygotowujemy aktywnych uczestników i współtwórców proponowanych działań, poszerzamy obszar integracji społecznej o grupy różne wiekowo.

Zainicjowaliśmy realizację partnerskiego i innowacyjnego programu "Szkoła @ktywnego Seniora S@S", który jest prowadzony od 2007 roku we współpracy z Wojewódzką Biblioteką Publiczną w Krakowie. Założeniem S@S jest taka organizacja czasu wolnego osobom w średnim i starszym wieku, aby poprzez nabywanie nowych umiejętności, rozwój zainteresowań, wymianę wiedzy i doświadczenia, realizację zamierzeń i pomysłów stwarzać im warunki do samorealizacji. S@S to działania „z” seniorami, a nie „dla” nich – seniorzy są współtwórcami wielu elementów programu.

Działania realizowane są w trzech modułach:

  • Senior w świecie kultury i sztuki (edukacja dla kultury)
  • ICT: Senior w świecie nowych technologii  (społeczeństwo informacyjne)
  • Senior świadomym i pełnoprawnym obywatelem (społeczeństwo obywatelskie)

W prowadzonych działaniach mamy duże doświadczenie. Organizujemy otwarte wykłady, warsztaty, seminaria, wycieczki edukacyjne, szkolenia językowe. Działają sekcje tematyczne i Zespół poetycko-muzyczny. Rozwijamy wolontariat zarówno osób młodszych, jak i seniorów ( jesteśmy autorami pierwszego w Polsce podręcznika dla trenerów i liderów grup dotyczącego wolontariatu seniorów w kontekście europejskim). W ramach S@S organizujemy również (nadal jedyne w Europie) Międzynarodowe Komputerowe Olimpiady Seniorów.

Tytuł warsztatu: 
SeniorWeb - @ktywny senior w sieci
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2012-1-PL1-GRU13-28502
Data realizacji warsztatu: 
22.04.2013 - 27.04.2013
Partnerzy zagraniczni
Liczba uczestników z zagranicy, którzy wzięli udział w warsztacie: 
12
Liczba uczestników z Polski, którzy wzięli udział w warsztacie: 
3
Cele warsztatu: 

Główne cele warsztatu:

  • podniesienie umiejętności poprzez uzupełnienie i poszerzenie wiedzy z zakresu nowoczesnych technologii
  • integracja osób wywodzących się z różnych środowisk, kultur poprzez tworzenie wspólnego bloga
  • poszerzenie wiedzy na temat relacji społecznych i historycznych w Europie
  • podniesienie kompetencji interkulturowych uczestników
  • podniesienie motywacji do uczestnictwa w życiu publicznym i społecznym przez seniorów poprzez wzmocnienie wiary w siebie i swoje możliwości
  • poszerzenie wiedzy na temat kultury, tradycji i historii krajów, z których pochodzili uczestnicy warsztatu oraz Polski - kraju goszczącego
Obszary tematyczne: 

Głównym tematem warsztatów było praktyczne zastosowanie nowych technologii w podnoszeniu jakości życia osób starszych. Pokazano ich znaczenie i rolę w rozwijaniu kompetencji społecznych i interkulturowych.

Omówiono  sytuację seniorów w Europie i Polsce. Przeprowadzono warsztaty integracyjno- psychologiczne "Senior-liderem”.

Wszystkie opisy szkoleń i spotkań zostały umieszczone na blogu, który był "dziełem” uczestników warsztatu.

Kraj uczestników: 
Bułgaria
Czechy
Finlandia
Irlandia
Litwa
Rumunia
Słowenia
Wlk. Brytania
Włochy
Liczba uczestników: 
1
2
1
1
1
1
2
1
2
Rekrutacja uczestników i przygotowanie warsztatu: 

Promocja

Rekrutacja została poprzedzona szeroką promocją projektu. Informacja o warsztacie została:

  • umieszczona w katalogu Grundtviga,
  • umieszczona na stronie TPNK i upowszechniana podczas różnych konferencji,
  • przekazana mediom działającym w Krakowie,
  • przesłana do różnych organizacji partnerskich w Europie, z którymi współpracuje TPNK,
  • rozpowszechniona podczas konferencji NECE w Hiszpanii,
  • upowszechniana przez firmę EuroConsults z Berlina,
  • wykorzystana została sieć kontaktów promotora programu Grundtvig ( koordynatora „Szkoły @ktywnego Seniora”) oraz teamu projektu.

Rekrutacja

W celu rekrutacji stworzyliśmy formularz internetowy, który ułatwiał zgłaszanie się uczestników. Wykorzystaliśmy do tego Google Docs.

Otrzymaliśmy 28 zgłoszeń (więcej niż miejsc), spośród których trzyosobowa komisja wybrała 12 osób o dużej różnorodności kulturowej i zawodowej.

Rekrutacja przebiegała dwuetapowo: aplikacje spełniające wymogi formalne ( termin przesłania, wiek uczestnika, brak zbieżności zawodowej z tematyką warsztatu) przechodziły do drugiego etapu rekrutacji, podczas którego przeprowadzono rozmowy ze wszystkimi kandydatami. Pozwoliło to na ustalenie stopnia znajomości języka angielskiego przez uczestników oraz przedstawienie przez nich motywacji do udziału.

Przygotowanie warsztatu

  • Ustalenie harmonogramu warsztatów
  • Po konsultacji z uczestnikami dokonanie niewielkiej korekty harmonogramu (pod kątem ich oczekiwań)
  • Potwierdzenie udziału
  • Wykupienie ubezpieczenia dla uczestników
  • Wysłanie do uczestników Przewodnika ze wszystkimi koniecznymi informacjami (plan pracy, mapa dojazdu do hotelu i miejsca warsztatów, zakwaterowanie, zakres materiału, charakterystyka prelegentów, itp.)
  • Przygotowanie przez uczestników prezentacji multimedialnej (Pecha-Kucha) na temat swoich krajów, sytuacji seniorów i prowadzonych przez siebie działań
Grupa docelowa uczestników: 

Seniorzy w wieku od 50 do 67 lat.

Opis przebiegu
Krótki opis przebiegu warsztatu: 

Dzień przyjazdu (21.04.2013)

Spotkanie uczestników z organizatorami.

Dzień pierwszy (22.04.2013)

Temat: Throwing a net – what seniors can find in the internet

  • powitanie w miejscu spotkań (w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej w Krakowie)
  • prezentacja programu „Szkoła @ktywnego Seniora – S@S” oraz realizowanych w jego ramach Projektów Grundtviga
  • warsztaty prowadzone przez  psychologa integrujące grupę
  • wykład na temat sytuacji osób starszych w Europie
  • pokaz prezentacji multimedialnych przygotowanych przez uczestników
  • warsztaty praktyczne (wprowadzenie):  poczta e-mail, edycja zdjęć (Picassa, YouTube),  funkcje Google , prezentacja (Prezi, Facebook), blog i jego tworzenie
  • podsumowanie dnia, kolacja, udział w koncercie muzyki klezmerskiej

Dzień drugi (23.04.2013)

Temat: Throwing a net – but what if the fisher doesn’t know how?

  • warsztaty - tworzenie bloga (tematyka, umieszczanie zdjęć, sposoby opisu)
  • spotkanie integracyjne z polskimi seniorami z S@S: taniec, występ Zespołu S@S
  • zwiedzanie Multimedialnego Centrum w Sukiennicach
  • warsztaty - stosowanie mediów społecznościowych do działań obywatelskich i społecznych
  • zajęcia indywidualne, kolacja w Noworolu

Dzień trzeci (24.04.2013)

Temat: Senior prepares fishing nets

  • wykład: sytuacja demograficzna Europy  (teoria i praktyka)- wyzwania, migracje, mobilność, sytuacja w regionach
  • warsztaty umiejętności przywódczych, team building, rozwój umiejętności interpersonalnych (test Bolton & Bolton), autoprezentacja, praca z kamerą
  • kolacja w DS Krakowiak: degustacja tradycyjnych potraw narodowych,  legendy i opowieści (związki z Polską)

Dzień czwarty (25.04.2013)

Temat: Senior learns how to catch a fish

  • zajęcia w terenie: zwiedzanie Wawelu (zbieranie materiałów do bloga, robienie zdjęć, kolejny etap integracji grupy i praktycznego treningu działania w grupie)
  • warsztaty w sali szkoleniowej:  tworzenie sieci  (współpraca seniorów w Internecie), dobre praktyki, wprowadzenie informacji i zdjęć na bloga
  • podsumowanie dnia:  "Magiczny Kraków w legendach” -  kolacja na pokładzie barki na Wiśle;

Dzień piąty (26.04.2013)

Temat: Senior can catch a fish

  • warsztaty: „Senior @ktywnym obywatelem” (w oparciu o projekt SEVIR), tworzenie map problemów regionów, obszary aktywności obywatelskiej, lobbing na rzecz seniorów
  • zwiedzanie Arteteki w Ogrodzie Sztuki (Centrum Multimedialne WBP w Krakowie)
  • zajęcia w terenie: ”Get-together” – warsztaty dla seniorów w Międzynarodowym Centrum Kultury (tworzenie serii wydruków za pomocą takich materiałów jak tkaniny, sznurki, recyklingu materiałów i naturalnych elementów w technice collagraphgy)
  • kolacja w Jamie Michalika połączona z dyskusją na temat możliwości udziały osób starszych w życiu publicznym i ich integracji. W spotkaniu udział wzięła prof. Maria Francuz, Pełnomocnik Rektora Politechniki Krakowskiej ds. UTW oraz seniorzy z S@S

Dzień szósty (27.04.2013)

Temat: Creating new networks

  • seminarium prowadzone przez trenera z Berlina na temat wsparcia Komisji Europejskiej działań i mobilność dla seniorów (np. LLP, Interreg, EFS)- wprowadzenie; praca w grupach: prezentacja pomysłów na projekty dla seniorów
  • uzupełnianie materiałów na blogu
  • dyskusja, wypełnienie formularza ewaluacyjnego
  • wyjazd do Kopalni Soli w Wieliczce – europejskiego dziedzictwa kultury
  • podsumowanie warsztatów - uroczysta kolacja w Restauracji pod Wawelem,  rozdanie certyfikatów

Dzień siódmy (28.04.2013)

Pożegnanie i wyjazd uczestników.

Rozwiązania praktyczne zastosowane podczas realizacji warsztatu: 

ORGANIZACJA DNIA PRACY WARSZTATOWEJ

Każdy dzień zajęć składał się z trzech części: dwóch szkoleniowych ( przed-  i popołudniowych) oraz podsumowująco-integracyjnej (wieczorem). Niektóre sesje popołudniowe były prowadzone w terenie i łączone ze zwiedzaniem Krakowa. W dniu przyjazdu każdy z uczestników otrzymał dodatkowo materiały zawierające dokładny harmonogram, dane kontaktowe organizatorów oraz mapę miasta.

Grupą zajmowała się dwójka opiekunów, którzy na bieżąco monitorowali sytuację, dbali o komfort uczestników, byli dyspozycyjni.

MIEJSCE ZAJĘĆ

Wszystkie warsztaty odbywały się w sali komputerowej Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Krakowie. Pierwszy dzień rozpoczął się przywitaniem wszystkich uczestników w Sali konferencyjnej przez dyrektora WBP w Krakowie i prezesa TPNK. Goście zostali również oprowadzeni po bibliotece, jednej z największych tego typu placówek w Polsce.

W celu urozmaicenia tematyki oraz przybliżenia i wykorzystania w swoich blogach historii Krakowa, część zajęć odbywała się w terenie ( w centrum Krakowa, w muzeum, w Artetece, nad Wisłą).

DOJAZD

Uczestnikom zapewniono dojazd z/na lotnisko. Każdy miał podany kontakt telefoniczny do opiekuna grupy oraz wcześniej opracowany przewodnik z niezbędnymi informacjami, w tym dotarcia do hotelu.

Skontaktowano ze sobą uczestników z tego samego kraju, aby ułatwić im podróż.

W dniu wyjazdu tak skoordynowano wyloty uczestników, aby mogli jechać na lotnisko w zorganizowanych grupach.

ZAKWATEROWANIE

Wybrano komfortowy hotel blisko centrum, z dobrym połączeniem komunikacyjnym. Zarezerwowano pokoje jednoosobowe.

Każdy z uczestników miał kontakt do pozostałych. Ponadto w hotelu był zakwaterowany opiekun grupy.

WYŻYWIENIE

Śniadania były serwowane w hotelu. Pozostałe posiłki (obiad, lunch) w restauracji w Bibliotece, w miejscu szkoleń. Kolacje odbywały się w miejscach ciekawych pod względem historycznym czy ze względu na oryginalność atmosfery (np. Jama Michalika, Noworol, Pod Wawelem, barka na Wiśle).

Zaproponowano uczestnikom wybór menu za pośrednictwem Doodle, aby usprawnić naszą pracę, a przy okazji nauczyć uczestników używania nowego programu.

TRANSPORT

Podczas tygodniowych zajęć uczestnicy korzystali z komunikacji miejskiej, na którą zostały zakupione bilety.

UBEZPIECZENIE

Na czas trwania warsztatu zostało wykupione ubezpieczenie dla każdego z uczestników.

MATERIAŁY

Każdy z uczestników otrzymał teczki z niezbędnymi informacjami oraz materiałami promocyjnymi otrzymanymi z Wydziału Promocji Miasta Krakowa.

Przygotowano samoprzylepne etykiety na faktury z podanym numerem projektu, co usprawniło pracę księgowej.

W celu zabezpieczenia praw do używania wizerunku przygotowaliśmy dla wszystkich uczestników oraz referentów photo consent form i dopilnowaliśmy, aby wszyscy je podpisali.

TRENERZY

Do prowadzenia zajęć zostali poproszeni wysokiej klasy specjaliści-praktycy z Krakowa i Berlina, mający duże doświadczenie w tematyce warsztatów oraz w pracy z seniorami. Ich CV zostało umieszczone w Przewodniku, który każdy z uczestników otrzymał przed przyjazdem.

Ewaluacja i monitoring: 

W ramach procesu ewaluacyjnego poprosiliśmy uczestników o wypełnienie dwóch ankiet ewaluacyjnych – pierwszej standardowej ankiety ewaluacyjnej programu Grundtvig i drugiej, do której pytania znalazły się już we wniosku o dofinansowanie.

Na bieżąco uwzględnialiśmy potrzeby uczestników oraz braliśmy pod uwagę nowe informacje (np. jedna z uczestniczek w aplikacji nie wspomniała, że niedawno miała operacje i ma problemy z poruszaniem się). Ponadto, w indywidualnych rozmowach dowiadywaliśmy się, w jaki sposób ulepszyć nasz warsztat.

Na podstawie ankiet stwierdzono, że:

  • wszyscy uczestnicy w stopniu najwyższym byli zmotywowani do udziału w warsztacie ze względu na jego temat.
  • uczestnicy byli bardzo zadowoleni z warsztatu i wysoko ocenili jego poziom. Wszyscy, oprócz jednej osoby, są bardziej zmotywowani do korzystania z Internetu i korzystania z technologii komputerowych; więcej niż połowa czuje się bardziej zmotywowana do partycypacji w życiu publicznym; większość jest przekonana, że chce w przyszłości jeszcze więcej podróżować. 75% uczestników przyznało się, że dzięki warsztatom wie więcej o sytuacji seniorów w innych krajach, w tym w Polsce.
  • prawie wszyscy uczestnicy potwierdzili w stopniu najwyższym, że mają większe kompetencje w zakresie pracy w grupie, przewodnictwa w grupie i w zakresie umiejętności interkulturowych. Pięć osób stwierdziło, że czuje się w miarę kompetentnymi w używaniu Internetu i mediów społecznych po uczestnictwie w warsztacie. Pozostałe osoby stwierdziły, że nabrały dużej pewności w używaniu komputera.

Główne wnioski:

  • Termin warsztatu został odpowiednio dobrany.
  • Harmonogram zajęć i tematyka spotkań zostały dobrze przygotowane.
  • Trenerzy (z Polski i Niemiec) byli kompetentni i stosowali atrakcyjne metody nauczania dające świetne efekty (dużo zajęć interaktywnych, mało ex-katedra).
  • Organizacja spotkań była odpowiednia i nie budząca zastrzeżeń uczestników.
  • Bardzo dobrze przyjmowane były propozycje organizacji spotkań integrujących grupę.
  • Organizacja warsztatów stanowiła duże wyzwanie dla małej organizacji pozarządowej. Zdobyte doświadczenie zostanie wykorzystane w pracy z seniorami w ramach „Szkoły @ktywnego Seniora-S@S”.
Wpływ warsztatu na słuchaczy, na organizację oraz społeczność lokalną – rezultaty: 

WPŁYW WARSZTATU:

1. na SŁUCHACZY

Pozytywne opinie, jakie otrzymaliśmy po realizacji warsztatów od ich uczestników utwierdzają nas w przekonaniu o słuszności wyboru zarówno tematyki, jak i sposobu realizacji.

Warsztaty umożliwiły:

  1. uczestnikom:
  • twórczo wykorzystać zdobytą wiedzę do realizacji własnych pomysłów na projekty
  • poszerzyć wiedzę na temat seniorów w innych krajach europejskich
  • uporządkować i poszerzyć wiedzę na temat możliwości wykorzystania nowych technologii w swoich działaniach
  • głębsze poznanie polskiej kultury i tradycji ( dla niektórych był to pierwszy przyjazd do naszego kraju)
  • nawiązanie międzynarodowych kontaktów ( zarówno między sobą, jak i z polskimi uczestnikami zajęć; nadal korespondują i organizują już we własnym gronie przyjazdy do Krakowa)
  1. polskim seniorom ze "Szkoły @ktywnego Seniora”:
  • włączenie się w organizację międzynarodowych warsztatów,
  • podniesienie ich kompetencji językowych oraz motywacji do działań na rzecz rówieśników
  • prezentację własnego dorobku, co podniosło ich poczucie wartości
  • nawiązanie nowych znajomości i przyjaźni na poziomie europejskim
  • mocniejsze zaangażowanie się w wolontariat na rzecz rówieśników

2. na ORGANIZACJĘ

Warsztat miał bardzo pozytywny wpływ na naszą organizację:

  • pozwolił wykorzystać i poszerzyć wiedzę zdobytą przez TPNK w trakcie realizacji wcześniejszych międzynarodowych projektów w różnych Akcjach Grundtviga (m.in. Projekty Partnerskie, Projekty Wielostronne, Asystentura, Wymiana Kadry)
  • potwierdził skuteczność stosowanych przez nas od lat metod pracy („z seniorami”, a nie „dla seniorów”)
  • pozwolił na włączenie się w działalność w ramach S@S nowych osób, członków TPNK oraz współpracowników spoza TPNK, szczególnie warto podkreślić – głównie młodej generacji
  • wzbudził duże zainteresowanie zarówno członków TPNK jak i pracowników Biblioteki
  • utwierdził zaangażowanych w projekty seniorskie członków i trenerów TPNK w przekonaniu o skuteczności swoich dotychczasowych, wieloletnich działań prowadzonych na rzecz seniorów w ramach programu „Szkoła @ktywnego Seniora”
  • trenerzy mieli szansę przekazać swoją wiedzę z zakresu nowych technologii seniorom z innych krajów europejskich
  • TPNK poszerzyło swoją ofertę edukacyjną - stworzyło nowy program warsztatowy w ramach S@S, który może wykorzystywać w swojej pracy jako wzorzec i oferować innym organizacjom (kursy Grundtviga)
  • TPNK nawiązało kontakt z ekspertami z innych krajów, którzy wzięli udział w szkoleniach
  • realizacja międzynarodowego projektu wpłynęła na wzrost umiejętności menedżerskich osób go prowadzących.

3. na SPOŁECZNOŚĆ LOKALNĄ

  • nastąpił zauważalny wzrost zainteresowania prelegentów z zagranicy współpracujących przy realizacji projektu edukacją osób starszych oraz rozwojem kontaktów międzynarodowych.
  • poprzez szeroką promocję warsztatów nastąpił wzrost zainteresowania innych organizacji i instytucji „uczeniem się przez całe życie” w kontekście osób starszych
  • organizatorzy podobnych działań mieli okazję poznać nowatorskie metody TPNK pracy z seniorami ( liderzy UTW Politechniki Krakowskiej, MCK, EuroConsults z Berlina)
  • seniorzy z różnych krajów mogą przekazać swoje doświadczenia w swoich społecznościach lokalnych i promować Polskę
  • poprzez zainteresowanie tematem mediów ( Dziennika Polskiego), uczelni (konferencje UP w Krakowie) oraz organizacji pozarządowych ( Forum 50+ i FRSI) o projekcie dowiedziała się znaczna część społeczności kraju.
Upowszechnianie rezultatów: 

Wykorzystanie, podtrzymanie i upowszechnianie rezultatów warsztatu

  1. Najważniejszym rezultatem warsztatów było nauczenie grupy seniorów z różnych państw europejskich skutecznego i efektywnego wykorzystania nowych technologii w swoich działaniach podnoszących jakość życia i włączenie się w procesy partycypacyjne we własnych społecznościach. Poprzez naukę tworzenia bloga uczestnicy nauczyli się obróbki zdjęć oraz efektywnego umieszczania informacji i zdjęć. Poznali jak go wykorzystać do tworzenia sieci w Internecie oraz w celu rozwijania dialogu międzypokoleniowego i poszerzania wiedzy o sytuacji seniorów w swoich krajach. Swoją wiedzę wykorzystają w rodzimych organizacjach.

Prawie wszyscy uczestnicy zadeklarowali chęć włączenia się w działania obywatelskie w swoich krajach oraz, że będą stosować nowe technologie w swoich działaniach. I tak np., Słowenka chce założyć swój własny blog. Paddy chce pisać artykuły, zorganizować warsztat, zajmować się mentoringiem w zakresie międzygeneracyjnego dialogu z wykorzystaniem nowoczesnych technologii komputerowych na „koledżu” w Irlandii. Eva z Czech prowadzi Club 55+, w którym zainicjuje terapię sztuką na bazie poznanych w Krakowie działań. Vítezslava planuje kontynuację nauki sprawnej obsługi komputera; będzie wspierać czeską grupę seniorów, gdzie się angażuje oraz grupę przy kościele, planuje zrealizować wspólne inicjatywy  z polskimi seniorami poznanymi podczas warsztatów.

  1. Kolejny ważny rezultat to poszerzenie dotychczas stosowanej metodologii i programu szkoleń dla seniorów przez trenerów TPNK. Materiały szkoleniowe zostały umieszczone na stronie Projektu. Mogą z nich korzystać organizacje zajmujące się osobami starszymi. Organizacje mogą w swoich szkoleniach i wykładach używać naszego bloga i strony internetowej projektu jako efektu skutecznych działań. Można też bazować na doświadczeniu naszych trenerów, jako gwarantów dobrego i profesjonalnego uczenia seniorów. Prezentacje znajdują się w wersji elektronicznej pod adresem https://sites.google.com/site/senweb13/

Lista wybranych produktów:

  • Baier Magdalena “Condition of Europe, demographic challenges, migrations, mobility, situation in the regions – theory and practice
  • Bednarz Żaneta i Kucharczyk-Kubacka Monika „Materials for participants. Google tools, Photo management, Blog – WordPress, Social media, Presentation tools”
  • Jedliński Jerzy, a) Situation of seniors in Europe, b) Senior as an active citizen: coaching on finding civil activity areas of seniors and lobby methods in public life (based on the outcome of the SEVIR project), incl. participants draft topographic map of problems in the region and choose the ones, they would like to solve
  • Jedlińska Maria “School of @ctive senior” as an innovative, comprehensive and long-term programme carried out with (and not “for”) senior citizens”
  • Seidler Michael “Input: Support of European Commission in the activities and mobility’s for seniors (e.g. LLP, Interreg EFS)”
  • Waleczko Ewa “leadership skills, team building, Coaching on interpersonal skills (test Bolton&Bolton)”
  • Prezentacje uczestników warsztatówpt.„Sytuacja seniorów zaprezentowana metoda˛ Pecha Kucha”: Paddy Early, Marija Oderlap, Marianna Baran, Eva Martinkova, Tuomo Sanslashi.

Nasze doświadczenia przekażemy również w formie opracowanego kompendium wiedzy zawierającego nauczanie seniorów  innowacyjnych technologii, dyskusje o partycypacji osób w różnym wieku w społeczeństwie obywatelskim, uczenie się przez działanie.

  1. Strona internetowa warsztatu będzie sukcesywnie aktualizowana o nowe materiały edukacyjne.
  1. Chcielibyśmy zorganizować podobny warsztat w przyszłości. Mamy nadzieję, że w następnej perspektywie finansowej znajdą się środki na tego typu działania. Tym bardziej, że warsztat cieszył się dużym powodzeniem, a my nadal rozwijamy nasze doświadczenia.
Opinie słuchaczy i pracowników o warsztacie – cytaty z wypowiedzi: 

Uczestnicy docenili naszą pracę. W ankietach pojawiają się następujące wypowiedzi:

“…Unforgettable experience, which gave me readiness for better communication and working in group” – Tuomi ( Finlandia)

“…I visited Poland again this month - it was a trip over many towns, Krakow included, and I remembered the nice time of the meeting in April on the ground, although we spent in Krakow less than a day. I hope, that the gained skills could be a favour for me in case I try to find some new job, which is very difficult at the moment.

… the workshop gave me the chance of seeing how beautiful Poland is, and how nice polish people are!  will use the newly gained methods of interpersonal communications for senior activities” – Ekaterina (Rumunia)

“…The participation at workshop in Krakow was for me very important for the great teachings received and the wonderful company, which I remember with great nostalgia! Thanks again for the wonderful experience of living” – Nicola ( Włochy)

““… more than 6 months is from the time that we spent such a wonderful "Senior-Web time" in Krakow together…. I am thankful to you for your great idea and wish you a lot of success with your work and happiness in your private life” …I would like to share with you my pleasure to get an award for the best volunteer from the president of Slovenija and happiness to become grandmother for the first time in my life” – Marija ( Słowenia)

“… 6 months has gone since I've met a group of nice people from all over Europe. It was great to get to know the people and help as much as I was able.

I was in contact with the Library on Rajska street and took part in some meetings. I've had taken some classes of computer offered by our Library (Picassa, My heuritage, PREZI and some others)” – Halina ( Kraków)

“ Nowe, rewelacyjne doświadczenie! Możliwość kontaktu z tak wieloma osobami z różnych krajów zawsze jest ubogacająca” – Ewa, trenerka z Krakowa

Zawsze dużą radość organizatorom sprawiają widoczne efekty ich pracy. Mogliśmy tego doświadczyć już podczas prowadzonych warsztatów. Tym bardziej, że wykorzystaliśmy w nich kilkuletnie doświadczenie pracy z seniorami” – Maria, koordynatorka S@S (Kraków)

O atmosferze panującej podczas spotkań świadczą poniższe cytaty:  

  • przez cale życie nie byłem tak często fotografowany jak w ciągu tego tygodnia” - Tuomo z Finlandii
  • od lat nie miałam możliwości mówienia tyloma językami na raz - po rosyjsku, czesku angielsku i niemiecku” - Vítezslava z Czech
  • od dawna już się tyle nie śmiałam, co teraz” – Marija ze Słowenii

Te wypowiedzi, jak również wiele rozmów w kuluarach pozwala nam stwierdzić, że zorganizowane warsztaty Grundtviga były dla naszych uczestników niezapomnianym przeżyciem, możliwością spotkania interesujących ludzi, zapoznania się z tajnikami komputera, a również - polską tradycją i kulturą przekazaną w atmosferze dużej życzliwości stworzonej przez seniorów  z S@S.

W opiniach pojawiło się także wiele ciepłych słów, wyrażających uznanie personalnie dla osób, które zorganizowały Warsztaty.

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji warsztatu: 

Brak

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Jerzy Jedliński, Katarzyna Mazurek
Data wypełnienia formularza/karty: 
29.12.2013

Prisoners Opportunity To Educate Children by Telling Stories

Tematyka działań: 
Edukacja w więzieniach lub na rzecz powrotu skazanych do społeczeństwa
Inne
Języki obce
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Areszt Śledczy w Lublinie
ul. Południowa 5, 20-482 Lublin
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
mł. chor. Justyna Nowicka, 506 114 514, justyna.nowicka@sw.gov.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Lubelska jednostka penitencjarna jest aresztem śledczym przeznaczonym dla tymczasowo aresztowanych i skazanych mężczyzn i kobiet, zarówno młodocianych, odbywających karę po raz pierwszy jak też recydywistów penitencjarnych. W jednostce funkcjonuje także ośrodek diagnostyczny służący do przeprowadzania badań psychologiczno – penitencjarnych osadzonych. Grupę docelową dorosłych słuchaczy w projekcie stanowili skazani ojcowie, którzy wyrazili pisemną zgodę na wykonywanie wobec nich kary pozbawienia wolności w systemie indywidualnego programu oddziaływania.

Tytuł projektu: 
Prisoners Opportunity To Educate Children by Telling Stories
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-IT2-GRU06-24070 5
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Włochy
Litwa
Polska
Węgry
Rumunia
Turcja
Cele projektu: 
  • Innowacyjne wsparcie edukacyjne osób skazanych w ramach systemu penitencjarnego.
  • Dzielenie sie doświadczeniem oraz opracowanie procedury wymiany informacji i metody wspierającej nauczanie w wymiarze europejskim oraz umiejętności pełnienia roli rodzica w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności i po jej zakończeniu.
  • Stworzenie metodologii wsparcia nauczania skazanych, poszerzenie i udoskonalenie codziennej praktyki penitencjarnej.
  • Podniesienie kwalifikacji beneficjentów w zakresie pełnienia ról rodzicielckich, umiejętności wychowawczych, kompetencji społecznych, posługiwania sie językami obcymi (lektorat języka angielskiego).
  • Podniesienie kwalifikacji i kompetencji służb penitencjarnych poprzez szkolenia i warsztaty tematyczne (np. z zastosowań technik dramowych i teatralnych, bajkoterapii, języka angielskiego), udział w międzynarodowych mobilnościach i konferencjach penitencjarnych.
  • Naukowa współpraca z UMCS w Lublinie w celu stworzenia publikacji naukowych jako efektu działań projektowych (tworzenie kwestionariuszy dla skazanych rodziców oraz kadry SW, ankiet ewaluacyjnych, wytycznych do pracy w celu optymalizacji działań edukacyjnych).
  • Stworzenie i rozpowszechnianie produktów projektu za pomoca mediów lokalnych i branżowych, stworzenie strony internetowej, nagranie płyt CD, wydanie książeczek dla dzieci i publikacji naukowej przy współpracy z pracownikami naukowymi UMCS w Lublinie.
  • Projekt zakłada upowszechnianie osiągniętych rezultatów, wobec powyższego działania zostaną skierowane także na zewnątrz w celu uwrażliwiania społeczeństwa na rzeczywistość więzienną. Będzie to możliwe dzięki współpracy kadry więziennej z instytucjami państwowymi (urzędy, fundacje, stowarzyszenia) i naukowymi (uniwersytety, szkoły, inne placówki oświatowe), zajmującymi się szeroko pojętą edukacją i aktywizacją społeczną.
  • Zacieśnianie współpracy partnerskiej w celu kontynuacji działań międzynarodowych na rzecz pracy penitencjarnej w przyszłości.
Obszary tematyczne: 

Słuchacze (skazani):

W zakresie wiedzy – wzbogacenie wiedzy ogólnej i języka komunikacji językowej(słownictwo) oraz z zakresu jęz.angielskiego; wiedza na temat walorów terapeutycznych książek; pogłębienie wiedzy na temat funkcjonowania i zachowania dziecka;

W zakresie umiejętności – nauczenie czytania z interpretacją głosową, opowiadania, a nawet tworzenia bajek; poprawa umiejętności komunikowania się z innymi; zdobycie umiejętności konstruktywnego wyrażania uczuć; lepsze rozumienie zachowania własnego oraz innych, w tym w szczególnosci zwrócenie uwagi na poprawne rozumienie i pełnienie ról rodzicielskich.

W zakresie postaw – wykształcenie pozytywnych przekonań na temat własnych możliwości osiągnięcia sukcesu; nawiązanie pozytywnych kontaktów z rodzinami, szczególnie z dziećmi; wpływu na funkcjonowanie dziecka, wskazanie możliwości spędzania z dzieckiem czasu wolnego.

Słuchacze (kadra penitencjarna):

Podniesienie kwalifikacji i kompetencji służb penitencjarnych w zakresie realizacji działań resocjalizacyjnych z wykorzystaniem metod nieformalnych w edukacji skazanych.

Grupa docelowa słuchaczy: 

Działania projektu są kierowane bezpośrednio do dorosłych skazanych, którzy są głównymi beneficjentami programu Grundtvig  oraz  ich dzieci.  Aktywności w ramach projektu były przeznaczone dla ojców odbywających karę pozbawienia wolności, którzy wyrazili  chęć  pracy  na  rzecz podtrzymania więzi emocjonalnej z dziećmi, budowania dobrych relacji w rodzinie, opartych na wzajemnej życzliwości, otwartości i zaufaniu. W tym celu w ramach projektu zorganizowano szereg warsztatów (warsztat dramowy, kompetencji społecznych, rodzicielskich, bajkoterapia, biblioterapia), ćwiczeń, lektoraty jęz.angielski, programów resocjalizacyjnych dla osadzonych – bajkoterapia z udziałem kadry pedagogicznej SW oraz pracowników naukowych UMCS w Lublinie. Dzięki realizowanemu projektowi w ramach współpracy międzynarodowej kadra Aresztu Śledczego w Lublinie miała możliwość  zapoznania  się  z  zasadami  funkcjonowania  systemów  edukacyjnych oraz więziennictwa w innych krajach Unii Europejskiej, Funkcjonariusze AŚ Lublin brali udział w międzynarodowych mobilnościach, uczestniczyli w wielu warsztatach, konferencjach penitencjarnych, ćwiczeniach tematycznych, w lektoracie jęz.angielskiego. Podniosło to kwalifikacje kadry penitencjarnej, poszerzyło horyzonty co do zasadności zastosowań niezawodowej edukacji dorosłych na rodzimym gruncie więziennym, uelastyczniło działania resocjalizacyjne w kraju i uwrażliwiło na potrzeby więziennictwa, co zaowocowało zacieśnieniem współpracy partnerskiej na rzecz stworzenia miedzynarodowego innowacyjnego modelu działań edukacyjnych dla skazanych. Konferencje penitencjarne zorganizowane przez partnera polskiego w siedzibie aresztu miały niebagatelny wpływ na pracę kadry i instytucji.

Jakie były początki projektu: 

Przedstawiciel Aresztu Śledczego w Lublinie, mł.chor.Justyna Nowicka, została zaproszony przez Panią mjr.A.Bochniewicz z Centralnego Zarządu Służby Więziennej  na spotkanie informacyjne z przedstawicielami Narodowej Agencji , Fundacji Rozwoju Systemu Edukacji w Warszawie w dniu 16.09.2010r. w celu zapoznania z działalnością w ramach Programu Grundtvig „Uczenie się przez całe życie”. Miało to stanowić alternatywną formę edukacji dorosłych osób pozbawionych wolności.  Nastepnie koordynacji działań projektowych podjęła się mł.chor.Justyna Nowicka, psycholog działu penitencjarnego AŚ, która postanowiła przenieść na grunt polski doświadczenia z amerykańskiego programu dla więźniów. Efektem było stworzenie autorskiego pomysłu edukacyjnego PROTECT, dostosowanego specyficznych warunków proceduralnych i prawnych regulujących funkcjonowanie jednostek penitencjarnych w Polsce oraz znalezienie partnerów europejskich do udziału w projekcie. Polska koordynator zainicjowała działania poszukiwawcze partnerów i w wyniku wielomiesięcznej wytężonej pracy researchingowej pozyskała szerokie kontakty międzynarodowe, w tym z branży penitencjarnej,a jako wieńczący starania został ukonstytuowany  zespół koordynatorów, a projekt zyskał międzynarodową wersję,  zmodyfikowaną oraz przetłumaczona na język projektu oraz dostosowaną do potrzeb i możliwości jak najpełniejszej realizacji w poszczególnych krajach partnerstwa. Projekt partnerski PROTECT dzięki życzliwemu poparciu kierownictwa jako innowacja na dobre zagościł w realiach lubelskiego aresztu.

Krótki opis przebiegu projektu: 

SPOTKANIA PARTNERSKIE

(brali udział osadzeni i kadra)

26-28.10.2011 Palermo, Włochy.

Konferencja, seminarium, ustalenie planu współpracy w projekcie, zapoznanie z charakterem działalnosci i możliwościami partnerów, poznanie systemu penitencjarnego Włoch i sposoby pracy z osadzonymi, uzgodnienia strony internetowej, logo, przygotowania badań kwestionariuszowych.

06-08.03.2012 Lublin, Polska.

Międzynarodowa konferencja penitencjarna z udziałem partnerów  projektowych, przedstawicieli CZSW, kierownictwa z jednostek Okręgu Lubelskiego SW, pracowników KUL, UMCS, sędziów Sądu Okręgowego w Lublinie,wolontariatu, studenckiego oraz organizacji współpracujących z AŚ Lublin. Współpraca w projekcie zaowocowała eksploracją  zagadnienia relacji rodzicielckich więźniów przy możliwości identyfikacji podobieństw i różnic, możliwości zastosowań edukacyjnych modeli teoretycznych, innych rozwiazań praktycznych w myśli litery prawa oraz przy pokonywaniu mentalnych granic europejskich. Wspólne w partnerstwie pochylenie się nad zagadnieniami edukacji więziennej zaowocowało dogłębną analizą problemów przy zastosowaniu naukowych narzędzi oraz niejako eksperymentalnej próby sformułowania wspólnych rekomendacji dla osób pracujacych w więzieniach (opis modelu, protokoły, przewodniki, ustrukturalizowanie mechanizmów postępowania, procedury).

03-05.07.2012 Budapeszt, Węgry

konferencja penitencjarna, seminaria tematyczne, podsumowanie badań, opracowania statystyczne kwestionariuszy dla osadzonych i kadry, booklet, CD, przygotowanie magazynu 1 (poradnika edukacyjnego), opracowanie sposobów monitorowania postepów)

22-25.04.2012 Wilno, Litwa

konferencja penitencjarna, seminaria tematyczne, podsumowanie badań, magazyn dydaktyczny nr 1 i 2.Dokonane analizy postępów realizacji programu z wykorzystaniem wybranych narzędzi badawczych, dzielenie się wiedza i doświadczeniem,analiza potrzeb i możliwości oraz sposobów pracy, wzmożenie motywacji uczestników i prowadzących, zadbały o poprawność merytoryczną działań edukacyjnych.

06-08.11.2012 Istambuł, Turcja

Konferencja z udziałem przedstawicieli Departemantu Policji z Istambuł, dookreślenie kształtu magazynów i innych produktów, możliwości zastosowań edukacyjnych projektowych modeli teoretycznych oraz innych rozwiązań praktycznych projektu,

18-20.06.2013 Arad, Rumunia

Konferencje, ewaluacja kolejnego etapu projektu,  warszaty tematyczne, przygotowanie do wyprodukowania produktów projektu, ustalanie sprawozdawczości, podsumowanie projektu, omówienie raportu końcowego.

DZIAŁANIA KRAJOWE

(brali udział osadzeni, kadra penitencjarna, pracownicy naukowi UMCS, lektorzy, wolontariusze, studenci, szkoleniowcy-warsztaty dramy)

  • prezentacje konferencyjne,
  • tworzenie kwestionariuszy dla osadzonych i kadry,
  • lektoraty językowe dla osadzonych i kadry penitencjarnej,
  • programy resocjalizacyjne (w tym z zaangażowaniem tzw. osadzonych z art. 88 KKW),
  • tworzenie broszur i ulotek, plakatów projektowych,
  • prezentacje rezultatów,
  • artykuły w piśmie branżowych,
  • artykuły w mediach lokalnych,
  • artykuły na stronie AŚ Lublin i OISW Lublin,
  • materiały dydaktyczne do pracy ze skazanymi ojcami wraz z rekomendacjami, także w tłumaczeniu na język projektu,
  • artykuł Magazin 2,
  • "Rainbow is out there..."- książka z bajkami,
  • "Rainbow is out there..."- CD z bajkami,
  • strona internetowa : http://www.protectgrundtvigproject.ro,
  • porozumiewanie się partnerów w  ramach (nadal) llp_lp_prisons@googlegroups,
  • wykłady edukacyjne,
  • konferencje i warsztaty doszkalające,
  • stworzenie publikacji naukowej "Więzienie to nie jest bajka -biblioterapia i bajkoterapia w resocjalizacji  zakładowej" M.Monist-Czerwińska,UMCS,
  • programy resocjalizacyjne w trakcie bieżącej działalności edukacyjnej (z wykorzystaniem dramy i bajkoterapii, prowadzone przez wychowawców i psychologów AŚ, WOL rozpowszechniane są na stronie www.sw.gov.pl oraz stronie Aresztu Śledczego w Lublinie.
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
40
W wyjazdach zagranicznych: 
0
Produkty
Produkty projektu: 
  • Strona internetowa: http://www.protectgrundtvigproject.ro.
  • Porozumiewanie się partnerów w  ramach (nadal) llp_lp_prisons@googlegroups.
  • "Rainbow is out there... When you will see rainbow, make a wish and keep it for your child" - książka z bajkami.
  • "Rainbow is out there... When you will see rainbow, make a wish and keep it for your child" - CD z bajkami.
  • Modele teoretyczne programów resocjalizacyjnych (archiwum projektu).
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Permanentnie wykorzystuje się wszystkie produkty projektu partnerskiego PROTECT.

  1. Nadal działa strona internetowa projektu celem ewaluacji osiągnięć projektu i kontaktu z partnerami.
  2. Nadal funkcjonuje konto llp_lp_prisons@googlegroups. na Google Groups dla dalszej komunikacji partnerów w projekcie celem bieżącej wymiany informacji i działań na rzecz zaplanowanej przyszłej współpracy w ramach kolejnego projektu (zaplanowano już obszar działania, cel, roboczy tytuł przyszłych aktywności w ramach środków z UE).
  3. Projekt partnerski PROTECT został wpisany do bazy EST (European Shared Treasure).
  4. Informacje o zrealizowanych projektach oraz artykuły ewaluacyjna nt.projektu partnerskiego Grundviga PROTECT rozpowszechniane są na stronie www.sw.gov.pl oraz stronie Aresztu Śledczego w Lublinie.
  5. Rozpowszechniane(rozsyłane do CZSW, jednostek SW,organizacji, stowarzyszeń, fundacji i uczelni, biblioteki narodowej) są publikacje książkowe i CD:

    "Więzienie to nie jest bajka -biblioterapia i bajkoterapia w resocjalizacji  zakładowej"  M.Monist-Czerwińska.

    "RAINBOW IS OUT THERE -...when you see rainbow, make a wish and keep it for your child..." -książeczka z bajkami.

    "RAINBOW IS OUT THERE..." -wersja CD z bajkami dla dzieci.
  6. Programy resocjalizacyjne w trakcie bieżącej działalności edukacyjnej (z wykorzystaniem dramy i bajkoterapii, prowadzone przez wychowawców i psychologów AŚ, WOL.
Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Wyjazd i uczestnictwo były okazja do bezpośredniego kontakt z ekspertami z innych krajów europejskich, a co za tym idzie szansą na wymianę doświadczeń, dyskusję nad metodologią oraz sposobem wdrażania nowych technik w pracę edukacyjną, co przyczyni się do idealnego przełożenia teorii w praktykę penitencjarną. Międzynarodowa współpraca zaciera granice geograficzne krajów europejskich, intensyfikuje kooperację w zakresie mechanizmów i metod i procesów edukacyjnych oraz przeniesienia ich na grunt krajowy. Spotkania w ramach projektu stworzyło możliwość zidentyfikowania problemów oraz sformułowania odpowiedzi na nie na polu edukacji w UE. Umiejętności nabyte w czasie trwania projektu zostaną wykorzystane  w procesie kształcenia kadry, gdzie szczególnie ważne tu jest, aby wszyscy jego uczestnicy rozumieli kierunki innowacyjnych działań organizacji, a także wpływu, jakie nowe rozwiązania miałyby na funkcjonowanie  ich celów indywidualnych. Wdrożenie procesu szkolenia edukatorów, uwzględniając cele strategiczne organizacji, poprzez kaskadowanie ich w dół organizacji, monitorowanie działań edukacyjnych, aż po dokonanie oceny ich realizacji. Ważna jest tu kooperacje z instytucjami i organizacjami edukacyjnymi na szczeblu lokalnym i regionalnym, w tym prelekcje w tych instytucjach, artykuły w prasie branżowej i lokalnej, program resocjalizacyjny na bazie technik nowoopracowanych w ramach projektu, dzielenie się wiedzą z innymi edukatorami w organizacji i poza nią.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

W realizowanym w Areszcie Śledczym w Lublinie w latach 2011-2013 projekcie „PROTECT – prisoners opportunity to educate children by telling stores” podjęte zostały zagadnieniawpływu izolacji penitencjarnej na relacje skazany-ojciec i jego syn. Ważność tej relacji była dyskutowana na forum międzynarodowym zarówno w aspekcie konsekwencji rozłąki dla dziecka i jego przyszłości, jak też dla ojca-skazanego oraz wpływu na funkcjonowanie osadzonego w zakładzie.

Przedstawiciele więziennictwa z Węgier, Litwy, Turcji,Polski, Rumunii i Włoch, uczestniczący w międzynarodowym przedsięwzięciu, wskazywali na wieloaspektowość i złożoność problematyki, od dawna eksplorowanej, jednak nadal wymagającej poszukiwań konstruktywnych rozwiązań. W działaniach projektowych przeprowadzone zostały badania ankietowe funkcjonariuszy pracujących w bezpośrednim kontakcie z osadzonymi, a także samych skazanych ojców pod kątem edukacji pozaformalnej. Przygotowane kwestionariusze dotyczyły skutków izolacji ojców od synów,a badania zrealizowane zostały we wszystkich krajach partnerskich projektu w myśl jego założeń. Wyniki badań zaprezentowano na międzynarodowej konferencji w Areszcie Śledczym w Lublinie w marcu w 2012 r.

W wyniku wspólnej pracy powstała idea wzbogacenia wzajemnych relacji skazany ojciec – jego syn, poprzez stworzenie bajki dla dziecka(w formie książeczki i CD), a następnie przekazania jej, nie tylko jako materialnego prezentu, ale przede wszystkim jako myśli, troski oraz wartości uniwersalnych. Każdy z partnerów projektu wniósł swój wkład w wielojęzyczną publikację bajek dla dzieci, będącą efektem finalnym prawie dwuletnich kontaktów międzynarodowych w projekcie.

Zwieńczeniem edukacji dorosłych skazanych stała się polska dodatkowa publikacja „Więzienie to nie je bajka”, której autorka mgr Magdalena Monist-Czerwińska z wielkim zaangażowaniem połączyła obserwację i refleksję, stworzyła teorię, która wyjaśniała zebrane fakty oraz wskazała na kierunek przyszłych badań w ramach programu resocjalizacji:

  • nauka przezwyciężania nawyku osądzania i krytykowania,
  • wykształcenie pozytywnych przekonań na temat własnych możliwości osiągnięcia sukcesu,
  • lepsze rozumienie swojego zachowania oraz innychludzi,
  • poprawa umiejętności komunikowania się z innymi,
  • nauka zauważania problemów i stanowiska innych ludzi,
  • budowanie poczucia odpowiedzialności za pozostawioną na wolności rodzinę,
  • przedstawienie możliwości spędzania z dzieckiem czasu wolnego,
  • wzmocnienie więzi w rodzinie,
  • zdobycie umiejętności wyrażania uczuć.
Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Powyższy projekt został wysoko oceniony zarówno w kraju jak i poza jego granicami. Pozytywne opinie dało się słyszeć zarówno ze strony kadry penitencjarnej bezpośrednio i pośrednio zaangażowanej w działania projektowe jak i cywilnych przedstawicieli lubelskich uczelni i organizacji działających na polu edukacji osób dorosłych.

Trwałość zapewniono poprzez następujące działania:

  • prezentacje osiągnięć zagranicznych edukatorów/uczestników szkolenia kadrze organizacji macierzystej (odbyło się także w ramach zorganizowanych konferencji penitencjarnych)
  • prezentacje osiągnięć zagranicznych edukatorów/uczestników szkolenia kadrze innych jednostek penitencjarnych prowadzących działalność edukacyjną dorosłych  (odbyło się)
  • publikacje w gazecie branżowej (Forum Penitencjarne)
  • publikacje w prasie lokalnej/regionalnej
  • publikacje i artykuły zamieszczone na stronie internetowej organizacji Aresztu Śledczego w Lublinie
  • raporty do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej opisujące i podsumowujące uczestnictwo w projekcie oraz dotyczące wypracowanej metodologii edukacji możliwej do zastosowania w realiach penitencjarnych
  • rozpowszechnienie wśród kadry dydaktycznej: materiały, kwestionariusze, publikacje, zaproszenia na szkolenia i konferencje penitencjarne oraz streszczenie metodologii przygotowane przez koordynatora dla potrzeb szkolenia
  • przeprowadzenie specjalistycznych kursów językowych dla skazanych i kadry aresztu 
  • przeprowadzenie programów resocjalizacyjnych dla skazanych z deficytami w zakresie pełnienia ról rodzicielskich w oparciu o techniki z zakresu wypracowanej metodologii (plany penitencjarne 2011-13).
  • nagranie workshops na CD w celach szkoleniowych oraz zaprezentowanie  nagrań podczas szkolenia kadry
  • nagranie bajek dla dzieci w wersji polskiej i angielskiej, rozpowszechnianie wśród uczestników projektu, beneficjentów, organizacji współpracujących z aresztem celem zapoznania lokalnych i regionalnych organizacji prowadzących działalność edukacyjną z metodologią,
  • przeprowadzenie badań  naukowych oraz stworzenie publikacji naukowej w postaci książki „Więzienie to nie jest bajka -biblioterapia i bajkoterapia w resocjalizacji zakładowej” (uniwersytety, szkoły, urzędy marszałkowskie: wydziały edukacji i polityki społecznej) -wykłady

Poprzez realizację powyższych działań możliwe będzie wzmocnienie zdolności polskiej administracji penitencjarnej do wypełniania swoich funkcji w nowoczesny i partnerski sposób. Podniesie to poziom aktywności zawodowej oraz poprawi zdolności edukacyjne pracowników oraz upowszechni edukację społeczeństwa przy równoczesnym zwiększeniu jakości pracy penitencjarnej i jej silniejszemu powiązaniu z potrzebami osadzonych. Upowszechnianie obejmie także administrację szczebla lokarnego i regionalnego (uczelnie), samorządowego (urzędy), instytucje wymiaru sprawiedliwości (inne zakłady karne). Ukierunkowane będzie także na rozwój potencjału jednostek Służby Więziennej jako podmiotów istotnych z punktu widzenia efektywnej realizacji zasady dobrej praktyki edukacyjnej.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

"Alternatywa dla ustawowych działań penitencjarnych z szeroką perspektywą rozwoju na rzecz edukacji" - koordynator.

"Aktywizująca skazanych forma sprawowania opieki nad dziećmi, umożliwiająca porównania na arenie międzynarodowej własnych metod pracy, będąca szansą skazanych na rozwijanie myślenia alternatywnego  o wpływie na życie dziecka pozostawionego na wolności..." - f-sz psycholog.

"Zwróciłem wiekszą uwagę na moje problemy i na ewentualne problemy moich dzieci. Wiem nad czym muszę pracować, aby być lepszym ojcem, człowiekiem..." - osadzony.

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 
  • Zakończono realizację projektu,
  • zrealizowano wszystkie cele cząstkowe - wsparcie osób skazanych w ramach systemu penitencjarnego,
  • opracowano procedury wymiany informacji,
  • stworzono założenia systemu wsparcia skazanych opartego na innowacyjnej metodologii edukacyjnej,
  • podniesiono kwalifikacje  beneficjentów ostatecznych - służb penitencjarnych i inn.
Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
mł. chor. Justyna Nowicka
Data wypełnienia formularza/karty: 
16.12.2013

Culture and tradition - European programme for adult education

Tematyka działań: 
Edukacja w więzieniach lub na rzecz powrotu skazanych do społeczeństwa
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Języki obce
Sztuka, muzyka, kultura
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Okręgowy Inspektorat Służby Więziennej w Olsztynie
al. J. Piłsudskiego 3, 10-575 Olsztyn
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Monika Kaczkowska, 89 524 87 67, 698 445 098, monika.kaczkowska@sw.gov.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Okręgowy Inspektorat Służby Więziennej w Olsztynie koordynuje i nadzoruje działalność podległych jednostek organizacyjnych: 4 zakładów karnych, 5 aresztów śledczych, 2 oddziałów zewnętrznych. W realizację projektu partnerskiego zostali zaangażowani funkcjonariusze i pracownicy oraz osadzeni z Zakładu Karnego w Barczewie i Iławie. Obecnie Zakład Karny w Barczewie jest zakładem typu zamkniętego dla mężczyzn odbywających karę po raz pierwszy oraz dla recydywistów z wyodrębnionym Aresztem Śledczym, pojemność zakładu to około 780 osadzonych, natomiast Zakład Karny w Iławie jest zakładem typu zamkniętego dla mężczyzn odbywających karę po raz pierwszy oraz dla młodocianych. Pojemność zakładu to około 1300 osadzonych. W zakładach karnych zarówno w Barczewie jak i Iławie prowadzone są różnorodne oddziaływania dla osadzonych zmierzające do ich readaptacji społecznej, a także uświadomienia społeczności, że karę pozbawienia wolności często też odbywają osoby naprawdę zdolne, wrażliwe na piękno i utalentowane. Skazani w ramach terapii zajęciowej wykonują wytwory własne w postaci obrazów, rysunków, modeli z kartonu i sklejki, rzeźb oraz przestrzenne konstrukcje z gliny, drewna, zapałek lub innych dostępnych materiałów. Innym ważnym środkiem oddziaływania na skazanych są zajęcia kulturalno-oświatowe. Racjonalne wypełnianie czasu wolnego w zakładzie karnym zapobiega wzajemnej demoralizacji i deprawacji, tworzeniu się i zacieśnianiu solidarności przestępczej, a poza tym przeciwdziała nudzie. Oddziaływania te prowadzone są poprzez możliwość uczestniczenia skazanych w różnego rodzaju występach, przedstawieniach, spektaklach i koncertach organizowanych zarówno na terenie placówek penitencjarnych jak i poza nimi.

Tytuł projektu: 
Culture and tradition - European programme for adult education
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-PL1-GRU06-19401 1
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Polska
Łotwa
Litwa
Cele projektu: 

Głównym celem projektu było wsparcie procesu readaptacji społecznej osób dorosłych z grup szczególnie defaworyzowanych poprzez nieformalną i pozaformalną edukację w formie zajęć kulturalno – edukacyjnych oraz wymiana doświadczeń i „dobrych praktyk” w zakresie edukacji skazanych poprzez współpracę z krajami partnerskimi osób zajmujących się edukacją w więzieniach.

Cele szczegółowe projektu:

  • odkrycie oraz promowanie twórczego i kulturalnego potencjału osób wykluczonych społecznie,
  • stworzenie procesu odkrywania i oceny własnej kultury, tradycji,
  • poznawanie idei uczenia się przez całe życie,
  • analizowanie problemu wykluczenia społecznego

    i identyfikowanie barier utrudniających ponowną integrację ze społeczeństwem,
  • rozwiązywanie problemów życiowych, kształtowanie umiejętności społecznych, 
  • zapewnienie możliwości nauki języka angielskiego na poziomie podstawowym,
  • zapewnienie możliwości nauki języka angielskiego na poziomie średniozaawansowanym dla pracowników organizacji biorących udział w projekcie.
Obszary tematyczne: 
  1. Edukacja w więzieniach lub na rzecz powrotu skazanych do społeczeństwa.
  2. Edukacja artystyczna, włącznie ze sztuką, rzemiosłem i muzyką.
  3. Grupy docelowe o specjalnych potrzebach.
  4. Kurs doskonalący umiejętności językowe.
Grupa docelowa słuchaczy: 

Grupę docelową projektu stanowili dorośli słuchacze – osoby wykluczone społeczne, odbywające karę pozbawienia wolności w jednostkach penitencjarnych na Łotwie, w Zakładzie Karnym w Wilnie oraz jednostkach podległych OISW w Olsztynie: Zakładzie Karnym w Barczewie oraz Zakładzie Karnym w Iławie.

Podczas realizacji działań projektowych dorośli słuchacze nauczyli się podstaw języka angielskiego oraz zostali zachęceni do dalszego podejmowania działań edukacyjnych, związanych z nauką języków obcych. Udział w projekcie stworzył im możliwość zdobycia wiedzy na temat krajów partnerskich, ich historii, tradycji i kultury, a poprzez udział w spotkaniach klubów filmowych także mieli możliwość obcowania z twórczością filmową, natomiast dzięki pracy wychowawców i psychologów  - kształtowania postaw społecznych, które pozwolą im w przyszłości na powrót do społeczeństwa po zakończeniu odbywania kary pozbawienia wolności.

Jakie były początki projektu: 

Idea stworzenia projektu, który pozwoliłby aktywnie zaangażować w działania projektowe skazanych powstała po spotkaniu zorganizowanym w Centralnym Zarządzie Służby Więziennej w Warszawie z przedstawicielami Fundacji Rozwoju Systemu Edukacji. Kolejnym etapem było zorganizowanie spotkania w Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w Olsztynie, z wychowawcami, psychologami. W trakcie spotkania powstał pomysł na stworzenie jakieś wspólnej publikacji, która prezentowałaby twórczość skazanych, ale jednocześnie prezentowała też kulturę i tradycję danego kraju czy regionu. Stąd idea poszukiwania partnerów zagranicznych do projektu, organizacji które na co dzień realizują programy readaptacyjne.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Spotkania przedstawicieli organizacji partnerskich:

  1. 17-20 października 2011r. Litwa, Wilno
  2. 21-25 luty 2012r.,  Polska, Olsztyn
  3. 6-9 2012r., Łotwa, Ryga
  4. 5-8 listopada 2012r., Litwa, Wilno
  5. 4-7 czerwca 2013r. Łotwa, Ryga
  6. 15-18 lipca 2013r.  Polska , Olsztyn

Głównym celem spotkań była wymiana doświadczeń w zakresie prowadzonych działań edukacyjnych dla osób pozbawionych wolności, dotyczących historii, tradycji, kultury kraju partnerskiego oraz wypracowanie zasad współpracy służącej realizacji celów projektu. W trakcie pierwszego spotkania ustaliliśmy metodologię ewaluacji naszego projektu, zarówno w kontekście oceny instytucji przygotowującej spotkanie jak i formy oceny przez skazanych ich udziału w całym projekcie. Ewaluacja bieżąca miała na celu śledzenie rozwoju poszczególnych etapów projektu i pomoc w jego lepszej realizacji, polegała na systematycznej ocenie poszczególnych faz projektu określonych w harmonogramie zadań. Wspólnie wypracowano kwestionariusze ankiet, które zostały wykorzystane w procesie ewaluacji projektu i posłużyły do oceny stopnia osiągnięcia zakładanych rezultatów. Po każdym spotkaniu partnerskim gospodarz został zobligowany do przygotowania raportu (według przyjętego schematu), uwzględniającego poszczególne oceny oraz streszczenie zrealizowanych działań/aktywności. W trakcie pierwszego spotkania omówiona została strona internetowa projektu. Przedmiotem dyskusji była też idea funkcjonowania „przywięziennych klubów filmowych” oraz główne założenia i zasady ich funkcjonowania. W trakcie spotkania omówiony został także sposób wydatkowania środków finansowych w ramach projektu na realizację głównych jego celów oraz tzw. osobowyjazdów a także szczegółowy harmonogram działań do czasu kolejnego spotkania partnerów i zadania dla poszczególnych organizacji. W trakcie pierwszego spotkania w Polsce zorganizowana została konferencja promująca realizację projektu partnerskiego Grundtvig. W ramach projektu został opracowany modelowy scenariusz zajęć do zrealizowania ze skazanymi w ramach klubów filmowych. Ponadto w wyniku działań realizowanych w ramach przywięziennych klubów filmowych zrodził się pomysł na międzynarodowy festiwal filmowy „Prison’s movie”,  który prezentowałby twórczość skazanych.

W trakcie ostatniego spotkania partnerów, został podsumowany przebieg całego projektu i osiągnięte rezultaty. Dodatkowym efektem naszego projektu jest podpisane porozumienie pomiędzy jednostkami penitencjarnymi z Litwy i Polski o kontynuacji współpracy w realizacji programów readaptacyjnych dla osób pozbawionych wolności.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
60
W wyjazdach zagranicznych: 
0
Produkty
Produkty projektu: 
  • Strona internetowa: www.catepae.org.
  • Prace artystyczne wykonane przez skazanych.
  • Publikacja kalendarza na rok 2012 i 2013.
  • Płyty CD prezentujące system penitencjarny oraz metody edukacji prowadzone w jednostkach biorących udział w projekcie.
  • modelowy scenariusz do zrealizowania w trakcie  zajęć przywięziennych klubów filmowych.
  • Pierwszy międzynarodowy festiwal filmowy „Prison’s movie”, dotyczący środowiska izolacji.
  • Podpisane porozumienie pomiędzy jednostkami penitencjarnymi z Litwy i Polski (z okręgu olsztyńskiego), pozwalające na kontynuowanie współpracy także w zakresie podejmowania wspólnych działań w obszarze edukacji skazanych.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Wydane kalendarze na 2012 i 2013 rok zostały rozpowszechnione wśród organizacji partnerskich, przedstawicieli organizacji i instytucji uczestniczących w konferencji promującej realizację projektu.

Zaproszenie do wzięcia udziału w festiwalu „Prison’s movie” zostało rozesłane do wszystkich Okręgowych inspektoratów Służby Więziennej w Polsce oraz do instytucji zagranicznych i zakładów karnych w krajach ościennych.

Informacje na temat realizacji projektu, jego głównych założeniach i celach zostały opublikowane w „Forum penitencjarnym” oraz prasie regionalnej w „Gazecie Olsztyńskiej”.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Współpraca organizacji z różnych krajów w ramach takiego projektu stworzyła możliwość wzajemnego uczenia się, wymiany najlepszych praktyk, rozwijania struktur współpracy międzynarodowej, wzbogacenia działań edukacyjnych o metody i działania stosowane już u innych partnerów oraz pozwoliła na poznanie kultury czy tradycji innych krajów europejskich.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Specyfika zamkniętego środowiska więziennego powoduje, iż jest ono izolowane od otoczenia, dlatego wymiar europejski projektu był ogromną korzyścią zarówno dla personelu, jak i podopiecznych – osób pozbawionych wolności. Szeroki zakres udziału w europejskiej współpracy sprawił, że zarówno personel jak i podopieczni mieli świadomość uczestniczenia w większym przedsięwzięciu i tym samym wpłynęło to na zmniejszenie poczucia odizolowania u skazanych.

Wpływ i korzyści współpracy europejskiej na osoby pozbawione wolności to przede wszystkim: wzrost motywacji do rozwijania kompetencji kluczowych np. do nauki języków obcych, budowanie świadomości kulturalnej czy też przekonania o konieczności kształcenia w różnych formach: edukacji pozaformalnej czy też nieformalnej.

W wyniku realizacji działań podejmowanych w projekcie, dorośli słuchacze nauczyli się podstaw języka angielskiego oraz zostali zachęceni do dalszego podejmowania działań edukacyjnych, związnych z nauką języków obcych. Udział w projekcie stworzył im możliwość zdobycia wiedzy na temat krajów partnerskich, ich historii, tradycji i kultury, a poprzez udział w spotkaniach klubów filmowych także mieli możliwość obcowania z twórczością filmową a dzięki pracy wychowawców i psychologów  - kształtowanie postaw społecznych, które pozwolą im w przyszłości na powrót do społeczeństwa po zakończeniu odbywania kary pozbawienia wolności.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 
  1. Kursy języka angielskiego; wszystkie osoby, który ukończyły kursy języka angielskiego będą miały możliwość nawiązania kontaktów i współpracy z przedstawicielami organizacji zajmujących się edukacją osób wykluczonych społecznie i przygotowania podobnych projektów w przyszłości;
  2. W wyniku realizacji projektu powstał modelowy scenariusz do zajęć w ramach klubów filmowych, który będzie wykorzystywany przez wychowawców i psychologów do realizacji kolejnych tego typu zajęć. Natomiast idea twórczości filmowej angażując skazanych została wykorzystana do zorganizowania pierwszego Międzynarodowego Festiwalu Filmowego "Prison's movie", gala finałowa odbędzie się w Olsztynie w październiku 2013r.
  3. W trakcie ostatniego spotkania organizacji partnerskich została podpisana umowa pomiędzy partnerem z Litwy a jednostkami penitencjarnymi okręgu olsztyńskiego, mająca na celu długotrwałą współpracę, wymianę kadry, dobrych praktyk, współpracę w realizowaniu wspólnych programów readaptacyjnych dla osób pozbawionych wolności.
Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

W ocenie pracowników i funkcjonariuszy udział w realizacji tego typu projektu partnerskiego miał ogromne znaczenie, zmotywował do tworzenia, poszukiwania nowych programów edukacyjnych dla osób pozbawionych wolności, również w kontekście nawiązania współpracy i poszukiwania partnerów do kolejnego projektu partnerskiego. Dzięki realizacji tego projektu poprawiła się także współpraca pomiędzy pracownikami poszczególnych działów zaangażowanych do realizacji projektu.

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

Projekt Partnerski Grundtviga to pierwszy projekt realizowany w partnerstwie z innymi krajami w okręgu olsztyńskim, ale dzięki owocnej współpracy z przedstawicielami organizacji partnerskich, zaangażowaniu pracowników, w tym służb finansowych udało się zrealizować wszystkie zaplanowane działania i osiągnąć założone wskaźniki. Realizacja tego projektu to doskonała okazja do zwiększenia kompetencji w zakresie zarządzania projektami i koordynowania współpracy w wymiarze międzynarodowym. Tym bardziej jest to cenne doświadczenie, że ta współpraca będzie kontynuowana również po zakończeniu realizacji projektu (dzięki podpisanemu porozumieniu, zakładającemu długofalową współpracę).

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Monka Kaczkowska
Data wypełnienia formularza/karty: 
25.11.2013

Training manual on social integration of refugee children and unaccompanied minors for developing social workers' competences

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Doradztwo i poradnictwo
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Inne
Umiejętności podstawowe
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Stowarzyszenie Obszary Kultury
ul. Krzemieniecka 2a, 94-030 Łódź
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Maria Goldstein, 502 626 542, mgold@math.uni.lodz.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Stowarzyszenie "Obszary Kultury" ma siedzibę w Łodzi, ale jego działania mają zasięg ponadlokalny. Zajmuje się między innymi: edukacją, popularyzacją różnych dziedzin kultury i sztuki, działaniami na rzecz środowisk i osób dysfunkcyjnych i niepełnosprawnych, mniejszości narodowych, działalnością wspomagającą rozwój wspólnot i społeczności lokalnej, propagowaniem idei integracji europejskiej, problematyką praw kobiet. Działania edukacyjne (warsztaty, koncerty, wystawy, promocje książek itd.) Stowarzyszenia skierowane są do szeroko pojętej społeczności lokalnej.

Członkami Stowarzyszenia są edukatorzy, kulturoznawcy, pracownicy naukowi, psycholodzy, socjolodzy, studenci łódzkich uczelni. Wspólną cechą członków Stowarzyszenia jest ich pasja społecznikowska i kreatywność w podejmowaniu tematów kulturowych. Stowarzyszenie swoje działania prowadzi nieodpłatnie, korzystając z pracy wolontariackiej członków; nie prowadzi działalności gospodarczej.

Tytuł projektu: 
Training manual on social integration of refugee children and unaccompanied minors for developing social workers' competences
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-IT2-GRU06-23064 9
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Włochy
Polska
Litwa
Dania
Niemcy
Hiszpania
Szwecja
Rumunia
Turcja
Cele projektu: 
  • Pogłębianie wiedzy pracowników i słuchaczy organizacji partnerskich i innych organizacji pozarządowych na temat integracji społecznej i praw uchodźców,
  • zwiększanie świadomości społecznej w zakresie integracji uchodźców oraz praw dostępu do edukacji dla uchodźców,
  • wymiana doświadczeń i wiedzy na temat społecznej integracji uchodźców,
  • wymiana doświadczeń i wiedzy na temat strategii i metod nauki o prawach człowieka,
  • dążenie do  zrozumienia i poszanowania praw człowieka i demokracji,
  • nawoływanie do tolerancji i szacunku dla uchodźców, innych ludzi i kultur,
  • wymiana wiedzy o strategii i sposobach uczenia się,
  • dzielenie się wiedzą na temat różnych form działalności na rzecz uchodźców,
  • uzyskanie pozytywnego wpływu na poglądy różnych grup społecznych na temat uchodźców,
  • rozwijanie nieformalnych i formalnych metod uczenia się.
Obszary tematyczne: 
  1. Grupy docelowe o specjalnych potrzebach.
  2. Podejścia dotyczące zagadnień włączania.
  3. Walka z rasizmem i ksenofobią.
  4. Aktywne obywatelstwo.
  5. Podstawowe umiejętności dorosłych słuchaczy.
  6. Poradnictwo i doradztwo zawodowe
Grupa docelowa słuchaczy: 

Słuchacze rekrutowali się z grup korzystających z oferty edukacyjnej organizacji partnerskich biorących udział w projekcie, byli to w szczególności imigranci oraz przedstawiciele organizacji zawodowo zajmujących się tematyką projektu, z którymi podjęta została współpraca w ramach realizacji projektu. Polscy słuchacze to osoby skupione wokół Stowarzyszenia Obszary Kultury, Poleskiego Ośrodka Sztuki oraz Instytutu Tolerancji, Stowarzyszenia Sietar, również pracownicy i osoby przebywające w Ośrodku dla Uchodźców w Grotnikach oraz przedstawiciele organizacji zajmujących się sprawami uchodźców.

Jakie były początki projektu: 

Projekt był kontynuacją projektu Grundtviga „Potrzeby psychospołeczne uchodźców” zakończonego w roku 2011. Już w trakcie realizacji tego projektu partnerzy (organizacje z Turcji, Włoch, Hiszpanii, Niemiec) postanowili kontynuować pracę nad tym tematem. Do projektu zostało zaproszonych 5 nowych partnerów m.in. nasze stowarzyszenie. Zaproponowano nam udział w projekcie ponieważ w „sieci partnerskiej” znane jest nasze doświadczenie w realizacji projektów poświęconych tematyce społecznej.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Hamburg 11-14.10.2011 - IMIR „Instytut Badań nad rasizmem i migracją”

Jednym z ważnych elementów wizyty była prezentacja zakończonego projektu i jego produktów, m.in. platformy edukacyjnej, która była medium do prezentacji wytworzonych środków dydaktycznych. IMIR stworzył również sieć organizacji pozarządowych, które połączyły siły w pracy na rzecz uchodźców, realizowanej w ramach poprzedniego projektu Grundtviga. Razem z koordynatorem poprzedniego projektu - Dr Andreasem Heronymusem, odwiedziliśmy również jedną z organizacji, stanowiącą element wspomnianej sieci, mianowicie Cafe Exil. Jest to niezależna organizacja oferująca pomoc i doradztwo dla uchodźców i osób starających się o azyl w Hamburgu. Następną organizacją działającą w tej sieci jest "Projekt FLUCHTort Hamburg Plus" - „Miejsce schronienia Hamburg plus”, której zadaniem jest udzielanie porad i pomocy osobom o statusie uchodźcy, w celu ułatwienia integracji i zwiększenia szans na rynku pracy. Przedstawiony został również artystyczny projekt  "Hajusom", który daje niepełnoletnim i dorosłym emigrantom i uchodźcom możliwość realizacji i wymiany swoich artystycznych doświadczeń oraz zaistnienia w swoich zawodach i realizacji swoich pasji. Miały również miejsce spotkania z nauczycielami uczącymi dzieci uchodźców, między innym Juttą Warlies - dyrektorką szkoły ogólnokształcącej, która uczestniczyła w projekcie badawczym na temat sytuacji romskich rodzin w Niemczech. Było to bardzo ciekawe spotkanie, ponieważ służyło ono również wymianie doświadczeń i pozwoliło na przekazanie wypracowanych w realizowanym przez nasze Stowarzyszenie projekcie „Integracja Romów w Europie” rezultatów. W omawianej szkole uczyło się wiele romskich uczniów z Łodzi. Jednym z nauczycieli języka romskiego był znany romski skrzypek z Łodzi. Projekt ten realizowany był na zlecenie UNICEFu. Prezentowane były różne projekty wspierające nauczanie integracyjne i wszelką edukację uchodźców. Miało miejsce również spotkanie z Urlike Scha. Powoduje to lepszy kontakt z uchodźcami. Andreas Hieronymus przekazał nam również publikacje badawcze opracowane przez jego organizację, dotyczące sytuacji muzułmanów nie tylko w Hamburgu ale także w Europie.

Palermo 9-11.11.2011

Reprezentanci instytucji partnerskich zreferowali sytuację imigrantów i uchodźców w swoich krajach. Dowiedzieliśmy się, że e względu na swoje położenie geograficzne i sytuację ekonomiczną kraje te mają w różnym stopniu rozwinięty program pomocowy i przyjmują inna ilość emigrantów. Najwięcej emigrantów przejeżdża obecnie do Włoch, lądują głównie na Lampeduzie i na Sycylii. Ta fala emigracyjna wiązała się z wojną w Afryce Północnej. Większość uciekinierów przybywa z biednych krajów środkowej Afryki. Wśród nich jest wiele młodych osób bez dokumentów, nieznających żadnego języka europejskiego. (Akcje pomocowe w takich wypadkach muszą być bardzo szybkie, ponieważ szczególnie na młodocianych imigrantów czyhają różne niebezpieczeństwa, np. mafia wyłapuje ich do niewolniczej pracy. Również Hiszpanię można uznać za kraj przeciążony emigrantami, dysponuje ona jednak rozbudowanymi programami pomocowymi i wykształconymi trenerami do pracy z przybyszami, ze szczególnym nastawieniem dla młodocianych. Szwecja też przyjmuje od lat uchodźców, docierają tam nawet po kilkunastomiesięcznej podróży. Kraj ten dysponuje szeroką ofertą pomocową dla dzieci i dorosłych, w tym dla matek z dziećmi. Pomoc niesiona jest w ścisłej współpracy z kościołem luterańskim. Różna jest polityka poszczególnych państw w stosunku do uchodźców (Niemcy, Włochy, Hiszpania i Szwecja są otwarte i chętne do pomocy, Litwa i Dania pozostają bardziej ostrożne w przyjmowaniu cudzoziemców). Polska mimo małego doświadczenia ma bardzo dobry program pomocy, opracowany w Warszawie i Kielcach. Rumunia ma kilka programów i źródeł finansowania, mają mało imigrantów, ale szczególnie dobra pomoc dla kobiet ze Wschodu i Południa.

Następnie  dokonaliśmy  analizy SWOT naszego partnerstwa oraz zdefiniowaliśmy wkład każdej organizacji do procesu uczenia się i realizacji projektu i ustaliliśmy następne kroki naszej działalności w projekcie, rozmawialiśmy o potrzebach edukacyjnych pracowników socjalnych, nauczycieli, wolontariuszy, dzieliliśmy sie uwagami na temat trudności w pracy z dziećmi emigrantów i na temat praktycznych metod pracy z dziećmi uchodźców. Porównywaliśmy metody stosowane w rozpowszechnianiu informacji o prawach człowieka. Stwierdziliśmy, że praca nad zaspakajaniem potrzeb pracowników i zwiększaniem kompetencji grup pomocowych( nauczyciel, wolontariusz) wymaga stałej współpracy i wymiany doświadczeń, korzystania z przykładów best practice oraz inwestycji zarówno w zespoły pomocowe, jak i też w beneficjentów tej pomocy.

W tym spotkaniu wzięło udział 2 słuchaczy.

Ankara 9-11.05.2012               

W Ankarze zaprezentowano  serwer ftp służący wymianie danych między organizacjami partnerskimi i omówiono zasady korzystania z niego. Następnie przedstawiciele wszystkich organizacji partnerskich krótko przedstawili, jakie działania w ramach projektu podejmowali od czasu ostatniego spotkania oraz jakie najważniejsze informacje uzyskali na drodze tych działań. Potem nastąpiło omówienie pozostałych narzędzi wymiany i rozpowszechniania informacji w ramach projektu m.n:. strony internetowej, grupy na portalu Facebook oraz grupy mailingowa.

Kontynuowano pracę nad określeniem struktury podręcznika, który ma powstać w wyniku projektu. Uczestnicy spotkania podzielili się na cztery grupy, w których analizowali istniejące publikacje o podobnej tematyce.

Następnie każda z grup przedstawiła wnioski ze swojej pracy. Uzgodniono,   że podręcznik ma mieć charakter bardzo praktyczny, mówić przede wszystkim o wyzwaniach stojących przed pracownikami socjalnymi i poza częścią zasadniczą, zawierać wstęp, opis źródeł oraz bibliografię.  W wyniku dyskusji, którą wywiązała się między przedstawicielami poszczególnych grup, określono kształt zasadniczej części dokumentu. Rozważano między innymi takie kwestie jak: różnice w uwarunkowaniach prawnych w krajach partnerskich (zwłaszcza między Turcją a krajami UE), kompetencje, jakie powinni posiadać pracownicy społeczni, kwestie mieszkaniowe, prawne, edukacyjne i integracyjne. Ostatecznie ustalono, że przedstawiciele każdej organizacji opiszą przypadek jednego nieletniego, obrazujący ważne wyzwania stojące przed pracownikami socjalnymi w ich kraju. Główna część prodręcznika będzie się więc składała z tzw. case studies, opisanych według podobnego schematu:

  1. Na czym polegał problem/wyzwanie?
  2. Co i jak zostało zrobione?
  3. Jakie były rezultaty?

Ustalono, że przed spotkaniem w Wilnie każda organizacja przygotuje historię wybranego dziecka ze swojego kraju i prześle ją pozostałym organizacjom.

Przed południem kontynuowano rozmowę o zasadniczej części podręcznika. Uczestnicy wymienili swoje pierwsze wyobrażenia o tym, które problemy i wyzwania będą stanowiły sedno opisywanych przez nich historii. Wymieniano takie obszary tematyczne jak szanse edukacyjne, kwestie prawne, integracja społeczna w szkole, warunki bytowe, bariera językowa, konflikty rówieśnicze, problemy psychologiczne (trauma).

Następnie zaprezentowano dokument dotyczący strategii rozpowszechnia informacji o projekcie. Uznano, że wykorzystane zostaną takie narzędzia jak strona internetowa, Facebook, newslettery, wiadomości w prasie. Strona internetowa zostanie wyposażona w program Google analytics, aby widoczne były statystyki odwiedzin strony. Organizacje partnerskie będą uczestniczyć w tworzeniu tekstów do newslettera. Stworzony zostanie baner, logo projektu oraz ulotka.

Potem nastąpiło przypomnienie zadań i zobowiązań podjętych przez poszczególne organizacje partnerskie. Omówiono także kwestię raportów ewaluacyjnych, które trafią do Agencji Narodowych. Przypomniano miejsca i ustalono terminy kolejnych spotkań: w Wilnie, Bukareszcie i Hamburgu.

Wilno 11-13. 10.2012

Spotkanie rozpoczęło się prezentacją wszystkich uczestników spotkania. Musa Kirkar, koordynator projektu CEIPES, przedstawił program pracy na najbliższe dwa dni. Koordynatorzy - przedstawiciele organizacji partnerskich zreferowali feedback właściwych Agencji Narodowych dotyczący raportu postępów. Następnie rozpoczęła się dyskusja o sposobach upowszechniania projektu.

Działania upowszechniajace:

  • Przedstawiciele rumuńskiej organizacji partnerskiej (AUR) zaprezentowali swoją sprawdzoną strategię upowszechniania.
  • Koordynatorka z litewskiej organizacji (SMK) zaprezentowała strategię ewaluacyjną stosowaną w jej organizacji.

Po obu prezentacjach nastąpiła dyskusja i wymiana doświadczeń w tych aspektach. Następnym omawianym zagadnieniem było przygotowanie produktu końcowego. Ustalono, że pierwsza wersja „podręcznika” ma być gotowa przed następnym spotkaniem w Bukareszcie (marzec 2013). W tym czasie mogą już mieć miejsce konsultacje i opinie zwrotne dotyczące tego produktu.

Następnym punktem programu spotkania była wizyta w oddalonym o 120 km od Wilna ośrodku dla uchodźców w Rukla. Ośrodek ten (The Refugees Reception Center) jest jednostką budżetową. Przeznaczony do czasowego pobytu uchodźców, oferuje zabezpieczenie socjalne i aktywności zmierzające do społecznej integracji cudzoziemców. Zapewnia pobyt czasowy pozostającym bez opieki nieletnim i wspiera ich podczas procesu aplikowania o status azylanta  w Republice Litwy. Ośrodek dla uchodźców został założony przez Ministerstwo Spraw Społecznych i Pracy Republiki Litwy. Ośrodek składa się z 5 oddziałów. Pracuje w nim 30 osób.  Założony w roku 1996, przyjął dotychczas ok. 2000 uchodźców. Podczas pobytu w ośrodku uchodźcy otrzymują: opiekę socjalną, zdrowotną i pomoc prawną, intensywny kurs litewskiego, kurs wiedzy o społeczeństwie litewskim, a także ocenę ich osobistych umiejętności i przydatności na rynku pracy, możliwość przysposobienia zawodowego, umieszczenia dzieci w przedszkolu i szkole.

Drugi dzień spotkania poświęcony był w przeważającej mierze dyskusji na temat studium przypadku (study case). Każda z organizacji przygotowała i przedstawiła swój study case. Następnie uczestnicy spotkania zostali podzieleni na grupy robocze, w których jeden z przypadków został poddany szczegółowej analizie oraz została stworzona lista kompetencji, jakimi muszą dysponować pracownicy socjalni, pracujący z uchodźcami. Następnie rezultaty pracy grup roboczych zostały omówione w dyskusji plenarnej.

Ustalono, że każda organizacja opisze w trzeciej osobie case study z perspektywy pracownika socjalnego i sporządzi listę kompetencji związanych z tym konkretnym przypadkiem. „Podręcznik” powinien zawierać ogólną listę wszystkich umiejętności i kompetencji pracowników socjalnych oraz innych osób pracujących z uchodźcami. Omawiana była również struktura tego dokumentu. Zostały również przydzielone zadania, zmierzające do opracowania końcowej wersji produktu - ustalono, że do polskiej organizacji będzie należała korekta wersji angielskiej całego „podręcznika”. Zadania tego podjął się nasz słuchacz Mark Gilston, mieszkający w Łodzi Anglik. Zostały również potwierdzone daty następnych spotkań: Bukareszt 19-22 marca i Hamburg 4-8 czerwca 2013.

W tym spotkaniu wzięło udział 8 słuchaczy.

Bukareszt  21-22.03.2013

Spotkanie rozpoczęło się od powitania uczestników spotkania przez rumuńskich organizatorów z AUR – A.N.S.R.U. (The National Association of Human Resources Specialists) oraz zwiedzenia siedziby naszych gospodarzy. Następnie miało miejsce spotkanie i bardzo ciekawa rozmowa z kobietami, które były uchodźcami i znalazły swoje miejsce do życia w Rumunii. Były to m. in.:

  • Bella z Demokratycznej Republiki Kongo. Pracuje w organizacji, która pomaga uchodźcom. Omawiała sytuacje nieletnich uchodźców.
  • Mara z Iraku. Pracuje w AUR – A.N.S.R.U. (The National Association of Human Resources Specialists). Opowiadała, jak uciekła z Iraku i jak wyglądało jej życie w Rumunii, po uzyskaniu pozwolenia na pobyt. Wyraziła nadzieję, że za rok dostanie obywatelstwo rumuńskie.

Ważnym punktem programu była wizyta w instytucie ARCA-Romanian Forum for Refugees and Migrants. Każdy z pracowników opowiedział, jak wygląda jego praca oraz czym się zajmuje. Instytut wspiera osoby pochodzące z krajów trzeciego świata, które przyjeżdżają do Rumunii, by pracować, studiować lub z powodów osobistych. Jednym ze sposobów pomagania tym osobom jest przewodnik wydany przez ARCA, zawierający wiele informacji na temat praw, obowiązków oraz szans dla obcokrajowców pozostających w Rumunii. Przewodnik pozwala odnaleźć się zarówno w aspektach prawnych, jak i socjalno-kulturowych i jest dostępny w języku rumuńskim, angielskim, francuskim, tureckim oraz chińskim. Ciekawostką są zawarte w przewodniku przydatne wyrażenia w języku rumuńskim, które ułatwiają komunikację w celu załatwienia podstawowych spraw, już w pierwszych dniach pobytu w Rumunii. ARCA angażuje się w bieżącą pomoc, jak również w projekty szkoleniowe. W instytucie prowadzona jest także świetlica dla nieletnich uchodźców. Wśród pracowników ARCA dało się wyczuć dużą pasję, zaangażowanie  i chęć niesienia pomocy innym.

W tym spotkaniu wzięło udział 2 słuchaczy.

Hamburg 27.05.- 1.06. 2013

Wizyta partnerska Spotkanie w instytucji partnerskiej IMIR – Instytut Badań nad Migracjami i Rasizmem. Prezentacja ostatecznej wersji podręcznika i dyskusja nad sposobami upowszechniania tego produktu. Wstępne prace nad przygotowaniem raportu końcowego. Prezentacja programu finałowego spotkania partnerskiego ze szczególnym uwzględnieniem koncepcji dyskusji ewaluacyjnej „word café" jako sposobu na dyskusję, w którą wszyscy uczestnicy są równie zaangażowani.

Dyskusja dotycząca aktualnej sprawy 300 uchodźców z ogarniętej działaniami wojennymi Libii, którzy schronili się we Włoszech, otrzymując tam status uchodźcy z prawem do pracy. Ponieważ to jednak okazało się fikcją, na podstawie wiz turystycznych przyjechali do Niemiec m.in. do Hamburga. Po upływie ważności wiz władze niemieckie zamierzają deportować ich z powrotem do Włoch (zgodnie z postanowieniami z Schengen). Azylanci znaleźli schronienie w namiotach przygotowanych dla nich przez parafie kościelne w dzielnicach St. Pauli i Altona (tutaj ma siedzibę nasza instytucja partnerska iMiR). Nasze partnerstwo wydało oświadczenie do prasy (http://access.ceipes.org/press-release-international-learning-partnership-access-calls-for-the-resettlement-of-the-300-libyan-refugees-in-hamburg/, w którym wspiera działania dążące do zaakceptowania tych uchodźców w Niemczech. Koordynator projektu Musa Kirkar/Palermo: ”Ze względu na kryzys, uchodźcy nie mają u nas przyszłości. Bądźcie solidarni i pomóżcie im” Andreas Heronymus iMiR/Hamburg uważa, że właśnie jest dobry moment aby pokazać, że w Europie rzeczywiście respektowane są prawa człowieka, a rasizm i dyskryminacja nie mają żadnych szans”

Wizyta w Verikom - Związku Międzykulturowej Komunikacji i Edukacji - organizacji, której głównym zadaniem jest wszelka pomoc dla uchodźców: walka o ich polityczne i społeczne równouprawnienie, przeciwstawianie się rasowej dyskryminacji, poradnictwo i szkolenia. Działania tej organizacji są finansowane m. in. ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego, Krajowego Urzędu do Spraw Migracji i Uchodźców oraz Urzędu Pracy, Spraw Społecznych, Rodziny i Integracji.

Verikom oferuje kursy alfabetyzacji dla dorosłych migrantów, którzy nie umieją pisać ani czytać w języku kraju z którego pochodzą. W kursach tych uczestniączą cześciej kobiety (np. z Afganistanu i Somalii). Później mogą wziąć udział w integracyjnych kursach alfabetyzacji języka niemieckiego. Osoby prowadzące te kursy mają bardzo trudne zadanie, ponieważ ich słuchacze mają bardzo różną bazę edukacyjną. Verikom stara się przede wszystkim pomóc uchodźcom w integracji na rynku pracy, wierząc, że jest to najlepsza droga do integracji społecznej. Jedna z uczestniczek kursu powiedziała, że dopiero kiedy jechała autobusem do pracy poczuła przynależność do tutejszego społeczeństwa.

Hamburg 4-8.06 2013

Rano odbyła się wycieczka do Internationale Bausstelung IBA (Międzynarodowa Wystawa Budownictwa i Konstrukcji), gdzie przedstawiono nam projekty owego Instytutu. Następnie zwiedziliśmy Bunkier Energetyczny, skąd rozciągał się widok na cały Hamburg oraz dzielnicę budynków socjalnych dla imigrantów.

Po południu Judy Engelhard przedstawiła nam zakres pracy w Bürgerhaus Wilhelmsburg. Jest to miejsce spotkań i wydarzeń kulturalnych. Kolejnym punktem była rozmowa o podniesieniu statusu dzielnicy Wilhelmsburg i dyskusja. O godzinie osiemnastej zebraliśmy się w restauracji Die Tonne na kolacji, gdzie kontynuowaliśmy dyskusje merytoryczne.

Podczas drugiego spotkania w siedzibie iMiR/W3 partnerzy przygotowywali się do wieczornego spotkania i klubu dyskusyjnego World Cafe. Wiebke Krause przedstawiła projekt „Why not” dotyczący uchodźców i tego, jakie pedagogiczne kwalifikacje są istotne przy współpracy z mniejszościami narodowymi. „Why not” to kawiarnia w centrum Hamburga, miejsce otwarte dla wszystkich, niezależnie od rasy, koloru skóry, religii czy języka, dla tych, którzy chcą nauczyć się języka niemieckiego, czy uzyskać pomoc w sprawach prawnych, na przykład, dla tego, kto stracił dom i musi znaleźć drogę do nowego życia, kto został pozbawiony praw człowieka i po prostu chce być człowiekiem, dla tych, którzy musieli emigrować ze swojego kraju ze względu na prześladowania polityczne czy religijne, dla tych, którzy potrzebują tylko filiżanki kawy lub rozmowy. Po lunchu nastąpiła World Cafe i dyskusja rezultatów dotychczasowej współpracy. W grupach omawialiśmy zagadnienia takie jak:

  • Jaki rodzaj dystrybucji może zmotywować pracowników społecznych i wolontariuszy do używania podręcznika w kontekście ich pracy.
  • W jaki sposób „case studies” ( analizy przypadków) podnoszą naszą świadomość w konkretnych aspektach pracy z mniejszościami.
  • Jak chciałbyś wykorzystać podręcznik w twojej organizacji?
  • W jakim ośrodku społecznym podręcznik byłby najbardziej potrzebny?

 Zaproszeni goście komentowali nasz podręcznik. O godzinie 17 nastąpiło oficjalne przedstawienie podręcznika ”Training manual on social integrationrefugee children and unaccopanied minors for developing social workers”, a o osiemnastej wzięliśmy udział w Interkulturowym Festiwalu z zaproszonymi gośćmi.

W piątek 7 czerwca koordynatorzy spotkali się, aby kontynuować  pracę nad raportem końcowym, Partnerzy z Litwy pracowali z uczestnikami nad ewaluacją projektu. Nastąpiła ostatnia wymiana uwag i rozdanie certyfikatów. Na tym zakończyło się ostatnie spotkanie w ramach projektu.

 W tym spotkaniu wzięło udział 4 słuchaczy.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
250
W wyjazdach zagranicznych: 
18
Produkty
Produkty projektu: 

Strona na portalu facebook utworzona dla słuchaczy, koordynatorów i innych zainteresowanych osób, aby utrzymywać kontakt i uaktualniać manual. https://www.facebook.com/groups/183026631784359/?fref=ts

Strona internetowa utworzona w celu upowszechniania rezultatów projektu oraz informacji związanych programami LLP: http://access.ceipes.org/.

Manual to podręcznik społecznej integracji dorastających dzieci uchodźców i pozbawionych opieki nieletnich, ze szczególnym uwzględniłem ich dostępu do edukacji, przeznaczony dla wszystkich osób pracujących z tymi grupami młodzieży. Dostępny pod adresem: http://access.ceipes.org/wp-content/uploads/ACCESS-manual-Final.pdf.

Rejestracja wideo warsztatów i przedstawienia "Podróż” oraz wystawa o tym samym tytule.

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Promocja "podręcznika" poprzez stronę internetową oraz rozesłanie informacji do prasy - zaproszenie do zapoznawania się z opracowaniem wystosowane z okazji Światowego Dnia Uchodźcy w dniu 20 czerwca 2013.

Wszystkie te produkty były przedstawione i rekomendowane podczas pierwszego spotkania partnerskiego w Pradze w dniach 31 października - 3 listopada 2013 w projekcie „Learn-Understand-Trust-Act. Civil Education on Asylum Policy in Europe" poświęconym również tematyce uchodźctwa realizowanym przez Instytut Tolerancji w Łodzi.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Pracownicy naszego stowarzyszenia uczestniczyli w konwersacjach języka angielskiego zmotywowani chęcią "godnego" reprezentowania organizacji podczas spotkań partnerskich za granicą. Projekt przyczynił się do zwiększenia własnych kompetencji międzykulturowych oraz doświadczenia w animowaniu wydarzeń, rozwijając te kompetencje u pracowników i słuchaczy.  Poznanie uwarunkowań pracy z cudzoziemcami, w tym najważniejszych problemów pojawiających się w pracy z dorastającymi uchodźcami i przykładowych rozwiązań, rozwój umiejętności organizowania zajęć dla młodzieży wzbogaciły codzienny warsztat pracy w podejmowaniu działań prospołecznych i integracyjnych. W przyszłości planowana jest kontynuacja współpracy z ośrodkiem w Grotnikach, w celu pracy z dorastającymi uchodźcami. Wraz ze wzrostem umiejętności zarządzania projektem zdobyte zostały doświadczenia w zakresie współpracy z innymi organizacjami (zagranicznymi oraz polskimi) jak również współpracy z pracownikami socjalnymi oraz rozwinięcie umiejętności pracy badawczej - przygotowania podręcznika. Pracownicy mieli okazję do poszerzenia ogólnej wiedzy o poszczególnych krajach i kulturach oraz o sytuacji (prawnej, społecznej, kulturowej) cudzoziemców - w tym uchodźców – w poszczególnych krajach partnerskich.

Projekt 'Training manual on social integration" obejmował nową, nieznaną dotąd tematykę - uchodźctwa. Spowodowało to potrzebę  nawiązania kontaktów z organizacjami i instytucjami, które już miały doświadczenie w tym temacie lub też ich profil działania skupiał się na bezpośredniej pracy z uchodźcami. Były to np.: Urząd do Spraw Cudzoziemców, Helsińska Fundacja Praw Człowieka, Fundacja Polskie Forum Migracyjne, Polska Akcja Humanitarna, Stowarzyszenie Etnos oraz inne centra kultury, np. Teatr Szwalnia. Praca z nowymi organizacjami umocniła również współpracę między pracownikami i stworzyła im możliwość lepszego zapoznania się z zagadnieniem realizowanego projektu.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Słuchacze mieli okazję do szlifowania swoich umiejętności językowych podczas realizacji zaplanowanych wydarzeń programu wizyty u partnerów oraz w fazie przygotowawczej do wyjazdu. Zwiększyli swoje kompetencje społeczne podczas przebywania w grupie oraz spotykając  partnerów z innych krajów. Możliwość porozumienia się zwiększa pewność siebie, daje poczucie przynależności do grupy oraz motywację do nauki języków obcych. Każdy wyjazd i każde spotkanie partnerów poszerza wiedzę o ich krajach poprzez wymianę informacji, prezentacje przygotowane przez gospodarzy, wizyty w muzeach, udział w wydarzeniach artystycznych oraz poprzez własne obserwacje.

Słuchacze wzięli udział w licznych działaniach lokalnych przeprowadzonych w ramach projektu: dyskusjach, debatach, prezentacjach publikacji i książek, w których poruszana była tematyka projektu, koncertach i wystawach. Również naszym najmłodszym słuchaczom - dorastającym dzieciom uchodźców z Grotnik została stworzona okazja uczenia/porozumiewania się w językach obcych. Projekt miał wpływ na zwiększenie pewności siebie u młodzieży z Grotnik, szczególnie w zakresie nawiązywania relacji międzykulturowych oraz wyrażania swoich emocji i poglądów. W przypadku dorastających dzieci uchodźców nastąpił wzrost motywacji do integracji społecznej oraz do nauki w szkole. Młodzież ta, podczas zorganizowanych przez nas warsztatów, poznała swoich przyszłych szkolnych kolegów - Polaków.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

„Podręcznik” jest ogólnie dostępny w formie elektronicznej i papierowej i służy jako poradnik dla pracowników socjalnych pracujących z uchodźcami.

Może stać się również bazą wyjściową w realizacji innych projektów o podobnej tematyce społecznej.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

“Being a leaner in the project opened my eyes to the scale of current mass migrations, how to cope with them and how work towards happy outcomes. Being involved with the manual has made me more compassionate and empathetic and to understand that my worries are nothing compared to what some displaced persons have to endure. 

Furthermore, the Pan-European cooperation required to produce such a manual for such a noble cause has provided a fantastic networking base for myself and all the participants.

It has been an honour for me to be involved in the Access Manual and I hope that one day I will again have the opportunity to offer my services in any capacity for a similar project"

"Udział w projekcie „Access” był dla mnie ważnym doświadczeniem. Dowiedziałem się wiele na temat sytuacji uchodźców w Europie i codziennych problemach, z jakimi się zmagają. Ta nowa perspektywa pozwoliła mi lepiej zrozumieć sytuację osób, które z różnych powodów muszą opuszczać swoją ojczyznę.

Jestem pewien, że podręcznik dla pracowników socjalnych, który powstał w trakcie warsztatów będzie praktycznym i użytecznym narzędziem dla tych, którzy na co dzień pracują z uchodźcami”

„Sytuacja uchodźców w Europie jest dla mnie ważnym tematem”, dlatego cieszę się, że miałam okazję uczestniczyć w projekcie, który zakończył się powstaniem instrukcji dla pracowników socjalnych. Podczas poszczególnych etapów projektu miałam okazję obserwować w naszej grupie duże zaangażowanie i prawdziwą motywację, by przygotować narzędzie, które może przynieść znaczące korzyści. Wszystkie spotkania były dokładnie zaplanowane i świetnie zorganizowane. Mieliśmy okazję wymienić się naszymi doświadczeniami, przemyśleniami i wartościami.

W mojej ocenie instrukcja, nad którą pracowaliśmy może w realny sposób ułatwić kontakty pracowników socjalnych z uchodźcami”

„Dzięki uczestnictwu w projekcie mogłam dowiedzieć się więcej o sytuacji uchodźców nie tylko w Polsce ale także w pozostałych krajach partnerskich. Miałam okazję poznać metody pracy socjalnej z uchodźcami a także dowiedzieć się jakie kompetencje powinni posiadać pracownicy socjalni, pracujący z tą grupą osób.”

"Projekt był bardzo udanym przedsięwzięciem, skupiającym liczne grono osób różnych narodowości. Mogliśmy poznać osoby, które z problemem uchodźstwa spotkały się na różnych płaszczyznach - przede wszystkim poprzez pracę z ludźmi którzy szukali schronienia w ich krajach, ale również i osoby które same kiedyś szukały pomocy w związku z tym, że musiały opuścić rodzinne strony. To właśnie dzięki zebraniu w jednym miejscu tak wielu doświadczeń i w oparciu o już wykonaną pracę przy okazji poprzednich projektów, udało się stworzyć podręcznik który, mam nadzieję, okaże się pomocny dla osób zajmujących się szeroko ujęta problematyką uchodźctwa."

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Maria Goldstein
Data wypełnienia formularza/karty: 
04.12.2013

European Reader's Club - Effective Ethnic-Cultural and socio-Economic Reception and Integration of Migrant Communities Into the Receiving Society

Tematyka działań: 
Edukacja międzykulturowa
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Języki obce
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Fundacja Ternopilska
ul. Narutowicza 32/6, 96-300 Żyrardów
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Andriy Korniychuk, 788 162 528, a.korniychuk@ternopilska.com
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Celem Fundacji Ternopilska jest prowadzenie działalności na rzecz migrantów, szczególnie ukraińskich, przebywających w Polsce lub mających zamiar przybyć do Polski, m.in.:

  • zgodnej z prawem pomocy na rynku pracy
  • promowanie edukacji wśród osób młodych i dorosłych
  • upowszechnianie wiedzy z zakresu prawa polskiego oraz praw człowieka
  • organizowanie imprez kulturalno-oświatowych
  • organizowanie konferencji i szkoleń
  • promowanie kultury ukraińskiej

Fundacja wspiera migrantów w dążeniu do godnych warunków pracy i zamieszkania, edukacji oraz aktywności w rozwoju ścieżki zawodowej. Pomaga w uzyskaniu samodzielności i przyjęciu odpowiedzialności za własną przyszłość. Najważniejsze inicjatywy/projekty Fundacji to tworzenie Działów Literatury Obcojęzycznej, Kluby Czytelnika, prowadzenie infolinii i poradnictwa dla migrantów.

Tytuł projektu: 
European Reader's Club - Effective Ethnic-Cultural and socio-Economic Reception and Integration of Migrant Communities Into the Receiving Society
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-PL1-GRU06-19323 1
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Polska
Włochy
Turcja
Łotwa
Litwa
Wlk. Brytania
Cele projektu: 

Celem projektu było stworzenie podstaw do działań edukacyjnych skierowanych do społeczności migrantów za pomocą metody Europejskiego Klubu Czytelnika. Migranci, którzy dowiadują się o cechach narodowych różnych krajów i społeczeństw, chętniej odkrywają  również własne cechy kulturowe i stają się bardziej świadomi własnej tożsamości narodowej. Na podstawie stworzonych Klubów Czytelnika została wdrożona platforma współpracy pomiędzy migrantami mieszkającymi w UE i Turcji. Oprócz skutecznej wymiany kulturowej projekt wykorzystał pozytywne doświadczenia i dobre praktyki w dziedzinie kształcenia dorosłych. Działania prowadzone w ramach projektu przyczyniły się do zwiększenia ilości czytających migrantów  w wyniku ich lepszej integracji w społeczeństwie przyjmującym.

Cele szczegółowe projektu:

  • Zwiększenie aktywności grup migrantów w sferze edukacji i pracy;
  • Dostarczenie materiałów (książek, gazet itp.) w przypadku migrantów w potrzebie;
  • Wymiana doświadczeń (najlepszych praktyk i skutecznych rozwiązań) pomiędzy organizacjami zajmującymi się edukacją dorosłych w UE i Turcji;
  • Tworzenie trwałej i efektywnej platformy współpracy pomiędzy organizacjami zajmującymi się edukacją dorosłych i migrantów;
  • Lepsza orientacja uczestników na rynku pracy;
  • Poprawa znajomości języków i umiejętności komputerowych uczestników;
  • Zwiększenie świadomości kulturowej migrantów;

Zmiana wzorców kulturowych migrantów na takie zachowania jak tolerancja, otwartość i chęć współpracy.

Obszary tematyczne: 
  • Promowanie świadomości znaczenia różnorodności kulturowej i językowej w Europie oraz świadomości potrzeby walki z rasizmem, uprzedzeniami i ksenofobią.
  • Różnorodność kulturowa i językowa.
  • Troska o uczących się ze specjalnymi potrzebami poprzez wspieranie promowania ich integracji w edukacji ogólnodostępnej.
Grupa docelowa słuchaczy: 

Główną grupę docelową w projekcie stanowili migranci. W przypadku organizacji z Polski – przede wszystkim osoby przybywające do Polski zza wschodniej granicy (migranci zarobkowi, studenci, osoby na stałe przebywające w Polsce ze względu na rodzinę).  Średnia wieku uczestników była bardzo zróżnicowana od 20-30 lat po osoby w wieku 50-60 lat. Większość uczestników stanowiły kobiety, potwierdzając tym samym specyfikę migracji zza wschodniej granicy.

Jakie były początki projektu: 

Klub Czytelnika to autorska metodologia p. Mariji Jakubowycz, fundatorki organizacji. Pomysł powstał w następstwie dyskusji z migrantami, którzy wykazali potrzebę prowadzenia działań kulturowych na terytorium Polski, szczególnie w zakresie udostępnienia literatury. Klub połączył element czytania literatury z rozpowszechnieniem najważniejszych informacji na temat życia w Polsce, tym samym przyczyniając się do lepszej integracji osób w kraju przyjmującym.

Klub Czytelnika dla migrantów - to kameralne spotkanie w kręgu osób zainteresowanych w przyjaznej dyskusji i wymianie poglądów, a co najważniejsze chętnych do dzielenia się informacjami o rzeczach ważnych dla każdego członka Klubu. Integracja migrantów, promowanie wartości międzykulturowych, wspieranie migrantów w dążeniu do godnych warunków pracy i mieszkania, konsultacje prawne, pomoc w uzyskaniu samodzielności: w kontaktach z instytucjami publicznymi, w poszukiwaniu pracy, w tworzeniu dokumentów, załatwianiu spraw związanych z legalizacją pobytu, a przede wszystkim – przyjazna atmosfera, właśnie to są główne założenia inicjatywy podjętej we współpracy z samorządem.

Każde spotkanie przewiduje udział ok. 30 osób: m.in. przedstawicieli wspólnoty migrantów w Polsce, przedstawicieli samorządu, organizacji pozarządowych, firm handlowych, agencji rządowych, mediów czy też partii politycznych. W ramach Klubu Czytelnika migranci będą mogli dzielić się informacjami i doświadczeniami, zadawać pytania, na które otrzymają profesjonalne odpowiedzi, a wszystko to w przyjaznej i otwartej atmosferze.

Klub zapewnia także możliwość rozszerzenia kontaktów między ludźmi, tworzeniu aktywnego stanowiska obywateli, tworzeniu społeczeństwa obywatelskiego, kreowaniu szeroko pojętej kultury finansowo-konsumpcyjnej u uczestników. Wszystko to przyczynia się do skuteczniejszej integracji migrantów w społeczeństwie polskim.

Za pośrednictwem Narodowej Agencji w Polsce Fundacja Ternopilska rozpowszechniła informacje o wyżej opisanym pomyśle, zapraszając inne organizacje do uczestnictwa w przygotowaniu wniosku. Partner z Turcji jako pierwszy wyraził zainteresowanie projektem, zapraszając delegację z Polski do odbycia wizyty przygotowawczej w mieście Iskenderun w październiku 2010 r. W ramach wizyty partnerzy rozpoczęli pracę nad wnioskiem projektowym a później w ramach utworzonego partnerstwa (6 organizacji) pomyślnie złożyli wniosek.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Pierwsze spotkanie w Londynie miało charakter organizacyjny, tworząc okazję do lepszego poznania wszystkich partnerów. Na spotkaniu ustalono plan ogólny dla projektu oraz przydzielono zadania poszczególnym partnerom. Drugie spotkanie odbyło się w Turcji. Głównym celem była analiza działań lokalnych w krajach partnerskich i odpowiednia dyskusja na temat wszelkich niejasności co do działań projektowych. Z wyjazdu powstał film. Trzecie spotkanie odbyło się na Litwie - partnerzy wykorzystali okazję do przeanalizowania pierwszego roku realizacji projektu (sukcesy i przeszkody). Czwarte spotkanie, które odbyło się na Łotwie, głównie dotyczyło analizy kultur i tradycji poszczególnych krajów, zwracając szczególną uwagę na bardzo ważny aspekt różnorodności kulturowej w projekcie. Piąte spotkanie było okazją do omówienia materiałów i produktów końcowych, które powinny być przygotowane w ramach projektu. Partnerzy omówili wszystkie niejasności przed zbliżającym się zakończeniem projektu. Szóste spotkanie partnerskie (konferencja końcowa), które odbyło sie w Polsce, miało na celu podsumowanie 2 lat realizacji projektu. Partnerzy również omówili przygotowanie raportu końcowego oraz możliwość współpracy w przyszłości.

W działaniach krajowych aktywny udział brali uczestnicy. Najczęściej chodziło o spotkania Klubów Czytelnika w 3 miastach woj. mazowieckiego. Szczegółowy opis tematyki spotkań Klubu Czytelnika w Polsce znajduje się na stronie www.ternopilska.com w odpowiedniej zakładce. Ponadto na stronie projektu w j. angielskim można zapoznać się z działaniami lokalnymi podjętymi przez Fundację Ternopilska.

Koordynator odpowiadał za przygotowanie krótkookresowych sprawozdań z realizacji projektu w oparciu o informacje dostarczane przez wszystkich partnerów. Po otrzymaniu odpowiednich informacji ze strony innych organizacji, w połowie realizacji projektu koordynator również przygotował wymagany raport. Sprawozdania ze spotkań międzynarodowych były opracowane przez organizacje przyjmujące przy wsparciu koordynatora. Każda mobilność stwarzała okazję do omówienia i analizy bieżącej realizacji projektu. W przypadku wystąpienia pewnych trudności partnerzy omawiali nowe sposoby umożliwiające poprawę działań projektowych tak, aby projekt był realizowany w skuteczny i wydajny sposób. Po każdym międzynarodowym spotkaniu partnerzy/uczestnicy mieli okazję do zgłaszania swoich uwag (jeżeli takie miały miejsce) poprzez wypełnianie odpowiednich formularzy oceny. Każdy uczestnik tym samym mógł określić mocne i słabe strony projektu oraz zaproponować ewentualne rozwiązania poprawiające ewentualne niedogodności. Każda informacja zwrotna była analizowana przez koordynatora i następnie przekazywana pozostałym partnerom.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
9
W wyjazdach zagranicznych: 
20
Produkty
Produkty projektu: 

Całość rezultatów jest dostępna na stronie internetowej projektu www.readerclubs.org Na stronie można m.in. pobrać opracowane broszury (informacje kulturowe o krajach, znaczenie wolontariatu dla uczestników, historie migracji, analiza literatury czytanej w ramach projektu i komentarze uczestników), zobaczyć nagrania ze spotkań (partnerów projektowych ale także spotkań lokalnych Klubów Czytelnika) w poszczególnych krajach. Ponadto strona szczegółowo przedstawia opis działalności każdego z partnerów, wszystkich spotkań międzynarodowych a także informuje o działaniach upowszechniających (w tym działaniach lokalnych). Opracowana płyta DVD (za pomocą partnera z Litwy) jest dostępna na życzenie. Większość materiałów została przygotowana w języku roboczym projektu (angielskim).

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

W ramach projektu powstała strona internetowa readerclubs.org oraz fanpage w sieci facebook za pomocą których partnerzy rozpowszechniają rezultaty projektu oraz informują społeczność na temat podjętych działań. Informacja o projekcie znajduje się również na stronie internetowej koordynatora ternopilska.com oraz na platformach youtube, facebook (fanpage fundacji) i twitter. Koordynator projektu udzielił wywiadu redakcji ukraińskiej Polskiego Radia na temat Klubów Czytelnika. Artykuły o projekcie znalazły się w takich publikacjach/czasopismach jak Gazeta Wyborcza, Nasze Słowo, Nasz Wybir, OZyrardow, Głos Żyrardowa i Okolic, Życie Żyrardowa, blog Kulturalna Ukraina. Dodatkowo, dzięki koordynatorowi na stronie Komisji Europejskiej European Web site on integration pojawiła się informacja o projekcie. Fundacja Ternopilska informuje o projekcie również za pośrednictwem kontaktów z partnerami (bezpośrednich lub w ramach koalicji w których jest członkiem – Platforma Integracji IOM, Koalicja na rzecz ruchu bezwizowego), z samorządem (Żyrardów, Ożarów Mazowiecki) czy też z kościołami (cerkiew greko-katolicka przy ul. Miodowej oraz prawosławna przy Dw. Wileńskim w Warszawie).  Na mocy odpowiednich porozumień informacja o działalności fundacji (w tym projektach) została przekazana bibliotece im. Zygmunta Jana Rumla w Warszawie oraz Powiatowemu Urzędowi Pracy w Żyrardowie.

Koncepcja Klubów Czytelnika została bardzo dobrze przyjęta przez społeczność lokalną. Przy okazji konferencji oraz różnych wydarzeń kulturowych lub integracyjnych Fundacja Ternopilska dokłada starań żeby informować organizacje pozarządowe oraz administrację rządową o przeprowadzonych działaniach. Dostępność materiałów na stronie internetowej pozwała na szybkie rozpowszechnienie rezultatów wśród potencjalnych interesariuszy. Dodatkowo Fundacja Ternopilska wykorzystuję doświadczenie projektowe przy aplikowaniu o dodatkowe fundusze na działalność skierowaną do migrantów.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Warto podkreślić duży wpływ działań projektowych na pracowników. Dzięki podróżom oraz komunikacji z partnerami z różnych krajów znacznie poprawili oni znajomość języków obcych, a praca nad materiałami dla projektu oraz prowadzenie działań edukacyjnych przyczyniła się również do zwiększenia umiejętności TIK. Wymiana doświadczeń, najlepszych praktyk oraz innowacyjnych metodologii umożliwiła zwiększenie umiejętności pedagogicznych oraz motywacji pracowników. Warto zaakcentować zwiększenie umiejętności zarządzania projektem, gdyż omawiany projektu partnerski był pierwszym doświadczeniem w realizacji projektu z funduszy UE. Podróże oraz materiały o krajach partnerskich przyczyniły się do poszerzenia wiedzy o krajach partnerskich i ich dziedzictwach kulturowych. Wszyscy poznali wiele ciekawostek kulturowych partnerów, mając często okazję do osobistego uczestniczenia w różnego rodzaju wydarzeniach kulturowych. Wymiana doświadczeń, najlepszych praktyk oraz innowacyjnych metodologii przyczyniła się do lepszego zrozumienia nie tylko potrzeb beneficjentów, lecz również pozwoliła na przemyślenie bardziej efektywnych sposobów realizacji działań edukacyjnych. Współpraca również pokazała nowe sposoby na dofinansowanie oraz wzmocniła powiązania organizacji z różnymi partnerami. Fundacja ponadto nawiązała bardzo dobrą współpracę z samorządem lokalnym Żyrardowa i Ożarowa Mazowieckiego oraz rozpoczęła współpracę z Biblioteką Narodową i Biblioteką Publiczną im. Zygmunta Jana Rumla w Warszawie. W ramach projektu Fundacja Ternopilska współpracowała również z takimi organizacjami jak IOM, Helsińska Fundacja Praw Człowieka, Nasze Słowo, Nasz Wybór. W ramach działań w projekcie Klub Czytelnika zapraszani byli przedstawicieli różnych firm (nieruchomość, bankowość, rynek pracy), którzy omawiali z uczestnikami oferty na rynku dostępne dla migrantów.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Bardzo wiele osób podkreśliło duże znaczenie literatury w życiu migrantów, gdyż wielu nie zdawało sobie sprawy na ile regularne czytanie może pomóc w lepszej integracji w nowym dla siebie otoczeniu a także przyczynić się do pielęgnowania własnej kultury przez społeczność migrantów w Polsce. Większość uczestników była od samego początku zmotywowana, lecz nauka nowych języków i nowych technologii pochłaniała im sporo czasu. Część osób nie była w stanie przeznaczyć wystarczającej ilości czasu na naukę ze względu na podjętą pracę zarobkową. Jednakże, dzięki prowadzonym zajęciom oraz pracy w grupie uczestnicy byli bardziej zmotywowani, nabierali pewności w podejmowaniu różnych inicjatyw oraz decyzji, stawali się bardziej otwarci i tolerancyjni w stosunku do innych. Co najważniejsze każde spotkanie dostarczało migrantom bardzo dużo pożytecznych informacji a także zachęcało do pewnego wysiłku umysłowego – czytania. Wspólne dyskusje w grupach pozwoliły uczestnikom na poznanie nowych osób oraz na otwarcie się na społeczeństwo Polskie. Dużo migrantów nie miało okazji nigdy w życiu wyjechać poza granicę własnego kraju (czy później Polski). Podróże oraz materiały o krajach partnerskich przyczyniły się do poszerzenia wiedzy o krajach partnerskich i ich kulturze. Wszyscy poznali wiele ciekawostek kulturowych partnerów, mając okazję do osobistego uczestniczenia w różnego rodzaju wydarzeniach kulturowych.

Fundacja napotkała pewne problemy z grupą docelową w trakcie drugiego roku realizacji projektu – spadek aktywności Klubów Czytelnika był spowodowany przede wszystkim ustawą abolicyjną, która pozwoliła dużej liczbie osób na formalne zalegalizowanie pobytu w Polsce. Dana sytuacja pozwoliła części migrantów na odwiedzenie rodzin w kraju pochodzenia, na zmianę miejsca pracy, a czasami nawet na opuszczenie terytorium Polski na dłuższy okres. W województwie Mazowieckim złożono najwięcej wniosków abolicyjnych, a Warszawa stała się centralnym ośrodkiem realizacji pomocy reintegracyjnej po abolicji. Dla Fundacji Ternopilska, która również wspierała takie organizacje jak IOM i Helsińska Fundacja Praw Człowieka w informowaniu na temat abolicji, zaistniała sytuacja stworzyła utrudnienia z utrzymaniem stałej grupy odbiorców działań projektowych. Dla usprawnienia działań zastosowano następujące środki – gromadzenie komentarzy i sugestii za pomocą mediów społecznościowych i internetu oraz prowadzenie rozmów na żywo w miarę możliwości.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Przygotowana metodologia opierająca się na tworzeniu Klubów Czytelnika sprawdziła się w różnej rzeczywistości społecznej, kulturowej i ekonomicznej, co przemawia za uniwersalnym charakterem koncepcji. Może być ona stosowana zarówno przy działaniach integracyjnych skierowanych wyłącznie do migrantów (Polska, Włochy), jak również do przedstawicieli szerzej rozumianej społeczności lokalnej (w tym seniorów, rodziców, osób dorosłych – Litwa, Łotwa, Turcja) oraz do osób (w tym migrantów) przechodzących rehabilitację czy terapię (przykład partnera z Anglii). Pozytywne komentarze uczestników, a także organizacji partnerskich przemawiają za kontynuowaniem działań edukacyjnych również po zakończeniu projektu. Przygotowane materiały (strona internetowa, broszury, filmy, DVD) dają możliwość do przekazania rezultatów projektu innym organizacjom/ podmiotom w ramach współpracy dwustronnej oraz w trakcie różnego rodzaju konferencji i wydarzeń. Materiały powstałe w trakcie projektu również przyczynią się do powielania koncepcji w innych państwach (koordynator jeszcze przed zakończeniem projektu prowadził korespondencję z zainteresowanymi organizacjami). Ponadto Kluby Czytelnika to już sprawdzona efektywna metoda integracji migrantów – dana kwestia będzie poruszona niejednokrotnie w prowadzonym dialogu z administracją rządową (np. w ramach Platformy Integracji IOM czy przy konsultacjach) i mamy nadzieję, będzie brana pod uwagę przy konstruowaniu polityki migracyjnej Polski. Dział literatury obcojęzycznej w bibliotece im. Zygmunta Jana Rumla, tworzony przez Fundację Ternopilska, to jeden z długotrwałych rezultatów projektu, pozwalający uczestnikom projektu na kontynuowanie nauki również poza projektem. Nawiązanie współpracy z samorządem w woj. mazowieckiem pozwoli na prowadzenie działań skierowanych do osób zagrożonych wykluczeniem, które to dzialania będą wychodzić naprzeciw ich realnym potrzebom. Dodatkowo, efektywna współpraca lokalna umożliwia promowanie pojęcia różnorodności kulturowej za pomocą najbardziej efektywnych inicjatyw oddolnych. Osoby uczestniczące w projekcie nabyły szereg ważnych umiejętności związanych z umiejętnością lepszego czytania i rozumienia literatury, poruszaniem się na rynku pracy, obsługą komputera, wypowiadaniem się w obcym języku – zwłaszcza w przypadku migrantów tego typu, informacja później jest często przekazywana w rodzinie, bądź od jednej osoby do drugiej przy okazji różnych spotkań. Biorąc pod uwagę podobne wzorce zachowań u migrantów, Fundacja Ternopilska również niejednokrotnie w ramach projektu podkreślała wagę pomagania innym (wolontariat) a także dzielenia się informacją i zdobytą wiedzą.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

Podsumowanie wypowiedzi:

Uczestnicy podkreślali, że bardzo dobrze się czują w gronie innych migrantów, gdyż będąc w obcym kraju każde wsparcie jest bardzo ważne. Spotkania Klubów Czytelnika stanowią okazję do otrzymania i przeanalizowania nie tylko literatury ale także informacji bardzo ważnych dla migranta w Polsce a często pomijanych przez inne organizacje czy administracją państwową. Spotkania Klubów Czytelnika to wręcz prawie że jedyna okazja dla niektórych na otwarty i nieformalny dialog z władzą samorządową. Wspólne czytanie i dyskusje to okazja na przełamanie często bardzo negatywnych stereotypów o migrantach panujących w społeczeństwie polskim. Klub Czytelnika daje szansę nie tylko na lepszą integrację w kraju przyjmującym, ale także pozwala na lepsze zrozumienie własnej kultury i tradycji.

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

Biorąc pod uwagę brak doświadczenia w realizacji projektów z funduszy programu Grundtvig Fundacja Ternopilska chciałaby podkreślić profesjonalizm pracowników Narodowej Agencji (FRSE) w Polsce, którzy na bieżąco wspierali naszą organizacje udzielając wyczerpujących odpowiedzi na pytania które powstawały w ramach realizacji projektu.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Andriy Korniychuk
Data wypełnienia formularza/karty: 
26.11.2013

Ageing With Active Knowledge and Experience

Tematyka działań: 
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Wolontariat
Zagadnienia pedagogiczne / dydaktyczne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Centrum Inicjatyw Senioralnych
ul. Mickiewicza 9a, 60-833 Poznań
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Centrum Inicjatyw Senioralnych jest miejską jednostką organizacyjną. Celem działalności Centrum jest poprawa jakości życia seniorów, w tym zwiększenie ich uczestnictwa w życiu społecznym, szczególnie w obszarze edukacji, zdrowia, kultury i sztuki.

Wychodzimy naprzeciw zarówno osobom w wieku 50+, by czerpać z ich działań inspirację, korzystać z wiedzy i doświadczenia, jak i seniorom, chcąc dopomóc tej grupie społecznej w podniesieniu jakości życia i zaktywizować w taki sposób, by twórczo i z satysfakcją uczestniczyła w życiu miasta.

Prowadząc Punkt Informacji 50+ zbieramy informacje o ofercie aktywizującej z terenu całego miasta i rozpowszechniamy je w środowiskach seniorskich, jednocześnie zachęcając do udziału w nich. Zakres tematyczny jest niezwykle bogaty i stale się rozszerza. Promujemy m.in. lektoraty językowe, zajęcia sportowe, wydarzenia kulturalne i zajęcia artystyczne, zajęcia komputerowe oraz organizacje, w których osoby 50+ mogą podjąć pracę wolontaryjną. Prowadzimy i informujemy o bezpłatnym poradnictwie prawnym, ekonomicznym i psychologicznym oraz rozpowszechniamy informacje dotyczące praw seniorów oraz badań profilaktycznych i wsparcia w opiece. Uważamy, że nie ma działań zbędnych i nawet te niszowe warte są wsparcia, jeśli tylko znajdują się na nie odbiorcy. Oferta jest zbierana rzetelnie, informacje na bieżąco weryfikowane i regularnie aktualizowane. Poprzez nawiązywanie współpracy i partnerstw z podmiotami zajmującymi się aktywizacją seniorów Centrum przyczynia się także do stymulowania tej oferty.

Prowadzimy projekty stałe, w ramach których odbywają się cykliczne wydarzenia dedykowane seniorom. Wszystkie mają na celu ułatwienie seniorom poznawania oferty oraz podmiotów, które ją dla nich przygotowują.

Tytuł projektu: 
Ageing With Active Knowledge and Experience
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-PL1-GRU06-19982 1
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Polska
Litwa
Włochy
Rumunia
Łotwa
Cele projektu: 
  • udoskonalenie metod nauczania i aktywizacji osób po 50. roku życia,
  • poszerzenie wiedzy dotyczącej potrzeb i oczekiwań edukacyjnych osób starszych,
  • poprawa metod dydaktycznych oraz sposobów zarządzania organizacjami kształcenia osób starszych,
  • poszerzanie obszarów działań edukacyjnych organizacji i instytucji biorących udział w projekcie,
  • przenoszenie dobrych praktyk europejskich na grunt lokalny,
  • przezwyciężenie stereotypów dotyczących możliwości osób starszych.
Obszary tematyczne: 
  • Uczenie międzypokoleniowe/uczenie się w starszym wieku/emeryci
  • Wolontariat
  • Pedagogika i dydaktyka
Grupa docelowa słuchaczy: 

Osoby w wieku 50+

Jakie były początki projektu: 

Pomysłodawcą projektu było Centrum Inicjatyw Senioralnych, które naturalnie stało się liderem projektu. Poszukiwaliśmy partnerów tak, aby zakres ich działalności był gwarantem wysycenia zagadnień zaplanowanych do realizacji w projekcie. Dopracowanie ostatecznej treści i filarów projektu było efektem wspólnej pracy.

Poszukiwanie partnerów odbywało się za pośrednictwem baz udostępnionych przez FRSE.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Podczas trwania projektu u każdego z partnerów zorganizowane zostało jedno spotkanie partnerskie. Podczas tych spotkań w zespole projektowym, złożonym z międzynarodowej kadry i słuchaczy seniorów, omawialiśmy zagadnienia związane z metodyką nauczania osób starszych i zapoznawaliśmy się z dobrymi praktykami wszystkich partnerów. Poruszaliśmy kwestie dotyczące różnych sposobów motywowania seniorów do nauki, organizacji wolontariatu osób 50+ oraz wykorzystania TIK w nauczaniu osób starszych. Czerpaliśmy również z wiedzy i doświadczeń samych seniorów, którzy dzielili się z nami własnymi spostrzeżeniami i oczekiwaniami dotyczącymi uczenia się w dorosłym życiu.

Spotkania projektowe:

  • Poznań, Polska, październik 2011 – Spotkanie otwierające projekt, na którym omówiono metody zarządzania projektem. Spotkanie służyło wymianie doświadczeń dotyczących wykorzystania potencjału lokalnych organizacji pozarządowych oraz instytucji publicznych w edukacji osób 50+.
  • Turyn, Włochy, luty 2012 – Tematyka: Metody rozwoju wolontariatu osób 50+ (organizacja wolontariatu i sposoby motywowania osób 50+ do pracy wolontaryjnej).
  • Wilno, Litwa, czerwiec 2012 – Tematyka: Metody formalnej i nieformalnej edukacji na Litwie, edukacja poprzez zajęcia kulturalne.
  • Madryt, Hiszpania, październik 2012 – Tematyka: Edukacja kobiet po 50 roku życia; obszary działalności kobiecych organizacji pozarządowych w Madrycie i Hiszpanii.
  • Targu Jiu, Rumunia, marzec 2013 – Tematyka: Wymiana doświadczeń związanych z uczeniem osób po 50 roku życia obsługi komputera i korzystania z internetu.
  • Jełgawa, Łotwa, czerwiec 2013 – Spotkanie zamykające projekt – konferencja, na której oficjalnie zaprezentowano wyniki badania potrzeb edukacyjnych osób 50+ i motywacji do wolontariatu zrealizowanego we wszystkich krajach partnerskich.

Działania krajowe (m.in.):

  • Poznań, październik 2011 r. - organizacja konferencji z udziałem słuchaczy i przedstawicieli lokalnych organizacji pozarządowych
  • Regularne opracowywanie polskich wersji wypracowanych wspólnie z międzynarodowymi partnerami materiałów w formule „know-how”
  • Promocja kształcenia ustawicznego i rezultatów projektu podczas dużych wydarzeń lokalnych, takich jak targi „Aktywni 50+” oraz „Senioralni. Poznań”
  • Przeprowadzenie ankiety badającej potrzeby edukacyjne i motywację do wolontariatu wśród osób po 50 roku życia
  • Kursy językowe dla słuchaczy, wolontariuszy i kadry z języka roboczego projektu
  • Projekt "Podaj dalej" - implementacja jednej z dobrych praktyk zidentyfikowanych przez zespół projektowy AWAKE na Łotwie - program indywidualnych lekcji obsługi komputera i internetu, prowadzony w oparciu o wolontariat osób starszych.

Upowszechnianie

Dla sukcesu AWAKE kluczowymi były aktywne zaangażowanie instruktorów, nauczycieli, organizacji publicznych i prywatnych oraz świadomość ludzi starszych na temat celów kształcenia ustawicznego. Stworzyliśmy i konsekwentnie wykorzystywaliśmy wspólną "markę AWAKE" (akronim i logo) oraz ujednolicone dokumenty. W celu rozpowszechniania informacji na temat metod stosowanych przez partnerów, najlepszych praktyk oraz proponowanych rozwiązań, korzystaliśmy z wypracowanych dotąd narzędzi komunikacji (zakładki poświęconej projektowi na własnej stronie internetowej, Punktu Informacji 50+ działającego w siedzibie CentrumIS, artykułów w lokalnych gazetach, audycji radiowych, etc.) oraz narzędzi internetowych, takich jak Facebook, Skype czy YouTube. W trakcie realizacji projektu regularnie uczestniczyliśmy w licznych konferencjach, seminariach i warsztatach, na których prezentowaliśmy podejmowane przez CentrumIS działania, w tym również rezultaty projektu AWAKE. Informacje o realizacji projektu oraz rezultaty implementacji dobrych praktyk, znalazły się również w przygotowywanych przez Centrum w toku przebiegu projektu, materiałach o działalności jednostki, takich jak broszury ogólne i tematyczne (np. o wolontariacie).

Ewaluacja

Na początku realizacji projektu stworzono trzy kwestionariusze, służące do bieżącej oceny postępów prac w projekcie oraz oceny komunikacji. Ewaluacja prowadzona była średnio co trzy miesiące, każdy partner zobowiązany był do przygotowania własnej oceny. Na podstawie syntetycznych materiałów wspólnie ocenialiśmy postępy w odniesieniu do założeń. Ważnym punktem każdego spotkania partnerskiego była analiza czy zaplanowane etapy realizacji projektu przebiegają zgodnie z planem. Właśnie podczas bezpośrednich spotkań, w związku z różnicami w językowych kompetencjach partnerów, najłatwiej było omówić ewentualne trudności i wspólnie wypracować rozwiązania i kompromisy.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
40
W wyjazdach zagranicznych: 
5
Produkty
Produkty projektu: 

STRONY INTERNETOWE PROJEKTU

POTRZEBY EDUKACYJNE OSÓB PO 50 ROKU ŻYCIA

  • Kwestionariusz potrzeb edukacyjnych osób po 50 roku życia
  • Arkusz kalkulacyjny (służący do zbierania danych z kwestionariusza)
  • Potrzeby i oczekiwania edukacyjne osób po 50 roku życia (publikacja)

METODY UCZENIA

  • Jak wykorzystać potencjał lokalnych instytucji i organizacji w edukacji osób po 50 roku życia
  • Jak wykorzystać potencjał wolontariatu na rzecz aktywnego starzenia się
  • Jak wykorzystać zajęcia kulturalne w edukacji osób po 50 roku życia
  • Jak wykorzystać potencjał organizacji pozarządowych w edukacji osób po 50 roku życia
  • Jak wykorzystać TIK w edukacji osób po 50 roku życia
  • Jak wykorzystać TIK w edukacji osób po 50 roku życia. Wskazówki dla instytucji europejskich

Wskazówki dotyczące wykorzystania TIK uzupełniono o dwa aneksy jak promować zdobywanie e-kompetencji:

  • Wprowadzenie do TIK dla osób 50+. Poradnik praktyczny
  • Zbiór dobrych praktyk w uczeniu TIK osób 50+

INSTRUMENTY MONITORINGU I EWALUACJI W PROJEKCIE

Kwestionariusze monitoringu i ewaluacji w projekcie:

  • Kwestionariusz oceny efektywności komunikacji między partnerami
  • Kwestionariusz oceny spotkania
  • Kwestionariusz oceny partnerstwa

FILMY

Kampania promująca uczenie się przez całe życie złożona z czterech 1-minutowych filmów zachęcających seniorów do aktywnego spędzania czasu na emeryturze.

Wszystkie materiały dostępne są na http://centrumis.pl/projekt-awake.html

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

W efekcie długotrwałej współpracy wypracowaliśmy nowe programy i propozycje dla nauczycieli, trenerów oraz pracowników organizacji pozarządowych i instytucji publicznych, którzy na co dzień zajmują się nieformalną edukacją seniorów. Materiały są na tyle uniwersalne i czytelne, że mogą korzystać z nich także sami seniorzy, wolontariusze lub animatorzy społeczności lokalnych.

Wszystkie wypracowane produkty zostały rozpowszechnione i są udostępnione na projektowej podstronie CentrumIS oraz w bazie European Shared Treasure http://www.europeansharedtreasure.eu/detail.php?id_project_base=2011-1-PL1-GRU06-19982

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Dla Centrum Inicjatyw Senioralnych jako młodej instytucji, nie posiadającej dotąd w Polsce żadnego wzorca, rozpoczęta w roku 2011 realizacja projektu AWAKE, stała się przede wszystkim inspiracją do budowania nowych kierunków rozwoju. Wymiana doświadczeń z europejskimi partnerami dostarczyła nam nowych pomysłów i gotowych rozwiązań w obszarze nauczania osób starszych. Stworzone w toku projektu produkty w formie "know-how" stały się i dla nas gotowymi narzędziami do tworzenia zróżnicowanej oferty edukacyjnej dla seniorów. Dostrzegliśmy i doceniliśmy wartość współpracy i wymiany doświadczeń i zasobów także na lokalnym gruncie, co zaowocowało nawiązaniem stałej współpracy z licznymi podmiotami i rozszerzeniem obszarów działalności. Dzięki temu staliśmy się widoczni nie tylko dla potencjalnych partnerów, oraz samych seniorów - zarówno odbiorców naszych działań, jak i nowych wolontariuszy, ale także dla mediów i lokalnych władz, które starają się wprowadzać systemowe zmiany w obszarze wspierania osób starszych.

Realizacja projektu miała ogromny wpływ na wzrost kompetencji i pewności siebie kadry CentrumIS. Dzięki kursom z języka angielskiego kadra w istotny sposób podniosła swoje kompetencje językowe, a praca w projekcie była okazją do praktycznego wykorzystania umiejętności zdobytych podczas kursu. Potrzeba stałego kontaktu z międzynarodowym zespołem spowodowała, że powszechne stało się korzystanie z dostępnych narzędzi TIK, niezbędnych do gromadzenia, przekazywania i wymiany informacji.

Wraz z podniesieniem kompetencji w zakresie znajomości języka obcego, umiejętności organizacyjnych oraz poszerzeniem wiedzy na temat metod nauczania osób starszych, pracownicy Centrum stali się ekspertami w dziedzinie projektowania działań edukacyjnych i aktywizujących w tej grupie wiekowej. Lepsze kompetencje pedagogiczne pociągnęły za sobą wzrost pewności siebie, a tym samym motywacji do podejmowania nowych, śmiałych wyzwań i realizowania innowacyjnych pomysłów.

Udział w wizytach i zdalny kontakt z partnerami wpłynął na poszerzenie wiedzy o krajach partnerskich i ich kulturach. Świadomość różnic kulturowych wpłynęła na lepsze zrozumienie, szczególnie w sytuacjach pojawiających się trudności komunikacyjnych.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Udział w działaniach projektowych pozwolił i zachęcił seniorów do śmiałej autoprezentacji posiadanej wiedzy i umiejętności i stworzył możliwość zdobycia nowych doświadczeń.

Udział w kursie językowym i wizytach partnerskich oraz współpraca w opracowywaniu materiałów pozwoliła słuchaczom zwiększyć kompetencje językowe oraz motywację do nauki i podejmowania dalszych działań, zwłaszcza na arenie międzynarodowej. Słuchacze zmobilizowani zostali do korzystania z dostępnych narzędzi TIK. Przyczyniło się to do zwiększenia samooceny i pozbycia się kompleksów, zwłaszcza w stosunku do seniorów z krajów zachodnich. Zagraniczne podróże obudziły w nich chęć poznawania innych kultur i ludzi z innych krajów.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Rozwinięta dzięki projektowi AWAKE działalność edukacyjna Centrum Inicjatyw Senioralnych jest bazą do dalszych poszukiwań dotyczących wyzwań stojących przed organizacjami zajmującymi się uczeniem seniorów oraz projektowania innowacyjnych rozwiązań edukacyjnych. Doświadczenia projektowe pozwalają nam podejmować nowe wyzwania z wiarą, że dzięki zasobom i umiejętności współpracy, jesteśmy w stanie rozwiązywać napotykanie trudności i znajdować optymalne rozwiązania w dziedzinie edukacji seniorów.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„Dzięki projektowi AWAKE zyskaliśmy dużo więcej niż mogliśmy przypuszczać.” – koordynator

„Uświadomiliśmy sobie, że naprawdę uczymy się przez całe życie.” - słuchacz

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Imię i nazwisko: Magdalena Krysińska-Sowa
Data wypełnienia formularza/karty: 
19.11.2013

Akademia Nowych Możliwości – szkoły dla rodziców drogą zwiększenia kompetencji w zakresie opieki i wychowania dzieci

Tematyka działań: 
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Edukacja rodziców i rodzin
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Ośrodek Pomocy Społecznej
ul. Poznańska 25, 62 - 020 Swarzędz
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Wacław Rożek
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Ośrodek Pomocy Społecznej (OPS) jest organizacją samorządową na poziomie lokalnym.  Obszar działań OPS to pomoc społeczna, praca socjalna oraz dystrybucja środków finansowych i materialnych na zaspokojenie podstawowych potrzeb osób wymagających wsparcia. Głównym celem naszej organizacji jest pomoc ludziom, którzy mają problemy z adaptacją społeczną min. osobom bezdomnym, bezrobotnym, uzależnionym, chorym, więźniom i ofiarom przemocy w rodzinie, osobom niepełnosprawnym i starszym.

Tytuł projektu: 
Akademia Nowych Możliwości – szkoły dla rodziców drogą zwiększenia kompetencji w zakresie opieki i wychowania dzieci
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2010-1-PL1-GRU06-11411 1
Lata realizacji: 
2010 - 2012
Kraje uczestniczące: 
Polska
Łotwa
Turcja
Szwecja
Litwa
Cele projektu: 

Projekt był adresowany do rodziców mających problemy wychowawcze ze swoimi dziećmi. Projekt był skierowany w szczególności do rodziców ze środowisk mniej uprzywilejowanych z brakiem dobrych doświadczeń wychowawczych.

Cele projektu:

dla społeczności lokalnej oraz wspólnoty europejskiej:

  • pogłębienie lokalnej i regionalnej współpracy pomiędzy organizacjami zajmującymi się edukacją dorosłych w zakresie edukacji rodzicielskiej poprzez dzielenie się doświadczeniem, praktyką,
  • rozpowszechnienie na poziomie europejskim dobrych praktyk w zakresie edukacji rodzicielskiej,

dla rodziców (słuchaczy):

  • budowanie odpowiedzialności za rozwój swoich dzieci,
  • wzmocnienie poczucia własnej wartości poprzez uczestnictwo w procesie grupowym oraz świadomość kulturową,
  • dostarczenie wiedzy i wzmacnianie umiejętności w zakresie wychowywania własnych dzieci, w szczególności w zakresie komunikacji, rozwiązywania konfliktów bez przemocy, ustalania zasad obowiązujących w domu i respektowania ich, konstruktywnych metod rozwiązywania problemów,
  • pokazanie sposobów na aktywne spędzanie czasu ze swoim dzieckiem,
  • rozwijanie wiedzy na temat zagrożeń na jakie narażone są dzieci,
  • przełamanie mentalnych granic związanych z uczestniczeniem w spotkaniach europejskich (kontaktem z ludźmi z innych krajów),
  • przełamanie barier psychologicznych (wzmocnienie poczucia własnej wartości, bycia otwartym w pracy grupowej, bycia elastycznym w nowych sytuacjach),

dla nauczycieli (profesjonalistów):

  • profesjonalny rozwój w zakresie edukacji rodzicielskiej.
Obszary tematyczne: 
  • wychowanie do życia w rodzinie/ rodzicielstwa
  • kształcenie międzykulturowe
Grupa docelowa słuchaczy: 

Grupą docelową projektu byli rodzice mający problemy wychowawcze ze swoimi dziećmi, w szczególności z środowisk mniej uprzywilejowanych lub/ i z brakiem dobrych doświadczeń wychowawczych. W trakcie ustalania z organizacjami partnerskimi szczegółów realizacji projektu uzgodniono wspólne kryteria doboru rodziców. Były to:

  • motywacja do uczestnictwa w projekcie,
  • brak lub niski poziom wiedzy i / lub kompetencji społecznych (szczególnie w obszarze: edukacja rodzicielska),
  • brak lub niski poziom umiejętności organizowania wolnego czasu ze swoimi dziećmi,
  • brak lub niski poziom wykształcenia,
  • posiadanie z dziećmi w wieku szkolnym.

W przypadku polskiej organizacji grupa docelowa to rodzice spełniający powyższe kryteria. Charakterystyka grupy biorącej udział w projekcie:

  • osoby bezrobotne lub bez stałego zatrudnienia,
  • osoby otrzymujące pomoc z Ośrodka Pomocy Społecznej,
  • osoby z brakiem lub niskim poziomem wykształcenia,
  • osoby zmagające się z problemami osobistymi (niepełne rodziny, rozwód, przemoc fizyczna i psychiczna, nadużywanie substancji).
Jakie były początki projektu: 

Projekt powstał w oparciu o wcześniejsze doświadczenia Ośrodka Pomocy Społecznej w Swarzędzu. Potrzeba wsparcia rodziców w wychowywaniu dzieci jest widoczna od wielu lat w naszym środowisku lokalnym. Znaczny odsetek rodzin będących pod opieką Ośrodka Pomocy Społecznej boryka się między innymi z problemami wychowawczymi.

Zaczeliśmy od przygotowania krótkiego zarysu projektu z opisem problemu, który nas interesował, tego w jaki sposób widzimy realizację projektu, co chcemy poprzez niego osiągnąć. Następnie rozesłaliśmy gotowy zarys do organizacji zajmujących się szeroko rozumianą edukacją rodzicielską. Okazało się, że w wielu krajach istnieje ogromna potrzeba wspierania rodzin w realizowaniu funkcji opiekuńczo – wychowawczych, że problem, który widzieliśmy w swoim środowisku lokalnym istnieje obiektywnie również na poziomie krajów wspólnotowych.

Po doborze partnerów kolejnym krokiem była dyskusja z partnerami na temat szczegółów projektu – celów i rezultatów, jakie chcemy osiągnąć realizując projekt oraz zadań do realizacji. Na podstawie wspólnych ustaleń został stworzony projekt.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Przebieg projektu:

 XI. 2010 – spotkanie partnerskie Polska – Swarzędz.

Głównym celem spotkania było udoskonalenie precyzyjnego planu pracy, harmonogramu zajęć na najbliższe miesiące, a także wymiana doświadczeń pomiędzy organizacjami partnerskimi.  Przedstawiciele organizacji wzięli udział w zajęciach integracyjnych. Każda organizacja przedstawiła również prezentację na temat zakresu działalności oraz własnych doświadczeń związanych z edukacją rodzicielską. Zorganizowana była również wizyta w Ośrodka Pomocy Społecznej, Ośrodku Wsparcia oraz w Gminnym Centrum Informacji. Uczestnicy mieli okazję do rozmów o lokalnym i państwowym systemie wsparcia dla mniej uprzywilejowanych środowisk w Polsce. W spotkaniu wzięło udział łącznie 12 profesjonalistów (nauczycieli) z wszystkich krajów partnerskich.

XI. 2010 – VI.2012 – tworzenie strony internetowej projektu zawierającej opis projektu, jego założenia i cele, podjęte działania oraz opis organizacji partnerskich. Na stronie znajdują się również rezultaty projektu, relacje ze zrealizowanych mobilności oraz forum dla rodziców.

I. 2011 – IV. 2011 - przeprowadzenie sondażu wśród lokalnych organizacji zaangażowanych w edukację rodzicielską na temat koncepcji oraz metod pracy z rodzicami oraz przygotowanie prezentacji na ww. temat.

IV. 2011 – spotkanie partnerskie Szwecja – Uppsala.

Celem spotkania było poznanie warsztatu pracy organizacji partnerskich na bazie wybranej koncepcji pracy z rodzicami. Celem spotkania było również wypracowanie wspólnego stanowiska na temat funkcjonowania strony internetowej oraz forum. W spotkaniu wzięli udział przedstawiciele wszystkich organizacji partnerskich, specjaliści pracy z rodziną (pracownicy socjalni oraz psycholodzy) oraz rodzice. W spotkaniu udział wzięło łącznie 16 osób, 14 profesjonalistów oraz 2 rodziców.

V. 2011 – X. 2011 - zajęcia warsztatowe „Szkoła dla rodziców”-

I edycja (10 spotkań). Główne tematy spotkań: emocje rodziców i dzieci, kary i pochwały jako podstawowe metody wychowawcze, od konfliktu do współdziałania, wspieranie niezależności i autonomii dziecka. W zajęciach wzięło udział 10 rodziców (słuchaczy).

X.2011 – XII. 2012 – zajęcia warsztatowe „Szkoła dla rodziców” –

II edycja (10 spotkań). Główne tematy spotkań j.w. W zajęciach wzięło udział 16 rodziców.

X.2011 – przygotowanie prezentacji  podsumowującej  zrealizowane warsztaty „Szkoły dla rodziców” zawierającej charakterystykę uczestników, opis zrealizowanych tematów, główne założenia pracy, przykłady zastosowanych metod oraz osiągnięcia uczestników.

X.2011 – spotkanie partnerskie Łotwa – Jurmala.

Celem spotkania była integracja rodziców z organizacji partnerskich, wyposażenie rodziców w wiedzę i umiejętności w zakresie wychowywania dzieci, zapoznanie się z metodami pracy z rodzicami z organizacji partnerskich. Podczas spotkania każda z organizacji partnerskich prezentowała swoje doświadczenia z  dotychczasowej pracy z rodzicami. Zostały przeprowadzone również zajęcia integracyjne oraz minikonferencja dla rodziców. Jednym z punktów spotkania była również prezentacja strony internetowej oraz forum dla rodziców. W spotkaniu wzięli udział przedstawiciele wszystkich organizacji partnerskich, specjaliści pracy z rodziną (pracownicy socjalni oraz psycholodzy) oraz rodzice. Odbyło się również spotkanie dla pracowników organizacji mające na celu podsumowanie dotychczasowej pracy i ustalenie następnych kroków w projekcie. W spotkaniu łącznie wzięło udział 38 osób z wszystkich krajów partnerskich, 9 profesjonalistów oraz 29 rodziców.

III. 2012 – V. 2012 – przygotowanie warsztatów dla rodziców na potrzeby kolejnego spotkania partnerskiego (ze strony naszej organizacji były to warsztaty "Cykl życia dziecka i rodziny - największe szanse i zagrożenia, jak je dostrzec i dobrze wykorzystać, jak im w porę zaradzić. Prewencja problemów wychowawczych") oraz przygotowanie pomysłów i propozycji aktywnych form spędzania czasu wolnego z dziećmi.  

V. 2012 – spotkanie partnerskie Litwa – Kowno.

Celem spotkania była integracja słuchaczy z krajów partnerskich, wyposażenie rodziców w wiedzę i umiejętności w zakresie wychowywania dzieci. W ramach spotkania odbyły się dwudniowe warsztaty dla rodziców (tematy zajęć zostały opracowane zgodnie z zapotrzebowaniem rodziców). Celem warsztatów była wymiana metod i doświadczeń wśród rodziców.  Główne zagadnienia: cykl życia dziecka i rodziny, kompetencje rodzicielskie, skuteczna komunikacja w rodzinie. Podczas spotkania odbyły się również praktyczne zajęcia na temat posługiwania się forum internetowym wraz z użyciem broszury informacyjnej na ten temat. Ostatni dzień mobilności był przeznaczony na spotkanie koordynatorów, którego celem była ewaluacja spotkania, podsumowanie dotychczasowych osiągnięć oraz zaplanowanie i omówienie następnych działań w projekcie. W spotkaniu udział wzięło 40 osób, 10 profesjonalistów oraz 30 rodziców.

IV.2012 – VI. 2012 – przygotowanie broszury z propozycjami aktywnych form spędzania czasu wolnego rodziców z dziećmi - zbiór pomysłów wszystkich organizacji partnerskich” Active forms of spending free time with children”.

Działania upowszechniające

W lokalnej prasie na bieżąco pojawiały się artykuły dotyczące realizacji projektu. Podczas spotkania partnerskiego w Polsce został również nakręcony reportaż, który można było później zobaczyć w Swarzędzkiej Telewizji Kablowej.

Dobrym przykładem działań upowszechniających była corocznie organizowana impreza plenerowa dla społeczności lokalnej "Piknik Trzech Pokoleń". W ramach tej imprezy został zorganizowany "Kącik Grundtviga", gdzie uczestnicy pikniku mogli zapoznać się z działaniami podejmowanymi w  projekcie.

Została stworzona strona internetowa projektu, gdzie zawarty jest opis projektu, jego założenia i cele, podjęte działania oraz opis organizacji partnerskich. Znajdują się tam również osiągnięte rezultaty projektu, raporty z przebiegu mobilności oraz forum dla rodziców.

Działania ewaluacyjne

Po każdej mobilności odbywała się sesja ewaluacyjna osób zaangażowanych w projekt (przy użyciu ankiety ewaluacyjnej). Partnerzy przeprowadzili również na poziomie lokalnym spotkania ewaluacyjne z uczestnikami projektu (informacje zwrotne od uczestników projektu), organizacja partnerska z Litwy poprosiła uczestników o napisanie raportu na temat rezultatów, jakie osiągnęli w trakcie projektu.

Główne wyniki ewaluacji projektu: potrzeba spędzenia większej ilości czasu między uczestnikami projektu - rodzice mogli gościć siebie nawzajem w domach, spędzać czas np. na wspólnym gotowaniu, mieć więcej okazji do nieformalnych spotkań. Uczestnicy ocenili pozytywnie dobrą atmosferę podczas spotkań oraz dobre rozwiązania logistyczne i organizacyjne. Ważna też jest deklaracja uczestników - zdecydowana większość z nich pozytywnie oceniła udział w projekcie, zadeklarowała, że wiele się nauczyła oraz że poprawiła swoje kompetencje interpersonalne oraz interkulturowe.

Ewaluacja zajęć „Szkoły dla rodziców” - najważniejsze wnioski rodziców:

  • potrzeba ewaluacji po kilku miesiącach, odnośnie skuteczności metod i poradzenia się w obliczu nowych problemów, które mogą się pojawić w reakcji dziecka na zmiany wychowawcze i w związku z powyższym prośba o dodatkową grupę - kilka spotkań,
  • możliwość indywidualnych konsultacji po warsztatach (stworzenie takiej możliwości w ramach Ośrodka Pomocy Społecznej),
  • pomysł stworzenie równoległej grupy dla dzieci, by też mogły ćwiczyć umiejętności: jak rozmawiać, jak wyrażać negatywne emocje, jak radzić sobie z rywalizacją, jak rozwiązywać konflikty etc.
  • lepsze dopasowanie rodziców, z dziećmi w konkretnym wieku do grupy (możliwe tylko przy większej frekwencji), tak by uniknąć za dużej rozpiętości tematów,
  • konsultacje indywidualne dla każdej rodziny - rodzic z dzieckiem oraz psycholog, by omówić, co konkretnego dzieje się w danej rodzinie, chęć większego włączenia mężczyzn/ojców do uczestnictwa z grupie.
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
26
W wyjazdach zagranicznych: 
8
Produkty
Produkty projektu: 

Osiągnięte rezultaty i produkty końcowe:

  • strona internetowa  - www.academyofnewpossibilities.eu,
  • forum dla rodziców - www.forumofnewpossibilities.tk
  • broszura z propozycjami aktywnych form spędzania czasu wolnego rodziców z dziećmi - zbiór pomysłów wszystkich organizacji partnerskich” Active forms of spending free time with children”
  • prezentacja na temat działalności Ośrodka Pomocy Społecznej w Swarzędzu,
  • prezentacja na temat  koncepcji oraz metod pracy z rodzicami na podstawie sondażu  wśród  lokalnych organizacji zaangażowanych w edukację rodzicielską (założenia teoretyczne oraz praktyczne aspekty pracy),
  • prezentacja  podsumowująca  zrealizowane przez OPS warsztaty „Szkoły dla rodziców” zawierająca charakterystykę uczestników, opis zrealizowanych tematów, główne założenia pracy, przykłady zastosowanych metod oraz osiągnięcia uczestników,
  • warsztat dla rodziców "Cykl życia dziecka i rodziny - największe szanse i zagrożenia, jak je dostrzec i dobrze wykorzystać, jak im w porę zaradzić. Prewencja problemów wychowawczych", scenariusz zajęć „Szkoły dla rodziców”.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Broszura dotycząca aktywnych form spędzania czasu wolnego z dziećmi – propozycje z wszystkich krajów partnerskich.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Dla naszej organizacji był to pierwszy projekt partnerski Grundtviga. Pracownicy organizacji zaangażowani w projekt, szczególnie biorący udział w mobilnościach podkreślali, że jest to dla nich bardzo duże doświadczenie edukacyjne, w szczególności dotyczące obszaru umiejętności językowych oraz pedagogicznych. Podczas mobilności specjaliści pracujący z rodzicami mieli okazję poznać koncepcje oraz nowe metody pracy z grupą rodziców. Pracownicy naszej organizacji w większości posługują się językiem roboczym projektu, jednakże przygotowanie materiałów dotyczących edukacji rodzicielskiej (w szczególności prezentacja koncepcji, założeń, metod pracy z rodziną, przeprowadzenie warsztatów dla rodziców) wymagało od nich dużego nakładu pracy i poszerzenia zasobu słownictwa. Również w zakresie zarządzania projektem było to dla nich również duże wyzwanie i doświadczenie edukacyjne.

Motywacja pracowników zaangażowanych w projekt do prowadzenia podobnych działań w przyszłości zwiększyła się znacząco - podczas podsumowania projektu większość z nich zadeklarowała gotowość uczestnictwa w podobnych działaniach w przyszłości.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Zajęcia "Szkoły dla rodziców" miały charakter warsztatów psychologicznych, składających  się z krótkich omówień i wprowadzeń tematycznych, a przede wszystkim z ćwiczeń, dramy, debaty. Cennym elementem uczącym była wymiana doświadczeń między uczestnikami oraz praktyczne wypróbowywanie nowych umiejętności w postaci zadań domowych. Poszczególne spotkania poruszały następującą tematykę: świadomość własnych celów wychowania, poznanie i rozumienie świata uczuć własnych oraz dziecka lub wychowanka, naukę umiejętności rozmawiania o uczuciach, umiejętność stawiania jasnych granic i wymagań, zachęcanie dzieci do współpracy, wspólne rozwiązywanie konfliktów, poszukiwanie lepszych niż kara sposobów uczenia dziecka samodyscypliny, wspieranie samodzielności dzieci, uwalnianie ich od grania ról oraz wzmacnianie ich poczucia własnej wartości przez pochwałę opisową.  Dzięki udziałowi w zajęciach rodzice uświadomili sobie, że skuteczność wychowania w znacznym stopniu zależy od osoby wychowującej i oznacza to, że aby zmienić dziecko, trzeba zacząć zmianę od siebie.  Udział w zajęciach pogłębił świadomość  i refleksję na temat skuteczności określonych metod wychowawczych: ułatwienie zakwestionowania  niektórych funkcjonujących potocznie stereotypów  i mitów odnośnie wychowania.  Rodzice biorący udział w zajęciach sugerowali podniesienie skuteczności oddziaływań wychowawczych, lepsze radzenie sobie z  dzieckiem i problemami wychowawczymi, zmniejszenie bezradności wychowawczej, poprawę relacji interpersonalnych w rodzinie, podniesienie jakości komunikatów emocjonalnych rodzice – dzieci, zmianę kierunków postaw rodzicielskich w kierunku wartości pożądanych wychowawczo oraz zmniejszenie stosowania różnorodnych form przemocy i wykorzystywania  władzy rodzica wobec dziecka.  Program pokazał rodzicom, że warto zrezygnować z „przymusu wychowania” na rzecz budowania dobrego kontaktu i relacji z dzieckiem, ale stał się również platformą wymiany doświadczeń miedzy rodzicami z krajów partnerskich oraz pokazał, że problemy wychowawcze w różnych państwa i kulturach są podobne.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 
  • strona internetowa projektu oraz forum dla rodziców będą aktywne przez co najmniej 2 lata po zakończeniu projektu,
  • materiały szkoleniowe z warsztatów "Szkoły dla rodziców" opracowane w czasie projektu mogą być wykorzystywane w innych szkoleniach organizowanych już po jego zakończeniu,
  • broszura na temat aktywnych form spędzania czasu wolnego z dziećmi trafiła do wszystkich organizacji partnerskich i będzie dalej dystrybuowana zgodnie z potrzebami,
  • materiały, prezentacje powstałe w trakcje projektu będą dalej wykorzystywane przy prowadzeniu działalności Ośrodka, 
  • scenariusz zajęć "Szkoły dla rodziców" może być wykorzystywany w innych szkoleniach organizowanych już po jego zakończeniu,
  • pomysły, które się pojawiły mogą być wykorzystane przy pisaniu, wdrażaniu i realizowaniu nowych projektów,
  • ewaluacja wśród uczestników projektu pokazała nam kierunki działań jakie należy obrać w przyszłości tworząc ofertę dla rodziców,
  • jednym z postulatów zgłoszonych przez rodziców była możliwość skorzystania z indywidualnych konsultacji dla rodziców również po zakończeniu projektu – na dzień dzisiejszy mogą oni korzystać z konsultacji indywidualnych z psychologiem.
Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„Nawiązałam nowe znajomości i było to dla mnie bardzo dobre doświadczenie.”

„Nowe kontakty i możliwości z partnerami w innych krajach europejskich.”

„Bardzo dziękuję za możliwość udziału w projekcie, nie zapomnę tych chwil do końca życia.”

„Zrozumiałam, że nie tylko w Polsce mamy takie problemy.”

„Potrafię teraz w dużo lepszy sposób komunikować się ze swoimi dziećmi.”

„Nauczyłam się w jaki sposób bawić się dziećmi.”

„Dzięki uczestnictwu w szkole dla rodziców zobaczyłam, że można miło spędzać czas z dziećmi.”

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Wacław Rożek
Data wypełnienia formularza/karty: 
06.12.2012

Information technology applied to adult training (ITAAT)

Tematyka działań: 
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Zarządzanie edukacją dorosłych
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Mazowieckie Samorządowe Centrum Doskonalenia Nauczycieli Wydział w Siedlcach
ul. Langego 6, 08-110 Siedlce
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Iwona Moczydłowska
tel. 692526891, 256326747, iwona.moczydlowska@mscdn.edu.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

MSCDN Wydział w Siedlcach stanowi integralną część regionalnego ośrodka doskonalenia nauczycieli prowadzonego przez Marszałka województwa mazowieckiego. Jego siedzibą jest 80-tysięczne miasto powiatowe Siedlce, pełniące funkcję edukacyjnego centrum dla rolniczego rejonu. Władze centralne MSCDN ulokowane są w Warszawie, a Wydziały

w liczbie 7 – w dużych miastach Mazowsza. MSCDN organizuje różne formy doskonalenia nauczycieli (takie jak konferencje, seminaria, warsztaty, kursy doskonalące i kwalifikacyjne, szkolenia rad pedagogicznych) mające na celu ich rozwój zawodowy, wsparcie oraz wzrost motywacji.

Tytuł projektu: 
Information technology applied to adult training (ITAAT)
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2010-1-ES1-GRU06-20745 6
Lata realizacji: 
2010 - 2012
Kraje uczestniczące: 
Hiszpania
Litwa
Portugalia
Rumunia
Turcja
Wlk. Brytania
Włochy
Polska
Cele projektu: 

Głównym celem projektu było podzielenie się doświadczeniem na temat sposobów, za pomocą których instytucje partnerskie wykorzystują nowe technologie komputerowe do edukacji dorosłych, zarówno w procesie nauczania – uczenia się, jak również w zarządzaniu instytucją.

Cele szczegółowe projektu były następujące:

  1. Promocja procesu uczenia się dorosłych, w tym nauczycieli, przez całe życie.
  2. Przedstawienie każdej instytucji uczestniczącej w projekcie pod kątem organizacji i zarządzania zasobami. Zbudowanie ram dla stosowania technologii informacyjnych i komunikacyjnych  w instytucjach zaangażowanych w realizację projektu poprzez zapoznanie partnerów z systemami doskonalenia nauczycieli i edukacji dorosłych w każdym kraju partnerskim.
  3. Zbadanie  wykorzystania technologii informacyjno-komunikacyjnych (TIK)  w zarządzaniu i procesie nauczania-uczenia się uczestnictwa w instytucjach partnerskich.
  4. Analiza porównawcza wyników włączenia TIK zarówno w zakresie zarządzania, jak i nauczania-uczenia się w poszczególnych instytucjach zaangażowanych w projekt, w celu poprawy metod pracy.
  5. Rozpowszechnianie wniosków przez strony internetowe instytucji lub platformy.
  6. Zbadanie narzędzi WEB 2.O oraz korzyści z zastosowania tablic interaktywnych i Moodle.
  7. Podzielenie się wnioskami z innymi podobnymi instytucjami poprzez rozpowszechnianie wyników projektu na stronach internetowych i/lub platformach.
  8. Opracowanie „Poradnika dobrych praktyk” w zakresie TIK.
Obszary tematyczne: 

Nowe technologie - wykorzystanie komputera w procesach zarządzania, nauczania i uczenia się.

Grupa docelowa słuchaczy: 

Głównym adresatem projektu byli nauczyciele – zarówno konsultanci MSCDN jak i odbiorcy oferty edukacyjnej, traktowani jako dorośli uczący się i jako tacy posiadający cechy i potrzeby charakterystyczne dla innych dorosłych uczących się.

Odbiorcy oferty MSCDN Wydział w Siedlcach to przede wszystkim kobiety, zatrudnione w wiejskich i małomiasteczkowych placówkach. Ich udział w procesie uczenia się przez całe życie, aczkolwiek całkiem imponujący w porównaniu z  innymi grupami  zawodowymi,  jest utrudniony ze względu na bariery geograficzne, socjologiczne i mentalne, a przede wszystkim rodzinne obowiązki.

Jakie były początki projektu: 

Idea projektu powstała w Hiszpanii, w instytucji naszego partnera z projektu „Teacher Training Across Europe” zrealizowanego w latach 2007-2009 w programie Grundtvig. Bardzo dobre kontakty zaowocowały planem kontynuacji współpracy i nowym projektem w większym niż dotychczas partnerstwie. W poszukiwaniu pozostałych partnerów pomogły osobiste kontakty, jak i przede wszystkim bazy internetowe.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Osiągnięciu celów projektu służyła wymiana wiedzy i doświadczeń, realizowana w formie wizyt roboczych oraz współpracy za pośrednictwem Internetu. Partnerzy spotkali się 8 razy (każdy partner zorganizował jedno spotkanie). Podczas tych spotkań odbywało się seminarium, warsztaty lub konferencja na uzgodniony wcześniej temat:

  1. Ronda (Hiszpania), 19-23 października 2010: "Charakterystyka systemów edukacyjnych krajów partnerskich. Rola TIK w systemach edukacyjnych. Charakterystyka instytucji partnerskich i ich roli w systemie."
  2. Sanliurfa (Turcja),  8 -12 lutego 2011: "Wykorzystanie TIK w zarządzaniu  instytucjami, organizacji  doskonalenia i celów edukacyjnych.
  3. Kowno (Litwa),  29 marca-2 kwietnia 2011:  "Platforma MOODLE jako narzędzie e-learningu".
  4. Targu Mures (Rumunia),  24 - 28 maja 2011: "Narzędzia WEB 2.0 stosowane do edukacji dorosłych i organizacji instytucji partnerskich".
  5. Albuferira (Portugalia), 4 - 7 października 2011:  "Tablice interaktywne".
  6. Lancaster (Wielka Brytania), 7 - 9 marca 2012:  "Oprogramowanie do animacji i interaktywne systemy głosowania".
  7. Francavilla-Bucchianico (Włochy), 23 - 27 kwietnia 2012:  "TIK w edukacji dorosłych - przewodnik dobrych praktyk".
  8. Siedlce (Polska), 28 maja - 2 czerwca 2012: "Podsumowanie projektu. Konferencja końcowa i warsztaty kulturowe z wykorzystaniem TIK."

Każde spotkanie partnerów obfitowało w wydarzenia o charakterze kulturowym, włączając w to wspólne gotowanie i jedzenie, zwiedzanie muzeów, bibliotek, galerii sztuki, itd., jak również wycieczki mające na celu poznanie wiejskiej okolicy, czy też miasteczek i miast o szczególnym kulturowym znaczeniu.

Pomiędzy spotkaniami bezpośrednimi, niemal cała komunikacja i współpraca odbywała się na platformie Moodle, otwartej nie tylko dla zalogowanych uczestników. W ten sposób wszyscy mieli zapewniony stały dostęp do informacji o rozwoju działań projektowych. W przypadku polskich uczestników najbardziej skuteczną formę komunikacji stanowiły wydziałowe zebrania w sprawie projektu, organizowane najczęściej po powrocie z wizyty u kolejnego partnera, a także - prowadzony w języku polskim - blog projektu.

Promocji projektu służyły bieżące informacje na stronie MSCDN Wydział w Siedlcach oraz europejska strona projektu.

Na zakończenie zorganizowana została konferencja adresowana do odbiorców oferty MSCDN mająca na celu waloryzację projektu.    

W trakcie projektu prowadzone były działania monitorujące i ewaluacyjne w formie ankiet, analizy dokumentów oraz dyskusji grupowych. Na poziomie całego partnerstwa zajmował się nimi partner brytyjski, dzięki któremu projekt miał zapewnione mechanizmy kontroli jakości, a to z kolei pozwoliło partnerstwu rosnąć i rozwijać się oraz osiągnąć cele wyznaczone we wniosku.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
10
W wyjazdach zagranicznych: 
4
Produkty
Produkty projektu: 
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Informacja o Poradniku dobrych praktyk została przesłana do kilkudziesięciu ośrodków doskonalenia nauczycieli wraz z linkiem do strony internetowej, na której publikacja jest dostępna.

Wersję drukowaną Poradnika wysłaliśmy do Biblioteki Narodowej, Biblioteki Pedagogicznej w Siedlcach, pozostałych Wydziałów MSCDN oraz OEIiZK.

Projekt był promowany na IX Międzynarodowej Konferencji Naukowej w Drohiczynie, która odbyła się w dn. 7-9 września 2012r. Koordynatorka wystąpiła w panelu edukacyjnym z prezentacją zatytułowaną „Aspekty solidarnościowe w projektach programu Grundtvig – studium przypadku”. Artykuł pod tym samym tytułem został przesłany do organizatorów i ukaże się w publikacji zawierającej materiały pokonferencyjne.

Do tej pory na blogu projektu, mimo jego zakończenia ciągle odnotowywane są wejścia, ze wszystkich regionów Polski, wielu krajów Europy, a nawet z USA.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Mimo, że projekty partnerskie Grundtviga zaliczane są do projektów o niewielkiej skali, zważywszy na wielkość naszej instytucji było to duże przedsięwzięcie, na dodatek zrealizowane z dużym rozmachem. Nie byłoby to możliwe bez wsparcia dyrekcji i mobilizacji całego Wydziału. W projekcie zaplanowany został udział wszystkich pracowników MSCDN Wydział w Siedlcach, i trzeba podkreślić, że zapis ten nie pozostał martwy, zarówno w odniesieniu do pracowników merytorycznych, jaki i administracji i obsługi. O ile kwestie merytoryczne w dużej części były realizowane przez koordynatora i słuchaczy, to kwestie reprezentacyjne, organizacyjne, finansowe i techniczne były wspierane, a często i samodzielnie realizowane stosownie do posiadanych kompetencji przez innych pracowników MSCDN. Dzięki ich zaangażowaniu i kreatywności możliwe było perfekcyjne przygotowanie wizyty, konferencji, wydanie Przewodnika oraz dokumentowanie realizacji projektu w postaci fotograficznej i filmowej. Najbardziej spektakularnym przykładem solidarności całej firmy był wieczór polski wieńczący drugi dzień wizyty w Polsce, w którego przygotowanie i realizację włączyli się wszyscy pracownicy. Jedna czwarta pracowników miała możliwość poznania krajów partnerskich osobiście, pozostali aktywnie wspierali realizację projektu na różnych jego etapach - planowania, wdrażania i ewaluacji. Udział w projekcie motywował pracowników do nauki języka angielskiego: w czasie projektu 7 osób uczęszczało na zajęcia językowe na różnych poziomach zaawansowania. Pracownicy mieli również bodziec do podnoszenia umiejętności komputerowych. Większość konsultantów i niektórzy pracownicy administracji wzięli udział w szkoleniach w ramach wdn poświęconych tablicy interaktywnej i Prezi.

Współpraca z uczestnikami projektu z innych europejskich instytucji oświatowych nie tylko mobilizowała do ciągłego rozwoju w zakresie TIK, ale także zważywszy na dzielącą nas odległość praktycznego zastosowania narzędzi będących przedmiotem badań w projekcie.

Założona w trakcie trwania projektu strona MSCDN Wydział w Siedlcach na Facebooku rozwija się i zaczyna być wykorzystywana jako element promocji oferty MSCDN. Wzorem naszego Wydziału podążył również Wydział w Płocku.

We wrześniowym numerze ogólnopolskiego czasopisma „Języki Obce w Szkole” 3/2012 opublikowany został artykuł Iwony Moczydłowskiej „Jak to na Facebooku ładnie…”

 W ofercie MSCDN większy nacisk położony jest na wykorzystanie TIK w nauczaniu przedmiotowym , np. tegoroczna wrześniowa konferencja z okazji Europejskiego Dnia Języków "Wykorzystanie nowoczesnych technologii w kształceniu językowym”, warsztaty  'Kreatywne uczenie się języków obcych z użyciem TIK”, w programie których są aplikacje opisane w Poradniku Dobrych Praktyk, takie jak generatory chmur wyrazowych i Glogster.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Projekt pozwolił uczestniczącym w nim słuchaczom (czyli zaproszonym do współpracy nauczycielom z rejonu działania MSCDN Wydział w Siedlcach) na rozwinięcie własnych zainteresowań i kompetencji. Spektakularnym przykładem jest uczestnik wizyty roboczej we Włoszech, dla którego pobyt w Pescarze i jej okolicach był spełnieniem największych marzeń i szansą na  praktyczną naukę języka włoskiego.

Wykonywane przez słuchaczy zadania, takie jak przygotowanie i przedstawienie prezentacji na międzynarodowym seminarium, a potem artykułu do publikacji to dla nich całkowicie nowe cenne doświadczenia. Podobnie dużym wyzwaniem było tłumaczenie artykułów, wymagające nie tylko znajomości języka angielskiego i zaawansowania w niecodziennej dla nauczycieli sztuce tłumaczenia, ale również wiedzy na temat określonych narzędzi Web 2.0.

Nauczyciele uczestniczyli również w konferencji podsumowującej i wydarzeniach kulturalnych z udziałem zagranicznych gości.

Nasz projekt Grundtviga był dla nich okazją do zbierania doświadczeń związanych ze współpracą międzynarodową. Niektórzy zadeklarowali chęć rozpoczęcia podobnych działań na poziomie swoich szkół w programie eTwinning i/lub Comenius.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Produkt projektu jest powszechnie dostępny – w bibliotece lokalnej i narodowej oraz w formie publikacji internetowej -  z możliwością przeglądania w sieci, bądź pobrania na dysk komputera. Dzięki licencji CC BY-SA 3.0 może być wykorzystany przez innych autorów po podaniu źródła.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

--

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Iwona Moczydłowska
Data wypełnienia formularza/karty: 
06.12.2012

OPEN (H)ART - Sztuka otwartych serc

Tematyka działań: 
Edukacja drugiej szansy
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Sztuka, muzyka, kultura
Zagadnienia pedagogiczne / dydaktyczne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Stowarzyszenie Akademia plus 50
ul. Upalna 24/11, 15-668 Białystok
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Jolanta Wołągiewicz
+48 519 153 189
jolanta.wolagiewicz@plus50.org.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Stowarzyszenie Akademia Plus 50  jest organizacją pozarządową non-profit, zarejestrowaną w kwietniu 2008 r. Statut Stowarzyszenia znajduje się na stronie internetowej  www.akademiaplus50.ning.com. Głównym  celem Stowarzyszenia  jest kulturalna i społeczna aktywizacja i integracja  osób  w wieku poprodukcyjnym – emerytów, rencistów i bezrobotnych – poprzez stymulowanie ich intelektualnego  i fizycznego  doskonalenia. Promujemy różnorodność kultur naszego regionu, tolerancję, profesjonalną i  amatorską kreatywność, zdrowy styl życia, turystykę.

Cele te realizujemy  poprzez różnorodne  formy działania:

  • wykłady i warsztaty na różnorodne tematy, prowadzone  przez specjalistów, jak też przez samych słuchaczy  gdyż  warto podzielić się z innymi własnymi doświadczeniami i wiedzą,
  • kursy językowe: język angielski, niemiecki, rosyjski,
  • zajęcia  ruchowe : pilastes, gimnastyka chińska qi  gong, aqua - aerobik, kinezjologia,  nordic walking,
  • zajęcia taneczne: tańce hawajskie, flamenco, taniec brzucha, tańce etniczne w kręgu,
  • wycieczki po naszym regionie, Polsce i zagraniczne, turystyka  piesza
  • organizowanie własnych i promowanie wydarzeń kulturalnych, odbywających się w mieście i regionie,
  • oraz inne zajęcia  zgodnie z propozycjami członków Stowarzyszenia.

W naszej  działalności  współpracujemy z licznymi organizacjami lokalnymi  i regionalnymi oraz z władzami miasta i województwa. Uczestniczymy w wielu projektach lokalnych oraz realizujemy  przedsięwzięcia współfinansowane przez władze miasta  i województwa oraz partnerskie projekty międzynarodowe. Jesteśmy zdobywcami  I wyróżnienia w konkursie „Inicjatywa społeczna’ organizowanego przez Wojewodę Podlaskiego w zakresie polityki społecznej za rok 2009 i 2010. Nasze działania  są  oparte  na idei  wolontariatu. Zajęcia prowadzone przez Akademię plus 50 w ramach projektów są nieodpłatne , a za zajęcia poza projektami pobierana jest minimalna odpłatności  na pokrycie  niezbędnych kosztów.

Tytuł projektu: 
OPEN (H)ART - Sztuka otwartych serc
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2009-1-PT1-GRU06-03067 5
Lata realizacji: 
2009 - 2011
Kraje uczestniczące: 
Portugalia
Bułgaria
Litwa
Włochy
Polska
Cele projektu: 

Główne cele projektu:

  • Dzielenie się dobrą praktyką - materiałami i metodami wykorzystującymi sztukę jako narzędzie w pracy społecznej i edukacyjnej, ich testowanie i promowanie.
  • Odkrywanie nowych, innowacyjnych i kreatywnych praktyk i ich transferowanie, rozwój nowych alternatywnych sposób uczenia się.
  • Stworzenie platformy dla profesjonalistów z różnych krajów w celu dzielenia się doświadczeniami, wiedzą i umiejętnościami w stosowaniu sztuki na rzecz społecznej przemiany, generalizowanie doświadczeń w stosowaniu różnorodnych dziedzin sztuki w pracy z różnymi grupami docelowymi oraz stworzenie wspólnej terminologii oraz podstawowych zasad współpracy.
  • Rozwój indywidualnych umiejętności, zwiększanie mobilności kadry i słuchaczy.
  • Włączenie do współpracy oraz szkolenie nowych ekspertów z zakresu zastosowania sztuki na rzecz społecznej przemiany.
  • Stworzenie strony internetowej projektu, funkcjonującej jako aktywne, wirtualne centrum zasobów, ułatwiającej rozpowszechnianie rezultatów oraz produktów projektu, a także doświadczeń uczestników.
  • Regularnie aktualizowana strona stanie się zarówno forum dla partnerów, jak też „otwartymi drzwiami” dla przyszłych partnerów oraz dla osób zainteresowanych widzą na temat programów i strategii opartych na sztuce.
  • Zwrócenie publicznej uwagi na problemy grup społecznie wykluczonych i marginalizowanych oraz otwarcie ludzkich serc na osoby deprawowane.
Obszary tematyczne: 

Wykorzystanie różnych gatunków sztuki w pracy z grupami zagrożonymi wykluczeniem społecznym.

Grupa docelowa słuchaczy: 

Projekt skierowany był do trenerów i instruktorów, profesjonalistów wykorzystujących w swojej pracy różne gatunki sztuki jako narzędzie, a poprzez nich do grup słuchaczy, z którymi pracują. Każda z organizacji partnerskich pracowała z inna grupą docelową.

  • Portugalia (koordynator projektu) –„trudna” młodzież w szkole drugiej szansy
  • Bułgaria – dzieci i młodzież z defaworyzowanych środowisk
  • Włochy – osoby dotknięte afazją
  • Litwa – dorośli słuchacze
  • Polska – osoby po 50 roku życia, emeryci, renciści, bezrobotni, głównie kobiety.

Osoby w wieku tzw. poprodukcyjnym stają zwykle przed poważnymi zmianami życiowymi – rozstanie ze środowiskiem pracy, powolne ograniczenie sprawności ruchowej i percepcji prowadzi niejednokrotnie do izolacji społecznej seniorów. Szczególnie istotnie problem ten dotyka kobiet zwłaszcza na terenach takich jak Podlasie, gdzie możliwość pozostania w aktywności zawodowej jest bardzo nikła. Kobiety w wieku po 50 roku życia  z reguły odczuwają pustkę, wynikającą  z wielu przyczyn (w tym między innymi: z racji usamodzielnienia się własnych dzieci i związanego z tym faktem „zespołu pustego gniazda”, czy przejścia na emeryturę  i zamknięcia pewnego etapu życia). Kolejnym problemem osób w tym wieku jest przeważnie niski poziom dochodów (emerytury, renty).

Jakie były początki projektu: 

Pierwszy zarys projektu powstał na Seminarium Kontaktowym w Veliko Turnovo, Bułgaria w roku 2006. Jego pomysłodawczynią była Tsvete Janeva, kierująca organizacją Theatre Tsvete. Grupa partnerów, która wówczas powstała opracowała pierwotną wersje projektu i aplikowała w roku 2008. Niestety projekt nie został zakwalifikowany do realizacji i ponownie aplikowaliśmy w roku 2009. W międzyczasie część dotychczasowych partnerów zrezygnowała z udziału, dołączyli inni, zaproszeni do współpracy i  projekt został zmodyfikowany i dostosowany do ustaleń nowej grupy partnerskiej.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Projekt „Open (h)art.” Miał na celu wzbogacenie metodologii wykorzystania  różnych gatunków sztuki jako narzędzia w pracy  edukacyjnej z grupami zagrożonymi wykluczeniem społecznym, poszukiwanie i zastosowanie innowacyjnych i kreatywnych metod w procesie przemiany społecznej. W trakcie realizacji udało się nam stworzyć platformę wymiany doświadczeń pomiędzy praktykami i wolontariuszami pracującymi z takimi grupami (artystów, animatorów, terapeutów, trenerów, pedagogów, pracowników socjalnych…) z krajów partnerskich – Portugalii, Bułgarii, Włoch, Litwy i Polski. Dzieliliśmy się wiedzą i doświadczeniami oraz podnosiliśmy jakość i atrakcyjność naszych działań edukacyjnych. Ponieważ każda z organizacji partnerskich pracuje z innymi grupami mogliśmy przetestować wpływ różnorodnych technik stosujących różne gatunki sztuki na różne środowiska (osoby starsze, trudna młodzież, osoby z afazja czy ludzi żyjących w ubóstwie, stosując wspólne wskaźniki i instrumenty. Stworzona strona internetowa projektu jest rozszerzeniem tej platformy dla wszystkich zainteresowanych tym tematem.

W trakcie realizacji projektu odbyło się 6 spotkań międzynarodowych a w okresach pomiędzy nimi organizacje partnerskie prowadziły działania lokalne, organizując warsztaty (z zastosowaniem technik obejmujących teatr, dramę, ruch i taniec, muzykę, sztuki plastyczne oraz fotografię) , poszukując nowych scenariuszy zajęć, prowadząc kampanię informacyjną oraz ewaluację bieżącą. Wyniki tych działań były dyskutowane w czasie spotkań partnerów, wtedy także były przeprowadzane przykładowe warsztaty dla wszystkich uczestników z organizacji partnerskich.

Pierwsze (12-15 październik 2009)  i ostatnie (20-24 czerwiec 2011) spotkania partnerów odbyły się w Portugalii, kraju koordynatora projektu.  Pierwsze było spotkaniem organizacyjnym, ustaliliśmy wówczas wszystkie szczegóły współpracy, zweryfikowaliśmy gatunki sztuki, jakie będziemy stosować w dalszej pracy itp. Ostatnie spotkanie miało formę festiwalu i konferencji międzynarodowej, prezentującej i upowszechniającej rezultaty projektu.. Pozostałe 4 spotkania miały charakter roboczy i odbyły się na Litwie (1-4- marzec 2010), we Włoszech ((20-23 maj 2010), w Polsce (7-10 listopad 2010) oraz w Bułgarii (3-7 marzec 20110). We wszystkich spotkaniach uczestniczyli zarówno praktycy prowadzący zajęcia jak tez słuchacze uczestnicy działań lokalnych oraz koordynatorzy krajowi. Akademia plus 50 zrealizowała 20 mobilności w ramach projektu „Open (h)art.”

W trakcie polskiego spotkania uczestnicy wzięli udział w otwartych warsztatach kinezjologii i tańców etnicznych w kręgu. Zorganizowaliśmy również przy wsparciu Urzędu Wojewody Podlaskiego konferencję dla organizacji NGO z tereny Białegostoku i Podlasia, promującą nasz projekt jak też program Grundtvig.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
68
W wyjazdach zagranicznych: 
12
Produkty
Produkty projektu: 

Strona projektu www.open-h-art.eu

Profil na facebooku http://www.facebook.com/pages/Open-HArt-project/118078568279539#!/pages/Open-HArt-project/118078568279539

Materiały filmowe, zdjęcia i prezentacje powstałe w trakcie realizacji projektu są zamieszczone na stronie www oraz w bazie EST

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Materiały filmowe, zdjęcia i prezentacje powstałe w trakcie realizacji projektu były prezentowane na spotkaniach z przedstawicielami organizacji o podobnym do naszego profilu działania.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Był to pierwszy projekt partnerski realizowany przez Akademię plus 50. Było to więc dla zarządu stowarzyszenia niezwykle cenne doświadczenie - trafny dobór organizacji partnerskich, przyjazna atmosfera, zarówno na spotkaniach partnerskich jak też we wszystkich innych kontaktach, ciekawe osiągnięte efekty oraz bardzo cenna dla nas wymiana doświadczeń w dziedzinie współpracy podczas tworzenia koncepcji oraz dokumentacji w fazie aplikowania oraz podczas realizacji projektu.

Trenerzy i instruktorzy, prowadzący warsztaty dla słuchaczy - członków Akademii plus 50 zmotywowani zostali do odświeżenia swoich kompetencji językowych lub wręcz do rozpoczęcia czy wznowienia nauki języka angielskiego. Zaangażowanie ich do pracy z osobami starszymi oraz wymiana doświadczeń z kolegami z innych krajów dały im dodatkową wiedzę, nowe metody pracy oraz motywację do poszerzania swego warsztatu.

Na bazie zebranych doświadczeń oraz dużego zainteresowania słuchaczy oferta edukacyjna Akademii plus 50 została wzbogacona o nowe, zainicjowane w trakcie realizacji projektu zajęcia – warsztaty fotograficzne, grupy tańca brzucha, hula i flamenco.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Słuchacze, uczestnicy projektu to kobiety po 50 roku życia z różnych środowisk, będące na emeryturze. Wszystkie uczą się języka angielskiego, ale do tej pory odczuwały  brak motywacji do porozumiewania się w tym języku i małą wiarę w swoje umiejętności. Możliwość kontaktu z partnerami zagranicznymi podczas spotkania partnerów w Polsce oraz wyjazd na spotkanie w krajach partnerskich pomogły im pokonać barierę mówienia oraz znacznie zmotywowała do dalszej nauki.

Wyjazdy na spotkania w krajach partnerskich były dla naszych słuchaczy doskonałą okazją do poszerzenia swojej wiedzy o tych krajach, ich kulturze i tradycjach. Dla niektórych uczestników były to pierwsze wyjazdy zagraniczne, pierwsze loty samolotem, a dla wszystkich wspaniałym przezyciem.

Uczestniczki warsztatów bardzo zintegrowały się, i w znacznej mierze włączyły się w proces organizacji warsztatów, wykazywały coraz większą aktywność w trakcie ich trwania oraz zgłaszały swoje pomysły na nowe przedsięwzięcia, które Akademia plus 50 może wprowadzić do swojej oferty - część z tych inicjatyw ma już miejsce, np. grupy  taneczne (flamenco, hula i taniec brzucha). W chwili obecnej uczestniczki projektu Open (H)art stanowią bardzo aktywną grupę działającą na rzecz stowarzyszenia.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 
  • Produkty naszego projektu były prezentowane publicznie na wielu konferencjach i spotkaniach przedstawicieli organizacji pozarządowych oraz naszych członków i innych mieszkańców miasta. Informacja o projekcie znajduje się na stronie internetowej Akademii plus 50. O projekcie i spotkaniu partnerów w Białymstoku pisała też lokalna prasa, a miejska telewizja TV Białystok emitowała program informacyjny.
  • Rezultaty naszego projektu już są wykorzystywanie w ofercie naszej organizacji, planujemy także poszerzać ją w miarę zdobywania nowych doświadczeń.
  • Strona www projektu będzie działała przez kolejne lata jako platforma wymiany doświadczeń, będzie też regularnie uzupełniana o nasze nowe materiały, jak też jest otwarta dla innych użytkowników - profesjonalistów, nauczycieli, instruktorów. 
  • Nawiązane relacje i dalsze kontakty z organizacjami partnerskimi mają szansę zaowocować kolejnym projektem, kontynuującym temat.
Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

MARYNA (uczestniczka zajęć Tańce etniczne w kręgu)

„Chcę powiedzieć co dały mi spotkania taneczne w parku z koleżankami w moim wieku, teraz już dobrymi przyjaciółkami. To jest dla mnie niezmiernie ważne, ponieważ po wielu latach choroby, jako że mieszkam poza miastem, przestałam spotykać się z ludźmi. Kiedy po wielu latach, dzięki Akademii plus 50, zdecydowałam się wyjść do parku i tańczyć, to była dla mnie wielka sprawa. Stałam się 50 latka nie 60 latka, tak jak moje nowe przyjaciółki z którymi tańczę. Ja nie wiem ile one mają lat, ale dla mnie są piękne i młode. Odważyłam się nałożyć ładna spódnice i buty na obcasie i tańczyć, śpiewać, cieszyć się i śmiać. Dziękuje za to.

Ja myślę, ze to jest niezwykle ważne i pożyteczne dla kobiet,a głownie dla tych które przeszły przez traumę spowodowana ciężką chorobą i pozostały zamknięte w domu na wiele miesięcy i lat. Ja wróciłam do życia dzięki Akademii i jestem o wiele szczęśliwszym człowiekiem niż byłam nawet rok temu.”

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

W trakcie realizacji projektu OPEN (H)ART w bardzo dużym stopniu wzrosła intensywność współpracy z innymi organizacjami pozarządowymi z regionu, ponieważ nasz projekt stał się ich przedmiotem zainteresowania w kontekście możliwości i szansy, jaką daje program Grundtvig,  Zorganizowaliśmy kilka spotkań (w ramach spotkania partnerów projektu w Polsce - z udziałem przedstawicieli Narodowej Agencji, w Centrum Współpracy Organizacji Pozarządowych - przy ich wsparciu organizacyjnym, oraz wiele indywidualnych). Otrzymaliśmy także duże wsparcie od władz miasta i województwa.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Jolanta Wołągiewicz
Data wypełnienia formularza/karty: 
29.12.2011

Warsztaty wokalno-rękodzielnicze

Tematyka działań: 
Sztuka, muzyka, kultura
Dane beneficjenta
Organizacja realizująca warsztat: 
Fundacja “Dziedzictwo nasze”
ul. Ogrodowa 29, 11-600 Węgorzewo
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Barbara Grąziewicz-Chludzińska, tel. +48 87 4271607, kom. +48 662 488 696, e-mail: fdn.wegorzewo@op.pl, baraga@interia.eu
Krótki opis profilu działalności organizacji realizującej warsztat: 

Główne  cele, jakie stawia przed sobą Fundacja „Dziedzictwo nasze” – to:

  • ochrona zabytków kultury materialnej i niematerialnej
  • edukacja kulturalna w zakresie poznawania i utrwalania tożsamości lokalnej i regionalnej,
  • programy badawcze  w zakresie kultury,
  • współpraca międzynarodowa i wymiana kulturalna.

Istotą tych wszystkich obszarów naszej działalności jest ochrona i kontynuacja niematerialnego dziedzictwa kulturowego; zwyczajów, obrzędów, tradycyjnych zawodów, wierzeń, przekazów historycznych etc. Stąd naszymi głównymi bohaterami i adresatami są właśnie ludzie starsi, większość przedsięwzięć kierujemy do nich. Wszystkie formy pracy są z nimi związane: badania etnograficzne i historyczne, nauka ginących zawodów, warsztaty, spotkania z seniorami, imprezy folklorystyczne, widowiska obrzędowe związanie z rokiem agrarnym i tradycjami rodzinnymi… Uczą i młodsze pokolenia i swoich rówieśników. 

Tytuł warsztatu: 
Warsztaty wokalno-rękodzielnicze
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2010-1-PL1-GRU13-11615
Data realizacji warsztatu: 
05.11.2010 - 11.11.2010
Partnerzy zagraniczni
Liczba uczestników z zagranicy, którzy wzięli udział w warsztacie: 
16
Liczba uczestników z Polski, którzy wzięli udział w warsztacie: 
1
Cele warsztatu: 
  • zainteresowanie uczestników zapomnianymi i współczesnymi kolędami i pastorałkami, poszukiwaniem muzyki źródeł, dawnych pieśni ludowych;
  • praktyczna nauka wybranych utworów;
  • przekonanie uczestników o możliwości uprawiania dawnych zawodów i umiejętności, ukazanie im, jaką rolę mogą odegrać w swoich środowiskach ucząc innych, zwłaszcza młodzież i dzieci.
Obszary tematyczne: 

Tematem przewodnim Warsztatów była obrzędowość doroczna okresu jesienno-zimowego:

pieśni, plastyka obrzędowa i zwyczaje. Na zajęciach wokalnych uczestnicy śpiewali pastorałki i

kolędy polskie, ale także uczyli się nawzajem tekstów i melodii swoich krajów zamieszkania.

Mówiliśmy o tradycjach świętowania w Polsce, słuchacze opowiadali o zwyczajach

pielęgnowanych w ich rodzinach i społecznościach. Równolegle z wokalnymi prowadzone były

zajęcia manualne: wyrób ozdób choinkowych, krajek – na deseczkach tkackich i krosienkach

tabliczkowych, haft krzyżykowy i koronki-frywolitki.

Seniorzy dzielili się także swoimi umiejętnościami wykonywania pięknych cacek choinkowych i świątecznych elementów dekoracji wnętrz.

Kraj uczestników: 
Czechy
Litwa
Łotwa
Liczba uczestników: 
4
7
5
Rekrutacja uczestników i przygotowanie warsztatu: 

Z naborem nie mieliśmy kłopotu. Wysłaliśmy pisma informujące o temacie i programie warsztatów do znanych nam organizacji. Adresaci sami ustalili skład osobowy spośród swoich członków. Jedna pani z Łotwy sama znalazła nas w Internecie i zgłosiła się za pośrednictwem e-maila.

Organizacje macierzyste i kadra oraz wszyscy uczestnicy otrzymali program Warsztatów z terminarzem zajęć oraz program wycieczek i propozycję zagospodarowania czasu wolnego.

Przygotowując część wokalną dokonaliśmy wyboru pieśni związanych z bożonarodzeniowym świętowaniem, pokserowaliśmy je i każdy uczestnik otrzymał taki podręczny mały śpiewnik na zajęcia. Zakupiliśmy dla wszystkich publikacje ze zbiorem kolęd (teksty i nuty) oraz książki traktujące o historii zwyczajów związanych z Godami, potrawach wigilijnych, świątecznym wystroju wnętrz.

Na zajęcia rękodzielnicze zaopatrzyliśmy się w surowce i materiały potrzebne do ich prowadzenia   `(deseczki tkackie, czółenka do frywolitek, nożyczki itp.),odpowiednią ilość wzorów opatrzonych komentarzem. Kupiliśmy więcej materiałów – tę nadwyżkę i narzędzia uczestnicy warsztatów potem dostali jako „wyprawkę”, żeby mogli w domu kontynuować. poznane zajęcia.

Grupa docelowa uczestników: 

Grupa składała się głównie  z emerytów i rencistów (jedynie dwie osoby były jeszcze czynne zawodowo), w wieku od 53 do 83 lat, średnio - 64. Mimo sporej rozpiętości wiekowej była dosyć wyrównana pod względem sprawności fizycznej, nie było osób o specjalnych potrzebach. Przeważały panie – było ich piętnaście, podczas gdy był tylko jeden pan. Bardzo dobrze sobie radził na „babskich” zajęciach! Wszyscy chętnie w nich uczestniczyli, tworząc świetnie zintegrowany zespół. Dwie trzecie (11 osób) - w czasie, gdy byli jeszcze aktywni zawodowo  -pracowało w zawodach umysłowych (nauczyciele, urzędnicy), jedna trzecia (5 osób) miało za sobą zawody fizyczne.

Uczestnicy na co dzień utrzymują się emerytur, tylko dwie osoby są jeszcze czynne zawodowo.  Żyją w skromnych warunkach, w małych miejscowościach. Są aktywni, realizują się w pracy społecznej lub w klubach  zainteresowań  funkcjonujących w ich miejscach zamieszkania. W większości trójjęzyczni; 10 osób deklarowało narodowość polską, 6 – litewską. Zajęcia odbywały się w językach polskim i rosyjskim.

Opis przebiegu
Krótki opis przebiegu warsztatu: 

1 dzień: przyjazd – zakwaterowanie; obiad, odpoczynek; po kolacji spotkanie z organizatorami, władzami miasta, przedstawicielami organizacji pozarządowych pracujących z dorosłymi.

2 dzień:  po śniadaniu zajęcia wokalne (dwie godziny) potem zwiedzanie miasta; po obiedzie trzy godziny zajęć rękodzielniczych.

3 dzień:  rano i południu zajęcia wokalne, czas wolny, po kolacji spotkanie towarzyskie przy kominku plenerowym;

4 dzień: zajęcia wokalne i zwiedzanie Muzeum Kultury Ludowej, skansenu i pracowni rękodzielniczych.

5 dzień:  wycieczka do Kętrzyna, Świętej Lipki, Piecek, Dobrego Miasta, Barczewa i Olsztyna w celu zapoznania się z kulturą regionu oraz tradycjami rękodzielniczymi.

6 dzień:  zajęcia wokalne i rękodzielnicze, zwiedzanie Muzeum Tradycji Kolejowych; po południu – zajęcia rękodzielnicze, przygotowanie prezentacji.

7 dzień:  uroczyste zakończenie Warsztatów; udział w uroczystościach z okazji Święta Niepodległości; koncert szopenowski w Węgorzewskim Centrum Kultury.

W dniu zakończenia Warsztatów uczestnicy zaprezentowali swoje śpiewacze umiejętności w montażu słowno-muzycznym: wykonane przez nich cacka ozdobiły dwie duże choinki, a galanterię rękodzielniczą pokazali na niewielkiej wystawce obok.

Ich zapał, zaangażowanie i „dorobek artystyczny” przeszły nasze oczekiwania! Goście zaproszeni na tę uroczystość pełni byli podziwu i szczerze im gratulowali. Certyfikaty ukończenia Warsztatów wręczał Burmistrz Węgorzewa; w spotkaniu pożegnalnym uczestniczyli przedstawiciele Starostwa Powiatowego w Węgorzewie i Urzędu Marszałkowskiego w Olsztynie oraz przedstawiciele węgorzewskich organizacji pozarządowych.

W programie była wycieczka krajoznawcza – chcieliśmy naszym słuchaczom jak najwięcej pokazać, więc urozmaiciliśmy nieco wcześniej planowaną marszrutę.  Poznali także Węgorzewo i jego ciekawostki: średniowieczny układ urbanistyczny, różnowiercze kościoły, muzeum tradycji olejowych, muzeum Kultury Ludowej. Odwiedzili pracownie tkactwa, hafciarstwa, wyrobu kwiatów z papieru i bibułki.

Rozwiązania praktyczne zastosowane podczas realizacji warsztatu: 

Transport: ze względu na brak bezpośrednich połączeń komunikacyjnych wynajęliśmy mikrobusy do przewiezienia większości uczestników. To opcja najszybsza, a dla starszych osób najmniej męcząca.

Zakwaterowanie: w hotelu „Vęgorii” – tzw. „apartamentowcu” – w śródmieściu, nad rzeką. Pokoje jednoosobowe, komfortowo wyposażone. Zajęcia i spotkania odbywały się w tym samym obiekcie.

Wyżywienie: „Karczma” – restauracja w odległości 8 minut od hotelu. Posiłki były o stałych godzinach, ale w razie potrzeby można je było dowolnie przesuwać. Na wycieczkę i drogę powrotną uczestnicy otrzymywali suchy prowiant i napoje. Niezależnie od tego w czasie wyjazdu serwowano obiad

Po drodze, w innej miejscowości – kawę, herbatę i deser – według życzeń uczestników. W pomieszczeniach, gdzie odbywały się zajęcia – funkcjonował  „suchy bufet”, samoobsługowy. W pokojach były czajniki, kuchenki, lodówki – zaopatrzone w napoje, kawę, herbatę, słodycze, owoce.

Ubezpieczenie: wszyscy uczestnicy Warsztatów byli ubezpieczeni.

Ewaluacja i monitoring: 

Warsztaty odbywały się pod okiem koordynatora, który wspólnie z instruktorami czuwał nad ich przebiegiem, dokonując niezbędnych korekt. Dwukrotnie trzeba było zamienić lub przesunąć godziny zajęć, na prośbę uczestniczek były dodatkowe zajęcia z frywolitek i ozdób choinkowych .

Wykonaliśmy dokumentację fotograficzną i filmową realizacji całego projektu.

Wpływ warsztatu na słuchaczy, na organizację oraz społeczność lokalną – rezultaty: 

Mieszkańcy Węgorzewa i okolic byli poinformowani przyjeździe seniorów z innych krajów – niektórzy mieli kontakt w ubiegłym roku z uczestnikami „Warsztatów dla seniorów”, więc chętnie kontaktowali się z tegoroczną grupą, co rozszerzyło krąg znajomości.

O planowanym przyjeździe gości informowały lokalne media: „Węgorzewski Tydzień” i Radio Olsztyn. W czasie pobytu witano ich publicznie: w kościołach, w centrum Kultury na koncercie szopenowskim, na uroczystościach 11 listopada oraz w miejscach, które zwiedzali. Wielu było wzruszonych przyjazdem - niemłodych już przecież osób – z tak daleka. Rozmawiano o utrzymaniu znajomości korespondencyjnie, a nawet o rewizytach… Na otwarciu i zakończeniu zajęć byli słuchacze z Uniwersytetu III Wieku – zarząd tej organizacji postanowił włączyć tę międzynarodową formę pracy z seniorami do swoich planów przyszłorocznych.

I – vice versa - goście nasi interesowali się, w jakim sposób można zorganizować warsztaty u siebie. Wyposażyliśmy ich w materiały otrzymane od Narodowej Agencji (w jęz. polskim i angielskim) oraz adresy Agencji Narodowych w ich krajach.

Upowszechnianie rezultatów: 

Naturalną jakby koleją rzeczy „przymierzamy się” teraz do Projektów Partnerskich Grundtviga oraz Projektów Wolontariatu Seniorów.

Opinie słuchaczy i pracowników o warsztacie – cytaty z wypowiedzi: 

Słuchacze:

1) „….a także łączę serdeczne podziękowania dla Pani (…) i dla wszystkich innych osób, które urzeczywistniły dla nas te wspaniałe warsztaty, bo to moc wrażeń i takie przyjemne wspomnienia. (…) frywolitki spodobały się moim córkom, wiec w miarę moich umiejętności postaram się pokazać im, jak to się robi. (…) W nocy z soboty na niedzielę moja starsza córka z materiału, który nam daliście, nawet zrobiła sobie aniołeczka. Chciałabym także powiedzieć o motywacji przyjęcia udziału w warsztatach, którą nie da się wpisać w oficjalną ankietę, która dla mnie chyba była najważniejszą. Na co dzień język polski mam tylko w kręgu najbliższej rodziny. Dookoła to tylko łotewski, no i rosyjski. A w Polsce to każdy człowiek, który rozmawia ze mną, rozmawia po polsku, więc wydaje mi się, ze to swój. Ma się takie niesamowite i wzruszające wrażenie, że wszyscy tacy swoi i bliscy.

I ten polski akcent, którego tu na obczyźnie nie mamy, ta śliczna polska wymowa w moich uszach brzmi jak muzyka. Dziękuję za to wszystko…”

2)”… bardzo serdecznie dziękuję za możliwość uczestniczenia czterech pań naszego Związku w bardzo ciekawych i wartościowych warsztatach wokalno- rękodzielniczych zorganizowanych przez fundację „Dziedzictwo nasze” w Węgorzewie w dniach 5 – 11 listopada 2010 roku. Panie podzieliły się  wrażeniami zaraz po powrocie, na zebraniu członkowskim naszej organizacji. Z wielkim zadowoleniem i ogromną satysfakcją opowiadały o wspaniałej  organizacji imprezy, ciekawych wycieczkach i na wysokim poziomie instruktorach. Wszystkie nabyte umiejętności z zakresu koronkarstwa, hafciarstwa i tkactwa wykorzystały obecnie  podczas przygotowania wystawy Klubu Kobiet. Na zawsze pozostaną w ich pamięci melodie poznanych kolęd i pastorałek, a wrażenia z koncertu szopenowskiego stały się niezapomniane…”

3) „Wydaje mi się, że wróciłam do czasów dzieciństwa i do domu…”

4) „My – organizatorzy – uczymy się od nich jeszcze więcej; czuję się ubogacona poznaniem gromadki tak cudownych ludzi…”

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji warsztatu: 

Zachęcamy innych do wykorzystania naszych doświadczeń:

  • zajęcia rękodzielnicze połączone ze śpiewem cieszą się zainteresowaniem seniorów; można je śmiało oferować także innym grupom wiekowym i grupom wykluczenia społecznego, modyfikując zakres i program według ich potrzeb; mogą być prowadzone w różnych krajach, nawet przy słabej znajomości języków obcych przez uczestników; śpiew i zajęcia manualne sprzyjają komunikacji interpersonalnej i nauce języków;
  • słuchacze dostali „w posagu” stosowne wyprawki: deseczki tkackie, czółenka do frywolitek, szydełka, nici do haftów i koronek, materiały odpowiednie do wyszywania, wzornik, zestawy materiałów do wyrobu ozdób choinkowych oraz bogato ilustrowane książki o dorocznych zwyczajach świątecznych w Polsce, dekorowaniu wnętrz i potrawach wigilijnych, teksty i nuty kolęd – to także jest do powtórzenia w każdym kraju i regionie;
  • tematyka świąteczna – w tym przypadku bożonarodzeniowa – może być wykorzystana do integracji  grup (rodzinnych, zawodowych, marginalnych, wiekowych…), kształtowania postaw prospołecznych, rozwijania zainteresowań artystycznych, pozytywnych emocji;
  • fotografie i film z całego przedsięwzięcia mogą być wykorzystane w wewnętrznej pracy zespołów oraz w ich kontaktach krajowych i zagranicznych.
Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Barbara Grąziewicz-Chludzińska
Data wypełnienia formularza/karty: 
26.08.2011
Subskrybuje zawartość

Switch style