Holandia

Silent Heroes, Living Memory. The context of hiding of Jews during the Second World War as a challenge for active adult learning.

Tematyka działań: 
Edukacja międzykulturowa
Inne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Muzeum Historii Żydów Polskich
ul. Anielewicza 6, 00-157 Warszawa
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Małgorzata Waszczuk, specjalistka ds. edukacji, Tel.: (+48) 22 47 10 377, mwaszczuk@polin.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN jest punktem odniesienia dla wszystkich zainteresowanych dziedzictwem Żydów polskich oraz znakiem dokonującego się przełomu we wzajemnych stosunkach Polaków i Żydów. Jest także miejscem spotkań ludzi, którzy pragną lepiej poznać przeszłość i współczesną kulturę żydowską, chcą zmierzyć się ze stereotypami i ograniczyć zjawiska zagrażające współczesnemu światu, takie jak ksenofobia i nacjonalistyczne uprzedzenia.

Przewodnicy i edukatorzy pomagają odwiedzającym w odkrywaniu tysiącletniej historii Żydów polskich, ich tradycji i kultury. Oprowadzają po wystawie stałej i wystawach czasowych, prowadzą spacery po żydowskiej Warszawie i po budynku Muzeum.

Edukacja dorosłych w Muzeum POLIN obejmuje organizację wykładów, dyskusji, warsztatów i spotkań skierowanych zarówno do szerokiego grona odbiorców, jak i specjalistów. Nasze działania dotyczą z jednej strony historii i kultury Żydów polskich, z drugiej – różnorodności kulturowej, etnicznej, religijnej, wyzwań związanych z funkcjonowaniem w zróżnicowanym społeczeństwie. Zapraszamy do udziału w interdyscyplinarnych projektach, które często łączą nauki humanistyczne i sztukę. Prowadzimy wymiany studenckie, międzynarodowe projekty partnerskie, rozwijamy też edukację skierowaną do środowisk muzealniczych. Organizujemy rezydencje artystyczne, podczas których za pomocą różnych mediów podejmujemy kwestię dziedzictwa żydowskiego i wielokulturowości. Prowadzimy także warsztaty antydyskryminacyjne.

Muzeum POLIN stara się ze swoją ofertą trafić do jak najszerszego grona osób. Stąd wiele projektów lokalnych, jak np. Muzeum na kółkach – wystawa edukacyjna podróżująca po Polsce, internetowe platformy edukacyjne i towarzyszące im aplikacje mobilne, do których wszyscy, na całym świecie, mogą mieć dostęp, a także działalność wydawnicza – zarówno w formie specjalistycznej, jak i popularyzatorskiej. Dbamy również o dostępność samego Muzeum, ekspozycji i działań programowych, oferując udogodnienia w formie tyflografik, audiodeskrypcji, tłumaczeń na Polski Język Migowy i prowadząc projekty integracyjne skierowane do osób z różnymi typami niepełnosprawności.

Tytuł projektu: 
Silent Heroes, Living Memory. The context of hiding of Jews during the Second World War as a challenge for active adult learning.
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2013-1-NL1-GRU06-12763 7
Lata realizacji: 
2013 - 2015
Kraje uczestniczące: 
Holandia
Holandia
Austria
Węgry
Niemcy
Polska
Cele projektu: 

Projekt dotyczył pamięci o Żydach ukrywających się w czasie drugiej wojny światowej oraz o osobach, które im pomagały.

Cele:

  1. Wzajemne uczenie się pracowników i słuchaczy.
  2. Zgromadzenie przykładów pomocy z zaangażowanych krajów partnerskich.
    • Dziedzictwo materialne” – dot. kryjówek, przedmiotów.
    • „Dziedzictwo niematerialne” - historie ukrywania i osób pomagających.
  3. Zbadanie, w jaki sposób powyższe przykłady są wykorzystywane w edukacji dorosłych oraz w jaki sposób można wykorzystać nowo poznane historie , by stały się źródłem wiedzy i narzędziem pedagogicznym.

 Stworzenie europejskiego portalu internetowego z linkami do istniejących stron prezentujących historie ukrywania jako narzędzia pedagogicznego do edukacji muzealnej.

Obszary tematyczne: 
  • Historia drugiej wojny światowej, Dziedzictwo kulturowe.
  • Uczenie się o krajach europejskich, Media i komunikacja.
Grupa docelowa słuchaczy: 

Na początku projektu ustaliliśmy, że każda organizacja partnerska będzie mogła na swój sposób doprecyzować grupę docelową słuchaczy, biorąc pod uwagę specyfikę swojego działania.

Pracowniczki Muzeum POLIN zdecydowały się ogłosić otwarty nabór do projektu, chcąc zaoferować udział osobom, które nie były dotąd związane zawodowo ani naukowo z tematyką historii Żydów polskich. W grupie słuchaczy i słuchaczek znalazło się 17 kobiet i 3 mężczyzn w różnym wieku. Projekt zgromadził przedstawicieli i przedstawicielki różnych zawodów, których połączyło zainteresowanie historią drugiej wojny światowej oraz historią i kulturą Żydów polskich.

Jakie były początki projektu: 

Muzeum Historii Żydów Polskich zostało zaproszone do projektu przez organizację koordynującą – Castrum Peregrini z Amsterdamu. Organizacja koordynująca zaprosiła także pozostałe organizacje partnerskie.

Krótki opis przebiegu projektu: 

SPOTKANIA PARTNERSKIE

Między grudniem 2013 roku a lipcem 2015 roku odbyło się sześć międzynarodowych spotkań partnerskich: w Amsterdamie, Hohenems, Berlinie, Warszawie, Budapeszcie oraz ponownie w Amsterdamie. Pierwsze spotkanie zgromadziło jedynie przedstawicieli i przedstawicielki organizacji partnerskich, natomiast we wszystkich kolejnych uczestniczyli także słuchacze i słuchaczki ze wszystkich zaangażowanychkrajów.

Celem pierwszego międzynarodowego spotkania partnerów w Amsterdamie w grudniu 2013 r. było poznanie się przedstawicieli i przedstawicielek organizacji oraz poznanie działalności holenderskich instytucji zajmujących się historiami ukrywania Żydów w czasie wojny.

Międzynarodowe spotkanie w Hohenems w czerwcu 2014 r. było poświęcone próbom pomagania żydowskim uchodźcom na granicy ze Szwajcarią od 1938 roku. Podczas spotkania przedstawione zostały różne metody edukacji historycznej.  Stworzona została także przestrzeń do omówienia współczesnych procesów kształtowania się pamięci społecznej w Austrii oraz aktualnej sytuacji migrantów  w tym kraju.

Spotkanie w Berlinie we wrześniu 2014 r. miało na celu przedstawienie działalności Gedenkstätte Stille Helden i innych instytucji zajmujących się historią Żydów i historią niemieckiego ruchu oporu -  m.in. Muzeum Żydowskiego w Berlinie, Muzeum Blindenwerkstatt Otto Weidt (autentycznej kryjówki z czasów drugiej wojny światowej) i  Gedenkstätte Deutscher Widerstand.

Międzynarodowe spotkanie w Warszawie w lutym 2015 r. było okazją do poszerzenia wiedzy o historii Żydów polskich podczas drugiej wojny światowej oraz pogłębienie wiedzy o procesach związanych z kształtowaniem się pamięci społecznej w powojennej Polsce. Ważną częścią spotkania było zwiedzanie wystawy stałej muzeum i warsztaty z kuratorkami galerii Zagłada oraz zwiedzanie Muranowa.

W kwietniu 2015 r. odbyło się spotkanie w Budapeszcie, którego celem było przedstawienie działań związanych z pamięcią o Zagładzie Żydów na Węgrzech i pokazanie przykładowych działań edukacyjnych. Omówione zostały spacery miejskie jako metoda edukacji dorosłych. Uczestnicy i uczestniczki wyjazdu wynieśli z niego także wiedzę o współczesnych narracjach dotyczących drugiej wojny światowej i postaw Węgrów wobec Zagłady.

Celem ostatniego międzynarodowego spotkania partnerów w czerwcu 2015 r. było poznanie działalności edukacyjnej Żydowskiego Muzeum Historycznego w Amsterdamie, podsumowanie prac związanych ze stroną internetową silentheroes.eu oraz zebranie istotnych wniosków z projektu i omówienie możliwości kontynuowania współpracy.

DZIAŁANIA KRAJOWE

Od kwietnia 2014 do  lipca 2015 w Muzeum POLIN odbyło się 11 spotkań słuchaczy i słuchaczek. Zajęcia dotyczyły postaw wobec Zagłady Żydów, historii mówionej i pamięci o drugiej wojnie światowej. Miały formę warsztatów, dyskusji, wykładów i spotkań eksperckich. W spotkaniach uczestniczyli pracownicy i pracowniczki Muzeum POLIN, słuchacze i słuchaczki projektu, świadkowie i świadkinie historii, przedstawiciele i przedstawicielki innych organizacji i instytucji zajmujących się tematem "Cichych bohaterów". Ważnym elementem działań w Polsce była wymiana wiedzy i doświadczeń między uczestnikami i uczestniczkami. Część zajęć w Warszawie była prowadzona przez samych słuchaczy i słuchaczki. Osoby uczestniczące zajmowały się także przygotowywaniem  tekstów i prezentacji związanych z tematem projektu.

DZIAŁANIA UPOWSZECHNIAJĄCE

Opisy działań projektowych i informacje o stronie silentheroes.eu znalazły się na stronach internetowych Muzeum POLIN: www.polin.pl oraz www.sprawiedliwi.org.pl. 4 lipca 2015 r. odbyło się otwarte dla publiczności spotkanie, podczas którego omówiony został przebieg projektu i zaprezentowana została strona www.silentheroes.eu. Informacje o spotkaniu znalazły się na stronie internetowej Muzeum POLIN, na facebooku, umieściły je także inne portale internetowe.

DZIAŁANIA EWALUACYJNE

Każde spotkanie w Warszawie i każde spotkanie międzynarodowe kończyło się sesją ewaluacyjną. Ponadto, opracowany został specjalny kwestionariusz, który wypełniały osoby uczestniczące w spotkaniach międzynarodowych i który dla goszczącej organizacji stanowił informację zwrotną o jej działalności i metodach pracy.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
20
W wyjazdach zagranicznych: 
16
Produkty
Produkty projektu: 

Dzięki współpracy wszystkich partnerskich organizacji powstała strona www.silentheroes.eu.

Materiały stworzyły osoby pracujące w organizacjach partnerskich oraz słuchacze i słuchaczki projektu. Na stronie zostały zamieszczone m.in. kalendaria, opracowania wybranych historii, informacje o projekcie, refleksje, zdjęcia i filmy.

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Informacja o stronie internetowej została umieszczona na www. polin.pl i www.sprawiedliwi.org.pl. 4 lipca 2015 r. w Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN odbyła się prezentacja strony www.silentheroes.eu. Prezentacji towarzyszył pokaz filmu „Akta Gruningera” oraz dyskusja z publicznością dotycząca różnych sposób postrzegania historii drugiej wojny światowej.

Od początku projektu dla partnerskich organizacji jasne było, że strona www.silentheroes.eu powinna być rozszerzana o kolejne materiały i wykorzystywana także po zakończeniu projektu. Pracami nad stroną kieruje obecnie Castrum Peregini, będąc w kontakcie z partnerami.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Projekt przyczynił się do bardzo znaczącego wzmocnienia współpracy między osobami pracującymi w Dziale Edukacji i w Dziale Zbiorów Niematerialnych. Kontakty z  partnerskimi instytucjami oraz informacja zwrotna od słuchaczy i słuchaczek zaowocowały pomysłami na wprowadzanie nowych elementów do projektów edukacyjnych skierowanych do dorosłych.

Mobilności międzynarodowe miały bardzo duży wpływ na zwiększenie motywacji pracowniczek oraz na poszerzenie wiedzy o krajach partnerskich, zwłaszcza na pogłębienie wiedzy o różnych narracjach dotyczących drugiej wojny światowej i wiedzy o obecnie trwających dyskusjach historycznych i zaangażowanych w nie instytucjach. Kontakt z osobami z zagranicznych instytucji i poznanie ich metod pracy zaowocowały zwiększeniem umiejętności pedagogicznych.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Sami słuchacze i słuchaczki wskazywali, że projekt dał im bardzo dużą wiedzę o historii Austrii, Holandii, Niemiec i Węgier i o obecnej sytuacji społecznej i politycznej tych krajów. Poza przekazaniem wiedzy historycznej, projekt przyczynił się także do zwiększenia kompetencji rozumienia różnie definiowanych narracji oraz rozumienia mechanizmów związanych z funkcjonowaniem świadectw historii mówionej, pomników oraz artystycznych prób odniesienia się do historii. Międzynarodowe spotkania partnerów były okazją do zwiększenia umiejętności komunikacji międzykulturowej i umiejętności posługiwania się językiem angielskim. Udział w działaniach projektowych przyczynił się do zwiększenia umiejętności pracy w grupie oraz zwiększenia motywacji i pewności siebie. Spotkania w Warszawie dały słuchaczom i słuchaczkom możliwość podniesienia umiejętności związanych z nowymi technologiami - niektóre zajęcia odbywały się z wykorzystaniem nowych technologii, ponadto część zajęć dotyczyła przygotowań do stworzenia strony silentheroes.eu.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Materiały zebrane podczas projektu: opisy przykładowych historii pomocy, kalendaria historyczne, relacje ze spotkań partnerskich, zdjęcia i filmy znalazły się na powszechnie dostępnej stronie www.silentheroes.eu. Strona będzie nie tylko wykorzystywana przez Muzeum POLIN, ale może posłużyć także innym organizacjom i instytucjom do czerpania materiałów.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„Zarówno pod względem merytorycznym, jak i organizacyjnym projekt dostarczył mi dużo wiedzy, umiejętności i pobudził do refleksji. Projekt zmienił też moje postrzeganie wątku ukrywania się Żydów i ukrywania Żydów (…) Najciekawsze było zanurzenie się w tematyce i odkrywanie nowych regionów z pomocą materiałów przygotowanych przez organizatorów. Ciekawe było też postrzeganie problematyki przez różne grupy uczestników, wymiana poglądów, spotkania ze świadkami.”

 „Niewątpliwie spotkaniem, które na trwałe zapisze się w mojej pamięci było spotkanie poświęcone Janowi Karskiemu. Dzięki świetnemu warsztatowi mogłam go odkryć na nowo. Niezwykle poruszyło mnie to, iż człowiek który choć tak bardzo zasłużył się w sprawie poinformowania świata o zagładzie Żydów, to jednocześnie tak bardzo nie mógł sobie wybaczyć, ze nie udało mu się uratować pojedynczego człowieka.”

 „…chcę Wam podziękować za ten projekt i za to, że w nim uczestniczyłam. Naprawdę b. to ważne okazało się w moim życiu.”

„Atmosfera motywowała i inspirowała do samodzielnego pogłębiania wiedzy.”

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Małgorzata Waszczuk
Data wypełnienia formularza/karty: 
30.01.2016

Yes, you can! – How to support the cultural activities of disadvantaged groups

Tematyka działań: 
Inne
Zarządzanie edukacją dorosłych
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Muzeum Narodowe w Krakowie
al. 3 Maja 1, 30-062 Krakow
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Lidia Kozieł-Siudut, tel. 0048 12 43 35 681, 0048 606 360530, e-mail: lkoziel@mnk.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Muzeum Narodowe w Krakowie utworzone zostało w 1879 roku jako pierwsza narodowa instytucja muzealna Polaków. Obecnie posiada 11 Oddziałów i jest jedną

z największych i najbardziej rozpoznawalnych instytucji kultury w Polsce.

Muzeum posiada bogatą kolekcję europejskiego i światowego dziedzictwa kultury, którą popularyzuje poprzez organizację wystaw stałych, galerii oraz wystaw czasowych w Polsce i za granicą.

Muzeum Narodowe w Krakowie stara się sprostać oczekiwaniom, jakie stawia przed nim współczesny odbiorca. Taki cel przyświeca różnorodnym projektom: edukacyjnym, naukowo-badawczym, digitalizacyjnym, inwestycyjnym, wydawniczym, realizowanym przez Muzeum indywidulanie czy we współpacy partnerskiej. Muzeum posiada bardzo duże doświadczenie w realizacji projektów międzynarodowych w dziedzinie edukacji.

Szeroka oferta edukacyjna proponowana przez Muzeum jest skierowana do oczekiwań i potrzeb różnych grup odbiorców, w tym również osób dorosłych (m.in. seniorów), nauczycieli, studentów, dzieci i rodzin oraz grup narażonych na społeczne wykluczenie (Muzeum realizuje nieszablonowe aktywności dla tych grup, dla których dostępna na rynku oferta jest uboga, np. wykłady tłumaczone na język migowy, warsztaty dla osób niewidzących umożliwiające im fizyczny, namacalny kontakt

z rzeźbami).

Programy edukacyjne w Muzeum projektowane są z myślą o profesjonalistach, jak

i amatorach. Są dopasowane do indywidualnych potrzeb gości i stwarzają możliwość pogłębienia wiedzy na temat sztuki, kultury i związanych z nią dziedzin. W ofercie Muzeum znajdują się m.in. wykłady, warsztaty, spotkania także z muzealnikami, panele dyskusyjne, które opprzygotowywane sa w oparciu o formułę otwarości

i zakladają interakcje z uczestnikami.

Instytucja chętnie dzieli się wiedzą i dobrymi praktykami poprzez organizację różnego rodzaju seminariów i konferencji m.in. upowszechniających rezultaty projektów. Muzeum jest również edukatorem – organizuje i nadzoruje działania stażystów, praktykantów i wolontariuszy, którzy chętnie zgłaszają się do jego oddziałów, aby zapoznać się z wielopłaszczyznową specyfiką funkcjonowania instytucji kultury. Współpraca na polu edukacji odbywa się również z udziałem edukatorów działających w obszarze nieformalnego kształcenia osób dorosłych, kadry instytucji kultury

w Polsce i za granicą, jednostek samorządu terytorialnego i organizacji pozarządowych.

W roku 2015 Muzeum zanotowało ponad 812 tys. odwiedzin osób z kraju i zagranicy, co pokazuje skalę zainteresowania ofertą kulturalną, a co za tym idzie działaniami edukacyjnymi Muzeum.

Tytuł projektu: 
Yes, you can! – How to support the cultural activities of disadvantaged groups
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2013
2015
Lata realizacji: 
2013 - 2015
Kraje uczestniczące: 
Polska
Francja
Holandia
Turcja
Słowacja
Malta
Niemcy
Cele projektu: 

Projekt "Yes, You Can! – How to support the cultural activities of disadvantaged groups” miał na celu poprawę umiejętności instytucji i organizacji pozarządowych działających w sektorze kultury, a także mechanizmów ich zarządzania w odniesieniu do pozyskiwania funduszy na realizację projektów przygotowywanych na rzecz aktywizacji lokalnych społeczności.

Celem projektu była międzynarodowa wymiana doświadczeń dotyczących mechanizmów pozyskiwania funduszy a także dobrych praktyk stosowanych w codziennej pracy. Dzięki realizacji projektu partnerzy konsorcjum nabyli i uzupełnili wiedzę dotyczącą dziedziny pozyskiwania funduszy w celu rozpowszechniania jej wśród wszystkich zainteresowanych organizacji działających w sektorze kultury.

Obszary tematyczne: 

Obszary zagadnień w ramach projektu:

  • potrzeby i trudności lokalnych podmiotów kulturalnych w pozyskiwaniu środków na działalność w sektorze kultury i sektorach okołokulturowych (badania ankietowe);
  • współpraca z lokalnymi instytucjami pozarządowymi działającymi w sferze kultury na rzecz grup defaworyzowanych (budowanie sieci);
  • pozyskanie i uzupełnienie wiedzy dotyczącej pozyskiwania funduszy w nowej perspektywie finansowej Unii Europejskiej na lata 2014-20 („Praktyczny przewodnik po funduszach dla kultury 2014-2020”);
  • podkreślenie roli kultury w budowaniu spójności społecznej Europy oraz dla tworzenia więzi i ram współpracy w ramach lokalnych wspólnot (spotkania projektowe i wizyty studyjne);
  • niwelowanie barier językowych w komunikacji, poszukiwaniu i pozyskiwaniu środków (organizacja specjalistycznych kursów językowych oraz warsztatów z dziedziny zarządzania projektami i pozyskiwania funduszy dla NGO).
Grupa docelowa słuchaczy: 

Członkowie organizacji pozarządowych

Projekt skierowany był głównie do organizacji działających głównie w sektorze kultury i na rzecz grup defaworyzowanych. Często były to niewielkie organizacje, czasami rozpoczynające dopiero swoją działalność i poszukujące wiedzy praktycznej o możliwościach uzyskania wsparcia nie tylko finansowego.

Pracownicy instytucji kultury ze wszystkich krajów partnerów projektu

Projekt obejmował instytucje kultury o różnej wielkości i skali oddziaływania, które również stoją przed wyzwaniem nowej perspektywy finansowej by móc poprzez realizację różnych projektów budować kompleksową ofertę kultralną dla potencjalnych grup odbiorców.

Przedstawiciele jednostek samorządów terytorialnych nadzorujących działalność kulturalną i społeczną (np. w Polsce był to Miejski Ośrodek Wspierania Inicjatyw Obywatelskich)

Jednostki te kształtują politykę kulturalną i społeczną w swoich krajach, często wspierając rozwój społeczeństwa obywatelskiego poprzez granty i wsparcie instytucjonalne udzielane instytucją kultury i organizacją pozarządowym.

Pracownicy organizacji partnerskich oraz lidera projektu (Muzeum Narodowego w Krakowie)

Projekt YYC realizowany był przez partnerów z Francji, Niemiec, Holandii, Malty, Polski i Słowacji w konsorcjum, którego skład współtworzyły instytucje zróżnicowane pod względem charakteru, wielkości i rodzaju działalności, co umożliwiło spojrzenie na możliwości pozyskiwania funduszy z różnej perspektywy. Były to zarówno duża publiczna organizacja sektora kultury (Muzeum Narodowe w Krakowie), jednostka administracji publicznej (Bratysława Stare Miasto), parasolowa organizacja działająca na rzecz seniorów (BAGSO - die Bundesarbeitsgemeinschaft der Senioren-Organisationen), niewielkie organizacje pozarządowe z Holandii (Art- Age Foundation) i Malty (VisMedNet Association), jak też prywatna firma - centrum szkoleniowe Cap Ulysse z Francji.

Ciekawą perspektywę dostarczył partner spoza Unii Europejskiej organizacja pozarządowa z Turcji (Isparta Milli Egitim Genclik Spor Kulubu Dernegi), która jako państwo kandydujące do członkostwa w Unii Europejskiej również może być beneficjentem wybranych programów pomocowych.

Jakie były początki projektu: 

Inicjatorką projektu była Lidia Kozieł-Siudut, kierownik Sekcji Pozyskiwania Funduszy Muzeum Narodowego w Krakowie. Jako trener Narodowego Centrum Kultury,

w ramach swych obowiązków od 2007 roku udzielała bezpłatnych konsultacji instytucjom kultury i organizacjom pozarządowym z regionu Małopolski w zakresie przygotowania wniosków aplikacyjnych.

Obserwując entuzjazm i ogromne zaangażowanie członków organizacji pozarządowych czy pracowników domów kultury w pracy na rzecz lokalnych społeczności zauważyła jak trudno tym osobom dotrzeć do wiedzy o możliwości pozyskania funduszy i znalezienia środków na realizację często bardzo ciekawych

i bardzo potrzebnych w danej miejscowości czy gminie projektów, zwłaszcza na rzecz grup defaworyzowanych.

Projekt „Yes, You Can!” powstał w odpowiedzi na zidentyfikowane wówczas zapotrzebowanie społeczne.

Partnerzy do projektu rekrutowani byli w dwojaki sposób. Z jednej strony zaprosiliśmy do współpracy 3 dobrze nam znane instytucje z wcześniej realizowanych międzynarodowych projektów edukacyjnych, które stanowiły trzon pózniejszego konsorcjum projektowego. Ponadto informację o poszukiwaniu partnerów umieściliśmy w newsletterze wydawanym przez European network of cultural centres. Zainteresowanie naszym projektem było bardzo duże, co potwierdziło zapotrzebowanie europejskich organizacji na przedsięwzięcie tego typu.

Partnerstwo projektowe pierwotnie tworzyło 12 instytucji z całej Europy z czego 7 otrzymało dofinansowanie i przystąpiło do realizacji projektu.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Spotkania partnerów projektu

  1. Kraków (grudzień 2013); omówienie cele projektu, metody pracy i zakres odpowiedzialności poszczególnych partnerów; przedstawienie doświadczeń partnerów w dziedzinie pozyskiwania funduszy ze szczególnym uwzględnieniem środków na rzecz kultury i osób defaworyzowanych; w spotkaniu brali udział przedstawiciele NGO z Polski.
  2. Holandia (maj 20104); podsumowanie I etapu prac projektowych (badania ankietowe w zakresie potrzeb i możliwości wsparcia dla oraganizacji pozarządowych i instytucji kultury), przedstawienie rezultatów przeprowadzonej we wszystkich krajach partnerów analizy funduszy lokalnych; warsztaty ze strategii współpracy ze sponsorami;
  3. Turcja (wrzesień 2014); przedstawienie wyników przeprowadzonej przez partnerów konsorcjum analizy rynku międzynarodowych fundacji oraz instytucji prywatnych oferujących fundusze na wsparcie działalności na rzecz kultury;
  4. Francja (listopad 2014); omówienie wyników analizy funduszy strukturalnych UE przeprowadzonej we wszystkich krajach projektu; opracowanie struktury i zawartości merytorycznej "Praktycznego przewodnika po funduszach dla kultury"; udział w warsztatach dla lokalnych NGO;
  5. Słowacja (marzec 2015); analiza programów grantowych UE, prace nad roboczą wersją przewodnika funduszach dla kultury; prezentacja roboczej wersji „Małego Słownika Fundraisera” i weryfikacja zawartych w nim pojęć;
  6. Polska (maj 2015); udział w IX Międzynarodowej Konferencji Fundraisingu w Warszawie; warsztaty, wymiana doświadczeń i informacji o pierwszych wynikach projektu  Y.Y.C z ekspertami oraz innymi uczestnikami konferencji;
  7. Malta (czerwiec 2015); prace nad ostateczną wersją „Przewodnika”; podsumowanie i ewaluacja działań projektowych;
  8. Niemcy (lipiec 2015); spotkanie poświęcone kwestiom związanym z publikacją "Przewodnika"; upowszechnianie rezultatów projektu podczas XI Niemieckiej Konferencji Seniorów we Frankfurcie; potkania z lokalnymi instytucjami kultury;
  9. Polska (lipiec 2015); organizacja konferencji podsumowującej realizację projektu, do udziału w której zaproszono instytucje kultury i organizacje pozarządowe z całego kraju. Podczas konferencji przedstawiono rezultaty projektu.

Podczas spotkań projektowych odbyły się wizyty studyjne, które służyły jako studia przypadku (case studies) do pogłębionej analizy potrzeb grup docelowych w kontekście celów projektu. We wszystkich spotkaniach brali również udział słuchacze dzieląc się najlepszymi praktykami w poszukiwaniu źródeł finansowania działalności swojej organizacji.

Działania krajowe

  • nawiązanie współpracy z organizacjami pozarządowymi w Małopolsce działającymi na polu kultury oraz Małopolskim Ośrodkiem Wspierania Inicjatyw Społecznych;
  • współpraca przy tworzeniu strony internetowej projektu oraz jego logotypu;
  • przygotowanie kwestionariusza badającego potrzeby lokalnych organizacji pozarządowych w Małopolsce w zakresie fundraisingu oraz zakres wiedzy i potrzeb NGO's w zakresie pozyskiwania funduszy na projekty kulturalne, analiza i opracowanie wniosków;
  • pogłębiona analiza funduszy UE dla kultury i grup defaworyzowanych w Polsce ze szczególnym uwzględnieniem woj. Małopolskiego;
  • analiza lokalnych/regionalnych/rządowych, bilateralnych funduszy, miedzynarodowych grantów oraz środków UE, dostępnych na rynku dla organizacji kulturalnych w Polsce w perspektywie  2014-2020;
  • prace nad przygotowaniem słowniczka specjalistycznych zwrotów i wyrażeń związanych z pozyskiwaniem funduszy i zarządzaniem projektami;
  • przygotowanie spotkania informacyjnego dla grup docelowych projektu w ramach obchodów 10-lecia wstąpienia Polski do UE;
  • średniookresowa ocena projektu (w tym ewaluacja projektu, analiza i weryfikacja planu pracy) i przygotowanie raportu cząstkowego dla Agencji Narodowej;
  • organizacja i przeprowadzenie specjalistycznych warsztatów w języku angielskim o tematyce: "Language of Meetings", "Presentations Skills", "English for Negotiations", w których brali udział słuchacze z organizacji pozarządowych, Urzędu Miasta Krakowa oraz pracownicy Muzeum;
  • organizacja i przeprowadzenie specjalistycznych kursów j. angielskiego ze szczególnym uwzględnieniem słownictwa związanego z aplikowaniem, zarządzaniem i rozliczaniem projektów finansowanych z funduszy UE z udziałem grup słuchaczy opisanych powyżej;
  • opracowywanie "Praktycznego przewodnika po funduszach dla kultury 2014-2020", zebranie materiałów od partnerów (koordynator odpowiadał za kompleksowe opracowanie ostatecznej wersji dokumentu, jego formę graficzną i przygotowanie do publikacji w Internecie);
  • produkcja gadżetu (pen drive) z nagranym „Przewodnikiem” jako materiałem upowszechniającym rezultaty projektu;
  • organizacja i przeprowadzenie konferencji podsumowującej i upowszechniającej rezultaty projektu  Y.Y.C;  wzięło w niej udział 39 osób m.in. przedstawicieli NGO’s, instytucji publicznych.

Działania upowszechniające

Działania upowszechniające Projektu “Yes, You Can!” prowadzono zarówno w obrębie własnej organizacji i instytucji partnerskich oraz innych instytucji w tym administracji samorządowej (UM Krakowa, Urząd Marszałkowski Województwa Małopolskiego) a także w mediach i w czasie krajowych i międzynarodowych spotkań i konferencji.

Działania upowszechniające prowadzone były poprzez:

  • Stronę internetową projektu (www.yesyoucanproject.com) oraz strony www partnerów projektu, w tym Muzeum Narodowego w Krakowie z wydzieloną sekcją informacyjną na temat działań projektowych i osiągniętych rezultatów, która była aktualizowana wraz z postępami prac projektowych.
  • Ankietę, stworzoną w celu określenia potrzeb organizacji działających w sferze kultury, skierowaną do kilkudziesięciu organizacji pozarządowych z Krakowa i Małopolski. Ankieta  stanowiła źródło informacji o projekcie dla potencjalnych odbiorców i słuchaczy oraz metodę promocji planowanych rezultatów projektu.
  • Lokalną sieć współpracy utworzoną w Projekcie poprzez nawiązanie kontaktów z lokalnymi organizacjami pozarządowymi oraz kulturalnymi. Rozpoczęliśmy współpracę z Miejskim Ośrodkiem Wspierania Inicjatyw Społecznych Urzędu Miasta Krakowa oraz pracownikami departamentów Urzędu Marszałkowskiego, zajmującymi się współpracą z organizacjami pozarządowymi działającymi na polu kultury. Dzięki tej współpracy informacja o działaniach projektowych została upowszechniona wśród NGO w Krakowie i Regionie Małopolski.
  • Działania informujące o projekcie wysyłane wraz z zaproszeniem do organizacji pozarządowych na specjalistyczne warsztaty i kursy z języka angielskiego.
  • Media społecznościowe, umieszczenie aktualności, informacji o wydarzeniach oraz materiałów promocyjnych na profilu facebook projektu Y.Y.C https://www.facebook.com/pages/Yesyoucanproject/704251292966454?fref=ts oraz na profilu Fundusze dla Kultury https://www.facebook.com/groups/653999561307281/?fref=ts, dedykowanemu trenerom regionalnym i konsultantom ds. strategii rozwoju Narodowego Centrum Kultury poświęconym wymianie wiedzy i doświadczeń z zakresu funduszy na kulturę.
  • W ramach obchodów 10-lecia wstąpienia Polski do UE zostało przygotowane spotkanie informacyjne dla grup docelowych projektu (http://mnk.pl/aktualnosci/mnk-10-lat-w-unii-europejskiej) -10.05.2014 r.
  • 25.05.2015 roku wstępne rezultaty pracy projektowej zostały przedstawione na konferencji zorganizowanej przez Towarzystwo Przyjaciół Muzeum Narodowego w Krakowie, skupiającej seniorów i coraz bardziej aktywizującego swoją działalność w oparciu o pozyskane fundusze zewnętrzne.
  • W dniach 12- 14.05.2015 roku przedstawiciele Muzeum Narodowego w Krakowie oraz organizacji Art–Age z Holandii promowali projekt „Yes, You Can!” w czasie uczestnictwa w międzynarodowej Konferencji w Warszawie przez Polskie Stowarzyszenie Fundraisingu (9th International Fundraising Conference in Warsaw).
  • Zorganizowanie w dniu 22.07.2015 roku konferencji podsumowującej projekt Y.Y.C, w której wzięło udział 39 osób w tym 20 przedstawicieli organizacji pozarządowych, 12 pracowników MNK oraz 7 osób reprezentujących inne instytucje (Urząd Miasta Krakowa, Muzeum Historyczne Miasta Krakowa, Uniwersytet Jagielloński, Cap Ulysse).
  • Publikacja rezultatów projektu w postaci „Praktycznego przewodnika po funduszach dla kultury 2014-2020”, podręcznik w formacie PDF udostępniony na stronie projektu.
  • Informacja o możliwości skorzystania z powyższego opracowania została przekazana do Punktów Informacyjnych Funduszy Europejskich na terenie całej Polski.

Działania ewaluacyjne

Ewaluacja projektu miała charakter on-going i ex-post. Była realizowana w czasie wszystkich międzynarodowych spotkań projektowych, podczas których każdy

z partnerów projektowych przedstawiał sprawozdanie podsumowujące wykonanie działań projektowych przewidzianych do realizacji w danym terminie zgodnie

z harmonogramem projektu. Za ewaluację projektu odpowiedzialny był koordynator –MNK.

Ewaluacja miała charakter rzeczowy i jakościowy. Każde spotkanie projektowe było ewaluowane za pomocą ankiety a wnioski były przekazywane wszystkim partnerom. Na ostatnim spotkaniu projektowym z udziałem wszystkich partnerów projektu (czerwiec 2015) przeprowadziliśmy wspólne podsumowanie i ewaluację wszystkich działań projektowych.

Ponadto ocenie został poddany główny produkt projektu „Praktyczny przewodnik po funduszach dla kultury 2014-2020”. Wersja robocza dokumentu została przekazana wraz z ankietą ewaluacyjną ekspertom działającym na rynku pozyskiwania funduszy

w krajach projektu. Wnioski i sugestie zostały uwzględnione przy tworzeniu ostatecznej wersji przewodnika.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
69
W wyjazdach zagranicznych: 
2
Produkty
Produkty projektu: 
  1. Strona projektu: http://www.yesyoucanproject.com.
  2. Fanpage projektu na facebooku: https://www.facebook.com/yesyoucannetwork/?fref=ts.
  3. “The practical guide on funding for culture 2014-2020”.
  4. Ankieta badająca potrzeby lokalnych instytucji kultury i organizacji pozarządowych, wraz z wynikami analizy.
  5. Pogłębiona analiza funduszy UE dla kultury i grup defaworyzowanych w Polsce ze szczególnym uwzględnieniem woj. Małopolskiego.
  6. „Mały Słowniczek Fundraisera”.
  7. Materiały z warsztatów i kursów języka angielskiego wraz z wytycznymi instytucji szkoleniowej.
  8. Ulotka.
  9. Gadżet projektu (pen drive).
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 
  1. strona projektu: http://www.yesyoucanproject.com.
  2. Fanpage projektu na facebooku: https://www.facebook.com/yesyoucannetwork/?fref=ts.
  3. “The practical guide on funding for culture 2014-2020”, podręcznik w formacie PDF udostępniony na stronie projektu i bazie EST.
  4. Pogłębiona analiza funduszy UE dla kultury i grup defaworyzowanych w Polsce ze szczególnym uwzględnieniem woj. Małopolskiego.
  5. „Mały Słowniczek Fundraisera”.
  6. Materiały z warsztatów i kursów języka angielskiego.
  7. Ulotka.
  8. Gadżet projektu (pen drive).
Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Muzeum Narodowe w Krakowie znajduje się obecnie w fazie przeobrażeń organizacyjnych. W związku ze zmianami w strukturze zarządzania planowane dotychczas ścieżki rozwoju instytucji są weryfikowane. Strategia Rozwoju Muzeum na lata 2014-2020 jest aktualizowana i uzupełniana o nowe wytyczne i założenia. W związku z tym wszelkie doświadczenia zdobyte przez pracowników w czasie realizacji projektu Y.Y.C są uwzględniane przy opracowaniu kierunków rozwoju

i strategii Muzeum na dalsze lata.

Udział pracowników Muzeum w kursach i warsztatach językowych podniósł ich kompetencje językowe i w dziedzinie współpracy międzynarodowej i wpisał się w strategię podejmowanych przez naszą instytucję działań, polegających na podnoszeniu kwalifikacji pracowników i wspieraniu ich wszelkich aktywności na rzecz "uczenia się przez całe życie".

Realizacja niniejszego projektu otworzyła Muzeum na współpracę z organizacjami pozarządowymi jako istotnym, kreatywnym partnerem posiadającym wiedzę i doświadczenie w realizacji projektów z dziedziny kultury ze szczególnym uwzględnieniem grup defaworyzowanych..

Szczególne znaczenie ma współpraca nawiązana z Miejskim Ośrodkiem Wspierania Inicjatyw Społecznych Urzędu Miasta Krakowa, która otworzyła obie instytucje na nowe formy pracy.

Nawiązane kontakty owocują współpracą w postaci organizacji wspólnych projektów np. razem z Towarzystwem Przyjaciół Muzeum złożyliśmy wniosek na organizację koncertów Muzeum Karola Szymanowskiego.

Projekt był interesującą możliwością współpracy z organizacjami pozarządowymi działającymi aktywnie w obszarze kultury, z którymi Muzeum do tej pory nie miało okazji współpracować w takim zakresie i w takiej liczbie.

Dzięki wizytom studyjnym w organizacjach kultury i pozarządowych w czasie międzynarodowych spotkań projektowych we Francji, Niemczech, Turcji, Holandii, Słowacji i na Malcie pracownicy Muzeum zyskali szeroką wiedzę o realizacji projektów na rzecz grup defaworyzowanych w krajach partnerów wraz z wiedzą o sposobie ich finansowania. Niezwykle cenna była dla nas wizyta studyjna w dziale rozwoju Rijskmuseum. Obecnie pracujemy nad wdrożeniem w Muzeum Narodowym w Krakowie metod fundraisingu stosowanych w jednym z najważniejszych muzeów na świecie.

Udział w niemieckiej konferencji seniorów we Frankfurcie nad Menem zwrócił naszą uwagę jak ogromną i rosnącą wciąż grupą są europejscy seniorzy i jak wiele jest jeszcze do zrobienia w kontekście przygotowania społeczeństwa europejskiego, w tym instytucji kultury, na rosnące i różnorodne potrzeby tej grupy docelowej. Właśnie to ogromne wyzwanie podjęło Muzeum przygotowując projekt stażowy pn. „Strategie dla przyszłości”, który umożliwi pracownikom kadry edukacji dorosłych Muzeum podniesienie kompetencji i wdrożenie zaobserwowanych metod (m.in. oferta edukacyjna dla osób dotkniętych demencją i chorobą Alzhaimera) w naszym muzeum.

Dzięki realizacji projektu „Yes, You Can!” Muzeum Narodowe w Krakowie zaczęło kreować swój wizerunek jako centrum kompetencji w dziedzinie pozyskiwania funduszy na rzecz kultury i środowisk defaworyzowanych.

Wszystkie działania projektowe budują doświadczenie i mają przełożenie na kolejne inicjatywy. W chwili obecnej zespół pracowników Muzeum przygotowuje 3 projekty we współpracy międzynarodowej wykorzystując pozyskane kontakty oraz wiedzę o funduszach i nabyte kompetencje językowe.

W ramach stworzonej w projekcie sieci wciąż jesteśmy w kontakcie z większością partnerów konsorcjum projektowego i nadal dzielimy się wiedzą o nowych inicjatywach z dziedziny fundraisingu.

Wymiana doświadczeń i skorzystanie z wiedzy partnerów projektu stanowią inspirację do działań muzealnych prowadzonych w kierunkach innych niż przyjęte do tej pory. Projekt otworzył Muzeum Narodowe w Krakowie na nowe formy współpracy.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Działania projektowe wpłynęły na lokalne organizacje poprzez wzmocnienie ich świadomość i dostęp do  narzędzi wykorzystywanych w procesie poszukiwania

i pozyskiwania funduszy.

Organizacje pozarządowe niechętne biurokracji z dużą rezerwą podchodziły do naszych planów związanych z opracowaniem "Praktycznego przewodnika po funduszach..." wyrażając swoje obawy z przygotowania kolejnego opracowania o charakterze teoretyczno-encyklopedycznym. Jednakże w trakcie współpracy w ramach projektu początkowy dystans zastąpiło bardzo otwarte podejście i chęć uczestniczenia w różnych działaniach projektowych, co zaowocowało propozycjami przyszłej współpracy projektowej.

Dzięki działaniom upowszechniającym rezultaty projektu (m.in. konferencji) pobudziliśmy wśród innych instytucji świadomość, że możliwości pozyskiwania funduszy są dostępne dla wszystkich, nie tylko „wielkich graczy”.

Słuchacze mieli możliwość obserwacji mechanizmów tworzenia sieci współpracy oraz uczestniczenia w spotkaniach projektowych w międzynarodowym środowisku. Udział w wizytach studyjnych umożliwił obserwację metod pracy stosowanych przez różnorodne organizacje i instytucje  w krajach partnerskich projektu.

Pozyskanie doświadczenia w tym zakresie  umożliwiło słuchaczom przeniesienie dobrych praktyk na grunt swoich macierzystych instytucji.

Projekt ułatwił słuchaczom nawigację po rynku funduszy czyniąc go bardziej przystępnym. Ponadto "Przewodnik" dostarcza również informacji jak kształtują się

w różnych krajach konsorcjum projektowego możliwości finansowania projektów kulturalnych i pozyskania partnerów do współpracy uwzględniając uwarunkowania gospodarcze, społeczne i kulturowe.

Niektóre organizacje nabrały większej odwagi do realizacji projektów i złożyli wnioski na ich dofinansowanie (np. Fundacja Instytut Rozwoju Człowieka czy wspomniane wyżej Towarzystwo Przyjaciół Muzeum Narodowego w Krakowie).

Miejski Ośrodek Wspierania Inicjatyw Społecznych ma doświadczenie w pracy z organizacjami pozarządowymi – dla tej instytucji „podpatrzone” w ramach wizyt studyjnych pomysły i inicjatywy wskazały nowe kierunki współpracy z organizacjami pozarządowymi w regionie tak, by działania urzędu wspierające budowę społeczeństwa obywatelskiego bardziej odpowiadały potrzebom grup docelowych.

Słuchacze polscy biorący udział w spotkaniu projektowym, spotkaniach informacyjnych czy konferencjach zostali wyposażeni w kompleksową wiedzę na temat możliwych źródeł finansowania projektów z dziedziny kultury ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb grup de faworyzowanych , a uczestnictwo w warsztatach "Language of Meetings", "Presentations Skills", "English for Negotiations" oraz kursie językowym nie tylko podniosło ich kompetencje językowe ale również przyczyniło się do poprawy metod pracy i zarządzania ich organizacjami.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Projekt „Yes, You Can!” zrealizował swój główny cel jakim było ułatwienie przygotowania europejskich instytucji kultury oraz organizacji pozarządowych  realizujących projekty z dziedziny kultury do pozyskiwania funduszy w nowej perspektywie finansowej Unii Europejskiej.

Głównym rezultatem projektu jest „Praktyczny przewodnik po funduszach dla kultury 2014-2020” dostępny na stronie www.yesyoucanproject.com, który jest wykorzystywany nie tylko przez partnerów projektu ale przede wszystkim przez organizacje pozarządowe we wszystkich krajach projektu.

Przewodnik stanowi kompendium wiedzy po funduszach krajowych, unijnych

i międzynarodowych finansujących projekty sektora kultury i przemysłów okołokulturowych w krajach konsorcjum projektowego (Polsce, Słowacji, Niemczech, Turcji, Francji, Holandii i Malcie) w okresie 2014-2020. Dokument zawiera konkretną wiedzę, potrzebną do poszukiwania i pozyskiwania funduszy na „kulturalne” propozycje projektowe wraz z wieloma wskazówkami praktycznymi.

Informacja o możliwości skorzystania z podręcznika dostępnego on-line wszystkim osobom zainteresowanym została przekazana do Punktów Informacyjnych Funduszy Europejskich na terenie całej Polski, które polecają to opracowanie potencjalnym wnioskodawcom jako jedno ze źródeł informacyjnych na temat funduszy nowej perspektywy finansowej.

Rezultaty przeprowadzonej wśród organizacji działających w sferze kultury ankiety, dostarczyły informacji stanowiącej podwaliny do realizacji kolejnych przedsięwzięć, ponieważ wykazały, że organizacje pozarządowe wciąż potwierdzają istnienie barier w sięganiu po środki zewnętrzne.

Wiedza zdobyta w trakcie warsztatów i kursu języka angielskiego z tematyki pozyskiwania funduszy jest wykorzystywana przez przedstawicieli lokalnych NGO

w bieżącej pracy.

Zorganizowana w siedzibie MNK konferencja podsumowująca rezultaty projektu wyposażyła uczestników w wiedzę na temat potencjalnych źródeł finansowania w tym również projektów międzynarodowych oraz możliwości pozyskiwania partnerów do współpracy. Uczestnicy wykazali ogromne zainteresowanie „Małym Słownikiem Fundraisera” - narzędziem ułatwiającym pracę z dokumentami Komisji Europejskiej.

Doświadczenie uzyskane w trakcie rozmaitych spotkań, konferencji, wizyt studyjnych i innych eventów międzynarodowych jest i będzie wykorzystywane w kolejnych inicjatywach, pomysłach na  pozyskiwanie środków, tworzenie sieci współpracy i realizację projektów.

Projekt wzmocnił ducha inicjatywy i przedsiębiorczości wśród zaangażowanych przedstawicieli organizacji pozarządowych i pracowników Muzeum Narodowego w Krakowie. Wierzymy, że wskazując drogę do pozyskiwania funduszy (poprzez dostarczanie informacji i metod oraz podejścia do funduszy krajowych, międzynarodowych i europejskich) zmniejszyliśmy bariery w podejmowaniu inicjatyw oraz obawy w rozpoczynaniu nowych działalności w tym np. w podejmowaniu współpracy projektowej na poziomie międzynarodowym.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

Uczestnicy konferencji podsumowującej projekt wykazali duże zainteresowanie przedstawioną tematyką; usłyszeliśmy wiele pochlebnych opinii i podziękowań dotyczących „małego słownika fundraisera”, jako narzędzia ułatwiającego zrozumienie pojęć oraz pracy osobom poszukującym możliwości dofinansowania i piszącym projekt.

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

Projekt Muzeum Narodowego w Krakowie cechowało innowatorskie podejście. W Polsce pozyskiwanie funduszy często traktowane jest jako poboczny i może trochę wstydliwy proces niezbędny, niestety, do realizacji celów wyższych.

Tymczasem w wielu krajach Europy Zachodniej fundraising jest ważnym elementem budowania społeczeństwa obywatelskiego, a udział w zbiórce funduszy na godny cel jest elementem budowania więzi społecznych. Również w Polsce są˛ piękne przykłady takich inicjatyw  jak np. „Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy“, która stała się narodowym świętem solidarności z potrzebującymi.

Takiego nowoczesnego, innowacyjnego podejścia pragnęliśmy uczyć przedstawicieli instytucji kultury i organizacji pozarządowych realizując projekt „Yes, You Can!“.

Pragnęliśmy pobudzić przedsiębiorczość i wskazać jak poprawić metody zarządzania szczególnie małych organizacji pozarządowych, aby pracując na  rzecz lokalnych wspólnot mogły one oprzeć się o filantropię społeczną i społeczną odpowiedzialność biznesu, co docelowo przyczyni się do budowania postaw obywatelskich

i prospołecznych a docelowo wzmocni działania trzeciego sektora w naszym kraju.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Anna Kubaty-Kasprzyk
Data wypełnienia formularza/karty: 
02.02.2016

Mother Centres developing support structures for active volunteer involvement

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Doradztwo i poradnictwo
Edukacja rodziców i rodzin
Edukacja zdrowotna
Jakość i ewaluacja edukacji
Metody podnoszenia motywacji słuchaczy
Rozpoznawanie / uznawanie kompetencji
Zagadnienia pedagogiczne / dydaktyczne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Stowarzysznie "Mamy Czas"
ul. Marymoncka 47/17, 01-868 Warszawa
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Joanna Leszczyńska-Kudłaciak, 695-582-415, leszczynska.mamyczas@gmail.com
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Stowarzyszenie „Mamy czas” zostało zarejestrowane 13 lipca 2010 roku. Jego powołanie wyniknęło z rocznej działalności nieformalnego Klubu Mam i Tatusiów z Bielan, którego spotkania odbywały się od lutego 2009 roku.

Nasze cele: Chcemy tworzyć na Bielanach miejsce przyjazne małym dzieciom i ich rodzicom.

Chcemy w sposób wszechstronny pomagać rodzicom, opiekunom, kobietom w ciąży i dzieciom poprzez działalność edukacyjną, kulturalną, charytatywną oraz działalność z zakresu ochrony oraz promocji zdrowia i pomocy społecznej.

 Stowarzyszenie realizuje swoje cele poprzez :

  • organizowanie spotkań, wykładów i szkoleń dla rodziców, opiekunów dzieci oraz kobiet w ciąży służące ich wszechstronnemu rozwojowi;
  • działania edukacyjne, kulturalne i artystyczne ukierunkowane na rozwój dzieci i rodziców;
  • organizowanie imprez kulturalnych, rekreacyjnych i sportowych;
  • działania profilaktyczne i terapeutyczne ukierunkowane na prawidłowy rozwój emocjonalny, społeczny i osobowy dzieci i rodziców;
  • działania na rzecz aktywizacji zawodowej kobiet;
  • działania zapobiegające wykluczeniu społecznemu kobiet;
  • kształcenie ustawiczne dorosłych i inne formy kształcenia;
  • działania służące profilaktyce i promocji zdrowia dzieci i kobiet w ciąży, w tym prowadzenie akcji informacyjnych i konsultacji specjalistycznych;
  • współpracę z instytucjami rządowymi, samorządowymi, organizacjami pozarządowymi, mediami oraz sektorem prywatnym na rzecz rozwiązywania problemów wychowawczych, edukacyjnych i społecznych;
  • tworzenie przestrzeni publicznej przyjaznej rodzicom i dzieciom;
  • występowanie do organów władzy i administracji państwowej i samorządowej
  • w sprawach dotyczących rodziców i dzieci;
  • promocję wolontariatu.
Tytuł projektu: 
Mother Centres developing support structures for active volunteer involvement
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-NL1-GRU06-05326 6
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Holandia
Słowacja
Węgry
Włochy
Niemcy
Bułgaria
Austria
Turcja
Czechy
Polska
Cele projektu: 

CELEM PROJEKTU BYŁO :

  • Wzmocnienie wiedzy i umiejętności kobiet aktywnie działających w Centrach Matek w zakresie rozwoju liderskiego i rozwiązywania konfliktów.
  • Stworzenie rodzicom okazji do wymiany myśli, doświadczeń nt organizowania Centrów Matek i sieci ich zrzeszających.
  • Udzielenie konkretnego wsparcia, rady, coachingu na tematy wskazywane przez każdego z partnerów.
  • Połączenie efektu uczenia się, wzmocnienia i zbudowania sieci co przyczyniło się do wzmocnienia współpracy Centrów Matek na poziomie europejskim.
  • Poznanie doświadczeń Centrów Matek z różnych krajach w obszarze ciągłości liderstwa w inicjatywach kobiecych, funkcjonowania codziennego Centrów Matek, równowagi między wolontariatem a sprawnie funkcjonującymi inicjatywami rodziców.
  • Wprowadzenie metodologii Leadership Support Process (LSP) do praktyki funkcjonowania Centrów Matek poprzez przeprowadzenie tygodniowego warsztatu z udziałem trenerek tej metody z USA i Niemiec.
  • Wzmocnienie uczestniczek poprzez peer learning - docenienie wagi uczenia się od siebie nawzajem, co jest kluczowym czynnikiem rozwoju oddolnych inicjatyw rodziców.
Obszary tematyczne: 

Międzynarodowa wymiana doświadczeń i przykładów najlepszej praktyk. Zwiększenie wiedzy uczestniczek nt prowadzenia Centrów Matek,  formalizowania ich działalności, angażowania zespołu oraz rozwiązywania konfliktów; wymiana doświadczeń między liderkami Centrów Matek.

Grupa docelowa słuchaczy: 

Udział w projekcie kobiet z różnych środowisk, różnych krajów, o różnej kulturze. Dla niektórych polskich  uczestniczek projektu udział w wyjazdach zagranicznych był pierwszym od momentu zostania matkami wyjazdem bez rodziny, w celu własnego rozwoju i poznania nowych ludzi i miejsc. Niektóre kobiety uczestniczące w projekcie pierwszy raz były za granicą  - spotykały kobiety z innych krajów, porozumiewały się w obcym języku, poznawały zwyczaje, kuchnię i style życia w innych krajach. Zetknięcie się z różnorodnością kulturową wpływało na zmianę postaw uczestniczek projektu, wzmacniały otwartość na odmienność, eliminowanie stereotypów.

Jakie były początki projektu: 

Projekt jest  kontynuacją poprzednich projektów realizowanych przez Instytut Małego Dziecka z Poznania, dzięki którym Stowarzyszenie „Mamy Czas” i inne polskie kluby zaczęły współpracę z Mother Centers Inernational Network for Empowerment (MINE).

Krótki opis przebiegu projektu: 
  1. Spotkanie robocze zespołu Stowarzyszenia „Mamy Czas” realizującego projekt Grundtvig- w dniu 2.09.2011. Przygotowanie uczniów i nauczycieli/trenerów do mobilności.
  2. I spotkanie Liderek Klubów Mam- 08-10-2011, Spotkanie poświęcone było przedstawieniu projektu Grundtvig – jego celów, zaplanowanych działań. Była to też okazja do wzajemnego poznania się liderek różnych Klubów Mam w Polsce. Uczestniczki prezentowały działalność swoich Klubów Mam oraz dzieliły się oczekiwaniami wobec udziału w projekcie. Był to dobry początek wspólnych spotkań.
  3. Wymiany doświadczeń między krajami partnerskimi zaprezentowana na pierwszym spotkaniu partnerstwa w Stuttgarcie 03-10-2011. Każdy z krajów określił w jakich obszarach potrzebuje wsparcia.  Odbyła się prezentacja krajów, ustalenie zasad współpracy, ustalenie technicznych szczegółów nt wyjazdów zagranicznych, zasad komunikacji między partnerami. Analiza celów projektu, sposobów ich osiągania. Działania: praca warsztatowa, dyskusje plenarne. Rezultaty: określenie obszarów wsparcia oraz ustalenie szczegółów wizyt coachujących dla polskiej nieformalnej sieci Klubów Mam Uczestniczył w tym spotkaniu wolontariusz i pracownik Stowarzyszenia „ Mamy Czas”
  4. II spotkanie Liderek Klubów Mam w Polsce 19-11-2011,  Spotkanie to zgromadziło nowe liderki Klubów Mam, pracowałyśmy w twórczej grupie 18 dziewczyn. Podczas bardzo pracowitego weekendu rozmawiałyśmy na wiele tematów, m.in. o konferencji Stuttgarcie rozpoczynającej projekt oraz  o potrzebie wzajemnego poznawania się liderek Klubów Mam w Polsce. Wspólnie szukałyśmy pomysłów jak skutecznie angażować rodziców do współtworzenia Klubów, dzieliłyśmy się doświadczeniami z tego obszaru. Dużą cześć spotkania poświęciłyśmy formalizacji działalności Klubów Mam – zaletom i wadom przekształcania nieformalnej grupy w organizację pozarządową, sposobom formalizacji, źródłach finansowania. W efekcie tego spotkania powstał „Praktyczny poradnik dla Klubów Mam”, w którym spisane są wszystkie poruszane podczas spotkania informacje, pomysły i doświadczenia.  W spotkaniu uczestniczyło 5 „pracowników” i 13 „słuchaczy”.
  5. Spotkanie liderek Klubów Mam - 21-01-2012, Głównym gościem spotkania była Marieke van Geldermalsen z Fundacji Nest! Foundation, która jest jedną z organizacji partnerskich projektu Grundtvig. Marieke opowiadała nam o międzynarodowej sieci centrów matek MINE (Mother Centers International Network for Empowerment www.mine.cc). Mogłyśmy poznać doświadczenia innych krajów związane z budowaniem sieci Centrów Matek i prowadzenia podobnych inicjatyw dla rodzin z małymi dziećmi. Rozmowa z Marieke sprowokowała również dyskusję nt. różnych odbiorców działalności Klubów Mam i angażowaniu rodziców w tworzenie Klubów. Było 12 przedstawicielek różnych Klubów Mam w Polsce (w tym 4 „pracowników”/ 8 „słuchaczy”).
  6. Wizyta studyjna w Czechach (Trebic i Hrotovice)- 15-02-2012 Cele: zwiększenie wiedzy uczestniczek na temat prowadzenia Klubów Mam i formalizowania ich działalności, angażowania zespołu oraz rozwiązywania konfliktów; wymiana doświadczeń między liderkami Klubów Mam; poznanie czeskich doświadczeń w zakresie prowadzenia Klubów Mam jak i funkcjonowania ogólnokrajowej sieci Klubów Mam; peer coaching; Działania: spotkania, udział w zajęciach, dyskusje, pokazywanie polskich doświadczeń. 4 osoby (3 „słuchacze” oraz 1 „pracownik” - członek zarządu Stowarzyszenia „Mamy Czas”.
  7. III spotkanie Liderek Klubów Mam- 24-03-2012, Gośćmi spotkania były przedstawicielki Sieci Centrów Matek w Czechach: Rut Kolinska – Prezes Czeskiej Sieci Centrów Matek oraz Jirina Chlebovska – koordynatorka krajowa Sieci. Obie Czeszki próbowały nam przybliżyć ideę oraz historię tworzenia Sieci Centrów Matek w Czechach. Brało udział 20 przedstawicielek różnych Klubów Mam w Polsce (w tym 3 „pracowników”/ 17 „słuchaczy”).
  8. Wizyta studyjna w Bułgarii (Sandanski i Stara Zagora)- 19-04-2102, Cele: Poznanie bułgarskich doświadczeń pract z rodzinami romskimi poprzez prowadzenie Centrów Matek; zwiększenie wiedzy uczestniczek nt prowadzenia tego typu inicjatyw; budowanie relacji pomiędzy reprezentantkami Klubów Mam w Polsce. Działania: spotkania, udział w zajęciach, dyskusje, pokazywanie polskich doświadczeń. Uczestniczyły w spotkaniu 4 osoby (3 „słuchacze” oraz 1 „pracownik” - członek zarządu Stowarzyszenia „Mamy Czas”.
  9. Szkolenie Leadership Support Process for Mother Centers w Holandii (Schoorl)- 10-06-2012 Cele: poznanie metody Leadership Support Process; wymiana doświadczeń z przedstawicielkami różnych krajów, peer learinng; poznawanie procesu powstawania sieci Centrów Matek w innych krajach partnerskich; uzyskanie wsparcia w rozwiązywaniu codziennych problemów (zaangażowanie innych, organizowanie wolontariatu w Klubie, budowanie zespołu). Działania: szkolenie, sesje plenarne, praca warsztatowa, sesje wymiany doświadczeń. Rezultaty spotkania: napisana została relacja z wyjazdu zamieszczona na stronie projektu, podręcznik metody LSP udostępniony polskim Klubom Mam.,Podczas spotkania było  5 osób z Polski (2 „słuchaczki” oraz 3 „pracowników” - członkinie zarządu oraz wolontariuszka Stowarzyszenia „Mamy Czas”.
  10. Wizyta studyjna na Słowacji (Zlate Moravce i Nitra) 26-09-2012 Cele: Poznanie doświadczeń w prowadzeniu Centrów Matek na Słowacji, zapoznanie się z funkcjonowaniem słowackiej Unii Centów Matek, udział w regionalnym spotkaniu Centrów Matek Działania: Wizyta w Materskim Centrum „Klokancek” w Nitrze, udział w spektaklu dla dzieci „Princezna Bublinka” w Centrum Matek „Klokancek” w Nitrze, udział w zajęciach muzycznych dla matek z dziećmi w Materskim Centrum „Mami-Oaza”, udział w regionalnym spotkaniu Centrów Matek, prezentacja działalności Klubów Mam w Polsce. Wyjechało  5 osób (4 „słuchaczki” oraz 1 „pracownik” - członkini zarządu Stowarzyszenia „Mamy Czas”).
  11. 18-10-2012 odbyła się rewizyta przedstawicielek Słowacji, Czech, Węgier i Bułgarii. Wymienialiśmy się doświadczeniami, pomysłami. Każdy kraj przedstawił swoją prezentację, co było bardzo budujące dla naszych mam klubowych. Poznaliśmy inne kluby warszawskie –Bemowo, Ursynów. Odbyła się także ważna debata dla obu stron,  w Urzędzie Gminy z udziałem burmistrzów, a także naszych gości.
  12. Wizyta studyjna do Niemiec, Monachium- 08-11-2012 , Cele: poznanie doświadczeń w prowadzeniu Centrów Matek w Niemczech, zapoznanie się z funkcjonowaniem bawarskiej Sieci Centrów Matek, udział w regionalnym spotkaniu bawarskiej Sieci Centrów Matek. Działania: wizyty w szeregu różnych Centrów Matek, spotkania z kobietami, udział w regionalnym spotkaniu bawarskiej Sieci Centrów Matek, prezentacja polskich doświadczeń w prowadzeniu Klubów Mam Były 3 osoby (2 „słuchaczki” oraz 1 „pracownik” - członkini zarządu Stowarzyszenia „Mamy Czas”).
  13. Konferencja upowszechniająca "Warszawa dla rodzin"-17.11.2012, Konferencja miała na celu promowanie Warszawskich Klubów dla Rodzin zgodnie z programem prorodzinnym „ Program Rodzina na lata 2010-2030”.
  14. Spotkanie założycielskie Sieci Klubów dla Rodzin w Polsce-18.11.2012, 14 osób przedstawicieli 11 różnych Klubów Mam w Polsce, Do współtworzenia Sieci zaprosiliśmy  Kluby dla Rodzin, które spełniają poniższe kryteria: są oddolnymi inicjatywami rodziców, którzy sami organizują się, aby tworzyć miejsce integracji i wsparcia dla rodzin z małymi dziećmi; mają charakter niekomercyjny, nie działają dla zysku. Pomysł założenia Sieci Klubów dla Rodzin pojawił się w marcu 2012 roku na spotkaniu dla liderek Klubów Mam, które zorganizowało Stowarzyszenie „Mamy Czas”. Wypracowaliśmy wtedy dokument roboczy „Koncepcja Sieci Klubów Mam w Polsce”.
  15. Wizyta studyjna na Węgrzech (Miskolc)- 09-05-2013, Cele: poznanie doświadczeń w prowadzeniu Centrów Matek na Węgrzech, zapoznanie się z doświadczeniami tworzenia Sieci Centrów Matek na Węgrzech. Działania: Działania: wizyta w MC Holdam (my moon), rozmowy na temat ich projektów i aktywności, kąpiel w jaskini po południu, wieczorem pokaz video nt porodów domowych;  wizyta na farmie organicznej prowadzonej przez członkinię Holdam, przedstawienie projektu Holdam - wspólna farma i przedsiębiorstwo. Wspólne pieczenie chleba, warsztat "life-road game"; udział w obchodach miasta Miskolc, udział w programie Holdam. Było  5 osób (4 „słuchaczki” oraz 1 „pracownik” - wolontariuszka Stowarzyszenia „Mamy Czas”).
  16. Konferencja podsumowująca projekt w Pradze- 22-05-2013, Cele: Zapoznanie się z prezentacją wszystkich  państw biorących udział w  projekcie lata 2011-2013, poznanie doświadczeń w prowadzeniu Sieci Klubów w Europie, zapoznanie się z funkcjonowaniem MINE, wizyta w jednym z Centrów Matek w Pradze projektu. Rezultaty: relacja z wyjazdu zamieszczona na stronie projektu. Działania: konferencja podsumowująca projekt, prezentacje krajów, ewaluacja Były 3 osoby (2 "słuchaczki" i 1 "pracownik" - członkini zarządu Stowarzyszenia "Mamy Czas").
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
160
W wyjazdach zagranicznych: 
20
Produkty
Produkty projektu: 
  • Powołanie polskiej Sieci Klubów dla Rodzin. Sieć została powołana do życia 18 listopada 2012 roku. W sieci zrzeszyło się 11 Klubów dla Rodzin z całej Polski. Powstała strona www.siecklubowdlarodzin.pl. Powstał plan działania na lata 2012-2013. Do współtworzenia Sieci zaprosiłyśmy Kluby dla Rodzin, które spełniają poniższe kryteria: są oddolnymi inicjatywami rodziców, którzy sami organizują się, aby tworzyć miejsce integracji i wsparcia dla rodzin z małymi dziećmi; mają charakter niekomercyjny, nie działają dla zysku. Pomysł założenia Sieci Klubów dla Rodzin pojawił się w marcu 2012 roku na spotkaniu dla liderek Klubów Mam, które zorganizowało Stowarzyszenie „Mamy Czas”. Wypracowaliśmy wtedy dokument roboczy „Koncepcja Sieci Klubów Mam w Polsce”.
  • Powstał także artykuł w “Dziennik Gazeta Prawna” 07.11.2012 „SIŁA MATEK i TATUSIÓW SIŁĄ SAMORZĄDU”  zastępcy burmistrza Bielan , radnego Sejmiku Województwa Mazowieckiego Grzegorza Pietruczuka.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Sieć Klubów dla Rodzin działa do tej pory na zasadzie wolontariatu. Dzięki sieci staramy się dotrzeć do jak najszerszego grona odbiorców Klubów dla Rodzin i promować  międzynarodowy projekt partnerski Grundtvig Public living room – a safe learning space”  realizowany w ramach Programu “Uczenie się przez całe życie” (Lifelong Learning Programme – LLP).  Jest to nasza druga dotacja  tym razem na lata 2013-2015.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 
  • Przedstawiciele Stowarzyszenia "Mamy Czas" mieli szanse na odświeżenie kompetencji językowych. Komunikacja mailowa z partnerami, wyjazdy zagraniczne, tłumaczenie materiałów były bardzo dobrą okazją do praktykowania komunikacji w języku angielskim.
  • Poznanie doświadczeń partnerów z obszarów prowadzenia Centrów Matek, prowadzenia sieci zrzeszających różne centra było bardzo rozwojowe. Bez tego doświadczenia polskie Kluby z pewnością nie byłyby gotowe do założenia polskiej sieci Klubów dla Rodzin.
  • Uczestniczenie w zajęciach podczas wyjazdów zagranicznych, przyglądanie się temu jak inni pracują z grupami rodziców i dzieci wpłynęło na nasze kompetencje pedagogiczne.
  • Spotkania z niezwykłymi grupami, praca w ciekawej grupie dodawała każdorazowo wiele energii i motywacji do dalszej pracy, do rozwijania naszego Klubu Mam.
  • Rola koordynatora projektu dla uczestników z Polski, zarządzanie międzynarodowym projektem, komunikacja z wieloma partnerami było zupełnie nowym doświadczeniem dla Stowarzyszenia "Mamy Czas". Z pewnością na tym doświadczeniu bardzo wiele się nauczyliśmy.
  • Poznanie odmienności kulturowych, specyfiki każdego kraju było bardzo uczącym doświadczeniem.
  • Projekt wpłynął na proces dojrzewania i krzepnięcia Stowarzyszenia "Mamy Czas". Wymagał wyraźnego określenia zadań, podział ról, systematyczności pracy. Działanie na polu międzynarodowym wymagało od zespołu stowarzyszenia podzielenia się odpowiedzialnością za stałą działalność stowarzyszenia czyli prowadzenie Klubu Mam na Bielanach. Wymusiło to powiększenie zespołu, wprowadzenie nowych matek do bardziej odpowiedzialnych ról.
  • Dzięki przyglądaniu się jak funkcjonują Centra Matek w innych krajach wprowadziłyśmy szereg drobnych zmian w funkcjonowaniu Klubu tak aby aspekt współtworzenia Klubu przez rodziców do niego przychodzących był bardziej realizowany.
Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 
  • W ramach projektu w Polsce zainicjowana została regularna komunikacja mailowa pomiędzy różnymi Klubami Mam, które nie miały dotychczas ze sobą kontaktów.
  • Wyjazdy zagranicznie były dla uczestniczek wyjazdów nieczęstymi okazjami do porozumiewania się w języku angielskim. Każde z dużych spotkań w ramach projektu był poprzedzony krótką sesją odblokowania językowego, co przyczyniało się do otwartości na zwiększanie umiejętności językowych uczestniczek. Nie w każdym momencie spotkań było możliwe tłumaczenie stąd sytuacja wymuszała na uczestniczkach komunikowanie się w obcych językach.
  • Możliwość poznania doświadczeń partnerów z pewnością przyczynił się do wzrostu umiejętności uczestniczek w dziedzinie prowadzenia Klubów dla Mam, pracy z grupą, prowadzenia zajęć dla rodziców.
  • Uczestniczenie w życiu bardzo różnorodnych Centrów Matek w różnych krajach zwiększyło umiejętności społeczne uczestniczek - nauczyły się być w odmiennych od normalnych dla siebie grupach, warunkach, kulturach.
  • Każdy z wyjazdów zagranicznych jak i spotkań krajowych był okazją do "naładowania baterii", czerpania inspiracji co bezpośrednio przyczyniło się do wzrostu motywacji uczestniczek do prowadzenia Klubów Mam.
  • Dzielenie się własnymi doświadczeniami z partnerami zagranicznymi, opowiadanie o swoich sukcesach wpłynęło na zwiększenie pewności siebie uczestniczek projektu.
  • Kilkudniowa wizyta w inny kraju poszerzała wiedzę o krajach partnerskich i ich kulturach.
Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Wyjazdy zagraniczne zrealizowane w ramach projektu dały unikalną szansę aktywnym matkom zdobycia wiedzy i doświadczenia jak funkcjonują Centra Matek w różnych krajach. Polskie Kluby Mam funkcjonują zaledwie od kilku lat podczas gdy np. Centra Matek w Niemczech mają już 20-letnią historię swoich doświadczeń. Wiedzy o tym jak organizować miejsca spotkań dla kobiet i rodzin z małymi dziećmi nie da się zdobyć inaczej niż poprzez bycie w danych Centrach Matek, uczestniczenie w ich życiu, rozmowy z liderkami i matkami korzystającymi z Centrów. Każda wizyta pokazywała jak wiele wspólnych doświadczeń, problemów i sukcesów mają Centra Matek w różnych krajach. Jednocześnie dla dość młodych Centrów Matek w Polsce niezwykle inspirujące było przyglądanie się jaką wizję możemy tworzyć w Polsce w perspektywie przyszłych kolejnych lat. Poznanie doświadczeń innych krajów w zakładaniu i prowadzeniu Sieci Centrów Matek były bardzo mocną inspiracją dla polskich kobiet do ostatecznego założenie polskiej Sieci Klubów dla Rodzin. Dzięki kontaktom z partnerkami zagranicznymi wiedziałyśmy jak dobrze się przygotować do całego procesu tworzenia sieci, jakich błędów należy się wystrzegać oraz jak czysto praktycznie zorganizować funkcjonowanie polskiej sieci. Różnice międzykulturowe odkrywane w trakcie wizyt były za każdym razem wzbogacające dla uczestniczek wyjazdów do innych krajów jak i spotkań z partnerami zagranicznymi w Polsce. Efekt uczenia w międzynarodowej różnorodnej grupie był bardzo mocny. Bogactwo perspektyw i doświadczeń wzbogacał wszystkie rozmowy i spotkania. Jednocześnie zastosowane metody uczenia przyczyniały się do wzmacniania uczestniczek, które stawały się świadome swoich kompetencji i osiągnięć jako liderek. Wzmocnieniem procesu uczenia było przekazywanie doświadczeń i obserwacji przez uczestniczki wyjazdów po powrocie – w swoich macierzystych grupach kobiet, podczas spotkań lokalnych. Dzięki temu szereg podpatrzonych rozwiązań i inspiracji mógł być łatwo zastosowany w działalności Centrów Matek w Polsce i Sieci Klubów dla Rodzin. Efekt ten na pewno byłby słabszy bez aspektu kontaktów międzynarodowych. Dodatkowo udział w międzynarodowym projekcie był ogromnym wzmocnieniem dla polskich Klubów Mam w kontaktach z władzami lokalnymi, partnerami samorządowymi, sponsorami. Projekt Grundtvig wzmocnił wizerunek Klubów Mam w Polsce jako aktywnych, rozwijających się grup kobiet, które dojrzały również do założenia ogólnopolskiej Sieci Klubów dla Rodzin.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

--

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Joanna Leszczyńska-Kudłaciak
Data wypełnienia formularza/karty: 
19.12.2013

Anna Tarnowska-Waszak

Tematyka działań: 
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Zagadnienia pedagogiczne / dydaktyczne
Zarządzanie edukacją dorosłych
Akcja: 
Wizyty i wymiana kadry dla edukacji dorosłych
Imię i nazwisko: 
Anna Tarnowska-Waszak
Stanowisko pełnione w organizacji: 
Dyrektor ds. programu, Szkoła Języka i Kultury Polskiej KUL
Nazwa organizacji, z której był składany wniosek: 
Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II
Pełny adres organizacji: 
Al. Racławickie 14 20-950 Lublin
Telefon: 
814454113
E-mail: 
annatw@kul.pl
Tytuł szkolenia: 
Job shadowing w University of Groningen
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-4-PL1-GRU12-23681
Data realizacji
Termin wyjazdu: 
11.03.2012 - 21.03.2012
Kraj: 
Holandia
Miasto bądź rejon: 
Groningen
Organizator szkolenia: 
University of Groningen
Opis szkolenia i jego wpływu: 

Holandia jest krajem, w którym edukacja dorosłych jest stałym elementem edukacji uniwersyteckiej. Celem mojej wizyty było jak najdokładniejsze zapoznanie się z tymi aspektami, ponieważ władze uniwersytetu, na którym pracuję (Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II) zdecydowały się na uruchomienie uniwersytetu otwartego. Teraz mam przyjemność być jego dyrektorem. Chciałam więc poznać politykę i działalność wyższych uczelni w Holandii w tym kierunku. Miałam przyjemność być gościem na Uniwersytecie w Groningen. Przed wyjazdem wiedziałam, że na tym uniwersytecie, jak na wielu innych w Holandii, funkcjonuje Studium Generale, które zajmuje się organizacją różnorakich programów dla otwartej publiczności – bardzo chciałam poznać sposób pracy przede wszystkim tej agendy i przekonać się jaki ona przynosi efekt. Naturalnie, w ramach przygotowań do wizyty starałam się jak najdokładniej „zwiedzić” uniwersytet wirtualnie i dotrzeć do jak największej ilości materiałów dotyczących edukacji dorosłych i idei uczenia się przez całe życie. Tak przygotowana, z doświadczeniem studiowania w Holandii wiele lat temu, rozpoczęłam swoją wizytę.

Dzień pierwszy przeznaczony był na poznawanie uniwersytetu - struktura, wielkość, położenie, współpraca poszczególnych agend oraz umiędzynarodowienie.

Drugiego dnia miałam przyjemność szczególnie dokładnie poznać jeden z wydziałów – Wydział Humanistyczny – jego rolę, zakres działań, również tych związanych z edukacją otwartą, mogłam również uczestniczyć w części wykładów.

Trzeciego dnia miałam spotkania w Studium Generale, głównej jednostce uniwersyteckiej odpowiedzialnej za organizowanie wykładów i debat otwartych, pokazów filmów dla szerokiej publiczności. Miałam też możliwość uczestniczenia w jednym z takich wykładów i dyskusji po nim.

Czwarty dzień pobytu przeznaczony był na poznanie innej możliwości włączenia osób z zewnątrz do życia uniwersyteckiego – Open Colleges – poznanie oferty tej jednostki było dla mnie zupełnym, lecz miłym  zaskoczeniem. Podobnie jak w przypadku Studium Generale mogłam bezpośrednio i z bliska przyjrzeć się nie tylko sposobom docierania do potencjalnych odbiorców, lecz także umiejętności łączenia grup studenckich ze wszystkimi innymi.

Kolejny dzień – i kolejne poznawanie nowych obszarów sposobu organizacji edukacji dorosłych; tym razem w ramach Uniwersytetu Otwartego w Holandii z oddziałem w Groningen. Uniwersytet Otwarty w Holandii jest niezależną od innych uczelni instytucją z bardzo ciekawą ofertą programową i świetną organizacją. Z przyjemnością słuchałam i podpatrywałam wszystko, co wydawało mi się przydatne w warunkach polskich.

W dalszej części wizyty m.in. odwiedziłam organizacje studenckie, które też zajmują się organizacją programów otwartych, głównie skierowanych do młodych odbiorców i korzystałam z oferty Studium Generale – wykłady i koncerty – doświadczenia wcześniej poznanej teorii. Miałam również zorganizowane spotkanie w Seniors’ Academy – poznanie pracy z grupami seniorów, sposobów komunikacji i organizacji programów - rola wolontariatów, współpraca z instytucjami zajmującymi się pomocą czy opieką nad osobami starszymi.

Ostatni dzień pobytu to czas podsumowania i pożegnania. Satysfakcja i żal jednocześnie. Satysfakcja, ponieważ udało mi się zobaczyć, dowiedzieć i doświadczyć naprawdę dużo; żal, że to już koniec...

Następnego dnia bardzo wcześnie rano wyjechałam z bagażem wiedzy i doświadczenia oraz dużą porcją różnorakich materiałów reklamowych. Cały pobyt okazuje się cały czas bezcenny przy organizacji Uniwersytetu Otwartego na uniwersytecie w Polsce. W Holandii, w Groningen otwarcie uniwersytetu na szerszą publiczność miało miejsce 66 lat temu! Wiele z aktywności wcześniej prowadzonych przez jedną instytucję teraz prowadzi kilka. Umiejętności łączenia grup studenckich ze wszystkimi innymi, sposoby docierania do potencjalnych odbiorców, jakość oferty programowej – wszystko to ma dla mnie teraz wielkie znaczenie. Te i inne aspekty mojej działalności są cały czas omawiane, zarówno przez władze uczelni, jak i przez współpracowników. Cały czas rozpowszechniane są doświadczenia z pobytu w Holandii. I jestem pewna, że długo będą, mając swój stały wkład w sposób organizacji i funkcjonowania już utworzonego Uniwersytetu Otwartego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II w Lublinie. Mam wielką nadzieję, że wszystko to przyniesie odpowiedni i widoczny efekt w konkretnych działaniach i satysfakcji tych, którzy będą korzystać z naszej oferty.

Joanna Wesołek

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Doradztwo i poradnictwo
Zarządzanie edukacją dorosłych
Akcja: 
Kursy doskonalenia zawodowego kadry dla edukacji dorosłych
Imię i nazwisko: 
Joanna Wesołek
Stanowisko pełnione w organizacji: 
Kierownik Działu Poradnictwa i Informacji Zawodowej
Nazwa organizacji, z której był składany wniosek: 
Powiatowy Urząd Pracy w Rudzie Śląskiej
Pełny adres organizacji: 
ul. Ballestremów 16, 41-700 Ruda Śląska
Telefon: 
32 771 59 00
E-mail: 
karu@praca.gov.pl
Tytuł szkolenia: 
Strength based coaching
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-3-PL1-GRU03-23201
Data realizacji
Termin wyjazdu: 
13.02.2012 - 18.02.2012
Organizator szkolenia: 
In-Dialogue
Kraj: 
Holandia
Miasto bądź rejon: 
Gouda
Opis szkolenia i jego wpływu: 
Jako powiatowy urząd pracy pomagamy osobom dorosłym m.in. w:
1.     znalezieniu zatrudnienia - udostępnianie i pozyskiwanie ofert pracy,
2.     zdobyciu bądź podniesieniu swoich kwalifikacji zawodowych –finansowanie szkoleń zawodowych, studiów podyplomowych, przygotowań zawodowych dorosłych,
3.      założeniu własnej firmy – pomoc w pisaniu biznes planu i udzielanie dotacji na rozpoczęcie działalności gospodarczej,
4.     zdobyciu doświadczenia zawodowego – organizacja staży,
5.     zmianie postaw wobec ich problemów na rynku pracy (np. zmiana postawy biernej na aktywną), określaniu predyspozycji i możliwości zawodowych, udzielanie informacji związanych z rynkiem pracy, rozwijaniu umiejętności przydatnych w poszukiwaniu pracy (np. umiejętności interpersonalnych, radzenia sobie ze stresem, asertywności) itp. – udzielanie indywidualnych i grupowych porad zawodowych.
Natomiast pracodawcom pomagamy głównie w:
6.     znalezieniu odpowiednich pracowników – kierowanie zainteresowanych osób do pracodawców, przeprowadzanie rekrutacji i selekcji kandydatów do pracy,
7.     utworzeniu nowych miejsc pracy – refundowanie nowoutworzonych stanowisk pracy bądź doposażanie już istniejących,
8.     zmniejszeniu kosztów utrzymania pracowników – w tym m.in. refundowanie składek ZUS.

Spośród wymienionych wyżej form pomocy doradcy zawodowi oraz liderzy klubu pracy pracujący w Dziale Poradnictwa i Informacji Zawodowej, zajmują się zagadnieniami zawartymi w punktach 3, 5 oraz 6. Stąd też bardzo ważnym jest dla nas ciągłe poszerzanie i doskonalenie warsztatu pracy z ludźmi - motywowania ich, wspierania, oceniania potencjału zawodowego, budowania w nich poczucia sprawstwa, odpowiedzialności itd.

Biorąc powyższe pod uwagę oraz fakt, iż pracuję w urzędzie jako kierownik w/w działu oraz doradca zawodowy zdecydowałam się na udział w kursie, który miał mi dać nie tylko nowe narzędzia pracy z ludźmi oraz możliwość poznania sposobów  podejścia do klienta i kierowanego zespołu, ale także rozwoju osobowego i międzynarodowej wymiany doświadczeń. Wybór padł na kurs Strength based coaching.

Przed wyjazdem na kurs zrealizowałam opisane poniżej działania przygotowawcze.

Działania podjęte z własnej inicjatywy:
- zgłębienie wiedzy z zakresu szkolenia - przeczytanie dwóch książek dotyczących coachingu nt. technik pacy i zastosowania coachingu w zarządzaniu ludźmi;
- zapoznanie się z informacjami nt Holandii (sytuacja społeczno - ekonomiczna, kultura, zwyczaje), miasta docelowego, tj. Goudy (źródło: Internet, znajomi) oraz firmy organizującej szkolenie;
- przygotowania do podróży;
- doskonalenie umiejętności językowych z języka angielskiego,

W ramach przygotowania językowego, oprócz działań bezkosztowych, tj. samodzielnej nauki języka, odbyłam również płatne lekcje u anglisty pracującego jednocześnie jako coach, dzięki otrzymanemu dofinansowaniu na realizację działań przygotowawczych. Wybrałam tę osobę oraz formę zajęć ze względu na specyfikę słownictwa, jakie chciałam poznać oraz efektywność tego rodzaju uczenia się, tak by jak najlepiej przygotować się i skorzystać ze szkolenia.

Nasze spotkania opierały się przede wszystkim na konwersacji, by podnieść moje umiejętności rozmowy w sytuacji pomocy psychologicznej w języku angielskim i przygotowywały mnie językowo stricte pod kątem słownictwa i zwrotów używanych w pracy z klientem w  coachingu oraz zwrotów, jakie są używane przy opisywaniu procesu/technik pracy w coachingu. 

Podjęte na prośbę organizatora szkolenia:
- przygotowanie studiów przypadku z pracy zawodowej, nad którymi chciałabym pracować podczas szkolenia.

W kursie brało udział 7 osób z Belgii, Szwecji, Estonii, Hiszpanii, Danii oraz Polski. Dzięki małej grupie uczestników mogliśmy nie tylko lepiej zintegrować się jako grupa i wymienić doświadczeniami, ale przede wszystkim efektywnie wykorzystać czas kursu, gdyż każdy uczestnik brał udział w każdym ćwiczeniu, które następnie były omawiane na forum grupy.

Językiem roboczym spotkania był język angielski, zaś tematyka szkolenia dotyczyła coachingu, a dokładnie modelu pracy z klientem w coachingu opartym o tzw. mocne strony. Główną ideą tego podejścia jest pomoc klientowi w budowaniu jego zasobów / motywacji na podstawie tego, co już posiada (wiedza, doświadczenie, umiejętności, przekonania, zasoby materialne itp.) oraz określaniu i osiąganiu celów jakie sobie wyznaczył. Podstawową umiejętnością, a zarazem i największym wyzwaniem dla coacha w tym podejściu jest umiejętne wydobywanie z klienta tego, co w nim najlepsze (tutaj: potencjału osobowego i zawodowego), tak by mógł samodzielnie osiągnąć swój cel, bez doradzania czy sugerowania mu rozwiązań jego problemów, a tym samym budować wiarę we własne możliwości oraz odpowiedzialność za podejmowane decyzje i postępowanie.

Na zajęciach pracowaliśmy na prawdziwych problemach/wyzwaniach uczestników, przez co nasze zaangażowanie cały czas było bardzo wysokie.

Dzięki szkoleniu zmieniłam swoje podejście do części obsługiwanych klientów. Wykorzystując coachingowe narzędzia pracy potrafię lepiej zidentyfikować ich mocne strony, pomagam im budować lepszą samoocenę i wiarę w siebie, a dzięki temu, że nie mówię co mają robić tylko staram się to z nich wydobyć, stają się bardziej samodzielni i przejmują więcej inicjatywy w poszukiwaniu rozwiązań swoich problemów. Oczywiście nie jest to metoda dobra dla wszystkich klientów urzędu, gdyż cały proces coachingu opiera się głównie na motywacji klienta, jednak myślę, że w wraz z nabywaniem doświadczenia w jej stosowaniu będę w stanie wykorzystywać ją wobec większej ilości klientów.

Poza wiedzą i umiejętnościami merytorycznymi udział w zagranicznym szkoleniu dał mi jeszcze inne korzyści:
- możliwość poszerzenia horyzontów myślowych – spojrzenia na siebie, swoją pracę, problemów z jakimi spotykam się w pracy z perspektywy osób o innym podłożu kulturowym; choć po kilku dniach wzajemnego coachowania się, gdzie miałam możliwość spotkania się z różnymi problemami zawodowymi i osobistymi uczestników szkolenia doszłam do wniosku, że problemy są wszędzie niemal bądź wręcz takie same tylko podejście do nich jest trochę inne,
- nawiązania międzynarodowych kontaktów, które w przyszłości mogą zaowocować wspólnymi projektami naszych macierzystych jednostek,
- zwiększenie elastyczności i tolerancji w pracy z osobami mającymi zupełnie inne poglądy, podłoże kulturowe, środowiskowe itp., co myślę jest cenną umiejętnością w czasach, gdy coraz częściej współpracujemy z obcokrajowcami,
- możliwość zapoznania się z kulturą krajów osób, które uczestniczyły w szkoleniu, a także zwiedzenia kilku miast holenderskich, w tym stolicy – Amsterdamu.

Ponadto w przeliczeniu na godziny szkoleniowe kurs za granicą okazał się tańszy niż podobny kurs w kraju.

Po przyjeździe do kraju zorganizowałam spotkanie dla pracowników urzędu, podczas którego podzieliłam się wiedzą i doświadczeniami zdobytymi za granicą, w wyniku czego już dwie osoby złożyły aplikacje w ramach programu Grundtvig, a kolejne dwie rozważają możliwość udziału w jednej z akcji programu „Uczenie się przez całe życie”, do czego gorąco zachęcam wszystkie osoby mogące wziąć udział w tym programie. Spotkanie przeznaczone było dla wszystkich osób zainteresowanych tematyką coachingu oraz możliwościami jego wykorzystania w pracy z klientami, a w szczególności dla osób, które pracują z klientami urzędu w obszarze motywacji, zmiany postaw i aktywizacji zawodowej, tj. doradców zawodowych, liderów klubu pracy oraz pośredników pracy.

Poza tym, wewnątrz własnej organizacji napisałam sprawozdanie z odbytego szkolenia. Sprawozdanie zostało udostępnione wszystkim pracownikom w wersji elektronicznej. Dodatkowo, planuję zamieszczenie na stronie internetowej urzędu informacji o udziale w kursie i jego efektach.

Informacjami i doświadczeniem nabytymi na szkoleniu podzieliłam się także podczas spotkania w zaprzyjaźnionej firmie consultingowej w gronie znajomych coachów oraz osób pracujących w działce HR. Zaprezentowałam tam między innymi część ćwiczeń, w jakich sama miałam możliwość brać udział na kursie oraz możliwości ubiegania się o dofinansowanie w programie Grundtvig.

Universal Body Communication – the basic techniques of mime

Tematyka działań: 
Sztuka, muzyka, kultura
Dane beneficjenta
Organizacja realizująca warsztat: 
Stowarzyszenie Sztukmisja
ul. 11 Listopada 16, 43-460 Wisła
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Monika Wierzbicka, kom. 606152705, monika@sztukmisja.org.pl
Krótki opis profilu działalności organizacji realizującej warsztat: 

Stowarzyszenie Sztukmisja zajmuje się szeroko pojętą edukacją w dziedzinie sztuk scenicznych ze szczególnym uwzględnieniem teatru ruchu. Od 1991 roku szkolimy dorosłych słuchaczy w dziedzinie pantomimy, dramy i tańca. Szczególnie interesuje nas zaspokojenie potrzeb ludzi, którzy nie są zawodowymi aktorami czy tancerzami, ale chcą zdobyć profesjonalne umiejętności w tych dziedzinach. Jako jedna z niewielu szkół o tym profilu nie ustanowiliśmy górnego pułapu wiekowego dla chętnych. Podczas roku mają miejsce 3 główne sesje warsztatowe. Oprócz nich oferujemy zainteresowanym sporą ilość warsztatów dodatkowych (maski, makijaż teatralny, praca z ciałem, przemoc sceniczna, klauning, kostiumy, praca z ciałem, taniec współczesny, musical itp.)

Oprócz tego prowadzimy zespół teatralny, który przygotował do tej pory 15 pełnowymiarowych produkcji. W działalność teatru zaangażowani są absolwenci naszych szkoleń z całej Polski.

Stowarzyszenie Sztukmisja pragnie również służyć jako platforma wymiany doświadczeń i pomysłów ludzi zaangażowanych w działalność teatralną i parateatralną.

Tytuł warsztatu: 
Universal Body Communication – the basic techniques of mime
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2010-1-PL1-GRU13-11585
Data realizacji warsztatu: 
05.05.2011 - 10.05.2011
Partnerzy zagraniczni
Liczba uczestników z zagranicy, którzy wzięli udział w warsztacie: 
15
Liczba uczestników z Polski, którzy wzięli udział w warsztacie: 
2
Cele warsztatu: 

Głównym celem warsztatu było uświadomienie uczestnikom istnienia pozawerbalnego sposobu komunikacji – języka ciała, przekraczającego bariery kulturowe i językowe, oraz zapoznanie ich z podstawami technik pantomimy, która to forma sztuki bazuje na komunikacji bez użycia słów.

Obszary tematyczne: 
  • Świadomość ciała (jego budowy i biomechaniki, a także sposobów odpowiedzialnej troski o nie i zapobiegania kontuzjom)
  • Uniwersalny język gestów
  • Podstawowe techniki pantomimy (izolacje, chody pantomimiczne, posługiwanie się wyobrażonymi przedmiotami i wiele innych)
Kraj uczestników: 
Czechy
Holandia
Niemcy
Turcja
Wielka Brytania
Liczba uczestników: 
5
3
5
1
1
Rekrutacja uczestników i przygotowanie warsztatu: 

Informacja o naszym warsztacie została umieszczona w oficjalnym Katalogu Grundtviga. Oprócz tego wysłaliśmy informacje wszystkim naszym studentom, byłym studentom i absolwentom. Skontaktowaliśmy się również z zaprzyjaźnionymi organizacjami w krajach UE, prosząc je o popularyzacje i ewentualne rekomendacje. Podczas 20 lat naszej działalności mieliśmy kontakt z instruktorami z zagranicy, którzy przyjeżdżali do nas na gościnne warsztaty. Ich także poprosiliśmy o reklamę.

Ilość zgłoszeń przekroczyła nasze oczekiwania, jednakże nie było nam łatwo stworzyć jednorodnej grupy. Zależało nam na ludziach, którzy naprawdę chcą się czegoś nauczyć, i kilku takich zgłosiło się od razu. Potem jednak przyszła „fala” zgłoszeń, z których jasno można było wywnioskować, że zgłaszający się jest raczej zainteresowany wycieczką do innego kraju, niż uczestnictwem w warsztacie.  Udało nam się jednak w końcu skonstruować w miarę jednorodną grupę, co dawało szansę, że uczestnicy skorzystają z proponowanego programu, zaakceptują jego intensywność i wyjadą zadowoleni.

Przygotowanie merytorycznej części warsztatu pozostawiliśmy instruktorce, z którą współpracujemy od 20 lat, nie mieliśmy więc wątpliwości, że ze swojego zadania wywiąże się w sposób ze wszech miar zadowalający. Nasze stowarzyszenie na podstawie programu i konspektów zajęć przygotowało i wydrukowało skrypty szkoleniowe dla wszystkich uczestników warsztatów.

Jednak nasze główne przygotowania koncentrowały się wokół spraw organizacyjnych tj. dość absorbującej i obszernej korespondencji z kandydatami na uczestników, gromadzeniu ich danych, ostatecznym wyborze grupy uczestników. Potem przyszedł czas rezerwowania biletów lotniczych i zorganizowania przylotu uczestników w ten sposób, by znaleźli się na lotnisku w Warszawie w zbliżonej porze, a następnie zorganizowanie im dojazdu z lotniska na miejsce warsztatów. Trzeba było również napisać i przesłać zaświadczenia do wniosków wizowych dla niektórych kandydatów, jak i wykupić ubezpieczenie dla wszystkich.

W czasie poprzedzającym warsztaty odwiedziliśmy też kilkakrotnie wynajęty ośrodek, by zorientować się, czy warunki oferowane pokrywają się z rzeczywistymi, sprawdzić wyposażenie pokoi i sal ćwiczeń, jak również dostępność sprzętu potrzebnego do przeprowadzenia zajęć.

Bezpośrednio przed rozpoczęciem warsztatów osoby za nie odpowiedzialne zjawiły się na miejscu 1 dzień przed dniem przylotu uczestników, by sprawdzić stan obiektu, stan pokoi, dopilnować końcowych przygotowań. Pokoje oznaczono imieniem i nazwiskiem przyszłego mieszkańca. W każdym z pokoi czekał na przyjeżdżających mały (polski w charakterze) upominek i kartka z życzeniami udanego pobytu od Stowarzyszenia Sztukmisja.

Grupa docelowa uczestników: 
  • Dorośli zainteresowani sztuką teatralną, nie posiadający wykształcenia w tej dziedzinie i nie zajmujący się nią profesjonalnie
  • Aktorzy – amatorzy zainteresowani pogłębieniem swych umiejętności o szeroko pojęty język ciała
Opis przebiegu
Krótki opis przebiegu warsztatu: 

4.05.2011

Był to dzień, w którym zjeżdżali się uczestnicy warsztatu. 4 osoby z Czech dojeżdżały samochodem, zaś 11 pozostałych uczestników przylatywało samolotem. Przedstawiciel organizatora witał ich na lotnisku w Warszawie i zapraszał na lekki posiłek. Choć uczestnicy przylatywali z 6 różnych państw zorganizowaliśmy ich przylot w dwóch grupach. Jedna grupa przylatywała w południe, druga w godzinach popołudniowych. Na obie grupy czekały wynajęte busy, które po posiłku zawoziły ich na miejsce warsztatów. Na miejscu inny przedstawiciel organizatora witał przybywających, kwaterował i odpowiadał na pierwsze pytania. Po przyjeździe drugiej grupy zjedliśmy wspólnie obiadokolację, przedstawiliśmy plan na następny dzień i po krótkiej rozmowie zakończyliśmy oficjalną cześć wieczoru. Uczestnicy mieli czas, by rozgościć się w swoich pokojach, poznać ośrodek i otaczające go tereny zielone i zacząć zawiązywać pierwsze znajomości.

5.05.2011

8:30 – 9:30 śniadanie

9:30 Tego dnia wyjątkowo spotkaliśmy się o godzinie 9:30. Przedstawiciele organizatora przywitali wszystkich przybyłych i zapoznali z regulaminem warsztatu, oraz z regulaminem obowiązującym w miejscu zamieszkania. Poznaliśmy swoje imiona i, by ułatwić komunikację w pierwszym dniu warsztatu, każdy dostał plakietkę ze swoim imieniem, którą umieścił na ubraniu. Porozmawialiśmy o formalnościach i odpowiedzieliśmy na pytania uczestników.

10:00-12:00 ŚWIADOMOŚĆ CIAŁA: przedstawiliśmy instruktorkę warsztatu Kathleen Ann Thompson. Omówiła ona program warsztatu i sposób, w jaki będziemy go realizować. Uczestnicy otrzymali skrypty z programem warsztatu, rysunkami i materiałami pomagającymi zrozumieć zagadnienia podejmowane na zajęciach. Pierwsze zajęcia służyły zapoznaniu się z anatomiczną budową naszych ciał i pracy nad uzyskaniem właściwej neutralnej postawy, która stanowi punkt wyjścia do pracy, w której ciało ma być posłusznym narzędziem w komunikacji pozawerbalnej.

12:00-12:30 przerwa na kawę. Na salę ćwiczeń została przyniesiona kawa, herbata i świeże owoce.

12:30 – 14:00 PODSTAWOWE TECHNIKI PANTOMIMICZNE: izolacje pantomimiczne

14:00 – 16:00 przerwa obiadowa

16:00 – 19:00 SESJA POPOŁUDNIOWA: ćwiczenia rozluźniające ciało, powtórzenie techniki izolacji i zastosowanie jej w charakteryzacji ruchu, zastosowanie rytmu i jego różnych wymiarów w technice poruszania się na scenie, wzory przestrzenne poruszania się na scenie (spirala), wykład uniwersalnego znaczenia różnych części ciała wg. Delsartre’a.

19:00 – 20:00 kolacja

20:00 – 22:00 wykład na temat historii pantomimy

6.05.2011

8:30 – 10:00 śniadanie

10:00 – 12:00 ŚWIADOMOŚĆ CIAŁA: tego dnia sesja poznawania swego ciała i świadomej pracy z nim koncentrowała się na technikach rozciągania mięśni. Instruktorka zaprezentowała różne techniki i podejścia do tego zagadnienia i zapoznała uczestników warsztatu z zasadami bezpiecznej pracy w tej dziedzinie.

12:00 – 12:30 przerwa na kawę. Na salę ćwiczeń została przyniesiona kawa, herbata i świeże owoce.

12:30 – 14:00 PODSTAWOWE TECHNIKI PANTOMIMICZNE: na tej sesji uczestnicy poznali jedną z podstawowych, jak również jedną z najbardziej efektownych technik pantomimicznych – technikę pchania i ciągnięcia (PUSH/PULL), nauczyli się rozróżniać źródła energii, pokazywać ciałem wielkość i ciężar pchanego i ciągniętego przedmiotu, poznali podstawy kompensacji.

14:00 – 16:00 przerwa obiadowa

16:00 – 19:00 SESJA POPOŁUDNIOWA była poświęcona praktycznemu zastosowaniu poznanej wcześniej techniki. Służyły temu ćwiczenia w grupie, jak i indywidualne zadania, które otrzymał każdy uczestnik. Oprócz tego powtarzane były izolacje pantomimiczne w różnych rytmach i pod różnym ciśnieniem. Uczestnicy wykonywali również szereg ćwiczeń na koncentrację, bycie obecnym na scenie w pełnej gotowości i dyscyplinę niereagowania na pomyłki.

19:00 – 20:00 kolacja

20:00 – 22:00 wieczorem na dużym ekranie oglądaliśmy przykłady różnych form teatru ciała poczynając od Jean-Louis Barrault w filmie « Les Enfants du paradis”, poprzez Charliego Chaplina i jego formułę komiczną w « City Lights », « Modern Times », czy « The Kid », po Ariane Mnouchkine i jej Theatre du Soleil w produkcji « 1789 »

7.05.2011

8:30 – 10:00 śniadanie

10:00 – 12:00 ŚWIADOMOŚĆ CIAŁA: główny nacisk w tej sesji pracy z ciałem był położony na wzmacnianie. Uczestnicy poznawali techniki wzmacniające Lestera Hortona, ruch rotacyjny różnych części ciała, techniki sprężynowania i ćwiczenia wzmacniające poszczególne grupy mięśniowe.

12:00 – 12:30 przerwa na kawę. Na salę ćwiczeń została przyniesiona kawa, herbata i świeże owoce.

12:30 – 14:00 PODSTAWOWE TECHNIKI PANTOMIMICZNE: tego popołudnia uczestnicy poznawali 12 klasycznych dłoni pantomimicznych i ich zastosowanie w uniwersalnej komunikacji ciała. Właściwe ćwiczenia poprzedzone były dokładną rozgrzewką dłoni i palców.

14:00 – 16:00 przerwa obiadowa

16:00 – 19:00 SESJA POPOŁUDNIOWA: na tej sesji uczestnicy łączyli wiedzę na temat 12 klasycznych rąk pantomimicznych z techniką posługiwania się na scenie niewidzialnymi przedmiotami. Każdy otrzymał zadanie do przygotowania i zaprezentowania w następnym dniu.

19:00 – 20:00 kolacja

20:00 – 22:00 Podczas tego wieczornego spotkania mieliśmy szansę oglądać obszerne fragmenty przedstawienia “The Mysteries” w wykonaniu South Africans/Wilton Company z Republiki Południowej Afryki. W warstwie tekstowej używano 4 języków: zuluskiego, suahili, afrykanerskiego i średniowiecznego angielskiego. Przedstawienie ukazywało średniowieczny tekst literacki bazując głównie na pozawerbalnych środkach wyrazu. Uczestnicy warsztatu mogli przekonać się, jak mocne i wyraziste mogą być fizyczne formy przekazu w kontekście teatru i nie tylko.

8.05.2011

8:30 – 10:00 śniadanie

10:00 – 12:00 ŚWIADOMOŚĆ CIAŁA: praca z ciałem polegała jak co dnia na rozgrzewce poszczególnych partii mięśniowych, przypomnieniu sobie neutralnej anatomicznie i biomechanicznie pozycji ciała. Tego dnia znakomita większość prezentowanych i wykonywanych ćwiczeń dotyczyła koordynacji ruchowej i sposobów jej rozwijania.

12:00 – 12:30 przerwa na kawę. Na salę ćwiczeń została przyniesiona kawa, herbata i świeże owoce.

12:30 – 14:00 PODSTAWOWE TECHNIKI PANTOMIMICZNE: w ramach tej sesji uczestnicy poznawali dwa podstawowe chody pantomimiczne profile walk and preassure walk. Ćwiczenia przygotowujące polegały na wzmacnianiu mięśni podudzi i stóp, ćwiczeniu równowagi i utrzymywaniu ciężaru całego ciała na palcach jednej stopy. Następnie uczestnicy poznawali i starali się zastosować właściwą technikę chodów.

14:00 – 16:00 przerwa obiadowa

16:00 – 19:00 SESJA POPOŁUDNIOWA: uczestnicy powtarzali i ćwiczyli izolacje blokowe i poznawali nowy rodzaj izolacji – izolacje skumulowane. Następnie każdy z nich prezentował na scenie ćwiczenie z zakresu posługiwania się wyobrażonymi przedmiotami z użyciem rąk pantomimicznych i technik odzwierciedlania trzymanych przedmiotów.

19:00 – 20:00 kolacja

20:00 – 22:00 ta wieczorna sesja została w całości poświęcona dyskusji, tworzeniu i wypróbowywaniu pomysłów na przedstawienie w ramach tomaszowskich “Dni trzeźwości”. Dyskutowaliśmy z uczestnikami o istocie uzależnienia jako takiego, szukając najlepszych sposobów zaprezentowania naszych pomysłów na scenie przy użyciu niewerbalnych środków wyrazu.

9.05.2011

8:30 – 10:00 śniadanie

10:00 – 12:00 ŚWIADOMOŚĆ CIAŁA: na tej sesji staraliśmy się powtórzyć podstawowe wiadomości dotyczące budowy ciała, neutralnej pozycji, jakiej powinno się ono nauczyć, sposobach pracy z ciałem i rozwiązywania problemów, które podczas tej pracy się pojawiają. Był czas na pytania uczestników i dokładny instruktaż tam, gdzie pojawiły się wątpliwości.

12:00 – 12:30 przerwa na kawę. Na salę ćwiczeń została przyniesiona kawa, herbata i świeże owoce.

12:30 – 14:00 PODSTAWOWE TECHNIKI PANTOMIMICZNE: ta sesja poświęcona była powtórce wszystkich technik pantomimicznych poznanych w czasie warsztatu.

14:00 – 16:00 przerwa obiadowa

16:00 – 19:00 SESJA POPOŁUDNIOWA: uczestnicy pracowali w grupach przygotowując końcowe przedstawienie.

19:00 – 20:00 kolacja

20:00 – 23:00 cały wieczór zajęła nam próba generalna przedstawienia “Pasożyt”. Był czas na pracę indywidualną, grupową i pracę całego 17-osobowego zespołu. Uczestnicy w praktyce mogli zastosować poznane w czasie warsztatu techniki.

10.05.2011

7:30 śniadanie

8:30 – 10:00 próba przed przedstawieniem

11:00 – 11:45 udział w imprezie “Dni Trzeźwości” w Tomaszowie Mazowieckim. Występ dla uczniów szkół gimnazjalnych w kinoteatrze “Włókniarz”. Uczestnicy pokazali przedstawienie pt. “Pasożyt”, które spotkało się z ciepłym przyjęciem publiczności.

11:45 – 14:00 czas wolny. Część uczestników poświęciła go na zakupy, a część na wypoczynek.

14:00 – 15:00 sesja ewaluacyjna, omówienie i oglądnięcie dokumentacji video występu, wypełnianie ankiet ewaluacyjnych, indywidualne sesje ewaluacyjne z głównym instruktorem warsztatu

15:00 – 16:00 przerwa obiadowa

16:00 – 19:00 warsztaty z makijażu scenicznego

20:00 - ..... ognisko pożegnalne. Podczas tej miłej uroczystości uczestnicy otrzymali zestawy upominków z Polski, a także świadectwa ukończenia warsztatu. Nastąpił również ciąg dalszy indywidualnych rozmów z instruktorem warsztatu, wspólne śpiewanie i pieczenie kiełbasy.

11.05.2011

7:00 – 8:00 śniadanie

8:15 uczestnicy warsztatu udali się wynajętym busem na lotnisko w Warszawie, skąd wrócili do miejsc swojego zamieszkania.

Rozwiązania praktyczne zastosowane podczas realizacji warsztatu: 

Dojazd na miejsce - w trakcie przygotowań i wizji lokalnej na miejscu warsztatu okazało się, że dojazd do Zakościela może być trudny dla cudzoziemców niezaznajomionych ze specyfiką polskich linii kolejowych i autobusowych. Zdecydowaliśmy się więc na wynajem busów, które dowoziły uczestników bezpośrednio z lotniska w Warszawie na miejsce warsztatów w Zakościelu. Ponieważ sami zajmowaliśmy się rezerwacją biletów lotniczych – zorganizowaliśmy przylot uczestników w dwóch zbliżonych czasami lądowań grupach. Jeden z przedstawicieli organizatora witał przylatujących na lotnisku, zapewniał lekki posiłek i koordynował odjazdy busów z lotniska, drugi na miejscu warsztatu przyjmował przyjeżdżających.

Kwaterowanie – ponieważ uczestnicy przyjeżdżali w trzech dużych grupach o różnych porach (2 grupy z lotniska w Warszawie, jedna grupa z Czech samochodami), przygotowane były dla nich przekąski, świeże owoce, woda, herbata, kawa, a kiedy już byliśmy w komplecie wspólnie zjedliśmy obiadokolację. Na każdego uczestnika czekał w pokoju mały smakołyk (pudełko krówek z Krakowskiego Kredensu) i krótki liścik od organizatora witający przybyłych i życzący im wspaniałego czasu na warsztacie. Komentarze były bardzo pozytywne.

Zajęcia dodatkowe – w czasie wolnym od zajęć dla uczestników warsztatu udostępniona była sauna, z której, szczególnie panie korzystały bardzo często. Zorganizowaliśmy także zjazdy na linie, była też możliwość wspinania się na ściankę wspinaczkową i korzystania z siłowni. Uczestnicy warsztatu chętnie korzystali z tych możliwości, choć czasu na nie było niewiele, stanowiły one miłe urozmaicenie warsztatowej oferty.

Ewaluacja i monitoring: 

Uczestnicy warsztatu bardzo zżyli się z sobą nawzajem, jak i z przedstawicielami organizatora. Wspólne posiłki przy okrągłych stołach były okazją do wymiany uwag, wrażeń i bieżących komentarzy. W ostatnim dniu warsztatu uczestnicy wypełniali ankiety ewaluacyjne: Grundtvigowską i dodatkową wewnętrzną, zawierającą pytania interesujące nas, jako organizację.

Byliśmy zadowoleni z przebiegu warsztatu i zaangażowania uczestników. Pojawiały się wątpliwości, czy program nie jest zbyt intensywny, ale zdania pytanych były podzielone. Większość była zadowolona z intensywności zajęć i nie chciała jej zmieniać. Jednakże, w projekcie następnych warsztatów, program jest mniej intensywny. Zrezygnowaliśmy w nim również z publicznego przedstawienia na rzecz końcowej prezentacji w gronie uczestników. Przygotowanie przedstawienia jest wymagającym zadaniem i z pewnością podniosło poziom stresu zarówno u instruktora, jak również u uczestników warsztatu. Ogromnie miłym przeżyciem było końcowe ognisko, jednak w przyszłości zorganizowalibyśmy taką imprezę w połowie warsztatu - wtedy, gdy uczestnicy warsztatu nie są już sobie zupełnie obcy, a pozostaje jeszcze kilka dni na pogłębienie znajomości.

Wpływ warsztatu na słuchaczy, na organizację oraz społeczność lokalną – rezultaty: 

Wiedza słuchaczy na temat ciała, jego biomechaniki i działania wzrosła. Niektórzy z nich po raz pierwszy zaczęli świadomie używać swoich ciał w komunikacji. Poznali podstawowe techniki pantomimy i otrzymali materiały do dalszego doskonalenia się jak i przekazywania wiedzy innym. W wielu przypadkach ich motywacja do zdobywania kolejnych umiejętności jak i pewność siebie uczestników wyraźnie wzrosła. Odkryli wspólnie radość uczenia się nowych rzeczy niezależnie od tego, na jakim etapie życia się znajdują. Zdali sobie również sprawę z tego, że pomimo różnych języków, kultur i krajów pochodzenia, tak naprawdę niewiele się różnią i są w stanie bez większych problemów porozumieć się ze sobą.

Przeprowadzenie warsztatu utwierdziło nasze Stowarzyszenie w przekonaniu, że edukacja, jaką oferujemy, jest na bardzo wysokim poziomie i może być atrakcyjna również dla ludzi z zagranicy, jak również o tym, że jesteśmy w stanie zorganizować i przeprowadzić takie warsztaty bez nadludzkich wysiłków. Organizacja tych warsztatów była również dla nas miłą odmianą w sferze finansowej, po raz pierwszy nie musieliśmy liczyć się z każdą złotówką, czy euro:) i mogliśmy zapewnić uczestnikom warsztatów komfortowe pod każdym względem warunki.

Ośrodek, w którym warsztaty miały miejsce, jest przyzwyczajony do ciągłego ruchu i wielu gości z zagranicy. Jednakże nasza grupa pozostawiła po sobie, wg ich relacji, wyjątkowo pozytywne wspomnienia.

Mamy również nadzieję, że dla gimnazjalistów z Tomaszowa Mazowieckiego, jak również ich nauczycieli pozytywnym przeżyciem było zobaczenie na scenie wielonarodowej grupy ludzi w różnym wieku, którzy rozwijają swoje pasje i są w stanie jasno komunikować się z nimi pomimo barier kulturowych i językowych.

Upowszechnianie rezultatów: 

Utrzymujemy kontakty z uczestnikami korespondencyjnie, jak i poprzez profil warsztatów na Facebooku. Wiemy, że część z nich, korzystając z materiałów warsztatowych, płyty instruktażowej jak i swoich warsztatowych doświadczeń przekazuje dalej zdobytą wiedzę i umiejętności. Mamy nadzieję, że pobyt na warsztatach był dla nich miłym doświadczeniem, ale też wpłynie na wzbogacenie artystycznego życia ich lokalnych społeczności.

Nawiązaliśmy bliższą współpracę z dwoma uczestnikami warsztatów z Czech i zdecydowaliśmy się wspólnie zorganizować spektakl teatralny połączony z warsztatami, który odbędzie się pod koniec listopada w Czeskim Cieszynie.

Co do nas – pozytywny wynik i dobre opinie uczestników, jak również duże zainteresowanie tematem – skłoniły nas do powtórzenia warsztatów (z modyfikacjami wynikającymi ze zdobytych w roku bieżącym doświadczeń) w roku przyszłym.

Opinie słuchaczy i pracowników o warsztacie – cytaty z wypowiedzi: 

„Jesteśmy Brytyjczykami, więc zawsze byliśmy niechętni wobec UE. Myśleliśmy o niej jako o urzędnikach z Brukseli, ale teraz widzimy, że dzięki unijnym programom możemy sporo zyskać. Bardzo podobała mi się intensywność zajęć. Jestem pod ogromnym wrażeniem instruktorki. Warsztat był dobrze zorganizowany a ośrodek, w którym odbywały się zajęcia przepięknie położony.” 

Phil Dunster, Wielka Brytania

„Było cudownie! Mam nadzieję, że jeszcze się kiedyś spotkamy i coś wspólnie zrobimy.”

Lucie Rimanova, Czechy

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji warsztatu: 

Organizując kolejne warsztaty:

  • po wstępnym wyłonieniu grupy uczestników skontaktujemy się z każdym telefonicznie aby zweryfikować informacje podane w formularzy i sprawdzić stopień w jakim władają językiem angielskim (w tym roku jedna z osób z Turcji prawie nie mówiła po angielsku, formularz zgłoszeniowy wypełniła za nią koleżanka)
  • poprosimy o przesłanie ksera/scanu paszportu lub innego dokumentu tożsamości (zdarzało się, że uczestnicy podali w formularzy błędne dane, złą datę urodzenia, niepełny adres)
  • poprosimy o wcześniejsze podanie wszystkich planowanych kosztów związanych z dojazdem (cześć uczestników dopiero na miejscu warsztatu prosiła np. o zwrot kosztów dojazdu pociągiem na lotnisko co trochę utrudniło ostateczne rozliczenie kosztów)

Adres strony internetowej warsztatu to: http://www.grundtvig.sztukmisja.org

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Cieszysława Cieślar Żółtko
Data wypełnienia formularza/karty: 
27.10.2011

Karolina Dyrda

Tematyka działań: 
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Akcja: 
Wizyty i wymiana kadry dla edukacji dorosłych
Imię i nazwisko: 
Karolina Dyrda
Stanowisko pełnione w organizacji: 
Terapeuta (psycholog, pedagog specjalny)
Nazwa organizacji, z której był składany wniosek: 
Fundacja SYNAPSIS
Pełny adres organizacji: 
Ul. Ondraszka 3 02-085 Warszawa
Telefon: 
(+48 22) 825 87 42
E-mail: 
k.dyrda@synapsis.waw.pl
Tytuł szkolenia: 
Wizyta w Centrum Leo Kannerhuis w Holandii
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2009-3-PL1-GRU12-08377
Data realizacji
Termin wyjazdu: 
24.03.2010 - 30.03.2010
Kraj: 
Holandia
Miasto bądź rejon: 
Wissel
Oosterbeek
Wolfheze
Organizator szkolenia: 
Centrum Leo Kannerhuis
Opis szkolenia i jego wpływu: 

Jestem psychologiem i od 7 lat pracuję w Fundacji SYNAPSIS. Fundacja SYNAPSIS zajmuje się profesjonalną terapią dzieci i dorosłych osób z autyzmem oraz ich rodzin. Działalność Fundacji sięga 20 lat i obejmuje między innymi następujące obszary:

  • diagnozę oraz terapię dzieci i dorosłych osób z autyzmem,
  • kompleksowe wspieranie rodzin osób z autyzmem,
  • przygotowanie do pracy osób dorosłych z autyzmem,
  • poradnictwo prawno-organizacyjne i merytoryczne w zakresie problematyki autyzmu, rzecznictwo interesów osób z autyzmem.

Aktualnie Fundacja SYNAPSIS posiada trzy placówki: Ośrodek dla Dzieci z Autyzmem, pierwsze w Polsce przedsiębiorstwo społeczne - Pracownia Rzeczy Różnych w Wilczej Górze oraz Pierwsze Niepubliczne Terapeutyczne Przedszkole dla Dzieci z Autyzmem.

Jako psycholog – terapeuta zajmuję się dziećmi i dorosłymi osobami z zespołem Aspergera. Zespół Aspergera jest zaburzeniem rozwojowym należącym do spektrum zaburzeń autystycznych. Osoby z zespołem charakteryzują się często wysoką inteligencją, analitycznym myśleniem oraz problemami w zakresie relacji społecznych. Mówi się, że jest to wysoko funkcjonujący autyzm. Bardzo lubię swoją pracę i zawsze z radością przyjmuję wszelkie możliwości rozwijania się w tej sferze, dlatego z dużym entuzjazmem zareagowałam na możliwość odbycia wizyty w Centrum Leo Kannerhuis w Holandii.

Centrum Leo Kannerhuis zajmuje się edukacją i terapią dorosłych osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu. Oferta Centrum dotyczy wysoko funkcjonujących osób z autyzmem i osób z zespołem Aspergera. W związku z tym, że w Fundacji SYNAPSIS pracuję właśnie z takimi osobami, poznanie funkcjonowania organizacji holenderskiej, z dużym doświadczeniem w podobnej pracy było dla mnie szczególnie ważne. Zwłaszcza, że był to okres, w którym kończyliśmy pilotażowy projekt aktywizacji społecznej i zawodowej dorosłych osób z autyzmem i czekaliśmy na możliwość rozwinięcia skrzydeł w kolejnym projekcie, tym razem dłuższym, mniej badawczym, a bardziej skoncentrowanym na działaniach terapeutycznych i treningowych przygotowujących naszych klientów do podjęcia pracy i samodzielnego życia. Stąd możliwość odbycia wizyty studyjnej w Leo Kannerhuis była dla mnie wyjątkowo interesująca.

Większość moich pacjentów to nastoletnie osoby z zespołem Aspergera, które chodzą do szkół masowych lub integracyjnych, a moja rola polega na organizowaniu dla nich terapii grupowej w postaci Treningów Umiejętności Społecznych, terapii indywidualnej, wsparcia ich rodzin oraz szkoły. W Holandii mogłam zaobserwować zupełnie inny system edukacji niż proponowany u nas. Wiele jest dyskusji na temat plusów i minusów integracji, ale w przypadku moich pacjentów w Polsce nie mamy tak naprawdę wielu alternatyw. Osoby z zespołem Aspergera trafiają do klas integracyjnych lub jeśli mają bardzo duże problemy z funkcjonowaniem w szkole umożliwia im się nauczanie indywidualne. Są w Polsce placówki, które zajmują się tylko edukacją dla dzieci z autyzmem, ale nie ma klas wyłącznie dla dzieci z zespołem Aspergera. Wcześniej nie zastanawiałam się nawet nad takim rozwiązaniem, dopóki nie zobaczyłam jak to działa w Holandii. Tam osoby ze spektrum autyzmu, które nie radzą sobie w normalnej placówce edukacyjnej mają specjalną szkołę, do której uczęszczają w zależności od swoich możliwości od 3 do 5 dni w tygodniu. Jeżeli uczestniczenie w zajęciach szkolnych, z innymi ludźmi jest dla nich zbyt trudne i stresogenne, pozostałe dwa dni osoby te mogą spędzać w warsztatach i na zajęciach terapeutycznych. System edukacji jest skrojony na potrzeby konkretnej osoby, nie ma konieczności dostosowywania się za wszelką cenę, co dla osób ze spektrum autyzmu często stanowi ogromny wysiłek. Podobnie jest z programem nauczania. Uczniowie rozwijani są przede wszystkim w kierunku samodzielności, umiejętności planowania i zarządzania swoim życiem, w tym wypadku też edukacją. Mają wyznaczone egzaminy, które muszą zdać w ciągu roku natomiast program edukacyjny planują sobie sami. Było to dla mnie kolejnym zaskoczeniem ale z relacji nauczycieli wynika, że ten system się sprawdza. Szkoła wyglądała też zupełnie inaczej niż w Polsce i panowała tam znacznie luźniejsza i przyjazna atmosfera.

Poza edukacją interesujące były dla mnie rozwiązania terapeutyczne. Bardzo ciekawe i inspirujące były spotkania z terapeutami zajmującymi się systemową terapią rodzinną. W naszej praktyce wiemy doskonale jak ważna jest praca z rodziną i współpraca z rodzicami nad rozwijaniem kolejnych umiejętności, czy też eliminowaniem trudnych zachowań u naszych pacjentów. Często jednak ograniczone fundusze nie pozwalają nam tak jak byśmy chcieli zainwestować w rodzinę. W Holandii mają zupełnie inne standardy, w związku z tym praca z rodziną stanowi tam podstawę terapii.

W związku z tym, że w swojej pracy najwięcej czasu poświęcam terapii grupowej i rozwijaniu umiejętności społecznych na grupowych treningach możliwość wymiany doświadczeń z terapeutami holenderskimi zajmującymi się pracą z grupą była dla mnie szczególnie ważna. Zwłaszcza, że mogłam obejrzeć szereg pomocy terapeutycznych (wprawdzie w języku holenderskim) wykorzystywanych w trakcie zajęć grupowych. Wiele z nich zainspirowało mnie do tworzenia podobnych rozwiązań na swoich zajęciach.

Poza prowadzeniem terapii dużo czasu poświęcam diagnozie osób z zespołem Aspergera. W mojej placówce robimy to w zespole z lekarzem psychiatrą. Spotkanie z osobami z Holandii zajmującymi się diagnozowaniem osób ze spektrum było dla mnie szczególnie ciekawe z tego względu, że są tam inne standardy stawiania diagnoz. Osoby diagnozowane mają często kilka współwystępujących diagnoz, łączą ze sobą diagnozy zespołu Aspergera, zaburzeń osobowości oraz ADHD i innych. W Polsce mamy inny system i często jest tak, że diagnozy formalnie wzajemnie się wykluczają. Poznanie innego sposobu patrzenia na diagnozy rozszerzył moje spojrzenie na ten problem.

Bardzo ważnym elementem wizyty, szczególnie ze względu na realizowany przez naszą organizację projekt aktywizacji społecznej i zawodowej dorosłych osób z autyzmem było odwiedzenie domu mieszkalnego dla osób z zespołem Aspergera i poznanie jego organizacji i funkcjonowania. W Polsce problem mieszkań chronionych dla osób ze spektrum autyzmu dopiero raczkuje, w Holandii można było przyjrzeć się gotowym, dobrze funkcjonującym rozwiązaniom. Zwiedziłam dom, który jest formą przejściową między domem rodzinnym a samodzielnym mieszkaniem. Osoby mieszkają w nim przez 2 lata. Mają tam samodzielne pokoje, z własnymi biurkami, książkami, komputerami, łóżkami a nawet zwierzętami domowymi oraz wspólne łazienki, kuchnie, jadalnie oraz pokoje na czas wolny. Mieszkają tam razem z terapeutami i uczą się samodzielności i odpowiedzialności za siebie. Duży nacisk w terapii jest kładziony także na rozwijanie czynności wykonawczych oraz na pracy nad motywacją. W domu panuje świetna atmosfera. Sami mieszkańcy, a dodam, że osoby z zespołem Aspergera nie należą do bardzo entuzjastycznych, z zadowoleniem wypowiadali się o warunkach i możliwościach mieszkania w tym domu. Z pewnością ta konkretna wizyta, w „mieszkaniu chronionym” była dla mnie najbardziej interesująca i chciałabym abyśmy w Polsce jak najszybciej mieli możliwości wprowadzania takich rozwiązań.

Bez względu na to, czy pewne pomysły zaobserwowane w Holandii mają możliwość realizacji u nas, czy też trzeba na nie trochę poczekać albo co do pewnych rozwiązań mamy odmienne zdania, możliwość spojrzenia jak to robią inni była dla mnie niesamowicie inspirująca i odświeżająca. Z części pomysłów można korzystać, do części dążyć, a niektóre są świetnym tematem do dyskusji na zebraniach, czy szkoleniach, na których omawia się inne, nowe podejścia do terapii.

Empowering victims of domestic violence (Wsparcie Ofiar Przemocy Domowej)

Tematyka działań: 
Edukacja fizyczna i sport
Edukacja międzykulturowa
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Dane beneficjenta
Organizacja realizująca warsztat: 
Centrum Kształcenia Ustawicznego
ul. Kościuszki 22-24, 81-704 Sopot
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Sylwia Knot e-mail: sylwiaknot@sopot.pl telefon: 58 550 33 65 lub 0791-983-610
Krótki opis profilu działalności organizacji realizującej warsztat: 

Krótki opis organizacji: Centrum Kształcenia Ustawicznego im. Bohaterów Wybrzeża w Sopocie to placówka, której historia sięga 1946 roku. Obecnie Centrum zapewnia kształcenie w formach dziennej, wieczorowej i zaocznej w liceum i szkołach policealnych. Organizowane są kursy rachunkowości, informatyki oraz inne zgodne z popytem na rynku pracy. Dodatkowo prowadzone są kursy przygotowawcze do egzaminów z języka angielskiego BEC (Business English Certificate). CKU Sopot to ośrodek egzaminacyjny ECDL (Europejski Certyfikat Umiejętności Komputerowych). Szkoła kładzie duży nacisk na przygotowanie absolwentów zgodnie z aktualnymi potrzebami rynku pracy.

Od 2001 roku w placówce realizowane są międzynarodowe projekty w ramach programów takich jak Socrates, Leonardo da Vinci, Program Uczenie się Przez Całe Życie czy Daphne III. W ramach prowadzonych działań projektowych oferujemy różnym grupom docelowym udział w wielu działaniach edukacji nieformalnej.

Naszymi grupami docelowymi są: nauczyciele, osoby bezrobotne i pracujące, osoby dorosłe z trudnościami w uczeniu się, osoby niepełnosprawne, kobiety, ofiary przemocy, pracownicy socjalni, policjanci, pracownicy organizacji pozarządowych, wolontariusze, praktykanci itd.

Tematyka oferty edukacyjnej dla tych grup: szkolenia podnoszące kompetencje kluczowe, szkolenia z zakresu e-learningu, zapobiegania przemocy i interwencji itp.

Metody pracy edukacyjnej z tymi grupami: spotkania, seminaria konferencje, warsztaty edukacyjne, warsztaty edukacyjno-kulturowe, szkolenia internetowe, szkolenia tradycyjne

Tytuł warsztatu: 
Empowering victims of domestic violence (Wsparcie Ofiar Przemocy Domowej)
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2009-1-PL1-GRU13-05058
Data realizacji warsztatu: 
09.05.2010 - 15.05.2010
Partnerzy zagraniczni
Liczba uczestników z zagranicy, którzy wzięli udział w warsztacie: 
12
Liczba uczestników z Polski, którzy wzięli udział w warsztacie: 
3
Cele warsztatu: 
  • zbudowanie zaufania uczestniczek i wzmocnienie ich psychicznie by skutecznie i na dobre wydostały się z kręgu przemocy
  • wymiana doświadczeń i wsparcie koleżeńskie
  • porównanie sytuacji i wsparcia jakie otrzymują ofiary przemocy w różnych krajach
  • poznanie innych kultur

Uwagi: Interaktywne warsztaty miały pokazać uczestniczkom, że w każdym momencie życia, poprzez udział w różnych formach kształcenia, można poprawić własne życie oraz życie własnych dzieci. Dzielenie się doświadczeniami z innymi kobietami o podobnych doświadczeniach to bardzo ważny element warsztatów. Uczestniczki, które często czują się osamotnione w swoim problemie, uświadomiły sobie, że przemoc to problem, który istnieje nie tylko w jej domu. To problem kobiet w całym społeczeństwie, problem każdego kraju. Rozwiązanie może być podobne i zawsze istnieje wyjście z każdej, nawet najtrudniejszej, sytuacji. Organizatorzy warsztatów założyli, że jeśli uczestniczki wrócą do domu gotowe do walki o ich prawa i niezależność, cele warsztatu zostaną osiągnięte.

Obszary tematyczne: 
  • Przemoc – postawy, stereotypy, role społeczne
  • Aspekty komunikowania się w zaleŜności od płci, świadomość relacji
  • Nauka rozładowywania stresu i agresji poprzez taniec
  • Technologie informacyjno-komunikacyjne
  • Wymiana interkulturowa
Kraj uczestników: 
Holandia
Litwa
Malta
Polska
Portugalia
Liczba uczestników: 
2
3
4
3
3
Rekrutacja uczestników i przygotowanie warsztatu: 

Promocja warsztatów rozpoczęła się w listopadzie 2009 roku i trwała nieustannie podczas międzynarodowych wydarzeń w CKU Sopot lub międzynarodowych spotkań partnerów projektów w innych krajach europejskich, w których realizację zaangażowane jest CKU Sopot. Warsztaty promowane były również poprzez nieformalne spotkania i stronę internetową organizacji: http://www.cku.sopot.pl

Z doświadczenia wiemy, że najlepszym sposobem na rekrutację jest bezpośredni kontakt z grupami docelowymi lub organizacjami pracującymi na rzecz grup docelowych. Ofiary przemocy to osoby, które są wyjątkowo trudne do rekrutowania na szkolenie przez organizację z innego kraju. W tym wypadku jedynym racjonalnym sposobem rekrutacji był poprzez bezpośredni kontakt (telefon, Skype, spotkanie), który nawiązaliśmy z pracownikami organizacji pracującymi na rzecz ofiar przemocy występując z propozycją przeprowadzenia warsztatów dla ich podopiecznych. O warsztatach powiadomionych zostało osiem organizacji działających na rzecz kobiet w krajach europejskich (Niemcy, Austria, Szwecja, Malta, Portugalia, Holandia) oraz jedna z Polski. Pozytywny odzew początkowo był od wszystkich organizacji. Niektóre z ww. organizacji były bardzo pomocne w zorganizowaniu wyjazdu podopiecznych na warsztaty w Polsce, inne dały kontakt do zidentyfikowanych podopiecznych i to z nimi organizatorki warsztatów kontaktowały się bezpośrednio.

Grupa docelowa uczestników: 

Ofiary przemocy domowej w krajach Unii Europejskiej

Opis przebiegu
Krótki opis przebiegu warsztatu: 

Dzień 1 (09-05-2010 r.)

Sprawy organizacyjne, przyjazd, wspólna kolacja uczestniczek z organizatorkami warsztatów i prowadzącymi warsztaty

Dzień 2 (10-05-2010 r.)

Aspekty komunikowania się w zależności od płci: oczekiwania uczestniczek, poznawanie siebie, „przełamywanie lodów”, wstępna ocena umiejętności uczestniczek, świadomość relacji, postaw, stereotypów, ról społecznych, mój profil komunikacyjny, komunikowanie się kobiet a mężczyzn, współpraca

Dzień 3 (11-05-2010 r.)

Aspekty komunikowania się w zależności od płci cd.: wzmocnienie osobowości; rozwiązywanie problemów

Dzień 4 (12-05-2010 r.)

Nauka rozładowywania stresu i agresji poprzez tańce afrykańskie: wprowadzenie – wykład o pierwotnych formach i funkcjach tańca; społeczne funkcje tańca w kulturach pierwotnych; możliwości ruchu własnego ciała, oswojenie przestrzeni w relacji z innymi; taniec afrykański, taniec rąk; masaże relaksacyjne, taniec senegalski, elementy improwizacji tanecznej  jako metoda relaksacji – taniec z emocjami

Dzień 5 (13-05-2010 r.)

Poznawanie innych kultur; zwiedzanie Gdańska; spotkania integracyjne

Dzień 6 (14-05-2010 r.)

Technologie informacyjno-komunikacyjne: wprowadzenie do wykorzystania nowych technologii, komunikacja on-line, e-forum, platforma http://moodle.cku.sopot.pl; możliwości komunikowania się z uczestniczkami warsztatów w przyszłości; przetwarzanie tekstów i obrazów; publikowanie zdjęć w Internecie, tworzenie filmów ze zdjęć; uroczyste rozdanie certyfikatów podczas kolacji pożegnalnej

Dzień 7 (15-05-2010 r.)

Sprawy organizacyjne; wyjazd uczestniczek

Rozwiązania praktyczne zastosowane podczas realizacji warsztatu: 

Organizatorki i prowadzący warsztaty uczestniczyli w warsztatach oraz w spotkaniach nieformalnych, jedli wspólnie posiłk

Uczestniczki warsztatów miały zapewniony transport z lotniska do hotelu i z powrotem oraz transport lokalny (taksówki, pociąg).

Uczestniczki warsztatów otrzymały wszystkie praktyczne informacje przed przylotem/przyjazdem do Polski tj. program, mapy, opis organizatora warsztatów, informacje turystyczne o regionie i najważniejszych zabytkach, opis miejsca zakwaterowania, dane do kontaktu do taksówkarza i organizatorek warsztatów, informacje na temat prognozy pogody, waluty i jej przelicznika itd.

Uczestniczki zakwaterowane zostały w jednym hotelu w pokojach jednoosobowych w bardzo dobrej lokalizacji – 5 minut od miejsca szkolenia i 5 minut od plaży oraz 10 minut od sopockiego mola.

Śniadania zapewnione były w hotelu, obiady i kolacje w znanych restauracjach z polskim jedzeniem w Sopocie i Gdańsku.

Transport zapewniony był przez korporację, z którą organizator ma podpisaną umowę o współpracy. Wieloletnia współpraca CKU Sopot z pracownikami korporacji (właściciel, dyspozytorka, taksówkarze) z bardzo dobrą znajomością języka angielskiego, również miała zapewnić jakość usług i poczucie bezpieczeństwa w obcym kraju dla uczestniczek warsztatów.

Nauczone przykrymi doświadczeniami z poprzednich akcji wynikające z rezygnacji beneficjentów z konkretnych działań w ramach różnych akcji i związane z tym nie przyjęcie przez organizacje wdrążające poniesionych wydatków jako kwalifikowane, organizatorki warsztatów postanowiły zabezpieczyć się przed ewentualnymi tego typu sytuacjami. Organizacje międzynarodowe, które zadeklarowały chęć wytypowania na warsztaty swoich podopiecznych w dalszej fazie rozmów miały zobowiązać się do pokrycia kosztów transportu z góry, i zgodnie z podpisaną umową współpracy w ramach organizacji warsztatów, miały ubiegać się o ich refundację tuż po przyjeździe uczestniczek na warsztaty w Polsce. Takich wydatków, z różnych powodów, nie mogły pokryć organizacje z Niemiec, Austrii i Szwecji w związku z czym, ostatecznie nie doszło do podpisania umowy między nimi a CKU Sopot jako organizatorem warsztatów. Spowodowało to, że liczba uczestniczek warsztatów (poza uczestniczkami z Polski) była mniejsza niż oczekiwana – 12 zamiast 15. Dodatkową barierą okazał się tu limit Narodowej Organizacji dotyczący maksymalnego odsetka uczestniczek na warsztatach z jednego kraju (maksymalnie 1/3 uczestniczek).

Organizacja z Holandii pokryła wydatki za trzy uczestniczki, które miały wziąć udział w warsztatach. Mimo podpisanego formularza rejestracyjnego, zakupionych polis i biletów lotniczych, jedna z uczestniczek na krótko przed wyjazdem na warsztaty zrezygnowała z uczestnictwa w działaniu. Powodem był powrót do swojego partnera. Po zakończeniu warsztatów kobieta znów pobita wróciła do schroniska przy ośrodku pomocy społecznej. Tego typu zachowań od tej grupy docelowej organizatorzy warsztatów mogli się niestety spodziewać. W tym przypadku wydatki za kobietę, która zrezygnowała z uczestnictwa pokryte zostały przez organizację z Holandii.

Ewaluacja i monitoring: 

Co najmniej jedna z dwóch organizatorek warsztatów obecna była na poszczególnych sesjach. Na zakończenie każdego dnia, uczestniczki wypełniały bardzo krótkie ankiety, specjalnie skonstruowane w prosty obrazkowy sposób, aby uniknąć nieporozumień wynikających z użycia zaawansowanego słownictwa. Wyniki z ankiet każdorazowo omawiane zostały z osobami prowadzącymi zajęcia. Organizatorki warsztatów, aby nie stwarzać wrażenia  „osób z zewnątrz” czy „oceniających” prowadzących i uczestniczki, organizatorki aktywnie uczestniczyły w warsztatach jednocześnie obserwując postępy grupy i proces integracji pełniąc „dyskretnie” rolę ewaluatorek. Pomogło to również na bieżąco kontrolować sytuację w potencjalnie trudnych momentach dla uczestniczek wynikających początkowo głównie z trudności w płynnym komunikowaniu się w języku angielskim (upewnianie się, że uczestniczki wszystko zrozumiały, że prowadzący nie mówi zbyt szybko itd.).

Ponadto organizatorki w trakcie dyskusji, zarówno z uczestniczkami jak i prowadzącymi dokonywały analizy i wniosków zachęcając wszystkie kobiety do wyrażania swojej opinii na bieżąco.

Wpływ warsztatu na słuchaczy, na organizację oraz społeczność lokalną – rezultaty: 

REZULTATY / UCZESTNICZKI

  • Wzmocnienie pewności siebie i nabranie odwagi, żeby kontynuować wychodzenie z kręgu przemocy (spotkanie się z kobietami z innych krajów Europejskich, które przerwały „błędne koło przemocy”, ich przykłady miały pomóc innym uczestniczkom warsztatów wytrwać w postanowieniu i nie powrócić do tego „koła”)
  • Poznanie sposobów rozładowywania złości i radzenia sobie z gniewem
  • Podniesienie umiejętności w zakresie komunikowania się w języku angielskim
  • Nabycie umiejętności w zakresie komunikacji elektronicznej i wymiany doświadczeń w sieci
  • Poszerzenie wiedzy na temat kraju goszczącego oraz państw uczestników i ich kultur
  • Udział w kształceniu ustawicznym (przekonanie się, że uczenie się przez całe życie może mieć różne formy, rozważenie wyboru odpowiednich form kształcenia ustawicznego dla siebie)
  • Zwiększenie umiejętności społecznych
  • Zwiększenie motywacji do wyjścia z kręgu przemocy – podjecie radykalnych decyzji zmieniających sytuację w rodzinie
  • Zmiana postawy w stosunku do kobiet w najbliższym otoczeniu, które także są ofiarami przemocy w domu – motywowanie ich do zmiany postawy poprzez wsparcie koleżeńskie
  • Zmiana postawy w życiu zawodowym i prywatnym (np. jak zachowywać się w pracy w relacjach damsko-męskich; jak być asertywną; jak bronić siebie w trudnych sytuacjach w rodzinie w relacjach z Partnerem i rodziną)

REZULTATY / PROWADZĄCY WARSZTATY I ORGANIZATORZY

  • Nowe doświadczenia wykorzystywane w pracy codziennej i w życiu prywatnym

REZULTATY / ORGANIZACJA NA POZIOMIE LOKALNY

  • Zacieśnienie współpracy z Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej w zakresie (Punkt Interwencji Kryzysowej) – zainteresowanie dalszymi tego rodzaju działaniami z zakresu edukacji nieformalnej dla ofiar przemocy dla podopiecznych MOPS-u
  • Poszerzanie zakresu działań Centrum Kształcenia Ustawicznego w Sopocie – pełnienie funkcji nie tylko dydaktycznej, ale także opiekuńczo-wychowawczej – zainteresowanie dalszymi tego rodzaju działaniami z zakresu edukacji nieformalnej ze strony opiekunów semestrów dla ich słuchaczek

REZULTATY / ORGANIZACJA NA POZIOMIE MIĘDZYNARODOWYM

  • Zacieśnienie współpracy z organizacjami wspierajacymi ofiary przemocy w Europie
Upowszechnianie rezultatów: 

Elementy programu warsztatów umieszczone zostały w aplikacji projektu w ramach programu DAPHNE III (konkurs 2010), którego celem jest wypracowanie innowacyjnych szkoleń dla pracowników policji i innych profesjonalistów mających bezpośredni kontakt z ofiarami przemocy. Elementy programu warsztatów wykorzystane zostaną w realizowanym obecnie przez CKU Sopot międzynarodowym projekcie PACT - Promowanie międzynarodowej współpracy i szkoleń w obszarze przemocy domowej (Promoting Awareness for Cooperation and Training in the Field of Domestic Violence) <http://pact-eu.org/> Ponadto osoby prowadzące szkolenie (psycholodzy) wykorzystują zdobyte doświadczenie podczas codziennej pracy.

Opinie słuchaczy i pracowników o warsztacie – cytaty z wypowiedzi: 

Uczestniczka 1: „Początkowo język był trudny, ale z dnia na dzień szło coraz lepiej”

Uczestniczka 2: „Organizatorzy przygotowali wszystko w najmniejszych szczegółach”

Uczestniczka 3: „Organizatorki dołożyły wszelkich starań by zapewnić sukces warsztatów oraz naukę w przyjemnych warunkach dla wszystkich uczestniczek.”

Uczestniczka 4: „Trenerzy byli dobrze dobrani.”

Uczestniczka 5: „Oczekiwałam trochę więcej zajęć na temat samoświadomości i własnego rozwoju.”

Uczestniczka 6: „Wszystko poszło OK.”

Uczestniczka 7: „Jestem bardzo szczęśliwa, że miałam możliwość uczestniczyć w tych warsztatach. To bardzo ważne doświadczenie. Chciałabym podziękować wszystkim, którzy przyczynili się do zorganizowania warsztatów. DZIĘKUJĘ.”

Uczestniczka 8: „To były na prawdę interesujące warsztaty. Dużo się nauczyłam. Potrzebowałam tego. Na pewno pomoże mi to w pokonywaniu trudności w życiu. DZIĘKUJĘ.”

Uczestniczka 9: „Czasami tematyka warsztatów mogłaby bardziej dotyczyć przykładów i sytuacji z życia wziętych uczestniczek (dotyczy dwóch pierwszych dni). Obecna sytuacja uczestniczek nie zawsze brana była pod uwagę. Część dotycząca ICT: Podobała mi się Picasa, pozostałe narzędzia były mi znane. Tańce OK. ale za dużo. Zbyt krótko w Starym Mieście Gdańsk.”

Uczestniczka 10: „Tłumaczenie z polskiego na rosyjski i na odwrót czasami zajmowało sporo czasu.”

Uczestniczka 11: „Świetna robota!!!

Uczestniczka 12: „Dziękuję!!! Znów byłam szczęśliwa!!!

Urszula Hadrych - organizatorka: „Organizacja warsztatów wymaga bardzo dużego zaangażowania i ciężkiej pracy, ponieważ osoby uczestniczące w warsztatach muszą czuć się „zaopiekowane” cały czas. Często oznacza pracę od wczesnych godzin rannych do dwudziestej drugiej i później – w zależności od czasu zakończenia kolacji. Wymaga również odporności psychicznej, ponieważ podczas spotkań nieformalnych wszystkie kobiety opowiadają o swoich problemach, które są bardzo trudne. Mimo to, praca ta daje dużą przyjemność, ponieważ większość uczestniczek bardzo ceni sobie warsztaty i bardzo sympatycznie wyraża wdzięczność w formie uśmiechu, podziękowań, chwalenia warsztatów.”

Sylwia Knot - organizatorka: „Zorganizowanie takich warsztatów to ciężka i stresująca praca, ale rezultaty są tego warte.”

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji warsztatu: 

Tego typu akcje mają jeszcze jedno istotne znaczenie. Bez wątpienia nakierunkowanie są na zwiększanie, poprawę jakości i dostępności mobilności osób biorących udział w kształceniu dorosłych oraz zwiększenie i podnoszenie jakości współpracy pomiędzy organizacjami zajmującymi się kształceniem dorosłych w Europie. Są to jedne z kilku celów programu Grundtvig, w ramach którego warsztaty zostały sfinansowane.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Sylwia Knot
Data wypełnienia formularza/karty: 
15.10.2010

Żydowskie tradycje edukacyjne w Europie (JETE)

Tematyka działań: 
Edukacja międzykulturowa
Inne
Sztuka, muzyka, kultura
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Stowarzyszenie Instytut Tolerancji
ul. Piotrkowska 104, 90-926 Łódź
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Maria Goldstein
0048 505 998 782
mgold@math.uni.lodz.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 
Instytut Tolerancji w Łodzi został utworzony w 2001 roku. Powołali go ludzie, których celem jest propagowanie idei tolerancji i szacunku dla odmienności: naukowcy, artyści, dziennikarze, politycy, nauczyciele i studenci. W gronie założycieli był m.in. ówczesny prezydent miasta, pastor i przedstawiciel gminy żydowskiej. Ludzie o różnych poglądach i biografiach, których połączyła chęć wspólnego podejmowania działań na rzecz tolerancji. Zaczęło się od walki z ksenofobicznymi napisami na murach Łodzi, które wciąż psują wizerunek miasta. Dyskusje, warsztaty i koncerty pokazujące różnorodność i wielokulturowość Łodzi, miały pomóc w walce z głupotą wandali, którzy wciąż mazali rasistowskie napisy. Właśnie edukacja miała być środkiem do osiągnięcia celu. Od początku organizowaliśmy spotkania prezentujące różnorodne kraje i narodowości, które współtworzyły Łódź, a także religie, by uświadomić jak wiele łączy chrześcijaństwo z judaizmem, a protestantyzm z prawosławiem. A trzeba tu podkreślić, że Łódź ma bardzo specyficzną historię jak na miasto usytuowane w centrum Polski. Instytut bierze udział w Światowym Dniu Walki z Rasizmem, współorganizuje Kolorową Tolerancję - akcję zamalowywania rasistowskich napisów, będącą jednocześnie dyskusją nad różnorodnymi formami współczesnej nietolerancji. Rozmawiamy o braku tolerancji i zrozumienia dla osób niepełnosprawnych. Mówimy o heterofobii. Zastanawiamy się jak czują się i jak postrzegani są obecnie w Polsce cudzoziemcy, a zwłaszcza przedstawiciele krajów afrykańskich czy azjatyckich. Rozmawiamy o islamie oraz konflikcie palestyńsko-izraelskim. Jesteśmy też partnerami kilku międzynarodowych projektów. Honorowym członkiem Instytutu Tolerancji w Łodzi jest znakomity polski filozof prof. Leszek Kołakowski, który napisał dla nas esej pt. "Wymazać nienawiść”.
Tytuł projektu: 
Żydowskie tradycje edukacyjne w Europie (JETE)
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
06/GR2/06-0074/P1
07/GR-LP/07-0053/P2
Lata realizacji: 
2006 - 2009
Kraje uczestniczące: 
Niemcy x2, Austria, Francja, Włochy, Litwa x2, Holandia, Polska
Cele projektu: 
Edukacja w szerokim zakresie w aspekcie tolerancji, poszanowania innych, przybliżania ich kultury i tradycji, wartości uniwersalnych pozwalających także na przetrwanie trudnych momentów życiowych, odkrywanie historii i jej znaczenia dla tożsamości miasta i jego mieszkańców, przybliżanie wartości i znaczenia wielokulturowości dla rozwoju człowieka.
Obszary tematyczne: 
Historia Żydów europejskich, Holocaust, tradycje edukacyjne (literatura, sztuka, muzyka)
Grupa docelowa słuchaczy: 
Wszystkie osoby zainteresowane tematyką, pracownicy instytucji publicznych, nauczyciele – osoby, które ze względu na wykonywany zawód mogą być multiplikatorami naszych działań.
Jakie były początki projektu: 
Pomysł powstania projektu miała koordynatorka projektu z Niemiec. Poszukiwała ona  partnerów w Polsce i otrzymała mój adres od mojej znajomej z Uniwersytetu Ludowego w Stuttgarcie. Dzięki pomocy polskiej Narodowej Agencji pojechałam na spotkanie przygotowawcze. Nie znaliśmy nikogo i był to nasz pierwszy projekt partnerski.
Krótki opis przebiegu projektu: 
Spotkanie pracowników Instytutu w celu zaplanowania działań związanych z wizytą naszych partnerów Łodzi.
13-16 października 2007, Polska, Łódź – spotkanie partnerów
Opracowaliśmy bardzo obszerny program, ponieważ miasto jest pełne śladów kultury żydowskiej. Dla naszych gości i społeczności lokalnej zorganizowaliśmy koncert chóru Clil połączony z nauką piosenek i prezentacją naszej broszury „Nauka pomogła nam przeżyć”, przedstawiliśmy również sylwetkę Icchaka Kacenelsona, autora wstrząsającego poematu „O zamordowanym żydowskim narodzie” oraz przedwojenny łódzki chór żydowski Hazomir.
Na ostatnie trzy punkty naszego programu składały się: wykład Pawła Spodenkiewicza, autora książki „ Zaginiona dzielnica”, na temat przedwojennych szkół żydowskich i placówek edukacyjnych w Łodzi, Justyny Fruzińskiej o znaczeniu kabały oraz pokaz multimedialny zdjęć Pawła Herzoga o chasydach z Aleksandrowa.
W spotkaniu w Łodzi wzięło udział ok. 30 osób z zagranicy, bo oprócz licznie przybyłych uczestników naszego projektu ok. 25, towarzyszyli nam przebywający akurat w Łodzi zainteresowani tematem turyści z Wielkiej Brytanii i Niemiec.
Styczeń 2008
Wzięliśmy udział w uroczystości upamiętnienia likwidacji obozu romskiego w getcie Litzmannstadt. Naziści deportowali ok. 5000 Sinti i Romów z austriackiego Burgerlandu. Wkrótce po przybyciu wszyscy zostali zamordowani. Wieczorem uczestniczyliśmy w koncercie muzyki cygańskiej.
8-10 lutego 2008, Włochy, Florencja – spotkanie partnerów
Spotkanie podsumowujące półmetek projektu. Ten warsztat nie był przeznaczony dla słuchaczy. Jego zasadniczym celem miało być podsumowanie dotychczasowej realizacji projektu. Każdy z partnerów miał przygotować prezentację wyników projektu na szczeblu lokalnym i międzynarodowym
18-22 lutego 2008
Stuttgart/Tybinga Prezentacja projektu na stanowisku KE podczas targów edukacyjnych Didacta w Stuttgarcie.
15 marca 2008
Spotkanie z rabinem Symchą Kellerem z Łódzkiej Gminy Wyznaniowej – wykład o judaizmie w ramach akcji „Kolorowa Tolerancja
W dniu 21 marca 2008 r., w Międzynarodowym Dniu Walki z Rasizmem, który tradycyjnie jest obchodzony w Łodzi jako dzień Kolorowej Tolerancji przeprowadziliśmy kilka działań w ramach projektu i w celu jego promocji.
Było to wspólne zamalowywanie rasistowskich graffiti oraz koncert żydowskiej muzyki w wykonaniu zespołu „Kanava”. W dniu 28 marca towarzyszyli naszym działaniom fotoreporterzy FRSE.
Kwiecień 2008
Braliśmy udział w symbolicznym „Marszu Żywych” w Łodzi
2. czerwca 2008 mieliśmy zaszczyt prezentować projekt JETE na ogólnopolskiej konferencji tematycznej zorganizowanej w ramach Europejskiego Roku Dialogu Międzykulturowego przez FRSE w Warszawie.
19-22 czerwca 2008, Litwa, Wilno – spotkanie partnerów
Do spotkania przygotowaliśmy się czytając przewodniki turystyczne i historyczne oraz specjalny numer Midrasza poświęcony żydowskiemu Wilnu. Polska grupa przyjechała do Wilna w przededniu planowanego w ramach JETE spotkania, przed południem możliwa była przechadzka po Wilnie, odkrywanie śladów polskości, widocznej nie tylko w budynkach sakralnych, lecz także w przestrzeni miejskiej. To tutaj, tworzyli polscy wieszczowie: Juliusz Słowacki i Adam Mickiewicz. Tablice i postumenty ich upamiętniające można znaleźć w wielu miejscach miasta, w tym na Uniwersytecie Wileńskim.
Sierpień  2008
Obchody rocznicy likwidacji getta.
5-8 lutego 2009, Niemcy, Tybinga – spotkanie partnerów
Podczas spotkania były prezentowane projekty upamiętniające ofiary zbrodni nazistowskich, działania na rzecz odbudowania życia żydowskiego (kultury i edukacji) oraz działalności instytucji stowarzyszonej w tym projekcie tzn. Niemiecko-Amerykańskiego Instytutu. Spotkanie zakończyło się uroczym wieczorem przy wspólnym europejskim stole, na którym znalazły się przysmaki przywiezione przez partnerów.
W marcu 2009 jak co roku byliśmy współorganizatorami “Kolorowej tolerancji” . Wykład na temat judaizmu Symchy Kellera, przewodniczącego Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w Łodzi spotkał się jak zwykle z ogromnym zainteresowaniem.
7-10 maja 2009
W tych dniach byliśmy słuchaczami międzynarodowej konferencji zorganizowanej przez Katedrę Pragmatyki Językowej Uniwersytetu Łódzkiego “Rasa, Religia, Reprezentacja”. Jej tematem były zagadnienia etniczności i religii, jak również ich przedstawienie w sztuce, mediach i literaturze. Uczestnicy konferencji z perspektywy przeszłości, teraźniejszości dyskutowali o tym, co współtworzy naszą tożsamość i kształtuje relacje z innymi. Zastanawiali się nad językowo-wizualnymi sposobami wyrażania owej tożsamości, reprezentacji tego, co duchowe i tego co, materialne, sacrum i profanum, uniwersum i indywiduum. Podczas konferencji poznaliśmy córkę Chawy Rosenfarb, która przyjechała z Kanady. Chawa jest autorką trzytomowej publikacji na temat przedwojennej Łodzi i historii getta łódzkiego. Towarzyszyliśmy jej w nostalgicznym spacerze śladami matki. Jednym z punktów byłfilm Menachema Dauma “Gra w chowanego” uważany przez wielu krytyków za jeden z najważniejszych i najbardziej poruszających filmów na temat Holocaustu i relacji polsko-żydowskich. Film ten stał się inspiracją dla programu naszego spotkania w projekcie partnerskim „Suval” w czerwcu. Spotkaniu temu nadaliśmy motto ”Kto ratuje jedno życie ratuje cały świat”
14-30 czerwca 2009, Polska, Łódź – spotkanie partnerów
Jak zwykle włączyliśmy się w organizację spotkań z kulturą żydowską w Łodzi i z naszej inicjatywy został wyświetlony podczas otwartych projekcji w kinie Muzeum Kinematografii film „Zabawa w chowanego, który zrobił na nas tak duże wrażenie. Postanowiliśmy umożliwić obejrzenie go szerszej społeczności i między innymi naszym europejskim partnerom, których gościliśmy w tym czasie w Łodzi. Nawiązaliśmy kontakt z Kamilą Klauzińska z towarzystwa historyczne Yachad, która współpracowała przy produkcji tego filmu. Kamila zwróciła się do reżysera filmu o wyrażenie zgody na otwartą niekomercyjną projekcję filmu i ją otrzymała.
Była obecna na spotkaniu i odpowiadała na pytania wzruszonych widzów.
7-12 lipca 2009, Auvillar, Francja – spotkanie partnerów
Podsumowujące projekt ostatnie spotkanie w Auvillar w siedzibie naszego francuskiego partnera. Spotkanie to było ukoronowaniem projektu i pożegnaniem przyjaciół. Przez te trzy lata staliśmy się jedną wielką rodziną i rozstanie było naprawdę trudne.
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
500
W wyjazdach zagranicznych: 
0
Produkty
Produkty projektu: 
Wystawy:
- Żydowskie tradycje Edukacyjne w latach 1940-1944, towarzysząca ogólnopolskiej konferencji młodych historyków (mała wystawa).
- „Nauka pomogła nam przetrwać” Biblioteka Pedagogiczna im Kotarbińskiego.
- Poszerzona wystawa „Nauka pomogła nam przetrwać” dostępna do końca sierpnia w Hali Orange.
- Wystawa „Chasydzi” w Urzędzie Miasta Łodzi.
Wykłady: na ogólnopolskiej konferencji młodych historyków poprzedzone informacją o projekcie.
Michał Trębacz: „Działalność kulturalna Bundu w Łodzi w okresie międzywojennym”
Iza Olejnik: „Książka żydowska w przemysłowej Łodzi.
Publikacja „Nauka pomogła nam przetrwać - książka o tradycjach edukacyjno-kulturalnych  w getcie Łódzkim w języku polskim i niemieckim.
Spotkania ze świadkami naocznymi, spotkania promujące literaturę.
Spotkanie z profesorem Władysławem Bartoszewskim „Trudne pytania w dialogu polsko żydowskim” (uczestnicy młodzież szkolna, nauczyciele).
Współorganizacja ”łódzkich spotkań z kulturą żydowską”.
Koncerty edukacyjne żydowskiego chóru Clil i innych zespołów połączone z nauką piosenek.
Promocja miasta, włączanie tematyki projektu do akcji „Kolorowa Tolerancja”.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 
Publikacja została przekazana do szkół i bibliotek oraz zainteresowanym osobom. Niemiecka wersja rozdawana była gościom podczas oficjalnych obchodów rocznicy likwidacji getta, grupom młodzieży niemieckiej i austriackiej, która realizowała projekty historyczne związane z tematem Drugiej Wojny Światowej.
Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 
Wzajemna współpraca i nauka przy realizacji projektu, koordynacja działań i kształcenie poczucia więzi, coraz większa świadomość wielokulturowości miasta i znaczenia upowszechniania wiedzy wśród mieszkańców, co pozwala na obniżanie progu nietolerancji i ksenofobii.
Dzisiaj mamy przyjaciół w wielu krajach europejskich. Są oni partnerami w naszych nowych projektach. Poza zdobywaniem wiedzy i rozszerzaniem horyzontów, nabywamy bardzo ważnych umiejętności językowych, dotyczy to przede wszystkim w języka angielskiego, który jest na ogół językiem roboczym projektów.
Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 
Wpływ na wybór studiów podyplomowych, rozwinięcie zainteresowań, publikacje, także zwiększenie świadomości i poczucia własnej wartości w konfrontacji z partnerami zachodnimi, możliwość kulturowego, ale także językowego dialogu, umiejętność odnalezienia się w różnych sytuacjach, w tym podróżach.
Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 
Projekt stanowił doskonałą bazę do dalszych poszukiwań. Inspiracje do działań własnych, zawodowych: prowadzenie nowych zajęć na Uniwersytecie, artykuły, dysertacje naukowe, poszukiwania i rozwój zainteresowań (np. wykłady podczas warsztatów kultury żydowskiej w Poleskim Ośrodku Sztuki, artykuły w Gazecie Wyborczej).
Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 
„Gabriela Materassi, jedna z uczestniczek spotkania w Łodzi, napisała następujący tekst: "Łódź jest miastem które powoli wyzwala się z koszmaru przeszłości, której nie da się zapomnieć, ma ona swoje odzwierciedlenie we wszystkich artystycznych, architektonicznych i kulturalnych aspektach. Cmentarz żydowskich jest prawdopodobnie miejscem, w którym łączą się dusze ze swoim ciałami, od których zostały tak okrutnie oddzielone. Dusze te wpływają na wegetacje roślinności i objawiają się w sposób nieoczekiwany, przez co przeszłość jest nadal obecna. Okaleczone ciała mieszkają w drzewach, które rosną na cmentarzu, wypełnione przerażonymi oczami, które przyjmują formę kropli rosy na liściach, marzenia unoszą się nad bujną trawą i kołyszą się na kwiatach.
Myśli, wspomnienia, niepokój - początek długiej agonii – odczuwalne są na dworcu poprzez pieczołowicie sporządzone listy, które zawierają nazwiska i dane 230.000 osób, którym w nieludzki sposób odebrano godność.
Czas pokrył budynek czarnym welonem, aby skryć puste mieszkania. W getcie panuje absolutna cisza, nie słychać dziecięcych głosów, piosenek, śmiechu.
Nasze oczy widzą wszystko. To nie jest ciekawość, ale ból, zrozumienie, solidarność.
Cisza jest wszechobecna i wypełnia nas paraliżującym smutkiem. Nasze kroki budzą oczy, w których nie ma nadziei, oczy paru starców, którzy żyją w jednostajnym bolesnym wspomnieniu.”
Inne opinie:
„Było miło, interesująco, bogata strona merytoryczna, i pouczająco - tolerancja, jest jednym z najważniejszych czynników w obcowaniu ludzi o różnej narodowości i religii, i musimy się jej (myślę o tym kiedy przypomnę sobie kłótnię, po filmie P. Bergsteina).”
„Nauczyłem się, że trzeba czytać i zastanawiać się nad przeczytanymi treściami. To co zobaczyłem i przeczytałem było bardzo interesujące, ale potrzebuję czasu, aby to przemyśleć.”
„Nowi przyjaciele, nowe informacje dotyczące żydowskiej kultury, nowe odczucia w stosunku do uczestników projektu JETE i tematu naszych spotkań.”
„Nowe kontakty z partnerami w innych krajach europejskich.”
„Zdobycie szerszej wiedzy o organizacjach partnerskich zaangażowanych w projekcie, wymiana doświadczeń z innymi krajami, skonkretyzowanie sformułowania – wspólna platforma europejska.”
„Nauczyłem się dużo na temat sposobu działań poszczególnych grup w projekcie. Nauczyłem się dużo od grupy francuskiej, poznając filozoficzny aspekt podejścia do tematu. Bardzo interesujące było zwiedzanie Żydowskiego Muzeum w Paryżu i uzupełnienie wiedzy na temat afery Dreyfusa. Dzięki temu projektowi i temu partnerstwu znaleźliśmy pozytywny potencjał do zdobywania wiedzy na temat postępowej i humanistycznej tradycji żydowskiej oraz kultury europejskiej.”
„Trudno jest zajmować stanowisko na temat religii innych. Podczas spotkań, zwiedzania z przewodnikiem, rozmów nauczyliśmy się dużo na temat historii Żydów w najszerszym sensie, od nakreślenia Tanachu, poprzez ważność słowa w świętych tekstach Tory, wygnanie starotestamentowe, świątynię w Jerozolimie aż do jej zburzenia opisanego przez Józefa Flawiusza, stworzenia synagogi, ale również tradycji stworzonej w Talmudzie i Midraszu. Nauczyliśmy się o historii żydowskiej będącej historią europejską od czasu zburzenia drugiej świątyni, o wpływach tradycji żydowskiej na kultury narodowe i bez wątpliwości mających miejsce poprzez stulecia, o problemach społeczności żydowskiej we wszystkich krajach europejskich w obliczu antysemityzmu i pogromów. Ponadto, i być może jest to najbardziej wartościowe, odkryliśmy żydowską myśl w różnych socjologicznych kulturalnych aspektach, inspirującą dla naszej osobistej i kulturalnej sytuacji.. Historia i myśl żydowska stanowi kombinację bardzo silnej tradycji z silną zdolnością do asymilacji do nowych sytuacji.”
„To spotkanie było dla mnie i mojej instytucji bardzo pożyteczne i sensowne. Uważam, że najważniejsze jest to, że było tak dużo dyskusji na temat żydowskich tradycji. Wreszcie mieliśmy do czynienia z tradycją żydowską „live”. Mogliśmy trochę odczuć duchowe życie Żydów”. Myślę, że podczas następnych spotkań powinnyśmy się bardziej zagłębiać w folklor żydowski”
„Jestem bardzo szczęśliwa, że mogę uczestniczyć w tym projekcie. Dzięki temu mam nowe pomysły i co najważniejsze kierunek dla przyszłego rozwoju projektu. Dziękuję partnerom, to było duże przeżycie zobaczyć żydowski Paryż. Jestem wdzięczna, za to pierwsze spotkanie w Paryżu. Było to dla mnie ogromne doświadczenie związane z tym tematem, było wspaniale poznać partnerów.”
„Partnerstwo to dobry proces uczenia się, spotkanie tylu osób z różnych środowisk, różnych, kultur, jest prawdziwym wydarzeniem, wykonaliśmy dobrą pracę podczas pierwszego spotkania i musimy kontynuować poszukując odpowiedzi na nasze pytania. Uważamy poszukiwanie żydowskiej tożsamości ma zasadnicze znaczenie wkładu JETE dla naszej organizacji, ponieważ poprzez zrozumienie tej tożsamości w obliczu naszej własnej historii dowiadujemy się więcej o sobie, dowiedzieliśmy się również więcej o naszych organizacjach.”
Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Maria Goldstein
Data wypełnienia formularza/karty: 
15.03.2010

Pro Spectatore

Tematyka działań: 
Sztuka, muzyka, kultura
Zarządzanie edukacją dorosłych
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Małopolski Instytut Kultury w Krakowie
ul. Karmelicka 27, 31- 131 Kraków
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Joanna Hajduk
12 422 18 84
hajduk@mik.krakow.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Samorządowa instytucja kultury Województwa Małopolskiego ze względu na budowanie długofalowych programów rozwoju, tworzy wspólnotę małopolskich instytucji kultury, działających razem i wspierających się wzajemnie. Na tym polu MIK przyczynia się do kształcenia nauczycieli, pracowników instytucji kultury (muzea, ośrodki kultury, organizacje pozarządowe).

Poprzez organizację wydarzeń adresowanych do szerokiej publiczności, chce propagować praktykę „dobrego czasu wolnego”: tworzenia oferty dla odbiorców indywidualnych, którzy pragną w atrakcyjny sposób spędzić czas, poszerzając jednocześnie swoją wiedzę.

Dzięki wciąż zawiązywanym kontaktom europejskim chce korzystać z już wypracowanych najbardziej efektywnych metod edukacji dla kultury, a poprzez analizę lokalnych potrzeb przenieść najlepsze z nich na grunt Małopolski. W centrum naszego zainteresowania leży także użycie nowych technologii dla promocji dziedzictwa kulturowego Małopolski, w tym dziedzictwa mniejszości narodowych i etnicznych.

Tytuł projektu: 
Pro Spectatore
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
SOC/18-GRU2-2003/04
Lata realizacji: 
2003 - 2004
Kraje uczestniczące: 
Polska, Włochy, Holandia
Cele projektu: 

Wskazanie efektywnych narzędzi analizy potrzeb dorosłych odbiorców w obszarze „edukacja kulturalna poprzez muzeum”. Oswojenie środowiska muzealników z pojęciami marketingu. Promocja nowych technologii w pracy instytucji muzealnych. Stworzenie w środowisku muzealników międzynarodowego obiegu informacji, doświadczeń i pomysłów dotyczących nowego sposobu kontaktu z odbiorcą.

Obszary tematyczne: 

edukacja muzealna, badania publiczności, marketing

Grupa docelowa słuchaczy: 

Muzealnicy pracujący w działach marketingu i edukacji.

Jakie były początki projektu: 

Projekt powstał z inicjatywy Małopolskiego Instytutu Kultury w Krakowie dzięki kontaktom z włoską i holenderską organizacją partnerską pozyskanym w trakcie warsztatów organizowanych przez European Museum Forum w Parmie. MIK od 2002 roku organizuje warsztaty dla małopolskich muzealników, dzięki temu jesteśmy z nimi w stałym kontakcie i jesteśmy świadomi ich potrzeb edukacyjnych.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Rekrutacja uczestników projektu (słuchaczy), w zależności od wysokości grantu ich liczba wahała się od 3 do 4. Rekrutacja w Polsce polegała na rozesłaniu zaproszenia do udziału w projekcie do wszystkich muzeów Małopolski wraz z ankietą i „zadaniem” do wykonania (case study). W ten sposób mogliśmy ocenić czy dany uczestnik ma odpowiednie przygotowanie i nastawienie oraz odpowiednią znajomość języka angielskiego, by wziąć udział w projekcie.

Dobór moderatorów – w zależności od tematu warsztatu znalezione zostały odpowiednie osoby, ich „przygotowanie zawodowe” było bardzo różnorodne, nie byli to tylko eksperci ściśle związani z pracą w muzeum, co stanowiło dodatkową wartość.

Przygotowanie merytoryczne warsztatów, materiałów warsztatowych etc. – we współpracy z moderatorami w każdym kraju partnerskim przygotowano osobny, wiążący się z tematem wiodącym projektu, warsztat.

Przeprowadzenie 3 warsztatów dla wszystkich uczestników projektu (po 1 w każdym z krajów partnerskich).

Ewaluacja warsztatów – po każdym warsztacie przeprowadzona była ich ewaluacja przy pomocy ankiet, rozmów, wymiany maili.

Strona internetowa – podczas trwania projektu powstała i na bieżąco uzupełniana była jego strona internetowa (www.prospectatore.pl). Znajdują się na niej przede wszystkim materiały warsztatowe używane podczas warsztatów, ale także informacje o projekcie, jego realizatorach i przebiegu.

Rozpowszechnianie informacji o projekcie - poprzez stronę internetową (linki do niej znajdują   się na kilku stronach związanych z muzeami), w Polsce – poprzez spotkania z cyklu seminariów dla muzealników prowadzonych przez MIK „Dynamika Ekspozycji”, poprzez stronę internetową MIK, na forum Ptolomeusza (międzynarodowe spotkanie pt. Dziedzictwo kulturowe i muzea we współczesnym obiegu kultury w Paryżu).

Stworzenie folderu podsumowującego projekt - folder pomyślany został jako inspiracja dla muzealników, opisane zostały w nim różne narzędzia marketingowe i inne, o których była mowa na warsztatach w ten sposób, by zarówno uczestnicy projektu, jak i inni zainteresowani mogli z nich skorzystać, jego treść zostanie zamieszczona także na stronie www projektu.

12 marca i 6 kwietnia 2004 w Krakowie - dodatkowe warsztaty dla polskich uczestników projektu i innych zainteresowanych muzealników pogłębiające wiedzę nt. metod badania potrzeb i opinii odbiorców inspirowane warsztatami Pro Spectatore.

14 czerwca 2004 w Krakowie - spotkanie informacyjne o programie Socrates – akcjach Grundtvig i o projekcie – rozpowszechnienie ulotek o programie dostarczonych przez Agencję     Narodową, opis doświadczeń własnych z realizacji projektu.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
5
W wyjazdach zagranicznych: 
4
Produkty
Produkty projektu: 

strona internetowa projektu www.prospectatore.pl; folder – zbiór narzędzi marketingowych;

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Wszystkie

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

umiejętność zarządzania projektem międzynarodowym; umiejętność nawiązywania kontaktów międzynarodowych;

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Dla polskich uczestników, którzy po raz pierwszy uczestniczyli w międzynarodowym projekcie, jego wartość była nie do przecenienia. Nauczyli się pracy w środowisku wielokulturowym. Poznali metody pracy, które w Polsce są zupełnie nieznane. Rozszerzyło się ich myślenie o roli muzeum w procesie edukacji dorosłych i budowania społeczeństwa otwartego. Poznali nowoczesne, interaktywne muzea, które bawią, uczą, inspirują, są przyjazne dla odwiedzających. Zrozumieli, że dobry muzealnik musi łączyć różne kompetencje i potrafić pracować w zespole, również międzynarodowym.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Ze strony internetowej projektu mogą korzystać wszyscy zainteresowani. Umieszczone tam zostały wszystkie materiały merytoryczne używane w trakcie projektu, a także relacje z niektórych przeprowadzanych przez uczestników badań oraz „mind mapa” marketingu muzealnego stworzona w trakcie warsztatu w Krakowie.

Folder zawiera zbiór narzędzi marketingowych, a także służących do efektywnego zarządzania projektem oraz wspomagających kreatywną pracę zespołową i wskazówek dotyczących ich użycia w muzeum.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„Pracuję w Dziale Edukacji Muzeum Narodowego w Krakowie; informacje dotyczące działalności edukacyjnej i upowszechniającej powinny być dla mnie najbardziej interesujące. Tymczasem okazało się, że inne – dotyczące marketingu, reklamy, kryteriów ułatwiających m.in. wybór dzieł na organizowane wystawy – były równie cenne. Można je porównać do narzędzi, którymi warto się posługiwać nie tylko w obrębie działalności edukacyjnej, ale również kompleksowej pracy muzeum.” - Jolanta Gumula, Muzeum Narodowe w Krakowie

„W warsztatach prowadzonych dla młodych dorosłych przez cały rok szkolny w Galleria d,Arte Moderna of Bologna pomagają, w ramach praktyki, studenci tamtejszej Akademii Sztuk Pieknych. Planujemy od września 2004 podjąć podobną współpracę miedzy krakowską Akademią Sztuk Pięknych a Muzeum. Od września 2004 planujemy ponadto prowadzić regularnie, co pół roku badania ankietowe wśród młodych dorosłych uczestniczącej w warsztatach, oraz raz w roku, po zakończeniu cyklu wykładów „Arcydzieła sztuki” badania dotyczące opinii uczestników na temat spotkań.” - Monika Wlezień, Muzeum Narodowe w Krakowie

„Odwiedzałam kolejne muzea Europy zawsze z pewnym przygotowaniem, bazując na wiedzy którą posiadałam, lub którą uzupełniałam w trakcie zwiedzania. Nie przyglądałam się  natomiast zwiedzanym miejscom z punktu widzenia ludzi zupełnie nie przygotowanych do odbioru sztuki, a jednak szukających z nią kontaktu. Wydaje mi się, ze z takimi osobami wielokrotnie spotykamy się w muzeum. Warsztaty Pro Spectatore dały mi pewne podstawy (narzędzia) do pracy bezpośrednio ze zwiedzającymi lub do pracy dla nich (np. w trakcie planowania wystawy). Spotkania Pro Spectatore sprowokowały mnie do postawienia samej sobie wielu pytań dotyczących mej pracy. Wynikają  one ze spojrzenia z nowej perspektywy (nowej dzięki temu, czego nauczyłam się w trakcie Pro Spectatore) na całą przestrzeń ekspozycji muzealnej.” - Magdalena Świszczowska, Muzeum St. Wyspiańskiego

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Joanna Hajduk
Data wypełnienia formularza/karty: 
25.09.2008
Subskrybuje zawartość

Switch style