Grecja

Connecting generation

Tematyka działań: 
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Języki obce
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Uniwersytet Trzeciego Wieku w Białymstoku
ul. M. Skłodowskiej-Curie 14, 15-097 Białystok
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Danuta Sajur, danutasajur@wp.pl, +48608254345
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Uniwersytet Trzeciego Wieku w Białymstoku jest stowarzyszeniem pożytku publicznego, którego podstawową działalnością jest nieformalna edukacja seniorów.  Grupa docelowa słuchaczy to seniorzy 50+.Tematyka i metody pracy edukacyjnej naszego Uniwersytetu są następujące:

Wykłady obligatoryjne dla około 600 seniorów, z różnych dziedzin wiedzy,  prowadzone są przez wykładowców wyższych uczelni. Tematyka wykładów jest zróżnicowana. Dotyczy zdrowia, historii, turystyki, muzykologii, religii, geografii, medycyny, prawa, itd. z uwzględnieniem  sytuacji ludzi starszych i wielu innych dziedzin  i wszelkich innych w zależności od zainteresowania słuchaczy UTW.

Wykłady fakultatywne odbywają się w: Muzeum Podlaskim, Muzeum Historycznym, Muzeum Wojska, Muzeum Rzeźby im Alfonsa Karnego,   Muzeum Przyrodniczym im. Profesora  Andrzeja Myrchy  w Uniwersytecie Muzycznym im. F. Chopina.

Prowadzone są lektoraty języka angielskiego, niemieckiego, francuskiego, rosyjskiego i esperanta. W zależności od posiadanych środków  prowadzone są kursy komputerowe.

Dodatkowe zajęcia prowadzone są w wielu sekcjach zainteresowań jak np. historycznej, malarskiej, haftu, teatralnej, brydża, tańca, w chórze, w sekcji „O Uśmiech Seniora”, fotograficzno-filmowej, turystycznych, żeglarskiej, gimnastycznych, redakcji gazetki „Zawsze Młodzi”, itd.

Tytuł projektu: 
Connecting generation
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2012-1-IT2-GRU06-37059 6
Lata realizacji: 
2012 - 2014
Kraje uczestniczące: 
Włochy
Wlk. Brytania
Węgry
Grecja
Polska
Turcja
Słowenia
Włochy
Rumunia
Cele projektu: 

Projekt miał 2 nadrzędne cele:

  • Wzmocnienie Europejskich sieci nauczania, które przyczynią się do konsolidacji Europy jako społeczeństwa wiedzy i pokojowego i socjalnego wspólnego regionu.
  • Zwiększenie  świadomości  i znalezienie odpowiednich, konkretnych i wymiernych odpowiedzi odnośnie nadchodzących zmian w aktywnym starzeniu się.

Wszystkie cele międzynarodowego partnerskiego projektu CONGENIAL zostały zrealizowane.

Celem pośrednim było stworzenie w lokalnych społecznościach, w których funkcjonują partnerzy projektu, platformy do wspólnej, formalnej i nie formalnej międzypokoleniowej i międzynarodowej wzajemnej edukacji i przekazywania wiedzy, wspólnej płaszczyzny do wzajemnego międzypokoleniowego zrozumienia się ale i dla społecznej aktywności, która prowadziła do lepszego współżycia seniorów i młodszych pokoleń.  Celem było również tworzenie i transfer wiedzy, metod i dobrej praktyki dla edukacji społeczności seniorskiej i międzypokoleniowej nauki poprzez poznawanie tych praktyk od naszych partnerów podczas międzynarodowych spotkań partnerskich.

Specyficznym celem był rozwój innowacyjnych metod aby polepszyć  komunikację pomiędzy pokoleniami i tworzyć możliwości do wzajemnego przekazywania wiedzy pomiędzy starszą i młodszą generacją bazując na poznanych tą drogą dobrych praktykach stosowanych w organizacjach partnerskich.  Faktycznie poznaliśmy kilka  innowacyjnych metod komunikacji międzypokoleniowej.

Jak ważne cele realizowaliśmy w tym projekcie świadczy fakt dużego zainteresowania  się tym projektem przez białostockie media lokalne. 5 artykułów na temat naszej działalności projektowej napisano w wielonakładowym piśmie regionalnym "Kurier Podlaski" oraz stworzono 20 minutowy reportaż o naszym projekcie w Radiu Białystok.

Obszary tematyczne: 

Międzypokoleniowe integracyjne zadania realizowane przez poszczególnych partnerów projektu oraz spotkania partnerskie organizowane w ramach projektu CONGENIAL przyczyniły się do tego, iż poczuliśmy się zintegrowani ze społecznością Europy i Turcji.

Żyjemy w świecie globalnym, w którym często zapomina sie o człowieku, o jego potrzebach i prawach. Dlatego coraz bardziej potrzebujemy funkcjonować według zasad  praw człowieka zwłaszcza Europejskiej Karty Praw Człowieka. W projekcie współpracowało 9 partnerów z 8 krajów. Każdy z tych partnerów realizował inne zadania i spotykał się z różnymi międzypokoleniowymi problemami w społecznościach lokalnych. Poznawaliśmy te problemy podczas międzynarodowych projektowych spotkań, widzieliśmy jak nasi partnerzy realizują międzypokoleniowe zadania integracyjne i jak pokonują różne problemy i trudności z tym związane. Doszliśmy do wniosku, że  te same zasady, reguły a nawet metody integracji międzypokoleniowej mogą i powinny być stosowane  na poziomie globalnym, państwowym i lokalnym. Wypracowaliśmy wspólnie innowacyjne metody współpracy międzypokoleniowej, które mogą i na pewno będą stosowane w organizacjach partnerów.

Europa jest dla młodych i starych, jest dla wszystkich. Ale powinna być ciągłość kulturowa i historyczna pomiędzy pokoleniami. I to staraliśmy się stosować w ciągu 2 lat funkcjonowania projektu. Na przykład, na międzypokoleniowym spotkaniu we Włoszech wydyskutowano wniosek, że jest potrzeba opracowania w Europie wspólnych obiektywnych podręczników historii, w których zdarzenia historyczne będą przedstawiane w obiektywny sposób, przekazując punkty widzenia różnych stron (krajów) tych zdarzeń.

Nauka języka angielskiego i praktyczna możliwość komunikowania się w tym języku przyczyniła się do tego, że seniorzy UTW w Białymstoku, uczestnicy projektu,  nabrali pewności siebie, pozyskali możliwość wykorzystania swoich językowych umiejętności do dalszej integracji międzynarodowej i międzypokoleniowej.

Okazało się, że dzięki nauce angielskiego polscy seniorzy rozumieli się nawzajem w kontaktach bezpośrednich z uczestnikami projektu z innych krajów. Tym bardziej to należy docenić gdyż wielu seniorów UTW nigdy by się nie zaangażowało w naukę języka angielskiego gdyby nie motywacja wynikająca z faktu uczestniczenia w tym projekcie.

Nasi uczestnicy projektu mieli możliwość nauki technologii informatycznych, nauczyli się tworzyć filmy, komputerowe prezentacje, korespondować i rozmawiać przez Internet, wymieniać przez Internet zdjęcia i informacje ze spotkań międzynarodowych. W ten sposób zostały stworzone im możliwości do poznawania nowych krajów i ludzi. Zawiązano przyjaźnie i kontakty międzypokoleniowe i międzynarodowe. Niektóre polskie uczestniczki projektu cały czas utrzymują e-mailowy kontakt z uczestnikami projektu z innych krajów. Inna nasza uczestniczka projektu samodzielnie przygotowała edycję wydanych książek i broszur, inne dwie przygotowały prezentację multimedialną w Power Point i to po angielsku, samodzielnie przygotowaliśmy na komputerze projekty zaproszeń, świadectw i baneru. Nauczyliśmy się przez Internet zakupywać bilety lotnicze i rezerwować hotele. Może to dla innych jest normalne ale my mówimy o seniorach, z których wielu po raz pierwszy, dopiero w trakcie uczestniczenia w tym projekcie zaczęło się uczyć angielskiego i korzystać z komputerów.

Podczas trwania projektu seniorzy, uczestnicy projektu mieli ogromną ilość spotkań międzypokoleniowych, na których realizowano naukę międzypokoleniową i wymianę kulturową realizując między innymi w ten sposób kompetencje społeczne i obywatelskie.

Ale najważniejszym się wydaje fakt stworzenia przez seniorów dla potomnych 3 książek wspomnieniowych. 2 z tych książek były tworzone przez 2 lata na stronie internetowej UTW a przekazały naszym potomnym ogromną wiedzę o czasach dzieciństwa, młodości i dojrzałego życia seniorów UTW.

Grupa docelowa słuchaczy: 

Słuchaczami projektu zarówno w organizacjach partnerów jak i w organizacji polskiej były różne pokolenia; dzieci, młodzież, dorośli, seniorzy.

Jakie były początki projektu: 

Grupa partnerska zawiązała się w trakcie seminarium kontaktowego na Sardynii w roku 2012. Na początku było 7 partnerów. Koordynator projektu z Włoch Gilda Esposito dobrała  jeszcze do grupy organizację z Rumunii i z Włoch. W efekcie w projekcie było 9 partnerów;  z Włoch – 2 organizacje, oraz po jednym partnerze z  Grecji, Węgier, Wlk. Brytanii, Słowenii, Polski, Rumunii  i Turcji. Prace nad wnioskiem aplikacyjnym  zaczęliśmy już w listopadzie 2012.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Międzynarodowe spotkania projektowe odbyły się we wszystkich krajach partnerów ale zgodnie z projektem obowiązkowe były na Węgrzech, w Słowenii i w Polsce. Grupa polska uczestniczyła w spotkaniach na Węgrzech, w Turcji, Słowenii, Włoszech i Grecji

Aktywność własna.

W obszarze pracy własnej grupy uczestników projektu z UTW od samego początku: przeprowadzono 2 kursy językowe, kurs komputerowy,  zorganizowano 29 spotkań z dziećmi i młodzieżą, stworzono stronę internetową, napisano 14 artykułów, zorganizowano międzynarodowe spotkanie projektowe w Białymstoku oraz wystawę malarską i hafciarską podczas tego spotkania, napisano 3 książki wspomnieniowe wykorzystując do tego stronę internetową projektu,  przygotowano wspólnie z dziećmi spektakl „Hello Europe”, zorganizowano międzynarodowy, międzypokoleniowy piknik  i wiele innych zadań (patrz: produkty finalne).

Międzynarodowe spotkania partnerskie.

Natomiast międzynarodowe spotkania projektowe, w których uczestniczyła grupa polska miały następujący przebieg.

Węgry (uczestniczyły 2 osoby staff’u).

W pierwszym międzynarodowym spotkaniu organizacyjnym w Budapeszcie wzięli udział wszyscy koordynatorzy z osobami wspomagającymi. Ze strony naszej organizacji w spotkaniu tym wzięła udział koordynator Danuta Sajur i Helena Łukaszewicz. Na spotkaniu tym uzgodniono nowy plan spotkań i zadań gdyż do projektu doszły 2 nowe organizacje. Ustalono wszystkie szczegóły współpracy,  zasady realizacji poszczególnych zadań, podział tych zadań pomiędzy partnerów oraz sposób rozliczania kosztów, sposób komunikowania się, itd..

Turcja ( uczestniczyło 4 słuchaczy i 1 osoba staff’u).

Spotkanie było przygotowane fachowo i było bardzo owocne. Poznaliśmy system edukacyjny funkcjonujący w Turcji w obszarze edukacji grup mniej uprzywilejowanych a zwłaszcza niepełnosprawnych osób, młodych  kobiet i dzieci oraz systemy wspomagania społecznego tych grup.

W miasteczku Bolwadin, w Lokalnym Ośrodku Aktywizacji Niepełnosprawnych, uczestniczyliśmy w tworzeniu rękodzieł w postaci kolorowych, imitujących kwiaty klamerek do włosów z filcu. Warsztaty artystyczne w filcu, które są tam prowadzone z niepełnosprawnymi grupami osób, przyczyniają sie do wyzwalania aktywności społecznej i ucieczki od samotności.

W następnych dniach zwiedzaliśmy szkołę zawodową gdzie uczono młodzież wielu zawodów, w tym młode dziewczyny z tradycyjnych domów, wykonywania różnych zawodów np. związanych z szyciem i haftowaniem. Oglądaliśmy pięknie wyposażone gabinety przygotowujące młodzież do różnych innych zawodów. Kształci się tu informatyków, fotografików, grafików, fryzjerów, plastyków. itd..

W tym samym budynku było przedszkole, gdzie maluszki ubrane w stroje ludowe zaprezentowały nam piękne tańce tureckie, a na pamiątkę obdarowały nas swoimi malunkami. Rozmawialiśmy z dyrekcją i nauczycielami na tematy integracji międzypokoleniowej w Turcji.

Następnie oglądałyśmy centrum szkolenia dorosłych, gdzie młodsze i starsze kobiety uczyły się szycia i wyszywania. Najbardziej nas urzekły stroje, jakie są przygotowywane na ceremonię zaślubin dla panny młodej.  Obejrzałyśmy też pracownie plastyczne. Podziwiałyśmy wykonane przez młode uczennice piękne mozaiki i artystycznie wykonane rękodzieła.

Następnego dnia pojechaliśmy do miejscowości Erkman. Tutaj w szkole przywitała nas  grupa dzieci z uboższych rodzin w wieku około 8 – 9 lat, która zaczynała poznawać język angielski. Uczniowie byli bardzo przejęci rolą, pytali nas o imiona i mówili, że miło im ze nas widzą (oczywiście po angielsku). Widać było jak bardzo to spotkanie przeżywali.

Następnie mieliśmy spotkanie w Village Room z najstarszymi mieszkańcami tej miejscowości. Była to niewielka sala z piecem i rurą do komina pośrodku, gdzie spotykają się różne pokolenia. Piją tutaj herbatę, czytają, śpiewają, tańczą i prowadzą rozmowy. Naprzeciwko znajdował się meczet, gdzie mogliśmy zobaczyć modlących się mężczyzn i wyjaśniono nam szczegóły tego obrzędu.

Mieliśmy również możliwość obejrzenia pięknej prywatnej szkoły z fantastycznym wyposażeniem i szerokimi możliwościami edukacyjnymi.

Z Erkman pojechaliśmy do Afyon by zwiedzić Meczet Mevlevi. Tutaj wysłuchaliśmy historii Meczetu i grobów, które się tam znajdują (kobiety musiały przed wejściem założyć chusty). Zobaczyliśmy warsztaty artystycznego rzemiosła.

Następnie zwiedziliśmy muzeum, gdzie kustosz opowiedział nam o życiu i obyczajach Derwiszów. Na zakończenie zagrał nam turecką melodię na instrumencie a mały chłopiec próbował zatańczyć rytualny taniec Derwisza. Taniec ten fachowo zaprezentował nam później specjalista w tej dziedzinie.

Słowenia ( uczestniczyło 3 słuchaczy i 2 osób staff’u):

W Słowenii, odbyło się bardzo ważne spotkanie partnerskie w ramach projektu Congenial. Spotkanie to było zaplanowane jako sprawozdawcze, z połowy realizacji tego projektu. W spotkaniu tym, z racji jego rangi, uczestniczyli przedstawiciele wszystkich partnerów. Przypomniano kluczowe hasła, wokół których skupiły się prace prowadzone w poszczególnych krajach partnerskich i rodzaje prowadzonych działań międzypokoleniowych. Przeanalizowano wykonane prace projektowe, wypunktowano niedociągnięcia oraz przedstawiono przyszłe zadania. Każdy z partnerów projektu przedstawił swoje dokonania. Uczestnicy zapoznali się z prezentacją przedstawioną przez dr Petera Beltrama z Lublany na temat edukacji dorosłych w Słowenii i obejrzeli 2 filmy.

Następnego dnia uczestniczyliśmy w  prezentacji lokalnego programu młodych przewodników turystycznych. Dla tych młodych ludzi był to sprawdzian wiedzy, który przygotowali specjalnie dla naszej grupy projektowej, sprawdzian umiejętności posługiwania się językiem angielskim i jednocześnie egzamin uprawniający ich do pracy w zawodzie przewodnika turystycznego. Zapoznali nas  z historią miasteczka, tradycjami i tradycyjnymi lokalnymi wyrobami. Byliśmy w multimedialnym muzeum przyrodniczym.

U partnera słoweńskiego zapoznaliśmy się również z międzypokoleniową współpracą w obszarze poznawania roślin leczniczych i wykorzystywania ich w lecznictwie i w żywieniu. Wiedzę tę młodszemu pokoleniu przekazywał senior- zielarz, który w tym specjalizuje się. Młodzi, słoweńscy uczestnicy projektu przygotowali na ten temat poradnik w postaci informatycznej i broszurowej.

Odwiedziliśmy Muzeum Miejskie w Tolminie znajdujące się w rezydencji Coronini z drugiej połowy XVIII wieku. Posiada ono bogate zbiory dokumentujące dziedzictwo kulturowe i historię regionu oraz nietypowe prezentacje zasobów muzealnych. W muzeum powitała nas dyrektor muzeum Damjana Cernilogar oraz mer miasteczka Tolmin. Do najciekawszych punktów programu zwiedzania należał pokaz, w którym starsze kobiety prezentowały prace związane z obróbką wełny pozyskiwanej od owiec hodowanych w dolinie Socza. Interesującym był też pokaz, w którym brała udział jedna z uczestniczek projektu „Congenial”. Została ona krok po kroku ubrana w strój damy dworu. Bardzo ciekawa była też ekspozycja dotycząca czasów budowy socjalizmu na terenach byłej Jugosławii, w skład której, miedzy innymi, wchodziła Słowenia. 

Specjalną tradycyjną kuchnię poznaliśmy bardzo wysoko w górach w  agroturystycznym gospodarstwie. A jedno z nietypowych słoweńskich tradycyjnych potraw przygotowała dla nas ponad 90-letnia seniorka

Włochy (uczestniczyło 5 słuchaczy i 2 osób staff’u):

We Włoszech pierwsze oficjalne spotkanie projektowe odbyło się w Pałacu Province, w którym urzęduje prezydent miasta La Spezia. Spotkanie prowadziły Gilda Esposito i Gabriella Peroni oraz Jacopo Bianchi. Przywitały nas bardzo serdecznie 2 przedstawicielki władz miasta w tym Patrizia Bianchetto vice prefetto La Spezia. Następnie koordynatorzy z poszczególnych krajów przedstawili uczestników, swoje kraje i organizacje. Lokalny przewodnik zaprezentował w formie multiumedialnej historię, bogactwo i piękno prowincji La Spezia oraz program Festa della Marineria, w którym potem uczestniczyliśmy. Następnie organizacje z Włoch; Eda Forum i AIDEA przedstawiły multimedialną prezentację swoich organizacji, ich cele oraz zrealizowane zadania i planowane działania w ramach projektu “CONGENIAL”. W dalszej części spotkania dyskutowano głównie na tematy związane z projektem.

W kolejnym dniu  udaliśmy się do Muzeum Marynarki Wojennej „Navale”. W muzeum prowadzone są lekcje i warsztaty dla dzieci i młodzieży ze szkół La Spezia. Celem warsztatów było zwiedzanie wystaw i obejrzenie prezentacji multimedialnej dziejów włoskiej marynarki wojennej. W ten sposób mieliśmy my seniorzy poznać i odczuć to co uczą się młodsze pokolenia tego regionu ale i porównać to z naszymi systemami edukacji.

Kolejne warsztaty uczestników projektu Congenial razem z dziećmi odbyły się w Miejskim Centrum w La Spezia, które prowadziła pani Lilli Cazdone. Na wstępie opowiedziała o miejscu, w którym byliśmy, o dzieciach uczestnikach warsztatów oraz o historii garncarstwa. Obejrzeliśmy wystawę finalnych produktów procesu garncarskiego. Następnie rozdano nam materiały do lepienia, deseczki, farby, pędzle, formy i zabraliśmy się razem z grupą dzieci do tworzenia.

Potem uczestniczyliśmy w spotkaniu z młodzieżą gimnazjum badającą temat uchodźców z Istrii w czasie II wojny światowej. Spotkanie prowadziły koordynator projektu Gilda Esposito oraz Gabriela Peroni, która jest absolwentem tej szkoły a obecnie nauczycielem. Młodzież przygotowała specjalną multimedialną prezentację o uchodźcach z Istrii. Po tej prezentacji  wywiązała się gorąca dyskusja pomiędzy międzynarodowymi uczestnikami spotkania a Włochami o potrzebie obiektywizowania europejskiej historii gdyż jak dotąd nie ma historii, która prezentowałaby w jednym opracowaniu punkty widzenia różnych uczestników zdarzeń historycznych.

Dowiedzieliśmy się, że w ramach tego projektu, u włoskiego partnera, przeprowadzono zajęcia językowe z młodzieżą, na których seniorki przedstawiały tradycyjne regionalne przepisy kulinarne a młodzież tłumaczyła je na kilka języków. Odbyły się również gry teatralne seniorów i młodzieży prowadzone w różnych językach na Marinella.

Polska grupa uczestniczyła w kawiarence językowej prowadzonej przez Jacopo Bianchi.

Zwiedzaliśmy miejscowości "4 terra" wpisane na listę UNESCO zabytków ludzkości.

Grecja ( uczestniczyło 8 słuchaczy i 2 osób staffu):

Najpierw spotkaliśmy  się z członkami klubu Stowarzyszenia Wartości Życia. W klubie podziwiałyśmy występ grupy muzycznej seniorów i młodzieży. Śpiewane piosenki i aranżowane scenki ukazały istotne zdarzenia w życiu człowieka, podkreślające ich wartość moralną – chrzest, ślub; edukacja, służba w wojsku, itd., i uczyły, co w egzystencji ludzkiej jest najważniejsze. Młodzież zapraszała wszystkich do tańca i śpiewania. Wspólny występ starszego i młodszego pokolenia stał się ciekawą realizacją głównej  idei projektu CONGENIAL.

Następnego dnia cała grupa wyjechała do Ermioni. Pierwsze warsztaty to udział w World Cafe. Losowy wybór grupy i możemy na arkuszach papieru czarnymi flamastrami zapisać nasze dokonania w projekcie CONGENIAL. Okazuje się, że polska grupa zrealizowała najwięcej zadań międzypokoleniowych, ponadto  opracowała 3 publikacje wspomnieniowe. Zmiana miejsc przy stolikach i niebieskimi flamastrami zapisujemy satysfakcjonujące nas efekty projektu. Teresa Lautsch (polska uczestniczka) w formie rysunków przedstawiła skutki naszych przedsięwzięć. Ostatnia zmiana w grupach i na zielono zapisaliśmy możliwości modernizacji pomysłów. Następnie przedstawione na papierze pomysły aktywności międzypokoleniowej, które wszyscy uczestnicy World Cafe oglądali uważnie i dokonali wyboru najciekawszych poprzez przylepienie żółtych kropek. Po podsumowaniu dyskusji okazało się, że dwie polskie realizacje zdobyły najwięcej zwolenników – pieczenie ciasteczek w Domu Dziecka w Supraślu i nauka obsługi komputerów przez uczni Technikum Elektrycznego seniorów z UTW.

Następnie zwiedzaliśmy muzeum, mieszczące się w tradycyjnym kamiennym domu, gdzie sympatyczna kustoszka przedstawiła eksponaty obrazujące przeszłość i tradycje Ermioni.  Odwiedziliśmy również muzeum zabawek i eksponatów szkolnych. Wróciliśmy do dzieciństwa podczas warsztatów robienia lalek ze skrawków płótna i wstążek. Po drodze zwiedziliśmy cerkiew gdzie  sympatyczny duchowny pozwolił Zosi Pytel – Król zaśpiewać Ave Maria. Wzruszeni uczestnicy spotkania nie kryli zachwytu.

Po południu odwiedziliśmy siedzibę stowarzyszenia ELEOS, istniejącego od 80 lat, do którego należą bogatsze mieszkanki Ermioni. Opiekują się one 250 rodzinami, realizując ideę MIŁOŚCI. Zdobywają pieniądze ze sprzedaży dżemów, nalewek, mydła, obrazów, rękodzieła. Ponadto organizują zbiórki żywności, kultywują tradycje, uczą języka greckiego; pozyskują wolontariuszy i sponsorów. Opowiadali nam o tym przy herbacie i słodkich powidłach. Uczestniczyliśmy jeszcze w pokazie robienia przez nie mydła oliwkowego.

W kolejnym dniu zwiedzaliśmy historyczne miejsca Peloponezu a w powrotnej drodze Akropol.

Działania rozpowszechniające.

W trakcie realizacji projektu grupa polska zrealizowała następujące działania rozpowszechniające:

  1. Napisano 14 poniższych artykułów, tematycznie związane z projektem CONGENIAL, w miesięczniku UTW "Wiecznie młodzi", który wydawany jest co miesiąc w nakładzie kilkuset egzemplarzy:
    • "Międzypokoleniowa integracja",  B. Wilczewska, nr. 6/2012(43), s. 10 – 11
    • "Międzynarodowe i krajowe projekty UTW”, Barbara Wojtulewska – Kostka,  Nr. 2/2013(47), s. 32
    • "Współpraca UTW z młodszą generacją”, Barbara Wilczewska, nr. 2/2013(47), s. 29 – 31
    • "Międzypokoleniowe spotkania w Domu Dziecka”, Barbara Wilczewska, Nr. 3/2013(48), s. 8 – 9 
    • "Międzypokoleniowe warsztaty kosmetyczne przeprowadzone na UWB”, Halina Stelmach, Nr 3/2013(48), s.14
    • Barbara Wilczewska, Międzypokoleniowa edukacja na osiedlu TBS, „Wiecznie Młodzi”, nr 7/2013(52), s.12–14
    • Anna Paszkiewicz – Gadek, Wspomnienia z La Spezia, „Wiecznie Młodzi”, nr 7/2013(52), s. 22 – 23
    • Barbara Wilczewska, Gotowanie z   Bogusią, „Wiecznie Młodzi”, nr 7/2013(52), s. 26
    • Krystyna Szewczyk, Międzypokoleniowa edukacja, „Wiecznie Młodzi”, nr 8/2013(53), s. 17
    • Krystyna Szewczyk, Integracyjne spotkania przy komputerach, „Wiecznie Młodzi”, nr 1/2014(54), s. 10
    • Krystyna Szewczyk, Wizyta edukacyjna w Grecji, „Wiecznie Młodzi”, nr 4/2014(57), s. 24 – 27
    • Barbara Wilczewska, Spisane dla potomnych, „Wiecznie Młodzi”, nr 4/2014(57), s. 20 – 21
    • Alicja Temler, Legendy i prawdy o międzynarodowych projektach na naszym UTW, „Wiecznie Młodzi”, nr 4/2014(57), s.11 – 13
    • Krystyna Szewczyk, Ostatnia konferencja w projekcie CONGENIAL, „Wiecznie Młodzi”, nr 12/2014
  2. Opracowywano i wprowadzano na bieżąco wszystkie informacje o zadaniach realizowanych w projekcie CONGENIAL (po angielsku i po polsku) na stronę internetową tego projektu znajdującą się na platformie UTW w Białymstoku.
  3. Prowadzono na bieżąco kronikę projektu CONGENIAL na w/w stronie internetowej.
  4. Opracowano kronikę papierową projektu CONGENIAL.
  5. Opracowano prezentację komputerową o UTW w Białymstoku (w tym o projektach partnerskich z fundacji Grundtvig) po polsku i po angielsku (Alicja Temler, Helena Łukaszewicz).
  6. Przygotowano prezentację multimedialną (Halina Stelmach, Helena Łukaszewicz) o realizacji projektu CONGENIAL przez polskich uczestników projektu.
  7. Opracowano (Barbara Wilczewska) na stronę internetową 3 artykuły na temat międzypokoleniowej współpracy i integracji z młodym pokoleniem:1.Współpraca naszego UTW z młodym pokoleniem. 2.Międzypokoleniowa integracja w międzypokoleniowym projekcie. 3.Spisane dla potomnych. Artykuły te po przetłumaczeniu na angielski przez Helenę Łukaszewicz wprowadzono również na angielską stronę internetową projektu.
  8. Pisaliśmy w innowacyjny sposób, to znaczy na stronie internetowej, 2 książki wspomnieniowe dla potomnych, które są dostępne na tej stronie wszystkim zainteresowanym i będą nadal przez wiele lat. Wspomnienia te wydaliśmy również w   wersji papierowej.
  9. Udzieliliśmy wywiadu redaktorom, w efekcie których ukazało się 5 artykułów na temat tego projektu w wielonakładowym czasopiśmie lokalnym  „Kurier Poranny”
  10. „Kurier Poranny”, nr 76/2013,  „Na początek przeboje dwóch pokoleń”
  11. ”Kurier Poranny”,  nr 132/2013,  „Łączą pokolenia”
  12. „Kurier Poranny”, nr 41/2014,  „Seniorzy dokumentują”
  13. „Kurier Poranny” nr 66/2014,  „Opowieść o stryjach”
  14. ”Kurier Poranny”, Nr 71/2014, c.d. “Opowieść o stryjach”
  15. Przygotowano w języku angielskim specjalną edycję broszurową, tematycznie związana z projektem; "For ever Young"
  16. Zaprezentowaliśmy mieszkańcom Białegostoku (około 200 osób) i naszym międzynarodowym partnerom, razem  z dziećmi, spektakl "Hello Europa".
  17. Zorganizowaliśmy razem z grupą "Wychowawców Podwórkowych" międzypokoleniowy, międzynarodowy piknik w Muzeum Wsi, na którym oprócz naszych międzynarodowych partnerów było około 500 mieszkańców Białegostoku.
  18. W "Radiu Białystok" nadano specjalny reportaż (około 20 minut) o  aktywności społecznej uczestników tego projektu.

Ewaluacja

Został opracowany specjalny, wspólny dla wszystkich partnerów, formularz ewaluacyjny. Po każdym międzynarodowym. partnerskim spotkaniu formularze te były wypełniane przez uczestników tych spotkań. Sumaryczne zestawienie uwag i ocen tych spotkań, odrębnie dla każdego spotkania gromadzone były w DropBox’ie dla zapoznania się z uwagami i unikania w ten sposób podobnych uwag na następnych spotkaniach.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
180
W wyjazdach zagranicznych: 
20
Produkty
Produkty projektu: 
  1. Zorganizowano 2 kursy nauki języka angielskiego (dla początkujących i dla zaawansowanych) przygotowujące członków UTW, którzy wyjeżdżali na zagraniczne  spotkania.  Uczyły się 33 osoby.
  2. Opracowano bogatą informację w języku polskim i angielskim na stronę internetową projektu CONGENIAL. Tematyka informacji; opis wszystkich międzypokoleniowych zadań (ogółem 29), aktywności i spotkania projektowe, wspomnienia, kroniki, itd..
  3. Utworzyliśmy na stronie internetowej 2 książki dla potomnych. Do ustalonych wcześniej spisów treści wprowadzaliśmy napisane przez siebie wspomnienia, opis zwyczajów, porady, przepisy. Na naszych oczach powstawał dostępny dla wszystkich zbiór wspomnień.
  4. Ze wspomnień umieszczonych na stronie internetowej wydaliśmy 2 książki;  „Rodzinne wspomnienia dla potomnych" - 270 stron,  „Podlaskie tradycje łączą pokolenia” -176 stron. Dodatkowo wydaliśmy książkę  „Nasze dziedzictwo” – 208 stron, w której zawarto większe wspomnienia członków UTW.
  5. Prowadziliśmy kronikę projektu CONGENIAL na stronie internetowej naszego UTW w 2 wersjach; polskiej i angielskiej. Równolegle do kroniki internetowej opracowaliśmy kronikę papierową, która została oprawiona i ma formę albumu.
  6. Przygotowano i zaprezentowano w języku angielskim 3 multimedialne prezentacje:
    • ”The University of the Third Age in Białystok",
    • ”The Presentation of the CONGENIAL project meetings",
    • ”Project „CONGENIAL”, inter-generational activities in UTA Białystok”.
  7. Zebraliśmy książki wśród uczestników projektu i wspólnie z Biblioteką przy Centrum Zamenhofa w Białymstoku przekazaliśmy je do Pogotowia Dziecięcego.
  8. Zorganizowano 7 spotkań z dziećmi z Domu Dziecka: Ostatki; Niedziela Palmowa; Wakacyjna wizyta; Kasztanowe korale; Jesienne harce; Świąteczny zapach pierników; Róże karnawałowe. Opisy spotkań, prezentacje, filmy znajdują na stronie internetowej.
  9. W ramach współpracy z młodzieżą studencką zostały zorganizowane dwa międzypokoleniowe zajęcia edukacyjne z zakresu kosmetologii upiększającej seniorów w Samodzielnej Pracowni Kosmetologii Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku. Uczestniczyło 29 osób.
  10. W ramach projektu powstała Szkoła Babć. Nawiązano współpracę ze Żłobkiem nr 1 (integracyjnym) w Białymstoku. W okresie trwania projektu zorganizowano dwa spotkania z milusińskimi tej placówki.
  11. W ramach projektu nasz Uniwersytet współpracował z dziećmi i młodzieżą z Programu „Wychowawca Podwórkowy”. Odbyły się dwie wycieczki integracyjne w plenerze: Sobolewo-Stawy Dojlidzkie (65 osób), i Antoniuk (50 osób).
  12. Zorganizowano 3 razy warsztaty robótek ręcznych i robienia biżuterii z dziećmi z programu „Wychowawca podwórkowy”. W warsztatach uczestniczyło 62 dzieci z osiedla TBS w Białymstoku.
  13. W ramach projektu CONGENIAL nawiązano współpracę z młodzieżą licealną Zespołu Szkół Elektrycznych w Białymstoku. Młodzież uczyła grupę seniorów z naszego UTW  obsługi komputerów. Zajęcia były wyjątkowo  efektywne.
  14. Wspólna nauka piosenek z różnych epok była wielką radością i fantastyczną zabawą i  faktycznie połączyła 3 pokolenia (dzieci, ich wychowawców i seniorów). Odbyło się  30 spotkań  śpiewających, na których seniorzy przygotowywali stare pieśni.
  15. Zorganizowano spotkanie z dziećmi pt. „Kawiarenka językowa”. W trakcie spotkania w języku angielskim poznawaliśmy się nawzajem, potem odbył się konkurs na logo spotkania, a w dalszej części było wspólne śpiewanie i zabawy w języku angielskim.
  16. W międzypokoleniowym spotkaniu z historią i wspomnieniami uczestniczyli dzieci, wychowawcy podwórkowi i seniorzy z UTW a rozmowom towarzyszyła redaktor z Radia Białystok. Na spotkanie seniorzy przynieśli stare archiwalne rodzinne zdjęcia i dokumenty.
  17. Zorganizowano spotkanie malarskie z dziećmi, wychowawcami podwórkowymi i seniorami z sekcji malarskiej. Seniorzy uczyli dzieci technik malarskich.  Powstał bogaty zbiór prac malarskich, uważnie oglądany i podziwiany przez wszystkich uczestników zajęć.
  18. Nauka tworzenia ozdób choinkowych. Podczas warsztatów przypomnieliśmy sobie i naszym młodym partnerom dawne techniki robienia łańcuchów, aniołków, jeżyków,  itp., przy śpiewie kolęd a oni pokazali nam bardziej nowoczesne pomysły na świąteczne dekoracje.
  19. Podczas warsztatów z uczniami w Technikum Gastronomicznym poznałyśmy tajemnice i z zapałem próbowałyśmy swoich sił w technikach carvingu tj. artystycznego nacinania warzyw. Poznałyśmy także narzędzia do tych prac.
  20. Opracowaliśmy w języku angielskim zestaw materiałów informacyjnych o naszej aktywności projektowej na wspólną, partnerską stronę projektu CONGENIAL, która znajduje się na serwerze włoskiego uczestnika projektu-EDA FORUM.
  21. Zaprezentowano, przygotowany podczas wielu prób, specjalny wielopokoleniowy spektakl "Hello Europe" dla zagranicznych gości, uczestników projektowego spotkania w Białymstoku i mieszkańców Białegostoku. Spektakl oglądało około 200 osób.
  22. Opracowano na stronę internetową 3 artykuły na temat międzypokoleniowej współpracy i integracji z młodym pokoleniem.
  23. Namalowano obraz  o tematyce przyrody Podlasia, będący prezentem dla głównego koordynatora projektu. Obraz wręczyła jego autorka podczas spotkania projektowego we Włoszech.
  24. Opracowaliśmy w celach sprawozdawczych (w języku angielskim) tabelę zawierającą informację o naszej działalności rozpowszechniającej projekt CONGENIAL.
  25. Opracowaliśmy po angielsku zestaw materiałów informacyjnych do wspólnego e-booka projektu CONGENIAL, które ostatecznie zestawiła, opracowała w układzie ostatecznym i wydała jedna z włoskich organizacji partnerskich-EDA FORUM.
  26. Zostały opracowane samodzielnie projekty baneru, plakatów i świadectw uczestnictwa w międzynarodowym spotkaniu projektowym w Białymstoku.
  27. Opracowaliśmy 10 filmików, które umieszczone na stronie internetowej projektu CONGENIAL na platformie UTW ilustrują naszą własną działalność międzypokoleniową przez cały okres trwania projektu i pozostaną na tej stronie przez wiele lat.
  28. Opracowano 13 filmików, które umieszczone na stronie internetowej projektu CONGENIAL na platformie UTW ilustrują międzynarodowe spotkania w każdym kraju partnerów projektu przez cały okres funkcjonowania projektu i pozostaną na tej stronie długo.
  29. 2 osoby uczestniczyły aktywnie w spotkaniu koordynatorów w Budapeszcie. Ustalono zasady realizacji partnerstwa tego projektu.
  30. 5 uczestników projektu CONGENIAL z UTW w Białymstoku wzięło udział w spotkaniu edukacyjnym w Afyon w Turcji. Sporządzono kronikę z tego spotkania na stronie internetowej UTW, gdzie zamieszczono opis w wersji polskiej i angielskiej oraz zdjęcia.
  31. 5 uczestników projektu CONGENIAL z UTW w Białymstoku wzięło udział w spotkaniu partnerskim  w Tolminie na Słowenii. Sporządzono kronikę tego spotkania na stronie internetowej UTW, gdzie zamieszczono opis w wersji polskiej i angielskiej.
  32. 7 uczestników projektu CONGENIAL z UTW w Białymstoku wzięło udział w spotkaniu partnerskim w La Spezia we Włoszech. Sporządzono kronikę tego spotkania na stronie internetowej UTW, gdzie zamieszczono opis w wersji polskiej i angielskiej oraz zdjęcia.
  33. 10 uczestników projektu CONGENIAL z UTW w Białymstoku wzięło udział w spotkaniu partnerskim w Atenach w Grecji. Sporządzono kronikę tego spotkania na stronie internetowej UTW, gdzie zamieszczono opis w wersji polskiej i angielskiej oraz zdjęcia.
  34. Zorganizowaliśmy międzynarodowe  spotkanie partnerów kończące projekt CONGENIAL. W spotkaniu uczestniczyło 18 zagranicznych uczestników projektu. W organizacji tego spotkania brali udział prawiwe wszyscy polscy uczestnicy projektu (29 osób).
  35. W Liceum Plastycznym w Supraślu odbyły się warsztaty artystyczne; malowanie obrazów i tworzenie grafik. Obrazy malowaliśmy techniką akwarelową a niektórzy pastelami. Techniki grafiki warsztatowej cieszyły dużym zainteresowaniem wśród naszych zagranicznych gości.
  36. Zorganizowaliśmy dla uczestników  międzynarodowego spotkania projektowego w Białymstoku  warsztaty pisania ikon.
  37. Zorganizowaliśmy wielopokoleniowy piknik, na którym zaprezentowano projekt CONGENIAL dla społeczności Białegostoku i na który pozyskaliśmy patronat Prezydenta miasta. Brały udział pokolenia seniorów, dzieci i młodzieży.  Trwały warsztaty dla dzieci.
  38. Na spotkaniu partnerskim projektu CONGENIAL w Białymstoku, podczas Konferencji inaugurującej spotkanie zaprezentowano wykład multimedialny w języku angielskim pt „Interegenerational Challenges of Contempory. To be Homo Sapiens or only Homo?”.
  39. Przygotowano specjalne wydanie naszej gazetki "Wiecznie Młodzi" w języku angielskim, związanej z  tematyką projektu, która została wręczona na międzynarodowym spotkaniu partnerskim w Białymstoku wszystkim  uczestnikom spotkania.
  40. Podczas spotkania partnerskiego w Białymstoku  otwarto uroczyście wystawę dorobku artystycznego seniorów UTW w Białymstoku. Otwarcia wraz  z przecięciem wstęgi dokonały panie;  Gilda Esposito główny koordynator projektu  i Prezes UTW Krystyna Szner.
  41. Zorganizowaliśmy dla uczestników międzynarodowego partnerskiego  spotkania w Białymstoku zwiedzanie Muzeum Wsi.
  42. Sporządzono kronikę międzynarodowego partnerskiego  spotkania w Białymstoku na stronie internetowej UTW i w formie papierowej, gdzie zamieszczono opis w wersji polskiej i angielskiej oraz zdjęcia.
  43. Zorganizowano warsztaty garncarskie dla uczestników międzynarodowego spotkania w Białymstoku
  44. Zorganizowano wykład dla młodzieży z Zespołu Szkół Elektrycznych, która nauczała seniorów korzystania z komputerów. Wykład był prezentacją projektu CONGENIAL i międzypokoleniowej integracji. Wykład zaprezentowała Krystyna Szewczyk, uczestnik projektu.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Produkty trwałe projektu to:  strona internetowa projektu CONGENIAL na platformie internetowej UTW,  3 książki,  23 filmy,  obrazy,  hafty, zdjęcia,  17 artykułów (14 w czasopiśmie „Na zawsze młodzi” oraz 3 na stronie internetowej), 2 kroniki (internetowa i papierowa), specjalna edycja, w języku angielskim, o tematyce projektu CONGENIAL, gazetki „ For ever Young”, 5 artykułów o projekcie w lokalnej gazecie „Kurier Poranny”, 20 minutowa audycja w Radiu Białystok. Wszystkie te produkty są ogólnodostępne i ciągle upowszechniane. Dla członków UTW najbardziej upowszechnianym produktem są wydane książki wspomnieniowe, których edycja będzie prawdopodobnie wznowiona.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

UTW w Białymstoku w bardzo znaczący sposób zwiększyła swoją kreatywność i motywację do aktywności w obszarze pozyskiwania środków unijnych na  aktywizację społeczną poprzez edukację. Nasza organizacja stała się członkiem wirtualnej społeczności poznając różne fora do komunikacji, tematyczne sieci informatyczne oraz nowe innowacyjne metody współpracy międzypokoleniowej co z pewnością przyda się nam na przyszłość nawet w bieżącej pracy z seniorami. Zrozumiano  potrzebę wzrostu lokalnej i europejskiej międzypokoleniowej solidarności. Ale również ważne stało się poznawanie dobrych praktyk aby usprawniać swoje wewnętrzne i zewnętrzne organizacyjne i edukacyjne zadania. Wprowadzono do programu edukacyjnego specjalne kursy językowe i komputerowe. Powstało stanowisko Koordynatora d/s międzynarodowych projektów i jego asystenta. Nasze stowarzyszenie pracuje na zasadzie wolontariatu i dlatego przede wszystkim zwiększyło się wolontariackie zaangażowanie wielu członków UTW w realizację tego projektu.

Powstały dobre stosunki pomiędzy staff’em projektu a Zarządem  w naszej organizacji oparte na współpracy i wzajemnym uzgadnianiu wszelkich działań. Odbyło się szereg spotkań organizacyjnych

Działalność w obszarze tego projektu zmotywowała pracowników do doskonalenia swoich umiejętności językowych i informatycznych, do korzystania z coraz to nowszych możliwości Internetu ale również do zwiększenia swoich umiejętności w obszarze zarządzania zadaniami tego projektu, pozyskiwania najlepszych powiązań komunikacyjnych między organizacjami  uczestnikami projektu, organizowania dla swoich uczestników najodpowiedniejszych  hoteli, wyżywienia  oraz  rozliczania tego projektu. Ale również poprzez ten projekt staff miał okazję poznać fantastycznych ludzi z innych krajów, poznać różnego rodzaju integracyjne działania międzypokoleniowe

Staliśmy się pełnymi członkami społeczności europejskiej.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Słuchacze UTW, uczestnicy projektu CONGENIAL zwiększyli swoją pewność siebie, poczucie wartości, udoskonalili swoje umiejętności uczestniczenia w życiu społecznym. Bardzo dużo dały im wielopłaszczyznowe kontakty z młodszym pokoleniem. Czuli się ważni i potrzebni przekazując swoją wiedzę o przeszłych czasach pisząc wspomnienia dla potomnych. Okazało się, że ta innowacyjna metoda pisania wspomnień, tzn. pisania  na stronie internetowej, wymagała od seniorów dużego zaangażowania nie tylko w pisaniu tych wspomnień ale również pisania ich na komputerze, edytowania tekstu, przesyłania plików Internetem, itd., a więc nauczyli się korzystać ze środków informatycznych. Nauczyli się więc używać Internet,  korzystać z YouTube'a, aktualizować stronę internetową i samodzielnie tworzyć na komputerze specjalną edycję gazetkę  po angielsku "For ever Young", tworzyć projekty wydawnicze.

Ucząc się języka angielskiego nabyli umiejętność lepszego  kontaktowania się z uczestnikami projektu z innych krajów,  dzięki temu poznali na międzynarodowych spotkaniach u partnerów nowe metody i techniki komunikowania się i współpracy między pokoleniami, które prezentowali nasi partnerzy.

Ale przede wszystkim mieli możliwość poznać społeczności seniorów z 4 partnerskich krajów Europy, dziedzictwo kulturowe tych krajów a przede wszystkim działalność międzypokoleniową realizowaną przez  naszych partnerów w swoich społecznościach.

Poszerzyło to w bardzo znaczący sposób horyzonty intelektualne uczestników projektu (seniorów)  oraz przyczyniło się do bardzo znacznej integracji tych seniorów. Niektórzy z nich utrzymują przyjazne kontakty z wieloma osobami, uczestnikami projektu z innych krajów.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Współpraca międzypokoleniowa naszego UTW, która została zawiązana podczas trwania projektu trwa nadal. Odbywają  się w  dalszym ciągu spotkania z młodzieżą i dziećmi.

Wszelka informacja o celach, działaniach i osiągnięciach projektu CONGENIAL  umieszczona jest na własnej stronie internetowej UTW w Białymstoku (utw.uwb.edu.pl/Projekty/Międzynarodowe/CONGENIAL), która prowadzona była w języku polskim i angielskim. Na tej stronie znajdują się 2 nasze książki wspomnieniowe, które wszyscy mogą czytać. Stronę tę w czasie trwania tego projektu odwiedziło ponad 200 000 osób i odwiedza ją codziennie. Informacja ta pozostanie na tej stronie przez wiele lat. Na dzień  08.02.2015 na stronę tę weszło już ponad 452 000 osób.

Ale również informacje o aktywności naszego UTW w tym projekcie umieszczone zostały na wspólnej stronie internetowej projektu prowadzonej przez włoskiego partnera EDAFORUM. Na stronie tej umieszczony jest e-book opracowany wspólnie przez wszystkich partnerów projektu  pod kierownictwem i nadzorem koordynatora głównego projektu Gildy Esposito.   

Opracowano również  papierową kronikę projektu CONGENIAL, która znajduje się w zasobach UTW i jest  również dowodem  zrealizowania tego projektu. Wiele osób, członków UTW,  przegląda tę kronikę z wielkim zainteresowaniem.

Dużym zainteresowaniem cieszą się wydane 3 książki wspomnieniowe, które otrzymali autorzy i uczestnicy projektu oraz wielu innych członków UTW, którzy otrzymali te książki jako nagrody. Książki te były głównymi prezentami dla ich dzieci i wnuków podczas ostatniego Bożego Narodzenia. Planujemy dodruk tych książek.

Planujemy wznowić wspólnie  z dziećmi spektakl „ Hello Europa”.

To wszystko stanowi dowód trwały do poznawania możliwości społecznej aktywności edukacyjnej seniorów, które dały nam partnerskie projekty Grundtviga. Jest to przykład dla innych organizacji partnerskich w zakresie rodzajów aktywności oraz metod współpracy i integracji międzypokoleniowej.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 
  1. Projekt CONGENIAL pozwolił mi nawiązać kontakt z młodszym pokoleniem, zmniejszył dystans, który zdarza się między ludźmi młodymi i starszymi. Poznałam radości i problemy ludzi młodych i dzieci. Poprzez wzajemne kontakty uczyliśmy się siebie. Młodsi pomagali nam wejść w świat komputerów i nowoczesności a my zaprosiliśmy ich do naszego dawnego życia. Dzieci z wielkim zaciekawieniem i z chęcią poznawały nasze wspomnienia z dawnych lat. Podobała mi się integracja pokoleń oraz to, że czułyśmy się potrzebne i lubiane przez dzieci i młodzież. Teraz mam więcej odwagi w kontaktach z ludźmi młodymi. Dzięki udziałowi w projekcie poznałyśmy także jak wygląda współpraca międzypokoleniowa w innych krajach. Partnerzy projektu starali się nam pokazać w jaki sposób wpływają na siebie starsze i młodsze pokolenie
    Teresa Lautsch
  2. W projekcie „CONGENIAL” podobała mi się różnorodność zadań projektowych i różnorodność współpracujących pokoleń. Bardzo cenny (myślę, że dla obu generacji) był kontakt z wychowankami Domu Dziecka w Supraślu. Dzieci były zadowolone z naszych spotkań i bardzo czekały na następne. Wspomnienia uczestników projektu, wydane w formie książkowej spotkały się z dużym zainteresowaniem rodziny i znajomych
    Halina Stelmach
  3. Dzięki projektowi CONGENIAL odważyłam się napisać wspomnienia z mojej młodości, które zostały opublikowane w książce. W projekcie nawiązałam kontakt z dziećmi, którym mogłam przekazać swoje zafascynowanie przyrodą oraz nauczyć ich robótek ręcznych
    A. Temler
  4. Uczestnictwo w projekcie CONGENIAL było dla mnie wielkim wyzwaniem. Współpraca z dziećmi i młodzieżą, sprawiła mi wiele radości i wzbogaciła mnie o nowe doświadczenia. Uważam, że integracja międzypokoleniowa, poprzez naukę, zabawę, śpiew, pracę, jest silnym spoiwem między ludźmi i rodzi nowe wartości. Uczy tolerancji i zrozumienia i tych młodych i tych starszych. Uświadamia nam, że jedni bez drugich nie mogą istnieć
    Halina Wiszowata
  5. Moim zdaniem, największym osiągnięciem naszego projektu była współpraca 3 pokoleń: seniorów, dzieci i ich wychowawców. Mieliśmy dużo wspólnych warsztatów, spotkań i wycieczek oraz przygotowaliśmy wspólny międzynarodowy, międzypokoleniowy spektakl "Hello, Europe", który odniósł duży sukces, z czego byliśmy wszyscy bardzo zadowoleni
    Helena Łukaszewicz
  6. Projekt ten miał z nazwy łączyć pokolenia. Ja myślę, że takie zamierzenie zostało osiągnięte. Albowiem wspólnie uczyliśmy się bawiąc na wspólnych naszych spotkaniach - starsze i młodsze pokolenie. Myślę, że starsi jak i młodsi mieli sobie nawzajem coś do przekazania. Warto było być w tym projekcie
    Elżbieta Wiktor
  7. Ten projekt umożliwił mi twórczy kontakt z dziećmi dzięki wspólnym wycieczkom krajoznawczym, śpiewom przy ognisku, spotkaniom w świetlicy i szkole gdzie śpiewaliśmy razem piosenki stare i nowe, retro i ludowe, kolędy; uczyliśmy dzieci różnych robótek, w tym wykonywania tradycyjnych ozdób na choinkę. Dzięki projektowi poznałam bogatą kulturę Grecji. W Atenach zachwyciło mnie też spotkanie ze stowarzyszeniem "Wartości życia", podczas którego młodzież i dorośli przedstawili śpiewająco spektakl na temat losu człowieka. A potem wspólnie bawiliśmy się przy muzyce greckiej. W Ermioni uczestniczyłyśmy w całej bogatej ceremonii niedzieli palmowej w prawosławnym kościele greckim
    Danuta Łada
  8. Dzięki projektowi mogliśmy poprawić więzi z młodszym pokoleniem na spotkaniach Wychowawców Podwórkowych, w Domu Dziecka, w przedszkolu i szkole, na różnego typu zajęciach poprzez zabawę i jednocześnie naukę. Nasze doświadczenia życiowe, przeżycia, wspomnienia rodzinne, tradycję mogliśmy przekazać w formie dokumentalnej tj. książkowej i na stronach internetowych UTW, dla obecnego i przyszłych pokoleń. Wyjazdy zagraniczne pozwoliły nam zapoznać się jak w innych krajach więź międzypokoleniowa jest realizowana. Poza tym sami nawiązaliśmy kontakty z rówieśnikami i młodszym pokoleniem z innych krajów. Walory poznawcze wyjazdów to: działalność międzypokoleniowa w innych krajach, przyroda, zwyczaje i tradycja odwiedzanych krajów. Dokumenty trwałe tzn. książki, zdjęcia i relacje ze spotkań - to najlepsza reklama i owoce naszej pracy w tym projekcie
    Anna Paszkiewicz-Gadek
  9. Projekt CONGENIAL pozwolił mi na lepsze poznanie i zrozumienie młodego pokolenia. W ramach realizowanych zadań mogłam nauczyć młodych ludzi dawnych tradycyjnych sposobów wykonywania robótek ręcznych, pieczenia ciastek, opowiedzieć historię swojej rodziny, pokazując archiwalne pamiątkowe fotografie. Skorzystałam również z fachowych komputerowych porad i wskazówek, udzielonych przez uczniów technikum elektrycznego. Uczestniczyłam w wielu wspólnych edukacyjnych i rozrywkowych zajęciach z dziećmi oraz ich "Podwórkowymi Wychowawcami". Należałam do tych seniorów, którzy kierowali cenną inicjatywą przekazania rodzinnych wspomnień i podlaskich tradycji młodemu pokoleniu; najpierw na stronie internetowej, a następnie w postaci książek, które redagowałam, przygotowując do druku. Gotowe książkowe publikacje uczestnicy projektu CONGENIAL podarowali swoim dzieciom i wnukom
    Barbara Wilczewska
  10. Udział w pracach z projektu udowodnił mi, że potrafię zrobić więcej niż sądziłam. Przekonałam się, że moje życie może być ciekawsze niż dotychczas. Wyjazd na spotkanie partnerskie pozwolił na osobisty kontakt z ludźmi z wielu krajów co w innych sytuacjach jest niemożliwe. Cieszę się, że uczestniczyłam w tym projekcje
    Elżbieta Kackieło
  11. CONGENIAL był moim pierwszym projektem, w którym uczestniczyłam. Dzięki niemu poznałam wiele wspaniałych osób w kraju i na wyjeździe w Turcji. Zostałam zmotywowana do napisania wspomnień dla potomnych. Odżyły moje wspomnienia tych trudnych lat gdy sama z trójką dzieci borykałam się z trudnościami w czasach “budowy demokracji”. Współpraca z dziećmi Wychowawców Podwórkowych dała mi dużo satysfakcji
    Walentyna Łuksza
  12. Dzięki uczestniczeniu w programie CONGENIAL poznałam wielu ciekawych ludzi z naszego UTW. Zaczęłam się uczyć języka angielskiego i uwierzyłam, że potrafię porozumieć się w tym języku, oczywiście na poziomie podstawowym. Sięgnęłam do moich wspomnień i również w mojej rodzinie nastąpiło " łączenie pokoleń". Dałam naszym dzieciom w prezencie książkę "Rodzinne wspomnienia" i były nią zauroczone. Poznałam też wielu zagranicznych partnerów a na szczególne uznanie, moim zdaniem, zasługują nasi ateńscy przyjaciele, którzy przygotowali inscenizację z udziałem młodzieży i osób starszych przedstawiającą koleje życia od narodzin do wieku dojrzałego. Uczestniczenie w tym projekcie zmuszało mnie do większej aktywności, zaangażowania i kontaktów z innymi. Żałuję, że ten program zakończył się, ale mam nadzieję, że będą następne
    Elżbieta Kułak
  13. Projekt ten pokazał mi jak bardzo dzieci chłoną wiadomości od starszych. Jak chętnie spotykają się z nami. Mnie osobiście projekt ten dał możliwość przekazanie moich umiejętności (w tym śpiewu) dzieciom. Dzieci nauczyły mnie większej spontaniczności i kreatywności. W trakcie tworzenia projektu pogłębiłam znajomość angielskiego. Projekt dał mi możliwość wyjazdu za granicę i poznania wielu ciekawych osób oraz ciekawych zabaw z dziećmi w innych krajach
    Zofia-Pytel Król
Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

W grupie partnerskiej występowały nierówne ilości mobilności. Dla dobra takiego projektu partnerskiego partnerami powinny być  organizacje z taka samą ilością mobilności i nastawione raczej na słuchaczy a nie trenerów. W tym projekcie z niektórych krajów na spotkania partnerskie przyjeżdżali przede wszystkim instruktorzy i organizatorzy.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Danuta Sajur
Data wypełnienia formularza/karty: 
08.02.2015

www.tv-deaf.com

Tematyka działań: 
Edukacja drugiej szansy
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Metody podnoszenia motywacji słuchaczy
Zagadnienia pedagogiczne / dydaktyczne
Zarządzanie edukacją dorosłych
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Rzeszowski Klub Sportowy Głuchych RES-GEST
ul. Langiewicza 22, 35-085 Rzeszów
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Piotr Krupa, 17 852 92 33, res-gest@wp.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Grupą docelową naszych działań są osoby głuche posługujące się językiem migowym, które z powodu bariery w dostępie do informacji i w komunikowaniu się napotykają na największe trudności w dostępie do nieformalnej edukacji. Realizujemy programy aktywizujące osoby niesłyszące społecznie i zawodowo oferując kursy i szkolenia zawodowe a także udział w zajęciach sportowych. Edukację osób niesłyszących prowadzimy za pośrednictwem stron internetowych: www.glusitv.pl oraz www.tv-deaf.com gdzie informacje podawane są dla osób niesłyszących w formie filmów tłumaczonych na język migowy. Tematyka filmów obejmuje wszystkie dziedziny aktywności, szczególnie te związane z prawem, zdrowiem i aktywnością społeczno – zawodową.

Tytuł projektu: 
www.tv-deaf.com
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-PL1-GRU06-19457 1
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Polska
Hiszpania
Rumunia x 2
Turcja
Grecja
Cele projektu: 

Podstawowym celem projektu było zwiększenie uczestnictwa w uczeniu się dorosłych niesłyszących posługujących się językiem migowym w Rumunii, Turcji, Grecji, Hiszpanii i Polsce w okresie 24 miesięcy.

Cele szczegółowe projektu:

  • zmniejszenie barier w dostępie do informacji i komunikowaniu się osób niesłyszących,
  • podniesienie kwalifikacji tłumaczy języka migowego w zakresie prowadzenia edukacji osób niesłyszących,
  • stworzenie możliwości wymiany doświadczeń tłumaczy języka migowego i osób niesłyszących.
Obszary tematyczne: 

Umiejętności językowe, umiejętności społeczne, wiedza o krajach partnerskich.

Grupa docelowa słuchaczy: 

Grupą docelową byli przede wszystkim słuchacze ze szczególnymi potrzebami edukacyjnymi – osoby głuche posługujące się językiem migowym. Pośrednią grupą docelową byli opiekunowie, tłumacze języka migowego zajmujący się tłumaczeniami materiałów edukacyjnych dla osób niesłyszących.

Jakie były początki projektu: 

Pomysł na realizację projektu powstał w wyniku naszego innowacyjnego pomysłu edukacji osób niesłyszących w Polsce za pośrednictwem strony www.glusitv.pl. Postanowiliśmy utworzyć stronę internetową o międzynarodowym charakterze www.tv-deaf.com. Partnerów projektu znaleźliśmy przy pomocy Narodowej Agencji Programu Grundtvig do której wysłaliśmy fiszkę projektową z informacją o tym, że poszukujemy partnerów. Poza tym, jeden z naszych potencjalnych partnerów pomógł nam znaleźć inne organizacje działające na rzecz osób głuchych.

Krótki opis przebiegu projektu: 

28 - 29.11.2011 – Seminarium w Rzeszowie (Polska)

  • zapoznanie z partnerami
  • prezentacja organizacji
  • raport potrzeb i barier osób niesłyszących i tłumaczy języka migowego w Polsce
  • omówienie założeń projektu
  • ustalenie harmonogramu pracy

W seminarium brali udział słuchacze z Polski i Rumunii

12-14.05.2012 – Seminarium w Rumunii

  • analiza celów projektu
  • raport barier i potrzeb niesłyszących w Rumunii
  • nagranie słownika języka migowego
  • dyskusja na temat jakości materiału video

W seminarium brali udział słuchacze z Rumunii

24-27.09.2012 Seminarium w Hiszpanii

  • poznanie specyfiki organizacji goszczącej
  • prezentacja hiszpańskiego systemu edukacji osób niesłyszących
  • raport potrzeb i barier osób niesłyszących i tłumaczy języka migowego w Hiszpanii
  • spotkania z niesłyszącymi słuchaczami

W spotkaniu bardzo licznie wzięli udział słuchacze z Hiszpanii

23-25.11.2012 – Seminarium w Grecji

  • zapoznanie z systemem edukacji osób niesłyszących
  • poznanie systemu kształcenia tłumaczy języka migowego w Grecji
  • poznanie metod pracy tłumaczy języka migowego w kontekście religii i ceremonii religijnych
  • wizyty w placówkach edukacyjnych dla osób niesłyszących
  • dyskusja na temat programów nauczania języka migowego w krajach partnerskich
  • ustalenie zakresu treści rozmówek w języku migowym

W spotkaniu wzięli udział słuchacze niesłyszący oraz tłumacze języka migowego

18-20.04.2013 – seminarium w Turcji

  • poznanie kultury tureckiej/islamskiej
  • poznanie sytuacji prawnej osób niesłyszących i języka migowego
  • zatwierdzenie programu nauczania języka migowego

14-16.06.2013 – seminarium w Rzeszowie (Polska)

  • podsumowanie osiągniętych rezultatów
  • przygotowanie wstępnej wersji raportu końcowego (części wspólnej)
  • wizytacja placówek edukacji osób głuchych

W ramach działań krajowych podjęto się następujących działań:

  • utworzenie strony internetowej www.tv-deaf.com
  • tłumaczenie filmów na język migowy dla osób niesłyszących
  • opracowanie programu nauczania tłumaczy języka migowego
  • opracowanie słownika pojęć podstawowych języka migowego
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
3 161
W wyjazdach zagranicznych: 
12
Produkty
Produkty projektu: 
  • strona internetowa www.tv-deaf.com
  • seminaria informacyjne prezentujące raporty potrzeb i barier osób niesłyszących i tłumaczy języka migowego
  • współpraca międzynarodowa z zagranicznymi partnerami
  • filmy w języku migowym
  • multimedialny słownik języka migowego wraz z rozmówkami na DVD i na stronie www.tv-deaf.com
  • program szkoleń dla tłumaczy języka migowego
  • raport statystyk oglądalności strony www.tv-deaf.com
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Strona www.tv-deaf.com nadal istnieje po zakończeniu realizacji projektu z wszystkim powstałymi produktami. Strona nadal jest wykorzystywana do przekazywania informacji osobom niesłyszącym w związku z realizacją kolejnego projektu międzynarodowego z udziałem osób niesłyszących.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Współpraca partnerska pozwoliła nam na zapoznanie się ze specyfiką języka migowego w poszczególnych krajach, co miało wpływ na zapoznanie się z innymi metodami nauczania osób niesłyszących, co znalazło odzwierciedlenie w przygotowywanych filmach dla osób niesłyszących. Realizacja seminariów w Polsce ukazała znaczenie ścisłej współpracy kadry zarządzającej z pracownikami, co wzmocniło potencjał naszej organizacji i miało charakter integrujący.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Z uwagi na to, iż projekt kierowany był do słuchaczy ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi niezbędne było zapewnienie tłumaczy języka angielskiego i tłumaczy języka migowego. Osoby niesłyszące mogły zapoznawać się z innymi językami migowymi oraz podnosić swoje umiejętności językowe w zakresie języka angielskiego. Zainteresowanie filmami tłumaczonymi na język migowy było tak duże, co wskazuje na chęć uczenia się osób niesłyszących o innych krajach. Słuchacze zwiększyli swoje umiejętności posługiwania się komputerem i Internetem, gdyż oglądanie filmów wymagało nieco większej aktywności niż na zwykłych stronach internetowych. Informacje w języku migowym pomogły słuchaczom nabyć umiejętności komunikowania się z innymi osobami niesłyszącymi z zagranicy za pośrednictwem kanałów społecznościowych. Wiedza z zakresu prawa, kultury i spraw społecznych pozwoliła niesłyszącym na zdobycie większej pewności siebie w ubieganiu się o swoje prawa, a także respektowaniu obowiązków ciążących na wszystkich obywatelach.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Powstała w ramach projektu strona internetowa www.tv-deaf.com będzie nadal utrzymywana przez nas i wszystkie filmy i materiały są nadal dostępne dla osób niesłyszących. Statystyki oglądalności pokazują, iż strona nadal jest chętnie odwiedzana przez osoby niesłyszące. Wspólnie z partnerami ustaliliśmy, iż nadal po zakończeniu projektu mogą nadal nadsyłać filmy i materiały do umieszczania na stronie internetowej. Strona będzie wykorzystywana przy realizacji innych projektów międzynarodowych kierowanych do osób niesłyszących. Słownik z rozmówkami w języku migowym wykorzystany zostanie do dalszej edukacji osób niesłyszących planujących wyjazdy zagraniczne. Natomiast powstały program nauczania języka migowego będzie przedmiotem dalszych analiz i kolejnego projektu w Programie Grundtvig.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„Strona www.tv-deaf.com jest międzynarodowa i pierwsza w Polsce dla osób głuchych”

„Filmy są ciekawe bo głusi nie mają innej strony, żeby dowiedzieć się o innych krajach”

„Filmy ciekawe jak w innych krajach żyją głusi”

„RES-GEST bardzo ładnie wyjaśnia sprawy głuchych”

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Piotr Krupa
Data wypełnienia formularza/karty: 
13.11.2013

Let’s animate & integrate!

Tematyka działań: 
Edukacja międzykulturowa
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Sztuka, muzyka, kultura
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Dane beneficjenta
Organizacja realizująca warsztat: 
Koszalińskie Towarzystwo Społeczno-Kulturalne
ul. Plac Polonii 1, 75-415 Koszalin
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Anna Magryta-Urban
Krótki opis profilu działalności organizacji realizującej warsztat: 

Stowarzyszenie działa na rzecz upowszechniania i propagowania kultury, a także w obszarach integracji społecznej, ze szczególnym uwzględnieniem działań na rzecz osób niepełnosprawnych.

Grupy docelowe:

  • artyści profesjonalni i amatorzy (głównie niepełnosprawni), społeczność z obszarów zdegradowanych kulturowo i ekonomicznie, z utrudnionym dostępem do dóbr kultury,
  • instytucje rządowe i pozarządowe, działające na rzecz integracji społecznej, w szczególności na rzecz osób niepełnosprawnych.

Tematyka oferty edukacyjnej:

  • nauka i poszerzanie swoich umiejętności w zakresie: fotografii artysytycznej, tworzenia filmów animowanych, dubbingu, projektowania odzieży, filmoterapii, aktywnej rehabilitacji,
  • ścisła współpraca ze szkołami w zakresie integracji społecznej.

Metody pracy:

  • organizacja warsztatów,
  • organizacja festiwali,
  • bezpośrednie spotkania osób niepełnosprawnych z uczniami szkół ponadpodstawowych, studentami i osadzonymi w zakładach karnych.
Tytuł warsztatu: 
Let’s animate & integrate!
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2012-1-PL1-GRU13-28398
Data realizacji warsztatu: 
01.10.2012 - 05.10.2012
Partnerzy zagraniczni
Liczba uczestników z zagranicy, którzy wzięli udział w warsztacie: 
18
Liczba uczestników z Polski, którzy wzięli udział w warsztacie: 
0
Cele warsztatu: 

Celem warsztatu była integracja osób z różnych środowisk, z różnych kultur, z różnymi niepełnosprawościami. Poznawanie się, budowanie zaufania, wzajemnego zrozumienia i akceptacji odbywało się podczas tworzenia wspólnego filmu animowanego. Proces ten pozwolił na wyrażanie siebie, swoich przeżyć, emocji. Powodował także poczucie równości, przynależności do grupy, gdyż sztuka niweluje niepełnosprawność, nie uznaje barier językowych, gdyż jest uniwersalna.

Zajęcia miały charakter terapeutyczny –  wyzwoliły artystyczną twórczość, kompensując psychofizyczne braki oraz zmniejszając napięcie i uspokajając. Zrealizowane przez nas warsztaty stymulowały wyobraźnię oraz podwyższały umiejętności manualne. Uczestnicy warsztatu znaleźli podczas niego inspiracje, wsparcie oraz spełnienie.

Obszary tematyczne: 

Tematem warsztatu było wspólne tworzenie filmu animowanego. Grupa umówiła się, że stworzy film dotyczący ich obecności w Polsce, ale także przedstawiający ich kraje.

Kraj uczestników: 
Czechy
Grecja
Hiszpania
Niemcy
Rumunia
Słowenia
Turcja
Włochy
Łotwa
Liczba uczestników: 
3
4
1
1
1
2
2
2
2
Rekrutacja uczestników i przygotowanie warsztatu: 

Promocja warsztatu była bardzo szeroka. Informacja o wydarzeniu została wysłana do:

  • organizacji pozarządowych zajmujących się problemem niepełnosprawności, będących partnerami organizatora warsztatu,
  • organizacji znalezionych w Internecie, a także wskazanych przez warszawskie ”Stowarzyszenie Przyjaciół Integracji”,
  • środowisk artystycznych (organizatorów międzynarodowych festiwali i przeglądów filmowych),
  • osób współpracujących z polskimi paraolimpijczykami,
  • indywidualnych osób współpracujących z ”Europejskim Festiwalem Filmowym Integracja Ty i Ja” oraz jego gośćmi z poprzednich edycji,
  • uczestników różnych europejskich wydarzeń (warsztatów, seminariów, szkoleń itp.), w których uczestniczyła koordynatorka projektu.

Ponadto wiadomość o warsztacie ukazała się również na stronie organizacji www.integracjatyija.pl i była stale aktualizowana ze względu na datę zamknięcia rekrutacji. Była także widoczna na stronie polskiego radia Hey Now w Londynie. Jednak najbardziej efektywnym sposobem promocji okazało się stworzenie bazy zawierającej kilka tysięcy adresów europejskich organizacji zajmujących się wolontariatem europejskim (http://ec.europa.eu/youth/evs/aod/hei_en.cfm), do których wysłaliśmy informację o naszym wydarzeniu.

Grupa docelowa uczestników: 

W warsztacie wzięło udział 18 osób, połowa z osób była pełnosprawna, połowa niepełnosprawna ruchowo. Kryteria, jakimi kierowaliśmy się przy wyborcze uczestników były następujące:

  • zainteresowania związane z tematem spotkania,
  • doświadczenie w międzynarodowych projektach (dawaliśmy szansę osobom nie korzystającym dotychczas z takich programów).

Osoby niepełnosprawne mogły zgłaszać się w parach. Większość nie w pełni sprawnych uczestników przyjechała w towarzystwie opiekuna.

Opis przebiegu
Krótki opis przebiegu warsztatu: 

Pierwsze zajęcia rozpoczęły się powitaniem uczestników, przedstawieniem instruktorów, założeń projektu oraz sposobu ich finansowania. Następnie grupa przy udziale animatora poznała sie wzajemnie. Po przerwie kawowej nastąpiła teoretyczna część warsztatu, tj. poznanie uczestników z animacją filmową i etapami jej produkcji, takimi jak:

  1. Okres  koncepcyjny
    • pomysł, scenariusz
    • założenia plastyczne (projekty postaci i dekoracji)
    • storyboard (scenopis obrazkowy)
    • layout (animacja główna)
    • animacja poszczególnych ujęć
  2. Okres zdjęciowy
    • skanowanie i kolorowanie
    • compositing.

Uczestnicy dowiedzieli się jak wygląda montaż i udźwiękowienie obrazu oraz zapoznali się z oprogramowaniem komputerowym do obróbki obrazu. Trenerzy omówili także podstawowe pojęcia języka filmowego (kadr, ujęcie, sekwencja, akt filmowy, kompozycja kadru, łączniki, ruchy kamery).

Kolejnego dnia miały miejsce zajęcia praktyczne, tj. konstrukcja postaci do realizowanego filmu. Ponadto uczestnicy zapoznali się z zagadnieniem deformacji postaci, chodów, przesuwów do wykonywanej animacji. Wieczorem zaprezentowane zostały filmy zrealizowane w ”Studium Miniatur Filmowych” oraz produkcje dotyczące Europejskiego Festiwalu Filmowego ”Integracja Ty i Ja”, którego realizatorem jest organizator warsztatu.

Trzeciego dnia warsztatu miała miejsce korekta animacji wykonywanej przez uczestników, ponadto rozpoczęto skanowanie obrazów. W tym dniu odbyła się również krótka wycieczka do oddalonego o ok. 10 km Kołobrzegu, gdzie goście mogli poznać zabytki tego miejsca. Po zwiedzaniu przewidziany był czas wolny, połączony z degustacją ryby na promenadzie.

Wieczorem miała miejsce prezentacja materiału fotograficznego wraz z prelekcją fotografa warsztatu Wojciecha Szweja, wyróżnionego m.in. w konkursie National Geographic Polska.

W następnym dniu uczestnicy kontynuowali animację, miała miejsce jej indywidualna korekta, skanowanie. Wprowadzono także nowy element - animację przestrzenną oraz pod kamerą, dla których wykonano postacie i elementy scenografii. W tym dniu rozpoczął się także montaż i udźwiękowienie powstającego filmu. Wieczorem miały miejsce prezentacje organizacji, krajów czy indywidualnych działań uczestników warsztatów.

W ostatnim dniu trwała animacja przestrzenna i pod kamerą. Słuchacze otrzymali także zadanie przygotowania wspólnego plakatu do stworzonego filmu. Wieczorem odbyło się uroczyste wręczenie dyplomów, po którym prezentowany był materiał filmowy przyjmowany przez twórców brawami przy ciekawszych scenkach. Ponadto wyświetlane były zdjęcia z przebiegu projektu oraz portrety gości wykonane przez zawodowego fotografa.

Rozwiązania praktyczne zastosowane podczas realizacji warsztatu: 

Warsztat odbył się w nadmorskiej miejscowości Dźwirzyno, oddalonej od morza o kilkadziesiąt metrów. Sala warsztatowa (w której umieszczono wystawę autorstwa niepełnosprawnych grafików), zakwaterowanie oraz stołówka mieściły się w jednym obiekcie. Ośrodek był w pełni przystosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych (podjazdy dla wózków, winda, odpowiednio dostosowane pokoje bez barier, z poręczami). Osoby niepełnosprawne z uwagi na swoje ograniczenia sprawnościowe zakwaterowane były z pełnosprawnymi opiekunami - uczestnikami warsztatu. Przerwy kawowe odbywały się w kawiarni hotelowej, która podobnie jak sala warsztatowa została przyozdobiona fotografiami wykonanymi przez niepełnosprawnych uczestników warsztatu fotograficznego zorganizowanego przez Koszalińskie Towarzystwo Społeczno- Kulturalne, co dodatkowo tworzyło atmosferę integracji.

Ewaluacja i monitoring: 

Monitoring projektu odbywał się poprzez obserwację zaangażowania uczestników, bezpośrednie rozmowy z nimi oraz poprzez

codzienną ocenę warsztatu prowadzoną przez kadrę.

Ewaluacja wydarzenia dokonywana przez gości miała miejsce każdego dnia po popołudniowych zajęciach. Pierwszego dnia uczestnicy zostali zapytani o samopoczucie, wrażenia związane z warsztatem, odczucia dotyczące grupy. Kolejnego dnia zostało postawione pytanie ”everything is fine but I still miss..”, na które uczestnicy mieli dać odpowiedzi na przyklejanych karteczkach. W środku projektu słuchacze otrzymali zadanie ocenienia na narysowanym torcie podzielonym na równe kawałki poszczególnych obszarów warsztatu, takich jak: zajęcia z animacji filmowej, grupa, zakwaterowanie, wyżywienie, lokalizacja, wycieczka. Przedostatniego dnia ocena projektu odbyła się za pomocą gry: walizka (co zostaje), pralka (co trzeba poprawić), kosz (co wyrzucić). W przedostatnim i ostatnim dniu słuchacze wypełnili karty ewaluacyjne.

Uczestnicy bardzo pozytywnie oceniali przebieg warsztatu (ciekawy program połączony z przerwami), życzliwą grupę, dobrą organizację, zakwaterowanie. Jedynie niektórzy goście negatywnie wypowiadali się o kuchni hotelowej, która serwowała głównie polskie potrawy. Kolejne uwagi dotyczyły specyfiki zajęć, która nie pozwalała na aktywność ruchową uczestników. Z powodu niepełnosprawności fizycznej niektórych osób nie były prowadzone gry ruchowe (tzw. energizery). Jednakże w odpowiedzi na te oczekiwania została zorganizowana wycieczka do Kołobrzegu, odbywały się spacery nad morze czy istniała możliwość korzystania z basenu w czasie wolnym.

Ocena organizatora warsztatu pokrywa się z odczuciami gości. Uważamy, że był to udany warsztat, także dzięki otwartości, serdeczności i entuzjazmowi uczestników.

Wpływ warsztatu na słuchaczy, na organizację oraz społeczność lokalną – rezultaty: 

Wpływ spotkania może mieć wymierny efekt na działalność Koszalińskiego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego, organizatora Europejskiego Festiwalu Filmowego ”Integracja Ty i Ja”. W 2013 roku odbędzie się jego 10. edycja. Uczestnicy spotkania zostali zaproszeni do współpracy przy jego organizacji i promocji idei integracji. Obecnie Festiwal zaznacza swą obecność w Polsce także poprzez organizację w 20 miejscowościach tzw. ”Małych Festiwali Ty i Ja”, odbywających się równolegle z główną imprezą zlokalizowaną w Koszalinie. Naszym zamierzeniem jest stworzenie także europejskich ”Małych Festiwali Ty i Ja”. W tym celu chcielibyśmy współpracować z naszymi gośćmi z zagranicy, którzy reprezentują różne środowiska, w tym organizacje pozarządowe. Widzimy także możliwość zaproszenia niektórych z nich na przyszłoroczny festiwal w charakterze artystów (wśród uczestników jest muzyk z Niemiec prowadzący warsztaty gry na bębnach dla osób niepełnosprawnych).

Wydarzenie to wpłynęło także na społeczność lokalną. Artykuły w prasie lokalnej dotyczące warsztatu miały wpływ na zmniejszenia stereotypów związanych z niepełnosprawnością. Dodatkowo ważnym wpływem warsztatu będzie także promocja naszych działań w krajach uczestników poprzez upowszechnienie informacji o prowadzonym przez nas konkursie na amatorskie filmy tworzone przez osoby niepełnosprawne czy szansa na materiał w telewizji greckiej, w której talk-show prowadzi poruszająca się na wózku Christina.

Upowszechnianie rezultatów: 

Film stworzony przez uczestników warsztatu zostanie wyświetlony podczas 10. edycji Europejskiego Festiwalu Filmowego ”Integracja Ty i Ja”.

Opinie słuchaczy i pracowników o warsztacie – cytaty z wypowiedzi: 
  • It was very rewarding experience.
  • I like this program becuase it gave us motivation (because we are disabled people).
  • I felt like in paradise!
  • The project is very nice and interesting for me!
  • Maybe it will be interesting to organize a second call of this workshop. It would be not only with pain activities but also sculpture, photography, theatre etc. Thanks a lot because I am very happy :).
Ew. inne uwagi dotyczące realizacji warsztatu: 

Brak

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Anna Magryta-Urban
Data wypełnienia formularza/karty: 
29.03.2013

Multicultural Europe - are we really united in diversity? Anti-discrimination training.

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Edukacja międzykulturowa
Dane beneficjenta
Organizacja realizująca warsztat: 
Stowarzyszenie Promocji Wielokulturowości INTERKULTURALNI PL
ul. Praska 58/1 30-322 Kraków
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Iga Machalewska
Krótki opis profilu działalności organizacji realizującej warsztat: 

Stowarzyszenie Promocji Wielokulturowości INTERKULTURALNI PL działa od 2010r. Zostało założone przez grupę młodych naukowców o interdyscyplinarnych zainteresowaniach, których głównym celem było stworzenie w ich lokalnym środowisku, a następnie w kraju przestrzeni dla tolerancji, sprzyjanie transformacji Polski w społeczeństwo bardziej otwarte i

przyjazne względem cudzoziemców, przeciwdziałanie negatywnym stereotypom, a także zwalczenie i zapobieganie przejawom rasizmu i ksenofobii. Edukacja i związane z nią narzędzia były przy tym zawsze uważane przez naszych pracowników i członków jako główny instrument do osiągnięcia tych celów. Nasz zespół tworzą trenerzy z dużym doświadczeniem w prowadzeniu szkoleń .

a) główne grupy docelowe dorosłych słuchaczy:

grupy uczestniczące w wymianach narodowych, osoby zainteresowane rozwojem w zakresie tematyki wielokulturowej bądź antydyskryminacyjnej

  •  różne grupy migrantów rozpoczynających życie i pracę w Polsce
  •  studenci i pracownicy szkół wyższych, nauczyciele edukacji przedszkolnej i szkolnej
  •  pracownicy, beneficjenci, wolontariusze organizacji pozarządowych
  •  pracownicy firm i instytucji publicznych

b) tematyka oferty:

Programy edukacyjne dotyczące wielokulturowości

  • Edukacja antydyskryminacyjna
  • Szkolenia z zakresu: kompetencji kulturowej; komunikacji międzykulturowej; różnic kulturowych; pracy w zespołach wielokulturowych; pracy i życia w Polsce;

c) metody pracy edukacyjnej:

Podejściem stosowanym w warsztatach jest uczenie przez doświadczenie. Program zajęć konstruowany jest w taki sposób aby doświadczenie uczestników (wcześniejsze lub nabyte podczas wykonywania ćwiczeń) było poddane refleksji, analizie i zastosowane lub zgeneralizowane na inne sytuacje (w różnej kolejności). Metodologia ta uwzględnienia specyfikę uczenia się dorosłych, którzy zanim zaakceptują˛ nowe treści muszą porównać je z już istniejącymi.

Tytuł warsztatu: 
Multicultural Europe - are we really united in diversity? Anti-discrimination training.
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-PL1-GRU13-19599
Data realizacji warsztatu: 
17.04.2012 - 21.04.2012
Partnerzy zagraniczni
Liczba uczestników z zagranicy, którzy wzięli udział w warsztacie: 
15
Liczba uczestników z Polski, którzy wzięli udział w warsztacie: 
0
Cele warsztatu: 

Głównym celem warsztatu było podwyższenie wrażliwości kulturowej uczestników oraz pogłębienie ich wiedzy na temat zjawiska dyskryminacji oraz możliwych praktyk anty-dyskryminacyjnych. Słuchacze warsztatów zostali skonfrontowani z własnymi sposobami kategoryzowania świata społecznego i dostrzegli, że stereotypowe spostrzeganie często prowadzi do dyskryminacji innych grup czy jednostek.

Cele szczegółowe:

  • doświadczenie przez uczestników kontaktu międzykulturowego
  • wymiana wiedzy kulturowej
  • wykształcenie postawy ciekawości w stosunku do innych kultur
  • pogłębienie wiedzy na temat mechanizmów stereotypizacji, kształtowania    się uprzedzeń i dyskryminacji
  • konfrontacja z własnymi stereotypami w bezpiecznym otoczeniu
  • zaznajomienie z wspólnotowymi regulacjami dotyczącymi polityki równości i strategii anty-dyskryminacyjnych
  • wykształcenie sposobów reagowania w odpowiedzi na zachowania i incydenty o treści dyskryminacyjnej

Wskazane wyżej cele zostały osiągnięte. Program warsztatu został skonstruowany w taki  sposób, aby dać uczestnikom możliwość doświadczenia intensywnego kontaktu  międzykulturowego, zaangażowania się w wymianę wiedzy na temat różnych kultur pochodzenia, doświadczenia procesów grupowych ze szczególnym uwzględnieniem tych, które leżą u podstaw mechanizmów związanych z dyskryminacja˛ oraz refleksji nad tym, co to znaczy żyć w wielokulturowej Europie i czym jest tożsamość  europejska. Uczestnicy mieli okazję polepszyć swoje umiejętności w zakresie komunikacji międzykulturowej, a także zapoznać się z  podstawami prawa anty-dyskryminacyjnego oraz dobrymi praktykami w tym zakresie.

Obszary tematyczne: 

Warsztat obejmował 3 obszary tematyczne:

  1. edukacja międzykulturowa
  2. walka z rasizmem i ksenofobią
  3. aktywni obywatele, demokracja, prawa człowieka
Kraj uczestników: 
Bułgaria
Francja
Grecja
Hiszpania
Niemcy
Portugalia
Rumunia
Słowacja
Turcja
Węgry
Włochy
Łotwa
Liczba uczestników: 
1
1
1
1
1
1
2
2
2
1
1
1
Rekrutacja uczestników i przygotowanie warsztatu: 

Zgodnie z założeniami głównym kanałem dotarcia do potencjalnych odbiorców był internet. Kampanię promocyjną rozpoczęto w październiku 2011 (na 6 miesięcy przed rozpoczęciem warsztatu). Informacje na temat warsztatu zostały zamieszczone na stronie internetowej Stowarzyszenia, portalu społecznościowym facebook oraz rozesłane do organizacji zagranicznych o podobnym profilu działalności.

Właściwie od momentu publikacji opisu warsztatu w europejskim  Katalogu Warsztatów Grundtviga, cieszył się on bardzo dużym zainteresowaniem. W czasie przeznaczonym na rekrutację, czyli do 16 grudnia 2011, nadesłano do nas 53 wypełnione zgłoszenia. Po 16 grudnia otrzymaliśmy jeszcze 70 zapytań o możliwość uczestnictwa w warsztacie. Osoby, które zgłosiły się po terminie nie były brane pod uwagę w procesie selekcji (uznano to za niespełnienie kryterium formalnego).

Z nadmiarem zgłoszeń poradzono sobie poprzez zastosowanie obiektywnych kryteriów selekcji. Ponieważ celem rekrutacji było wyłonienie 15 osobowej grupy o jak największym zróżnicowaniu pod względem pochodzenia oraz doświadczenia w kontakcie międzykulturowym, te 2 czynniki oraz motywacja do uczestnictwa w warsztacie były kryterium wyboru. Dodatkowo osobom pochodzącym z grup zagrożonych  wykluczeniem (osobom z niepełnosprawnością, osobom bezrobotnym, imigrantom, oraz osobom po 50 roku życia) przyznawano dodatkowe punkty.

Grupa docelowa uczestników: 

Bezpośrednią grupą docelową byli uczestnicy warsztatów, czyli dorośli , zainteresowani pogłębieniem swojej wiedzy na temat stereotypów, dyskryminacji oraz relacji międzykulturowych.

W warsztacie wzięło udział 15 osób (12 kobiet i 3 mężczyzn) w wieku od 23 do 62 lat. Średnia wieku wyniosła 40,4. Uczestnicy pochodzili z 12 krajów europejskich. Część uczestników zgłosiła specjalne potrzeby żywieniowe np. niespożywanie wieprzowiny ani potraw przygotowanych na bazie alkoholu, oraz potrzeby związane  z organizacją przestrzeni.

Opis przebiegu
Krótki opis przebiegu warsztatu: 

Przyjazd uczestników

  • 9 - 17.00  Przyjazdy uczestników
  • 17.00 - 19.00 Przywitanie uczestników, zapoznanie się uczestników, rozliczenia finansowe kosztów podróży
  • 19.00 - 20.00 Obiadokolacja
  • Planowane ćwiczenia integrujące zaplanowane na godzinę 20 -21 zostały przeprowadzone w godzinach 17.00 – 19.00

Dzień I

  • 8.00 - 9.30 Śniadanie
  • 10.00 - 11.30 Przedstawienie trenerów i warsztatu, przedstawienie się uczestników, ustalenie oczekiwań wobec programu, przedstawienie programu
  • 11.30 - 12. 00 Przerwa kawowa
  • 12.00 - 13.30 Opracowanie kontraktu warsztatowego, wprowadzenie w tematykę wrażliwości kulturowej i jej pomiar (I)
  • 13.30 - 15.00 Lunch
  • 15.00 - 16.30 ”Opowieść o imionach” - ćwiczenie pozwalające na lepsze poznanie się uczestników oraz ukazujące zróżnicowanie kulturowe grupy, symulacja ”goście”
  • 16.30 - 17.00 Przerwa kawowa
  • 17.00 - 18.30 Prezentacja artefaktów - prezentacja kultur uczestników
  • 19.00 - 20.00 Obiadokolacja
  • 20. 00 - 22.30 Film ”Pola śmierci”, Roland Joffé, Wlk. Brytania 1984, 141’, wyświetlany w ramach Festiwalu ”OFF Camera”, dyskusja i spotkanie z reżyserem (opcjonalne dla uczestników)

Dzień II

  • 8.00 - 9.30 Śniadanie
  • 10.00 - 11.30 Ćwiczenie ”Czym jest kultura?”
  • 11.30 - 12. 00 Przerwa kawowa
  • 12.00 - 13.30 ”Życie w wielokulturowej Europie” - gra i dyskusja
  • 13.30 - 15.00 Lunch
  • 15.00 - 16.30 Dynamika grupowa: grupa własna vs grupa obca I: ćwiczenie ”Czym jest tożsamość?, ćwiczenie ”Fragmenty tożsamości”
  • 16.30 - 17.00 Przerwa kawowa
  • 17.00 - 18.30 Dynamika grupowa: grupa własna vs grupa obca II: symulacja ”Szybkie spotkania”, dyskusja
  • 19.00 - 20.00 Obiadokolacja
  • 21.00 - 22.00 Spotkanie mające na celu integracje grupy

Dzień III

  • 8.00 - 9.30 Śniadanie
  • 10.00 - 11.30 Mechanizm stereotypizacji, ćwiczenie ”Z kim chciałbyś mieszkać w tym samym domu?”
  • 11.30 - 12. 00 Przerwa kawowa
  • 12.00 - 13.30 Dyskryminacja – wprowadzenie, studia przypadków, ćwiczenie ”4 pozycje”, dyskusja
  • 13.30 - 15.00 Lunch
  • 15.00 - 18.30 Wycieczka – wielokulturowa rzeczywistość Krakowa, ćwiczenie „Otwórz oczy”
  • 19.00 - 20.00 Obiadokolacja

Dzień IV

  • 8.00 – 9.30 Śniadanie
  • 10.00 – 11.30 Prawa człowieka - wprowadzenie teoretyczne, studium przypadku
  • 11.30 – 12.00 Przerwa kawowa
  • 12.00 – 13.30 Wprowadzenie do prawa antydyskryminacyjnego
  • 13.30 – 15.00 Lunch
  • 15.00 – 16.30 Zjawisko przestępczości na tle nienawiści rasowej i innej oraz narzędzia jego zwalczania i prewencji w Europie
  • 16.30 – 17.00 Przerwa kawowa
  • 17.00 – 18.30 Uchodźcy w Europie jako szczególna kategoria migrantów - symulacja
  • 19.00 – 20.00 Obiadokolacja
  • 21.00 -22.00 Wieczór w mieście

Dzień V

  • 8.00 – 9.30 Śniadanie
  • 10.00 – 11.30 Czy ludzie są tacy sami? Elementy uniwersalne i kulturowo specyficzne. Wykład, dyskusja, prezentacja raportów z ćwiczenia ”Otwórz oczy”.
  • 11.30 – 12.00 Przerwa kawowa
  • 12.00 – 13.30 Komunikacja międzykulturowa i interpersonalna, ”Derdianie” gra symulacyjna
  • 13.30 – 15.00 Lunch
  • 15.00 – 16.30 Podsumowanie warsztatu i pomiar wrażliwości kulturowej (II)
  • 16.30 – 17.00 Przerwa kawowa
  • 17.00 – 18.30 Ewaluacja warsztatu i rozdanie certyfikatów
  • 19.00 – 20.00 Obiadokolacja

Wyjazd uczestników

Rozwiązania praktyczne zastosowane podczas realizacji warsztatu: 

Zajęcia trwały od 10.00 do18.30 i odbywały się w sali konferencyjnej hotelu, w którym mieszkała większość uczestników.  Początkowo planowano zakwaterowanie wszystkich osób w tym samym miejscu. Wybrany hotel miał podwyższony standard i atrakcyjną lokalizację (centrum Krakowa,  w sercu dawnej dzielnicy żydowskiej). Z przyczyn organizacyjnych 6 uczestników mieszkało jednak w pobliskim hotelu apartamentowym (równoległa ulica, dojście ok. 2 min). Wszyscy uczestnicy mieli pojedyncze pokoje z łazienką, obie placówki dostosowane były do obsługi gości niepełnosprawnych.

Posiłki serwowane były w hotelu, w którym odbywały się zajęcia.

Każdy z uczestników  został poproszony o zorganizowanie swojego dojazdu na warsztaty do kwoty 300 EUR. W przypadku większych kosztów, przed zakupem biletów uczestnicy musieli uzyskać zgodę organizatorów. W dniu przyjazdu do Krakowa, po pozostawieniu dowodów zakupu biletów,  uczestnikom zwrócono poniesione koszty. Osobom, które potrzebowały kart pokładowych na lot powrotny, rozdano koperty zaadresowane do organizatorów. Wszyscy odesłali je w ciągu tygodnia po powrocie do domu. Uczestnicy zostali ubezpieczeni od następstw nieszczęśliwych wypadków.

Warsztat miał 3 główne cele: podwyższenie wrażliwości kulturowej uczestników,  polepszenie ich funkcjonowania w środowisku zróżnicowanym kulturowo oraz pogłębienie ich wiedzy na temat dyskryminacji oraz możliwych praktyk antydyskryminacyjnych. Wszystkie cele zostały osiągnięte, co odzwierciedlają wyniki ankiet ewaluacyjnych oraz powtórzony pomiar wrażliwości kulturowej. Oprócz nowych umiejętności, wzięcie udziału w warsztacie dało uczestnikom możliwość poznania nowych przyjaciół. Już podczas warsztatu powstała grupa na portalu społecznościowym facebook, która miała im pomoc pozostać w kontakcie po powrocie do domu. Grupa jest nadal aktywna: http://www.facebook.com/groups/multiculturaleurope/ 

Pośrednią grupą docelową warsztatu byli pracownicy Stowarzyszenia zaangażowani w przygotowanie, prowadzenie i organizację warsztatu. 3 osoby zdobyły nowe doświadczenie związane z realizacją projektów europejskich oraz prowadzeniem warsztatów w języku angielskim. Realizacja tego projektu wpłynęła na lepszą współpracę w zespole oraz nadała organizacji wymiar europejski. Z częścią uczestników nadal utrzymywany jest kontakt, co może zaowocować wspólnymi projektami w przyszłości.

Ewaluacja i monitoring: 

Potrzeby słuchaczy związane z organizacją warsztatu były badane na etapie rekrutacji. W formularzu zgłoszeniowym potencjalni uczestnicy opisywali wymagania żywieniowe np. nie spożywanie wieprzowiny ani potraw przygotowanych na bazie alkoholu, oraz specjalne potrzeby związane  z organizacją przestrzeni. Hotel w którym zakwaterowano uczestników był dostosowany do obsługi gości niepełnosprawnych, a restauracja w której jedli przygotowała 2 zestawy menu respektujące zasady żywieniowe wszystkich gości. Ponadto uczestnicy warsztatu byli na bieżąco pytani o kwestie związane z logistyką (zakwaterowanie, posiłki) i ich uwagi były przekazywane kierowniczce hotelu.

Potrzeby słuchaczy związane z treścią i sposobem prowadzenia warsztatu badane były pod koniec każdego dnia szkoleniowego. Uczestnicy wypełniali ankiety mierzące poziom satysfakcji, odczucia względem warsztatu i ocenę jego tempa. Dodatkowo uczestnicy określali najważniejsze rzeczy, których nauczyli się danego dnia. Dzięki tak prowadzonej ewaluacji, trenerzy mogli modyfikować sposób prowadzenia zajęć następnego dnia szkoleniowego.

Główną konsekwencją ewaluacji i monitoringu było wprowadzanie zmian pozwalających na lepszą realizacje warsztatu (tempo i sposób wykonywania ćwiczeń) oraz poprawienie warunków logistycznych (np. zmiany w wyżywieniu).

Wpływ warsztatu na słuchaczy, na organizację oraz społeczność lokalną – rezultaty: 

Warsztat miał 3 główne cele: podwyższenie wrażliwości kulturowej uczestników,  polepszenie ich funkcjonowania w środowisku zróżnicowanym kulturowo oraz pogłębienie ich wiedzy na temat dyskryminacji oraz możliwych praktyk antydyskryminacyjnych. Wszystkie cele zostały osiągnięte, co odzwierciedlają wyniki ankiet ewaluacyjnych oraz powtórzony pomiar wrażliwości kulturowej. Oprócz nowych umiejętności, wzięcie udziału w warsztacie dało uczestnikom możliwość poznania nowych przyjaciół. Już podczas warsztatu powstała grupa na portalu społecznościowym facebook, która miała im pomoc pozostać w kontakcie po powrocie do domu. Grupa jest nadal aktywna: http://www.facebook.com/groups/multiculturaleurope/.

Pośrednią grupą docelową warsztatu byli pracownicy Stowarzyszenia zaangażowani w przygotowanie, prowadzenie i organizację warsztatu. 3 osoby zdobyły nowe doświadczenie związane z realizacją projektów europejskich oraz prowadzeniem warsztatów w języku angielskim. Realizacja tego projektu wpłynęła na lepszą współpracę w zespole oraz nadała organizacji wymiar europejski. Z częścią uczestników nadal utrzymywany jest kontakt, co może zaowocować wspólnymi projektami w przyszłości.

Upowszechnianie rezultatów: 

W celu rozpowszechnienia rezultatów na stronie internetowej Stowarzyszenia została opublikowana anglojęzyczna publikacja prezentująca ćwiczenia użyte podczas warsztatu. Można ją bezpłatnie pobrać pod adresem: www.interkulturalni.pl/%E2%80%9EWielokulturowa-Europa...–Publikacja-powarsztatowa-juz-dostepna!-163.html . Informacje o zrealizowaniu projektu wraz z jego opisem zostały zamieszczone na stronie www Stowarzyszenia, portalu społecznościowym facebook, portalach internetowych związanych z tematyką wielokulturowości (m.in. www.ngo.pl, www.ngo.krakow.pl, www.rownosc.info), a także rozesłane do mediów oraz zaprzyjaźnionych organizacji pozarządowych.

Publikacja została również wysłana do uczestników warsztatu, którzy rozpowszechnili go w swoim środowisku, oraz do organizacji pozarządowych w Polsce. Ćwiczenia prezentowane podczas warsztatu zostały  powtórzone w szkole, w której pracuje jedna z uczestniczek warsztatu. Ostatnio Stowarzyszenie otrzymało również informacje, że jedna z osób uczestniczących w warsztacie planuje organizacje podobnego przedsięwzięcia w swoim kraju.

W następnym roku planowane jest powtórzenie warsztu w Krakowie.

Opinie słuchaczy i pracowników o warsztacie – cytaty z wypowiedzi: 

Zaskoczyło nas bardzo duże zainteresowanie uczestnictwem.  W czasie przeznaczonym na rekrutacje wpłynęły do nas 53 zgłoszenia. Później otrzymaliśmy kolejne 70 zapytań o możliwość wzięcia udziału. Warsztatu był dla nas niesamowitym doświadczeniem i z pewnością postaramy się zorganizować kolejne edycje.” Iga Machalewska, trenerka INTERKULTURALNI PL

„Organizacja warsztatu i prowadzenie zajęć dla tak zróżnicowanej grupy było dla na mnie bardzo cennym doświadczeniem. Jestem bardzo zadowolona, że udało nam się stworzyć przestrzeń, w której wszyscy mogliśmy się od siebie nawzajem uczyć.” Anna Kostecka, koordynatorka projektu, trenerka INTERKULTURALNI PL

Wypowiedzi uczestników:

„It contributed to my intercultural skills and knowledge. Multicultural atmosphere was very interesting!”

“I have gained extra sensitivity about other people’s needs, especially those from other cultures and religions”

“I gained sensitivity towards the problems in other countries and the sense of friendship and belonging to something bigger then my country”

“I was very happy to be here! I gained new friends and valuable experience”           

 It was an awesome workshop and I had a lot of fun while learning”

“Thank you for everything. It was an amazing experience to share this seminar with different people from different cultures.”

“Our event was so fantastic and impressions so strong that I needed couple days time to get myself together and start to share my reflections :) Anna and Iga, you, must be together with your colleagues, did a great job. Thank you indeed for your kind and friendly attention, so good qualification and professional attitude. I have to say that I didn't expect so high level of training. Thanks to you I got warm, joyed and more clever. And certainly I miss already you and all friends from our group. I hope to keep in touch with all of you.”

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji warsztatu: 

brak

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Iga Machalewska
Data wypełnienia formularza/karty: 
20.09.2012

Zbigniew Durczok

Tematyka działań: 
Jakość i ewaluacja edukacji
Zarządzanie edukacją dorosłych
Akcja: 
Kursy doskonalenia zawodowego kadry dla edukacji dorosłych
Imię i nazwisko: 
Zbigniew Durczok
Stanowisko pełnione w organizacji: 
Wiceprezes Stowarzyszenia
Nazwa organizacji, z której był składany wniosek: 
Stowarzyszenie Uniwersytet Trzeciego Wieku w Chrzanowie
Pełny adres organizacji: 
ul. F. Focha 3, 32-500 Chrzanów
Telefon: 
888 634 212
E-mail: 
zbeniek@wp.pl
Tytuł szkolenia: 
International Development Officer – validation of informal and non-formal Learning
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-2-PL1-GRU03-20752
Data realizacji
Termin wyjazdu: 
19.03.2012 - 23.03.2012
Organizator szkolenia: 
IDEC SA
Kraj: 
Grecja
Miasto bądź rejon: 
Pireus
Opis szkolenia i jego wpływu: 
 
Dlaczego ten kurs?
Jestem wiceprezesem Stowarzyszenia Uniwersytet Trzeciego Wieku w Chrzanowie, a także emerytowanym, ale jeszcze czynnym zawodowo nauczycielem matematyki. Z projektami unijnymi mam do czynienia od 2004 roku. Pierwszym był projekt Comeniusa „Different means interesting”, realizowany z młodzieżą krzeszowickiego liceum. Projekt „Laterlife Social Networking for Senior Citizens” zakończony w grudniu 2011 roku był Projektem Wielostronnym Grundtviga realizowanym już w chrzanowskim UTW. Potrzeba ugruntowania i poszerzenia wiedzy dotyczącej projektów unijnych, była główną przyczyną wnioskowania o grant na kurs. Zdobytą wiedzę planowałem wykorzystać nie tylko dla swojego UTW, ale też przekazać innym organizacjom zrzeszającym seniorów, biorąc pod uwagę jak niewiele z tych organizacji wykorzystuje tego typu fundusze unijne. Informację o kursie otrzymałem na mój adres mailowy, jaki znajduje się w jednej z baz danych. Główne wymagania stawiane uczestnikom przez organizatorów to: znajomość języka angielskiego na poziomie co najmniej B2, znajomość Worda i Excela oraz sprawne korzystanie z internetu.
 
Przygotowania
Przygotowanie merytoryczne do uczestnictwa w kursie polegało na:
- zapoznaniu się z programem szkolenia,
- przeanalizowaniu na podstawie stron FRSE oraz EACEA akcji programu Grundtvig i ich przydatności dla UTW w Chrzanowie,
- zapoznaniu się z "Zaproszeniem do składania wniosków 2012” oraz „Przewodnikiem LLP 2012",
- przeanalizowaniu formularzy aplikacyjnych do akcji Grundtviga, zwłaszcza Projektów Partnerskich Grundtviga oraz Projektów Wolontariatu Seniorów,
- zapoznaniu się z projektami scentralizowanymi - Projekty Wielostronne Grundtviga,
- analizie wniosku Projektu Wielostronnego Grundtviga "Laterlife - Social Networking for Senior Citizens", w którym chrzanowski UTW brał udział w latach 2009-2011,
- przeanalizowaniu przykładów "dobrej praktyki" projektów Grundtviga,
- zarejestrowaniu się na platformie e-learningowej organizatora http://idolearn.net/develop/.
 
Wszystkie wymienione elementy przygotowań były wypadkową tematyki kursu, potrzeb UTW w Chrzanowie oraz inicjatywy własnej. Dodatkowo, dzięki otrzymanemu dofinansowaniu na pokrycie kosztów związanych z przygotowaniem językowym odbyłem dziesięć godzinnych konwersacji z lektorem (specjalność Business English). Konwersacje w języku angielskim prowadzone były na podstawie angielskiej wersji dokumentów: „Zaproszenie do składania wniosków 2012”, „Przewodnik LLP 2012" oraz wniosku o dofinansowanie Projektu Wielostronnego Grundtviga "Laterlife - Social Networking for Senior Citizens" i ukierunkowane na znajomość obowiązującej terminologii oraz umiejętność spójnego i precyzyjnego formułowania idei projektu i jego opisu zgodnie z punktami formularza.
 
Kurs
W zajęciach wzięło udział, wraz ze mną, pięciu uczestników – po dwie osoby z Grecji i Niemiec. Ta niewielka liczba kursantów umożliwiała łatwiejszy kontakt i skuteczniejsze przekazywanie wiedzy. Prowadzącymi były trzy Greczynki zatrudnione w IDEC: Natassa, Sophia i Xenia.
Kurs przeznaczony był dla osób zajmujących się projektami międzynarodowymi w organizacjach/instytucjach macierzystych. Tematykę podzielono na cztery moduły:
- Polityka dotycząca VET (poziom międzynarodowy, europejski, regionalny oraz lokalny);
- Program "Uczenie się przez całe życie" i umiejscowienie w nim organizacji macierzystej. Cztery kluczowe aktywności: polityka współpracy i innowacji, znajomość języków obcych, TIK, upowszechnianie i wykorzystanie efektów;
- Planowanie projektów międzynarodowych (LLP i EFS);
- Wprowadzenie w życie projektów (LLP i EFS): tworzenie zespołu i zarządzanie nim, strona administracyjna i finansowa projektu.
 
Na zajęciach stosowano różne metody nauczania:
- wykład z użyciem prezentacji multimedialnej,
- warsztaty i ćwiczenia przygotowane przez prowadzących,
- trening w grupie,
- e-learning.
 
Po każdym module uczestnicy wykonywali ćwiczenia oceniane przez prowadzących. Zestaw wykonanych ćwiczeń zawarty jest w portfolio lub na platformie e-learningowej.
 
W czasie jednego z warsztatów uczestnicy dokonali wyboru tematyki Projektu Wielostronnego Grundtviga i analizowali go wspólnie uwzględniając różne aspekty. Ćwiczenie indywidualne polegało na wypełnieniu w formularzu wszystkich informacji dotyczących wybranego pakietu działań tego projektu. Na zakończenie kursu przeprowadzono rozmowę z każdym z uczestników, określającą poziom uzyskanych umiejętności. Każdy uczestnik otrzymał indywidualny raport zawierający ilość zdobytych punktów, uwagi i praktyczne, przydatne wskazówki oraz wykonane ćwiczenia.
 
Treść kursu była w pełni zgodna z jego opisem. Informacje podawane były rzeczowo, a zarazem w sposób ciekawy i łatwy do przyswojenia. Cykl czterech modułów był logicznie wynikającym ciągiem prowadzącym od podstaw polityczno-ekonomicznych, poprzez tworzenie projektu i zarządzania nim, do raportów końcowych. Uwzględniono  również sytuacje konfliktowe i istniejące ryzyko, jakie mogą wystąpić podczas realizacji projektu. Różnorodność metod urozmaicała przekaz. Metody aktywizujące powodowały zaangażowanie i lepsze opanowanie umiejętności. Materiały szkoleniowe były dostępne w wersji papierowej, multimedialnej oraz na e-platformie i zawierały wszystkie potrzebne wiadomości. Zarówno zajęcia jak i strona socjalna (informacja o podróży, zakwaterowanie, wyżywienie i program socjalny) były bardzo dobrze przygotowane i realizowane.
 
Po zajęciach

Program socjalny przygotowany przez organizatorów pokazał walory turystyczne Grecji, jej bogatą i wspaniałą historię, kuchnię i muzykę, a także umożliwił integrację uczestników i prowadzących. Codziennie po południu zwiedzaliśmy różne miejsca. Od Aten z Akropolem i muzeum archeologicznym poprzez Pireus do świątyni Posejdona w Sounio. Kuchnię grecką poznawaliśmy wieczorami w restauracjach i tawernach. Był wtedy czas na rozmowy na różne tematy i lepsze poznanie się uczestników. Ostatni wieczór spędziliśmy w tawernie z grecką muzyką, próbując też tańczyć, ku radości naszych gospodarzy.

Efekty kursu
Po zakończeniu kursu część informacji została już wykorzystana we współpracy z potencjalnymi partnerami z Litwy podczas pisania wniosków Projektów Wolontariatu Seniorów. Jeżeli któryś projekt zostanie zaakceptowany, to w trakcie jego realizacji wykorzystana zostanie wiedza dotycząca zarządzania projektami. 
 
Podczas następnego składania wniosków do Narodowej Agencji, chrzanowski UTW planuje przygotować projekt, znaleźć odpowiednich partnerów i jako koordynator złożyć wniosek Projektu Partnerskiego Grundtviga lub Projektu Wielostronnego Grundtviga.
 
Zarząd chrzanowskiego UTW oraz nauczyciele krzeszowickiego LO zajmujący się wymianą międzynarodową zostali poinformowani o możliwościach wykorzystania informacji uzyskanych na kursie.
Uzgodniono z Ogólnopolską Federacją UTW oraz administratorami strony www.utw.pl cykl krótkich informacyjnych artykułów o możliwościach wykorzystana programu Grundtvig przez UTW.
Wstępnie zaplanowano, że spotkania z liderami pobliskich UTW z Jaworzna i Oświęcimia odbędą się z końcem czerwca lub w lipcu i dotyczyć będą możliwości udziału UTW w programie Grundtvig.
 
We wrześniu na Forum Trzeciego Wieku ma zostać pokazana prezentacja „Wykorzystanie programu „Uczenie się przez całe życie” przez UTW'. Prezentację tę planuję również wykorzystać na konferencjach regionalnych. Informacja o możliwościach wykorzystania projektów Grundtviga przez organizacje seniorów już wkrótce ukaże się w „Dzienniku Polskim” na stronach poświęconych seniorom.
 
Najcenniejsze powinny się okazać bezpośrednie spotkania i szkolenia liderów UTW lub organizacji dla seniorów, dlatego też celowe byłoby zorganizowanie warsztatów dla liderów UTW. Tematyka zajęć powinna obejmować:
- informacje  o programie „Uczenie się przez całe życie”, w tym o Grundtvigu,
- pokazanie możliwości wykorzystania programu przez UTW, a zwłaszcza Projektów Partnerskich Grundtviga oraz Projektów Wolontariatu Seniorów,
- praktyczne informacje - „Od pomysłu do raportu”,
- prezentację przykładów „dobrej praktyki”,
- informacje o możliwościach indywidualnych wyjazdów, np. w ramach Warsztatów Grundtviga.
Poprzez te działania powinno się zwiększyć zainteresowanie wykorzystaniem funduszy unijnych przez grupy docelowe.
 
Kontakt z pracownikami IDEC zaowocował także zaproszeniem do udziału w projekcie w programie „Europa dla obywateli”.
 
Udział w kursie zmobilizował mnie również do korzystania z materiałów zamieszczonych na platformie e-learningowej organizatora kursu oraz do rejestracji na LinkedIn, a przez to otrzymywanie informacji dotyczących projektów unijnych (np. European Community Grants, Calls and Projects).
 
Współpraca z FRSE
Chciałbym również podziękować za pomoc jaką uzyskałem od pracowników polskiego zespołu programu Grundtvig. Na wszystkie pytania, które się pojawiały zarówno w trakcie przygotowywania wniosku i raportu końcowego, jak również w trakcie realizacji umowy, otrzymywałem zawsze pomocne i wyczerpujące odpowiedzi.

Książki 21 - Otwarta Społeczność Edukacji Dorosłych w ramach uczenia się przez całe życie dla społeczeństw międzykulturowych

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Edukacja międzykulturowa
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Inne
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Centrum Inicjatyw UNESCO
ul. Nowowiejska 38
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Damian Drużkowski
damian.druzkowski@unescocentre.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Centrum Inicjatyw UNESCO jest organizacją pozarządową, której celem jest angażowanie ludzi w budowanie społeczeństwa opartego na szacunku dla różnorodności oraz poczucia odpowiedzialności za środowisko społeczne i naturalne. Naszą misję realizujemy poprzez następujące działania: szkolenia, warsztaty, indywidualne wsparcie: coaching i toturing oraz kompleksowe projekty edukacyjne.

Nasze działania kierujemy do edukatorów, nauczycieli, młodzieży, lecz przede wszystkim kompleksowo: do całych społeczności lokalnych, w szczególności społeczności lokalnych Jeleniej Góry oraz mniejszych miejscowości i wiosek Dolnego Śląska i czeskiej strony Euroregionu Nysa (Liberecky Kraj).

Współpracujemy ze szkołami, bibliotekami oraz innymi organizacjami o charakterze edukacyjnym.

Dla słuchaczy dorosłych prowadzimy: warsztaty i szkolenia dotyczące rozwoju społeczności lokalnej, zarządzania czasem, w tym w szczególności czasem wolnym, warsztaty z zakresu wykorzystywania metody historii mówionej.

Podstawowe metody pracy to: metody aktywizujące, uczenie się przez doświadczenie, praca z wykorzystaniem nowoczesnych technologii, open space, Word cafe, appriciative inquiry, żywa biblioteka.

Tytuł projektu: 
Książki 21 - Otwarta Społeczność Edukacji Dorosłych w ramach uczenia się przez całe życie dla społeczeństw międzykulturowych
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2009-1-CZ1-GRU06-01991 2
Lata realizacji: 
2009 - 2011
Kraje uczestniczące: 
Czechy
Grecja
Niemcy
Hiszpania
Polska
Cele projektu: 

Celem projektu było wyposażenie osób dorosłych pracujących w bibliotekach, organizacjach pozarządowych oraz centrach kultury z Czech, Polski, Niemiec, Grecji i Hiszpanii (Galicji) w kompetencje wykorzystywania metod edukacji międzykulturowej i technologii informacyjnych. Umiejętności te uczestnicy wykorzystywali (i wciąż wykorzystują) podczas realizacji projektów dla dorosłych (powyżej 40 roku życia) w ich społecznościach lokalnych.

Cele szczegółowe projektu były następujące:

  • dzielenie się dobrymi praktykami w zakresie projektów związanych z edukacją międzykulturową poprzez wizyty studyjne oraz opisy dobrych praktyk zamieszczone na stronie internetowej (www.thebooks21.eu) oraz DVD
  • poznanie przez organizacje partnerskie oraz słuchaczy metodologii żywej biblioteki
  • zbudowanie trwałego partnerstwa pomiędzy organizacjami z Czech, Polski, Niemiec, Grecji, Hiszpanii
  • nawiązanie długofalowej współpracy wspartej przez technologie informacyjno – komunikacyjne (ning, dropbox)
Obszary tematyczne: 
Aktywne obywatelstwo
Edukacja międzykulturowa
Przeciwdziałanie dyskryminacji
Nowoczesne technologie
Dialog międzypokoleniowy
Grupa docelowa słuchaczy: 

Grupą docelową działań projektu byli:

  • pracownicy organizacji pozarządowych, w szczególności tych realizujących projekty o charakterze edukacyjnym bądź kulturowym
  • pracownicy bibliotek
  • społeczności lokalne w miejscowościach, miastach w których działają organizacje partnerskie, gdzie odbywały się działania lokalne

W przypadku polskiej organizacji, grupami docelowymi byli:

  • pracownicy Centrum UNESCO, zaangażowani zarówno w działania lokalne jak i międzynarodowe realizowane w ramach projektu
  • pracownicy oraz wolontariusze Książnicy Karkonoskiej w Jeleniej Górze, naszego lokalnego partnera w ramach projektu – słuchacze realizowanych przez nas projektów
  • biblioteki oraz instytucje odwiedzane przez nas podczas wizyt studyjnych
  • żywe książki, które brały udział w przygotowaniach oraz realizacji żywej biblioteki
  • czytelnicy w ramach żywej biblioteki, którzy uczestniczyli w lokalnej żywej bibliotece w Jeleniej Górze
Jakie były początki projektu: 

Projekt został zainspirowany przez partnerów z Czech i z Polski, którzy zaczęli rozwijać swoją współpracę transgraniczną, w szczególności w ramach Euroregionu Nysa. W metodzie żywej biblioteki dostrzegli ciekawą alternatywę do pracy z innością, dialogiem i rozwojem społeczności lokalnej. Następnie do projektu zaproszone zostały organizacje z Niemiec, Grecji i Hiszpanii (Galicji). Stwierdziliśmy bowiem, że możliwość porównania jak żywą biblioteką można stosować w różnych kątach Europy będzie ważną wartością dodaną projektu. Organizacje partnerskie znaleźliśmy poprzez kontaktowanie się z osobami, które z nami wcześniej współpracowały przy realizacji innych projektów – te osoby pomogły nam znaleźć właściwych partnerów.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Na projekt składało się:

5 spotkań partnerskich:

  1. W Polsce, w lutym 2010
  2. W Czechach, w czerwcu 2010
  3. W Niemczech, w listopadzie 2010
  4. W Hiszpanii (Galicji), w marcu 2011
  5. W Grecji, w kwietniu 2011

Pierwsze spotkania miały charakter zapoznawczy: poznanie partnerów, indywidualnych osób zaangażowanych w projekt, społeczności lokalnych, w których partnerzy funkcjonują. Począwszy od pierwszego spotkania spotykaliśmy się z przedstawicielami organizacji, instytucji które miały już doświadczenia z realizacją żywej biblioteki. Podczas trzeciego spotkania miała miejsce ewaluacja mid term, a na ostatnim – ewaluacja końcowa. Spotkania ewaluacyjne miały też miejsce na poziomie lokalnym.

Podczas każdego spotkania partnerskiego miały miejsce wizyty studyjne w bibliotekach, organizacjach, instytucjach, wymiana doświadczeń dotyczących bieżących działań lokalnych, planowanie „produktów” partnerstwa, warsztaty i wykłady z tematów, które uważaliśmy za istotne oraz na koniec ewaluacja każdego spotkania. W spotkaniach partnerskich brali udział zarówno słuchacze jak i pracownicy naszej organizacji.

Działania krajowe to głównie przygotowanie, implementacja oraz ewaluacja żywej biblioteki organizowanej we współpracy z Książnicą Karkonoską. To działanie było realizowane głównie przez słuchaczy, przy wsparciu zespołu naszej organizacji. Miało miejsce w marcu 2011 roku.

Żywa biblioteka organizowana przez nas w Jeleniej Górze zorganizowana została we współpracy z Książnicą Karkonoską. Obecne w niej żywe książki odpowiadały wcześniej zrobionej analizie lokalnych stereotypów i uprzedzeń, identyfikacji grup, które w okolicach Jeleniej Góry często spotykają się z dyskryminacją, niezrozumieniem. Uczestnicy żywej biblioteki byli zaskoczeni tym, że taka metodologia istnieje. Tego typu projekt organizowany był w Jeleniej Górze po raz pierwszy. W ankietach ewaluacyjnych wspominali, że niejednokrotnie była to dla nich pierwsza możliwość, żeby porozmawiać z „innym”, spotkać się z własnymi uprzedzeniami i stereotypami. Naszą żywą bibliotekę odwiedziło blisko 200 „czytelników”.

Działania upowszechniające przebiegały dwutorowo:

  • Międzynarodowo – gdzie głównymi narzędziami była ulotka – dystrybuowana podczas lokalnych żywych bibliotek oraz strona internetowa, facebook
  • Lokalnie – gdzie każdy partner decydował o sposobach, były to głównie lokalne media (radio, prasa, telewizja), przykłady:

http://www.thebooks21.eu/press-info/

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
250
W wyjazdach zagranicznych: 
4
Produkty
Produkty projektu: 

Najważniejszym, i najczęściej wykorzystywanym produktem partnerstwa jest strona internetowa:

www.thebooks21.eu, która zawiera ważne informacje na temat przebiegu projektu, opisy dobrych praktyk oraz opisy realizowanych przez partnerów żywych bibliotek.

Produktem promującym stronę internetową była sześciojęzyczna ulotka (wszystkie języki partnerstwa + j. angielski), z której uczestnicy działań lokalnych mogli dowiedzieć się więcej o metodzie żywej biblioteki, o samym projekcie i o organizacjach partnerskich. Ulotki dystrybuowane były podczas lokalnych żywych bibliotek, oraz podczas innych projektów realizowanych przez partnerów – podczas których dzielili się oni z uczestnikami metodologią żywej biblioteki (np. w nawiązaniu do tematów takich jak: wolontariat, zarządzanie projektem, współpraca transgraniczna).

Na koniec projektu postanowiliśmy też wszystkie doświadczenia, które zdobyliśmy wspólnie przez te 2 lata zamieścić na DVD, są tam informacje ze strony internetowej oraz dodatkowe materiały – szczególnie dotyczące działań lokalnych, które „nie zmieściły się” na stronie.

Najważniejszym produktem projektu były żywe biblioteki, organizowane przez wszystkich partnerów partnerstwa. Dotyczyły one różnych tematów (stereotypy socjalne, międzypokoleniowe, kulturowe), oraz miały różną wielkość i zasięg. Każda żywa biblioteka była dostosowana do potrzeb społeczności lokalnej, w której była organizowana. Ta różnorodność sprawiała, że dużo nauczyliśmy się od siebie nawzajem o tym jak kreatywnie i różnorodnie można wykorzystywać tą metodę.

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Strona internetowa: www.thebooks21.eu, była niejednokrotnie prezentowana podczas projektów lokalnych oraz międzynarodowych przez organizacje partnerskie – jako dobra praktyka działań edukacyjnych.

Na realizowanych przez partnerów projektach dla dorosłych, edukatorów, młodzieży – były również dystrybuowane ulotki, które powstały podczas projektu.

Najważniejszym produktem, który będzie dalej wykorzystywany jest metoda żywej biblioteki. Wszystkie organizacje postanowiły wpisać żywą bibliotekę do regularnie corocznie realizowanych projektów.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Biorący udział w projekcie przedstawiciele naszej organizacji:

  • podwyższyli swoje kompetencje językowe (j. angielski i j. niemiecki)
  • poznali nowe technologie komunikacyjne, które obecnie wykorzystują w kolejnych projektach (np. webnode, dropbox)
  • mieli też okazję prowadzić szkolenia, warsztaty dla pracowników bibliotek, książek – które prowadzone były po raz pierwszy w ramach projektu, w tym roku będą przeprowadzone po raz kolejny
  • pracownicy organizacji poznali też metodę żywej biblioteki, która na stałe weszła do repertuaru naszych działań
  • nabyli też nowe umiejętności zarządzania projektem regionalnym w partnerstwie z partnerem jakim jest biblioteka
  • dzięki dobrze przygotowanym spotkaniom partnerskim mogli też bardzo kompleksowo poznać tradycje, wartości i inne aspekty kultury krajów uczestniczących w projekcie – które poszerzyły ich horyzonty na edukację międzykulturową. To doświadczenie dało dodatkowe inspiracje, które wykorzystują podczas  warsztatów i szkoleń z zakresu przygotowania międzykulturowego.
Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Dla biorących udział w projekcie słuchaczy, ważne było:

  • możliwość przełamania bariery językowej i tym samym deklarowany wzrost motywacji do nauki języka obcego
  • wykorzystanie nowoczesnych technologii (poznanie podczas szkoleń i warsztatów narzędzi wspierających proces zarządzania projektem  / tworzenie stron internetowych)
  • otwarcie nowych możliwości – poszerzenie oferty biblioteki, możliwość współpracy i wymiany metod / doświadczeń na linii biblioteki – organizacje pozarządowe
  • poznanie nowej metody pracy jaką jest nowa biblioteka, która na stałe weszła do repertuary działań realizowanych przez bibliotekę
  • możliwość poznawania dobrych praktyk z bibliotek z innych krajów oraz dzielenie się tymi dobrymi praktykami ze swoimi koleżankami i kolegami w pracy
  • edukacja międzykulturowa – dogłębne wprowadzenie w kulturę krajów partnerskich.

Najważniejszy długofalowy wpływ: to otwarcie na współpracę z trzecim sektorem, z organizacjami pozarządowymi oraz nowa metoda pracy – żywa biblioteka. Słuchacze pracujący w bibliotece zostali też zmotywowani do dalszej pracy z edukacją dorosłych na poziomie międzynarodowym, rok po zakończeniu projektu we współpracy z Centrum UNESCO opracowany został projekt międzynarodowego warsztatu dla seniorów.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Najważniejszą wartość projektu stanowiły 2 elementy:

  • metoda żywej biblioteki sama w sobie – która była nowym doświadczeniem dla wszystkich partnerów, ale poprzez adaptacje jej do lokalnych warunków oraz wzajemną wymianę doświadczeń mieliśmy okazję dogłębnie ją poznać i nauczyć się z nią pracować. Wszyscy partnerzy postanowili wykorzystywać nowo poznaną metodę w swojej dalszej pracy.
  • stabilne partnerstwo pomiędzy organizacjami oraz indywidualnymi osobami, które w chwili obecnej owocuje kolejnymi wspólnymi działaniami. Ich przykładem może być projekt: www.grand-treasures.eu
Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„Udział w projekcie Books 21 był dla mnie bardzo użyteczny, ponieważ mogłam się zapoznać z systemami bibliotecznymi w czterech bardzo różnych krajach Unii Europejskiej. Poznałam nowe, atrakcyjne metody pracy z czytelnikami, a w szczególności metodę "żywej biblioteki", którą wykorzystałam w pracy Książnicy Karkonoskiej w Jeleniej Górze. Nawiązałam przydatne kontakty z bibliotekarzami w innych krajach, które nadal podtrzymuję wymieniając korespondencję przede wszystkim w Internecie. Wiedzą i doświadczeniami dzielę się podczas zorganizowanych szkoleń i wykładów dla bibliotekarzy i nauczycieli, a także podczas nieformalnych spotkań na gruncie zawodowym. Szczególnie ważne okazało się rozszerzenie kontaktów ze stowarzyszeniami wspierającymi działalność edukacyjną i kulturalną, w tym w szczególności z Centrum Inicjatyw UNESCO.”

„Uczestnictwo w projekcie Books 21, poza tym, że dało możliwość poznania ciekawych ludzi z różnych zakątków Europy, było przede wszystkim pełne nowych inspiracji. Wizyty studyjne, dobre praktyki, spotkania z ciekawymi ludźmi były źródłem wielu pomysłów, które wykorzystuje w swojej pracy w Centrum UNESCO. Ważnym rezultatem edukacyjnym było dla mnie poznanie metody żywej biblioteki samej w sobie. Projekt uważam za bardzo udany też dlatego, że podczas niego nauczyłem się jak łączyć lokalny i międzynarodowy charakter mojej pracy. „

„Dzięki projektowi Books 21 miałam szansę sprawdzić się w roli organizatorki Żywej Bibilioteki w Jeleniej Górze. Było to dla mnie niezwykłe doświadczenie - dzięki niemu miałam okazję zaobserwować, jak wspólny cel gromadzi nieznanych sobie, całkowicie odmiennych ludzi, z zupełnie różnych środowisk i sprawia, że zaczynają oni  współpracować na rzecz idei, w powodzenie której wszyscy wierzą. To utwierdziło mnie w przekonaniu, że organizowanie tego typu inicjatyw na prawdę ma znaczenie. „

„Projekt był dla mnie okazją do tego, żeby poznać nie tylko metodę żywej biblioteki, ale też zainspirować się działaniami realizowanymi przez partnerów. Stworzył on przestrzeń do refleksji nad tym jak lepiej pracować ze społecznością lokalną. Zainspirował do wykorzystywania historii indywidualnych osób, w tym metody historii mówionej, w innych projektach edukacyjnych. „

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

-

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Damian Drużkowski, Katarzyna Szajda
Data wypełnienia formularza/karty: 
03.03.2012

Wicker- Living Medium of Art and Tradition

Tematyka działań: 
Edukacja międzykulturowa
Sztuka, muzyka, kultura
Dane beneficjenta
Organizacja realizująca warsztat: 
Stowarzyszenie "Obszary Kultury"
ul. Krzemieniecka 2a, 94- 030 Łódź
biuro@pos.lodz.pl
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Zuzanna Oleksińska; z.oleksinska@pos.lodz.pl; 42 688 14 18
Krótki opis profilu działalności organizacji realizującej warsztat: 

Stowarzyszenie „Obszary Kultury” ma siedzibę w Łodzi, ale jego działania mają zasięg ponadlokalny. Zajmuje się między innymi: edukacją, popularyzacją różnych dziedzin kultury i sztuki, działaniami na rzecz środowisk i osób dysfunkcyjnych i niepełnosprawnych, mniejszości narodowych, działalnością wspomagającą rozwój wspólnot i społeczności lokalnej, propagowaniem idei integracji europejskiej, problematyką praw kobiet.

Członkami Stowarzyszenia są edukatorzy, kulturoznawcy, pracownicy naukowi, psycholodzy, socjolodzy, studenci łódzkich uczelni. Wspólną cechą członków Stowarzyszenia jest ich pasja społecznikowska i kreatywność w podejmowaniu tematów kulturowych. Stowarzyszenie swoje działania prowadzi nieodpłatnie, korzystając z pracy wolontariackiej członków.

Celem Stowarzyszenia jest działalność na rzecz edukacji, rozwoju twórczego, upowszechniania kultury, aktywnego spędzania czasu szczególnie osób dorosłych.

Realizuje je poprzez: współpracę, realizację wspólnych projektów z partnerami z Unii Europejskiej na rzecz integracji, a także rozwijania kontaktów i współpracy między społecznościami; organizowanie konkursów, wystaw, festiwali oraz innych form aktywności kulturalnej i edukacyjnej; organizowanie warsztatów, konferencji, sympozjów; organizowanie kursów i szkoleń.

Tytuł warsztatu: 
Wicker- Living Medium of Art and Tradition
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2010-1-PL1-GRU13-11600
Data realizacji warsztatu: 
15.06.2011 - 22.06.2011
Partnerzy zagraniczni
Liczba uczestników z zagranicy, którzy wzięli udział w warsztacie: 
10
Liczba uczestników z Polski, którzy wzięli udział w warsztacie: 
4
Cele warsztatu: 
  • Nauczenie wyplatania z wikliny, pozwalające na realizację własnych projektów, zarówno artystycznych jak i użytkowych.
  • Popularyzacja wiedzy o najstarszym rzemiośle jakim jest plecionkarstwo.
  • Szersza perspektywa na naturalne surowce w sztuce i rzemiośle oraz ich niekonwencjonalne wykorzystanie.
  • Poznanie tradycji plecionkarskiej w Europie.
Obszary tematyczne: 

Historia plecionkarstwa

Rzemiosło wikliniarskie – praktyka

Podstawy uprawy i przetwarzania wikliny

Kraj uczestników: 
Finlandia
Grecja
Niemcy
Szwecja
Turcja
Łotwa
Liczba uczestników: 
2
1
2
3
1
1
Rekrutacja uczestników i przygotowanie warsztatu: 

Chęć udziału w warsztatach należało zgłosić w sposób mailowy, listowny, telefoniczny lub osobisty. Terminy składania wniosków zostały ustalone od 15 września 2010r. do 15 maja 2011r. W praktyce przyjmowanie wniosków odbywało się do 10 czerwca 2011r.

Promocja warsztatu odbyła się poprzez:

  • stronę internetową
  • kontakty międzynarodowe członków Stowarzyszenia
  • kontakty z uczestnikami Międzynarodowych Plenerów Wikliniarskich
  • kontakty ze Stowarzyszeniem Plecionkarzy i Wikliniarzy Polskich, Stowarzyszeniem Plecionkarzy i Wikliniarzy Niemieckich, Stowarzyszeniem Plecionkarzy i Wikliniarzy Francuskich, Stowarzyszeniem Plecionkarzy i Wikliniarzy Holenderskich
  • kontakty z muzeami etnograficznymi: Muzeum Wikliny w Nowym Tomyślu, Muzeum Archeologiczno- Etnograficznym w Łodzi
  • kontakty z ośrodkami szkoleniowymi.

Podczas rekrutacji sprawdzaliśmy kwalifikacje kandydatów na podstawie przesłanych wniosków oraz na podstawie korespondencji z potencjalnymi uczestnikami. Zakwalifikowani uczestnicy otrzymali szczegółowy program warsztatów, informacje dotyczące przelotu do Polski oraz szczegółowe informacje dotyczące przejazdu z Warszawy do Łodzi, dostosowane do godzin przylotu poszczególnych uczestników. Konsultacje dotyczące przyjazdu do Polski prowadzone były odpowiednio wcześniej. Większość uczestników zdecydowała się na podróż samolotem, wybrane przez uczestników bilety (w obie strony) zostały zakupione przez Stowarzyszenie.

Przygotowując warsztat postawiliśmy na jakość nauczania – wybraliśmy najlepszego możliwego nauczyciela wyplotu. Wielokrotnie podczas warsztatu słyszeliśmy od uczestników, że był to trafny wybór. Także wykładowcy współpracujący z nami byli osobami o wysokich kwalifikacjach, znanymi na całym świecie specjalistami w swojej dziedzinie.

Staraliśmy się, aby program warsztatów był ciekawy i zróżnicowany oraz, aby ta różnorodność nie przeszkodziła uczestnikom w przyswojeniu i zapamiętaniu technik wyplotu.

Ważnym elementem przygotowań było napisanie podręcznika wyplatania oraz jego graficzne opracowanie. Przygotowaliśmy również foldery i ulotki dotyczące miasta, w którym warsztat się odbywał.

W okresie przygotowań do warsztatu zwróciliśmy się do mediów lokalnych z prośbą o patronat medialny nad całymi warsztatami oraz wernisażem prac jego uczestników. Ostatecznie patronat zaoferowała telewizja Ret-Sat, której ekipa filmowa przyjechała na rozpoczęcie i zakończenie imprezy.

Przed rozpoczęciem projektu zorganizowaliśmy również grupę wolontariuszy, którzy zobowiązali się pomóc warsztatowiczom w dotarciu do hotelu oraz przekazali im materiały (informatory, broszury, okresowe bilety komunikacji miejskiej, identyfikatory) i udzielili dodatkowych informacje technicznych i informacji o Łodzi. 

Grupa docelowa uczestników: 

Uczestnikiem warsztatów mógł zostać każdy dorosły mieszkaniec Unii Europejskiej, o zainteresowaniach artystycznych, kulturalnych i historycznych, nie będący profesjonalnie związany z rzemiosłem, ale posiadający podstawowe umiejętności manualne.

Opis przebiegu
Krótki opis przebiegu warsztatu: 
  1. przyjazd uczestników
  2. oficjalne  powitanie, zajęcia integracyjne, wykład o wyplataniu form użytkowych i artystycznych z wikliny, wprowadzenie do posługiwania się narzędziami do obróbki wikliny, nauka podstawowych splotów wiklinowych
  3. wykład i prezentacja multimedialna o historii upraw wikliny, sposobów jej wykorzystywania w rzemiośle i sztuce nauka wyplatania denka koszyka, na bazie koła, kwadratu i prostokąta, wizyta w Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, otwarcie wystaw towarzyszących IX Międzynarodowemu Plenerowi – Przestrzenne Formy z Wikliny
  4. wizyta w Ogrodzie Botanicznym- poznanie różnych gatunków wierzby, rozmowa z dendrologiem o różnorodności roślin, używanych do wyplotu, przypomnienie technik wyplatania denek; nauka wyplatania różnego rodzaju połączeń, uchwytów do koszyka, rączek
  5. wizyta w Muzeum Archeologiczno- Etnograficznym- zapoznanie się z historią wikliniarstwa na terenie województwa łódzkiego, zbiorami rzemiosła wikliniarskiego: żaki, kosze, dzbany, przedmioty gospodarstwa domowego ( misy, koszyki); prezentacja najstarszych wyrobów; projekcja filmu „Ginące zawody”, nauka wyplatania form koszykowych w połączeniu z denkami i uchwytami
  6. nauka wyplatania pełnych form koszykowych z wykorzystaniem zdobytej wcześniej wiedzy, wizyta na plantacji wikliny, transport z siedziby Stowarzyszenia wynajętym busem do Konarzewa  k/Piątku, woj. łódzkie; oglądanie:  nasadzeń wiklinowych, maszyn potrzebnych do obróbki surowca- specjalny pokaz obróbki: okorowanie, parzenie, farbowanie;  samodzielne ścinanie wikliny, wspólne ognisko warsztatowiczów i artystów tworzących podczas IX Międzynarodowego Pleneru Wikliniarskiego w Konarzewie; pieczenie ziemniaków i kiełbasek
  7. krótkie przypomnienie poznanych wcześniej splotów; samodzielna praca z wikliną, wykład i prezentacja multimedialna „Piękno i funkcjonalność” – prezentacja nowoczesnych przedmiotów inspirowanych folklorem prowadzony przez Agnieszkę Rasmus-Zgorzelską, redaktor działu wnętrza i design magazynu „Architektura”
  8. nauka wyrobu ozdób z wikliny: kwiatów, tac, koszyczków, zwierzątek itp.; nauka wyplatania małych form przestrzennych: rzeźb, ogrodzeń, podpór, podwieszeń, omówienie wspólnego projektu grupy, dyskusja nad propozycjami, stworzenie szkicu, wizyta w Pałacu Poznańskich – Muzeum Miasta Łodzi oraz w Muzeum Sztuki „ms2”, kolacja w restauracji „Gęsi Puch” nawiązującej wystrojem do tradycji ludowej
  9. wizyta w Muzeum Kinematografii z przewodnikiem (nawiązanie do tradycji „Łodzi filmowej”), dopracowanie form plecionkarskich; wspólne wykonanie obiektu przestrzennego zaprojektowanego wcześniej przez grupę, otwarcie wystawy fotograficznej dokumentującej dokonania warsztatowiczów, wykład i prezentacja pt. „Sztuka i design – różne drogi twórcze” Agnieszki Czop i Joanny Rusin oraz Dominiki Krogulskiej-Czaskalskiej (artystek zajmujących się tkaniną unikatową), uroczysta kolacja,  rozdanie certyfikatów i upominków
  10. wyjazd
Rozwiązania praktyczne zastosowane podczas realizacji warsztatu: 

Przyjazd

Wszyscy uczestnicy przybyli do Łodzi w przeddzień rozpoczęcia warsztatów. Wszelkie informacje dotyczące godzin przylotów, rozkład pociągów relacji Warszawa – Łódź, informacji na temat autobusów  kursujących z lotniska na Dworzec Warszawa Centralna, kontakty telefoniczne ze Stowarzyszeniem i wolontariuszami uczestnicy otrzymali mailem, na kilka dni przed przyjazdem, tak aby zapobiec wszelkim nieprzewidzianym problemom.

Goście przybywali do Polski drogą lotniczą na Okęcie, skąd samodzielnie docierali do Łodzi pociągiem. W Łodzi na dworcu PKP w określonym czasie czekał na każdego uczestnika wolontariusz, którego rolą było przywitanie gościa i przewiezienie go do miejsca zakwaterowania. Pełną listę gości obsługa hotelu otrzymała na dwa tygodnie przed rozpoczęciem warsztatu. Dla każdego uczestnika w dniu przyjazdu przygotowana była kolacja w hotelu. W pokojach znajdowały się niezbędne materiały i programy warsztatów, mapy dojazdowe do miejsca realizacji warsztatów, identyfikatory i numery telefonów kontaktowych.

Biuro Promocji i Współpracy z Zagranicą UMŁ przekazało dla gości foldery promujące miasto (w języku angielskim). Następnego dnia w hotelu czekał wolontariusz, który przywiózł uczestników do siedziby Stowarzyszenia, miejsca gdzie realizowane były warsztaty. Uczestnicy otrzymali 10-cio dniowe bilety komunikacji miejskiej do wykorzystania w czasie pobytu w Łodzi.

Posiłki

Posiłki (obiady, kolacje) podawane były w salonie willi Plihala – siedziby Stowarzyszenia.

Wyjątek stanowiły śniadania podawane w hotelu i uroczysta kolacja w Restauracji „Gęsi Puch”, (centrum miasta) specjalizującej się w polskich potrawach ludowych oraz pożegnalny poczęstunek, na który zaproszono także artystów biorących udział w  IX Międzynarodowym Plenerze – Przestrzenne Formy z Wikliny. Posiłki na uroczystej kolacji serwowała firma cateringowa „Wszystko ze smakiem” specjalizująca się w polskich tradycyjnych  ludowych potrawach.

Program

Zaplanowany program był zrealizowany całkowicie i zgodnie z harmonogramem, ale na wyraźne życzenie uczestników warsztatów w ostatnich dwóch dniach pobytu wygospodarowaliśmy od rana po 1,5h na zwiedzenie Muzeum Miasta Łodzi , Muzeum Kinematografii, Muzeum Sztuki.

Transport

W przypadku zaplanowanej wizyty na plantacji wikliny w Konarzewie został wynajęty autokar, który zawiózł uczestników na miejsce. Po kończącym wizytę ognisku o g. 21.30 uczestnicy zostali odwiezieni do miejsca zakwaterowania. Korzystaliśmy również z taksówek w innych wymagających tego okolicznościach, np. na skomplikowanej trasie komunikacji miejskiej, w późnych godzinach wieczornych. Aby zapewnić wszystkim uczestnikom bezpieczny powrót do miejsc zamieszkania, zakupiliśmy bilety kolejowe z Łodzi do Warszawy, skąd samodzielnie dotarli na lotnisko. Uczestnicy otrzymali wydrukowane rozkłady pociągów relacji Łódź – Warszawa  z naszą sugestią o najkorzystniejszych połączeniach.

Wyjazd

Każdy z uczestników wyjeżdżał z wykonanymi przez siebie koszami, ozdobami wiklinowymi. Niektóre wyroby ze względu na znaczne wymiary zdecydowano się wysłać pocztą . Członkowie Stowarzyszenia, wolontariusze pomogli zapakować i wysłać przesyłki do miejsc przeznaczenia.

Przez cały czas trwania warsztatów dążyliśmy do maksymalnego wykorzystania czasu przeznaczonego na naukę. Prowadzone były także rozmowy i dyskusje  dotyczące ewaluacji projektu.

Ewaluacja i monitoring: 

Na każdym etapie pracy członkowie Stowarzyszenia czuwali nad poprawnością i przejrzystością organizacji warsztatów, przygotowań do niego i procesu rekrutacyjnego. Osobami, które odegrały szczególną rolę byli: koordynator merytoryczny – czuwający nad zawartością merytoryczną warsztatów, programem, trenerami, wykładowcami, kontaktami z artystami, zakwaterowaniem, koordynator ds. uczestników – nad prawidłowością przebiegu rekrutacji i przebiegu warsztatu, kontaktami i opieką nad uczestnikami, koordynator ds. transportu –  nad organizacją transportu.

Podczas trwania warsztatów kilkakrotnie przeprowadzaliśmy anonimowe ankiety, które pomogły nam szybko odpowiedzieć na potrzeby uczestników. Pierwszą przeprowadziliśmy po pierwszym dniu warsztatu, drugą piątego dnia trwania warsztatu, ostatnią razem z oficjalną ankietą ewaluacyjną. Pytania zawarte w ankietach dotyczyły m.in. organizacji warsztatów, podejścia organizatorów i trenerów, umiejętności przekazywania wiedzy, zgodności przeprowadzonych zajęć z otrzymanym wcześniej harmonogramem. Dodatkowo organizatorzy iwolontariusze podczas trwania warsztatów rozmawiali z uczestnikami, pytając o ich bieżące potrzeby, problemy oraz samopoczucie. Interesowały nas także takie logistyczne aspekty pobytu warsztatowiczów  jak: jakość i lokalizacja zakwaterowania, jakość i ilość posiłków oraz poczęstunku dostępnego między posiłkami, lokalizacja miejsca, w którym prowadzone były zajęcia, atrakcyjność i dostępność przestrzeni do pracy, ocena komunikacji miejskiej.

Swoistego rodzaju ewaluacją są wywiady z uczestnikami, które stanowić będą część dokumentacji filmowo-zdjęciowej. Cennym źródłem informacji byli prowadzący zajęcia oraz wykładowcy. Dzięki nim otrzymywaliśmy informacje o atrakcyjności programu warsztatu, adekwatności ilości godzin przeznaczonych na różne zajęcia oraz ewentualnych problemach z przyswojeniem materiału.

Uzupełnieniem monitoringu była:

  • dokumentacja zdjęciowo-filmowa zajęć, w której chcieliśmy uchwycić: codzienność warsztatów, różnorodność zajęć i etapy powstawania prac z wikliny,
  • prowadzona codziennie lista obecności
  • poczynione obserwacje zarządu Stowarzyszenia

Ostateczna ewaluacja w gronie członków Stowarzyszenia i wolontariuszy odbyła się po zrealizowanych warsztatach. Wspólnie omówione zostały cele projektu i stopień ich realizacji. Do wiadomości wszystkich zaangażowanych w projekt przekazano podziękowania otrzymane od uczestników mailowo po ich powrocie do domów. Listy te były dla nas cennym sygnałem, iż spełniliśmy oczekiwania warsztatowiczów.

Wpływ warsztatu na słuchaczy, na organizację oraz społeczność lokalną – rezultaty: 

Wpływ warsztatów na uczestników:

Poprzez aktywne uczestnictwo w zajęciach nasi goście opanowali umiejętność wyplatania z wikliny, pozwalające na realizację własnych projektów, zarówno artystycznych jak i użytkowych.

Wykłady, których wysłuchali, miały na celu popularyzację wiedzy o najstarszym rzemiośle jakim jest plecionkarstwo, ale też informowanie o najnowszych trendach w, szeroko pojętej, sztuce folkowej. Uczestnicy otworzyli się na nowe pomysły i inicjatywy artystyczne. Z chęcią współpracowali ze sobą, co stało się postawą do utrzymania dalszych kontaktów grupy. Wiele osób było też zainteresowanych historią Łodzi. Oprócz dodatkowych wizyt w miejscach szczególnie ważnych dla miasta, mogli zapoznać się na miejscu z literaturą traktującą o historii Łodzi.

Warsztaty z pewnością rozbudziły ciekawość jego uczestników zarówno jeśli chodzi o rzemiosło wikliniarskie, sztukę folkową i wykorzystującą naturalne surowce, jak i historię Polski i Łodzi oraz oczywiście kulturę, sztukę i tradycje współwarsztatowiczów.

Wpływ warsztatów na organizację.

Członkowie Stowarzyszenia przez możliwość korzystania z wykładów, spotkań, mogli  zapoznać się z rzemiosłem wikliniarskim, poszerzyli swoją wiedzę na temat ginących zawodów, poznali sztukę, i design, które inspirują się folklorem.

Innym ważnym aspektem było poszerzenie kompetencji językowych w ramach tego projektu, poprzez bezpośrednie komunikowanie się z grupą. Warsztaty to także zdobywanie doświadczeń różnej natury: organizacyjnej, kontaktów interpersonalnych, współpracy z instytucjami, pozyskiwanie wykładowców, nawiązywanie kontaktów z mediami, poznawanie mentalności ludzi z innych kręgów kulturowych. Wydany przez nas poradnik „Krok po kroku w plecionkarstwie” w języku angielskim, wymagał dużego nakładu pracy całego zespołu realizatorów.

Wpływ warsztatów na społeczność lokalną.

Stali uczestnicy imprez  i projektów Stowarzyszenia oraz mieszkańcy Łodzi mieli okazję uczestniczyć w wykładach, spotkaniach omawiających zawarty w tytule temat „ Wiklina- żywe medium  sztuki i tradycji”.

Uczestniczyli także w uroczystym zakończeniu warsztatu, podczas którego mogli podziwiać efekty pracy warsztatowiczów – wyroby z wikliny (kosze, ozdoby, tace), a także wspólnie zrealizowany projekt dla miasta -  dużą wiklinową  łódź . Mogli prześledzić także pełną dokumentację zdjęciową z przebiegu warsztatu.

Upowszechnianie rezultatów: 

Pozostawiamy po warsztatach pełną ich dokumentację na tworzonej stronie internetowej, która może być wykorzystana przez zainteresowane tematyką : instytucje, inne stowarzyszenia, osoby uczące rzemiosła, uczniów, studentów, osoby prywatne.

Możemy  udostępnić także inne materiały,  np. skróty wykładów, kontakt z osobami prowadzącymi warsztaty, wykłady, prezentacje, zapis filmowy i fotograficzny oraz podręcznik do nauki wyplatania.

Chętnie odpowiemy na pytania zainteresowanych, jak podjąć się podobnego przedsięwzięcia, poinformujemy jak pracować metodą projektu, możemy udzielać konsultacji i nieść ewentualną pomoc.

Powiemy jak pozyskać wolontariuszy (studentów szkół wyższych- artystycznych), którzy w tak obszernych projektach są niezbędni, niosąc w każdej fazie projektu pomoc.

Opinie słuchaczy i pracowników o warsztacie – cytaty z wypowiedzi: 

Cytaty z ewaluacji końcowych:

„Jestem bardzo zadowolona z warsztatu. Wzbogacił on moje życie o umiejętność wyplatania oraz – nie mniej ważne, różnorodna, europejska grupa była wspaniała, super – to była dla mnie idea europejska. Mieszkaliśmy w magicznym mieście. Polska była dla mnie nowym odkryciem, i kraj i ludzie – naprawdę mili ludzie! Nasi nauczycie byli bardzo cierpliwi! i odpowiedni dla mnie.”

 „Ten warsztat był dla mnie bardzo interesującym doświadczeniem, również jeśli chodzi o metodologię i pedagogiczne podejście. Organizacja i przebieg warsztatów były bez zarzutu. To było szczególnie wzbogacające doświadczenie dla mnie ponieważ miałam możliwość włączenia się w działalność artystyczną oraz poznać różnych ludzi i kultury europejskie, a także wymienić się z nimi doświadczeniami.”

„Dzięki za całą pomoc i spełnianie naszych różnych życzeń.”

Opinie pracowników:

 „To zderzenie różnych kultur było wszystkim potrzebne. Praca obok siebie i praca wspólna, wiklina złączyła tych ludzi.”

„Oni są po prostu zadowoleni z tego, że tu są. Mimo tego, że cały czas pracują, cały czas coś robią, to są zrelaksowani, uśmiechnięci, codziennie rano gotowi do dalszej pracy. Mają mnóstwo pomysłów, otwarcie mówią o swoich potrzebach – my tu jesteśmy żeby je zaspokajać, ale też po to żeby ich poznać. My też korzystamy z tej wymiany kulturalnej. Choć jeszcze nie wszystko wiem o Szwecji…”

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji warsztatu: 

-

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Zuzanna Oleksińska
Data wypełnienia formularza/karty: 
09.01.2012

Art of memory – master and enjoy. Workshop for seniors

Tematyka działań: 
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Dane beneficjenta
Organizacja realizująca warsztat: 
Stowarzyszenie Akademia Pełni Życia
ul. Juliusza Lea 5a/4, 30-046 Kraków
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Agnieszka Baran, 12 294 81 35, a.baran@apz.org.pl
Krótki opis profilu działalności organizacji realizującej warsztat: 

Akademia Pełni Życia (APZ) jest krakowskim stowarzyszeniem działającym od 2002 roku na rzecz osób w średnim i starszym wieku. Naszym celem jest poprawa jakości życia ludzi z tej grupy wiekowej poprzez jak najszerzej rozumianą edukację oraz twórcze organizowanie czasu wolnego.

Stowarzyszenie działa w formule szerszej niż typowy Uniwersytet Trzeciego Wieku – prócz zajęć organizowanych w trybie roku akademickiego mamy cały szereg innych zajęć edukacyjno-aktywizujących organizowanych w miarę potrzeb seniorów. Nasza specjalność to kursy komputerowe dla starszych - mamy na tym polu ogromne doświadczenie i własny dorobek, w tym pierwszy w Polsce podręcznik obsługi komputera dla seniorów. Organizujemy też szkolenia językowe, wykłady i seminaria, treningi pamięci, warsztaty plastyczne, taneczne, działa u nas klub filmowy i teatralny, salonik literacki, odbywają się wycieczki, spotkania z ciekawymi ludźmi, dyskusje, ale też zwykłe spotkania towarzyskie.

Realizujemy także innowacyjne projekty edukacyjne, w szczególności międzynarodowe, adresowane do seniorów.

Tytuł warsztatu: 
Art of memory – master and enjoy. Workshop for seniors
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2010-1-PL1-GRU13-11573
Data realizacji warsztatu: 
09.05.2011 - 13.05.2011
Partnerzy zagraniczni
Liczba uczestników z zagranicy, którzy wzięli udział w warsztacie: 
12
Liczba uczestników z Polski, którzy wzięli udział w warsztacie: 
1
Cele warsztatu: 

Warsztat był nastawiony głównie na dostarczenie praktycznej wiedzy i umiejętności oraz intelektualną i emocjonalną stymulację uczestników, prowadzącą do wykorzystania i właściwej interpretacji posiadanego doświadczenia. Miał on przyczyniać się do rozwoju osobistego uczestników, poprzez dostarczanie im wiedzy o pamięci i umiejętności pozwalających na lepsze zarządzanie posiadanymi przez nich zasobami pamięciowymi, a także miał prowadzić do poprawy funkcjonowania ich pamięci. Celem warsztatu było także ukazanie obecności w i wpływu sztuki pamięci na kulturę.

Obszary tematyczne: 

Tematem warsztatu była problematyka pamięci u osób w starszym wieku podjęta w bardzo szerokim kontekście: psychologicznym, neurobiologicznym, społecznym i kulturowym. Omówiono też i wykorzystano do ćwiczeń praktycznych silne związki „sztuki pamięci’’ z kulturą i jej rozwojem. Uczestnicy mieli okazje zapoznać się - tak w aspekcie teoretycznym jak i praktycznym – z aktualną wiedzą na temat funkcjonowania pamięci, sposobami jej wspomagania oraz zmianami, tak negatywnymi jak i pozytywnym, jakie zachodzą w pamięci w starszym wieku.

Pokazano też na konkretnych przykładach wpływ „sztuki pamięci’’ na rozwój kultury, literatury i nauki.

Kraj uczestników: 
Finlandia
Francja
Grecja
Niemcy
Portugalia
Szwecja
Wielka Brytania
Liczba uczestników: 
3
3
2
1
1
1
1
Rekrutacja uczestników i przygotowanie warsztatu: 

W wyniku podjętych działań promocyjnych otrzymaliśmy bardzo wiele zapytań o możliwość udziału i/lub zgłoszeń do uczestniczenia w warsztatach. Rekrutacja przebiegła bardzo pomyślnie, zgłosiło się więcej osób, niż było miejsc. Podczas rekrutacji brano pod uwagę: wiek osób zgłaszających się, motywacja do udziału w warsztacie, stopień znajomości języka angielskiego, datę zgłoszenia, płeć (staraliśmy się przyjąć równą liczbę kobiet i mężczyzn, wobec jednak zbyt małej liczby zgłoszeń od panów, nie było to możliwe), wcześniejsze pobyty w Polsce i Krakowie; oraz brak zbieżności zawodowej z tematyką warsztatu. W rezultacie przyjęto 12 osób (ze Szwecji, Finlandii, Niemiec, Wielkiej Brytanii, Francji, Grecji i Portugalii), a 6 wpisano na listę rezerwową. W grupie docelowej znalazły się osoby po 55 roku życia, z wystarczającą (komunikatywną) znajomością języka angielskiego.

W przygotowaniu warsztatu brał udział zespół złożony z koordynatora projektu, sekretarza, trenerów oraz konsultanta zewnętrznego i seniorów-wolontariuszy.

Przed przyjazdem do Krakowa uczestnicy byli proszeni o przesłanie informacji na temat swoich oczekiwań dotyczących warsztatu, na podstawie których dokonano niewielkich modyfikacji programu tak by odpowiedzieć na potrzeby biorących w warsztacie słuchaczy-seniorów. Uczestnicy mieli za zadanie przygotowanie też krótkich informacji na temat siebie, swoich krajów i innych dodatkowych materiałów, które były wykorzystywane w trakcie treningu pamięci.

Grupa docelowa uczestników: 

Warsztat skierowany był do osób po 55 roku życia z różnych krajów europejskich (biorących udział w programie Grundtvig). Wzięło w nim udział 12 uczestników z 7 krajów Europy (Szwecji, Finlandii, Francji, Wielkiej Brytanii, Portugalii, Grecji i Niemiec) w wieku od 57 do 70 lat (średnia 63,5). Wśród uczestników było 9 kobiet i 3 mężczyzn.

Opis przebiegu
Krótki opis przebiegu warsztatu: 

08.05.2011r.

  • przyjazd uczestników, odebranie gości z lotniska, obiad powitalny (zapoznanie uczestników z miejscem i organizatorem warsztatów, prezentacje „Kraków – miasto niezwykłe”, przekazanie informacji o edukacji seniorów w Polsce i o Akademii Pełni Życia – jej misji, działalności, osiągnięciach i problemach, doświadczeniach w edukacji osób dorosłych.

09.05.2011r.

  • do południa – zajęcia w sali szkoleniowej: zapoznanie z programem, analiza nadesłanych oczekiwań, wprowadzenie do problematyki pamięci, ćwiczenia wprowadzające;
  • popołudniu - zajęcia w sali szkoleniowej: pamięć w starszym wieku, rola uwagi i koncentracji, praktyczne metody wspomagania pamięci wspólne tworzenie zasad i ćwiczenia praktyczne;
  • wieczorem – zajęcia indywidualne, koncert muzyki Chopina i zwiedzanie miasta, kolacja w towarzystwie polskich seniorów.

10.05.2011r.

  • do południa - zajęcia w sali szkoleniowej: fazy działania pamięci – jak zwiększać skuteczność przypominania, mnemotechniki i ćwiczenia;
  • - popołudniu - zajęcia w Muzeum Farmacji: ćwiczenia praktyczne w grupach, wyniki, wnioski i podsumowanie zajęć w Jamie Michalika;
  • wieczorem - zajęcia indywidualne, koncert muzyki Klezmerskiej i zwiedzanie miasta, kolacja w towarzystwie polskich seniorów.

11.05.2011r.

  • do południa - zajęcia w sali szkoleniowej: co zwiększa skuteczność zapamiętywania, rola obrazu w „sztuce pamięci”, ćwiczenia w zapamiętywaniu, z wykorzystaniem obrazu, rola zmysłów – w zapamiętywaniu i przechowywaniu informacji – ćwiczenia;
  • popołudniu - zajęcia w Muzeum Sztuki Średniowiecznej: ćwiczenia praktyczne, zajęcia w „Noworolu” - budowanie historii do obrazów, ćwiczenia w kojarzeniu;
  • wieczorem - zajęcia indywidualne, zwiedzanie cmentarza Rakowickiego z przewodnikiem za strony organizatora, zwiedzanie muzeum w pod płytą Rynku Głównego, zwiedzanie Muzeum Fabryka Schindlera, kolacja w towarzystwie polskich seniorów.

12.05.2011r.

  • do południa - zajęcia w terenie: dzielnica Żydowska i 2 synagogi, zapamiętywanie jako interpretacja: różne sposoby przechowywania informacji, znaczenie miejsc w „sztuce pamięci”;
  • popołudniu - zajęcia w terenie: sala „Vinci” - spotkanie z neurobiologiem specjalistą od pamięci, prof. Jerzym Vetulanim – krótka prelekcja o neurobiologii pamięci, ćwiczenia w niewerbalnym rozpoznawaniu treści na przykładzie aktorskiej interpretacji wiersza „Lokomotywa”;
  • wieczorem - zajęcia indywidualne - wyjazd do kopalni soli w Wieliczce i Oświęcimia, zwiedzanie Muzeum Fabryka Schindlera.

13.05.2011r.

  • do południa - zajęcia w siedzibie APZ: mapa myśli – zasady i praktyczne ćwiczenia, omówienie „siedmiu grzechów pamięci”, ćwiczenia podsumowujące wszystkie poznane treści; lunch przygotowany przez seniorów;
  • popołudniu – podsumowanie warsztatów: „sprawdzian” i burza mózgów: co było pomocne a co nie, ewaluacja w formie dyskusji oraz wypełnianie formularza ewaluacyjnego;
  • wieczorem - obiad pożegnalny – kuchnia polska-biesiadna.

14.05.2011r.

  • zwiedzanie indywidualne miasta, wyjazd uczestników.
Rozwiązania praktyczne zastosowane podczas realizacji warsztatu: 

DOJAZD

Bilety lotnicze kupowane były przez Stowarzyszenie w konsultacji z uczestnikami warsztatów. Wybierano połączenia najbardziej korzystne tak dla uczestników (ze względu na czas przejazdu/przelotu jak i czas dotarcia do Krakowa/miejsca zamieszkania) jak i finansowo. Po przyjeździe uczestnicy proszeni byli o przekazanie wykorzystanych boarding-passow, zaś po powrocie do krajów – wysłanie ich pocztą do Stowarzyszenia (każda osoba otrzymała kopertę z adresem Stowarzyszenia). Po przyjeździe każda osoba została dowieziona przez organizatorów bezpośrednio do hotelu, zaś po zakończeniu warsztatów uczestnicy zostali poinstruowani jak dostać się na lotnisko i grupami docierali na nie.

ZAKWATEROWANIE

Uczestnicy zostali zakwaterowani w hotelu bardzo blisko centrum miasta.  Każdy uczestnik miał do dyspozycji jednoosobowy pokój z łazienką. Lokalizacja ta zapewniła bardzo łatwy dostęp (10-15 min spaceru, 2-3 przystanki tramwajowe) do wszystkich miejsc w których były prowadzone zajęcia, jak również do interesujących miejsc (zbytków, sal koncertowych itp.) z których uczestnicy korzystali po zajęciach. Każdy uczestnik otrzymał bilet tygodniowy MPK ważny na wszystkie środki transportu w mieście, plan miasta oraz pakiet praktycznych informacji dotyczących wszystkich aspektów pobytu.

WYŻYWIENIE

Śniadania były organizowane w hotelu, lunche w pobliskich restauracjach (każdy w innej) o interesującym, specyficznym wystroju. Ostatni lunch był przygotowany przez naszych seniorów w siedzibie stowarzyszenia. Kolacja powitalna i pożegnalna zorganizowane zostały wcześniej w wybranych przez nas restauracjach serwujących tradycyjne polskie dania. Pozostałe zaś były organizowane wspólnie z uczestnikami zajęć na podstawie przygotowanych przez nas propozycji dobrych restauracji -  uczestnicy korzystali z pomocy i towarzystwa naszych seniorów i kadry przy wieczornych posiłkach.

ORGANIZACJA DNIA WARSZTATOWEGO

W pierwszym dniu uczestnicy otrzymali program zajęć oraz materiały informacyjne na temat Krakowa wraz z planem miasta. Pierwszego i ostatniego dnia warsztatów zajęcia odbywały się w sali szkoleniowej, przewidziano wówczas jednak dłuższe przerwy oraz zorganizowano posiłki poza hotelem gdzie odbywały się warsztaty – tak by zajęcia nie były zbyt męczące dla osób w starszym wieku. W pozostałe dni część zajęć odbywała się w sali szkoleniowej a część w terenie (krakowskich muzeach, synagogach, kawiarniach itp.).

UBEZPIECZENIE

Dla wszystkich uczestników z zagranicy wykupione zostało grupowe ubezpieczenie dla obcokrajowców przebywających w Polsce na czas trwania warsztatów.

Ewaluacja i monitoring: 

Przed rozpoczęciem warsztatów uczestnicy proszeni byli o przesłanie drogą mailową swoich oczekiwań dotyczących warsztatu i jego organizacji. Oczekiwania te zostały omówione w pierwszym dniu warsztatu, a program został dostosowany tak by w miarę możliwości zostały one zrealizowane.

Ewaluacja warsztatów przez jego uczestników prowadzona była w 5 różnych formach:

  1. krytyczna ocena własnej pisemnej wypowiedzi (wykonanej na samym początku warsztatów) na temat pamięci w ostatnim dniu zajęć
  2. symboliczna ewaluacja każdego dnia warsztatów wykonywana przy pomocy znaków graficznych
  3. krótkie wywiady ewaluacyjne prowadzone przez trenerów każdego dnia oraz dyskusja plenarna przeprowadzona na ostatnich zajęciach
  4. pisemna wypowiedź o jaką zostali poproszeni uczestnicy po zakończeniu 4/5 zajęć  (obszerna odpowiedź na 4 pytania oceniające i ich analiza w ostatnim dniu zajęć)
  5. ankieta ewaluacyjna, dostarczona przez Narodową Agencję.

Wyniki działań ewaluacyjnych były na bieżąco śledzone przez koordynatora warsztatów i stanowiły ważny element monitoringu.

Dodatkowym elementem ewaluacji warsztatu były spontaniczne wypowiedzi uczestników, dostarczone nam e-mailem po zakończeniu warsztatów.

Monitoring i ewaluacja była prowadzona również w gronie zespołu projektowego: po każdym dniu zajęć organizowane były krótkie spotkania podsumowujące, dodatkowo trenerzy wykorzystywali przerwy na lunch aby przedyskutować przebieg zajęć oraz włączyć uwagi i oceny uczestników w dalszą ich realizację. Po zakończeniu warsztatów zespół spotkał się na zabraniu podsumowującym, na którym dokonano oceny przebiegu warsztatów i osiągniętych rezultatów. Dodatkowo trenerzy zostali poproszeni o przygotowanie pisemnej wypowiedzi na temat realizacji warsztatu, jego dobrych i złych stron oraz przydatności zdobytych doświadczeń do dalszej pracy.

Do oceny warsztatów zaproszono również eksperta zewnętrznego, uznanego specjalistę w zakresie pamięci prof. Jerzego Vetulaniego. Wspólnie z przedstawicielem trenerów oraz seniorów, którzy mieli doświadczenie w treningach pamięci przeanalizował on przyjętą formułę warsztatów pod względem przydatności do pobudzania funkcji pamięciowych i udzielił cennych wskazówek.

Konsekwencją prowadzonego na bieżąco monitoringu i ewaluacji były niewielkie korekty w programie zajęć np. nieco mniej typowych ćwiczeń mnemotechnicznych, nieco więcej pracy bazującej na własnych doświadczeniach uczestników, uraz uzyskanie pewności przez prowadzących, że przyjęta formuła zajęć jest właściwa.

Główne wnioski z prowadzonej ewaluacji oraz monitoringu:

  • warsztat został dobrze zaplanowany i przeprowadzony,
  • zespół trenerów oraz zespół do realizacji zadań organizacyjnych był kompetentny i znakomicie wywiązał się ze swoich obowiązków
  • sposób organizacji zajęć, a w szczególności dobór miejsc, w których się odbywały był właściwy i zwiększał ich efektywność; jedynym minusem była konieczność pokonania dużej ilości schodów w Muzeum Farmacji, co utrudniało udział w tej części zajęć kilku osobom (ponieważ jednak pytani o to przed warsztatami uczestnicy nie zgłaszali problemów z poruszaniem się, ze względów merytorycznych zdecydowano się zorganizować tam część zajęć),
  • przejęta metodyka pracy przyniosła bardzo dobre rezultaty i znalazła wysokie uznanie w oczach uczestników,
  • balans między częścią teoretyczną i praktyczną był właściwy, choć w części teoretycznej należy mniej korzystać z prezentacji multimedialnych a bardziej skupić się na żywym słowie i interesujących przykładach,
  • przyjęta formuła pracy, dostarczająca wielorakich bodźców, wykorzystująca różne zmysły oraz angażująca emocjonalnie była z punktu widzenia neurobiologii pamięci najwłaściwsza i najefektywniejsza,
  • ilość wolnego czasu na relaks, regenerację i zajęcia własne była wystarczająca,
  • pozostawienie uczestnikom swobody w organizowaniu czasu wolnego oraz wieczornych posiłków z jednoczesnym zapewnieniem pomocy i towarzystwa gdy zgłaszano taką potrzebę okazały się bardzo dobrym rozwiązaniem,
  • realizacja warsztatów, zdobyte doświadczenia, przygotowane materiały i wypracowane rozwiązania  stanowią znakomity punkt startowy do podejmowania i rozwoju tego typu zajęć w przyszłości.
Wpływ warsztatu na słuchaczy, na organizację oraz społeczność lokalną – rezultaty: 

Realizacja warsztatu wywarła znaczący wpływ na naszą organizację. Za najważniejszy uważamy zdecydowane potwierdzenie trafności wybranej przez nas, innowacyjnej formuły prowadzenia tego typu zajęć. Wprowadzone przez nas eksperymentalnie elementy tak merytoryczne jak i metodologiczne uzyskały zdecydowaną aprobatę uczestników i okazały się skuteczne. Również przyjęte rozwiązania organizacyjne okazały się słuszne i owocne. Stowarzyszenie zyskało więc bardzo cenne doświadczenie wskazujące w sposób jasny dalsze kierunki rozwoju.

Rozszerzenie naszych kontaktów międzynarodowych i umocnienie pozycji Stowarzyszenia jako organizatora ciekawych wydarzeń edukacyjnych dla seniorów tak w kontekście lokalnym jak i międzynarodowym stanowi dodatkową korzyść.

Niezwykle pozytywne i serdeczne przyjęcie warsztatów przez uczestników wyrażane w przesłanych  i wciąż nadchodzących e-maliach (przykłady p.3.4) stanowi niezwykle istotny czynnik motywujący dla organizacji: tak pracowników jak i samych seniorów.

Nasi słuchacze-seniorzy mieli okazję współuczestniczyć w organizacji i realizacji warsztatów, co przyczyniło się do wzmocnienia ich kompetencji językowych i międzykulturowych oraz poczucia własnej wartości.

Wypracowane i przetestowane w trakcie warsztatu nowe rozwiązania już w tej chwili stały się inspiracją dla nowych pomysłów i działań na rzecz seniorów (np. zostały zaimplementowane w prowadzonym przez nas seminarium Sztuka pamięci, a metody mnemotechniczne wykorzystane  na kursach języka angielskiego – z ogromnym sukcesem).

Społeczność lokalna (za pośrednictwem naszej strony internetowej, Facebooka, informacji w siedzibie stowarzyszenia i lokalnych mediów) miała okazję zapoznać się z przykładem ciekawego wydarzenia edukacyjnego dla seniorów. Za niezwykle istotne uważamy też włączenie kół akademickich w nasze działania (poprzez konsultacje i superwizje) oraz zainteresowanie autorytetów naukowych (prof. Jerzy Vetulani) pracami Stowarzyszenia.

Upowszechnianie rezultatów: 

Najważniejszym rezultatem warsztatu było zwiększenie wiedzy i umiejętności uczestników w zakresie korzystania z własnych zasobów pamięciowych oraz wzmocnienie ich wiary w swoje możliwości i motywacji do podejmowania różnorodnych aktywności. Zgłaszali oni także, iż w efekcie udziału w warsztacie zmieniły się ich postawy wobec własnej pamięci z negatywnej na pozytywną, oraz usprawnieniu uległy funkcje poznawcze i pamięciowe. Poprzez podtrzymywanie kontaktu z uczestnikami warsztatów zachęcamy ich do dalszego wykonywania ćwiczeń, które poznali podczas zajęć oraz podejmowania różnorodnych aktywności służących utrzymaniu sprawności umysłowej. Ci zaś zachęcają do podejmowania podobnej aktywności przez ich najbliższych i inne osoby w ich środowiskach lokalnych.

Z informacji zwrotnych od naszych słuchaczy wiemy, iż pozostają oni nie tylko w kontakcie z nami, ale i nawiązały się trwałe więzi przyjaźni (większość uczestników warsztatów nie znała się między sobą wcześniej) – nie tylko pozostają w kontakcie mailowym (dzięki któremu wymieniają się także dodatkowymi materiałami dot. ćwiczenia pamięci) ale i odwiedzają się w swoich krajach.

Uważamy, że także inne organizacje i osoby - korzystając z publikowanych informacji, oraz doświadczeń samych uczestników i dostarczonych im materiałów – mogą wykorzystać pomysł i formułę warsztatów dla prowadzenia własnej działalności edukacyjnej (tak indywidualnej jak i skierowanej do grup seniorskich).

Sukces jaki odniósł warsztat stanowi też ważną wskazówkę dla wszystkich zainteresowanych w jakim kierunku powinny się rozwijać tego typu zajęcia.

Materiały szkoleniowe i inne opracowania wykonane na potrzeby warsztatu stanowią cenne źródło informacji i inspiracji dla naszej organizacji oraz innych związanych z nami jednostek.

Opinie słuchaczy i pracowników o warsztacie – cytaty z wypowiedzi: 

„...I think this was the best I have experiences since 1952 when there was the Olympic games in Helsinki. I was there with my father and when I for the first time drank Coca-Cola...’’

„...I realized that something had happened in my brains. The feeling was similar as if I had been somewhere practicing physical rehabilitation - but this time it was mental instead of physical. Brains instead of muscles. It was a nice feeling...’’

„...it was a very pleasant and useful experience and I thank you for all the good work and effort you put into making this workshop a success..’’

„...excellent prepared workshop by a lovable team. All the time I had so much interest and fun dealing with the great variety which you have chosen to discuss and working with us. I am deeply convinced nearly all our activities, new informations and discussions will stay in our memory as you gave us the chance to elaborate it by our owns...’’

„...the whole group was so well chosen, we enjoyed it every second so much to talk to the lovely participants of seven countries. We spend a relaxed and even very funny time together. If you were seeking us you should have followed places of happy laughter..’’

„...the trip to Krakova was never-to-be-forgotten! Now I'll have a time to melt all I have experienced and a time to read all that information you gave us..’’

„The teachers are very energetic and good in imparting their knowledge to us.”

“Nice, engaged, clever and humorous teachers”

„Thank you very much for the very interesting week In Kraków and the good organization of it”

The most valuable part of the workshop was: “the perfect care from the leader to the group”.

„We had so much fun learning. The practical part (exercises) was the most interesting for me.”

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji warsztatu: 

brak

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Agnieszka Baran
Data wypełnienia formularza/karty: 
21.10.2011

Wymiana wiedzy na temat tradycyjnych zawodów w Europie

Tematyka działań: 
Edukacja międzykulturowa
Sztuka, muzyka, kultura
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Umiejętności podstawowe
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Urząd Gminy w Bodzanowie
ul. Bankowa 7, 09-470 Bodzanów
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Iwona Rakowska
sekretarzbodz@wp.pl
0048 24 260 77 38, 0048 606 898 227
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 
Urząd Gminy Bodzanów jest organem administracji publicznej, w rolniczej gminie na zachodnim Mazowszu. Społeczność gminy zatrudniona jest głównie w sektorze rolnictwa. Gmina ma dość wysoki wskaźnik bezrobocia (15%). Funkcjonuje tu niewiele firm – głównie mikroprzedsiębiorstw. Bodzanów jest regionem w którym występowało wiele zawodów, jednakże z powodu transformacji ekonomicznej, nie zostało wiele z nich. Gmina realizuje zadania publiczne określone ustawami, wśród nich jest zadanie określane jako edukacja publiczna. W rozumieniu tego zapisu znajduje się przede wszystkim prowadzenie szkół publicznych co nie ogranicza do podejmowania wszelkich innych inicjatyw w tym zakresie. W latach 2005-2008 Gmina była beneficjentem Europejskiego Funduszu Społecznego ze środków którego wyszkolono - w różnym zakresie - 190 osób. W latach 2008 -2010 realizowany był program z POKL pn. „Aktywna integracja osób korzystających ze wsparcia Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Bodzanowie szansą na powrót na rynek pracy”, w którym udział wzięły 24 osoby. W latach 2010-2011 realizowany jest projekt – „Klub Integracji Społecznej – aktywizacja zawodowa i społeczna osób zagrożonych wykluczeniem społecznym w Gminie Bodzanów”, w którym udział bierze 30 osób.
Tytuł projektu: 
Wymiana wiedzy na temat tradycyjnych zawodów w Europie
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2008-1-GR1-GRU06-00107 3
Lata realizacji: 
2008 - 2010
Kraje uczestniczące: 
Grecja, Bułgaria, Hiszpania, Portugalia, Polska
Cele projektu: 
Zaoferowano ludziom starszym możliwość identyfikacji i zapoznania się z tradycyjnymi zawodami innych krajów UE oraz umocnienie dialogu kulturowego uczestniczących w projekcie regionów:
- zidentyfikowano sposoby jakimi Europejczycy pracowali w przeszłości,
- ulepszono podstawowe umiejętności słuchaczy,
- wzmocniono demokratyczne zrozumienie i docenienie różnych kultur poprzez wymianę doświadczeń i specjalistycznej wiedzy o tradycyjnych zawodach,
- wykorzystano technologie informacyjno-komunikacyjne do przekazywania informacji o tradycyjnych zawodach,
- nastąpiła wymiana doświadczeń i przykładów dobrej praktyki poprzez utworzenie międzynarodowej sieci współpracy,
- zorganizowano warsztaty w krajach organizacji uczestniczących.
Obszary tematyczne: 
dziedzictwo kulturowe, nowe technologie, podstawowe umiejętności dorosłych słuchaczy
Grupa docelowa słuchaczy: 
W projekcie udział wzięli przedstawiciele zawodów tradycyjnych, a szczególnie takich, które są uznawane jako zawody odchodzące, m.in. tkactwo, wikliniarstwo, pszczelarstwo, rzeźbiarstwo, ikonografia, fotografia analogowa.
Jakie były początki projektu: 
Urząd Gminy Bodzanów został zaproszony do współpracy w ramach Projektu Partnerskiego Grundtviga przez przedstawicieli partnera greckiego, z którym wcześniej realizował inny program Town–twinning. Nawiązane wcześniej kontakty i więzi przyjaźni zaowocowały dalszą współpracą.
Krótki opis przebiegu projektu: 
Spotkania partnerskie odbywały się zgodnie z harmonogramem spotkań ustalonym podczas pierwszego spotkania inicjującego w Grecji – Gmina Moudros (listopad 2008), kolejne: Hiszpania-Pampeluna maj 2009, Bułgaria – Gabrovo wrzesień 2009, Portugalia – Grandola kwiecień 2010, Grecja – Moudros czerwiec 2010, konferencja podsumowująca lipiec 2010. Tematyka spotkań związana była z upowszechnieniem wiedzy na temat ginących i tradycyjnych zawodów w każdym z krajów partnerskich, a także poznaniem środowiska kulturowego w którym te zawody funkcjonowały. Na każdym etapie realizacji projektu wypełniane były ankiety ewaluacyjne, które miały an celu zapewnić prawidłową realizację projektu.
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
19
W wyjazdach zagranicznych: 
10
Produkty
Produkty projektu: 
Strony internetowe: www.exprofessions.eu oraz www.bodzanow.pl (zakładka z logo projektu)
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 
podane powyżej strony internetowe
Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 
Podwyższenie umiejętności językowych, podwyższenie umiejętności w zakresie stosowania nowoczesnych technik informacyjno-komunikacyjnych. Realizacja tego projektu pozwoliła pracownikom sprawdzić się w zakresie zaradzanie tego typu projektami – raport z realizacji został sporządzony poprawnie i terminowo i został zaakceptowany przez Narodową Agencję projektu, należna ilość środków została wypłacona. Pracownicy zdobyli ogromne doświadczenie w zakresie organizacji spotkań międzynarodowych, dialog międzykulturowy odbył się pod znakiem porozumienia, przyjaźni i dalszej współpracy. Kolejny Projekt Partnerski Grundtviga jest w trakcie realizacji. Realizacja tego projektu nie miała wpływu na ofertę edukacyjną – nie dotyczy.
Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 
Wpływ projektu na słuchaczy w nim uczestniczących, jest znaczący. Poprzez udział w warsztatach i dyskusjach pogłębili swoją wiedzę nt. tradycyjnych zawodów w krajach uczestniczących w projekcie, podłoża kulturowego w jakim się one rozwijały i funkcjonowały. Poprzez udział w dialogu międzykulturowym uświadomili sobie niepowtarzalność i wartość własnej kultury i jej znaczenie w Europie. Poprzez stosowanie nowoczesnych technik informacyjno-komunikacyjnych zwiększyli swoje podstawowe umiejętności w tym zakresie.
Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 
Rezultatem jest strona internetowa projektu www.exprofessions.eu na której zaprezentowane zostały informacje nt. tradycyjnych zawodów wszystkich partnerów projektu. Na stronie www.bodzanow.pl w zakładce z logo projektu umieszczone zostały materiały edukacyjne wytworzone w trakcie realizacji projektu, zdjęcia ze spotkań, opisy wydarzeń. Jest także angielska wersja raportów z każdego spotkania ponadnarodowego. Cały materiał przedstawia dużą wartość edukacyjną.
Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 
Projekt był oceniany jako bardzo wartościowy, ze względu na ilość i jakość zdobytej wiedzy. Dla wielu uczestników udział w takim projekcie był ogromnym wyzwaniem i zdobyciem umiejętności pokonywania barier i otwieraniem się na nowe doświadczenia. Dla wszystkich uczestników niepowtarzalnym rezultatem udziału w tym projekcie było nawiązanie tak wielu wspaniałych znajomości. Każde spotkanie zorganizowane było profesjonalnie pod względem logistycznym jak i merytorycznym.
Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Iwona Rakowska
Data wypełnienia formularza/karty: 
28.02.2011

AURORA POLARIS - Możliwości partnerstwa dla uczenia się: zasoby astronomii dla inspiracji seniorów

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Edukacja ekologiczna / zrównoważony rozwój
Inne
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Olsztyńskie Planetarium i Obserwatorium Astronomiczne
ul. Piłsudskiego 38, 10-450 Olsztyn
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Elżbieta Plucińska
0048 608 450 213
ela@planetarium.olsztyn.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Popularyzacja i edukacja w zakresie astronomii i nauk pokrewnych skierowana do ogółu społeczeństwa. Główne grupy docelowe dorosłych słuchaczy to: Koło Astronomiczne U3W, dorośli miłośnicy astronomii, podopieczni

Ośrodka Mieszkalno-Rehabilitacyjnego Polskiego Związku Niewidomych w Olsztynie. Zorganizowane zajęcia w postaci odczytów, pogadanek, warsztatów, pokazów, obserwacji i seansów astronomicznych. Organizowanie doraźnych pokazów i obserwacji ciekawego zjawiska astronomicznego.

Tytuł projektu: 
AURORA POLARIS - Możliwości partnerstwa dla uczenia się: zasoby astronomii dla inspiracji seniorów
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2008-1-GB2-GRU06-00100 3
Lata realizacji: 
2008 - 2010
Kraje uczestniczące: 
Wielka Brytania, Grecja, Słowacja, Polska
Cele projektu: 

Zbudowanie w Europie podstaw współpracy związanej z nauczaniem osób dorosłych, która polegać będzie na dzieleniu się doświadczeniem i umiejętnościami w pracy z osobami w starszym wieku oraz stworzenie szerokiego wachlarza zasobów edukacyjnych stanowiących spuściznę obchodów Międzynarodowego Roku Astronomii 2009. Odzew na wyzwanie, jakim jest edukacja starzejącej się populacji europejskiej. Zwiększenie udziału osób starszych w obchodach Międzynarodowego Roku Astronomii 2009. Umożliwienie ok. 10 organizacjom europejskim współpracy w ramach nauczania Programu Grundtvig.

Obszary tematyczne: 

nauki przyrodnicze, w szczególności astronomia i astronautyka oraz matematyka i fizyka.

Grupa docelowa słuchaczy: 

Słuchacze Warmińsko-Mazurskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Olsztynie oraz podopieczni Ośrodka Mieszkalno-Rehabilitacyjnego Polskiego Związku Niewidomych w Olsztynie.

Jakie były początki projektu: 

Pomysł powstał w trakcie seminarium kontaktowego, które odbyło się w Atenach, organizacją projektu zajął się Paul Haley z The Share Initiative Cic z Hereford w Wielkiej Brytanii. Nasza instytucja została dokooptowana dzięki prowadzącemu polski portal astronomiczny Astronomia.pl, który brał udział w tym seminarium.

Krótki opis przebiegu projektu: 

W ramach projektu odbyły się cztery spotkania partnerskie:

  1. Ateny (Grecja) – 24-28.09.2008 – zapoznanie partnerów, dyskusja nad poszczególnymi elementami projektu, ustalenie tematyki mających powstać materiałów, dokładne zaplanowanie wyjazdów, finansowanie lokalnych działań oraz ustalenie struktury strony WWW oraz logo projektu. Polscy słuchacze nie uczestniczyli w tym spotkaniu.
  2. Olsztyn (Polska) – 7-10.05.2009 – analiza realizacji projektu, prezentowanie i testowanie przygotowanych materiałów przez poszczególnych partnerów, szczególnie w materiałów przeznaczonych dla osób niewidomych i niedowidzących w Ośrodku Mieszkalno-Rehabilitacyjnym PZN w Olsztynie. Zaplanowanie kolejnych materiałów edukacyjnych, tworzonych w ramach projektu. Zorganizowanie wystawy w języku polskim i angielskim „Mechanizm z Antikythery” oraz wykład prof. Xenophona Moussas. Liczny udział polskich słuchaczy w spotkaniu.
  3. Tatrzańska Łomnica (Słowacja) – 30.09-5.10.2009 – analiza realizacji projektu, informacja zwrotna na temat powstałych materiałów edukacyjnych oraz prezentowanie i testowanie kolejnych form edukacyjnych. Tworzenie materiałów do produkcji DVD – znani astronomowie z każdego kraju partnerskiego. Sprawozdania z przebiegu Międzynarodowego Roku Astronomii u poszczególnych partnerów. Udział 5 polskich słuchaczy.
  4. Hereford (Wielka Brytania) – 26-30.05.2010 – analiza powstałych materiałów, testowanie wszystkich powstałych do tej pory form. Analiza oddziaływanie Międzynarodowego Roku Astronomii 2009 na słuchaczy. Uzgodnienie sposobu rozpowszechniania powstałych materiałów. Udział 4 polskich słuchaczy.

W przygotowywaniu programu (tematyki) zajęć Koła Astronomicznego U3W uczestniczyli sami słuchacze. Przygotowywali materiały dotyczące polskich astronomów i prezentowali je swoim kolegom i koleżankom, przedstawiali informacje o wyjazdach w ramach projektu, przygotowali plakaty o działalności koła oraz o samym projekcie.

Informacje w mediach lokalnych o wystawie oraz wykładzie „Mechanizm z Antikythery”. Na każdym spotkaniu międzynarodowym odbywało się podsumowywanie działań w ramach projektu i planowanie kolejnych działań uwzględniając realne możliwości i potrzeby. Na koniec każdego semestru słuchacze wypełniali ankiety, w których oceniali działania oraz mieli możliwość zaproponowania nowych działań.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
39
W wyjazdach zagranicznych: 
9
Produkty
Produkty projektu: 
  1. Przygotowanie szczegółowego konspektu zajęć z osobami niewidzącymi i niedowidzącymi.
  2. Przygotowanie i wydrukowanie w specjalnej wypukłej technice broszury o Układzie Słonecznym uzupełnionej o rysunki i zdjęcia obiektów Układu Słonecznego również wykonane w specjalnej technice umożliwiającej odczyt przez osoby niewidome i niedowidzące. Tworzenie rysunków i odpowiednie przygotowanie zdjęć do druku w specjalnej technice było konsultowane z osobami niewidomymi, w celu uzyskania jak najlepszej czytelności dla osób niewidomych.
  3. Przygotowywanie i przeprowadzenie astronomicznego programu edukacyjnego dla słuchaczy Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Kolejne etapy tworzenia programu były konsultowane ze słuchaczami, z ich potrzebami i oczekiwaniami.
  4. Strona projektu www.aurora-polaris.eu – gdzie znajdują się informacje o kolejnych spotkaniach oraz inne materiały związane z projektem.
  5. Eseje astronomiczne o kalendarzu, Słońcu oraz o zaćmieniach Słońca i Księżyca przygotowane w postaci plików dźwiękowych, przeznaczone przede wszystkim dla osób niewidomych i niedowidzących.
  6. Spotkanie z astronomem – wycieczka do Centrum Astronomicznego UMK w Piwnicach k/Torunia. Astronom oprowadzający wycieczkę po obserwatorium jednocześnie wprowadzał w tajniki pracy astronoma oraz obserwacji wizualnych oraz radiowych. Zwiedzanie Domu Mikołaja Kopernika w Toruniu.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Broszura o Układzie Słonecznym została podarowana: Zespołowi Szkół Ogólnokształcących Nr 3 w Olsztynie, w której prowadzone są klasy integracyjne i uczęszczają do niej uczniowie niewidomi i niedowidzący. Bibliotece Polskiego Związku Niewidomych w Warszawie. Udostępniona wojewódzkiemu oddziałowi PZN w Olsztynie.

 

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Nasza placówka staje się bardziej znana w kręgu instytucji o podobnej działalności. Dzięki temu nawiązaliśmy kontakty, umożliwiające współpracę i wymianę doświadczeń. Pracownicy mieli możliwość zobaczyć, jakie i w jaki sposób prowadzone są działania edukacyjne w innych krajach i przenieść niektóre z nich do naszej działalności. Mieli również możliwość pochwalenia się swoimi osiągnięciami, co daje poczucie większej wartości. Nową umiejętnością jest na pewno odpowiednie przygotowanie i prowadzenie zajęć z osobami niewidomymi i niedowidzącymi. Po zakończeniu projektu współpraca z organizacjami partnerskimi nadal się rozwija, jesteśmy zapraszani na konferencje, dostajemy propozycje współpracy przy wystawach i nowych projektach.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Słuchacze, którzy bezpośrednio uczestniczyli w projekcie, stali się bardziej aktywni i czują się współodpowiedzialni za działania Koła Astronomicznego U3W. Wymuszają wręcz działania, w których mogą aktywnie uczestniczyć, np. przygotowując materiały na zajęcia całej grupy, czy wpływając na tematykę i rodzaj zajęć. Potrafią posługiwać się komputerem, sami przygotowują prezentacje multimedialne i robią plakaty. Chodzą na dodatkowe zajęcia języka angielskiego.

 

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Koło Miłośników Astronomii przy Uniwersytecie Trzeciego Wieku w Olsztynie kontynuuje swoje działania i skupia coraz większą liczbę aktywnych słuchaczy. Kontynuowana jest wymiana doświadczeń i idei pomiędzy partnerami projektu Aurora-Polaris.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„Poznałam ciekawy przedmiot - starożytny komputer - i jego historię. Niezwykła historia!!! Miło było uczestniczyć w tych spotkaniach i spotkać ludzi z innych krajów, co dopinguje mnie do nauki j. angielskiego.”

„Spotkanie z zagranicznymi gośćmi uważam za bardzo cenne, ponieważ poszerzyło znacznie horyzonty mojej wiedzy. W związku z tym zainteresowałam się urządzeniami pomiarowymi używanymi przez dawnych astronomów.”

„Uczestnicząc w spotkaniach odniosłam bardzo miłe wrażenie, które wniosło w moje życie dużo wiedzy i zadowolenia. Świat wydaje się bardzo ciekawy. Cieszę się, że mogłam uczestniczyć w tak miłych spotkaniach.” – Leokadia Czajkowska.

„Dla mnie niesamowite były obserwacje zmian, jakim podlegają nasi podopieczni – seniorzy. Jak zmienia się ich nastawienie do nas, prowadzących, do swoich koleżanek i kolegów a przede wszystkim do samych siebie, jak rośnie ich poczucie własnej wartości. Jak z biernych odbiorców stają się aktywnymi uczestnikami spotkań, którzy chcą decydować o działaniach chociażby tej małej społeczności.” – Elżbieta Plucińska.

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

Idee będące u podstaw projektu Aurora-Polaris okazały się wyjątkowo nośne w środowisku seniorów (Uniwersytetu Trzeciego Wieku).

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Elżbieta Plucińska, Jacek Szubiakowski
Data wypełnienia formularza/karty: 
28.02.2011
Subskrybuje zawartość

Switch style