Francja

Yes, you can! – How to support the cultural activities of disadvantaged groups

Tematyka działań: 
Inne
Zarządzanie edukacją dorosłych
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Muzeum Narodowe w Krakowie
al. 3 Maja 1, 30-062 Krakow
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Lidia Kozieł-Siudut, tel. 0048 12 43 35 681, 0048 606 360530, e-mail: lkoziel@mnk.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Muzeum Narodowe w Krakowie utworzone zostało w 1879 roku jako pierwsza narodowa instytucja muzealna Polaków. Obecnie posiada 11 Oddziałów i jest jedną

z największych i najbardziej rozpoznawalnych instytucji kultury w Polsce.

Muzeum posiada bogatą kolekcję europejskiego i światowego dziedzictwa kultury, którą popularyzuje poprzez organizację wystaw stałych, galerii oraz wystaw czasowych w Polsce i za granicą.

Muzeum Narodowe w Krakowie stara się sprostać oczekiwaniom, jakie stawia przed nim współczesny odbiorca. Taki cel przyświeca różnorodnym projektom: edukacyjnym, naukowo-badawczym, digitalizacyjnym, inwestycyjnym, wydawniczym, realizowanym przez Muzeum indywidulanie czy we współpacy partnerskiej. Muzeum posiada bardzo duże doświadczenie w realizacji projektów międzynarodowych w dziedzinie edukacji.

Szeroka oferta edukacyjna proponowana przez Muzeum jest skierowana do oczekiwań i potrzeb różnych grup odbiorców, w tym również osób dorosłych (m.in. seniorów), nauczycieli, studentów, dzieci i rodzin oraz grup narażonych na społeczne wykluczenie (Muzeum realizuje nieszablonowe aktywności dla tych grup, dla których dostępna na rynku oferta jest uboga, np. wykłady tłumaczone na język migowy, warsztaty dla osób niewidzących umożliwiające im fizyczny, namacalny kontakt

z rzeźbami).

Programy edukacyjne w Muzeum projektowane są z myślą o profesjonalistach, jak

i amatorach. Są dopasowane do indywidualnych potrzeb gości i stwarzają możliwość pogłębienia wiedzy na temat sztuki, kultury i związanych z nią dziedzin. W ofercie Muzeum znajdują się m.in. wykłady, warsztaty, spotkania także z muzealnikami, panele dyskusyjne, które opprzygotowywane sa w oparciu o formułę otwarości

i zakladają interakcje z uczestnikami.

Instytucja chętnie dzieli się wiedzą i dobrymi praktykami poprzez organizację różnego rodzaju seminariów i konferencji m.in. upowszechniających rezultaty projektów. Muzeum jest również edukatorem – organizuje i nadzoruje działania stażystów, praktykantów i wolontariuszy, którzy chętnie zgłaszają się do jego oddziałów, aby zapoznać się z wielopłaszczyznową specyfiką funkcjonowania instytucji kultury. Współpraca na polu edukacji odbywa się również z udziałem edukatorów działających w obszarze nieformalnego kształcenia osób dorosłych, kadry instytucji kultury

w Polsce i za granicą, jednostek samorządu terytorialnego i organizacji pozarządowych.

W roku 2015 Muzeum zanotowało ponad 812 tys. odwiedzin osób z kraju i zagranicy, co pokazuje skalę zainteresowania ofertą kulturalną, a co za tym idzie działaniami edukacyjnymi Muzeum.

Tytuł projektu: 
Yes, you can! – How to support the cultural activities of disadvantaged groups
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2013
2015
Lata realizacji: 
2013 - 2015
Kraje uczestniczące: 
Polska
Francja
Holandia
Turcja
Słowacja
Malta
Niemcy
Cele projektu: 

Projekt "Yes, You Can! – How to support the cultural activities of disadvantaged groups” miał na celu poprawę umiejętności instytucji i organizacji pozarządowych działających w sektorze kultury, a także mechanizmów ich zarządzania w odniesieniu do pozyskiwania funduszy na realizację projektów przygotowywanych na rzecz aktywizacji lokalnych społeczności.

Celem projektu była międzynarodowa wymiana doświadczeń dotyczących mechanizmów pozyskiwania funduszy a także dobrych praktyk stosowanych w codziennej pracy. Dzięki realizacji projektu partnerzy konsorcjum nabyli i uzupełnili wiedzę dotyczącą dziedziny pozyskiwania funduszy w celu rozpowszechniania jej wśród wszystkich zainteresowanych organizacji działających w sektorze kultury.

Obszary tematyczne: 

Obszary zagadnień w ramach projektu:

  • potrzeby i trudności lokalnych podmiotów kulturalnych w pozyskiwaniu środków na działalność w sektorze kultury i sektorach okołokulturowych (badania ankietowe);
  • współpraca z lokalnymi instytucjami pozarządowymi działającymi w sferze kultury na rzecz grup defaworyzowanych (budowanie sieci);
  • pozyskanie i uzupełnienie wiedzy dotyczącej pozyskiwania funduszy w nowej perspektywie finansowej Unii Europejskiej na lata 2014-20 („Praktyczny przewodnik po funduszach dla kultury 2014-2020”);
  • podkreślenie roli kultury w budowaniu spójności społecznej Europy oraz dla tworzenia więzi i ram współpracy w ramach lokalnych wspólnot (spotkania projektowe i wizyty studyjne);
  • niwelowanie barier językowych w komunikacji, poszukiwaniu i pozyskiwaniu środków (organizacja specjalistycznych kursów językowych oraz warsztatów z dziedziny zarządzania projektami i pozyskiwania funduszy dla NGO).
Grupa docelowa słuchaczy: 

Członkowie organizacji pozarządowych

Projekt skierowany był głównie do organizacji działających głównie w sektorze kultury i na rzecz grup defaworyzowanych. Często były to niewielkie organizacje, czasami rozpoczynające dopiero swoją działalność i poszukujące wiedzy praktycznej o możliwościach uzyskania wsparcia nie tylko finansowego.

Pracownicy instytucji kultury ze wszystkich krajów partnerów projektu

Projekt obejmował instytucje kultury o różnej wielkości i skali oddziaływania, które również stoją przed wyzwaniem nowej perspektywy finansowej by móc poprzez realizację różnych projektów budować kompleksową ofertę kultralną dla potencjalnych grup odbiorców.

Przedstawiciele jednostek samorządów terytorialnych nadzorujących działalność kulturalną i społeczną (np. w Polsce był to Miejski Ośrodek Wspierania Inicjatyw Obywatelskich)

Jednostki te kształtują politykę kulturalną i społeczną w swoich krajach, często wspierając rozwój społeczeństwa obywatelskiego poprzez granty i wsparcie instytucjonalne udzielane instytucją kultury i organizacją pozarządowym.

Pracownicy organizacji partnerskich oraz lidera projektu (Muzeum Narodowego w Krakowie)

Projekt YYC realizowany był przez partnerów z Francji, Niemiec, Holandii, Malty, Polski i Słowacji w konsorcjum, którego skład współtworzyły instytucje zróżnicowane pod względem charakteru, wielkości i rodzaju działalności, co umożliwiło spojrzenie na możliwości pozyskiwania funduszy z różnej perspektywy. Były to zarówno duża publiczna organizacja sektora kultury (Muzeum Narodowe w Krakowie), jednostka administracji publicznej (Bratysława Stare Miasto), parasolowa organizacja działająca na rzecz seniorów (BAGSO - die Bundesarbeitsgemeinschaft der Senioren-Organisationen), niewielkie organizacje pozarządowe z Holandii (Art- Age Foundation) i Malty (VisMedNet Association), jak też prywatna firma - centrum szkoleniowe Cap Ulysse z Francji.

Ciekawą perspektywę dostarczył partner spoza Unii Europejskiej organizacja pozarządowa z Turcji (Isparta Milli Egitim Genclik Spor Kulubu Dernegi), która jako państwo kandydujące do członkostwa w Unii Europejskiej również może być beneficjentem wybranych programów pomocowych.

Jakie były początki projektu: 

Inicjatorką projektu była Lidia Kozieł-Siudut, kierownik Sekcji Pozyskiwania Funduszy Muzeum Narodowego w Krakowie. Jako trener Narodowego Centrum Kultury,

w ramach swych obowiązków od 2007 roku udzielała bezpłatnych konsultacji instytucjom kultury i organizacjom pozarządowym z regionu Małopolski w zakresie przygotowania wniosków aplikacyjnych.

Obserwując entuzjazm i ogromne zaangażowanie członków organizacji pozarządowych czy pracowników domów kultury w pracy na rzecz lokalnych społeczności zauważyła jak trudno tym osobom dotrzeć do wiedzy o możliwości pozyskania funduszy i znalezienia środków na realizację często bardzo ciekawych

i bardzo potrzebnych w danej miejscowości czy gminie projektów, zwłaszcza na rzecz grup defaworyzowanych.

Projekt „Yes, You Can!” powstał w odpowiedzi na zidentyfikowane wówczas zapotrzebowanie społeczne.

Partnerzy do projektu rekrutowani byli w dwojaki sposób. Z jednej strony zaprosiliśmy do współpracy 3 dobrze nam znane instytucje z wcześniej realizowanych międzynarodowych projektów edukacyjnych, które stanowiły trzon pózniejszego konsorcjum projektowego. Ponadto informację o poszukiwaniu partnerów umieściliśmy w newsletterze wydawanym przez European network of cultural centres. Zainteresowanie naszym projektem było bardzo duże, co potwierdziło zapotrzebowanie europejskich organizacji na przedsięwzięcie tego typu.

Partnerstwo projektowe pierwotnie tworzyło 12 instytucji z całej Europy z czego 7 otrzymało dofinansowanie i przystąpiło do realizacji projektu.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Spotkania partnerów projektu

  1. Kraków (grudzień 2013); omówienie cele projektu, metody pracy i zakres odpowiedzialności poszczególnych partnerów; przedstawienie doświadczeń partnerów w dziedzinie pozyskiwania funduszy ze szczególnym uwzględnieniem środków na rzecz kultury i osób defaworyzowanych; w spotkaniu brali udział przedstawiciele NGO z Polski.
  2. Holandia (maj 20104); podsumowanie I etapu prac projektowych (badania ankietowe w zakresie potrzeb i możliwości wsparcia dla oraganizacji pozarządowych i instytucji kultury), przedstawienie rezultatów przeprowadzonej we wszystkich krajach partnerów analizy funduszy lokalnych; warsztaty ze strategii współpracy ze sponsorami;
  3. Turcja (wrzesień 2014); przedstawienie wyników przeprowadzonej przez partnerów konsorcjum analizy rynku międzynarodowych fundacji oraz instytucji prywatnych oferujących fundusze na wsparcie działalności na rzecz kultury;
  4. Francja (listopad 2014); omówienie wyników analizy funduszy strukturalnych UE przeprowadzonej we wszystkich krajach projektu; opracowanie struktury i zawartości merytorycznej "Praktycznego przewodnika po funduszach dla kultury"; udział w warsztatach dla lokalnych NGO;
  5. Słowacja (marzec 2015); analiza programów grantowych UE, prace nad roboczą wersją przewodnika funduszach dla kultury; prezentacja roboczej wersji „Małego Słownika Fundraisera” i weryfikacja zawartych w nim pojęć;
  6. Polska (maj 2015); udział w IX Międzynarodowej Konferencji Fundraisingu w Warszawie; warsztaty, wymiana doświadczeń i informacji o pierwszych wynikach projektu  Y.Y.C z ekspertami oraz innymi uczestnikami konferencji;
  7. Malta (czerwiec 2015); prace nad ostateczną wersją „Przewodnika”; podsumowanie i ewaluacja działań projektowych;
  8. Niemcy (lipiec 2015); spotkanie poświęcone kwestiom związanym z publikacją "Przewodnika"; upowszechnianie rezultatów projektu podczas XI Niemieckiej Konferencji Seniorów we Frankfurcie; potkania z lokalnymi instytucjami kultury;
  9. Polska (lipiec 2015); organizacja konferencji podsumowującej realizację projektu, do udziału w której zaproszono instytucje kultury i organizacje pozarządowe z całego kraju. Podczas konferencji przedstawiono rezultaty projektu.

Podczas spotkań projektowych odbyły się wizyty studyjne, które służyły jako studia przypadku (case studies) do pogłębionej analizy potrzeb grup docelowych w kontekście celów projektu. We wszystkich spotkaniach brali również udział słuchacze dzieląc się najlepszymi praktykami w poszukiwaniu źródeł finansowania działalności swojej organizacji.

Działania krajowe

  • nawiązanie współpracy z organizacjami pozarządowymi w Małopolsce działającymi na polu kultury oraz Małopolskim Ośrodkiem Wspierania Inicjatyw Społecznych;
  • współpraca przy tworzeniu strony internetowej projektu oraz jego logotypu;
  • przygotowanie kwestionariusza badającego potrzeby lokalnych organizacji pozarządowych w Małopolsce w zakresie fundraisingu oraz zakres wiedzy i potrzeb NGO's w zakresie pozyskiwania funduszy na projekty kulturalne, analiza i opracowanie wniosków;
  • pogłębiona analiza funduszy UE dla kultury i grup defaworyzowanych w Polsce ze szczególnym uwzględnieniem woj. Małopolskiego;
  • analiza lokalnych/regionalnych/rządowych, bilateralnych funduszy, miedzynarodowych grantów oraz środków UE, dostępnych na rynku dla organizacji kulturalnych w Polsce w perspektywie  2014-2020;
  • prace nad przygotowaniem słowniczka specjalistycznych zwrotów i wyrażeń związanych z pozyskiwaniem funduszy i zarządzaniem projektami;
  • przygotowanie spotkania informacyjnego dla grup docelowych projektu w ramach obchodów 10-lecia wstąpienia Polski do UE;
  • średniookresowa ocena projektu (w tym ewaluacja projektu, analiza i weryfikacja planu pracy) i przygotowanie raportu cząstkowego dla Agencji Narodowej;
  • organizacja i przeprowadzenie specjalistycznych warsztatów w języku angielskim o tematyce: "Language of Meetings", "Presentations Skills", "English for Negotiations", w których brali udział słuchacze z organizacji pozarządowych, Urzędu Miasta Krakowa oraz pracownicy Muzeum;
  • organizacja i przeprowadzenie specjalistycznych kursów j. angielskiego ze szczególnym uwzględnieniem słownictwa związanego z aplikowaniem, zarządzaniem i rozliczaniem projektów finansowanych z funduszy UE z udziałem grup słuchaczy opisanych powyżej;
  • opracowywanie "Praktycznego przewodnika po funduszach dla kultury 2014-2020", zebranie materiałów od partnerów (koordynator odpowiadał za kompleksowe opracowanie ostatecznej wersji dokumentu, jego formę graficzną i przygotowanie do publikacji w Internecie);
  • produkcja gadżetu (pen drive) z nagranym „Przewodnikiem” jako materiałem upowszechniającym rezultaty projektu;
  • organizacja i przeprowadzenie konferencji podsumowującej i upowszechniającej rezultaty projektu  Y.Y.C;  wzięło w niej udział 39 osób m.in. przedstawicieli NGO’s, instytucji publicznych.

Działania upowszechniające

Działania upowszechniające Projektu “Yes, You Can!” prowadzono zarówno w obrębie własnej organizacji i instytucji partnerskich oraz innych instytucji w tym administracji samorządowej (UM Krakowa, Urząd Marszałkowski Województwa Małopolskiego) a także w mediach i w czasie krajowych i międzynarodowych spotkań i konferencji.

Działania upowszechniające prowadzone były poprzez:

  • Stronę internetową projektu (www.yesyoucanproject.com) oraz strony www partnerów projektu, w tym Muzeum Narodowego w Krakowie z wydzieloną sekcją informacyjną na temat działań projektowych i osiągniętych rezultatów, która była aktualizowana wraz z postępami prac projektowych.
  • Ankietę, stworzoną w celu określenia potrzeb organizacji działających w sferze kultury, skierowaną do kilkudziesięciu organizacji pozarządowych z Krakowa i Małopolski. Ankieta  stanowiła źródło informacji o projekcie dla potencjalnych odbiorców i słuchaczy oraz metodę promocji planowanych rezultatów projektu.
  • Lokalną sieć współpracy utworzoną w Projekcie poprzez nawiązanie kontaktów z lokalnymi organizacjami pozarządowymi oraz kulturalnymi. Rozpoczęliśmy współpracę z Miejskim Ośrodkiem Wspierania Inicjatyw Społecznych Urzędu Miasta Krakowa oraz pracownikami departamentów Urzędu Marszałkowskiego, zajmującymi się współpracą z organizacjami pozarządowymi działającymi na polu kultury. Dzięki tej współpracy informacja o działaniach projektowych została upowszechniona wśród NGO w Krakowie i Regionie Małopolski.
  • Działania informujące o projekcie wysyłane wraz z zaproszeniem do organizacji pozarządowych na specjalistyczne warsztaty i kursy z języka angielskiego.
  • Media społecznościowe, umieszczenie aktualności, informacji o wydarzeniach oraz materiałów promocyjnych na profilu facebook projektu Y.Y.C https://www.facebook.com/pages/Yesyoucanproject/704251292966454?fref=ts oraz na profilu Fundusze dla Kultury https://www.facebook.com/groups/653999561307281/?fref=ts, dedykowanemu trenerom regionalnym i konsultantom ds. strategii rozwoju Narodowego Centrum Kultury poświęconym wymianie wiedzy i doświadczeń z zakresu funduszy na kulturę.
  • W ramach obchodów 10-lecia wstąpienia Polski do UE zostało przygotowane spotkanie informacyjne dla grup docelowych projektu (http://mnk.pl/aktualnosci/mnk-10-lat-w-unii-europejskiej) -10.05.2014 r.
  • 25.05.2015 roku wstępne rezultaty pracy projektowej zostały przedstawione na konferencji zorganizowanej przez Towarzystwo Przyjaciół Muzeum Narodowego w Krakowie, skupiającej seniorów i coraz bardziej aktywizującego swoją działalność w oparciu o pozyskane fundusze zewnętrzne.
  • W dniach 12- 14.05.2015 roku przedstawiciele Muzeum Narodowego w Krakowie oraz organizacji Art–Age z Holandii promowali projekt „Yes, You Can!” w czasie uczestnictwa w międzynarodowej Konferencji w Warszawie przez Polskie Stowarzyszenie Fundraisingu (9th International Fundraising Conference in Warsaw).
  • Zorganizowanie w dniu 22.07.2015 roku konferencji podsumowującej projekt Y.Y.C, w której wzięło udział 39 osób w tym 20 przedstawicieli organizacji pozarządowych, 12 pracowników MNK oraz 7 osób reprezentujących inne instytucje (Urząd Miasta Krakowa, Muzeum Historyczne Miasta Krakowa, Uniwersytet Jagielloński, Cap Ulysse).
  • Publikacja rezultatów projektu w postaci „Praktycznego przewodnika po funduszach dla kultury 2014-2020”, podręcznik w formacie PDF udostępniony na stronie projektu.
  • Informacja o możliwości skorzystania z powyższego opracowania została przekazana do Punktów Informacyjnych Funduszy Europejskich na terenie całej Polski.

Działania ewaluacyjne

Ewaluacja projektu miała charakter on-going i ex-post. Była realizowana w czasie wszystkich międzynarodowych spotkań projektowych, podczas których każdy

z partnerów projektowych przedstawiał sprawozdanie podsumowujące wykonanie działań projektowych przewidzianych do realizacji w danym terminie zgodnie

z harmonogramem projektu. Za ewaluację projektu odpowiedzialny był koordynator –MNK.

Ewaluacja miała charakter rzeczowy i jakościowy. Każde spotkanie projektowe było ewaluowane za pomocą ankiety a wnioski były przekazywane wszystkim partnerom. Na ostatnim spotkaniu projektowym z udziałem wszystkich partnerów projektu (czerwiec 2015) przeprowadziliśmy wspólne podsumowanie i ewaluację wszystkich działań projektowych.

Ponadto ocenie został poddany główny produkt projektu „Praktyczny przewodnik po funduszach dla kultury 2014-2020”. Wersja robocza dokumentu została przekazana wraz z ankietą ewaluacyjną ekspertom działającym na rynku pozyskiwania funduszy

w krajach projektu. Wnioski i sugestie zostały uwzględnione przy tworzeniu ostatecznej wersji przewodnika.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
69
W wyjazdach zagranicznych: 
2
Produkty
Produkty projektu: 
  1. Strona projektu: http://www.yesyoucanproject.com.
  2. Fanpage projektu na facebooku: https://www.facebook.com/yesyoucannetwork/?fref=ts.
  3. “The practical guide on funding for culture 2014-2020”.
  4. Ankieta badająca potrzeby lokalnych instytucji kultury i organizacji pozarządowych, wraz z wynikami analizy.
  5. Pogłębiona analiza funduszy UE dla kultury i grup defaworyzowanych w Polsce ze szczególnym uwzględnieniem woj. Małopolskiego.
  6. „Mały Słowniczek Fundraisera”.
  7. Materiały z warsztatów i kursów języka angielskiego wraz z wytycznymi instytucji szkoleniowej.
  8. Ulotka.
  9. Gadżet projektu (pen drive).
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 
  1. strona projektu: http://www.yesyoucanproject.com.
  2. Fanpage projektu na facebooku: https://www.facebook.com/yesyoucannetwork/?fref=ts.
  3. “The practical guide on funding for culture 2014-2020”, podręcznik w formacie PDF udostępniony na stronie projektu i bazie EST.
  4. Pogłębiona analiza funduszy UE dla kultury i grup defaworyzowanych w Polsce ze szczególnym uwzględnieniem woj. Małopolskiego.
  5. „Mały Słowniczek Fundraisera”.
  6. Materiały z warsztatów i kursów języka angielskiego.
  7. Ulotka.
  8. Gadżet projektu (pen drive).
Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Muzeum Narodowe w Krakowie znajduje się obecnie w fazie przeobrażeń organizacyjnych. W związku ze zmianami w strukturze zarządzania planowane dotychczas ścieżki rozwoju instytucji są weryfikowane. Strategia Rozwoju Muzeum na lata 2014-2020 jest aktualizowana i uzupełniana o nowe wytyczne i założenia. W związku z tym wszelkie doświadczenia zdobyte przez pracowników w czasie realizacji projektu Y.Y.C są uwzględniane przy opracowaniu kierunków rozwoju

i strategii Muzeum na dalsze lata.

Udział pracowników Muzeum w kursach i warsztatach językowych podniósł ich kompetencje językowe i w dziedzinie współpracy międzynarodowej i wpisał się w strategię podejmowanych przez naszą instytucję działań, polegających na podnoszeniu kwalifikacji pracowników i wspieraniu ich wszelkich aktywności na rzecz "uczenia się przez całe życie".

Realizacja niniejszego projektu otworzyła Muzeum na współpracę z organizacjami pozarządowymi jako istotnym, kreatywnym partnerem posiadającym wiedzę i doświadczenie w realizacji projektów z dziedziny kultury ze szczególnym uwzględnieniem grup defaworyzowanych..

Szczególne znaczenie ma współpraca nawiązana z Miejskim Ośrodkiem Wspierania Inicjatyw Społecznych Urzędu Miasta Krakowa, która otworzyła obie instytucje na nowe formy pracy.

Nawiązane kontakty owocują współpracą w postaci organizacji wspólnych projektów np. razem z Towarzystwem Przyjaciół Muzeum złożyliśmy wniosek na organizację koncertów Muzeum Karola Szymanowskiego.

Projekt był interesującą możliwością współpracy z organizacjami pozarządowymi działającymi aktywnie w obszarze kultury, z którymi Muzeum do tej pory nie miało okazji współpracować w takim zakresie i w takiej liczbie.

Dzięki wizytom studyjnym w organizacjach kultury i pozarządowych w czasie międzynarodowych spotkań projektowych we Francji, Niemczech, Turcji, Holandii, Słowacji i na Malcie pracownicy Muzeum zyskali szeroką wiedzę o realizacji projektów na rzecz grup defaworyzowanych w krajach partnerów wraz z wiedzą o sposobie ich finansowania. Niezwykle cenna była dla nas wizyta studyjna w dziale rozwoju Rijskmuseum. Obecnie pracujemy nad wdrożeniem w Muzeum Narodowym w Krakowie metod fundraisingu stosowanych w jednym z najważniejszych muzeów na świecie.

Udział w niemieckiej konferencji seniorów we Frankfurcie nad Menem zwrócił naszą uwagę jak ogromną i rosnącą wciąż grupą są europejscy seniorzy i jak wiele jest jeszcze do zrobienia w kontekście przygotowania społeczeństwa europejskiego, w tym instytucji kultury, na rosnące i różnorodne potrzeby tej grupy docelowej. Właśnie to ogromne wyzwanie podjęło Muzeum przygotowując projekt stażowy pn. „Strategie dla przyszłości”, który umożliwi pracownikom kadry edukacji dorosłych Muzeum podniesienie kompetencji i wdrożenie zaobserwowanych metod (m.in. oferta edukacyjna dla osób dotkniętych demencją i chorobą Alzhaimera) w naszym muzeum.

Dzięki realizacji projektu „Yes, You Can!” Muzeum Narodowe w Krakowie zaczęło kreować swój wizerunek jako centrum kompetencji w dziedzinie pozyskiwania funduszy na rzecz kultury i środowisk defaworyzowanych.

Wszystkie działania projektowe budują doświadczenie i mają przełożenie na kolejne inicjatywy. W chwili obecnej zespół pracowników Muzeum przygotowuje 3 projekty we współpracy międzynarodowej wykorzystując pozyskane kontakty oraz wiedzę o funduszach i nabyte kompetencje językowe.

W ramach stworzonej w projekcie sieci wciąż jesteśmy w kontakcie z większością partnerów konsorcjum projektowego i nadal dzielimy się wiedzą o nowych inicjatywach z dziedziny fundraisingu.

Wymiana doświadczeń i skorzystanie z wiedzy partnerów projektu stanowią inspirację do działań muzealnych prowadzonych w kierunkach innych niż przyjęte do tej pory. Projekt otworzył Muzeum Narodowe w Krakowie na nowe formy współpracy.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Działania projektowe wpłynęły na lokalne organizacje poprzez wzmocnienie ich świadomość i dostęp do  narzędzi wykorzystywanych w procesie poszukiwania

i pozyskiwania funduszy.

Organizacje pozarządowe niechętne biurokracji z dużą rezerwą podchodziły do naszych planów związanych z opracowaniem "Praktycznego przewodnika po funduszach..." wyrażając swoje obawy z przygotowania kolejnego opracowania o charakterze teoretyczno-encyklopedycznym. Jednakże w trakcie współpracy w ramach projektu początkowy dystans zastąpiło bardzo otwarte podejście i chęć uczestniczenia w różnych działaniach projektowych, co zaowocowało propozycjami przyszłej współpracy projektowej.

Dzięki działaniom upowszechniającym rezultaty projektu (m.in. konferencji) pobudziliśmy wśród innych instytucji świadomość, że możliwości pozyskiwania funduszy są dostępne dla wszystkich, nie tylko „wielkich graczy”.

Słuchacze mieli możliwość obserwacji mechanizmów tworzenia sieci współpracy oraz uczestniczenia w spotkaniach projektowych w międzynarodowym środowisku. Udział w wizytach studyjnych umożliwił obserwację metod pracy stosowanych przez różnorodne organizacje i instytucje  w krajach partnerskich projektu.

Pozyskanie doświadczenia w tym zakresie  umożliwiło słuchaczom przeniesienie dobrych praktyk na grunt swoich macierzystych instytucji.

Projekt ułatwił słuchaczom nawigację po rynku funduszy czyniąc go bardziej przystępnym. Ponadto "Przewodnik" dostarcza również informacji jak kształtują się

w różnych krajach konsorcjum projektowego możliwości finansowania projektów kulturalnych i pozyskania partnerów do współpracy uwzględniając uwarunkowania gospodarcze, społeczne i kulturowe.

Niektóre organizacje nabrały większej odwagi do realizacji projektów i złożyli wnioski na ich dofinansowanie (np. Fundacja Instytut Rozwoju Człowieka czy wspomniane wyżej Towarzystwo Przyjaciół Muzeum Narodowego w Krakowie).

Miejski Ośrodek Wspierania Inicjatyw Społecznych ma doświadczenie w pracy z organizacjami pozarządowymi – dla tej instytucji „podpatrzone” w ramach wizyt studyjnych pomysły i inicjatywy wskazały nowe kierunki współpracy z organizacjami pozarządowymi w regionie tak, by działania urzędu wspierające budowę społeczeństwa obywatelskiego bardziej odpowiadały potrzebom grup docelowych.

Słuchacze polscy biorący udział w spotkaniu projektowym, spotkaniach informacyjnych czy konferencjach zostali wyposażeni w kompleksową wiedzę na temat możliwych źródeł finansowania projektów z dziedziny kultury ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb grup de faworyzowanych , a uczestnictwo w warsztatach "Language of Meetings", "Presentations Skills", "English for Negotiations" oraz kursie językowym nie tylko podniosło ich kompetencje językowe ale również przyczyniło się do poprawy metod pracy i zarządzania ich organizacjami.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Projekt „Yes, You Can!” zrealizował swój główny cel jakim było ułatwienie przygotowania europejskich instytucji kultury oraz organizacji pozarządowych  realizujących projekty z dziedziny kultury do pozyskiwania funduszy w nowej perspektywie finansowej Unii Europejskiej.

Głównym rezultatem projektu jest „Praktyczny przewodnik po funduszach dla kultury 2014-2020” dostępny na stronie www.yesyoucanproject.com, który jest wykorzystywany nie tylko przez partnerów projektu ale przede wszystkim przez organizacje pozarządowe we wszystkich krajach projektu.

Przewodnik stanowi kompendium wiedzy po funduszach krajowych, unijnych

i międzynarodowych finansujących projekty sektora kultury i przemysłów okołokulturowych w krajach konsorcjum projektowego (Polsce, Słowacji, Niemczech, Turcji, Francji, Holandii i Malcie) w okresie 2014-2020. Dokument zawiera konkretną wiedzę, potrzebną do poszukiwania i pozyskiwania funduszy na „kulturalne” propozycje projektowe wraz z wieloma wskazówkami praktycznymi.

Informacja o możliwości skorzystania z podręcznika dostępnego on-line wszystkim osobom zainteresowanym została przekazana do Punktów Informacyjnych Funduszy Europejskich na terenie całej Polski, które polecają to opracowanie potencjalnym wnioskodawcom jako jedno ze źródeł informacyjnych na temat funduszy nowej perspektywy finansowej.

Rezultaty przeprowadzonej wśród organizacji działających w sferze kultury ankiety, dostarczyły informacji stanowiącej podwaliny do realizacji kolejnych przedsięwzięć, ponieważ wykazały, że organizacje pozarządowe wciąż potwierdzają istnienie barier w sięganiu po środki zewnętrzne.

Wiedza zdobyta w trakcie warsztatów i kursu języka angielskiego z tematyki pozyskiwania funduszy jest wykorzystywana przez przedstawicieli lokalnych NGO

w bieżącej pracy.

Zorganizowana w siedzibie MNK konferencja podsumowująca rezultaty projektu wyposażyła uczestników w wiedzę na temat potencjalnych źródeł finansowania w tym również projektów międzynarodowych oraz możliwości pozyskiwania partnerów do współpracy. Uczestnicy wykazali ogromne zainteresowanie „Małym Słownikiem Fundraisera” - narzędziem ułatwiającym pracę z dokumentami Komisji Europejskiej.

Doświadczenie uzyskane w trakcie rozmaitych spotkań, konferencji, wizyt studyjnych i innych eventów międzynarodowych jest i będzie wykorzystywane w kolejnych inicjatywach, pomysłach na  pozyskiwanie środków, tworzenie sieci współpracy i realizację projektów.

Projekt wzmocnił ducha inicjatywy i przedsiębiorczości wśród zaangażowanych przedstawicieli organizacji pozarządowych i pracowników Muzeum Narodowego w Krakowie. Wierzymy, że wskazując drogę do pozyskiwania funduszy (poprzez dostarczanie informacji i metod oraz podejścia do funduszy krajowych, międzynarodowych i europejskich) zmniejszyliśmy bariery w podejmowaniu inicjatyw oraz obawy w rozpoczynaniu nowych działalności w tym np. w podejmowaniu współpracy projektowej na poziomie międzynarodowym.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

Uczestnicy konferencji podsumowującej projekt wykazali duże zainteresowanie przedstawioną tematyką; usłyszeliśmy wiele pochlebnych opinii i podziękowań dotyczących „małego słownika fundraisera”, jako narzędzia ułatwiającego zrozumienie pojęć oraz pracy osobom poszukującym możliwości dofinansowania i piszącym projekt.

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

Projekt Muzeum Narodowego w Krakowie cechowało innowatorskie podejście. W Polsce pozyskiwanie funduszy często traktowane jest jako poboczny i może trochę wstydliwy proces niezbędny, niestety, do realizacji celów wyższych.

Tymczasem w wielu krajach Europy Zachodniej fundraising jest ważnym elementem budowania społeczeństwa obywatelskiego, a udział w zbiórce funduszy na godny cel jest elementem budowania więzi społecznych. Również w Polsce są˛ piękne przykłady takich inicjatyw  jak np. „Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy“, która stała się narodowym świętem solidarności z potrzebującymi.

Takiego nowoczesnego, innowacyjnego podejścia pragnęliśmy uczyć przedstawicieli instytucji kultury i organizacji pozarządowych realizując projekt „Yes, You Can!“.

Pragnęliśmy pobudzić przedsiębiorczość i wskazać jak poprawić metody zarządzania szczególnie małych organizacji pozarządowych, aby pracując na  rzecz lokalnych wspólnot mogły one oprzeć się o filantropię społeczną i społeczną odpowiedzialność biznesu, co docelowo przyczyni się do budowania postaw obywatelskich

i prospołecznych a docelowo wzmocni działania trzeciego sektora w naszym kraju.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Anna Kubaty-Kasprzyk
Data wypełnienia formularza/karty: 
02.02.2016

Soft Skills - Empowered Parents

Tematyka działań: 
Edukacja rodziców i rodzin
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Stowarzyszenie na Rzecz Zdrowia Psychicznego Dziecka i Rodziny
ul. Mielecka 33a, 35-504 Rzeszów
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Dariusz Baran, dariusz.baran@op.pl, tel. 503 693 462
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 
Promocja zdrowia psychicznego dzieci, młodzieży i dorosłych
Edukacja rodziców i wychowawców:
  • trening umiejętności wychowawczych metodą E.Mazlish i A.Faber,
  • seminaria on-line i warsztaty na temat inteligencji emocjonalnej.
Tytuł projektu: 
Soft Skills - Empowered Parents
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2013-1-HU1-GRU06-10285 2
Lata realizacji: 
2013 - 2015
Kraje uczestniczące: 
Węgry
Polska
Francja
Słowenia
Włochy
Czechy
Wlk. Brytania
Cele projektu: 
  • Przeniesienie wiedzy, metod i technik aktualnie wykorzystywanych w szkoleniach i treningach w kontekście biznesowym (coaching, przywództwo, inteligencja emocjonalna) w obszar edukacji rodziców;
  • zaadaptowanie powyższych do potrzeb rodzin w różnych kontekstach,  z którymi mają do czynienia partnerzy, mając na względzie zarówno kwestie rodzicielstwa, jak i współpracy między rodzinami i instytucjami społecznymi (edukacja, zdrowie, pomoc społeczna itp.);
  • dzielenie się i upowszechnianie dobrych praktyk między partnerami w obszarze edukacji rodziców, odnośnie treści i metodologii;
  • dzielenie się i upowszechnianie dobrych praktyk finansowaniu programów edukacji rodziców oraz opracowanie nowych strategii pozyskiwania środków dla edukacji rodziców i jej szerszego upowszechniania;
  • zbieranie doświadczenia w prowadzeniu edukacji przez Internet.
Obszary tematyczne: 

Edukacja rodziców

Zagadnienia i problemy:

  1. Jakich kompetencji brakuje rodzicom? czego potrzeba nauczyć się do pełnienia roli rodzica?
  2. Jak obecnie funkcjonujące programy szkoleniowe w zakresie przywództwa, coachingu, inteligencji emocjonalnej mogą być wykorzystane w kontekście rodzicielstwa?
  3. Co oferują obecne programy edukacji rodziców? jak można je bardziej dostosować do potrzeb rodziców?
  4. Jak upowszechnić i zwiększyć dostępność edukacji rodziców?  jak zapewnić tym działaniom trwałe podstawy finansowania?
Grupa docelowa słuchaczy: 

Rodzice i wychowawcy

Jakie były początki projektu: 

Zsuzsanna Egry z Węgier prowadziła w swoim kraju edukację rodziców opartą o metodę „Parenting by Connection” (rodzicielstwo oparte na więzi), która nawiązuje na współczesnej wiedzy z neuropsychologii i teorii przywiązania. Zsuzsanna zaprosiła do projektu partnerów z Czech, Słowenii, Francji, Włoch, Wielkiej Brytanii i Polski. Część z nich poznała w poprzednim projekcie partnerskim programu Grundtvig i kontakty międzynarodowe, a część odnalazła poprzez bazę danych.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Spotkania partnerskie wspólne i bilateralne::

  • 2013.10.10-13 Słowenia, Promoroz
  • 2014.01.20-23 Włochy, Milano
  • 2014.02.20-23 Czechy, Mlade Buky (udział 3 polskich słuchaczy)
  • 2014.05.1-4 Francja, Rue Buky (udział 4 polskich słuchaczy)
  • 2014.08.14-15 Wielka Brytania, Embercombe
  • 2014.08.18-22 Wielka Brytania, Embercombe  (udział 1 polskiego słuchacza)
  • 2014.10.26-30 Włochy, Garghiano
  • 2015.04.30-05.03 Węgry, Leanyfalu (udział 8 polskich słuchaczy)
  • 2015.02.07 Polska, Rzeszów
  • 2015.03.10-12 Włochy, Ranco
  • 2015.05.24-29 Wielka Brytania, Embercombe
  • 2015.06.06 Słowenia, Koper
  • 2015.06.10-15 Czechy, Horni Nemci
  • 2015.07.5-8 Wielka Brytania, Embercombe
  • 2015.07.16-19 Polska, Rzeszów & Kraków  (polscy słuchacze byli gospodarzami)    

Spotkania partnerskie miały charakter szkoleń warsztatowych na temat inteligencji emocjonalnej, coachingu i rodzicielstwa opartego na więzi emocjonalnej. W kraju organizowano seminaria on-line (webinary) i zajęcia warsztaty dla rodziców i wychowawców. Upowszechnianie działań odbywało się głównie poprzez Internet i spotkania środowiskowe. Ewaluacja poprzez informacje zwrotne.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
30 rodziców i 50 wychowawców
W wyjazdach zagranicznych: 
9 rodziców
Produkty
Produkty projektu: 

www.euparenteducation.weebly.com Na stronie projektu są zamieszczone wszystkie materiały, prezentacje, nagrania audio i video z projektu.

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Strona projektu www.euparenteducation.weebly.com jest ogólnodostępna i na bieżąco użytkownicy korzystają z materiałów tam zamieszczonych.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Udział w projekcie i współpraca z partnerami poszerzyła ofertę edukacji rodziców o tematykę inteligencji emocjonalnej. Szkoła dla rodziców i wychowawców zwykle wzbudza zainteresowanie matek i wychowawczyń, a znacznie mniej ojców i wychowawców. Koncepcja inteligencji emocjonalnej jest atrakcyjna dla mężczyzn, bo kojarzy się z profesjonalnym zarządzaniem i sukcesem. Rodzic jest przyjacielem dziecka i menadżerem życia rodzinnego. To zintensyfikowało promocję pozytywnego rodzicielstwa i troskę o równowagę pracy zawodowej i życia rodzinnego.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Uczestnicy treningu umiejętności wychowawczych zwykle na zajęciach mówią o zmianach w ich relacji z dziećmi. Po zajęciach proszą o więcej. „Dzięki warsztatom udało mi się rozwiązać problem agresywnego zachowania u syna. Nawiązałam z nim kontakt i uspokoił się. Martwię się, że między ojcem i synem dialog jest trudny. Mam nadzieję, że mąż także skorzysta z takich zajęć.”

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Projekt wzbogacił ofertę edukacyjną dla rodziców o uczenie się z wykorzystaniem Internetu (seminaria on-line, filmy, materiały). To ułatwia kontakt i nawiązanie partnerstwa w skali europejskiej, aby organizować wspólnie edukację rodziców lub szkolenia dotyczące metody jej prowadzenia w ramach Erasmus+.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„O takich tematach mogłabym rozmawiać cały dzień. Dziękuję!”

„Projekt przekonał mnie, że rodzicielstwo inteligentne emocjonalnie i oparte na więzi uczuciowej rozwiązuje problemy wychowawcze z dziećmi”.

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

Uczestnicy ze wszystkich organizacji partnerskich z uważnością i zaangażowaniem uczestniczyli w spotkaniach projektowych, tworząc wyjątkowy klimat współpracy i przyjaźni.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Dariusz Baran
Data wypełnienia formularza/karty: 
12.01.2016

Learning Groups - We can do it!

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Sztuka, muzyka, kultura
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Umiejętności podstawowe
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Fundacja Wspólnota Nadziei
Więckowice, ul. Ogrodowa 17, 32-082 Bolechowice
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Dorota Wąsik, dorota.wasik@gmail.com
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Fundacji Wspólnota Nadziei to organizacja pożytku publicznego, której misją jest budowanie systemu wsparcia dla dorosłych osób z autyzmem i pokrewnymi zaburzeniami rozwojowymi oraz dla ich rodzin. Głównym elementem tego wsparcia jest Farma Życia w Więckowicach pod Krakowem – inaczej Centrum Nauki i Życia „Farma” – pierwszy w Polsce, specjalistyczny ośrodek łączący funkcje mieszkalne, terapeutyczne, edukacyjne i rekreacyjne. Farma Życia to miejsce, w którym osoby z autyzmem znajdują warunki do samorealizacji i maksymalnego usamodzielnienia, zyskują poczucie własnej wartości i dobrostanu. Miejsce bezpieczne, w którym szanowane są ich prawa.

Farma jest domem dla stałych mieszkańców, a jednocześnie zapewnia szeroki wachlarz aktywności również dla osób mieszkających poza Farmą, które w ciągu dnia dojeżdżają tu na zajęcia i warsztaty. Ośrodek prowadzi programy aktywizacji społecznej i zawodowej, realizuje projekty współpracy – lokalne i międzynarodowe. W tym kontekście, projekty partnerskie Grundtviga są ważnym elementem działań, wpisującym się w całościową wizję wsparcia, zapewnianego przez Fundację dorosłym osobom z autyzmem oraz ich rodzinom.

Na Farmie Życia działa Dzienne Centrum Aktywności, służące kilkudziesięciu osobom dojeżdżającym na Farmę. Głównym zajęciem mieszkańców i uczestników zajęć dziennych jest praca w gospodarstwie rolno–ogrodniczym o charakterze ekologicznym. Na Farmie działa też wiele pracowni: pracownia edukacyjna, pracownia plastyczna – sztuki użytkowej, pracownia ceramiczna, pracownia komputerowo-biurowa oraz pracownie ogrodnicza, stolarska i pralnicza. Niektóre zajęcia odbywają się również poza Farmą (np. staże i praktyki zawodowe w firmach w ramach aktywizacji zawodowej, czy projekty artystyczne realizowane wspólnie z instytucjami kultury – Teatr Łaźnia Nowa, Muzeum Historii Fotografii w Krakowie, MOCAK, i in.).

Ostatnio (w ramach projektu POKL) na Farmie powstało ważne, innowacyjne narzędzie edukacyjne: pierwsza platforma internetowa opracowana specjalnie dla osób z autyzmem i ich otoczenia (złożona z dwóch komplementarnych stron internetowych: www.KrainaOZA.pl oraz www.KrainaOZA.org).

Tytuł projektu: 
Learning Groups - We can do it!
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2012-1-PL1-GRU06-28037 1
Lata realizacji: 
2012 - 2014
Kraje uczestniczące: 
Polska
Węgry
Niemcy
Francja
Turcja
Cele projektu: 

Partnerstwo postawiło sobie za cel rozwijanie i wspieranie:

  • umiejętności komunikacyjnych i społecznych w grupie docelowej (osób z niepełnosprawnością, głównie intelektualną);
  • radzenia sobie z wyzwaniami (na przykład, nowymi, nieznanymi sytuacjami);
  • odkrywania i podążania za indywidualnymi talentami i zainteresowaniami, poprzez edukację nieformalną;
  • uczenia się w grupie rówieśniczej;
  • kreatywności -- prowadzącej do poczucia osiągnięcia, sprawczości;
  • zastosowania narzędzi informatycznych;
  • budowania poczucia własnej wartości, otwarcia się na nowe możliwości;
  • upominania się o swoje prawa, czynnego udziału w społeczności lokalnej (w tym, autoprezentacji);
  • wolontariatu osób z niepełnosprawnością intelektualną.

Partnerstwo sformułowało następujące cele szczegółowe:

  1. Określenie i rozwijanie metod pracy grup ("Learning Groups"), które pozwoliły by na rozwój potencjału ich członków, zwłaszcza w zakresie umiejętności komunikacji, umiejętności społecznych, oraz rozwoju osobistego osób z niepełnosprawnością intelektualną.
  2. Określenie, stworzenie i przeprowadzenie lokalnych programów działań (w kontekście instytucji).
  3. Zaangażowanie Słuchaczy na wszystkich etapach projektu.
  4. Podnoszenie świadomości społecznej -- osób z niepełnosprawnością, ich otoczenia (zwłaszcza społeczności lokalnej) na temat barier, przed jakimi stają Słuchacze, przezwyciężenia tych barier - oraz pokazanie, w pozytywny sposób, co umieją i potrafią ("WE CAN").
  5. Międzynarodowa wymiana doświadczeń, tworzenie synergii działań, identyfikacja i transfer najlepszych praktyk w dziedzinie edukacji nieformalnej.
  6. Dokumentacja i monitorowanie procesu Partnerstwa za pomocą narzędzi informatycznych ("Learning Groups' Chronicles").
  7. Zapewnienie trwałości i upowszechnienia rezultatów projektu -- promocja podczas wydarzeń otwartych, a także za pomocą wydanej broszury elektronicznej "Learning Groups: We Can Do It! Project Book from A to Z".
Obszary tematyczne: 
  • Kompetencje społeczne i obywatelskie
  • Świadomość i ekspresja kulturowa
  • Kompetencje informatyczne
Grupa docelowa słuchaczy: 

Osoby z niepełnosprawnością, przede wszystkim intelektualną. W przypadku organizacji polskiej: osoby z autyzmem.

Jakie były początki projektu: 

Projekt powstał z inicjatywy Fundacji Wspólnota Nadziei, w oparciu o doświadczenia wcześniejszych międzynarodowych projektów partnerskich, w których Fundacja uczestniczyła. Partnerów poszukiwano częściowo wśród organizacji już nam znanych (z poprzednich projektów partnerskich, a także z seminariów kontaktowych Grundtviga), o podobnej filozofii działania, mających zbliżone grupy docelowe i zakres zainteresowań.

Krótki opis przebiegu projektu: 
  • Październik 2012: Pierwsze spotkanie projektowe w Polsce (Kraków i Więckowice). Dyskusja i ustalenia dot. celów i działań projektu, „kodeksu współpracy”, zasad komunikacji i monitorowana postępów, harmonogramu. Prezentacja dobrych praktyk Farmy Życia /wizyta studyjna. Czynny udział Słuchaczy z Polski w roli gospodarzy (gośćmi byli pracownicy/koordynatorzy z instytucji partnerskich).
  • Marzec 2013: Spotkanie projektowe w Turcji, połączone z wizytą studyjną i warsztatami (terapia poprzez sztukę), udziałem w przedstawieniu teatralnym, wycieczką edukacyjną. Czynny udział Słuchaczy.
  • Czerwiec 2013: Spotkanie projektowe we Francji (duże wydarzenie woluntarystyczne i upowszechniające, wizyty studyjne, warsztaty integracyjne i „uspołeczniające”, wymiana dobrych praktyk, spotkanie koordynacyjne, udział w filmie dokumentalnym). Czynny udział Słuchaczy.
  • Wrzesień 2013: Spotkanie projektowe na Węgrzech (wydarzenie w społeczności lokalnej: tradycyjne obchody Dnia Św. Michała, wizyty studyjne, warsztaty i spotkania integracyjne, wymiana dobrych praktyk, koordynacja). Czynny udział Słuchaczy.
  • Kwiecień 2014: Spotkanie koordynacyjne w Niemczech (wizyta studyjna, wymiana dobrych praktyk, planowanie końcowej fazy projektu i pracy nad Project Book).
  • Czerwiec 2014: Końcowe spotkanie projektu w Polsce (połączone z warsztatami artystycznymi i integracyjnymi: fotografia, teatr -- oraz otwartym „piknikiem” integracyjnym na Farmie Życia; koordynacja i praca nad produktem finalnym). Czynny udział Słuchaczy.
  • Działania lokalne w Polsce przez cały czas trwania projektu: Cykl spotkań i warsztatów tematycznych w ramach lokalnych „Learning Groups” (m.in. grupa muzyczna, grupa teatralna, grupa plastyczna). Działania we współpracy z innymi instytucjami lokalnymi: m.in. z Bankiem Żywności, MOCAK-iem, Muzeum Historii Fotografii w Krakowie, Teatrem Łaźnia Nowa. Zajęcia cykliczne, średnio raz w miesiącu (bardziej lub mniej skoncentrowane, w zależności od specyfiki grupy). Czynny udział Słuchaczy.
  • Działania lokalne w Polsce przez cały czas trwania projektu: Warsztaty, spotkania i wycieczki edukacyjne (trening umiejętności społecznych) -- Kraków i okolice. Działania powtarzalne, przez cały czas trwania projektu (1-2 razy w miesiącu). Czynny udział Słuchaczy.
  • Działania upowszechniające: Prezentacje (m.in. na międzynarodowym Kongresie Autyzmu i na konferencjach branżowych w Polsce; prezentacje i spotkania z Rodzicami i ze społecznością lokalną – w ramach Dni Otwartych i pikniku na Farmie Życia a także spotkań tematycznych; profil i grupa na portalu społecznościowym Facebook; film dokumentalny z akcji wolontariatu w Bretanii; końcowa publikacja elektroniczna (pdf) pt. „WE CAN DO IT. Project Book from A to Z”.
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
70
W wyjazdach zagranicznych: 
20
Produkty
Produkty projektu: 
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Wszystkie powyższe produkty były upowszechniane i wykorzystywane po zakończeniu produktu (na konferencjach branżowych, prezentacjach dla rodziców i otoczenia osób z autyzmem, dla samych zainteresowanych). Fragmenty wykorzystano również jako jeden z przykładów dobrych praktyk włączenia i aktywizacji społecznej i zawodowej w ramach projektu portalu Kraina OZA (www.KrainaOZA.pl oraz www.KrainaOZA.org).

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Pracownicy Fundacji (terapeuci, trenerzy i asystenci wspierający osób z autyzmem), będący jednocześnie Słuchaczami projektu, nabyli wiele cennych umiejętności - poprzez obserwację działań w instytucjach partnerskich (oraz czynny udział w tych działaniach); wymianę doświadczeń pedagogicznych z kolegami i koleżankami po fachu z innych ośrodków.

Wiele z obserwacji i informacji, jakie w ten sposób pozyskali zainspirowało ich do wprowadzenia nowych elementów w codziennej pracy, a więc miało ogromne znaczenie motywacyjne.

Poprzez własną pracę i doświadczenie w projekcie pracownicy zdobyli zupełnie nową umiejętność: przygotowania osób z autyzmem do podróży zagranicznej oraz opieki i współpracy z osobami z autyzmem podczas takiej podróży. Zwracają również uwagę na fakt, że taki model pracy z osobami z autyzmem (w nowej sytuacji, w podróży, 24 godziny na dobę) pozwala lepiej poznać te osoby i ich potrzeby oraz skuteczniej pracować z nimi w przyszłości.

Kontakty z partnerami zagranicznymi zainspirowały pracowników Fundacji i zmotywowały do podnoszenia umiejętności językowych i przełamywania barier kulturowych. Dla wielu z nich było to ważne doświadczenie życiowe (pierwsza odległa podróż, pierwszy lot samolotem, pierwsze zetknięcie z inną kulturą).

Ponadto udział w działaniach projektu, zwłaszcza w mobilnościach, przyczynił się do poprawy i wzmocnienia relacji zawodowych i międzyludzkich w grupach pracowniczych, działając jak najlepszy możliwy "team building".

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Projekt miał niezwykle pozytywny i budujący wpływ na Słuchaczy, zwłaszcza dorosłe osoby z autyzmem biorące udział w międzynarodowych działaniach projektu. W sposób widoczny przyczynił się do zwiększenia ich poczucia własnej wartości i wiary w siebie - wręcz dumy z aktywnego udziału w projekcie, przełamania obaw i trudności (w wielu przypadkach była to pierwsza w życiu podróż za granicę, pierwszy lot samolotem, znalezienie się w zupełnie nowej, nieznanej sytuacji, co dla osób z autyzmem jest niezwykle trudne, stresujące, często wręcz paraliżujące).

Przełamywanie obaw, przekonanie się (w duchu projektu), że MOGĄ, POTRAFIĄ, RADZĄ SOBIE (WE CAN) wywoływało poczucie osiągnięcia, sukcesu, a także uprawomocnienia. W rezultacie obserwujemy zmiany w zachowaniu i w pewności siebie, w auto-percepcji. Uczestnicy tego typu wyjazdów wchodzą w nowe role i podejmują nowe wyzwania: uciekając od definicji „autystyka”, „osoby niepełnosprawnej” a znajdując dla siebie nową definicję: „podróżnika”, „ogrodnika”, „kucharza”, „artysty”, „żeglarza”, „aktora” itd. (to wszystko z inspiracji działań projektu, w których brali udział).

Poznawanie innych kultur było dla Słuchaczy fascynującym doświadczeniem: zwiedzali z zainteresowaniem kraje partnerskie (często realizując swoje marzenia, podążając za specjalnymi, osobistymi i zawodowymi zainteresowaniami), „przełamywali się” w kontaktach społecznych (które dla osób z autyzmem stanowią szczególna trudność), a także odważnie doświadczali lokalnej kultury i kosztowali lokalnych przysmaków (te z pozoru „banalne” czynności stanowiły dla nich wielką przygodę).

Wielu spośród Słuchaczy (osób z autyzmem) nauczyło się przed wyjazdem kilku zwrotów po angielsku (i w innych językach partnerstwa), aby móc lepiej komunikować się z partnerami zagranicznymi. Stanowiło to dla nich powód do dumy, dając poczucie osiągnięcia znacznego, osobistego sukcesu. 

Rodzice osób z autyzmem także współpracowali w realizacji projektu (będąc również jego Słuchaczami); wnieśli cenny wkład do działań lokalnych (zwłaszcza imprez okolicznościowych i integracyjnych) oraz międzynarodowych (troje rodziców wzięło udział w wyjeździe do Miszkolca w charakterze słuchaczy). Wszyscy Rodzice byli ogromnie zbudowani sukcesami podróżnymi i zwiększoną samodzielnością swoich dorosłych dzieci z autyzmem, i byli z nich dumni.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Rezultaty i produkty Projektu z pewnością będą wykorzystywane przez kadrę Fundacji Wspólnota Nadziei.

Fundacja oraz jej lokalni partnerzy już wykorzystują i/lub planują w najbliższym czasie wykorzystać rezultaty projektu. Zainspirowani przykładami dobrych praktyk zaobserwowanymi u Partnerów, wiele z nich już wprowadziliśmy, albo wprowadzimy na własnym gruncie (m.in. projekty wolontariatu lokalnego oraz szeroka współpraca z instytucjami kultury, z inspiracji działaniami partnera francuskiego; terapia poprzez sztukę z inspiracji partnera tureckiego; metody pracy w gospodarstwie ekologicznym, zwłaszcza hodowla zwierząt i domowa produkcja serów, z inspiracji partnera węgierskiego itp.) Podobne procesy obserwujemy u innych partnerów międzynarodowych (zwłaszcza partner francuski i turecki podejmują próbę transferu dobrych praktyk na dużą skalę; partnerzy węgierski i niemiecki również).

Nie tylko na poziomie instytucjonalnym, ale także na poziomie zespołu współpracowników i na poziomie osobistym -- dla każdego uczestnika indywidualnie, czy to Słuchacza, czy pracownika -- udział w projekcie był wzbogacający (pod względem intelektualnym, społecznym, zawodowym, itd.), co już teraz procentuje i będzie nadal procentować w codziennej pracy.

Dobre praktyki wypracowane lub tylko prezentowane podczas projektu zostały szeroko opisane w końcowym produkcie „Learning Groups: WE CAN DO IT. Project Book from A to Z”, a także pokazane w filmie dokumentalnym nakręconym podczas spotkania projektowego w Bretanii, we Francji („Learning Group: WE CAN”). Są to bardzo bogate materiały, które staramy się jak najszerzej udostępniać (wewnątrz naszej organizacji, w naszej sieci partnerów lokalnych, w kontekście regionalnym, krajowym i międzynarodowym, również za pomocą internetu, w tym bazy danych EST) -- mamy nadzieję, że z rezultatów tych skorzystają nie tylko partnerzy projektu, ale wiele innych osób i instytucji; wierzymy, że materiały te będą dla nich przydatne i inspirujące.

Przede wszystkim jednak mamy głębokie przekonanie, że -- najbardziej istotny – „miękki” rezultat produktu, czyli zbudowanie u Słuchaczy poczucia własnej wartości, wiary w siebie i w swoje możliwości, dumy z własnych osiągnięć, a także auto-motywacji, będzie procentował jeszcze bardzo długo. Wykorzystanie tych rezultatów jest już widoczne dla osób z otoczenia Słuchaczy (terapeutów, Rodziców itd.) Dla wielu Słuchaczy, zwłaszcza osób z autyzmem, a także pracowników organizacji pozarządowej, jaką jest Fundacja, uczestnictwo w projekcie Grundtvig stanowiło wielką życiową przygodę i ważny etap rozwoju osobistego i zawodowego.

Rezultaty projektu wskazują też kierunki dalszej pracy, zarówno dla Fundacji, jak dla szerszego Partnerstwa (formalnych partnerów międzynarodowych i nieformalnej sieci partnerów lokalnych) -- wskazują na potrzebę dalszej pracy nad zwiększaniem samodzielności i otwieraniem świata możliwości przed osobami z autyzmem i niepełnosprawnością intelektualną.

Bardzo ważnym elementem tej pracy jest wspieranie i przygotowywanie tego świata -- całego „otoczenia” -- na kontakt i współpracę z osobami z niepełnosprawnością -- i w tym aspekcie wypracowane w projekcie rezultaty i materiały mogą być bardzo pomocne.  To wspieranie i przygotowywanie jest konieczne, aby stworzyć bardziej przyjazną, otwartą i włączającą społeczność, którą osoby z niepełnosprawnością intelektualną pragną współtworzyć i wzbogacać jako jej pełnoprawni członkowie.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

Ucieszyłem się na wiadomość o wyjeździe do Turcji. Myślałem o kolegach i znajomych, którzy przyjadą na spotkanie z innych krajów. Do Turcji leciałem samolotem. W Ankarze stolicy Turcji zwiedzaliśmy muzeum Atatürka  oraz świątynię HATTUSA. Przeszedłem  przez dwie historyczne bramy: Królewską i Lwa. Poznałem miłych ludzi. Pierwszy raz w życiu spotkałem się z kulturą Wschodu. Dobrze wspominam pobyt Turcji oglądając zdjęcia i pamiątki tj. koszulkę z napisem Ankara oraz kamienne figurki. [Słuchacz – osoba z autyzmem].

Propozycja udziału w projekcie i wyjeździe na Węgry mile mnie zaskoczyła. Zaskoczyła, ponieważ ja od 30-tu lat bardzo rzadko miałam okazję przebywać poza domem bez mojego autystycznego syna, który wymaga nieustannej uwagi i interwencji manualnej. Oczywiście perspektywa uwolnienia się od tej „smyczy” na kilka dni wydała mi się bardzo ekscytująca. Pobyt na Węgrzech stał się dla mnie przygodą, do której stale wracam we wspomnieniach. […]Po raz pierwszy również znalazłam się na międzynarodowej konferencji na tak wielką skalę. […] Najciekawszy dla mnie był pobyt na farmie w Miszkolcu, którą zwiedzaliśmy w kolejnych dniach. Mieszkają tam osoby dorosłe z upośledzeniem umysłowym, autyzmem i innymi poważnymi problemami. Zwróciłam uwagę na miłą, domową atmosferę. […]Zaimponowała mi działalność gospodarcza prowadzona na terenie farmy. Produkowane tam kozie sery są sprzedawane w mieście! [Słuchacz – rodzic osoby z autyzmem].

Kuchnia to moje ulubione miejsce w domu, jego „serce”. Kuchnia w znaczeniu dosłownym, ale także metaforycznym: to miejsce, gdzie wytwarza się coś z określonych składników, według własnych niepowtarzalnych przepisów, stwarzając jedyny w swoim rodzaju rezultat. Partnerzy w tym projekcie zaprosili siebie nawzajem do swoich „kuchni” – i podzielili się swoimi „sekretami”, pokazali od kuchni, jak się u nich różne rzeczy robi. Również w tym dosłownym sensie zwiedzaliśmy kuchnie: supernowoczesną Cuisine Centrale organizacji Les Papillons Blancs de Finisterre, w której urządzenia, maszyny i sposoby pracy dostosowane są do potrzeb komunikacyjnych osób z niepełnosprawnością intelektualną. Naszym przewodnikiem i gospodarzem był jeden z pracowników, Patrick. Na Farmie Barathegyi w Miszkolcu, prowadzonej przez osoby z autyzmem, zobaczyliśmy prowadzoną na małą skalę produkcję ekologicznych kozich serów. Każdy z tych „przepisów” był zupełnie inny, ale oba zrobiły na nas ogromne wrażenie i dały inspirację do naśladowania. [pracownik Fundacji].

Osobiście dla mnie, wyjazd był bardzo ważny poznawczo, owocny w spotkania/interakcje zarówno z osobami niepełnosprawnymi jak i profesjonalistami oraz rodzicami, pełen doznań związanych z poznawaniem innej bogatej i ciekawej kultury. […] Zapoznaliśmy się z przykładami dobrych praktyk w doskonałych węgierskich ośrodkach, mogących być wzorem i inspiracją dla analogicznych miejsc w Polsce. Wiele zaobserwowanych rozwiązań można, jak sądzę w dość prosty i „bezkosztowy” sposób przenieść w polskie realia. Taki właśnie transfer dobrych praktyk, poznawanie innych ludzi, wspólne przebywanie z osobami niepełnosprawnymi, podróżowanie, zwiedzanie, uczestniczenie w obradach kongresu i zajęciach w węgierskich placówkach i ośrodkach, udział w wycieczkach i posiłkach tworzy więzi, kształtuje empatię, zrozumienie, tolerancję jest ważnym elementem integracyjnym, ma niezaprzeczalny aspekt poznawczy, wpływa na emocjonalne - życzliwe zaangażowanie. Myślę że takie są również zamierzone cele projektu. Cały wyjazd był dla mnie doświadczeniem wszechstronnie rozwijającym także w czysto ludzkim sensie tego słowa, Bycie razem wymaga uwagi, cierpliwości, empatii, zrozumienia - które to ze względu na pośpiech, wymóg efektywności, funkcjonalnej wydajności i nieustającego pragmatyzmu działań - przychodzą mi z coraz większą trudnością. [pracownik Fundacji].

Kiedy wspominam ten nasz wyjazd do Francji, jedna myśl szczególnie mi się nasuwa. Ta podróż była trudna a zarazem ekscytująca. Jedni z nas pierwszy raz lecieli samolotem a oprócz tego mieli opiekować się osobami z autyzmem. Wyprawa do Bretanii była wyzwaniem pełnym nowych doświadczeń i pięknie spędzonego czasu. Jednak my jako ekipa spisaliśmy się znakomicie. Od samego początku było wiadomo, że możemy na siebie liczyć w trudnych chwilach. Wsparcie było zawsze! Jako grupa opiekunów zjednoczyliśmy się. Udzieliło się to również naszym podopiecznym, którzy sami z własnej inicjatywy pomagali sobie nawzajem. To był piękny czas.

Jestem pewna że esencją naszego wyjazdu była nauka wzajemnej współpracy w grupie. Trwa to nadal na naszych wspólnych dyżurach. [pracownik Fundacji].

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

--

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Dorota Wąsik
Data wypełnienia formularza/karty: 
01.03.2015

Inter-Generational European Memories

Tematyka działań: 
Edukacja międzykulturowa
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Języki obce
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Fundacja Pro Scientia Publica
ul. Redycka 37, 51-169 Wrocław
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Aneta Kobylarek, 602739299, akobylarek@tlen.pl
Aleksandra Marcinkiewicz, 607121153, al.marcinkiewicz@gmail.com
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Fundacja Pro Scientia Publica jest organizacją non profit, założoną we wrześniu 2010 r. Celami Fundacji są:

1. Rozwijanie i umacnianie postaw nastawionych na aktywne współdziałanie w rozwoju innowacyjnego społeczeństwa obywatelskiego.

2. Przyczynianie się do przeciwdziałania skutkom starzenia się społeczeństwa.

3. Popularyzacja idei współpracy międzypokoleniowej seniorów i studentów w Uniwersytetach Trzeciego Wieku.

4. Wspieranie działań, które przyczyniają się do poprawy jakości i efektywności systemu szkolnictwa wyższego i szkoleń oraz ich otwarcia na społeczności lokalne.

5. Wspieranie młodych adeptów nauki polskiej.

6. Inicjowanie i wspieranie nowatorskich rozwiązań w różnorodnych dziedzinach życia społecznego i profilaktyce społecznej.

7. Działania na rzecz integracji europejskiej oraz rozwijania kontaktów i współpracy między społeczeństwami.

8. Propagowanie wykorzystania nowych technologii w ogólnie pojętym poradnictwie obywatelskim.

9. Popieranie wszechstronnego rozwoju społeczeństwa, a zwłaszcza działalności naukowej, edukacyjnej, oświatowej (w tym również polegającej na kształceniu studentów) i kulturalnej.

10. Inicjowanie i wspieranie działań zmierzających do podnoszenia poziomu rozwoju intelektualnego młodego pokolenia.

11. Wspieranie społecznej, edukacyjnej, charytatywnej aktywności środowisk lokalnych.

12. Animowanie i stymulowanie lokalnego rozwoju w oparciu o aktywność obywatelską.

 

Fundacja realizuje swoje cele poprzez:

1. wspomaganie działalności studenckich kół naukowych i Uniwersytetów Trzeciego Wieku,

2. współudział w realizacji programów w obszarach edukacji formalnej, pozaformalnej, nieformalnej, a w szczególności Programów Unii Europejskiej,

3. współpracę z ośrodkami zagranicznymi i wymianę informacji o europejskich systemach edukacyjnych oraz o polityce edukacyjnej i młodzieżowej,

4. promowanie rozwoju współpracy międzynarodowej pomiędzy instytucjami badawczymi, naukowymi, edukacyjnymi i szkoleniowymi,

5. wspieranie mobilności studentów, uczniów, nauczycieli i grup młodzieży oraz wspieranie inicjatyw studenckich,

6. działalność edukacyjną, wydawniczą i badawczą,

7. współpracę z władzami samorządowymi, rządowymi, szkołami, szkołami wyższymi i innymi placówkami oświatowymi, osobami fizycznymi oraz organizacjami pozarządowymi i innymi podmiotami w zakresie wymienionym w celach działania Fundacji,

8. realizację programów szkoleniowych dla młodzieży akademickiej, seniorów, osób bezrobotnych oraz pracowników chcących podwyższyć kwalifikacje,

9. działania wspomagające rozwój społeczności lokalnych, wspólnot samorządnych, organizacji pozarządowych i innych instytucji działających na rzecz dobra publicznego w różnych dziedzinach życia społecznego, w szczególności edukacji, nauce i kulturze,

10. współpracę międzynarodową na rzecz rozwoju edukacji, nauki i kultury,

11. programy badawcze, informacyjne i wydawnicze służące zdobywaniu i upowszechnianiu wiedzy w społeczeństwie,

12. promocję młodych talentów naukowych

 

Oferta edukacyjna skierowana do seniorów obejmuje doskonalenie komputerowe, interpersonalne i języka angielskiego. Mają one formę warsztatów, konwersatoriów, seminariów i indywidualnych konsultacji.

Tytuł projektu: 
Inter-Generational European Memories
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2012-1-PL1-GRU06-27804 1
Lata realizacji: 
2012 - 2014
Kraje uczestniczące: 
Polska
Włochy
Turcja
Hiszpania
Austria
Francja
Cele projektu: 

Idea projektu polegała na zebraniu wspomnień seniorów z krajów uczestniczących na temat ludzi, miejsc oraz wydarzeń, ważnych dla szerszej społeczności lokalnej. Projekt koncentrował się na trzech obszarach: WSPOMNIEŃ: systematyczne opracowywanie i zapis wspomnień seniorów; AKTYWNEGO STARZENIA SIĘ: Transmisja wiedzy w trakcie kursów ICT i/ lub językowych;  SOLIDARNOŚCI POKOLEŃ: dialog międzypokoleniowy.

Obszary tematyczne: 

- Edukacja osób w starszym wieku;

- Rozwijanie kompetencji kluczowych u dorosłych (nauka języków obcych, TIK);

- Zagadnienia interkulturowe.

Grupa docelowa słuchaczy: 

Głównymi beneficjentami projektu były osoby starsze (60+), zarówno dla organizacji polskiej, jak i pozostałych partnerów).

Jakie były początki projektu: 

Pomysł na projekt pojawił się wraz z ogłoszeniem przez Komisję Europejską roku 2012 Rokiem Aktywności Osób Starszych i Solidarności Międzypokoleniowej. Inicjatywa wypłynęła od naszej organizacji. Partner francuski był znany członkom zespołu z innego projektu Grundtviga realizowanego przez UTW w Uniwersytecie Wrocławskim. Pozostali partnerzy zostali znalezieni dzięki kompendiom projektów partnerskich Grundtviga z poprzednich lat: koordynator wyselekcjonował organizacje pasujące profilem do wstępnej idei projektu, a następnie skontaktował się z nimi drogą mailową.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Odbyło się pięć spotkań partnerskich, w tym jedno zorganizowano w Polsce. W każdym oprócz kadry brali udział słuchacze.

I Spotkanie Partnerskie w Paryżu w dniu 31.10.2012 r. służyło prezentacji

organizacji partnerskich, dyskusji nad koncepcja˛ projektu i ustaleniom na najbliższe miesiące pracy. Strona polska przeprowadziła warsztaty dla koordynatorów i kadry organizacji partnerskich z biograficznej metody badań, będącej fundamentalną dla projektu.

II Spotkanie Partnerskie odbyło się w Sewilli (Hiszpania) w dniach 25-26.02.2013. Na drugim spotkaniu odbyła się prezentacja włoskiego partnera (który wcześniej był na liście rezerwowej), dyskusja na temat zadań i szczegółów projektu. Wspólnie zdecydowano o wcześniejszym przeprowadzeniu warsztatów

międzygeneracyjnych, tj. wiosną 2013 zamiast jesienią 2013 oraz o rezygnacji z platformy Wiki na rzecz stron bardziej przyjaznych użytkownikowi. Ustalono termin i miejsce następnego spotkania.

III Spotkanie Partnerskie odbyło się w Nazilli (Turcja) w dniach 12-13.09.2013. Na III spotkaniu partnerskim w Turcji partnerzy przedstawili prezentacje nt

przeprowadzonych warsztatów międzygeneracyjnych. Omówiono problemy, które pojawiały się przy ich realizacji, wspólnie debatowano nad możliwymi rozwiązaniami. Niektórzy z partnerów zadeklarowali chęć powtórzenia warsztatów, gdyż okazały się ciekawym (przede wszystkim dla zaangażowanych uczestników) doświadczeniem. Omówiono plan pracy na drugi

rok projektu, wyznaczono cele i zadania, a także dyskutowano nad formą produktów końcowych. Partner turecki zaangażował w spotkanie uczniów z przeprowadzanych u siebie międzygeneracyjnych warsztatów komputerowych, j.

angielskiego i tradycyjnych tańców tureckich. Ustalono termin następnego spotkania oraz konferencji końcowej.

IV Spotkanie Partnerskie odbyło się w Rzymie w dniach 20-21.03.2014. Na spotkaniu omówiono i przedstawiono działania i

rezultaty zaplanowane na drugi rok projektowy. Partnerzy przedstawili pierwsze wersje prezentacji na konferencję końcową. Dyskutowano nad ich zawartością i czytelnością. Przyjrzeliśmy się również rezultatom projektowym i stronie projektowej pod kątem sprawozdawczości, dokonano wstępnego podsumowania

projektu. Ustalono ostatnie zadania przed konferencją końcową. Omówiono możliwości kontynuacji współpracy w ramach nowego programu Erasmus+. Zadecydowano o podpisaniu Porozumienia o współpracy podczas ostatniego spotkania.

V Spotkanie Partnerskie odbyło się w dniach 26-27.06.2014 i było powiązane z Międzynarodową Konferencją Naukową „Wokół Wspomnień Seniorów”. Dzień pierwszy był poświęcony prezentacjom partnerów dotyczącym realizacji projektu. Dzień drugi miał charakter bardziej naukowy, dominowały wystąpienia związane z metodą biograficzną. Zostało podpisane porozumienie o dalszej współpracy między partnerami.

 

Główne podjęte działania krajowe to:

- wywiady biograficzne przeprowadzone w 28 parach senior-student/doktorant

- stworzenie przez tychże studentów stron internetowych (głównie google sites) z zebranymi wspomnieniami

- ujednolicenie zebranych biografii wersji angielskiej na stronie http://edubiografia.info/

- cykl warsztatów biograficznych dla 8 seniorów.

Główne działania upowszechniające:

- 04.10.2012 prezentacja projektu na spotkaniu EFOS (Europejska Federacja Starszych Studentów) w języku angielskim i polskim. Odbiorcy: 50 osób z Polski, Ukrainy, Szwecji, Holandii, Niemiec, Austrii i Słowacji

-13.03.2014 Prezentacja projektu na spotkaniu z członkami koła naukowego Variograf (Uniwersytet Wrocławski)

- 02.04.2014 Wykład nt. edukacyjnego potencjału osób starszych w UTW Oława

- 24.05.2014 Prezentacja projektu 24.05.2013 podczas Międzynarodowej Konferencji Projektu Partnerskiego Grundtviga 'Tell Me a Story" w Ferrarze (Włochy). Odbiorcy: 22 osoby z Polski, Holandii, Włoch, Portugalii, Austrii i Francji

-  Informacja o projekcie na tablicy ogłoszeń poświęconej projektom unijnym w Instytucie Pedagogiki Uniwersytetu Wrocławskiego i

UTW w UWr (ok 1500 odbiorców).

- Informacja o Konferencji "Wokół wspomnień seniorów" została opublikowana w 2 Newsletterach 3Sektora (z 8 i 20 Maja 2014),

który ma ok. 3000 odbiorców w aglomeracji wrocławskiej.

- Informacja o w/w Konferencji ukazała się na stronie Facebookowej "Pedagogika", która w tamtej chwili liczyła blisko 700 członków

- informacja o projekcie na stronie Fundacji (http://www.proscientiapublica.pl/projekty-llp/gem/

- informowanie na bieżąco o polskich działaniach projektowych na stronie projektu i fanpage’u na Facebooku

O działaniach projektowych informowaliśmy również w grupie Uniwersytet Trzeciego Wieku w Uniwersytecie Wrocławskim na Facebooku (na tamtą chwilę 290 członków -słuchaczy i instruktorów - wbrew nazwie nie tylko z UTW w UWr) oraz na Forum strony Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Uniwersytecie Wrocławskim.).

Ankiety ewaluacyjne były wypełniane po każdym spotkaniu i zawierały pytania dotyczące zarówno samego spotkania, jak i partnerstwa. Wypełniali je koordynatorzy we współpracy ze swoimi słuchaczami. Po konferencji końcowej przeprowadzono końcową ewaluację partnerstwa i projektu. Zadano ogólne pytania dotyczące partnerstwa, jego słabych i mocnych punktów. Na tej podstawie stworzono dokument pt. "Evaluation report", który zawierał również podsumowanie wyników ankiet pospotkaniowych.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
64
W wyjazdach zagranicznych: 
5
Produkty
Produkty projektu: 

- Strona internetowa projektu:

http://gem.project-website.org

- Mała Księga Wspomnień (Little Book of Memories):

http://gem.x25.pl/

- Polskie biografie w j. angielskim:

http://edubiografia.info/category/poland

- Ulotka projektowa:

http://gem.project-website.org/document/pl-Leaflet.pdf

- Strona na Facebooku:

www.facebook.com szukaj: Grundtvig Project Gem

-Wersja mobilna strony projektowej:

http://gem.project-website.org/index.cgi?content=at_art_2371.

pub&former_content=home&expand_part=n&expand_agen=n&expand_repo=n

&expand_eval=n&action=&language=en&df_user=&df_password=

- Logo Projektu (patrz: strona projektowa)

- Methods of learning and experiences in learning of seniors (Dokument nt metod pracy partnerów i doświadczeń w nauczaniu seniorów włącznie z doświadczeniami z Projektu):

http://gem.project-website.org/document/methods-of-learning.pdf

- Pliki naukowe „Around memories of seniors”:

gem.project-website.org/document/pl-GEM_Scientific_files.pdf

- Newslettery w formie pdf:

http://gem.project-website.org patrz: Newsletters

- Agendy spotkaniowe i raporty:

http://gem.project-website.org patrz: Event Agendas, Event Reports

- Raporty ewaluacyjne:

http://gem.project-website.org patrz: Evaluation

- Ewaluacja końcowa projektu:

http://gem.project-website.org/document/pl-GEM_final_evaluation.pdf

- Gra "Małe wspomnienia":

http://gem.project-website.org/index.cgi?content=at_art_1487.

pub&former_content=home&expand_part=n&expand_agen=n&expand_repo=n

&expand_eval=n&action=&language=en&df_user=&df_password=

Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Prezentacja projektu i jego osiągnięć stanowi stały element prezentacji dokonań i doświadczenia Fundacji zarówno podczas spotkań międzynarodowych, jak i lokalnych. Również podczas kontaktu z innymi organizacjami poszukującymi partnerów do projektów, chwalimy się projektem GEM i odsyłamy do jego strony.

Już po zakończeniu Projektu udało nam się wydać drukiem książkę „Around of seniors’ memories”, stanowiącą poszerzoną o artykuły innych autorów wersję plików naukowych opublikowanych podczas projektu. Publikacja jest recenzjonowana i posiada własny numer ISBN, co za tym idzie została wysłana do najważniejszych bibliotek w Polsce.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Dla naszej organizacji był to pierwszy projekt międzynarodowy, w którym na dodatek wystąpiliśmy jako koordynator. Okazał się bezcennym doświadczeniem, z którego wyszliśmy z pełnym sukcesem. Było to możliwe dzięki zaangażowaniu w projekt zarówno kadry zarządzającej, jak i współpracowników oraz -przede wszystkim- ich połączonej pracy podczas projektu.

Dla nauczycieli i pracowników projekt był świetną motywacją do podniesienia swoich umiejętności. Okazał się również świetnym polem do zwiększenia umiejętności zarządzania projektem. Uczestnictwo w zagranicznych spotkaniach międzynarodowych przełożyło się na znaczne poszerzenie wiedzy o krajach partnerskich i ich kulturach.

Doświadczenia zdobyte w tym projekcie są wykorzystywane w innych (Grundtvig, Leonardo da Vinci, Erasmus+).

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Zgodnie z założeniami przyjętymi we wniosku aplikacyjnym, działania naszej organizacji koncentrowały się na koordynacji projektu i szkoleniach z metody biograficznej dla partnerów, a także na międzygeneracyjnych działaniach lokalnych. Efektem tych ostatnich były strony internetowe seniorów założone przez młodszą generację. Co za tym idzie, największy wpływ projekt miał na zwiększenie umiejętności społecznych, TIK i pewności siebie. Stałe działania upowszechniające (w tym publikacja filmików i zdjęć ze spotkań na stronie projektowej i Facebooku), jak również uczestnictwo w wyjazdach, przyczyniały się do poszerzenia wiedzy o krajach partnerskich i ich kulturach. Seniorzy biorący udział w projekcie rozwinęli swoje umiejętności interpersonalne, przełamali lęk przed oceną społeczną, jak i weszli w nowe interakcje społeczne, co pozwoliło im rozszerzyć sieć kontaktów społecznych. Udział w warsztatach biograficznych ukazał im, że praca nad własną histerią życia może prowadzić do pozytywnej oceny swojego bilansu życia, co jest kluczowym czynnikiem w pozytywnym przeżywania własnej starości.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Doświadczenie zdobyte w projekcie przełożyło się na sposób zarządzania innymi projektami oraz na pracę zespołu projektowego.

Największe znaczenie ma jednak opracowanie dwóch sztandarowych produktów projektu, do powstania którego przyczynili się nie tylko partnerzy projektowi, lecz również lokalni uczestnicy projektu (w tym przedstawiciele świata nauki). "Little book of memories" jest przykładem połączenia doświadczenia seniorów (wspomnienia) z zaangażowaniem młodszego pokolenia (przeprowadzenie wywiadów, stworzenie strony internetowej seniora). Z pozycji tej mogą korzystać inne organizacje zajmujące się edukacją dorosłych. Doświadczenia opisane w "Scientific files" i ich naukowa analiza mogą być punktem wyjścia do następnych projektów. Również ewaluacja końcowa może stać się źródłem informacji o silnych i słabych stronach tego typu projektów. Na stronie projektowej http://gem.project-website.org/ ukazane są wszystkie inicjatywny, które miały miejsce na poszczególnych etapach projektu, zamieszczone są informacje dot. zarówno sposobów przeprowadzania warsztatów biograficznych, jak i metodologiczne dane umożliwiające analizę biografii.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

Bogdan (63 lata): Mi się wszystko podobało. Pierwszy raz w życiu w czymś takim (warsztatach biograficznych) brałem udział. Moje dzieci nie chcą abym wspominał, nad czym ubolewam. A tak na zajęciach mogłem sobie powspominać. Do tej pory myślę nad tymi wspomnieniami. Na tych zajęciach mogę mówić i mam pewność, że mówię tą pierwszy raz, wiec nie jest to nudne dla słuchaczy. Była to dobra okazja, aby coś o sobie powiedzieć- taki czas na refleksję i zastanowienie się.

Krystyna (64 lata): Udział w projekcie miał dla mnie duże znaczenie, wyniosłam z niego wiele korzyści, będąc osobą na emeryturze, zaganianą w codziennych obowiązkach. Odbyłam podróż w przeszłość. Nie zdawałam sobie sprawy, że tak dużo zostaje w naszej pamięci, tylko trzeba ją sobie odświeżyć, aby znów powróciły wspomnienia, poukładać je sobie i uświadomić co było ważne. Odszukać fotografie, stare dokumenty..... Moim zadaniem było spisać swoje wspomnienia, które dotyczyły mojej edukacji. Ponownie musiałam uruchomić dawne umiejętności i utworzyć stronę internetową. Robiłam to nie pierwszy raz, chociaż dawno, to jednak się udało. Byłam z siebie dumna i może to śmieszne, jeśli pomyślimy, że w dzisiejszym cyfrowym świecie robi się tak niesamowite rzeczy. Tworząc swojego bloga zaczęłam czytać inne, otworzyły one przede mną świat ludzi, którzy piszą o swoich zainteresowaniach, pasjach w sposób ciekawy i piękny. Poznałam interesujące osoby, słuchaczy UTW. Imponuje mi ich chęć zdobywania wiedzy, rozwijanie zainteresowań i integrowanie się. Nareszcie mogłam spełnić swoje marzenia o podróżowaniu. Zobaczyłam Paryż, miasto o którym tyle czytałam i wiedziałam, ale tylko z filmów i fotografii. Dzięki projektowi przeżyłam przygodę swojego życia i uwierzyłam, że mogę zrobić coś dla siebie

Romuald (69 lat): Bardzo mi się podobały te zajęcia, bo mogłem mówić to co chcę o sobie powiedzieć, a nie o wszystkim człowiek chce mówić. Tak mi się podobały te zajęcia, że zareklamowałem je Włodkowi, aby przyszedł i przyszedł.

Elżbieta (68 lat): udział w zajęciach biograficznych nie był dla mnie trudny. Stymulowały mnie one do wspomnień, co mi się podobało.

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

Brak uwag.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Aneta Kobylarek
Data wypełnienia formularza/karty: 
03.02.2015

Unlocking the Universe

Tematyka działań: 
Edukacja drugiej szansy
Edukacja osób starszych, w tym międzypokoleniowa
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Metody podnoszenia motywacji słuchaczy
Wolontariat
Zagadnienia pedagogiczne / dydaktyczne
Zarządzanie edukacją dorosłych
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Olsztyńskie Planetarium i Obserwatorium Astronomiczne
ul. Piłsudskiego 38, 10-450 Olsztyn
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Jacek Szubiakowski, 606 220 385, jacek@planetarium.olsztyn.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Popularyzacja i edukacja w zakresie astronomii i nauk pokrewnych skierowana do ogółu społeczeństwa. Główne grupy docelowe dorosłych słuchaczy to: Koło Astronomiczne UTW, dorośli miłośnicy astronomii, podopieczni Ośrodka Mieszkalno-Rehabilitacyjnego Polskiego Związku Niewidomych w Olsztynie. Zorganizowane zajęcia w postaci odczytów, pogadanek, warsztatów, pokazów i astronomicznych oraz różnorodnych seansów planetaryjnych. Organizowanie pokazów i obserwacji w rzadkich i ciekawych zjawisk astronomicznych. Prowadzenie zajęć edukacyjnych i popularyzatorskich dla osób niewidomych i niedowidzących wykorzystując specjalnie przygotowane rysunki, makiety i trójwymiarowe eksponaty.

Tytuł projektu: 
Unlocking the Universe
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-GB2-GRU06-05284 2
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Wlk. Brytania
Słowacja
Francja
Polska
Cele projektu: 

Zbudowanie w Europie podstaw współpracy związanej z nauczaniem osób dorosłych, która polegać będzie na dzieleniu się doświadczeniem i umiejętnościami w pracy z osobami w starszym wieku:

  1. Odpowiedź na wyzwania edukacyjne związane ze starzeniem się populacji w Europie.
  2. Rozwijanie zrozumienia i komunikacji dziedzictwa naukowego wśród dorosłych w całej Europie
  3. Badania prowadzone przez dorosłych uczestników projektu w krajach partnerskich dotyczące historii astronomii i pionierskich odkryć w tej dziedzinie.
  4. Rozwój lokalnych działań prowadzonych przez słuchaczy i obserwatoria astronomiczne w każdym kraju partnerskim, wykorzystujących materiały z archiwów historycznych. Działania miały zachęcić seniorów do wolontariatu na rzecz stworzenia tematycznej wystawy objazdowej.
  5. Opracowanie, we współpracy z seniorami, ilustrowanego studium przypadku poświęconemu pionierom nauki: Kopernik, Foucault, Konkoly i Lockyer. Tłumaczenie przygotowanych materiałów na języki partnerów.
  6. Uruchomienie wystawy poświęconej pionierom nauki, którą objaśniają słuchacze wraz z pracownikami.
  7. Działania społecznie włączające do projektu słuchaczy niepełnosprawnych z wadami zmysłów.
  8. Rozpowszechnianie rezultatów projektu przy pomocy wolontariuszy-seniorów przy co najmniej dwóch wystawach w każdym z krajów partnerskich.
Obszary tematyczne: 
  • Nauki przyrodnicze, w szczególności astronomia i astronautyka oraz matematyka i fizyka,
  • historia nauki,
  • dziedzictwo kulturowe,
  • nowe technologie,
  • tożsamość regionalna i wolontariat.
Grupa docelowa słuchaczy: 

Seniorzy oraz dorosłe osoby niewidome i niedowidzące. W Polsce to głównie słuchacze Koła Astronomicznego Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Olsztynie oraz podopieczni Ośrodka Mieszkalno-Rehabilitacyjnego Polskiego Związku Niewidomych w Olsztynie.

Jakie były początki projektu: 

Pomysłodawcą projektu był koordynator poprzedniego projektu partnerskiego, w którym braliśmy udział – Paul Haley. Koncepcja programowa powstała w rezultacie dyskusji w poszerzającym się gronie potencjalnych partnerów.

Krótki opis przebiegu projektu: 

W ramach projektu odbyły się cztery spotkania partnerskie:

  1. Hereford i Cambridge (Wielka Brytania) – 11-13.10.2011 – Spotkanie partnerów w celu omówienia kontaktów, wzajemnego zapoznania się z partnerami, ich instytucjami i działalnością oraz wymiany doświadczeń. Zapoznanie z historią i kulturą regionu, w którym odbywały się warsztaty. Ilustrowana prezentacja o Normanie Lockyer. Planowanie zawartości merytorycznej i harmonogramu prac nad produktami projektu. Wizyta w Muzeum Witrażu w Ely i w Instytucie Astronomii w Cambridge. Udział 2 polskich słuchaczy.
  2. Arles, Marsylia (Francja) – 2-4.05.2012 – analiza stopnia realizacji projektu, prezentowanie i testowanie przygotowanych materiałów przez poszczególnych partnerów, Planowanie dalszych działań w projekcie i rozpowszechniania jego rezultatów. Poznanie historii i kultury regionu. Zwiedzanie Muzeum Sztuki Antycznej i starego miasta w Arles. Zwiedzanie Obserwatorium Astronomicznego i Instytutu Astrofizyki w Marsylii. Wykład i pokazy dotyczące spektroskopii. Zwiedzanie wystawy „Woda w Kosmosie”. Wykład popularny Williama Tobina „Leon Foucault" wygłoszony dla publiczności i uczestników projektu. Udział 2 polskich słuchaczy.
  3. Hurbanowo(Słowacja), Budapeszt(Węgry) – 2-4.10.2012 – Wspólny wybór obrazów ilustrujących działania ramach projektu. Prezentacja i omówienie wystaw: "Kopernik w Europie, w Polsce i na Warmii" oraz Trasa turystyczna "Śladami Mikołaja Kopernika". Poznanie dokonań Mikołaja KonkolyThege. Zwiedzanie obserwatoriów Mikołaja Konkoly w Hurbanowie i w Budapeszcie. Ocena realizacji projektu i jego upowszechniania. Planowanie końcowych działań. Zapoznanie z historią i kulturą regionu. Udział 6 polskich słuchaczy, w tym dwoje z nich prezentowało nasze dokonania w projekcie.
  4. Olsztyn, Frombork, Toruń(Polska) – 22-24.05.2013 – analiza powstałych materiałów, ocena dokonań projektu i rozpowszechniania jego rezultatów. Prezentacja wystaw "Kopernik w Europie, w Polsce i na Warmii" oraz Trasa turystyczna "Śladami Mikołaja Kopernika". Wykład „Tablica astronomiczna na Olsztyńskim Zamku”. Wycieczka „Śladami Kopernika po Warmii” (Orneta, Braniewo, Frombork, Lidzbark Warmiński). Wizyta w Planetarium i na zamku w Olsztynie oraz w Centrum Astronomii UMK w Toruniu. Witraż dla Obserwatorium w Olsztynie od partnera z Wielkiej Brytanii. Liczny udział polskich słuchaczy. Wystąpienia dwóch słuchaczek Koła Astronomicznego UTW(„Podsumowanie warsztatów dla niewidomych o Układzie Słonecznym” i „5 lat Koła Astronomicznego UTW w Olsztyńskim Planetarium”)

We wszystkich działaniach projektu jak: opracowanie  programu zajęć Koła Astronomicznego, przygotowanie pomocy dydaktycznych dotyczących Układu Słonecznego, prowadzenie zajęć edukacyjnych dla słuchaczy UTW, przygotowywanie w grupach materiałów dydaktycznych w postaci wypukłych rysunków, makiet, modeli przestrzennych i prowadzenie zajęć  zajęcia dla osób niewidomych i niedowidzących, we wszystkich tych działaniach aktywnie brali udział uczestnicy Koła UTW. Referowali także sprawozdania z wyjazdów w ramach projektu, przygotowali wystawy: „Kopernik w Europie, w Polsce i na Warmii” Trasa Turystyczna „Śladami Mikołaja Kopernika”. Jeden ze słuchaczy opracował projekty i nadzorował wykonanie replik instrumentów Mikołaja Kopernika w skali 1:1, a następnie studenci UTW powtórzyli obserwacje wielkiego astronoma.

O realizowanym projekcie i udziale w nim słuchaczy UTW informowaliśmy w lokalnych mediach, jak również naszych zwierzchników, środowisko astronomów i osób niewidomych i niedowidzących.

Na każdym spotkaniu międzynarodowym odbywało się podsumowywanie działań w ramach projektu i planowanie kolejnych uwzględniając realne możliwości i potrzeby.

Na koniec każdego semestru słuchacze wypełniali ankiety, w których oceniali dotychczasowe działania oraz mieli możliwość zaproponowania pomysłów dalszych działań.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
32
W wyjazdach zagranicznych: 
10
Produkty
Produkty projektu: 
  1. Repliki instrumentów Mikołaja Kopernika w skali 1:1: kwadrant, sfera armilarna i triquetrum – umożliwiają powtórzenia obserwacji i pomiarów Kopernika.
  2. Studium Wiedzy o Wszechświecie – cykl 11. spotkań łączących wykłady, warsztaty i pokazy skierowane do seniorów, mieszkańców Olsztyna. Celem zajęć było pogłębienie wiedzy z zakresu astronomii i astronautyki oraz inspiracji do samodzielnych studiów przedmiotu.
  3. Cykl spotkań o Układzie Słonecznym – tematyczne spotkania podczas których studenci UTW prezentują samodzielnie przygotowane wykłady dla swoich kolegów.
  4. Wystawa „Kopernik w Europie, w Polsce i na Warmii” - prezentuje miejsca działalności i pobytu Kopernika w Europie, Polsce a szczególnie na Warmii oraz popularyzuje jego biografię i dokonania. Pokazuje jak współcześnie, miejsca pobytu astronoma nawiązują do jego spuścizny.
  5. Układ Słoneczny dla niewidomych - grupa słuchaczy UTW wykorzystując zebrane i opracowane przez siebie materiały przygotowała pomoce naukowe: wypukłe rysunki, makiety i modele, którymi posługiwali się w czasie przeprowadzanych przez siebie wykładów-warsztatów dla niewidomych.
  6. Trasa turystyczna „Śladami Mikołaja Kopernika” - obejmująca miejsca działalności i pobytu Kopernika. Ma ona na celu nie tylko sławienie postaci astronoma ale również pokazanie piękna i tradycji historycznych Warmii.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 
  1. Repliki instrumentów M. Kopernika uzupełniają ekspozycję w Obserwatorium Astronomicznym. Są wykorzystywane w czasie zajęć i pokazów dla dzieci, młodzieży i dorosłych.
  2. Układ Słoneczny dla niewidomych – powstałe materiały są wykorzystywane przez pracowników OPiOA w czasie zajęć z grupami osób niewidomych i niedowidzących.
  3. W dalszym ciągu są przygotowywane zajęcia dla mieszkańców Ośrodka Mieszkalno-Rehabilitacyjnego Polskiego Związku Niewidomych w Olsztynie.
  4. Słuchacze UTW prowadzą zajęcia dla innych grup niewidomych i niedowidzących, które do nas się zgłaszają.
Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Nasza placówka staje się bardziej znana w Europie w kręgu instytucji o podobnej działalności. Dzięki temu nawiązaliśmy kontakty, umożliwiające współpracę i wymianę doświadczeń. Pracownicy mieli możliwość zobaczyć, jakie i w jaki sposób prowadzone są działania edukacyjne w innych krajach i przenieść niektóre z doświadczeń do naszej działalności. Jednocześnie projekt stwarzał możliwość zaprezentowania własnej działalności, co daje poczucie większej wartości. Nową umiejętnością nabyte podczas prac w projekcie jest właściwe przygotowanie i prowadzenie zajęć z osobami niewidomymi i niedowidzącymi. Po zakończeniu projektu współpraca z organizacjami partnerskimi nadal się rozwija, jesteśmy zapraszani na konferencje i warsztaty, dostajemy propozycje współpracy przy wystawach i kolejnych nowych projektach.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Słuchacze UTW czują się współodpowiedzialni za działania w projekcie i swoją energią zarażają pozostałych kolegów. Grono aktywnych słuchaczy powiększyło się. Przekazują swoją wiedzę kolegom z Koła Astronomicznego oraz przygotowali i prowadzili zajęcia dla niewidomych i niedowidzących. Spowodowało to inne spojrzenie na tych ludzi, zrozumienie ich potrzeb. Słuchacze rozwijają swoją wiedzę, umiejętności przekazywania jej, przygotowania prezentacji, wykładu, plakatu czy pokazu, korzystania z zasobów, poszukiwania informacji, umiejętność pracy w grupach i występowania przed audytorium. Pokonując nieśmiałość i strach zyskują poczucie własnej wartości.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Koło Miłośników Astronomii przy Uniwersytecie Trzeciego Wieku w Olsztynie rozwija się i kontynuuje swoją działalność. Uczestnicy w dalszym ciągu opracowują kolejne tematy i organizują spotkania dla osób niewidomych. Materiały, które powstały w czasie projektu są wykorzystywane przez pracowników OPiOA w czasie zajęć zarówno  z osobami niewidomymi i niedowidzącymi jak również w czasie zajęć pokazów prowadzonych dla uczniów i dorosłych. W pracowni spektroskopii Obserwatorium Astronomicznego został zamontowany witraż obrazujący ideę projektu UTU.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„Oba projekty Programu Grundtvig, w których uczestniczyło OPiOA, miały bardzo znaczący, pozytywny wpływ na moje życie, umożliwiły one rozwój ciekawości świata, poznawanie nowych zagadnień i nowych ludzi, samodzielne uczenie się, podejmowania ryzyka i przełamywania wewnętrznych barier. Pomimo zakończenia projektu roces samodoskonalenia doskonalenia nadal trwa. Prezentacje w języku polskim nie doprowadzają mnie do nerwowego dygotania, nabrałam pewności siebie i mam satysfakcję z tego co prezentuję innym.

Ponieważ chcę wiedzieć więcej, poznawać, być otwartą na nowe i nie chciałem tylko brać ale coś dać z siebie. Oba projekty Programu Grundtvig to bardzo ułatwiały, zdecydowałam się na pokonywanie moich wewnętrznych barier, które wydawały się nie do przekroczenia.”

„Oba projekty pozwoliły mi rozwinąć moje zainteresowania, ale moja wyobraźnia, moje cele nie były w stanie przewidzieć jak wiele poznam, zobaczę, i . . . jak wiele jestem w stanie zmienić w sobie. I to jest najwspanialsze - Radość Poznania”– Maryla Soluch

„Poznałam wielu ciekawych ludzi w tym samym wieku i o podobnych zainteresowaniach. Ucząc się i zwiedzając mile spędzałam czas, który jest dla mnie niezapomnianym. Czuję się bardziej pewna siebie i dowartościowana. Teraz wiem, że uczyć się można przez całe życie i być aktywnym.” – Leokadia Czajkowska

„Udział w projekcie dał mi możliwość bliższego poznania starych instrumentów astronomicznych oraz obecnych badań w obserwatorium w Hurbanowie i jedyną okazję oglądania starych woluminów w bibliotece Obserwatorium w Budapeszcie” – Krystyna Murawska

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Elżbieta Plucińska, Jacek Szubiakowski
Data wypełnienia formularza/karty: 
02.12.2013

Sounds & Voices

Tematyka działań: 
Edukacja drugiej szansy
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Metody podnoszenia motywacji słuchaczy
Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)
Zagadnienia pedagogiczne / dydaktyczne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym
ul. Głogowa 2b, 02-639 Warszawa
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Anna Kwiatkowka, 501 332 652, webmaster@psouu.org.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym (PSOUU) działa na rzecz i w imieniu osób z niepełnosprawnością intelektualną w Polsce, ich rodziców i opiekunów prawnych.

Członkami PSOUU są rodzice i opiekunowie prawni osób z niepełnosprawnością intelektualną, osoby z niepełnosprawnością intelektualną oraz sprzężonymi schorzeniami, inni członkowie ich rodzin, przyjaciele i profesjonaliści zaangażowani w pracę dla ich dobra. Wspieranie oferowane przez PSOUU dotyczy wszystkich potrzebujących – niemowląt, dzieci, młodzieży i dorosłych. Intencją rodziców i opiekunów jest stworzenie możliwości rozwoju fizycznego, społecznego i intelektualnego i włączania osób z niepełnosprawnością intelektualnymi w normalne życie w społeczeństwie.

Dla osób dorosłych z orzeczonym umiarkowanym lub znacznym stopniem niepełnosprawności PSOUU prowadzi Warsztaty Terapii Zajęciowej (WTZ). Uczestnicy warsztatów biorą udział w zajęciach pozwalających im zdobyć umiejętności przydatne w bardziej samodzielnym życiu i pracy. Warsztaty umożliwiają kontakty społeczne z rówieśnikami, instruktorami i innymi ludźmi. Uczą samodzielności i niezależnego decydowania o sobie. Terapia zajęciowa, będąca ofertą edukacyjną PSOUU dla osób dorosłych, obejmuje zajęcia w pracowniach: społecznej, multimedialnej, gospodarstwa domowego, ceramicznej, stolarskiej i innych.

PSOUU od momentu swego powstania przywiązuje wielką wagę do przygotowania do pracy i zatrudnienia osób z niepełnosprawnością intelektualną.

PSOUU prowadzi, w zależności od potrzeb osób niepełnosprawnych  oraz lokalnych warunków i możliwości, różne formy mieszkalnictwa chronionego i wspomaganego.

Tytuł projektu: 
Sounds & Voices
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-IT2-GRU06-25291 7
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Włochy
Polska
Hiszpania
Francja
Szwecja
Wlk. Brytania
Cele projektu: 

Celem projektu SoVo (ang. Sound and Voices – pol. Głos i dźwięk) jest umożliwienie osobom z problemami psychicznymi i niepełnosprawnością intelektualną poprawy ich umiejętności komunikacji i znajomości informacyjnych technologii cyfrowych poprzez ich uczestnictwo w programach radia internetowego.

Radio internetowe jest otwartym i żywym kanałem komunikacji umożliwiającym podjęcie działań w kierunku wyeliminowania uprzedzeń społecznych poprzez zapewnienie wymiany doświadczeń. Umiejętności w zakresie ICT były wykorzystywane w atrakcyjnej metodologii wspierającej ważne cele społeczne i umożliwiającej aktywne zaangażowanie uczestników.

Przygotowanie programu radiowego obejmuje różne etapy: identyfikację istotnych treści, opracowanie ich w formie pisemnej i ustny przekaz do słuchaczy. Każdy etap ma na celu zwiększenie pewności siebie i wzmocnienie umiejętności komunikowania się na piśmie i w mowie. Prowadzenie radia internetowego ma zachęcić różne osoby do większej aktywności zamiast bycia biernymi odbiorcami.

Obszary tematyczne: 
  • Grupy docelowe o specjalnych potrzebach
  • Media i komunikacja
  • Nowe technologie
  • Obywatelstwo europejskie i wymiar europejski
  • Aktywne obywatelstwo
Grupa docelowa słuchaczy: 

Projekt połączył partnerów działających w różnych środowiskach – dla i z osobami chorymi psychicznie, niepełnosprawnymi intelektualnie oraz dotkniętymi bezdomnością. Słuchaczami projektu były więc osoby z różnymi specjalnymi potrzebami. W przypadku polskiej organizacji słuchaczami, a więc osobami uczącymi się jak prowadzić radio, były dorosłe osoby z niepełnosprawnością intelektualną.

Jakie były początki projektu: 

Nowe technologie informatyczne dają ogromne możliwości i zmieniają świat w różnych dziedzinach, przede wszystkim w komunikacji zdalnej. Informatyka i telekomunikacja mogą być bardzo atrakcyjnymi narzędziami edukacji, terapii i rozwoju. Informatyczka współpracująca z PSOUU szukała możliwości dostosowania narzędzi IT do potrzeb dorosłych osób z niepełnosprawnością intelektualną. Dlatego też znalazła się na seminarium kontaktowym w Wielkiej Brytanii, gdzie w wyniku rozmów ukształtował się zespół partnerów tworzących internetowe Radio SoVo.

Krótki opis przebiegu projektu: 

W czasie trwania projektu odbyły się następujące spotkania międzynarodowe:

  1. w Mediolanie, Włochy, październik 2011 – spotkanie dla koordynatorów i słuchaczy.

Cele:

  • poznanie się i integracja partnerów;
  • dopracowanie harmonogramu projektu;
  • wstępny projekt portalu;
  • warsztaty na temat tworzenia i utrzymania radia niepublicznego.

W czasie spotkania inaugurującego pracę w projekcie partnerzy poznali się osobiście, a także poznali instytucje i organizacje. Ekipa szwedzka, odpowiedzialna za utworzenie portalu, zaprezentowała jego pierwszą, roboczą wersję i poddała projekt pod dyskusję. Specjalnie dla partnerów, którzy dopiero mieli utworzyć radio, przygotowano i przedstawiono kilka prezentacji obejmujących bardzo szeroki zakres problemów - od potrzebnego sprzętu i oprogramowania po problemy finansowania takiego radia. Partnerzy zostali zaproszeni do Radia Popolare, gdzie mogli zobaczyć profesjonalne studio i redaktorów przy pracy.

  1. w Barcelonie, Hiszpania, marzec 2012 – spotkanie dla koordynatorów i słuchaczy (z Polski 3 osoby z niepełnosprawnością intelektualną).

Cele spotkania:

  • prezentacja wykonanych zadań, dyskusja i wnioski;
  • tworzenie radia razem;
  • zasady tworzenia reportażu ulicznego;
  • uzupełnienie danymi portalu.

W pierwszym roboczym dniu spotkania w Barcelonie wszyscy partnerzy przedstawili efekty swojej pracy między spotkaniami. Partnerzy byli goszczeni przez radio Contrabanda z Barcelony. Ze studia tego radia została nadana na żywo 4-godzinna audycja z udziałem wszystkich partnerów i uczestników spotkania. Tematem wiodącym była "Normopatia" - podejście do bycia normalnym, życia normalnie i czasem, wręcz chorobliwego dążenia do normalności. O swoim osobistym doświadczeniu mówili uczestnicy spotkania - osoby bezdomne, chore psychicznie i z niepełnosprawnością intelektualną. Audycja była emitowana przez stronę www Radia Contrabanda.

  1. w Lizbonie, Portugalia, październik 2012 – spotkanie dla koordynatorów i słuchaczy (z Polski dwie osoby z niepełnosprawnością intelektualną).

Cele spotkania:

  • prezentacja audycji wykonanych między spotkaniami;
  • warsztaty emisji głosu;
  • warsztaty pracy z dźwiękiem i emocjami;
  • poznanie specyfiki radia internetowego prowadzonego przez osoby chore psychicznie w szpitalu psychiatrycznym;

Spotkanie rozpoczęło się monitoringiem działań partnerów między mobilnościami. Następnego dnia pani Ana Ester poprowadziła niezwykle ciekawy warsztat na temat emisji głosu. Partnerzy mieli też możliwość zwiedzenia Szpitala Psychiatrycznego w Lizbonie, gdzie mogli zapoznać się z nowoczesnymi metodami terapii - także terapii w studiu radiowym. W kolejnym dniu uczestnicy wzięli udział w warsztatach "Emocje i dźwięk" prowadzonych przez Mesicles Helin. Mieli również okazję wysłuchania koncertu z nietypowymi instrumentami (misy tybetańskie, talerze i inne).

  1. w Paryżu, Francja, kwiecień 2013 – spotkanie koordynatorów i słuchaczy ( z Polski 4 osoby z niepełnosprawnością intelektualną).

Głównym celem spotkania w Paryżu było wyemitowanie wspólnej audycji na żywo w radiu internetowym. Spotkanie zaczęło się od wspólnego spaceru po Paryżu z zadaniem zebrania materiału do audycji - a więc dźwięków ulicy, rozmów z uczestnikami, własnych komentarzy. Popołudniowa audycja emitowana na żywo w internetowym Radiu Citron miała polegać na przedstawieniu materiału przygotowanego w czasie między spotkaniami na zadany temat brzmiący "Inni". Wieczorem, w jednym z paryskich barów odbyła się publiczna prezentacja Radia SoVo, gdzie mówiono o jego powstaniu, założeniach, osiągniętych rezultatach. Następnego dnia w czasie pracy w grupach mówiono o dotychczasowych doświadczeniach Radia SoVo oraz o jego przyszłości, o metodach pracy oraz o technicznych aspektach. Każda z grup przedstawiła konkluzje w formie prezentacji.

  1. Florencja, Włochy, lipiec 2013 – spotkanie koordynatorów

Spotkanie ewaluacyjne - podsumowanie całego projektu. Głównym celem spotkania było podsumowanie dwuletniej pracy w partnerstwie i zastanowienie się nad przyszłością Radia Sovo. Każdy z przybyłych na spotkanie koordynatorów krajowych miał obowiązek i możliwość opowiedzenia o tym, jak się rozwinęło radio w jego organizacji lub instytucji oraz jaki miało wpływ na uczestników projektu i otoczenie. W czasie rozmów o przyszłości Radia SoVo padł pomysł stworzenia sieci stacji radiowych, które będą się wspierały i współpracowały. Spotkania odbywały się na terenie byłego Szpitala Psychiatrycznego, mającego długą i bogatą historię. PSOUU jest stowarzyszeniem ponad 120 kół z całej Polski. Do projektu zostali zaproszeni przedstawiciele placówek z różnych miejsc kraju. W czasie trwania projektu odbyły się dwa spotkania lokalne – polskich uczestników projektu, w których wzięli udział wszyscy redaktorzy – uczestnicy WTZ oraz terapeuci i koordynatorzy. Od stycznia 2013 roku w internetowym Radio SoVo audycje były (są) emitowane co tydzień. Na stronie PSOUU można znaleźć audycje – ćwiczenia przygotowywane jako wprawki na kolejne spotkania partnerów (http://psouu.org.pl/projekt-sovo-dzwiek-i-glos) oraz archiwum audycji nadwanych od począku 2013 roku, o ile nie była to audycja nadawana na żywo (http://psouu.org.pl/archiwalne-audycje-radia-sovo). Autorami i redaktorami prowadzącymi są słuchacze projektu – osoby z niepełnosprawnością intelektualną.

Działania upowszechniające były prowadzone poprzez media i wewnątrz własnej organizacji.

Do działań upowszechniających należały:

  1. Publikacja artykułu na temat projektu w "Społeczeństwie dla Wszystkich" - czasopiśmie Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym - marzec 2012 (http://psouu.org.pl/sites/default/files/publikacje/SdW%201-2012.pdf).I
  2. nformowanie kół w całej Polsce o przebiegu projektu poprzez umieszczanie artykułów na stronie www PSOUU (kilkanaście tysięcy wejść miesięcznie)
  3. Rozsyłanie maili do pracowników Zarządu Głównego PSOUU i innych osób przed emisją cotygodniowej audycji w Radiu SoVo oraz umieszczanie takiej informacji na stronie PSOUU;
  4. Audycja w telewizji Polsat Polska (http://www.youtube.com/watch?v=PTpXZM5zElE);
  5. Rozpowszechnianie w czasie Dnia Godności. Raz w roku, w maju odbywa się jedna z większych, ogólnopolskich imprez masowych dla i o osobach z niepełnosprawnością intelektualną. Jest to Dzień Godności Osoby z Niepełnosprawnością. W ramach projektu zostały przygotowane ulotki informujące o projekcie SoVo - o jego idei, programie, źródłach finansowania, z podanym i wyeksponowanym adresem strony www projektu. Ulotki te były rozdawane przez wolontariuszy i dołączane do materiałów rozdawanych na stoisku PSOUU uczestnikom, gościom i przypadkowym przechodniom w czasie centralnych obchodów Dnia Godności w Warszawie - podczas debaty w Sejmie Rzeczypospolitej i imprezie w Parku Rydza - Śmigłego.

Gdy redaktorzy zbierali materiał do audycji, np. na seminariach lub innych spotkaniach, mieli plakietki z własnym nazwiskiem, nazwą radia, logotypami radia i programu z którego projekt jest finansowany. Uczestnicy byli informowani kto z nimi będzie przeprowadzał wywiady, co pośrednio informowało wszystkich o istnieniu radia i projektu.

Ewaluacja była przeprowadzana przy wykorzystaniu ankiet uczestników. Od pierwszej ewaluacji było widać zadowolenie z projektu (treść spotkań, organizacja, cele); krok po kroku uczestnicy uzmysławiali sobie jak ważne jest to, aby dzielić się własnym doświadczeniem w kontekście międzynarodowym i interkulturalnym, jak ważne jest, aby osoby ze specjalnymi potrzebami podróżowały i miały kontakt z osobami z innych krajów; uczestnicy uświadamiali też sobie rolę radia, doboru tematów, sposobu poprowadzenia audycji, docierania do odpowiednich, zainteresowanych odbiorców.

Audycje tworzone między spotkaniami były prezentowane i omawiane w czasie mobilności.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
33
W wyjazdach zagranicznych: 
9
Produkty
Produkty projektu: 
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Radio SoVo zaistniało, zaczęło działać i działa. Audycje są tworzone i emitowane. Radio się rozwija, a redaktorzy doskonalą swoje umiejętności – m.in. w nowym projekcie z programu LLL Grundtvig.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Terapeuci pracujący z osobami niepełnosprawnymi intelektualnie nie mają wielu okazji ani potrzeb używania języka angielskiego. Możliwość uczestnictwa w projekcie była szansą na odświeżenie i rozwinięcie własnych kompetencji językowych oraz przełamywanie barier w używaniu tego języka na żywo, w czym były niezwykle pomocne wyjazdy zagraniczne i przebywanie w grupie osób niemówiących po polsku.

Tworzenie radia internetowego było nowością dla wszystkich terapeutów i innych pracowników uczestniczących w projekcie. Poznawali więc oni od podstaw m.in. jak się tworzy takie radio, jak się emituje audycje nagrane wcześniej, jak się emituje audycję na żywo, jak się przeprowadza wywiady przez Skype'a. Swoje nabyte umiejętności musieli także w odpowiedni sposób przekazać uczestnikom. Tego typu praca była nowym doświadczeniem pedagogiczno-terapeutycznym.

Korzystanie z nowych technologii, moderowanie tworzenia audycji radiowych okazało się niezwykle pasjonującym i nowym fragmentem codziennej pracy terapeuty. Możliwość własnego rozwoju, uzyskiwanie dobrych efektów terapeutycznych były mocną motywacją do pracy i bycia w niej twórczym, a wyjazdy zagraniczne i kontakt z uczestnikami z innych krajów motywował do uczenia się języka (czasem nawet do zapisania się na kurs) i do jego używania.

Wyjazdy zagraniczne były bardzo ciekawym elementem projektu. Wśród terapeutów i pracowników zdarzały się osoby, które pierwszy raz leciały samolotem oraz takie, które miały kontakt z obcokrajowcami, ich miejscami życia i kulturą inny niż w czasie wyjazdów turystycznych. Ogromną wartością było to, że mogli nawiązać kontakty z profesjonalistami z tej samej branży.

Radio na stałe wpisało się w program oferowany uczestnikom z niepełnosprawnością intelektualną przez Warsztaty Terapii Zajęciowej w kilku miastach w Polsce. Jest traktowane jako nowatorska, atrakcyjna i skuteczna metoda terapeutyczna. Niektóre placówki przygotowują jedną na miesiąc audycję emitowaną z pliku mp3, inne nadają swoje programy codziennie. Radio SoVo w Polsce ma swój stały termin audycji przygotowywanych w różnych krańcach Polski oraz termin audycji codziennych. Stały się one elementem programu edukacyjno-terapeutycznego.

We wszystkich placówkach biorących udział w projekcie powstały lub zostały doposażone pracownie multimedialne.

Zarządy Kół interesowały się przebiegiem projektu, wspierając uczestników także finansowo - gdy wyasygnowały kwoty pozwalające uczestnikom spotkać się na lokalnych spotkaniach w Warszawie. O projekcie informowały np. władze lokalne (Urząd Miasta).

Jak już wspomniano, projekt prowadzony był w kilku różnych placówkach w Polsce. Koła PSOUU są lokalnymi reprezentantami całego Stowarzyszenia. Mają jednak dużą autonomię i bardzo często pracownicy nie znają swoich kolegów z innych placówek. Dzięki projektowi część osób poznała się, nawiązała kontakt. Terapeuci i inni pracownicy wiedzą, że mają w innych miejscach wsparcie i mogą tworzyć coś wspólnie. To poszerzenie kontaktów i poznanie innych pracowników było często podkreślane przez terapeutów, jako duża wartość projektu.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Tworzenie radia internetowego, bycie Redaktorem zmusza do dbania o jakość swoich wypowiedzi, o jasny przekaz. Redaktorzy prowadzący regularnie audycje zrobili duże postępy w zwiększaniu umiejętności językowych (dotyczących języka polskiego). Wyjazdy zagraniczne i stały kontakt, przez kilka dni, tylko z językiem ang., pozwalał uczestnikom na przełamywanie barier, wypowiadanie prostych zdań i uczenie się nowych słów.

Tworzenie audycji internetowych nagrywanych wcześniej i następnie emitowanych w określonym czasie pozwoliło uczestnikom warsztatów poznać program Audiacity służący do edycji plików dźwiękowych. Kilkoro z nich posługuje się nim w stopniu zaawansowanym. Nadawanie audycji na żywo z reguły jest połączone z kontaktem ze słuchaczami przez forum na stronie PSOUU oraz przez facebooka. Obsługa tych elementów była początkowo dla uczestników nowością, w tej chwili jest stałą praktyką. Podobnie, teraz to właśnie uczestnicy umieszczają przez System Zarządzania Treścią w Aktualnościach na stronie www PSOUU informacje o emitowanych audycjach.

Wiele audycji wymaga wychodzenia do innych osób, przeprowadzania z nimi wywiadów, otwierania się przed nimi i odważnego kontaktu. Te umiejętności społeczne rozwijali uczestnicy przygotowując kolejne audycje. Również należy zauważyć, że powierzenie im obowiązku przygotowania i przeprowadzenia regularnych audycji zwiększa w sposób znaczący ich poczucie odpowiedzialności.

Jednocześnie ten stały obowiązek powoduje, że uczestnicy czują się potrzebni, wiedzą, że nie mogą zawieść, a to w sposób znaczący zwiększa ich motywację do pracy, do tworzenia radia, do uczenia się, że tematy audycji muszą być odpowiednio dobrane, że audycja musi być zaplanowana, że trzeba uwzględnić i uszanować potrzeby różnych słuchaczy. Jedne z najbardziej radosnych i emocjonujących dla terapeutów momentów to te, gdy osoby trzymające się z boku przełamywały swoją alienację i prosiły o dołączenie do grona osób działających w radiu.

Bycie redaktorem daje siłę i odwagę wychodzenia do innych. Tematy audycji proponowane przez koordynatorów w czasie trwania projektu (Normalność, "normopatia", tożsamość, bycie innym), mimo, że były trudne, powodowały przełamywanie się, otwieranie się i zwiększanie pewności siebie. Sami uczestnicy po prawie dwóch latach projektu czasem mówią "Teraz nie boję się już wychodzić do ludzi".

Możliwość uczestniczenia w wyjazdach niezwykle poszerzała wiedzę o odwiedzanych krajach i ich mieszkańcach. Dla wielu uczestników były to 1-sze wyjazdy.

Wszystkim słuchaczom projektu bardzo zależało na kontynuacji. Zespół redaktorów powiększył się o nowe osoby. Mamy większe możliwości i szanse doskonalenia naszych umiejętności i naszych audycji.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Radio SoVo istnieje, ma swój stały termin emisji audycji, swoje podforum na forum PSOUU. Audycje są nadawane, mimo, że projekt się skończył. Co więcej, koordynatorka wymyśliła kolejny projekt i uzyskała dofinansowanie, dzięki któremu działalność radia będzie rozwijana i ulepszana.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 
Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Anna Kwiatkowska
Data wypełnienia formularza/karty: 
13.11.2013

The Rights of the People with Intellectual Disability: The protagnist ponder their Rights in Europe and propose actions

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Grupy o specjalnych potrzebach, w tym osoby niepełnosprawne
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Konwent oo. Bonifratrów
ul. Konary-Zielona 21, 32-040 Świątniki Górne
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Alicja Cholewińska-Bieda, 601 218 795, wtz@konary.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

Centrum Rehabilitacyjno-Warsztatowe przy Konwencie Bonifratrów w Konarach prowadzi rehabilitację społeczno-zawodową dla dorosłych osób niepełnosprawnych z terenów wiejskich. Metody pracy dostosowane są do specyficznych potrzeb tej grupy. Prowadzone działania mają na celu wyrównywanie szans na godne życie osobom zagrożonym wykluczeniem społecznym, podnoszenie ich świadomości obywatelskiej oraz rozwijanie zainteresowań. W Konwencie działa Dom Pomocy Społecznej  (63 mężczyzn), Środowiskowy Dom Samopomocy (32 osoby) , Warsztat Terapii Zajęciowej (45 osób) oraz Zakład Aktywności Zawodowej (30 osób).

Tytuł projektu: 
The Rights of the People with Intellectual Disability: The protagnist ponder their Rights in Europe and propose actions
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-ES1-GRU06-35098 3
Lata realizacji: 
2011 - 2013
Kraje uczestniczące: 
Hiszpania
Polska
Francja
Cele projektu: 
  1. dokonanie analizy, w jakim stopniu nasze społeczeństwo szanuje i gwarantuje równe prawa i szanse dla wszystkich obywateli.
  2. pobudzenie aktywności obywatelskiej niepełnosprawnych intelektualnie  mieszkańców wsi oraz aktywizacja lokalnych organizacji działających na ich rzecz.
  3. dostosowanie zapisów Konwencji Praw Osób Niepełnosprawnych ONZ tak, aby były zrozumiałe dla wszystkich (zapoznaliśmy z nimi zarówno osoby z niepełnosprawnością intelektualną, jak również pracujących z nimi specjalistów).
  4. stworzenie obszernej bazy dokumentalnej z istniejących publikacji (poprzez pracę w grupach roboczych, korzystając z nowoczesnych technologii, przekazaliśmy najważniejsze informacje dotyczące praw zawartych w Konwencji ONZ  i ich przestrzegania zarówno w Polsce jak i w krajach partnerskich. Wszystkie informacje przekazywane były w formie dostosowanej do szczególnych potrzeb intelektualnych naszych słuchaczy).
  5. pobudzenie krytycznego myślenia (poddaliśmy analizie doświadczenia osób niepełnosprawnych, wykryliśmy prawa, które nie są respektowane. Wszystko to na platformie międzynarodowego dialogu. Osoby z wrażliwych grup społecznych, które w programie stały się bohaterami debaty, z użytkowników przekształciły się w świadomych swoich praw obywateli).
Obszary tematyczne: 
  • Aktywne obywatelstwo (kompetencje społeczne i obywatelskie)
  • Grupy docelowe o specjalnych potrzebach (społeczne włączanie)
  • Nauka o krajach europejskich (dialog międzykulturowy)
Grupa docelowa słuchaczy: 

W programie brało udział 70 dorosłych osób niepełnosprawnych (z deficytami intelektualnymi) oraz 35 opiekunów. Są to podopieczni oraz pracownicy Centrum Warsztatowo-Rehabilitacyjnego przy Konwencie OO Bonifratrów w Konarach.

Jakie były początki projektu: 

Projekt powstał z inicjatywy ośrodka rehabilitacyjnego działającego na rzecz osób niepełnosprawnych przy kurii zakonu bonifratrów w Hiszpanii , PARC SANITARI SANT JOAN DE DEU. Zaproszenie otrzymaliśmy właśnie od Hiszpanii, która była koordynatorem programu.

Krótki opis przebiegu projektu: 

I. Spotkanie (Hiszpania, Barcelona, listopad 2011 r.).Omówiliśmy plan działania na dwa lata i dzięki przygotowanym przez wszystkie uczestniczące kraje prezentacjom multimedialnym poznaliśmy specyfikę  ośrodków rehabilitacyjnych biorących udział w programie.

II Spotkanie (Francjia, Le Croisic, wrzesień 2012 r.) miało tytuł „Dostępność”. Każdy kraj biorący udział w programie przedstawił prezentację o barierach, na jakie napotykają osoby niepełnosprawne w swoim życiu. Była mowa o barierach architektonicznych, trudnościach w porozumiewaniu się ale także o tym, jak zmienia się nasze otoczenie, a przede wszystkim  mentalność społeczeństwa, które zaczęło dostrzegać potrzeby i problemy najsłabszej grupy, jaką są osoby niepełnosprawne. W dniach od 13 – 17 maja 2013 r. byliśmy gospodarzami

III Spotkania Partnerskiego pod hasłem „Uczestnictwo”. W prezentacji  przygotowanej dla naszych zagranicznych gości próbowaliśmy dowieść, że  ratyfikując Konwencję ONZ w roku 2012 państwo polskie potwierdziło wysokie standardy ochrony praw osób niepełnosprawnych obowiązujące w naszym kraju. W wyjazdach wzięło udział 16. słuchaczy - osoby niepełnosprawne.

Działania krajowe:

  • szkolenie językowe (ang, fr)
  • szkolenie komputerowe
  • spotkania edukacyjne

Działania upowszechniające

  1. Wystawa fotograficzna prezentująca realizację projektu.
  2. Prezentacja programu Grundtvig:
  • na międzynarodowej konferencji w Straubingu (Niemcy)pn. „Partizipation” w dniach 26 – 28.06.2012 r.
  • na ogólnopolskim Spotkaniu Formacyjnym Zakonu Bonifratrów w Myczkowcach w dniach 16 – 18.09.2011 r
  • na Imprezach Integracyjnych „Miodobranie-Miodogranie” ( 21.06.2012 i 20.06.2013 r. w Konarach
  1. Informacja o projekcie w programie Telewizji Internetowej „Flesz” Starostwa Powiatowego w Krakowie.
  2. Informacja o projekcie na stronie internetowej Zakonu Bonifratrów www.bonifratrzy.pl oraz www.powiat.krakow.pl.
  3. Artykuły w prasie: Dziennik Polski, Bonifratrzy w Służbie Chorym, Głos Mogilan, WóTeZet, (Magazyn Ośrodków Terapii Zajęciowej), Powiat Krakowski (Biuletyn Samorządowy), Kurier Świątnicki.
  4. Przekazy powtórzone ze spotkań partnerskich w Hiszpanii i Francji dla słuchaczy programu (osób niepełnosprawnych) oraz terapeutów.
  5. Plakat i ulotka informujące o projekcie.
  6. Wystawa pokonkursowa prac plastycznych.

Działania ewaluacyjne

Ankiety (trzykrotne badanie). We wszystkich działaniach krajowych brali udział słuchacze.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
100
W wyjazdach zagranicznych: 
16
Produkty
Produkty projektu: 
  • CD/DVD zawierające wszystkie opracowane w trakcie programu   materiały
  • plakat
  • ulotka
  • przedstawienie taneczne „Nasze Bolero”
  • zakładka na stronie www.bonifratrzy.pl
  • Biblioteka Grundtviga
  • prace artystyczne
  • materiały dydaktyczne
  • albumy fotograficzne z dokumentacją projektu
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Większość produktów wykonanych w ramach programu wzbogaciło materiały dydaktyczne ośrodka i są wykorzystywane w programie terapeutycznym.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Stosowane w trakcie realizacji programu  innowacyjne dla naszego ośrodka terapeutycznego formy pracy, jakimi były prezentacje multimedialne, projekcje filmowe, wymiana doświadczeń z zagranicznymi partnerami i sam kontakt z kulturami innych narodów wymusiły wyjście poza utarte schematy i wprowadziły zmiany w formach stosowanej terapii. Poprzez tworzenie wspólnych produktów i dążenie do wspólnego celu nastąpiła znaczna integracja i poprawa  współpracy osób  zaangażowanych w projekcie. Dało się także zauważyć znaczne zainteresowanie i wsparcie ze strony kadry zarządzającej naszą inicjatywą w całym okresie trwania programu. Należy wspomnieć o zdobytym doświadczeniu w realizacji projektów partnerskich i zarządzaniu nimi.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Słuchaczami programu były osoby z niepełnosprawnością intelektualną. Dzięki programowi poznali kulturę krajów partnerskich, zdobyli wiedzę na temat Unii Europejskiej i swoich praw, jakie gwarantuje im państwo. Grupa osób uczestnicząca w wyjazdach zagranicznych nabrała pewności siebie, zdobyła nowe doświadczenia i stała się bardziej otwarta. Niestety, ze względu na ograniczone możliwości intelektualne, słuchacze programu nie w pełni skorzystali z przekazanej wiedzy na kursach obsługi komputera oraz kursach językowych. Główne kompetencje zdobyte przez nich w programie dotyczą umiejętności społecznych.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Rezultaty naszego programu mogą być wykorzystane  w celu zniwelowania dyskryminacji społecznej i wyrównywania szans a także promowania osób niepełnosprawnych intelektualnie jako pełnoprawnych obywateli. Mogą również służyć promocji działań podejmowanych przez nasz ośrodek na rzecz zmniejszenia wykluczenia społecznego tej grupy.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

„Dzięki projektowi po raz pierwszy leciałem samolotem.”

„Poznałam i zaprzyjaźniłam się z osobami z Francji i Hiszpanii”

„Udział w programie umożliwił uczestnikom poznanie swoich praw, integrację z osobami niepełnosprawnymi z Francji i Hiszpanii oraz poznanie kultury i środowiska krajów biorących udział w projekcie.”

„Bardzo potrzebny program, który został zrealizowany w sposób ciekawy i zrozumiały dla osób niepełnosprawnych.”

„Czujemy niedosyt, czekamy na dalszy ciąg.”

„Ten program zwrócił uwagę na istniejący w społeczeństwie problem dyskryminacji osób niepełnosprawnych. Dopiero po diagnozie można prowadzić działania usprawniające.”

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

Pomimo pewnych wątpliwości wynikających z braku doświadczenia w realizacji projektów partnerskich, dzięki wsparciu ze strony pracowników Agencji Narodowej i znakomitej współpracy z partnerami realizacja programu przebiegała bez zakłóceń i wszystkim sprawiła wiele satysfakcji.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Alicja Cholewinska-Bieda
Data wypełnienia formularza/karty: 
08.11.2013

SIC (Senior’s Intercultural Coctail) - Międzykulturowy koktajl seniorów

Tematyka działań: 
Języki obce
Sztuka, muzyka, kultura
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Uniwersytet Trzeciego Wieku w Białymstoku
ul. M.C. Skłodowskiej 14 p. 411, 15-097 Białystok
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Danuta Sajur, +48 608254345, danutasajur@wp.pl
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 
  • Grupa docelowa słuchaczy: seniorzy 50+.
  • Tematyka i metody pracy edukacyjnej:

Wykłady obligatoryjne z różnych dziedzin wiedzy prowadzone są przez wykładowców wyższych uczelni. Tematyka wykładów jest zróżnicowana, dotyczy zdrowia, historii, turystyki, muzykologii, religii, geografii, medycyny, prawa z uwzględnieniem sytuacji ludzi starszych i wielu innych dziedzin,  i wszelkich innych w zależności od zainteresowania słuchaczy UTW.

  • Zajęcia fakultatywne odbywają się w:
- Muzeum Podlaskim,
- Muzeum Historycznym,
- Muzeum Wojska,
- Muzeum Rzeźby im Alfonsa Karnego,
- Muzeum Przyrodniczym im. Profesora  Andrzeja Myrchy.

Koncerty odbywają się w Uniwersytecie Muzycznym im. F. Chopina.

  • Prowadzone są lektoraty języka angielskiego, niemieckiego, francuskiego i esperanta.
  • Dodatkowe zajęcia prowadzone są w następujących sekcjach zainteresowań: historycznej, malarskiej, haftu, teatralnej, brydża, tańca, w chórze, w „O Uśmiech Seniora”, fotograficzno-filmowej, turystycznych, gimnastycznych, redakcji gazetki „Zawsze Młodzi”.
Tytuł projektu: 
SIC (Senior’s Intercultural Coctail) - Międzykulturowy koktajl seniorów
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2010-1-FR1-GRU06-14462 3
Lata realizacji: 
2010 - 2012
Kraje uczestniczące: 
Francja
Finlandia
Hiszpania
Włochy
Polska
Cele projektu: 

Celem projektu SIC było zapoznanie seniorów z pięciu europejskich krajów (Francja, Hiszpania, Finlandia, Włochy i Polska) z dziedzictwem kulturowym poszczególnych regionów partnerów. W rezultacie partnerzy projektu podczas pięciu edukacyjnych wizyt, zorganizowanych kolejno w poszczególnych krajach, poznali historię swoich regionów, zwiedzili najważniejsze i najbardziej interesujące kulturowo miejsca, poznali kulturę różnych narodów, oglądali występy miejscowych zespołów ludowych, uczestniczyli w tradycyjnych imprezach i zabawach, degustowali regionalne potrawy, a niekiedy nawet sami uczyli się ich przyrządzania. W realizację projektu były zaangażowane młodsze pokolenia. Porozumienie i integracja seniorów z pięciu różnych europejskich państw była możliwa dzięki uczeniu się języka angielskiego przez uczestników projektu.

Obszary tematyczne: 
  • Dziedzictwo kulturowe regionów partnerów
  • Nauka języka angielskiego
Grupa docelowa słuchaczy: 

Seniorzy 50+

Jakie były początki projektu: 

Grupa partnerska zawiązała się w trakcie seminarium kontaktowego w Gdańsku w 2009 r. Z grupy tej w projekcie pozostało 3 partnerów (Finowie, Francuzi i Polacy). Włochów dobraliśmy poprzez akcję poszukiwania partnerów na platformie Grundtviga. Hiszpanów z Ceuty zaproponowała osoba z tej miejscowości hiszpańskiej, która była w pierwotnej grupie powstałej podczas seminarium kontaktowego.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Spotkania partnerskie

  1. W listopadzie 2010 r. odbyło się spotkanie organizacyjne partnerów w organizacji głównego koordynatora - Centrum Medem w Paryżu, gdzie ustalono podstawowe zasady funkcjonowania projektu. Pierwsza wizyta edukacyjna została zorganizowana przez Szkołę ECOS z Ceuty w Hiszpanii w dniach 16-19.03.2011 r. Uczestnicy projektu poznali historię tego miasta, odbyli wycieczkę po Ceucie, spotkali się z ministrem edukacji Ceuty, mieli wspólne zajęcia komputerowe z seniorami tej szkoły. W tym wielokulturowym i wielowyznaniowym mieście, zamieszkanym przez muzułmanów, katolików, żydów i hindusów, zwiedzili najciekawsze świątyni: żydowską i hinduską. Wszyscy uczestnicy spotkania bezpośrednio poznali również kulturę tego regionu. Podziwiali występy marokańskiego zespołu ludowego. Mieli zorganizowane warsztaty tańca flamenco i salsy. Wyjechało 10 osób.
  2. Druga wizyta zorganizowana przez UTW odbyła się w Białymstoku w dniach 26-29.05.2011 r. Prof. Mestwin Kostka w swoim wykładzie przedstawił historię dziedzictwa kulturowego Podlasia. Uczestnicy spotkania zwiedzili Białystok szlakiem Esperanta, na specjalnych warsztatach poznali ginące stare zawody podlaskiego rzemiosła: kowalstwo, garncarstwo, tkactwo, łyżkarstwo, pieczenie chleba. Odwiedzili 5 miejsc świadczących o wielokulturowości Podlasia - świątynie 4 wyznań: katolicką, prawosławną, muzułmańską i żydowską. Uczestniczyli w spotkaniach z folklorem przy ognisku i starej tradycyjnej muzyce oraz w prezentacji folkloru czterech kultur Podlasia: polskiej, białoruskiej, tatarskiej i żydowskiej. W prezentacji tego folkloru współpracowano z 5 zespołami dziecięcymi i młodzieżowymi oraz z zespołem z Mińska na Białorusi. Uczestnicy uczyli się tradycyjnych ludowych tańców i śpiewów. Partnerzy z Francji odbyli wędrówkę „Szlakiem historii i kultury żydowskiej na Podlasiu”, zwiedzając Centrum Zamenhofa, cmentarz żydowski, pomnik Getta, synagogę w Tykocinie. Przedstawiono osiągnięcia sekcji artystycznych UTW  oraz prace sekcji malarskiej i sekcji hafciarskiej, ukazujące dziedzictwo kulturowe Podlasia.
  3. Trzecia wizyta odbyła się w dniach 28-30.06. 2011 r. w Finlandii, w miejscowości Oulu. Uczestnicy spotkania wysłuchali wykładów o historii Oulu oraz o dziedzictwie kulturowym Finlandii, czyli o zasadach i sposobach korzystania z sauny. Zorganizowano specjalne zajęcia warsztatowe poświęcone robieniu małych miotełek brzozowych używanych podczas kąpieli. Partnerzy dowiedzieli się o tradycjach żywieniowych i sposobach spędzania wolnego czasu przez seniorów. Uczestnicy spotkania zwiedzili kulturalne zabytki Oulu. Odbyły się też warsztaty poświęcone pisaniu opowiadań, biografii, wspomnień przez seniorów Oulu. Wysłuchano kilku ciekawych wystąpień o terapeutycznej roli tej twórczości. Zaprezentowano stare, ludowe tańce. Były wspólne śpiewy, tańce, a nawet krótka przejażdżka łódką. Wyjechało  10 osób.
  4. Czwarta wizyta odbyła się w dniach 13-16.10.2011 r. w Paryżu. Podczas seminarium partnerzy zostali zapoznani z historią Medem Centre-Arbeter Ring, jako organizacji edukacyjnej i socjalnej funkcjonującej od roku 1920 do dziś oraz z historią organizacji BUND i wystawą na te tematy. Uczestnicy spotkania zwiedzili historyczne zabytki Paryża związane z kulturą żydowską i francuską, uczestniczyli w  warsztatach - w nauce języka jidysz, tańców żydowskich i orientalnych, a także w przygotowaniu tradycyjnych żydowskich potraw. Odbyli próbę żydowskiego chóru razem z jego stałymi śpiewakami. Mieli okazję podziwiać występy młodych żydowskich artystów. Tradycyjnym elementem spotkania były wspólne śpiewy i tańce. Wyjechało 10 osób.
  5. Piąta wizyta odbyła się w Weronie w dniach 16-18.02.2012. Wysłuchano wykładu o historii Werony i Karnawału. Uczestnicy spotkania na specjalnych warsztatach z dziećmi uczyli się samodzielnego wykonywania tradycyjnych karnawałowych masek. Zespoły uczniów ze szkół Werony zaprezentowały tańce różnych regionów Europy. Podczas wspólnych spotkań, jak zwykle, tańczono razem i śpiewano. Uczestniczono w Karnawale, kulturowym dziedzictwie Werony. Zwiedzano najstarsze zabytki Werony. Wyjechało 5 osób.

Działania krajowe

W Polsce, w naszej organizacji ustalono wewnętrzne kryteria uczestnictwa w projekcie, powołano 25-osobową grupę organizacyjną.

Na UTW w Białymstoku zorganizowano 2 kursy języka angielskiego, w których uczestniczyło 35 osób. Seniorzy UTW namalowali 36 obrazów o tematyce dziedzictwa kulturowego Podlasia. Zorganizowano kilka wystaw tych obrazów dla społeczności podlaskiej, w tym na spotkaniu z dziećmi z Domu Dziecka "Dobry Pasterz", które stanowiło okazję do przekazania młodszemu pokoleniu wiedzy o dziedzictwie kulturowym naszego regionu.

Działania upowszechniające

  1. 8 artykułów w naszej gazetce „Wiecznie Młodzi”.
  2. Opracowano folder UTW po polsku i angielsku na potrzeby prezentowania naszej organizacji podczas spotkań partnerów projektu SIC. W folderze tym zawarto informację o projekcie SIC.
  3. Opracowano program strony internetowej UTW w Białymstoku po angielsku i po polsku (utw.uwb.edu.pl). Na stronie tej znajduje się bardzo rozbudowana część dotycząca projektu SIC.
  4. Opracowywano i wprowadzano na bieżąco wszystkie informacje o projekcie SIC na ww. stronie internetowej.
  5. Prowadzono na bieżąco kronikę projektu SIC na ww. stronie internetowej.
  6. Opracowano kronikę papierową projektu SIC.
  7. Przygotowano prezentację komputerową UTW (w tym o projekcie SIC) po polsku i po angielsku.
  8. Opracowano logo projektu SIC (Wiera Kottowicz).
  9. W radiu Białystok przedstawiono program o UTW w kontekście realizowanego projektu SIC (21.01.2011).
  10. Radio Białystok nadało rozmowę z koordynatorem projektu Danutą Sajur o UTW i projekcie SIC w dniu 20.03.2012.
  11. Odbyła się rozmowa koordynatora projektu Danuty Sajur oraz Alicji Temler w Radiu Białystok na temat projektu SIC i projektu NATURE (21.05.2012, godz. 10:30).
  12. Program TV Białystok "Obiektyw" przekazał informację o spotkaniu edukacyjnym projektu SIC w Białymstoku.

Redaktorzy tego programu spotkali uczestników projektu na warsztatach dotyczących starych zamierających rzemiosł. Przeprowadzili wywiady z zagranicznymi koordynatorami projektu (26.05.2011 o 18.00: www. tvp.pl/bialystok)

Działania ewaluacyjne

Monitoring był realizowany w sposób następujący:

  1. Prowadziliśmy kronikę projektu na stronie internetowej i w formie papierowej. Zwłaszcza w kronice projektu na stronie internetowej opisaliśmy wszystkie zrealizowane zadania. Zadania projektu były przedstawiane w sposób transparentny i szczegółowy.
  2. Sukcesywnie ukazywały się artykuły o poszczególnych edukacyjnych wizytach do każdego kraju partnera w naszym miesięcznym wydawnictwie "Wiecznie Młodzi”.
  3. Grupa robocza projektu (25 osób) spotykała się systematycznie.
  4. Okresowo składane było sprawozdanie na Zarządzie UTW.
  5. Uczestnicy wszystkich spotkań edukacyjnych wypełnili formularze ewaluacyjne.
Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
196
W wyjazdach zagranicznych: 
30
Produkty
Produkty projektu: 
  1. Strona internetowa UTW Białystok (po polsku i angielsku) – utw.uwb.edu.pl.
  2. Kurs języka angielskiego. Zorganizowano 2 kursy angielskiego przygotowujące członków UTW, którzy wyjeżdżali na zagraniczne edukacyjne spotkania. Uczyło się 35 osób. Kurs prowadziła Helena Łukaszewicz.
  3. Folder o UTW Białystok. Opracowano folder UTW w Białymstoku po polsku i angielsku na potrzeby prezentowania naszej organizacji podczas spotkań partnerów projektu SIC. W folderze tym zawarto informację o projekcie SIC. Foldery te wręczano przy każdej okazji informowania o projekcie.
  4. Gazetka "Wiecznie młodzi” - miesięcznik UTW Białystok. Jednorazowa edycja miesięcznika UTW  "Wiecznie Młodzi" w Białymstoku w języku angielskim na potrzeby spotkania edukacyjnego partnerów projektu w Białymstoku, który rozdano zagranicznym uczestnikom spotkania.
  5. Kronika papierowa projektu SIC. Przez cały okres trwania projektu SIC na UTW w Białymstoku prowadzona była kronika papierowa, która na końcu została oprawiona i jest w formie albumu. Kronika ta jest ciągle oglądana z wielkim zainteresowaniem przez wielu członków UTW.
  6. Film na YouTube – fragmenty prezentacji sekcji artystycznych UTW. Senior Kazimierz  Kierus, członek UTW, nakręcił kilka filmów ze spotkania edukacyjnego projektu SIC w Białymstoku, w tym 1 został umieszczony między innymi w Internecie na stronie YouTube.
  7. Audiowizualna prezentacja UTW. Opracowano komputerową prezentację o UTW i projekcie SIC w języku angielskim.
  8. Kronika projektu na stronie internetowej, w tym opis wszystkich spotkań partnerskich (po polsku i angielsku).
  9. Wystawa malarska. Przygotowano wystawę malarską  pt. "Dziedzictwo kulturowe Podlasia według seniorów UTW w Białymstoku”. Namalowano 36 obrazów o tematyce dziedzictwa kulturowego Podlasia i zorganizowano 5 wystaw. Zaprezentowano wystawę malarską w Domu Dziecka, gdzie odbyło się spotkanie seniorów, twórców tych obrazów z dziećmi tego Domu, na którym nasi seniorzy przekazywali młodszej generacji swoją wiedzę o dziedzictwie kulturowym Podlasia.
  10. Opracowano logo projektu SIC.
  11. Opracowano 8 artykułów o projekcie SIC:

    - Danuta Sajur,” Międzynarodowy koktajl seniorów”, "Wiecznie Młodzi", nr 6/2010(27), ss. 22-23. Artykuł informuje o przystąpieniu naszego UTW do realizacji międzynarodowego projektu o nazwie SIC „Międzynarodowy Koktajl Seniorów”. Artykuł podaje cel tego projektu, terminarz kolejnych spotkań, informację o wspólnej stronie internetowej  projektu, na której partnerzy przedstawią swoje organizacje i zorganizowane przez siebie spotkania. Mają być opracowane materiały informacyjne, kroniki i foldery. Danuta Sajur w swoim artykule przedstawiła wstępny scenariusz spotkania w Białymstoku, które zaplanowano na maj 2011 r.

    - Wywiad z Danutą Sajur, koordynatorem projektu SIC. Wywiad przeprowadziła Barbara Wojtulewska-Kostka, a został on zaprezentowany w gazetce "Wiecznie Młodzi”, nr 2/2011(31), ss.12-15. W wywiadzie Danuta Sajur przedstawiła początki współpracy naszego UTW z polską Narodową Agencją programu Grundtvig. Omówiła też powstanie międzynarodowego europejskiego przedsięwzięcia pod nazwą SIC oraz jego założenia, cele i zadania. Wyjaśniła sposoby funkcjonowania i finansowania tego projektu. Przedstawiła prace podjęte w ramach projektu przez słuchaczy naszego UTW i poszczególne sekcje.

    - Barbara Wojtulewska-Kostka ,”Ceuta”, ž"Wiecznie Młodzi", nr 4/2011(33), ss. 7-9,  oraz nr 5/2011(34)  ss. 4-7. Artykuły zawierają relację z pierwszego edukacyjnego spotkania partnerów projektu SIC, które odbyło się w hiszpańskim mieście Ceuta w dniach 14-20.03.2011 r.

    - Jadwiga Becela, "Wspomnienia z Oulu”, "Wiecznie Młodzi", nr 6/2011(35), ss. 14-15. Jest to opis spotkania edukacyjnego partnerów w mieście fińskim Oulu.

    - Barbara Wilczewska, "Wizyta w Paryżu”, "Wiecznie Młodzi", nr 7/2011(36), sa. 16-17. To relacja z kolejnego spotkania edukacyjnego w ramach projektu SIC. Wizyta miała miejsce w Paryżu w dniach 13-16 października 2011 r.

    - Barbara Wilczewska "Międzynarodowe spotkania Grundtviga na naszym UTW", nr 2/2012, ss. 30-31. Podsumowanie dotychczasowej działalności w obszarze projektu SIC. Opis wszystkich dotychczasowych spotkań w jednym artykule.

    - Janina Mucha "Karnawał w Weronie" , "Wiecznie Młodzi", nr 3/2012. Opis ostatniego spotkania edukacyjnego projektu SIC w Weronie.
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Strona internetowa, folder, wystawa malarska, audiowizualna prezentacja UTW.

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Udział w tym międzynarodowym, trudnym logistycznie projekcie przyniósł naszej organizacji wiele bardzo pozytywnych doświadczeń. W pracę nad projektem zaangażował się cały Zarząd. Wsparcie ze strony kadry zarządzającej odczuwaliśmy na każdym kroku. Ale w pracę nad projektem, a zwłaszcza dotyczącą zorganizowania drugiego edukacyjnego spotkania w Białymstoku zaangażowało się wiele innych sekcji naszej organizacji, takich jak: redakcyjna, malarska, hafciarska, taneczna, teatralna, sekcja aktualizująca stronę internetową, chór. Stworzona została 25-osobowa grupa zarządzająca projektem. Wprowadzono do programu dodatkowe zajęcia z języka angielskiego. Wiele osób zaangażowało się w tłumaczenia tekstów na angielski do folderu, gazetki i strony internetowej.

I tak:  w projekt ogółem zaangażowało się bardzo aktywnie około 196 osób. 35 osób uczęszczało na 2 kursy języka angielskiego. Z sekcji malarskiej i hafciarskiej w projekcie uczestniczyło 40 osób (organizacja wystaw). Podczas spotkania w Białymstoku w zorganizowanych występach uczestniczyło ponad 60 osób sekcji artystycznych. Aktualizacja strony internetowej: 4 osoby. Sekcja redakcyjna - 7 osób. Zarząd - 20 osób.

Dodatkowo około 30 osób nie będąca uczestnikami projektu, członków UTW, czynnie uczestniczyło w wydarzeniach kulturalnych i turystycznych organizowanych podczas spotkania edukacyjnego projektu w Białymstoku.

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Słuchacze UTW, uczestnicy projektu SIC zwiększyli swoją pewność siebie, poczucie wartości, udoskonalili swoje umiejętności uczestniczenia w życiu społecznym. Nauczyli się lepszego kontaktowania w języku angielskim i korzystania z nowych środków technologicznych. Nauczyli się używać Internetu, przesyłać wiadomości i zdjęcia, korzystać z YouTube, aktualizować stronę internetową i samodzielnie tworzyć na komputerze gazetkę, i to po angielsku. Ale przede wszystkim mieli możliwość poznać społeczności seniorów z 5 krajów Europy, systemy emerytalne tych krajów, historię i życie społeczne oraz kulturę i dziedzictwo kulturalne tych krajów. Poszerzyło to w bardzo znaczący sposób horyzonty intelektualne naszych członków (seniorów), zlikwidowało kilka stereotypów myślowych oraz przyczyniło się do bardzo znacznej integracji tych seniorów. Niektórzy z nich utrzymują przyjazne kontakty z wieloma osobami, uczestnikami projektu z innych krajów.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Wszelka informacja o celach, działaniach i osiągnięciach projektu SIC umieszczona jest na wspólnej ogólnej stronie internetowej projektu SIC (http://sic.europole.org), która prowadzona jest w języku angielskim, jak również na własnej stronie internetowej UTW w Białymstoku (utw.uwb.edu.pl), która prowadzona jest w języku polskim i angielskim. Przedstawiamy na tych stronach zrealizowane cele i zadania projektu SIC jako dobry przykład jak można realizować projekty Grundtviga oraz jak urozmaicone mogą być możliwości edukacji seniorów poprzez edukację oraz jak wielkie  możliwości mogą dawać takie projekty dla integracji seniorów.

Stronę UTW, która została utworzona głównie na potrzeby projektu SIC, odwiedziło dotychczas ponad 130 000 osób. Opracowano kronikę papierową projektu SIC, która znajduje się w zasobach UTW i będzie stanowić dowód zrealizowania takiego projektu. W zasobach archiwalnych miesięcznika UTW  "Wiecznie młodzi" znajduje się 8 artykułów o tym projekcie. Na stronach internetowych Radia Białystok i TV Białystok znajdują się audycje i program na temat tego projektu.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

 "Uczestnictwo w projekcie SIC pozwoliło mi na zgłębienie wiedzy na temat kultur i obyczajów innych narodów, pogłębienie wiedzy o swoim regionie, zmobilizowało do nauki j. angielskiego oraz znajomości komputera. Cieszę się że pomimo dojrzałego wieku mogę rozwijać się dalej, iść z duchem czasu, biorąc udział w tego typu przedsięwzięciach, służyć wiedzą radą i pomocą młodszym pokoleniom."

Halina Wiszowata

”Mam 75 lat. Cieszę się, że brałam czynny udział w projekcie SIC, gdyż: poznałam nowych, ciekawych ludzi z innych krajów, biorących udział w programie; rozpoczęłam naukę języka angielskiego; pierwszy raz leciałam samolotem rejsowym; zobaczyłam cząstkę pięknej starej Werony (wrażenia niezapomniane!)."

Danuta Łopatecka-Piegat

”Program SIC pozwolił mi uwierzyć że: a) przyjaźnie można zawierać i w jesieni życia, i z osobami w różnym wieku, i nie tylko z Polski;  b) dzięki pracy w programie można bezpłatnie wyjechać do innych krajów partnerskich z danego programu, a przy tym zapoznać się  z kulturą, historią, tradycją, zwyczajami, sposobami spędzania  wolnego czasu; c)  można zdobywać nowe umiejętności, poszerzać wiedzę, uczyć się języków obcych, być otwartym na innych potrzeby i oczekiwania, a zatem realizować swoje i innych marzenia; d) praca w zespole nawet w starszym wieku jest możliwa i daje dużo satysfakcji, chociaż bywają i "zgrzyty", którymi nie należy się zrażać."

Anna Paszkowska-Gadek

"Co dał mi udział w projekcie SIC?

Nauczył mnie pokory wobec ogromu wiedzy, której nie miałam, a którą uzyskałam uczestnicząc w projekcie "Międzykulturowy Koktajl Seniorów". Tylko dzięki sprawności i wielkiemu zaangażowaniu głównej koordynatorki i jej najbliższej ekipy projekt  uzyskał tak wysoką ocenę. Jestem dumna, że jakaś mała cząsteczka mojej pracy miała udział w sukcesie. Uczestniczenie w projekcie dało mi okazję do lepszego poznania dorobku kulturowego naszego regionu, jak również kulturę współpartnerów projektu, a szczególnie Finlandii, dokąd wyjechałam wraz z grupą SIC na warsztaty kulturowe.

Udział w projekcie zainspirował mnie do dalszej nauki języka angielskiego. Oprócz lekcji w ramach UTW, zgłębiam tajniki języka drogą internetową poprzez  specjalny program. Uczestnictwo w projekcie i krótkie opisanie mojego dzieciństwa zaowocowało realizacją dawno skrywanego marzenia i rozszerzeniem wspomnień. Ale nie chcę zapeszać."

Liliana Zalewska

"Projekt SIC bardzo mi się podobał. Spotkania w Polsce i Ceucie były rewelacyjne. Spotkania były dobrze zorganizowane. Organizatorzy w Ceucie sympatyczni, uśmiechnięci na wszystko mają czas - "maniana" to ulubione słowo wszystkich południowców. Dotychczas pisze do mnie Rachaela, także zostało do dziś niezapomniane wrażenie z pobytu w Ceucie.”

Elżbieta Skarbińska

"Praca przy projekcie SIC umożliwiła mi zapoznanie się z seniorami z 4 krajów europejskich - Francji, Hiszpanii, Finlandii i Włoch. Wycieczka po regionie Podlasia, którą odbyliśmy z partnerami projektu, pozwoliła mi poznać ginące stare zawody – kowalstwo, łyżkarstwo oraz tkanie. Niezapomniane wrażenia były na spotkaniach z seniorami Finlandii. Poznanie kultury fińskiej było wspaniałym przeżyciem. Bardzo ważnym elementem projektu była możliwość nauki zapomnianego już przeze mnie języka angielskiego. Udział w projekcie SIC pozostanie dla mnie na zawsze wspaniałym przeżyciem."

Alicja Temler

„Wyjazd do Paryża w ramach projektu SIC to: Paryż – to był mój pierwszy wyjazd do kraju w Europie Zachodniej, to spełnienie marzeń już trochę długiego mojego życia. Wizyta w Paryżu to wielka uczta, która na długo we mnie zostanie. Z tego wyjazdu nie zapomnę spacerów po ulicach Paryża (szczególnie nocą), wystaw, spotkań z ludźmi, koszernego jedzenia, szybkiej kawy pitej na ulicy przed barem, wina do każdego posiłku, nauki tańców orientalnych i tradycyjnych Europy Wschodniej, wspólnego śpiewania itd. To zaledwie namiastka kontaktu z kulturą, sztuką, kuchnią, wieloma językami (francuskim, żydowskim, włoskim, fińskim, hiszpańskim – oczywiście nieoficjalnie, zaś po raz pierwszy cząstką angielskiego którą "strachliwie" władam). Klimat Paryża i spotkania rozpalił moją wyobraźnię - doskonalej i więcej pracuję na rzecz UTW i następnych projektów oraz ciągle uczę się języka angielskiego... może znowu gdzieś wyjadę.  Och Paryż!!!!!!!"

Jagoda Barcewicz

"Uczestnicząc w projekcie SIC miałam okazję spotkać i poznać partnerów z Francji, Hiszpanii, Finlandii i Włoch. Kiedy organizowaliśmy w maju 2011r. wizytę edukacyjną w Białymstoku, miałam możliwość rozmawiać i poznać naszych gości. Z wieloma osobami rozmawiałam, szlifując swój angielski, zawiązałam także bliższe znajomości z Idą, Lonią, Poulette. I kiedy pojechaliśmy w październiku do Paryża z radością spotkałam się z moimi koleżankami. One także bardzo się cieszyły z naszego spotkania. Wyjątkowo gościli nas Francuzi u siebie - ciekawe warsztaty (taneczne, kulinarne, językowe), zwiedzanie Paryża i Wersalu, ale najbardziej szczególna była wizyta w prywatnym domu Idy i Emila Papierników, było to piękne i wzruszające spotkanie - pełne przyjaźni, akceptacji, wspomnień, ciekawych opowieści i żartów. Wspaniałe jest to, że dzięki projektowi mogliśmy się bliżej poznać, zweryfikować swoje dawne wyobrażenia o krajach partnerów, zdobyć nową wiedzę o ludziach, obyczajach i codzienności innych przedstawicieli naszej wspólnej Europy."

Elżbieta Urban

"Realizacja projektu SIC w naszym UTW spowodowała ogromne zaangażowanie wielu osób w ten projekt. Zwiększyło się zainteresowanie naszych członków kursami języka angielskiego, tak, iż musieliśmy uruchomić dodatkowe kursy tego języka."

Barbara Delis

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

Pragniemy mocno zarekomendować takiego rodzaju przedsięwzięcia, czyli partnerskie projekty skierowane do seniorów - słuchaczy. Przede wszystkim ze względu na to, iż projekt taki wywołuje ogromne zaangażowanie jego uczestników w organizacjach partnerów, ale również angażuje ogromną dodatkową ilość seniorów, którzy współorganizują spotkania edukacyjne projektu. Daje to szanse na ogromną aktywność społeczną i pobudza do doskonalenia umiejętności socjalnych, językowych i komputerowych seniorów. Takie projekty wydają się być najbardziej "wydajne" jeśli chodzi o autentyczną aktywność społeczną seniorów.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Danuta Sajur
Data wypełnienia formularza/karty: 
07.12.2012

Multicultural Europe - are we really united in diversity? Anti-discrimination training.

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Edukacja międzykulturowa
Dane beneficjenta
Organizacja realizująca warsztat: 
Stowarzyszenie Promocji Wielokulturowości INTERKULTURALNI PL
ul. Praska 58/1 30-322 Kraków
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Iga Machalewska
Krótki opis profilu działalności organizacji realizującej warsztat: 

Stowarzyszenie Promocji Wielokulturowości INTERKULTURALNI PL działa od 2010r. Zostało założone przez grupę młodych naukowców o interdyscyplinarnych zainteresowaniach, których głównym celem było stworzenie w ich lokalnym środowisku, a następnie w kraju przestrzeni dla tolerancji, sprzyjanie transformacji Polski w społeczeństwo bardziej otwarte i

przyjazne względem cudzoziemców, przeciwdziałanie negatywnym stereotypom, a także zwalczenie i zapobieganie przejawom rasizmu i ksenofobii. Edukacja i związane z nią narzędzia były przy tym zawsze uważane przez naszych pracowników i członków jako główny instrument do osiągnięcia tych celów. Nasz zespół tworzą trenerzy z dużym doświadczeniem w prowadzeniu szkoleń .

a) główne grupy docelowe dorosłych słuchaczy:

grupy uczestniczące w wymianach narodowych, osoby zainteresowane rozwojem w zakresie tematyki wielokulturowej bądź antydyskryminacyjnej

  •  różne grupy migrantów rozpoczynających życie i pracę w Polsce
  •  studenci i pracownicy szkół wyższych, nauczyciele edukacji przedszkolnej i szkolnej
  •  pracownicy, beneficjenci, wolontariusze organizacji pozarządowych
  •  pracownicy firm i instytucji publicznych

b) tematyka oferty:

Programy edukacyjne dotyczące wielokulturowości

  • Edukacja antydyskryminacyjna
  • Szkolenia z zakresu: kompetencji kulturowej; komunikacji międzykulturowej; różnic kulturowych; pracy w zespołach wielokulturowych; pracy i życia w Polsce;

c) metody pracy edukacyjnej:

Podejściem stosowanym w warsztatach jest uczenie przez doświadczenie. Program zajęć konstruowany jest w taki sposób aby doświadczenie uczestników (wcześniejsze lub nabyte podczas wykonywania ćwiczeń) było poddane refleksji, analizie i zastosowane lub zgeneralizowane na inne sytuacje (w różnej kolejności). Metodologia ta uwzględnienia specyfikę uczenia się dorosłych, którzy zanim zaakceptują˛ nowe treści muszą porównać je z już istniejącymi.

Tytuł warsztatu: 
Multicultural Europe - are we really united in diversity? Anti-discrimination training.
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2011-1-PL1-GRU13-19599
Data realizacji warsztatu: 
17.04.2012 - 21.04.2012
Partnerzy zagraniczni
Liczba uczestników z zagranicy, którzy wzięli udział w warsztacie: 
15
Liczba uczestników z Polski, którzy wzięli udział w warsztacie: 
0
Cele warsztatu: 

Głównym celem warsztatu było podwyższenie wrażliwości kulturowej uczestników oraz pogłębienie ich wiedzy na temat zjawiska dyskryminacji oraz możliwych praktyk anty-dyskryminacyjnych. Słuchacze warsztatów zostali skonfrontowani z własnymi sposobami kategoryzowania świata społecznego i dostrzegli, że stereotypowe spostrzeganie często prowadzi do dyskryminacji innych grup czy jednostek.

Cele szczegółowe:

  • doświadczenie przez uczestników kontaktu międzykulturowego
  • wymiana wiedzy kulturowej
  • wykształcenie postawy ciekawości w stosunku do innych kultur
  • pogłębienie wiedzy na temat mechanizmów stereotypizacji, kształtowania    się uprzedzeń i dyskryminacji
  • konfrontacja z własnymi stereotypami w bezpiecznym otoczeniu
  • zaznajomienie z wspólnotowymi regulacjami dotyczącymi polityki równości i strategii anty-dyskryminacyjnych
  • wykształcenie sposobów reagowania w odpowiedzi na zachowania i incydenty o treści dyskryminacyjnej

Wskazane wyżej cele zostały osiągnięte. Program warsztatu został skonstruowany w taki  sposób, aby dać uczestnikom możliwość doświadczenia intensywnego kontaktu  międzykulturowego, zaangażowania się w wymianę wiedzy na temat różnych kultur pochodzenia, doświadczenia procesów grupowych ze szczególnym uwzględnieniem tych, które leżą u podstaw mechanizmów związanych z dyskryminacja˛ oraz refleksji nad tym, co to znaczy żyć w wielokulturowej Europie i czym jest tożsamość  europejska. Uczestnicy mieli okazję polepszyć swoje umiejętności w zakresie komunikacji międzykulturowej, a także zapoznać się z  podstawami prawa anty-dyskryminacyjnego oraz dobrymi praktykami w tym zakresie.

Obszary tematyczne: 

Warsztat obejmował 3 obszary tematyczne:

  1. edukacja międzykulturowa
  2. walka z rasizmem i ksenofobią
  3. aktywni obywatele, demokracja, prawa człowieka
Kraj uczestników: 
Bułgaria
Francja
Grecja
Hiszpania
Niemcy
Portugalia
Rumunia
Słowacja
Turcja
Węgry
Włochy
Łotwa
Liczba uczestników: 
1
1
1
1
1
1
2
2
2
1
1
1
Rekrutacja uczestników i przygotowanie warsztatu: 

Zgodnie z założeniami głównym kanałem dotarcia do potencjalnych odbiorców był internet. Kampanię promocyjną rozpoczęto w październiku 2011 (na 6 miesięcy przed rozpoczęciem warsztatu). Informacje na temat warsztatu zostały zamieszczone na stronie internetowej Stowarzyszenia, portalu społecznościowym facebook oraz rozesłane do organizacji zagranicznych o podobnym profilu działalności.

Właściwie od momentu publikacji opisu warsztatu w europejskim  Katalogu Warsztatów Grundtviga, cieszył się on bardzo dużym zainteresowaniem. W czasie przeznaczonym na rekrutację, czyli do 16 grudnia 2011, nadesłano do nas 53 wypełnione zgłoszenia. Po 16 grudnia otrzymaliśmy jeszcze 70 zapytań o możliwość uczestnictwa w warsztacie. Osoby, które zgłosiły się po terminie nie były brane pod uwagę w procesie selekcji (uznano to za niespełnienie kryterium formalnego).

Z nadmiarem zgłoszeń poradzono sobie poprzez zastosowanie obiektywnych kryteriów selekcji. Ponieważ celem rekrutacji było wyłonienie 15 osobowej grupy o jak największym zróżnicowaniu pod względem pochodzenia oraz doświadczenia w kontakcie międzykulturowym, te 2 czynniki oraz motywacja do uczestnictwa w warsztacie były kryterium wyboru. Dodatkowo osobom pochodzącym z grup zagrożonych  wykluczeniem (osobom z niepełnosprawnością, osobom bezrobotnym, imigrantom, oraz osobom po 50 roku życia) przyznawano dodatkowe punkty.

Grupa docelowa uczestników: 

Bezpośrednią grupą docelową byli uczestnicy warsztatów, czyli dorośli , zainteresowani pogłębieniem swojej wiedzy na temat stereotypów, dyskryminacji oraz relacji międzykulturowych.

W warsztacie wzięło udział 15 osób (12 kobiet i 3 mężczyzn) w wieku od 23 do 62 lat. Średnia wieku wyniosła 40,4. Uczestnicy pochodzili z 12 krajów europejskich. Część uczestników zgłosiła specjalne potrzeby żywieniowe np. niespożywanie wieprzowiny ani potraw przygotowanych na bazie alkoholu, oraz potrzeby związane  z organizacją przestrzeni.

Opis przebiegu
Krótki opis przebiegu warsztatu: 

Przyjazd uczestników

  • 9 - 17.00  Przyjazdy uczestników
  • 17.00 - 19.00 Przywitanie uczestników, zapoznanie się uczestników, rozliczenia finansowe kosztów podróży
  • 19.00 - 20.00 Obiadokolacja
  • Planowane ćwiczenia integrujące zaplanowane na godzinę 20 -21 zostały przeprowadzone w godzinach 17.00 – 19.00

Dzień I

  • 8.00 - 9.30 Śniadanie
  • 10.00 - 11.30 Przedstawienie trenerów i warsztatu, przedstawienie się uczestników, ustalenie oczekiwań wobec programu, przedstawienie programu
  • 11.30 - 12. 00 Przerwa kawowa
  • 12.00 - 13.30 Opracowanie kontraktu warsztatowego, wprowadzenie w tematykę wrażliwości kulturowej i jej pomiar (I)
  • 13.30 - 15.00 Lunch
  • 15.00 - 16.30 ”Opowieść o imionach” - ćwiczenie pozwalające na lepsze poznanie się uczestników oraz ukazujące zróżnicowanie kulturowe grupy, symulacja ”goście”
  • 16.30 - 17.00 Przerwa kawowa
  • 17.00 - 18.30 Prezentacja artefaktów - prezentacja kultur uczestników
  • 19.00 - 20.00 Obiadokolacja
  • 20. 00 - 22.30 Film ”Pola śmierci”, Roland Joffé, Wlk. Brytania 1984, 141’, wyświetlany w ramach Festiwalu ”OFF Camera”, dyskusja i spotkanie z reżyserem (opcjonalne dla uczestników)

Dzień II

  • 8.00 - 9.30 Śniadanie
  • 10.00 - 11.30 Ćwiczenie ”Czym jest kultura?”
  • 11.30 - 12. 00 Przerwa kawowa
  • 12.00 - 13.30 ”Życie w wielokulturowej Europie” - gra i dyskusja
  • 13.30 - 15.00 Lunch
  • 15.00 - 16.30 Dynamika grupowa: grupa własna vs grupa obca I: ćwiczenie ”Czym jest tożsamość?, ćwiczenie ”Fragmenty tożsamości”
  • 16.30 - 17.00 Przerwa kawowa
  • 17.00 - 18.30 Dynamika grupowa: grupa własna vs grupa obca II: symulacja ”Szybkie spotkania”, dyskusja
  • 19.00 - 20.00 Obiadokolacja
  • 21.00 - 22.00 Spotkanie mające na celu integracje grupy

Dzień III

  • 8.00 - 9.30 Śniadanie
  • 10.00 - 11.30 Mechanizm stereotypizacji, ćwiczenie ”Z kim chciałbyś mieszkać w tym samym domu?”
  • 11.30 - 12. 00 Przerwa kawowa
  • 12.00 - 13.30 Dyskryminacja – wprowadzenie, studia przypadków, ćwiczenie ”4 pozycje”, dyskusja
  • 13.30 - 15.00 Lunch
  • 15.00 - 18.30 Wycieczka – wielokulturowa rzeczywistość Krakowa, ćwiczenie „Otwórz oczy”
  • 19.00 - 20.00 Obiadokolacja

Dzień IV

  • 8.00 – 9.30 Śniadanie
  • 10.00 – 11.30 Prawa człowieka - wprowadzenie teoretyczne, studium przypadku
  • 11.30 – 12.00 Przerwa kawowa
  • 12.00 – 13.30 Wprowadzenie do prawa antydyskryminacyjnego
  • 13.30 – 15.00 Lunch
  • 15.00 – 16.30 Zjawisko przestępczości na tle nienawiści rasowej i innej oraz narzędzia jego zwalczania i prewencji w Europie
  • 16.30 – 17.00 Przerwa kawowa
  • 17.00 – 18.30 Uchodźcy w Europie jako szczególna kategoria migrantów - symulacja
  • 19.00 – 20.00 Obiadokolacja
  • 21.00 -22.00 Wieczór w mieście

Dzień V

  • 8.00 – 9.30 Śniadanie
  • 10.00 – 11.30 Czy ludzie są tacy sami? Elementy uniwersalne i kulturowo specyficzne. Wykład, dyskusja, prezentacja raportów z ćwiczenia ”Otwórz oczy”.
  • 11.30 – 12.00 Przerwa kawowa
  • 12.00 – 13.30 Komunikacja międzykulturowa i interpersonalna, ”Derdianie” gra symulacyjna
  • 13.30 – 15.00 Lunch
  • 15.00 – 16.30 Podsumowanie warsztatu i pomiar wrażliwości kulturowej (II)
  • 16.30 – 17.00 Przerwa kawowa
  • 17.00 – 18.30 Ewaluacja warsztatu i rozdanie certyfikatów
  • 19.00 – 20.00 Obiadokolacja

Wyjazd uczestników

Rozwiązania praktyczne zastosowane podczas realizacji warsztatu: 

Zajęcia trwały od 10.00 do18.30 i odbywały się w sali konferencyjnej hotelu, w którym mieszkała większość uczestników.  Początkowo planowano zakwaterowanie wszystkich osób w tym samym miejscu. Wybrany hotel miał podwyższony standard i atrakcyjną lokalizację (centrum Krakowa,  w sercu dawnej dzielnicy żydowskiej). Z przyczyn organizacyjnych 6 uczestników mieszkało jednak w pobliskim hotelu apartamentowym (równoległa ulica, dojście ok. 2 min). Wszyscy uczestnicy mieli pojedyncze pokoje z łazienką, obie placówki dostosowane były do obsługi gości niepełnosprawnych.

Posiłki serwowane były w hotelu, w którym odbywały się zajęcia.

Każdy z uczestników  został poproszony o zorganizowanie swojego dojazdu na warsztaty do kwoty 300 EUR. W przypadku większych kosztów, przed zakupem biletów uczestnicy musieli uzyskać zgodę organizatorów. W dniu przyjazdu do Krakowa, po pozostawieniu dowodów zakupu biletów,  uczestnikom zwrócono poniesione koszty. Osobom, które potrzebowały kart pokładowych na lot powrotny, rozdano koperty zaadresowane do organizatorów. Wszyscy odesłali je w ciągu tygodnia po powrocie do domu. Uczestnicy zostali ubezpieczeni od następstw nieszczęśliwych wypadków.

Warsztat miał 3 główne cele: podwyższenie wrażliwości kulturowej uczestników,  polepszenie ich funkcjonowania w środowisku zróżnicowanym kulturowo oraz pogłębienie ich wiedzy na temat dyskryminacji oraz możliwych praktyk antydyskryminacyjnych. Wszystkie cele zostały osiągnięte, co odzwierciedlają wyniki ankiet ewaluacyjnych oraz powtórzony pomiar wrażliwości kulturowej. Oprócz nowych umiejętności, wzięcie udziału w warsztacie dało uczestnikom możliwość poznania nowych przyjaciół. Już podczas warsztatu powstała grupa na portalu społecznościowym facebook, która miała im pomoc pozostać w kontakcie po powrocie do domu. Grupa jest nadal aktywna: http://www.facebook.com/groups/multiculturaleurope/ 

Pośrednią grupą docelową warsztatu byli pracownicy Stowarzyszenia zaangażowani w przygotowanie, prowadzenie i organizację warsztatu. 3 osoby zdobyły nowe doświadczenie związane z realizacją projektów europejskich oraz prowadzeniem warsztatów w języku angielskim. Realizacja tego projektu wpłynęła na lepszą współpracę w zespole oraz nadała organizacji wymiar europejski. Z częścią uczestników nadal utrzymywany jest kontakt, co może zaowocować wspólnymi projektami w przyszłości.

Ewaluacja i monitoring: 

Potrzeby słuchaczy związane z organizacją warsztatu były badane na etapie rekrutacji. W formularzu zgłoszeniowym potencjalni uczestnicy opisywali wymagania żywieniowe np. nie spożywanie wieprzowiny ani potraw przygotowanych na bazie alkoholu, oraz specjalne potrzeby związane  z organizacją przestrzeni. Hotel w którym zakwaterowano uczestników był dostosowany do obsługi gości niepełnosprawnych, a restauracja w której jedli przygotowała 2 zestawy menu respektujące zasady żywieniowe wszystkich gości. Ponadto uczestnicy warsztatu byli na bieżąco pytani o kwestie związane z logistyką (zakwaterowanie, posiłki) i ich uwagi były przekazywane kierowniczce hotelu.

Potrzeby słuchaczy związane z treścią i sposobem prowadzenia warsztatu badane były pod koniec każdego dnia szkoleniowego. Uczestnicy wypełniali ankiety mierzące poziom satysfakcji, odczucia względem warsztatu i ocenę jego tempa. Dodatkowo uczestnicy określali najważniejsze rzeczy, których nauczyli się danego dnia. Dzięki tak prowadzonej ewaluacji, trenerzy mogli modyfikować sposób prowadzenia zajęć następnego dnia szkoleniowego.

Główną konsekwencją ewaluacji i monitoringu było wprowadzanie zmian pozwalających na lepszą realizacje warsztatu (tempo i sposób wykonywania ćwiczeń) oraz poprawienie warunków logistycznych (np. zmiany w wyżywieniu).

Wpływ warsztatu na słuchaczy, na organizację oraz społeczność lokalną – rezultaty: 

Warsztat miał 3 główne cele: podwyższenie wrażliwości kulturowej uczestników,  polepszenie ich funkcjonowania w środowisku zróżnicowanym kulturowo oraz pogłębienie ich wiedzy na temat dyskryminacji oraz możliwych praktyk antydyskryminacyjnych. Wszystkie cele zostały osiągnięte, co odzwierciedlają wyniki ankiet ewaluacyjnych oraz powtórzony pomiar wrażliwości kulturowej. Oprócz nowych umiejętności, wzięcie udziału w warsztacie dało uczestnikom możliwość poznania nowych przyjaciół. Już podczas warsztatu powstała grupa na portalu społecznościowym facebook, która miała im pomoc pozostać w kontakcie po powrocie do domu. Grupa jest nadal aktywna: http://www.facebook.com/groups/multiculturaleurope/.

Pośrednią grupą docelową warsztatu byli pracownicy Stowarzyszenia zaangażowani w przygotowanie, prowadzenie i organizację warsztatu. 3 osoby zdobyły nowe doświadczenie związane z realizacją projektów europejskich oraz prowadzeniem warsztatów w języku angielskim. Realizacja tego projektu wpłynęła na lepszą współpracę w zespole oraz nadała organizacji wymiar europejski. Z częścią uczestników nadal utrzymywany jest kontakt, co może zaowocować wspólnymi projektami w przyszłości.

Upowszechnianie rezultatów: 

W celu rozpowszechnienia rezultatów na stronie internetowej Stowarzyszenia została opublikowana anglojęzyczna publikacja prezentująca ćwiczenia użyte podczas warsztatu. Można ją bezpłatnie pobrać pod adresem: www.interkulturalni.pl/%E2%80%9EWielokulturowa-Europa...–Publikacja-powarsztatowa-juz-dostepna!-163.html . Informacje o zrealizowaniu projektu wraz z jego opisem zostały zamieszczone na stronie www Stowarzyszenia, portalu społecznościowym facebook, portalach internetowych związanych z tematyką wielokulturowości (m.in. www.ngo.pl, www.ngo.krakow.pl, www.rownosc.info), a także rozesłane do mediów oraz zaprzyjaźnionych organizacji pozarządowych.

Publikacja została również wysłana do uczestników warsztatu, którzy rozpowszechnili go w swoim środowisku, oraz do organizacji pozarządowych w Polsce. Ćwiczenia prezentowane podczas warsztatu zostały  powtórzone w szkole, w której pracuje jedna z uczestniczek warsztatu. Ostatnio Stowarzyszenie otrzymało również informacje, że jedna z osób uczestniczących w warsztacie planuje organizacje podobnego przedsięwzięcia w swoim kraju.

W następnym roku planowane jest powtórzenie warsztu w Krakowie.

Opinie słuchaczy i pracowników o warsztacie – cytaty z wypowiedzi: 

Zaskoczyło nas bardzo duże zainteresowanie uczestnictwem.  W czasie przeznaczonym na rekrutacje wpłynęły do nas 53 zgłoszenia. Później otrzymaliśmy kolejne 70 zapytań o możliwość wzięcia udziału. Warsztatu był dla nas niesamowitym doświadczeniem i z pewnością postaramy się zorganizować kolejne edycje.” Iga Machalewska, trenerka INTERKULTURALNI PL

„Organizacja warsztatu i prowadzenie zajęć dla tak zróżnicowanej grupy było dla na mnie bardzo cennym doświadczeniem. Jestem bardzo zadowolona, że udało nam się stworzyć przestrzeń, w której wszyscy mogliśmy się od siebie nawzajem uczyć.” Anna Kostecka, koordynatorka projektu, trenerka INTERKULTURALNI PL

Wypowiedzi uczestników:

„It contributed to my intercultural skills and knowledge. Multicultural atmosphere was very interesting!”

“I have gained extra sensitivity about other people’s needs, especially those from other cultures and religions”

“I gained sensitivity towards the problems in other countries and the sense of friendship and belonging to something bigger then my country”

“I was very happy to be here! I gained new friends and valuable experience”           

 It was an awesome workshop and I had a lot of fun while learning”

“Thank you for everything. It was an amazing experience to share this seminar with different people from different cultures.”

“Our event was so fantastic and impressions so strong that I needed couple days time to get myself together and start to share my reflections :) Anna and Iga, you, must be together with your colleagues, did a great job. Thank you indeed for your kind and friendly attention, so good qualification and professional attitude. I have to say that I didn't expect so high level of training. Thanks to you I got warm, joyed and more clever. And certainly I miss already you and all friends from our group. I hope to keep in touch with all of you.”

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji warsztatu: 

brak

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Iga Machalewska
Data wypełnienia formularza/karty: 
20.09.2012

Innowacje 2010: Innowacje społeczno – wychowawcze we wspieraniu rodzicielstwa i walce z wykluczeniem

Tematyka działań: 
Aktywne obywatelstwo
Edukacja drugiej szansy
Edukacja rodziców i rodzin
Dane Beneficjenta
Organizacja polska realizująca projekt: 
Ruch ATD - rAzem posTawmy na goDność (Stowarzyszenie Przyjaciół Międzynarodowego Ruchu ATD Czwarty Świat w Polsce)
Aleja Waszyngtona 4/8, 03-910 Warszawa
Przedstawiciel organizacji, który może udzielić ew. dodatkowych informacji: 
Pierre Klein
tel 505 222 609
e-mail: pfklein@atd-quartmonde.org
Krótki opis profilu działalności polskiej organizacji realizującej projekt: 

ATD to ruch,  gromadzący ludzi  z  różnych środowisk, między innymi osoby w sytuacji skrajnej biedy i wykluczenia. ATD podejmuje starania, by z ludzi najuboższych uczynić najważniejszych partnerów w walce z nędzą i w budowaniu świata szanującego godność każdego człowieka. Stara się również ułatwić najuboższym zabranie głosu w publicznej debacie na temat współczesnych problemów społecznych oraz umożliwić im współdecydowanie w kwestiach, które ich bezpośrednio dotyczą.

Tytuł projektu: 
Innowacje 2010: Innowacje społeczno – wychowawcze we wspieraniu rodzicielstwa i walce z wykluczeniem
Nr Umowy Finansowej z Narodową Agencją: 
2009-1-FR1-GRU06-07060 2
Lata realizacji: 
2009 - 2011
Kraje uczestniczące: 
Francja, Belgia, Niemicy, Polska
Cele projektu: 
  • Wymiana praktyki wolontariackiej i zawodowej w zakresie innowacyjnych działań społeczno-wychowawczych, adresowanych do rodzin w trudnej sytuacji życiowej lub rodzin w sytuacji wykluczenia społecznego.
  • Promowanie uczestnictwa klientów (rodziców w trudnej sytuacji wychowaczej, rodziców z niskim poziomem wykształcenia, dotkniętych ubóstwem lub żyjacych w środowisku zdefaworyzowanym) w opracowaniu działań wspomagających, ich realizacji i oceny.
  • Pomoc pracownikom socjalnym i wolontariuszom skonfrontowanym z trudnościami włączenia klientów w proponowane im działania (problemy w przemieszczaniu się, włączanie klientów w proces pomocy opartej na współpracy i nieprzymusowej akceptacji pomocy).
Obszary tematyczne: 

Projekt przez swoją tematykę w oczywisty sposób wpisywał się w trzy kolejne lata europejskie : 2009, 2010 i 2011: Rok Kreatywności i Innowacji, Rok Walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym i Rok Wolontariatu.

Obszary tematyczne:

  • Promowanie świadomości, zdolności europejskich i zaangażowania na rzecz ochrony rodziny w walce z ubóstwem w Europie.
  • Promowanie tego odkrycia w środowisku kadry społeczno-wychowawczej, stowarzyszeń społecznych i klientów służb społeczno-wychowawczych.
  • Wsparcie dla osób o szczególnych potrzebach (niskie kwalifikacje).
  • Rozwój dobrych praktyk w Europie i innowacyjnej dynamiki w dziedzinie pracy socjalnej
Grupa docelowa słuchaczy: 

18 osób z Polski, w pozycji słuchaczy dopełniających mobilności programu Grundtviga. Te osoby mają bardzo różne doświadczenia życiowe, niektórzy doświadczyli ubóstwa, inni wolontariatu, a jeszcze inni pracy socjalnej jako zawodu.

Jakie były początki projektu: 

INNOWACJE 2010 – ten skrót podsumowuje trzyletnią współprace czterech organizacji z Niemiec, Belgii, Francji i Polski. Każda z tych organizacji, miała na celu rozwinięcie partnerskiej refleksji nad rolą pracy społecznej w walce

z ubóstwem i wykluczeniem społecznym rodzin w Europie. Do realizacji celu każda z organizacji chciała znaleźć partnerów do refleksji i do działania. Stowarzyszenie Globul’In, które rozwija usługi pomocowe dla młodzieży w Dinant, w Belgii, i Eurocef (Europejski Komitet specjalistycznych działań skierowanych do rodzin w środowisku ich życia) we Francji dążyło do wymiany praktyk i debaty na temat tożsamości pracowników socjalnych w Europie. ATD w Polsce i Forum dla wspólnej europy, Haus Neudorf w Niemczech, zaobserwowali dużą rozbieżność pomiędzy oczekiwaniami klienta usług społecznych,  z jednej strony, ograniczeniami i priorytetami  tych służb,  z drugiej strony. To rozbudziło w nich chęć pokazania młodym profesjonalistom pracy socjalnej, którzy również często działają jako wolontariusze, nową formę spotkania z klientami  i otwarcie na europejski wymiar obywatelskiej misji zawodu pracownika socjalnego.

Krótki opis przebiegu projektu: 

Wiele pytań było przedmiotem dyskusji na 4 transnarodowych seminariach, trwających każde z osobna od czterech do sześciu dni. Około 80 stałych słuchaczy przeżyło te spotkania razem. W czasie pomiędzy 4 transnarodowymi seminariami, były organizowane spotkania i inicjatywy i miały one wpływ na kierunek projektu.

Podczas trwania projektu, każdy słuchacz mógł wypowiedzieć się w jego ojczystym języku. Pytania każdego słuchacza zmuszały innych do refleksji. Nie chodziło tylko o konfrontację idei, ale o refleksje nad praktyką i przemyślenia wzorców, do których słuchacze z  każdego kraju się odnoszą.

Wrażenia z czterech etapów:

W listopadzie 2009 r. pod hasłem "Zagrożone dzieci, zagrożeni rodzice" Warszawa gościła około 120 pracowników socjalnych, wolontariuszy ATD, klientów pracy socjalnej, naukowców, polityków, profesjonalistów z czterech europejskich krajów i studentów z Francji, Polski i Niemiec, oferując wiele tematów odnoszących się do działań skierowanych do polskich rodzin w trudnej sytuacji życiowej.

Na tym samym modelu organizacyjnym, oparte zostało spotkanie w regionie paryskim, które miało miejsce w dniach od 27 marca do 2 kwietnia 2010. Tematem było „Porównanie nauczania, badań, polityki i praktyki ochrony dzieci w jego rodzinie".

W Niemczech, Uckermark / Berlin w dniach od 11 do 17 października 2010 r. były rozpatrywane "kwestie wykluczenia na wsi i w mieście".

Spotkanie w Brukseli od 13 do 17 lutego 2011 roku, zostało zatytułowany "Jak klienci, specjaliści i politycy budują wspólnie Społeczną Europe ? Społeczeństwo dla wszystkich? Sztuka innowacji ".

Każde spotkanie trwało około tygodnia i było zorganizowane wg. takiego samego schematu:

  • Czas integracji, warsztaty plastyczne, formalne i nieformalne dyskusje dla wszystkich uczestników,
  • Sesje plenarne z udziałem przedstawicieli władz lokalnych (na konferencje lub seminarium była zaproszona szersza publiczność),
  • Wizyty specjalistów i klientów w innowacyjnych instytucjach i służbach społeczno-wychowawczych (około dziesięciu za każdym razem),
  • wizyty kulturalne.

Ewaluacje uczestników spotkań transnarodowych dokonywane w formie kwestionariuszy i na spotkaniach szczebla lokalnego/krajowego, były pozytywne i pomagały lepiej programować kolejne działania. 9 kwietnia 2011 roku strony projektu spotkały się we Francji, by podsumować projekt i zastanowić się nad kontynuacją współpracy.

Liczba słuchaczy aktywnie uczestniczących w projekcie
W działaniach krajowych: 
35
W wyjazdach zagranicznych: 
18
Produkty
Produkty projektu: 
  • Strona www.innov2010.eu
  • Broszura "Niektóre spojrzenia ponad granicami: czego się nauczyłeś od twoich klientów"  (po francusku)
  • Film "szaleństwo sektora społecznego" (po francusku - www.innov2010.eu/article90.html)
  • CD-Rom: dokumenty z projektu
  • Instalacja „ dłonie nadziei”
Które z powyższych produktów wykorzystano po zakończeniu projektu, upowszechniono?: 

Strona Internetowa  www.innov2010.eu

Instalacja została później pokazana w Polsce i we Francji podczas wydarzeń związanych z Europejskim Rokiem walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym. (www.innov2010.eu/article99.html)

Wpływ
Wpływ udziału w projekcie na organizację polską i jej pracowników: 

Polskie stowarzyszenie ATD współodpowiedzialne za projekt jest młodym stowarzyszeniem, zarejestrowanym w 2005 roku. Projekt « Innowacje 2010 »  upowszechnił projekty i ekspertyzy ATD w Polsce, zwłaszcza w  środowiskach publicznych służb społecznych i innych organizacji zajmujących się pracą socjalną.

Realizacja projektu opierała się częściowo na zaangażowaniu wolontariuszy. Wolontariusze przyjmowali w swoich domach uczestników pierwszego spotkania transnarodowego. Inni wolontariusze pomagali tłumacząc ustnie lub pisemnie na różnych etapach projektu. Liczne kontakty z wolontariuszami są utrzymywane i wzbogacają sieć wsparcia dla działań ATD w Polsce, co jest o tyle ważne, że jest to stowarzyszenie rozwijające się głównie dzięki zaangażowaniu wolontariuszy.

Możliwe, że współpraca umożliwi wprowadzenie innowacji w projektach ATD na poziomie wzajemnej formacji zaangażowanych w te projekty wolontariuszy, zwłaszcza tych, którzy mają doświadczenie ubóstwa. Chodzi o możliwość  regularnych spotkań w ramach projektu „Uniwersytet Obywatelski Dialogu i Solidarności.”

Wpływ udziału w projekcie na polskich słuchaczy: 

Projekt zgromadził profesjonalistów, wolontariuszy i klientów służb społecznych z różnych krajów i o różnych doświadczeniach życiowych. Zmusił on uczących się do spotkania i uznania, że mamy wspólną odpowiedzialność.

Po pierwszym transnarodowym spotkaniu powstało wiele pytań, gdyż doświadczenia życiowe słuchaczy były bardzo różne, ich status w  pomocy społeczno-wychowawczej również (w zależności od zajmowanego miejsca kto pomaga, kto otrzymuje pomoc). Czyje słowa się prawdziwe ? Kto ma racje. Kto najlepiej wyjaśni, co dzieje się w procesie pomocy? Kto broni klienta i w jaki sposób ? Każdy mógł znaleźć swoje miejsce, przekazać swoją wiedzę i wizję rzeczywistości, przez pryzmat własnej funkcji jeśli chodzi o profesjonalistę i przez pryzmat praw jeśli chodzi o użytkowników. Na ostatnim spotkaniu transnarodowym okazało się oczywiste, że słuchacze dokonali postępu w umiejętnościach obywatelskich i społecznych dzięki aktywnej obecności klientów w ramach całego projektu. Nowe postawy obywatelskie i społeczne dały się zaobserwować lub stały się przedmiotem dyskusji:

  • Dialog,
  • Wzajemne uznawanie uprawnień i obowiązków klientów,
  • Nowe spojrzenie na zadania pracownika socjalnego oraz wsparcia społecznego,
  • konieczne dla  działania obywatelskiego partnerstwo z radnymi.

Słuchacze napisali sprawozdania z wizyt w strukturach w każdym kraju, który zostaną wykorzystane w ostatecznej publikacji.

W każdym kraju spotkania krajowe słuchaczy zostały zorganizowane pomiędzy spotkaniami transnarodowymi. Spotkania były momentem odpowiedzi na pytanie : jaką wiedzę czerpiemy z naszych transnarodowych spotkań.

Wartość, użyteczność projektu, trwałość rezultatów: 

Kwestie europejskie są często postrzegane jako te zarezerwowane dla elity, a w jeszcze innym odczuciu są one bardzo abstrakcyjną rzeczywistością dla przeciętnego obywatela. Kwestia europejska jest regulowana przez przepisy, traktaty i wskaźniki ekonomiczne, na które przeciętny obywatel wydaje się nie mieć wpływu. Uwidacznia się to w procencie osób które uczestniczą w wyborach do Parlamentu Europejskiego. Nasz projekt pokazał uczestnikom inną twarz Europy. Kilku uczniów powiedziało na ostatnim spotkaniu: doświadczyliśmy Europy, Europa jest teraz dla nas rzeczywista.



Współpraca europejska pozwoliła uczestnikom projektu (klientom służb społecznych,  wolontariuszom i profesjonalistom):

  • Zrozumieć znaczenie działań europejskich dla przyszłości rodziny i osób wyizolowanych, w trudnej sytuacji życiowej,
  • spotkać się i zmobilizować wokół wspólnych wartości,
  • odkryć, poza ich kontekstem  lokalnym i krajowym, że są lub mogą być zaangażowani w zmiany w miejscach, w których działają zawodowo i obywatelsko,
  • odczuć chęć do stworzenia i koordynowania nowych projektów: "To co chciałabym zrobić w przyszłości to łączyć nasze projekty. Np.: osoby z Polski korzystające z projektów w mojej Fundacji mogą jechać do Francji i poznać rodziny, osoby które korzystają z projektów we Francji. A rodziny z Francji są zaproszone przez rodziny z mojej Fundacji które ukończyły projekty. Iza O."

Jednym z pomysłów Ruchu ATD na wykorzystanie rezultatów projektu jest rozwinięcie w Warszawie projektu Uniwersytet Obywatelski Dialogu i Solidarności polegającego na regularnych spotkaniach wymiany wiedzy i doświadczeń osób z różnych środowisk (projekt  prezentowany na spotkaniach transnarodowych w Warszawie i Paryżu). Dzięki nawiązanym w ramach Projektu Grundtvig kontaktom ATD ma możliwość zaangażowania w ten nowy projekt inne organizacje.

Wielu słuchaczy wyraża gotowość do uczestnictwa w podobnych wymianach transnarodowych w Europie, a niektórzy z nich chcą organizować mniejsze lub większe projekty wymiany europejskiej dzięki temu, że mieli okazję doświadczyć jak wiele takie wymiany wnoszą.

Opinie słuchaczy i pracowników o projekcie – cytaty z wypowiedzi: 

Pozytywnymi aspektami spotkania na szczeblu europejskim są... możliwość zapoznania się z systemem i ze sposobami pomagania, w innym kraju, poznanie nowych osób , którym bliskie są te same rzeczy, nawiązanie kontaktów z organizacjami pozarządowymi z Francji,  dostrzeżenie wpływu kultury na stosunek do drugiego człowieka. Dzięki spotkaniu w Paryżu rozważam w sobie kwestie wolności człowieka. Np. to że w Paryżu bezdomni mieszkają na ulicy i nikt ich  nie "atakuje", nie przewozi na siłę do schronisk, odebrałam jako przyznanie im wolności w tym względzie "masz prawo być bezdomny" ale też jeśli osoba zechce skorzystać z pomocy to tez jest w tym wolna " masz prawo do zmiany, do innego życia.

Ewa B, Warszawa

Kiedy wspominam ten projekt to faktycznie przypomina mi się kilka rzeczy a przede wszystkim to że projekt obejmował dwie strony medalu. Byli decydenci i ludzie którzy na co dzień żyją w ubóstwie to o czym mówiono i to jak trzeba się zmieni żeby było dobrze. Osobiście cieszę się że mogłem być na takich spotkaniach i dzielić się swoim doświadczeniem i mówić w imieniu ludzi którzy żyją w bardzo trudnych warunkach. Podobało mi się że ludzie którzy pracowali w socjalu zauważyli niedociągnięcia systemu i sami zorganizowali swoje stowarzyszenia pomocowa gdzie człowiek jest postrzegany jako człowiek nie jako następny do załatwienia. Dzięki takim spotkaniom wiem jak ważne jest dzielenie się swoimi doświadczeniami i zrozumienie innych którzy chcą pomagać ale system związuje im ręce.

Adam K, Kielce

Pozytywnymi aspektami spotkania na szczeblu europejskim są... przyjrzenie się różnicom i ciekawym rozwiązaniom systemowym w odwiedzanych krajach i porównania z system we własnym kraju, stworzenie szansy na integrację środowiska pracy socjalnej i wolontariuszy w krajach europejskich, co może w przyszłości ułatwić współpracę, której efektem mogłaby  być większa efektywność systemu pomocy osobom i rodzinom w sytuacjach kryzysowych i  marginalizowanym, stworzenie szansy na międzynarodową współpracę organizacji realizujących podobne cele (może wspólna praca nad mniejszymi projektami?)

Aspekt spotkanie na szczeblu europejskim, który był trudny lub stanowił pewnego rodzaju wyzwanie dla mnie...Wydaje mi się, że z uwagi na bogactwo doświadczeń, zgromadzonych w krótkim czasie, trudno było dokonać bieżącej wymiany tych doświadczeń pomiędzy uczestnikami. Mam poczucie, że z tego powodu mogło nam umknąć wiele cennych refleksji. Ważna jest bowiem „świeżość” spostrzeżeń i wrażeń oraz energia, jaką wnoszą (cenna jest też energia grupy)

Tamara P, Warszawa

Zauważyłam szczególnie w Paryżu i Brukseli, że nawet zwiedzanie, oglądanie innej architektury miast dawało mi wolność wychodzenia poza to co było mi znane. Bardzo dużą rolę odegrały również spotkania z ludźmi. Poznanianie ich myślenia, tego jak pracują o czym myślą co planują, jakie maja doświadczenia. Wszystko to dawało poczucie braku ograniczeń.  To co mogłam zaobserwować w Niemczech, Belgii i Francji to współpraca z środowiskami – lokalnymi i innymi. Że wszystkie projekty nie były „dla”  ludzi ale” z” ludźmi ta niewielka wydawałoby się różnica powoduje podstawowe, fundamentalną zmianę myślenia o potrzebujących. I to jest chyba najważniejsza korzyść którą wynoszę z tego projektu. Dla mnie ogromnym wyzwaniem  spotkań jest oczywiście język……

Izabela O, Warszawa

Projekt był unikalny i innowacyjny z co najmniej trzech powodów: był partnerski i międzynarodowy, opierał się nie tylko na współpracy międzysektorowej, ale też włączał odbiorców usług oraz studentów/wolontariuszy, a także był zróżnicowany pod względem sposobów oddziaływań.

Udział w projekcie był szansą na pogłębienie wiedzy i nabranie doświadczeń czysto merytorycznych, zawodowych, ale także tych dotyczących spraw tzw. trudno opisywalnych, to jest relacji międzyludzkich (międzyzawodowych) i międzynarodowych. Z perspektywy czasu jako najważniejsze doświadczenie oceniam wizyty w wybranych instytucjach, „podglądanie” zawodowców w ich miejscach pracy, podejście inne od tego, które jest udziałem znanych mi specjalistów. Równie ważne stały się dla mnie słowa, zachowania tych osób, z którymi nie mam na co dzień do czynienia: klienci, pracownicy francuscy, niemieccy, belgijscy. Nie do przecenienia są nawiązane w wyniku uczestnictwa w projekcie kontakty osobiste i zawodowe.

Zmiana, która jest efektem projektu dotyczy w szczególności podejścia do inności, ale też z prawdziwą przyjemnością i podziwem przyglądałam się organizacji od strony logistyczno-merytorycznej. Ponieważ obecnie zawodowo zajmuję się koordynacją projektów, duże wrażenie zrobiło na mnie płynne i niezwykle otwarte/tolerancyjne nastawienie do odbiorców projektu-nieczęsto spotykane przy przedsięwzięciu o tej skali (!).

Marta S, Warszawa

Ew. inne uwagi dotyczące realizacji projektu: 

Wybór pracy w trzech językach (francuskim, polskim i niemieckim) związany był z chęcią włączenia w projekt słuchaczy bez względu na ich znajomość języków obcych. Celem partnerów było umożliwienie wymiany pomiędzy osobami, które zazwyczaj z różnych powodów (niskie dochody, mała dyspozycyjność/brak czasu, mało kontaktów międzynarodowych) nie mają okazji do wymiany doświadczeń i refleksji związanych z tematyką projektu z obcokrajowcami.  Wybór ten wiązał się z wieloma komplikacjami i dodatkowymi kosztami. Rozwiązanie to wymagało od partnerów  dużo pracy i energii, która nie mogła być poświęcona innym aspektom projektu (jak na przykład przygotowanie wspólnego dokumentu końcowego, nad którym partnerzy wciąż jeszcze pracują).

Każdy partner wykonywał swoją regularną pracę, której zakres nie zmniejszał się w  istotnym stopniu z powodu zaangażowania w Projekt « Innowacje 2010 ». Projekt Partnerski Grundtvig był projektem dodatkowym, który z jednej strony - pozytywnie wpływał na regularną działalność organizacji partnerskich, a z drugiej - wymagał od nich dużego nakładu pracy. Czasem trudno było utrzymać równowagę między regularną działalnością organizacji, a pracą nad dodatkowym projektem.

Podpis
Przedstawiciel organizacji wypełniający formularz/kartę: 
Pierre Klein
Data wypełnienia formularza/karty: 
16.10.2011
Subskrybuje zawartość

Switch style